Vandaag lees ik, dat Benjamin Nethanyahu namens Israël 3 eisen heeft, alvorens aan vredesonderhandelingen te beginnen met de Palestijnen. Dat is op zich al niet zo handig, natuurlijk. Kijk maar naar Bart De Wever; zelfs beginselakkoorden zijn vrijwel onbereikbaar, als men zich zo halsstarrig vastbijt in eigen kortzichtigheid, in "eigen landje eerst".

Maar goed, Nethanyahu stelt dus zijn 3 eisen.

(Ik wil ook ijs, maar kreeg het nooit van thuis; waarom denken deze gasten van wel?)

De belangrijkste eis (ijs) is de erkenning van de Joodse staat Israël. Erkenning van de Staat Israël, absoluut mee eens. Maar erkenning van de Joodse staat Israël?

Sorry jongen, maar als dat zou worden toegestaan, moeten we ook beginnen aan het erkennen van de Islamitische staten en hun sharia-wetgevingsgezindheid. Nu kunnen we nog die staten als naties accepteren. Hun islamitische beginselen kunnen "we" terzijde schuiven als zijnde "bad habits", die op termijn wel zullen "genezen", als het indruist tegen onze "universele verklaring van de rechten van de mens". Als we echter zouden meegaan in bovenstaand, dan staat niets de staat Texas in de weg om de REDNECK staat Texas uit te roepen. Dan kunnen ze iedereen buiten flikkeren die niet voldoet aan de principes van de Klu Klux Klan.

Ik bedoel maar; wie is er hier nu dom bezig?

ps. Zak in de bocht:

Flabbergasted by disaster 

100 jaar economisch wanbeleid

Roofbouw begint zijn tol te eisen. In Pakistan heeft men jarenlang de illegale houtkap niet bestreden. Sterker; veel door-en-door corrupte politici zullen er bakken met geld aan verdiend hebben. Erosie is dan het gevolg; kaalslag op de bergen die voorheen veel moessonwater konden vasthouden. Omdat de houtkap illegaal is, is er natuurlijk geen enkele boom voor in de plaats gezet. Enkel maar weggenomen. Zoals op dit moment in Indonesië met het regenwoud gebeurt, zo gebeurt in Kashmir, in de Himalaya hetzelfde. Met dat verschil, dat de Himalaya een hooggebergte is. En water dat daar valt en niet wordt opgenomen, krijgt een redelijke valsnelheid: het hoogste punt is bijna 9.000km!

Zie daar je overstromingen.

Ik zou het niet vreemd vinden als het zuiden van Pakistan zich nu langzaam aan het omvormen is tot één grote rivierendelta. Eén grote gatenkaas, geperforeerd door wegvloeiend water vanuit het jarenlang door houtkap en erosie geteisterde noorden van Pakistan. Als je op dit kaartje het terrein bekijkt dat Pakistan is, dan lijkt het er wel op. Als we uitgaan van een natuurlijke grens tussen India en Pakistan, die bestaat uit een gebergte, dan wordt Pakistan, net als Bangladesh, één grote gatenkaas (vergeef mij deze oer-hollandse uitdrukking, ik weet zo even niet hoe ik het anders moet uitleggen)

Grotere kaart weergeven

De aardverschuiving in China is hetzelfde probleem;  roofbouw leidt uiteindelijk tot het instorten van ecosystemen. Met als gevolg dat de begroeide bergen worden getransformeerd tot kale rotsen. Tenminste, zo is mij dat toch geleerd op school. Kaalslag leidt tot erosie. Nooit andersom. Oorzaak en gevolg; juist van de Chinezen zou je toch mogen verwachten dat ze die lessen ooit al hebben geleerd (Karma).

Apenrotsen

Al honderden jaren lang proberen we tegen de bergen omhoog te klimmen en deze te bedwingen. Deels omdat ze zo mooi zijn, deels omdat ze een goed overzicht geven over het gehele gebied. Het lijkt tegenwoordig echter een beetje op het beklimmen van die duinen die we in Zuid-Frankrijk tegen kwamen: probeer maar eens een helling te beklimmen die uit los zand bestaat!

En dat is wat er nu gaande is. Nu alle bomen zijn gekapt en er enkel nog rul kleizand tegen de stenen bergen ligt aangeplakt, is één flinke hoosbui voldoende om een lawine te veroorzaken. We hebben de bergen niet bedwongen, we hebben ze beroofd van hun rijkdom. Zie daar het grootste probleem van de mens; wat we niet kunnen bedwingen, beroven we. 

In Rusland staan gebieden in brand die tot voor 100 jaar geleden bestonden uit bos en moerasgebieden, zo lees ik.  Moerassen branden niet, want die zijn veel te vochtig. Echter, om de turf uit de grond te halen, werden die gebieden drooggelegd. En om landbouwgrond te creëren, werden de bossen gekapt. En dus zijn de moerassen rond Moskou ondertussen allemaal veranderd in droge grasvelden en zijn de eens zo weelderig aanwezige bossen nu grote gebieden met graan. Omdat Rusland in dat gebied een landklimaat heeft, kun je verwachten dat daar in de zomer het hele zaakje uitdroogt.

Zie daar je alles-verzengende bosbranden.

Ik zeg niet dat het zo is, ik vind het echter aannemelijk dat erosie en drooglegging de oorzaken zijn van de huidige "natuur"rampen. Kijk maar eens naar het Aralmeer: dankzij grootschalige irrigatie is het meer 23 meter gedaald. Wikipedia: Het zoetwatermeer, dat het Aralmeer aan het begin van de 20e eeuw nog was, is inmiddels voor de helft veranderd in een zoutwoestijn en voor de helft in een zoutwatermeer. Voornaamste oorzaak is de irrigatie ten behoeve van de katoenteelt, die veel water aan de aanvoerende rivieren onttrekt. In 1987 veranderde het krimpende meer in twee delen; het noordelijke en het zuidelijke Aralmeer. Om de twee delen weer met elkaar te verbinden werd een kanaal gegraven.

Tekenend is, dat het meer vroeger werd aangeduid met 'Aralzee'. Dat is het nu al lang niet meer..

Op school

Leerde ik al, dat ontbossing leidt tot erosie. En dat erosie verantwoordelijk is voor overstromingen, vooral in bergachtige gebieden. Ook leerde ik over de veenbranden, die veelvuldig voorkwamen in Oost-Nederland. Nadat de moerassen waren drooggelegd met windmolens, om er turf te steken. Maar de mens is hardleers. Blijkbaar denken wij, in al onze overmoed, dat, omdat die rampen ons al zijn overkomen, dat we ons er tegen kunnen wapenen. Dat we het de volgende keer kunnen zien aankomen en dus voorkomen...

Het enige wat we konden doen, was de gebieden terug onder water zetten. Sindsdien zijn er mooie plassen te vinden in Oost-Nederland. En herbeplanten wat we wegnemen. Ook dat werkt. Niet tegen de CO2-uitstoot, maar wel tegen de bodemerosie.

In de praktijk

Blijkt vaak, dat we niet in staat zijn onszelf te beschermen tegen natuurgeweld. In Nederland bestaat geen natuur meer, enkel nog wat reservaten. Dus denkt men, dat men de natuur "onder controle" heeft. Zij heeft ze echter uitgeroeid. En dat is heel wat anders. In landen als Polen en Tsjechië, en ook in zuid-Duitsland, zijn nog grote gebieden zonder "poldermodel", onaangetast. Of, zo lijkt het toch. Hier heeft de natuur nog enigszins vrij spel.

Nu ben ik geen natuurkundige en ook geen weersexpert. Ik heb geen flauw idee hoe het komt dat er zoveel water in de lucht hing in die gebieden. Misschien dat er veel smeltwater in de rivieren zit?

Misschien dat de laatste restjes sneeuw voor de zon verdwijnen?

Die zon die zo heeft huisgehouden, de afgelopen maand, dat het niet anders kán dan dat we daar nu de gevolgen van ondervinden?

Ik weet het niet. Ik weet wel, dat de rampspoed die mijn weggehaalde dakkoepeltje overkwam in het niet valt bij zoveel natuurgeweld overal. Overstelpt door negatieve berichtgeving, begon ik te lezen. En kwam ik er achter dat ik wel erg hoog van de toren aan het blazen was met mijn dakkoepeltje. Vandaar dit blog.

Lees verder / gelezen bronnen:

Natuurrampen - VK Opiniepagina 

Laat de Taliban nu maar geld geven - Nederlands Dagblad (???) 

Aardverschuiving China - NRC Handelsblad

Mens ook zelf schuldig - De Gelderlander

De updates, de blunders en de beste foto's van onze vakantie.

Onderaan de pagina vindt u nog een linkenlijst naar alle dagen van de vakantie.

Updates

Update no. 1

In het Guggenheim Museum is bij de inkom de eerste en grootste hal ingevuld door Richard Serra, met gigantische metalen structuren. Op zich niet zo verwonderlijk, totdat je er tussen gaat lopen. Dan blijkt het bizar. Bizar, omdat het rondlopen in een roosje ineens verdomde lang blijkt te duren. Je draait dan ook rondjes in een bladstructuur, om uiteindelijk in het midden te eindigen en niet anders te kunnen dan terug te keren.

Fantastisch, in die zin, omdat hij daarmee desoriëntatie in de hand werkt. Zoals je kunt zien op onderstaande foto's, staan er verschillende structuren achter elkaar opgesteld. Doordat het zulke grote structuren zijn en de wandeltijd zo lang is, ben ik sneller en sneller gaan lopen. Onderweg af en toe kloppend, met de vlakke hand, op die structuren. Dat geeft een heerlijk, dof geluid. Als een gong die wordt vastgehouden na het aanslaan.

Door die snelheid, had ik natuurlijk maar weinig ruimte tussen de structuren, om te kiezen welke de volgende werd. Veel keuze is er ook niet, zoals uit deze foto wel blijkt. Men kan rechtdoor en terug. Terwijl ik zo door die structuren heen wandelde, kwam ik aan de achterzijde uit. En daar vond ik nog een loopbrug! En veel licht. En.. mensen en.. een uitgang?

Dewadde?

Bleek dat ik mij heb laten vangen. Ergens in de structuren van Richard Serra ben ik mijn richtingsgevoel kwijtgeraakt en 180 graden gekeerd. Terwijl ik er rotsvast van overtuigd was onderweg te zijn naar het einde van de zaal, stond ik plotseling weer bij de ingang.

Práchtig! 

Machtig, ik houd van kunst die mij kan verbazen...  

Update no. 2

Girona is een stad die vooral draait om historische schoonheid en eten. We zijn haast wanhopig op zoek geweest naar een kroeg om een biertje te drinken, maar dat hebben ze daar niet. Wel een groot, vierkant, ingebouwd plein, zoals je er veel ziet in Spanje. Met daar rondom, deels onder de ballustrade en deels op het plein zelf, de terrassen van de tientallen restaurants. Prachtig om te zien, maar niet om te beleven.

Aangezien we net van Dalí's museum kwamen in Figueres, voelden we ons echt wel Dalí en Gala, op stap in Girona. Dus enkel een koninklijke behandeling zou het voor ons gedaan hebben. En dan nog, als reïncarnatie blijft het allemaal maar een spookachtige vlucht.

We liepen daar over dat plein, statig, enigszins verveeld, op zoek naar iets goedkoops om te eten en te drinken. Met de ervaring in het achterhoofd van het restaurant in Ponts, was dit natuurlijk allemaal waardeloos. Een restaurant moet al goed zijn bst doen, wil het waar voor zijn geld bieden, in vergelijking tot mijn eigen keuken. Vind ik toch.

Morticia hield het echter niet meer. Haar kwamen de geuren van heerlijke maaltijden aangewaaid. Na 4,5 dagen slecht eten, het ontbijt in Genève als laatste echte maaltijd, met enkel nog stokbrood, kaas en jam nadien, flipte ze door. Niet dat ze op de tafels afvloog en de mensen het eten uit de handen rukte, dat nog net niet, maar dit is wat ze later over die ervaring schreef:

Honger honger honger...

Heeft u al eens op een zomeravond met een lege maag, geen geld en moe
omwille van een slechte nachtrust een plein opgewandeld,

vol met gezellige restaurantjes in Spanje?

Een heel bizarre ervaring levert dat op.

De geur is zo intens aanwezig dat je zin hebt om het eten van hun bord te graaien.
Je smaakpapillen SCHREEUWEN om voldaan te worden.

De vulling van hun borden is meer aanwezig dan de gezetenen zelf.
Je hersenen vagen het beeld 'mens' weg.
Alsof je alleen over een plein loopt met gedekte tafeltjes

Kwijl van goesting.
Tanden groeien.
Ogen ook.

Lachende scampi's in hun lookbadje.....
Ze plagen mij.
Ze lachen me uit.
njè ne njè ne njè njè

De tomaat doet mee!
Verdomme, wat voel ik me verlaten!

Arme sloor in lompen gekleed.

Mijn rug begint krommend aan een bedelhouding.
Mijn handen beginnen te kriebelen.

.....

Gelukkig stappen we op dat moment net een andere richting uit 

Update no. 3

Voor de liefhebbers: In Bilbao hebben we, temidden van alle armoede en lelijkheid, een prachtige winkel gevonden. Iemand geïnteresseerd in een echte designerstoel uit de jaren '60 of originele Chinese antieke kasten?

Ettelijke foto's (van het design, niet van het Chinees antiek)

Ik weet dat de stoel op de bovenste foto voor 2.950€ wordt aangeboden.

 Van de rest weet ik zo geen prijzen. 

Update no. 4

Op de foto's van dag 10 ziet u een koppeltje zitten bij de installatie van Anish Kapoor. Zot koppel; prachtige freaks. Tristesse in de vorm zoals enkel de freaks van de nacht dat kunnen weergeven. Diezelfde freaks vonden we de volgende dag tijdens de lunch/koffiepauze op het terras, hieronder op de 3e foto. Tenminste, de vrouwelijke helft van de 2. Volledig verdwaast zat ze -waarschijnlijk- met haar ouders aan het terrastafeltje naast ons.

God, wat verlang ik terug naar die tijd, waarin alles wat "normaal" was mij de stuipen op het lijf joeg. Niet dat dat nu niet meer zo is, maar ik heb mij weten te wapenen tegen een "normale" (lees: volledig gestoorde) buitenwereld, omdat ik nu eenmaal niet de bescherming heb weten te vinden om freak te kunnen blijven, as a way of life.

God, wat heb ik daar spijt van. Als haren op mijn hoofd. En dat zijn er nogal wat... 

Blunders

Blunder no. 1

De grootste blunder die ik deze vakantie heb gemaakt, is ongetwijfeld het 'crashen' op stranden. Aangezien ik vanaf Morticia's bijna-ongeluk de voltijds chauffeur werd, gebruikte ik de pauzes aan meren en stranden dankbaar als heerlijke slaapplaats. En dan niet altijd in de schaduw...

Express te lang op het strand in de zon gaan liggen, zodat ik een week later de vellen van m'n lijf kan trekken - Oh, dan krijg ik ballen in me buik, dikke vette vieze gore ballú... De Vieze Man, Van Kooten en De Bie

Blunder no. 2 

Doorrijden naar de Rivièra tijdens het hoogseizoen. Nooit meer doen. Veel te druk, niet-te-doen. Van ellende de tolweg opgedraaid, waar Morticia in combinatie met een welwillende vrachtwagenchauffeur spontaan van de 3-baans snelweg een 4-baans parcours-met-hindernissen maakte. Nadat ze bijna een zwarte Audi tegen de vangrail had platgedrukt, heb ik haar gelijk van de snelweg gehaald.

Vervolgens Sète ingestuurd, op zoek naar een middagpauzestrandje. Om uit te blazen en koffie te maken. Dat was blunder 2. Want we hebben er 3 kwartier over gedaan om van de afrit op de snelweg voorbij het centrum te geraken, terwijl we hooguit een uur voor op schema lagen. In een stadje dat bestaat uit 15 straten en een vissershaven... 

Blunder no. 3

Aangezien de voorruiten van Christine niet open kunnen en deze CX geen airco heeft, zijn we aangewezen op de achterruiten voor verkoeling. In combinatie met het open dak, ontstaat er een heerlijke werveling, die ons prettig koel kon houden. Dit had echter ook een nadeel, zo ondervonden we op dag 5, op de snelweg naar Girona: als niet alles goed is ingepakt, achterin, zou het wel eens zo kunnen zijn dat er dingen 'verdwijnen'. Ik vraag dan ook iedereen die binnenkort daar in de buurt is, om uit te zien naar een lila-met-groen gestreepte kussensloop, met bijbehorend kussen...

Blunder no. 4

Was niet van ons. Die was van de Calimero Paraglider, op onze laatste dag aan de kust, dag 12. Die dag heb ik mij bezoldigd aan blunder no. 1, op het Franse strand. Terwijl ik mij daaraan bezoldigde, hebben we zeker een uur kunnen toekijken hoe 1 paraglider heen en weer rende op de duinen. Hij kreeg zijn chute met geen mogelijkheid de lucht in.

Met geen mogelijkheid. Op het medelijwekkende af. Afgepeigerd, in zijn valschermkostuum, snikheet, hijgend van inspanning. Rennend van de duin af, om vervolgens zijn chute weer op te pakken en naar boven te klimmen. Lang, lang, lang, lang. Ik ben zeker 2x gaan zwemmen en vervolgens in de zon weer gaan drogen.

Pas toen ik wakker werd gemaakt, omdat mijn kuiten rood uitsloegen, zag ik dat hij verdwenen was. Na flink speuren, ontdekte ik hem tussen de rest van de gliders, boven de bomen. Had hij het tóch voor elkaar gekregen.

Wij hebben 'm niet meer zien neerkomen, ik wed dat hij de hele nacht heeft doorgevlogen, bang als hij was te moeten landen om nooit meer op te stijgen...

Top 12

De 12 mooiste foto's van onze vakantie, door mijzelf geselecteerd. Klik op de foto voor het volledige plaatje en op de link naast de beschrijving voor de dag waarop die foto is genomen en geplaatst. In alfabetische volgorde:

Andorra - link	Anish Kapoor, Guggenheim - link
Anish Kapoor, Guggenheim - link	Bilbao fontein - link
Bilbao, lunchtijd - link	Escó, meer bij spookstad - link
Gerona backwards - link	Nyon, dag 1 - link
Nyon, Zwitserland - link	Port Lligat, Spanje - link

Voorheen verschenen:

1. Vakantie

2. Vakantie, dag 2

3. Vakantie, dag 3

4. Vakanti Intensiv

5. Vakanti Inventiv

6. Vacanti Creativ

7. Vacanti Intimus

8. Vacante Inspiratu (deel I)

8a. Vacante Inspiratu (deel II)

9. Vacanti Vederloos

10. Vacanti Contra

11. Vacanti Industrialus

12. Vacanti Rustica

13. Vacanti Opus 

Ik hoop dat u net zo heeft genoten als ik, bij het maken van dit blog.

Ik heb mijn vakantie ditmaal echt 2x beleefd.

Dat gebeurt ook niet vaak, toch?

Met zalige groeten,

Mephisto 

Omdat ik mij gisteren zo schaamteloos ergerde aan de regen. Normaliter zou ik niets hebben laten horen tot aan mijn blunder-update-making-of blog van morgen. Majamaja, normaliter had ik ook geen hoosbui besteld boven mijn open half gesloten koepeltje.

Dus bij deze, een compensatieblog

Dit weekeinde gezien: Prachtige slow-motion:

Tempus II from Philip Heron on Vimeo.

Zit en geniet. 

Verbouwingen

Tsja, de vakantie is nog maar nauwelijks voorbij, of ik sta mijn handen al weer vuil te maken. Het Belgische Schuurtje, zoals ik het mij gepland heb. Om dat te kunnen zetten, moet echter eerst een dakkoepeltje worden verwijderd.

De zaterdag is daar een mooie dag voor. En omdat ze voor volgende week veel regen voorspellen, tevens de laatste dag. Dit blog is ook voor Morticia, trouwens, om haar te verzekeren dat haar vesten en dergelijke droog blijven.

ps. sorry voor het volledig saaie onderwerp, maar dit is een blog uit pure frustratie. Vandaag, in de vlakke zon op het dak. Stálend weer, een ideale dag om dat ding te verwijderen en dicht te plakken. Dus, dakkoepeltje dicht, zoals het er vanmorgen om 11u uitzag:

Dan, rond 13u zag het er zo uit, na veel gezweet en het verwijderen van de warme, smerige, kleverige roofing, al warm van het zonnebaden:

Ettelijke uurtjes later, koffie en lunch al gehad:

En dan is het nog een kleine stap naar een dicht vlak, nietwaar?

En nou kómt me er toch een regenbui aanzetten!

Dit soort regenbuien zorgen voor ondergelopen kelders, riolen die overstromen, en dus ook voor flinke lekkages in een nog niet helemaal afgesloten dak. Met een stapel emmers is alles ok, al wordt het nadien flink dweilen. Net op tijd. Verdomme. Kutland.  

Dit zijn van die regenbuien die je maar 1x in de maand ziet. Waarom nèt vandaag (ik vervang niet elke dag een koepeltje) en waarom nèt boven mijn hoofd? 

Nu zit ik dus met een probleem. Roofinglijm kan niet worden aangebracht op een nat dak. En heeft een minimale droogtijd. Dus zou het vannacht droog moeten blijven. Het dak is mooi droog gebleven, al is er water via de randen naar binnen "gesijpeld".

En nu schijnt de zon dus weer hè. Alsof er niets is gebeurd, gewoon een stortbuitje, zo even tussendoor, die voor mij mijn hele planning in de war heeft geschopt. Want de zwarte randen van de oude roofing, daar waar ik de nieuwe roofing aan vast moet kleven, is dus zeiknat! Morgen gaat niet, dan ben ik druk bezig. En de weersvoorspellingen zijn onheilspellend.

KUTLAND! 

Kom daarvoor uit Spanje terug...  

Update 

Goed, na regen komt zonneschijn, zeggen ze. En problemen zijn er om opgelost te worden. Omdat ik halfweg de regenbui nog het dak op ben geweest om extra bescherming aan te brengen, zal ik die zon hard nodig hebben om op te drogen. Zeiknat naar de plaatselijke bouwmarkt en mijzelf een rol roofing gehaald. Het dak moet immers dicht, en wel liefst vandaag nog.

Zo, koepeltje weer ontdekt en droog gemaakt.

Droog gemaakt, vraagt u?

yup, hiermee:

Roofing erop:

En ingepakt.

Laat nu de storm maar komen.

@Vogel-Vrij:

U bent daar stukken beter in dan ik.

Daarom zeg ik, ik heb nog wel een website (of 2) liggen.

En een dak om te vervangen (pannendak, zie regenfoto's, geen plat dak)... ;-) 

Dag 13, van midden-Frankrijk en Lille

Stokbrood

In La Jaille-Yvon, het dorpje waar ik het over had, zijn we naast de kerk gaan staan; een prachtige hoek, doodlopend, rechts van de doorgaande baan, waar verkeer linksaf slaat. Perfect! En dit zagen we toen we wakker werden:

Ik bedoel maar; vergelijk dat met een spookhuis, en ik weet wel waar ik wakker wil worden. Zelfs onder bescherming van zo'n heiligenbeeldje. Niet verkeerd, toch?

Nadat we koffie hadden gedronken en een stokbrood hadden gekocht bij de plaatselijke kruidenier, zijn we nog even foto's gaan trekken van dat spookhuis. Ik ben blij dat ik daar niet ben gebleven, want toen we er naartoe reden, zaten er enkele vissers aan het water. Dat wil je niet meemaken; in slaap vallen met het idee van een spookhuis in het achterhoofd en dan zo rond half zes, vlak voor de zon opkomt, worden gewekt door vissers die zichzelf installeren.

Gegarandeerd dat dat koppijn oplevert, van het verschieten...

Spookhuis

in vol daglicht:

LilliLille

Goed en wel bekomen van het nietszeggende karakter van het spookhuis, 't is nog geeneens echt fotogeniek, hebben we onszelf op weg gezet naar Lille. We wilden daar een dikke trappist gaan drinken, op een terras. Als "welkom thuis", als het ware. Op de grens van Frankrijk en België.

Onderweg zijn we nog even gestopt bij een lokaal restaurantje, om een echte lunch te eten. Echte vis. Echte groenten. Echt warm eten. Dat hadden we al in geen weken meer gedaan. En niets zo lekker als iets dat men niet al te vaak doet. In dit geval een zacht gebakken visje verorberen. Vanaf het terrasje van het restaurant, wat niets meer was dan 2 tafeltjes op de stoep, nog een laatste foto van Christine en dan, op weg.

Lille

Lille is een schoon stadje aan de grens met België. In Vlaanderen spreekt men ook altijd over Rijsel, omdat Lille aan de grens met Nederland ligt, vlak boven Antwerpen. Daar heb ik nog een mooi verhaal over, trouwens. Op een dag besloten we met de fiets op vakantie te gaan...

Na een hele dag fietsen, stonden we 's avonds in de buurt van Lille, vlakbij de Franse grens. Mooie omgeving enzo, maar ik was een beetje verloren. Ik kon de weg niet vinden naar de camping die ik had besproken. En omdat het al voorbij 19u was, begon ik mij zorgen te maken. Dus belde ik de camping, om te vragen waar ik precies moest zijn.

Na enig geharrewar en plaatsvernoemingen, kwamen ze er aan de andere kant van de lijn achter, dat ik in de buurt van de Franse grens stond. Ja, uiteraard. We waren Tourcoing -tourcoinnggg- al voorbij en stonden volgens mij in de buurt van Roubaix. Ik was immers naar Lille onderweg. Op dat moment begon het belletje te rinkelen. En vertelde de eigenares van de camping me, dat het Lille waar ik een camping had gereserveerd, ongeveer 160 km noordoostelijker ligt, bij de Nederlandse grens.

Grotere kaart weergeven

Daar stonden we, zonder camping, met 2 volgeladen fietsen, doodmoe, ten einde raad. Gelukkig konden we in de buurt een camping vinden en hebben we nog een heerlijke vakantie gehad. :-) Dat was trouwens in 2003. We waren pas net samen. *oops*

Maar ik dwaal af.

Lille, Frankrijk

Schrikken. In 2003 waren we er al eens geweest, zoals gezegd. Daar was ook ons verlangen vandaan gekomen om nog eens te gaan kijken. Toen hebben we hier nog staan kijken naar bronzen van Rodin.

Nu zaten we op een terrasje in het centrum te kijken naar de gi-gan-tische armoede. Echt, Lille is een toeristenstad, maar daar huist veel, heel veel armoede. Zodra men de hoofdstraten verlaat, komt ze je als het ware tegemoet. Nog net niet bedelend, maar onverzorgd, vies, verslaafd, verpauperd. Terwijl de terrassen stervensduur zijn, ligt de periferie binnen handbereik. Als dit de toekomst wordt, dan pas ik ervoor:

Luxe operagebouwen, dure terrassen, vlekkeloze pleinen, alles voor de toerist. En om de hoek de zwervers, verkankerd in de goot. Het was alsof de armoede op de stad wordt losgelaten van zodra de deuren van de grote attracties de deuren sluiten. Na 6 uur wordt het mooie, prachtige Lille overspoeld met armoedzaaiers, alsof ze niet tegen het daglicht kunnen en pas na zessen uit hun holen komen gekropen. We zijn dan ook maar snel weer aangereden; in Lille viel niks te zien. Tenminste niet, als de armoede zo duidelijk aanwezig is.

Nog een laatste zonsondergang...

En dan komen we aan in België.

Nog 100km en we zijn weer thuis.

Het is fantastisch geweest.

We hebben lol gehad.

We hebben lief gehad.

We hebben genoten van de vrije natuur en de mooiste kunst opgezocht die we konden verzinnen. En niets stelde teleur. Het is een pracht-vakantie geweest!

Naschrift

De bedoeling was om, in deze tijd van crisis, erg goedkoop op vakantie te gaan.

De idee van: "We hebben niet veel, dus kunnen we ook niet veel uitgeven."

Enkele naakte cijfers:

4934 kilometers gevreten

+/-350 liter diesel verbruikt = +/- 375€ (in Andorra 94ct/l, verder ong. 1.08€/l)

+/- 3 liter olie verbruikt = 15€

Lekkende remmen

+/- 2,5 LHM olie verloren - een lek in het hydraulisch systeem van Christine heeft haar heel wat LHM+ doen verliezen, dus daar ben ik ettelijke liters aan kwijt, helaas. 25€+71,50€ (reparatie) 

Onderhoud

Uiteindelijk bleek dat Christine een spierscheurtje heeft overgehouden aan het vele bochtenwerk in de Pyreneëen. Een scheurtje in een terugkeerleiding van het hydaulisch systeem zorgde voor een flinke lekkage. Gelijk alle leidingen gecontroleerd; voorlopig kan ze er weer tegenaan!

Uitgavenstaat

Frankrijk: 40€

+/- 5€ aan tolwegen

25€ restaurant

10€ terras Lille

Genève: 47.50€

40€ restaurant (Marokkaans) 

7.50€ parkeergarage (duur!!)

Andorra: 25€

25€ hotel

Spanje: +/-550€

45€ restaurant (Ponts + Zumaia)

82€ toegangstickets (4x Dalí + Guggenheim)

45€ non-food (kapper + kleedje) 

+/- 375€ aan voedsel; brood, vlees, kaas, drank en dergelijke, altijd supermarkt of vers

Dus voor bijna 1200€ zijn we 2 weken op vakantie geweest...

(+/- 700€ voor 2 personen + 500€ voor Christine)

We hebben niet zo vaak vakantie (zelfstandigen werken inderdaad veel harder), dus áls we dan al eens vakantie nemen, doen we het ook goed. En deze herinnering mag blijven, ook in 10 jaar. Om terug te zien, om blij te zijn. Dus heb ik de 2e helft van mijn vakantie ditmaal gebruikt om de 1e helft geheel uit te typen... ?!

Eén dezer dagen volgt nog een blog met updates, hoogtepunten en een top-10 van foto's en dergelijke, dus u bent nog niet geheel van mij verlost. Dit is echter wel het laatste deel van het chronologisch verslag van onze verkantie. Daarom, mijn dank voor uw aandacht. U was de kers op mijn taart, het puntje op de i en de moeite van het schrijven waard.

Nu komt de realiteit weer om de hoek kijken. De keiharde werkelijkheid van verbouwingen en IT. Van Criaturas en show. De aanloop naar Modetheater 2011 zal onze volgende werkelijke afspraak zijn, gok ik, los van de blogs van verontwaardiging en dagelijkse beslommeringen...

Met vriendelijke groet,

Mephisto

The End

Voorheen verschenen:

1. Vakantie

2. Vakantie, dag 2

3. Vakantie, dag 3

4. Vakanti Intensiv

5. Vakanti Inventiv

6. Vacanti Creativ

7. Vacanti Intimus

8. Vacante Inspiratu (deel I)

8a. Vacante Inspiratu (deel II)

9. Vacanti Vederloos

10. Vacanti Contra

11. Vacanti Industrialus

12. Vacanti Rustica 

Dag 12, De Zuid-Franse kust

Na te hebben overnacht in de buurt van Biscarosse, reden we in de ochtend naar een plaatselijk meer. Ik hoop op een kalm water, even spoelen en peddelen, en dan een hele lange rit naar huis. gewoon aan de Pyreneëen als ik ondertussen ben, heb ik ingecalculeerd dat het 2 volle dagen rijden is van Zuid-Frankrijk naar België.

Dat meer werd dus een fiasco. Tegen de tijd dat we ons champagne-ontbijt achter de kiezen hadden en het water in wilden 'duiken', kwamen we er achter dat we het kinderbad hadden uitgezocht van de plaatselijke camping. Het water werd nergens dieper dan ons middel. En overal krijsende kinderen. Op het strand dan toch, want het water was teveel voor ze. Blijkbaar. "No way" - krijste elke vezel in mijn lijf, dus hebben we onze handdoeken gepakt en zijn we gaan rijden.

Beach & Paragliding 

Van vandaag zijn er geen foto's gewoon. Helaas. Dit komt, omdat we er geen gewoonte van hebben gemaakt de camera mee naar het strand te nemen. We hebben ons ergens aan de kust gelegd en ik ben heerlijk in slaap gevallen.

Maar niet, voordat we eerst de duinen hadden beklommen. Fransozen die voor het eerst in Nederland komen, moeten zich wel afvragen: "zijn dat duinen? Die heuveltjes in Nederland dienen als laatste grens tegen de zee, toch? Snap ik, dat Nederland in '58 onderliep."

We hebben letterlijk een kwartier of meer gevochten om boven te komen. Los, mul zand. Glijdend naar beneden naar boven klimmen op een wand die op 45 graden staat. Dát zijn pas duinen! Toen had ik er al spijt van dat ik mijn camera niet mee had, maar vergeef mij, terug die duinen af en weer op, dat zou me een hartverlamming hebben opgeleverd, bij de 35 graden die het buiten was...

Zwemmen, slapen, bakken, zwemmen, slapen, bakken. En ondertussen af en toe kijken naar de paragliders. Echt, we zagen er minstens 20 in de lucht hangen. Het was een prachtig zicht. Om u een idee te geven:

Heerlijk, heerlijk, heerlijk.

De Camping

Terug afdalen van de duin was fun to do, maar helaas kwamen we op de plaatselijke camping terecht. Je kent dat wel, van die gebieden met bomen, waar telkens een dubbele parkeerplaats is gereserveerd voor vakantiegangers. Mensen met tent of caravan of staande wagen. En elk plekje met een eigen stroompunt.

Opvallend veel koelboxen met stroomaansluiting ook. Blijkbaar heeft men tegenwoordig niet alleen een mobiel huis mee, maar ook een mobiele koelkast. Opladen bij de tent, meenemen naar het strand. Zoals Klaverblad al beter beschreef dan ik, de zotheid van televisies op de camping. Maar goed, ik ga er dan ook niet tussen staan...

Ik begrijp het niet, die mensen. Je kan toch nooit rustig slapen, als je buren, die je helemaal niet kent, 5 meter verder achter een dun canvas liggen te wippen?

Terugreis

Na een heerlijke middag rusten in de zon, om toch nog die broodnodige zonne-uren te kloppen, ons quota te halen en dergelijke, zijn we 's avonds aangereden richting Alençon. Ergens tussen Mayenne en Alençon hebben we nog een laatste rustplaats gezocht.

Dat had nog enkele voeten in aarde. Toen ik van de hoofdweg afdraaide in de richting van een klein dorpje met water, eindigden we uiteindelijk aan een camping. Da's natuurlijk niet mijn ding. Even verderop echter, in een doodlopend straatje, vond ik een perfecte parkeerplaats, aan het water (riviertje), op een groen veldje langs de baan. Toch nog even iets verder proberen, nog iets dieper de stilte in...

Spookhuis

En ineens staan we oog in oog met een echt spookhuis!

's Avonds met de auto een bocht indraaien en dan bovenstaande ruïne zien staan, geeft je de creeps.  Echt. Dus, na de eerste verbazing te hebben doorvochten, de auto gekeerd en terug gereden naar dat grasveldje. Maar het idee aan dat spookhuis, 50 meter verderop, liet ons niet los. En om nu op onze laatste nacht te gaan wakker liggen en dromen over geesten, moordenaars, spoken en verkrachters, leek ons niet zo'n goed idee. Uiteindelijk de auto toch maar weer gestart en weggereden, het dorp in.

Morgen het laatste deel!

Voorheen verschenen:

1. Vakantie

2. Vakantie, dag 2

3. Vakantie, dag 3

4. Vakanti Intensiv

5. Vakanti Inventiv

6. Vacanti Creativ

7. Vacanti Intimus

8. Vacante Inspiratu (deel I)

8a. Vacante Inspiratu (deel II)

9. Vacanti Vederloos

10. Vacanti Contra

11. Vacanti Industrialus

Dag 11

Urdaibai, Biscaje, Baskenland

De laatste dag van onze vakantie wilden we gebruiken om Bilbao eens te gaan bezichtigen. Ondanks de voorbode van lelijkheid en industrie. Maar, voordat we daarheen reden, wilde ik eerst nog een duik in het water nemen en een ontbijtje maken. We hadden ons de avond ervoor op een grote parking gezet, met veel bomen en parkeren-op-het-gras, op 6km van Bermeo. Daar stonden meer mensen wild te parkeren en toch was er voldoende privacy. Dus dat was relaxed. 

We waren ervoor nog door Gernika gereden (Guernica), maar dat is vooral een industriedorp met toeristenhuisjes. Weinig te zien, zo 's avonds laat. Wel grote borden naar de "toeristische attracties". Picasso is zeker voor iets goed geweest, hier...

Zon, zee, strand

Omdat het een grote parking nabij zee was, dachten we de volgende ochtend wel met een handdoek tot aan het water te kunnen geraken. Mooi niet dus. Privaat terrein, overal. We hebben zeker een half uur met een handdoek op onze schouder rondgewandeld en het enige dat we konden vinden was een asfaltbaan het water in, om je boot van je aanhanger te laten glijden.

Nou moe?

En tot overmaakt van ramp was dit ook de eerste dag waarop we vooral bewolking zagen, weinig zon. Het is een gezegde dat het in Bilbao altijd regent. Voor ons geldt, dat dat gezegde zichzelf wel degelijk heeft waargemaakt. We hebben in 9 dagen slechts 1 uur een aanzet tot regen gezien en vanaf dat we aan de Baskische zijde van de Pyreneëen zitten, hangt er constant grijze bewoling in de lucht. Goed, wij de auto gepakt, het plaatselijke dorpje ingereden en jawel, daar was nog een stukje publiek strand te vinden.

Ik kan mij persoonlijk niet aan de indruk onttrekken dat "onderdrukking" het hoofdwerkwoord is, hier in Baskenland. En onderdrukking maakt alles minder mooi, meer gemaakt. En levert ook meer oppressie op. Kijk maar eens naar deze foto's, genomen vanuit ongeveer dezelfde positie als bovenstaande, maar dan 180 graden gedraaid:

Ik begreep er niets van, want Guggenheim is de ultieme redding voor Bilbao gebleken. Dus stapte ik op de plaatselijke redders af, die hadden toch niets te doen met dit slechte weer, en vroeg om meer uitleg.

Wat blijkt?

De plaatselijke overheid is stikjaloers op het succes van Guggenheim en heeft sinds kort het onzalige plan opgevat om een 2e Guggenheim te bouwen. Aan het strand, vlakbij Bermeo. Als Ultieme Toeristische Trekpleister (UTT).

Ten eerste heeft een 2e Guggenheim natuurlijk totaal geen zin. Dat is als een sequel van een film. Die is bijna altijd slechter. En ten tweede is de locale gemeenschap ertegen. En niet te weinig. Op de plaats waar nog zo'n moloch moet verschijnen, staat momenteel een schoolgebouw. Eén van de weinige stranden die nu nog publiek toegankelijk is in de regio, en welke wordt gebruikt om de kinderen te leren omgaan met boten en dergelijke, zou dan in handen vallen van de zoveelste private onderneming.

Onderdrukking

Natuurlijk zou de school worden afgebroken. En natuurlijk zou het laatste restje publieke strand voor de omliggende dorpen dan worden afgesloten voor de locale bevolking. Dat zou allemaal toeristische trekpleister worden. Het schijnt dat het geld al is gevonden en het hele project al voorbij de lokale ambtenarij is (ik was mijn handen in onschuld-mentaliteit). JA, niets meer aan te doen. Het idee is opgepikt door hogerhand. Jammer dan. En uiteindelijk is het toch beter voor jullie. Nieuwe banen, toeristen, geld, geld, geld, geld, repetitief...

Weer maar eens een voorbeeld van onderdrukking van de plaatselijke bevolking. Ik kan mij persoonlijk niet aan de indruk onttrekken dat "onderdrukking" het hoofdwerkwoord is, hier in Baskenland. En onderdrukking maakt alles minder mooi, meer gemaakt. Ziekelijk.

Na een ontbijt gemaakt te hebben, rijden we via de bergen naar Bilbao. Eerst nog wat foto's trekken, in de mooie, steile heuvels en dan de stad in. Let op de regen; die geeft ook de sfeer en de mentaliteit weer die we tegenkwamen. De natuur is prachtig, absoluut. Heel er groen ook. Het schijnt ook echt een hele mooie regio te zijn, áls de zon schijnt :-)

Eibar

Zoek maar eens op, Eibar. Als Bilbao industrie is, dan is Eibar de plaatselijke stort. Wát een lelijkheid! Het is net alsof we door de buitenwijken van Brussel rijden... ;-)

Bilbao

Bilbao is zo klein, dat 's avonds in de hipste kroegen wordt rondverteld, waar wij die ochtend allemaal geweest zijn... 

Gisteren waren we op de valreep nog een prachtig winkeltje binnen gestapt. Zij verkochten designer's clothes en we hebben een heerlijk gesprek met die mensen gehad. Vandaag zouden we terug keren. Beloofd. Wat een genot, om in zo een troosteloze stad zo'n oase van schoonheid te vinden!

Gesprekken over de wereld, met mensen die weten te overleven in een industiestad als Bilbao. Zij die zegt dat zij tot voor 10, 15 jaar geleden nog een goed inkomen konden halen uit het opkopen en importeren van Chinees antiek. Dat dat nu andersom gaat. Europees antiek naar China.

Chinees antiek, de meest prachtige kelding en accessoires, designer meubels, van alles!

Klik op de animatie om ettelijke foto's te zien van de zaken die zij zoal te koop heeft staan... 

Dat was een verademing. Want voor de rest was er weinig te zien. Ja, een 13-in-een-dozijn tweedehands winkeltje en een drugsrazzia aan een kade. Alles waar Bilbao zo bekend om staat, natuurlijk. Echte kwaliteit is moeilijk te vinden.

Wel mooi om te zien, een muzikant vergroeid met zijn accordeon:

En zo eindigden wij onze trip in Spanje. Het is mooi geweest. Deze avond zijn we aangereden richting Franse grens, wederom op zoek naar een slaapplaats. Ik kan mij zo even niet meer herinneren waar we ditmaal geslapen hebben. Maar het zal allicht weer ergens in de natuur zijn geweest. Volgens mij was het ergens in de buurt van Biscarosse.

Route:

Tot morgen!

Voorheen verschenen:

1. Vakantie

2. Vakantie, dag 2

3. Vakantie, dag 3

4. Vakanti Intensiv

5. Vakanti Inventiv

6. Vacanti Creativ

7. Vacanti Intimus

8. Vacante Inspiratu (deel I)

8a. Vacante Inspiratu (deel II)

9. Vacanti Vederloos

10. Vacanti Contra

Dag 10

Bilbao, Guggenheim en de Industrie

Noot van de schrijver: Dat verdomde, trage VK blog ook!

Gisteren wilde ik nog "even snel" een wijziging aanbrengen, een nieuw blog posten, enz. Maar mooi niet. Ik weet bijna zeker dat de traagheid van VK blog iets van doen heeft met de dalende populariteit. Het is vreselijk frustrerend om telkens op page-loads te wachten...

Goed, dag 10. Zelfs de meest trouwe lezers zijn ondertussen al afgehaakt, na mijn naaktfoto van gisteren, maar mijn egocentrisch reisverslag gaat verder. Eigenlijk ben ik zo'n beetje uitgeschreven, maar ik moet het Guggenheim nog onder woorden zien te brengen. De route vandaag stelt niet zoveel voor; we hebben overnacht in de buurt van Ondarroa en rijden vandaag naar Bilbao.

Industrie

In de buurt van Bilbao is het armoede troef. Zeker na een week gespendeerd te hebben in de streek van Gerona, die vooral leeft op landbouw en toerisme, is dat schrikken geblazen. Het is niet zozeer de armoede van de mensen zelf, fabrieksarbeid levert echt wel geld op, het is de armoede van de geesten. Je ziet dat ze zijn beroofd van hun waardigheid, gereduceerd tot productiefactoren. De omgeving ziet er ook uit alsof ze is beroofd van haar waardigheid, van al haar grondstoffen.

Dat begon al in Zumaia, met afgezaagd gesteente (zie mijn vorige blog, laatste foto).

Een waar huzarenstukje, natuurlijk. Maar wel pure industrie, pure vernietiging.

Bilbao

In Bilbao hebben we Christine geparkeerd op de Kastanjestraat, vlakbij een kantoortje van Binnenlandse Veiligheid, de Guardia Civil. Die mensen staan overal op wacht. Doen niets, maar staan op wacht. En loeren, vanuit hun geblindeerde SUV's. Dat is op zich al creepy. In het deel van Spanje dat we tot nu toe hebben gezien, is de politie aardig, redelijk verzorgd en niet echt argwanend. Hier in Bilbao voel je je constant bespied. Heel raar. Maar goed, ik dwaal af. Ze hebben bijvoorbeeld ook een hele mooie brug, vlakbij het Guggenheim.

Industrie en Bilbao

Die 2 schijnen bij elkaar te horen. Bij navraag bleek, dat Bilbao tot voor 15 jaar geleden de zware industrie in het midden van de stad had liggen. Daar waar nu het Guggenheim ligt en een heerlijke kade met veel park en wandelmogelijkheden, dat was toen de haven van de zware industrie. Nu nog zie je de sporen overal in de stad. Kijk maar eens op deze, op het eerste zicht, prachtige foto van Bilbao:

In het midden ziet u een grijze vlek. Niet echt bijzonder, totdat ik er op inzoom:

Dat is dus een oude steengroeve, in het hart van de stad. Als je weet hoeveel stof een steengroeve veroorzaakt, dan kun je je wel inbeelden hoe gezond het moet zijn geweest in Bilbao. Al die roofbouw (ijzererts, havengebied) maakte Bilbao in het begin van de 20e eeuw de rijkste stad van Spanje, maar ja. Roofbouw blijft roofbouw, nietwaar?

Bilbao stond dan ook bekend als een grijze, grauwe industriestad. Daar wil je niet wonen, tenzij er veel geld mee gemoeid is. Dat noem ik dus culturele armoede. Toen in 1983 de stad ten gevolge van een overstroming flink beschadigd raakte, hebben ze het roer omgegooid en zijn ze zich meer gaan richten op toerisme en diensten. Volkskrant heeft er in 2001 nog een uitgebreid stuk over geschreven.

Guggenheim

Daar waar ooit de haven was van het industriegebied, midden in de stad. Dat wat de stad groot, rijk, vervuild en onaantrekkelijk heeft gemaakt, heeft men nu het Guggenheim gezet. Prachtig futuristisch gebouw, ik kan niet anders zeggen. De uitleg die de spreektelefoon geeft, die je meekrijgt bij binnenkomst, is die van Gehry die moet denken aan de karpers vroeger, in het bad van oma. Daar speelde hij mee, totdat ze 's avonds werden omgetoverd tot voedsel. De schubben, de vissehuid, dat was zijn inspiratie. En inderdaad, in het gebouw zelf is vrijwel geen enkele rechte hoek te vinden en veel laag-over-laag gebeuren. Het is werkelijk een ingenieus gebouw.

Omdat ik geen foto's mocht nemen in het gebouw zelf, een serie foto's van de buitenzijde. Let op, want het gebouw transformeert echt, van rechts naar links. Maar eerst een foto uit de jaren '30, van precies dezelfde locatie.

Klik op de foto voor een erg goed artikel hierover,

inclusief vele vergelijkende foto's

Goed, het Guggenheim, door de ogen van Morticia's camera (mijn batterij was al lang plat, dankzij het gebrek aan stroompunten op onze trip), sommige met tegenlicht:

Guggenheim en kunst

Goed, natuurlijk kan ik het niet laten, dus heb ik aan de buitenzijde enkele kunstwerken op beeld vastgelegd, en die dingen in het museum die ik te mooi vond om niet vast te leggen. Zoals de "beuk" van het schip/gebouw, waarin levensgrote rozen zijn geplaatst van staal. En het kanon van Anish Kapoor, ook zo een prachtige installatie. Vooral met dat desolate, freaky koppel erbij, gezien van achter. 

Vrijwel elke foto heeft een hyperlink naar het werk zelf of de artiest, dus klik-ze!

Louise Bourgeois, Maman, 1999

Anish Kapoor, Tall Tree and the Eye, 2009 

Jeff Koons, Tulips

Richard Serra op Guggenheim.com

Installatie van Anish Kapoor:

Jeff Koons, Puppy, 1992

Echt wel dat ik mijn ogen heb staan uitkijken. De grootste namen ter wereld, verzameld op 1 plaats. Geweldig! Al met al de moeite waard. Zeer blij dat ik naar Bilbao ben gekomen voor dit.

De stad

Bilbao, de stad, is een ander verhaal. Al met al is de stad nog een best mooi geheel. Ik vind de gebouwen bijvoorbeeld mooier dan in Genève. Hier niet van die pompeuze "Deutsche Gründlichkeit". Hier staan de gebouwen wat meer van elkaar en is de Franse en Victoriaanse stijl veel duidelijker aanwezig. Dat krullende en decadente, het gevoel van geelgoud, groen en fonteinen dat Versailles zo beroemd maakt. 

De sfeer echter, straalt duidelijk een soort van "onderdrukking" uit. Matheid, moedeloosheid, "struggle for life", zoiets. Ook al is de stad al 27 jaar bezig met een transformatie van zware industrie naar toerisme en diensten, de mentaliteit is duidelijk nog niet echt meegegroeid. Enkele foto's van de stad, gezien vanaf de insteek van het Guggenheim en zijn bruggen. Eerst een serie van 4 op 600x800, daarna een serie van x op 600*450.

Bovenstaand huisje, daar boven op de berg (nauwlijks te zien op foto, tussen de bomen), zou ik trouwens best graag willen hebben/huren/bezitten...

Park en Schone Kunst

Na 't Guggenheim zijn we naar 't museum van Schone Kunsten geweest (woensdag gratis entrée) en hebben we ons nadien vorzien van een groot glas ijskoud Heinekenbier (vraag me niet waarom, maar ze tappen daar Heineken) en nadien genesteld in het park.

Daar zijn enkele schone foto's uit voortgekomen. Om te beginnen: want vindt u van mijn alterego?

Fransisco de Zurbarán 

Sprekend, nietwaar?

Ik mag die Fransisco wel; humor in +/- 1600... 

Toen we het park inliepen, kwamen we bij een klein fonteintje. Een klein meisje zat er op de rand, met haar voetjes in het water. Morticia volgde haar voorbeeld en al gauw zaten er vele volwassenen en kinderen in het water en de stroom die eruit volgde. Inclusief de ouders van het meisje.

Stad Bilbao

Mooi voorbeeld van de mentale achterstelling van de stad: "catwalkmeisjes" kom je hier in de stad nauwelijks tegen. Waar je er in Barcelona mee wordt doodgegooid en ik zelfs in Gent ogen tekort kom, moet ik hier echt zoeken naar mooie meiden/vrouwen. Wel zie ik heel veel verliefde koppeltjes. Het koppel op de eerste foto deed mij besluiten een serie "cupido" in elkaar te zetten. Verliefde koppeltjes in het park.

Schoon, nietwaar?

Maar ik heb nog veel schoner materiaal. Dat park mondt uit in een oude setting met fonteinen. Nog echt Victoriaans, later met een soort van 19e eeuws "openbare badplaats" erbij gezet, of iets dergelijks. Allemaal prachtig om te zien.

Maar wacht, in animatie ziet dat er allemaal veel aantrekkelijker uit. Kijk maar: 

Zo, het is weer genoeg geweest voor vandaag. Dag 10 staat en ik ben bijna uitgeschreven. Morgen nog een dag Bilbao, sfeer proeven en toch nog ettelijke mooie mensen ontmoet, dag 12 en dag 13 de rit huiswaarts. Het is mooi geweest... 

Voorheen verschenen:

1. Vakantie

2. Vakantie, dag 2

3. Vakantie, dag 3

4. Vakanti Intensiv

5. Vakanti Inventiv

6. Vacanti Creativ

7. Vacanti Intimus

8. Vacante Inspiratu (deel I)

8a. Vacante Inspiratu (deel II)

9. Vacanti Vederloos

Road Movie

Dag 9, het meer nabij Escó

Voor vandaag staat er een route op het programma van El Pont de Suert naar Zumaia, aan de Atlantische Oceaan. Volledig betekenisloos voor al diegenen die er niet bij waren op deze trip (die andere 6.789.248.375 mensen) leg ik hierbij een prachtige vakantie vast, met het gebruik van in totaal een 400-tal foto's in een 14-tal blogs. De route van vandaag in kaart:

Ik ga u even vervelen met de naakte cijfers:

* Om 9u37 vertrokken uit La Vall de Boi - prachtig vallend watertje, heerlijk kletterend geluid. Wakker worden met een goed gevoel en voor het eerst echt last van dauw. Het is vochtig in de bergen, zelfs midden in de zomer, bij 35 graden+ op het vlakke land.

* 10u07 -  Arragon Balaneo Roas (???)

* 10u42 - Aïnsa - Een typisch oud, Spaans vakantiedorp.

Spanje voor de Spanjaarden; vrijwel geen enkele buitenlander te bekennen.

* 11u - Campodarbe  

En toen gaf Christine het op. Ineens stond ik daar, bovenop de berg, vrijwel middenin de Pyreneëen. De versnellingspook stond in de vrij en was met geen mogelijkheid nog in een versnelling te krijgen. Alsof de versnellingen waren gaan fietsen!

Christine, wat nu?

Wellicht herrinert u zich, dat we op dag 3 in Andorra hebben overnacht. Wel, gisterenavond zijn we dus weer langs Andorra gereden. Dit is dus ook echt MIDDEN in de Pyreneëen. Kijk maar: 

Christine had geen betere plaats kunnen uitzoeken om in panne te vallen.

In the middle of nowhere. 

Gelukkig ken ik Christine al een tijdje. Ik heb dan ook altijd een "mini" gereedschapskist in de auto staan. Met alles wat een mens kan nodig hebben bij pech onderweg. Ringsleutels, schroevendraaiers, griptang, hamer, the usual.

En wat bleek?

Eén van Christine haar versnellingsstaafjes is losgeschoten. Slijtage; kogelgewricht dat losschiet. Als een kniegewricht dat zo ver versleten is, dat het uit de kom schiet. Een tie-rip kan wonderen doen, in zo'n geval...

En zo konden we onze weg weer vervolgen. "Met de schrik vrij", noemen ze dat, volgens mij. Voor we vertrokken, had ik als doel om een stuk land te vinden, daar een optie op te nemen en Christine daar achter te laten, wellicht. Wegens veel te hoge belastingen en verzekeringen in België. Gaandeweg werd het toch interessanter om haar mee naar huis te nemen. En nu bewees Chiristine toch maar mooi weer, dat ze het ook waard is.

Vederloos

Wellicht vraagt u zich af, waar de titel "vederloos" van vandaag vandaan kwam. Wel, "vederloos" wordt in puzzelboekjes gebruikt als synoniem voor "naakt". En deze dag leent zich daar uitstekend voor. Gisterenavond hadden we al de naakte maan, die uit haar slaap ontwaakte, vlak voor onze ogen. En nu moest ook Christine met de "billen bloot", op zoek naar haar falen. Dus ook Christine, naakt, in haar volle glorie, in de Pyreneëen. Gelukkig was het niet haar laatste adem en kreeg ze er, na enige reanimatie, weer zin in. 

We hebben op dat moment zo'n 3.000 km op de teller staan. Dat vind ik aardig wat, in 9 dagen tijd. Dat is 333km per dag, gemiddeld. Gelukkig weet Christine van geen ophouden, dus vervolgen wij onze weg weer als vanouds. Ik ben blij dat ik het probleem binnen het uur had gerepareerd. Het is namelijk nog steeds 35 graden+ buiten, en dan wil je niet in panne vallen...

Foto-impressie van de Pyreneëen

Het mooie van de zuidkant van de Pyreneëen vind ik de relatieve "naaktheid" van de bergen. Dus, daar zijn we weer, de vederloosheid van de bergen. Grijze en beige bergen, met hier en daar een plukje "schaamhaar". Ik vind het prachtig.

11u00 - breakdown in de bergen, iets voorbij Campodarbe

11u42 - weer onderweg: eerste bord wat we tegenkomen zegt Alto Gallego

12u16 - Lanave

13u17 - tankstation - toilet - geen foto's.

Scheren op een openbaar toilet met spiegel op het herentoilet. Weer eens wat anders. Terwijl we daar even pauze nemen en een kop koffie zetten, komt er een hele groep futuristische motorrijders het tankstation binnen gereden. Wij staan aan de overkant, op een parkeerplaats en kijken toe. Het moet waardeloos zijn om met zo'n bloedhitte op zo'n racemonster te zitten. Een chopper of scooter, daar kan ik nog inkomen, maar een racekuip in de bergen?

Als die mannen afstappen, lopen ze ook allemaal krom. Alsof ze net een marathon neuken achter de rug hebben, met blauwe ballen van 't kletsen. Maar deze ballen zijn niet blauw van het neuken, die zijn blauw van die pulserende 0.6 ltr onder hun kloten. Watjes. Hieronder een impressie van hoe die gasten er uitzien, wanneer ze op de motor komen aangereden:

Nu moet je je eens voorstellen, dat zo iemand af stapt, na 2, 3 uur rijden. Die zitten dus helemaal vast in die houding hè. Compleet verkrampt, met de benen wijd, de knieën krom en de armen in een wijde hoek aan het lichaam. Toen ze vervolgens hun helm afdeden en er één voor één zo'n kaalkoppie onder vandaan kwam, konden wij onze lach niet meer inhouden. Vederloze hoofden.

Het waren net marsmannetjes! 

13u42 - Jaca - lijkt me interessant om uit te zoeken hoe het nachtleven in Jaca is, ook al is het maar een heel klein dorpje...

14u10 - Berdun, 'n klein "bergdorpje" - klik de link; prachtige fotoserie op Flickriver!

Embalse de Yesa

Niet eens zo heel ver voorbij dat tankstation, komen we op een adembenemende plek terecht. Escó. Een ruïne op een bergje, tegen de achtergrond van de Pyreneëen. Een verlaten dorp, een spookdorp. Gelegen aan Embalse de Yesa, een stuwmeer ergens in de buurt van Pamplona, Navarra (60 km er vandaan). Echt adembenemend. Omdat ik nog onder het smeer zat en echt wel nood had aan een bad, zijn we voor onze siësta gestopt.

Embalse de Yesa is een adembenemend blauw stuwmeer met voldoende zwemmogelijkheden. Omdat dit een soort van vrij ongerept stuk natuur is, een stuwmeer dat in de jaren '60 is aangelegd, ademt het ook een totale vrijheid uit. En ook hier weer: naakt is het meest heerlijke wat er bestaat.

Foto's!

Jongens, dit was heerlijk. Poedelnaakt in een meer, zo groot als mijn ego.

Alsof we naakt aan de Rivièra lagen, zo voelde ik mij.

Flash foto impressie

(ik vind dat programmaatje dus echt geweldig; kan ik jullie heerlijk lastig vallen met 1000 vakantiefoto's zonder mijn blog onnoemelijk te vertragen :-)

Na een heerlijk verfrissend bad, we hebben immers geen mobiele douche in de auto, rijden we rond half 6 aan richting Zumaia, het einddoel van vanavond. Net naast San Sebastian, leek mij dit een perfecte indruk van een badplaats aan de Spaanse Atlantische Oceaan. Dat viel dus goed tegen.

Baskenland

Vanaf het moment dat we Baskenland binnen reden, verandert de "sfeer" die het land en het landschap uitstraalt. Alsof 100 jaar burgeroorlog zichtbaar is in de lucht en het licht. Of misschien is het wel andersom; van zodra we aan de andere kant van de Pyreneëen komen, verandert het licht en ook de gemoedstoestand van de mensen.

Ooit heeft mijn vader zich door de Basken terug naar huis laten sturen. Hij had zijn rode, golfplaten Citroënbusje ingeladen en wilde naar Portugal rijden/emigreren. Hij had zijn baan al opgezegd, enkel zijn huur nog niet. In Baskenland heeft hij dagenlang vastgezeten in de bloedhitte, tegengehouden aan de grens door de Guardia Civil. Niet letterlijk, maar vast op een camping, omdat niemand er door mocht. Uiteindelijk is hij omgekeerd en terug gereden naar Nederland. Met mijn vader is het nooit meer goed gekomen...

En met Baskenland ook niet.

Industriële revolutie

Onderweg naar de kust werd het landschap steeds troostelozer. Ik had -deels bewust- gekozen om van de snelweg naar de kust toe af te wijken en de binnenwegen te pakken. Op zoek naar iets te eten, alvorens aan de -altijd veel te dure- kust te arriveren. Mooi niet dat dat er van kwam.

Vlakbij dat stuwmeer kwamen we al de bewoonde wereld tegen: een snelweg "dwars door de Pyreneëen". Die wordt aangelegd. In eerste instantie natuurlijk om het stuwmeer te ontsluiten voor Pamplona's weekendverkeer. Daar gáát de rust van dat stuwmeer. Dus; bezoeken, nu het nog kan. Binnenkort ligt er een 4-baans snelweg van Pamplona naar het meer, met dito autoverkeer, campings, haventjes en meer van dergelijke rustverstorende, menselijke elementen.

Op weg door de bergen

Het gevolg van die snelweg is ook goed zichtbaar in de dorpjes voorbij Pamplona, waar we doorheen rijden richting kust. Ik koos uiteraard voor de bergwegen, in plaats van de snelweg. Christine haalt bergop hooguit 80, 90km/u op die snelwegen en moet daar dan ook echt voor werken. In die bochtige slingerbergen merk je dat veel minder. 90 is daar véél te snel...

In die dorpen druipt de armoede er vanaf. Hier en daar zie je nog de vergane glorie, voortkomend uit de hoogtijdagen van de weg die wij volgen. De bergweg die al jaren geleden is vervangen door een brede 4-baans snelweg, rechtstreeks van Pamplona naar San Sebastian. Daarom komt er ook geen toeristisch verkeer meer in die dorpen. Dat moet al zeker 10 jaar zo zijn, en waarschijnlijk wel meer, omdat de jeugd echt ballorig reageert op een toerist zoals wij, als iets dat ze niet kennen.

Geen maaltijd te vinden!

Stoppen en zoeken naar een maaltijd werd dan ook een crime. Er liep teveel jeugd rond voor zo'n dorp, met als gevolg een te hoge werkeloosheidsgraad. Hier en daar zie je al dan niet verlaten industriepanden, ooit voor een prikkie opgestart waarschijnlijk, nu al lang verlaten en verwaarloosd. Ten tijde van het vele verkeer van San Sebastian naar Pamplona moeten dit bloeiende dorpjes zijn geweest, met dito aanwas van bevolking en kroost. Maar nu zijn het stuk voor stuk verlaten gebieden. Met veel kinderen, op basis van een rooskleurige toekomst, abrupt afgesneden door een 4-baans snelweg die de dromen van vele, vele gezinnen doorkruiste...

Het valt me op, omdat de dorpen niet de onschuld van bergdorpen uitstralen. Economische activiteit en bedrijvigheid hebben hier gehuisd, en nog niet eens zo lang geleden. Vergane glorie, in plaats van de eeuwige rust die in veel bergdorpen hangt. Pijnlijk, zeer pijnlijk. En dit is pas het begin van Baskenland voor ons...

Foto's?

Nee, geen enkel. Het werd al donker en in de valleien waarin deze dorpen lagen, langs de rivierlopen, werd het echt te donker voor foto's. Los van het feit dat troosteloosheid geen mooie plaatjes oplevert.

Zumaia

Goed, het is mooi geweest voor vandaag. Veel te veel geschreven. Een blog, goed voor 2 pagina's. En dan ook nog een Escó-blog. Om af te ronden wil ik nog even enkele foto's van de Atlantische oceaan plaatsen. Want in minder dan 27 uur, pauzes en slapen meegerekend, zijn we van Girona, aan de Middelandse zee, dwars door de Pyreneëen naar Zumaia gereden, aan de Atlantische oceaan. Rond 20u30 dinsdagavond kwamen we daar aan, terwijl we rond 18u maandagavond vertrokken waren uit Gerona.

Zumaia bleek niet echt de moeite waard. Lelijk, armoedig, vervallen. Morticia noemde het "de stad zonder lach". Met een vernieuwde kustlijn, een hele grote, recent aangelegde dijk en daarmee een kunstmatig strand. Een haven, maar geen vissersvloot meer. Armoede alom en een visrestaurant op de dijk, enkel voor toeristen. Met 80€ voor een hoofdgerecht nu niet bepaald binnen het bereik van ons budget. En evenmin van dat van de plaatselijke bevolking:

Dit was de enige "ferrari" die ik kon vinden, in de buurt van de kust. Als dat het nivo is van de plaatselijke "badgasten", dan weet je het wel. De pasta bij een lokale brasserie was ook niet om over naar huis te schrijven. De armoedigheid van het geheel deed me dat al vermoeden, dus ik durfde echt niet verder te gaan dan dat; een pasta voor mevrouw en meneer. Wie weet wat voor bocht we te eten hadden gekregen, als we een wérkelijke maaltijd hadden besteld...

En tot slot, de ruwheid van de Atlantische Oceaan.

Voor nu wil ik, voor het slapen gaan, enkel nog vertellen over de monstertruck die we tegenkwamen, onderweg naar een slaapplaats aan de kust. Terwijl we over landweggetjes heen reden richting Ondarroa, kwamen we om 23u32 op een smalle bergweg een tegenligger tegen. Deze had blijkbaar geen zin om te stoppen en bleek een tractor te zijn met een schep aan de voorzijde.

Omdat ik merkte dat we klem kwamen te zitten, midden in de nacht, zette ik de auto in zijn achteruit. Om meneer voorrang te verlenen. Want hij kwam met een behoorlijke rotgang op ons af. En terwijl hij voor ons stond, begon hij vervaarlijk met zijn laadklep op en neer te bewegen, als wou hij zeggen: "als je nou niet snel acheruit gaat, verpletter ik je auto".

Zot, compleet geschift. Agressie om half 12 's avonds. We waren duidelijk weer terug in het agressieve, industriële werelddeel... 

Morgen meer, morgen uitleg en meer vergelijkingen

Morgen ook Guggenheim en Bilbao 

Stay Tuned!

Voorheen verschenen:

1. Vakantie

2. Vakantie, dag 2

3. Vakantie, dag 3

4. Vakanti Intensiv

5. Vakanti Inventiv

6. Vacanti Creativ

7. Vacanti Intimus

8. Vacante Inspiratu (deel I)

8a. Vacante Inspiratu (deel II)

Road Movie

Dag 8, avondrood 

Omdat dag 8 simpelweg teveel informatie was voor 1 blog, heb ik een 'dag 8a' ingebouwd. Omdat deze blog vooral veel foto's bevat, zou het teveel van het goede zijn geweest die in het eerste deel te plaatsen. Omdat het ook niet boeiend genoeg is, om er een volledig blog aan te wijden, heb ik gekozen voor een ochtendlijke 'tussenpost'. Het zijn vooral de sfeerbeelden die tellen. Dus, mocht u tijd hebben, gaat zitten en geniet!

Gisteren schreef ik al, dat we naar de Pyreneëen zouden vertrekken. Tussen 16u en 22u is er vaak toch niets te beleven, dat zijn flink wat uren die ook kilometervreters kunnen worden genoemd. Daarom ga ik verder bij waar we gebleven waren: Dag 8, Avondrood. Vanaf deze dag is onze vakantie ook een echte Road Movie geworden :-)

Ons avondeten, inclusief een Italiaans kopje koffie, hebben we genuttigd ergens op een plaats tussen de bergen. Hier hebben we zitten wachten op de zonsondergang. Lang niet zo spectaculair als die eerste zonsopgang (dag 1), maar wel een lekker rustpunt na (alweer) een lange dag. En dankzij Morticia een prachtige slideshow:

En dan nog een paar foto's van de locatie zelf.

Morticia, "in the back" of Christine, die op haar hoge poten in het gras staat, als een buikdanseres op veel te hoge benen, alle ramen en deuren open, op zoek naar verkoeling bij de vallende avond:

Daarna weer op pad. Nog een flinke rit te doen. Ik heb mij voorgenomen om vanavond tot aan Biescas of Pardinilla, of toch in elk geval tot aan El Pont de Suert te geraken. Dat zijn 300 kilometers en het is hier geen Nederland. Dat betekent dus 50km/u over bergweggetjes. Gelukkig wel, gelukkig is de snelweg hier nog niet doorgedrongen...

Christine heeft het af en toe echt moeilijk met die hellingsgraden.  5% gaat nog, maar 6%, 7%, 8%, 9%, een enkele keer zelfs 10%, dat is teveel van het goede. Zelfs voor een oude Grande Dame als zij, met haar 2.5TD in het vooronder. Soms ga ik echt met 20, 30km/u naar boven, haarspeldbocht na haarspeldbocht. En dat levert dan weer al die prachtige shots op!

De vele gedaanten van de maan

Rond half elf, kwart voor elf, stonden we ergens stil, op een parkeerplaats langs een afgrond. Die plek deed mij herinneren aan het beeld dat ik zag van de Pyreneëen, toen ik op het vliegtuig naar Barcelona zat. Een jaar of wat geleden. Heerlijk beeld in mij opgenomen en terwijl we doorrijden, gilt Morticia het ineens uit: "De maan komt op!" 

Heeft u dat wel eens gezien?

De volle maan die opkomt?

Dat is een Majestueus zicht!

Dat is bijna even mooi als de opkomende zon, de eerste dag. We hebben er helaas geen foto's van, dat moment van maansopkomst duurt echt maar 'n minuut of 2. Niet eens voldoende om een parkeerplaats te vinden en de camera te pakken dus. Het is zó mooi om die bol boven de bergen te zien verschijnen. Vanaf dat moment hebben we "Hide & Seek" gespeeld met de maan. Dan weer stond ze nergens, dan ineens in vol ornaat voor ons, of gaf ze zoveel licht, dat ik telkens dacht dat er iemand achter ons reed. In werkelijkheid geeft de maan meer licht dan autolampen, dus ze wist me telkens weer voor de gek te houden.

Vanaf dit moment zijn we ook gaan bijhouden hoe laat we waar reden, in de Pyreneëen:

22u54 - Peramea - dat voelde echt als de top van de bergen, een heel klein dorpje.

23u09 - Mont Cortes

23u35 - Perves - 1.334,9 meter hoog

23u59 - El Pont de Suert - eindbestemming. Dit plaatsje ligt aan een groot meer, dus ik verwachtte hier wel een slaapplaats te kunnen vinden met Christine. Terrasje gepakt, een hele grote pint gekregen toen ik vroeg om de kaart (zo'n rechthoekig ding, Cart, la carta, weet-je-wel, ikspreekgeenspaansidee) en eens gekeken waar we zaten op de kaart.

Lijn getrokken voor de volgende dag en op zoek naar een slaapplek.

Vanavond dag 9, dag 8 was simpelweg te groot voor 1 blog :-)

Vanavond, 20u10, ook Escó, Zumaia en Panne Onderweg

Stay Tuned!

Voorheen verschenen:

1. Vakantie

2. Vakantie, dag 2

3. Vakantie, dag 3

4. Vakanti Intensiv

5. Vakanti Inventiv

6. Vacanti Creativ

7. Vacanti Intimus

8. Vacante Inspiratu (deel I)

Dag 8

Gerona

Gisteren was een prachtige dag. Een zondag ook, dus alles was dicht. Dachten wij er goed aan te doen om dan de maandag te gebruiken om Gerona eens te gaan bekijken, na te zijn ontwaakt tussen onze prachtige graanvelden. Blijkt dat even tegen te vallen; 26 juli is blijkbaar een lokale feestdag en heel Gerona is dicht. Enkel de kathedraal is geopend. En die is weer veel te duur om te bezoeken.

Slaapplaats, bye bye!

Nog even enkele foto's van onze beste slaapplaats tot nu toe, om ze niet meer te vergeten:

Een foto met gevaar voor eigen ego:

Met blue suède shoes en niets met Elvis:

Gerona kathedraal

5€ (entrée voor de kathedraal) geef ik liever aan organisaties die weeskinderen helpen dan aan de kerk. In het eerste geval bestaat de kans nog dat het geld goed wordt besteed. In het laatste geval weet je zeker dat het wordt misbruikt (om Vaticaanstad in ere te houden). Hier het zicht vanaf de kathedraal de trappen af. De "grandeur" als het ware. EN hoe het volk vroeger dus werd klein gehouden... 

Heel grappig trouwens; achter de kerk (is dat niet de beuk) staat een hooischuur die dienst doet als gebedsruimte. Blijkbaar. Kijk maar naar de manier waarop het dak erop is geplaatst. Dat staat los van de muur en biedt zo ruimte voor lucht en licht (gok ik). :-)

Gerona heeft ook een heel mooi park. Tenminste, ze hebben een heel groot gebied dat er "groen" uitziet, maar van dichtbij vooral bestaat uit groene bomen met een stam tot op 8 meter hoog en dan een groen bladerdek. Echter, in dat "grote groene hart" ligt ook een werkelijk aangelegd park. En de fontein is echt de moeite waard; helemaal ingemost.

En dan nog een mooie foto van Gerona, gewoon, zomaar, en omdat ik die vrijdag vergeten was :-)

Gerona Stadsmuren

Gerona is wel een prachtige ommuurde stad. Dat is echt een park op zich, met met enige regelmaat kleine "prieeltjes" om je in uit te leven. Als je voor romantiek gaat, dan is Girona stukken beter dan Tarragona, zoveel is zeker. Foto's dus. Onbeschaamd een serie van Morticia, dat hoort nu eenmaal in een fotoplakboek, en nadien nog enkele interessante fotos vanuit in in de buurt van de stadsmuur.

Dat was Gerona, op een dag dat alles wat als toeristische attractie enigszins de moeite waard was, was gesloten :-) Maar goed, wij hebben Dalí gezien. En dat ga ik de rest van mijn leven niet vergeten.

Gerona Inspiratu

Terwijl we aan het wandelen waren in Gerona, en ons onvermijdelijke zelf-gesmeerde broodje aten ergens aan die mooie grote wallen of in een groen parkje of iets dergelijks, hebben we lopen bomen over wat nu te doen. Het is pas maandag, ik heb 2 vliegtickets van Madrid naar Brussel (voor het geval dat), we zitten in Gerona en hoeven eigenlijk pas zaterdag echt terug in België te zijn.

Onderweg kwam Morticia trouwens nog, in een -prachtig- souvenierswinkeltje, een geweldige marionet van Charlie Chaplin tegen. Daar hebben we helaas geen foto's van. Wel van onderstaande klok. En ik de onvermijdelijke prachtige hoekjes en deurkloppers. Maar ook een -puur- Joodse boekwinkel. Dat was voor mij ook een unicum. Nog nooit gezien!

Gerona Realistu

Stiekum had ik mijn wensen natuurlijk al klaar liggen en mijn route al uitgedacht. Ik wilde nog naar het Guggenheim, ik wilde Bilbao nog zien deze zomer. En, mocht het allemaal uitlopen en niet meer haalbaar zijn voor Morticia, ik kon haar altijd op het vliegveld in Madrid afzetten, zo had ik van te voren bedacht. Vanuit Tarragona zou dat een dag rijden zijn, dus niet zo'n probleem. Maar vanuit Gerona?

Op deze dag hebben we echter besloten door de Pyreneëen naar Bilbao te rijden. De Pyreneëen, die hebben we al Noord-Zuid doorcrosst. Maar nog niet Oost-West! Dat is net haalbaar, als haar moeder de winkel voor zaterdag zou willen doen. Dan hebben we tot zondag om terug te keren. Vandaag hebben we dus besloten onze vakantie met 4 dagen te verlengen. (Hè, verdomme, ben ik nòg maar op de helft met het uittypen ervan!)

Op naar de Pyreneëen!

Voorheen verschenen:

1. Vakantie

2. Vakantie, dag 2

3. Vakantie, dag 3

4. Vakanti Intensiv

5. Vakanti Inventiv

6. Vacanti Creativ

7. Vacanti Intimus

Dag 7

Port Lligat & Púbol

Vandaag staan de 2 'kleine' musea van Dalí en Gala op het programma. Púbol, het kasteel van Gala, en Port Lligat, de woonst van Dalí. Voor Port Lligat is het nodig een afspraak te maken; we worden telkens in groepjes van +/- 5 mensen rondgeleid. Deze afspraak staat voor 13.50u, aanwezing zijn om 13.20u.

Helaas werden we te laat wakker, in die prachtige stille, gemaaide velden. Terwijl we 3 km van het kasteel van Gala stonden geparkeerd, moesten we eerst via Roses naar Port Lligat, om daar onze afspraak na te komen. Om vervolgens weer terug te rijden naar Púbol voor het kasteel van Gala. Wat een goede nachtrust al niet kan veroorzaken :-)

Zo gezegd, zo gedaan. Op naar Port Lligat, één of ander dorp "in het gat van Pluto", razend populair bij toeristen omwille van Salvador Dalí's huis. Omdat ik vergeten ben een foto van op afstand te nemen van het huis van Dalí, eerst maar een fotootje van internet geplukt:

Onderweg reden we langs Roses. Omdat ik nog naar de supermarkt wilde om wat spullen voor de avond in te slaan, wilde ik daar parkeren. Maar de immense drukte weerhield ons om naar binnen te gaan. Dat zag er echt uit als oorlog bij de hypermarkt. Later begreep ik waarom; die zaak was open tot 14u in de middag (het was op dat moment half één denk ik), want het was zondag. Echt, dat zag er niet úit!

Cultuur is echt maar een dun laagje vernis.

Terug naar Dalí. De entrée is wereldberoemd:

Maar wist u ook, dat Dalí's wereldberoemde lippen van Marylin Monroe in vele uitvoeringen bestaan? Ook aan de ingang, rechts van de beer:

Voor een volledige foto-impressie ga ik u weer verwijzen naar een "subblog", want enkel al van deze locatie heb ik weer iets van 25 foto's geselecteerd. Reken maar dat het de moeite waard is. Morticia vond dit zelfs meer intens dan het Teatre-Museu in Figueres.

Klik hier om naar de fotoserie van Port Lligat te gaan

Ik kan me daar wel iets bij voorstellen, daar dit het woonhuis zelf is, zoals Dalí het heeft laten uitvoeren, met kleine ruimtes en echt het gevoel hier te kunnen léven. Met een eigen zwembad op het dak en tafels en stoelen die er staan om te worden gebruikt. Dat is altijd meer intens dan de relatief steriele omgeving die een museum altijd is.

Dus, geniet van de foto's en vergeet niet zelf eens te gaan kijken, als u de kans heeft. Voor de prijs hoeft u het niet te laten; de 4 entréetickets (Teatre-Museu, juwelen, Port Lligat en kasteel Púbol) hebben ons tezamen 56€ gekost; 28€ p.p. Los van de reiskosten, uiteraard :-)

Zwemmen in Port Lligat

Port Lligat is een 'port'; een haventje. Eigenlijk meer een inham, een baai, waar een paar kleine vissersbootjes dobberen. En waarschijnlijk ex-vissers hun job hebben ingeruild voor de verkoop van prullaria van en/of over Dalí. Port Lligat heeft dus geen echt strand, enkel enkele rotsen. Toch wilden we even het water in; we hadden immers nog een half uur.

(foto komt van internet)

Daarvoor hebben we ons eerst tot enkele halsbrekende toeren uitgenodigd. Links van het huis, net buiten de foto, lag een soort van 'privéstrandje'. Schoon genoeg om naartoe te willen en even te gaan zwemmen. We moesten immers wachten van 13.20u tot 13.50u. Morticia heeft zich daar, terwijl ik ettelijke andere dames hielp ons te passeren, nog onbedaarlijk geschonden aan een steen. Dat is een blauwe plek geworden, die nu (ik schrijf nu, 5 aug. 2010) nog niet volledig verdwenen is...

Om maar aan te geven dat het weer halsbrekende toeren waren om er te geraken en even, 10 minuten, heerlijk te kunnen genieten van het zeewater. Helaas heb ik de onhebbelijke gewoonte geen camera mee te nemen naar het strand. Dom, want daarmee heb ik behoorlijk wat schone foto's gemist :-(

El Port de la Selva

Nadat we zijn weggereden uit Port Lligat, was het tijd voor siësta. Ik had op de heenweg een prachtig dorpje zien liggen aan de andere kant van de berg, dus zo gezien, zo gedaan. En verdomme! weer geen camera mee. Maar oh, wat was het heerlijk om daar te zwemmen. El Port de la Selva, zoek het maar eens op. Stenen á volonté, geen overvolle stranden en god, wat heb ik heerlijk gezwommen, op de golven mee.

(klik op de kaart om naar Google Maps te gaan)

 Ergens rechts op deze satellietfoto hebben wij gelegen. Echt tussen de rotsen, begaanbaar gemaakt met grote, betonnen en stenen trappen. Prachtig! Zoals gezegd, ik heb de onhebbelijke gewoonte om de camera niet mee te nemen naar het strand. Dus helaas, weer geen foto.

Gala's Burcht

Na daar een aantal uur vertoefd te hebben, werd het tijd om door te rijden naar Puból. Immers, we wilden vandaag ook nog het kasteel van Gala gaan bekijken. Om 17.15u zijn we aangereden en om 18.45u waren we in Púbol. Hemelsbreed misschien 50km. Het is wat, met al die bochtige bergwegen! :-)

Het kasteel van Gala is echt een middeleeuwse burcht. Een kasteel met een kasteelheer (kasteeldame in dit geval), die aan de landeigenen 10% van hun oogst kon vragen, als huur. Hoge, dikke muren met kleine ramen waarin men nog kan plaatsnemen. Grote kamers met lage plafonds, daar waar het warm moet zijn (de keuken, de badkamer en de eetkamers) en hoge plafonds in de entrée en daar waar de gasten ontvangen worden.

Al met al doet het vrij conventioneel aan, zeker in vergelijking tot het huis van Dalí. Je merkt echt dat je in een huis rondloopt van een "dame van stand". Ik denk ook, dat dat is wat Gala wilde; grandeur, Russische Aristocratie. En met Dalí, die het leven zag als één grote, hele serieuze grap, is dat "wat lastig", als het ware...

Enkele foto's, om u warm te maken voor de volledige fotoreeks:

Klik hier voor de gehele fotoserie;

zowel van het interieur als van de kleding van Gala

Tot slot, door Morticia gevonden, een documentaire over Dalí.

Arena op YouTube, we tekenen 1984.

Vandaag is dus echt wel een dag geweest van rondjes rijden.

Vanaf het graanveld nabij Púbol zijn we naar Port Lligat gereden, vervolgens naar El Port de la Selva, daarna terug naar Púbol en vervolgens, om de avond door te brengen en iets te eten, naar Gerona. De dagkaart:

Zo, de 2 dagen Salvador Dalí zijn uitgeschreven.

We zitten op dag 7 en hebben nog enkele dagen te gaan.

Morgen gaan we Gerona in, de stad bekijken en bezoeken...

Stay Tuned! 

Voorheen verschenen:

1. Vakantie

2. Vakantie, dag 2

3. Vakantie, dag 3

4. Vakanti Intensiv

5. Vakanti Inventiv

6. Vacanti Creativ 

Dag 7, Port Lligat

Het huis van Dalí 

Onderstaand een foto-impressie van het interieur. Dalí was waarlijk een genie. Die man presteerde het, om geen enkel meubelstuk als zodanig te gebruiken. Behalve in de ontvangstruimtes voor gasten dan. De meest zotte dingen kom je er tegen. En ook hier weer is de balans tussen kitsch en kunst haarscherp terug te vinden, met de ene maal keihard plastiek om clichés te beleven en de andere maal prachtige kunst om uren bij stil te staan...

De meeste foto's zijn van Morticia, dus credits to whom credits deserves.

Dalí had duidelijk iets met snorren:

enkele random interieurfoto's:

unfinished business:

slaapkamer:

In zijn slaapkamer kon hij vanuit zijn bed, middels de onderstaande zwarte spiegel in de hoek, de zon zien opkomen boven de zee. Kijk, dát is pas intelligent!

Collectie wandelstokjes:

Zijn kleedkamer; alle kleren zouden er nog hangen. Elke kastdeur is helemaal volgeplakt met foto's van zichzelf. IJdeltuit. :-)

Buiten, in de tuin, op het dak, staat een heel groot gebroken ei.

Met een gat, precies groot genoeg om erdoor te kruipen.

Ziet er goed uit hè, Morticia in dat kleedje, zo net uit het ei? 

Prachtig uitzicht trouwens; zijn 'tuin' is als het ware een oude olijfboomgaard tegen de heuvel omhoog. Met als automagisch gevolg, dat men al snel over het meer uitkijkt. Echter, Dalí's duivenkot valt dan als eerste op; het grote ei staat er boven op het dak:

Kijk, hier staat 'ie weer, op het dak van Dalí's Duivenkot (nu afgesloten, buiten gebruik):

We gaan verder:

Achter deze deur speelt een filmpje van Dalí zelf in een loop van +/- 10 minuten. Prachtig om te zien en nu ik er aan terug denk, word ik daar best sentimenteel van. Die man is dood, maar heeft zoveel vreugde nagelaten voor zijn toeschouwers! Als het niet zo schoon was, zou je er best treurig van kunnen worden :-)

Goed, tot zover de contemplatie, tijd voor meer schoons :-)

Ik bedoel, heeft u wel eens nagedacht over uw tuintafel? 

En toen waren we rond. Dalí had nog een prachtige, moderne telefooncel in zijn tuin staan, vlakbij wat nu de uitgang is. Wellicht om telefoon aan zijn zwembad te kunnen ontvangen?

Buiten aan de uitgang zijn de toiletten. Zelfs die zijn prachtig vormgegeven. Foto's!

En wat vindt u van Morticia's kleedje?

Gisteren gevonden in Figueres :-)  

Tot zover de fotoimpressie van het huis van Dalí. Ik hoop dat u genoten heeft; zoveel als wij zelf kan het nooit geweest zijn :-)

Verder naar foto's van Gala's kasteel te Puból

Terug naar Dag 7, de zondag

Dag 7, Púbol

Kasteel van Gala

Gala had van Dalí een eigen paleisje gekregen, in de hoop dat hij haar daarmee zou terugwinnen. Gala nam het paleis gaarne in ontvangst, echter zonder daarmee terug in de armen van Dalí te kruipen. Naar verhaal gedroeg Gala, die van Russische afkomst is, als een echte kasteeldame. Met enkel bezoek als zij dat toestond en niemand die haar zag. Statigheid troef dus. In een prachtig kasteeltje. Allereerst het verhaal van Gala, zoals beschreven in het fotoboek dat in de logeerkamer ligt:

Klik op de foto als het niet goed leesbaar is.

Dan krijgt u de grotere variant te zien.

Dan: foto's!

De entrée biedt zicht op deze hoek, met "deur" ernaast 

Goed, de foto's spreken voor zich. Het vrij klassieke interieur van een middeleeuws kasteel, onder handen genomen door Salvador Dalí. Om te dienen als een soort van mausoleum voor zijn enige echte grote liefde in zijn leven. Watch & enjoy!

Living + eetkamer, let op e spiegel in de spiegel op het schilderij dat op de spiegel staat...

Ontvangstruimte, met een hoog plafond, grote deuren naar het balkon en een groot raam voor lichtinval op drie en een halve meter hoogte, schat ik. Ver boven het schilderij aan de linkerzijde.

Voor de voyeuristen en Galafetisjisten onder ons: de slaapkamer (práchtig trouwens!)

En de badkamer:

De logeerkamer (zó wil ik ook wel ontvangen worden!):

Is dat wat?

Dat was zo ongeveer het interieur van haar paleisje. De "begane grond" dan toch; de eerste verdieping voor mensen die arriveren. Ze leefde daar ook echt als een prinses. Met enkel bezoek als zij dat toestond en niemand die haar zomaar mocht aanschouwen. Haar leven was een gesloten box, voor de omgeving. De benedenverdieping bevat de stallen (omgebouwd tot garage) en nog enkele vertrekken, waartoe we geen toegang hebben.

De verdieping boven het leefniveau van Gala, is omgebouwd tot expositieruimte voor de vele prachtige gewaden die Gala in de loop der jaren vergaarde. Hieronder volgt een impressie ervan. Allereerst de onvermijdelijke troon van Gala en Dalí. Die hebben we meermaals voorbij zien komen, net zoals de lippen van Monroe.

Dan Dalí zelve, in cowboy-outfit. Dalí was ijdel genoeg om zichzelf altíjd als eerste en op de voorgrond te plaatsen:

Dan, de garderobe van Gala. Die is "quite impressive", vooral als je bedenkt dat ze geen koningin is, maar de vrouw van een kunstenaar. Wij, met 2 winkels in vintage kleding, weten dat men aan dit soort jurken simpelweg niet geraakt. Die zijn hun gewicht zeker in goud waard. En wel meer ook, waarschijnlijk. 

Onderstaand is een foto van de galerie aan het einde van de zaal. Wanneer men daarheen loopt, loopt men door een gang met langs links een toonbox met daarin 4 kleden en langs rechts bovenstaande beelden van Dalí, bijvoorbeeld. Die kleden zal ik eerst presenteren. Vervolgens de kleding uit de galerie achteraan. En tot slot nog enkele details van een werk aan de rechterzijde van de galerie, hier op foto niet zichtbaar.

Ik hoop dat de volgende foto's een beetje duidelijk zijn. Het was ontzettend donker in die zaal. Ik heb de foto's genomen op 800 ISO, maar dan nog.

Achtereenvolgens:

1. Short dress with fitted waist in patterned silk taffeta and lame thread, Christian Dior Boutique, 1960s

2. Short dress of geometrie look  with mounted belt and sleeves. Material is of synthetic fibres and lame threads. Jeanne Lanvin Boutique

3. Two piece short party dress in taffeta, lame threads and cellulosic fibres. Sak's Fifth Avenue, New York, 1960s

4. Matching two-piece. Long dress with tight fitting jacket in patterned rayon and silk taffeta. Patterns designs by Salvador Dalí, 1960s

Dan, de galerie vol jurken achterin de zaal.

Afgelezen en uitgetypt: 

1. Party Dress, draped in chiffon. Jean Dessés, 1950s

2/3. Evening outfits: skirt and blouse. Silk taffeta decorated with strokes of lame threads and sequin. Boutique Pierre Cardin, Paris

Afgelezen en uitgetypt: 

4. Party Dress, rayon and viscose with plastic appliqué and beads on the collar. 1960s

5. Coat, Felt of wool, buttons and button-holes of metallic braid. Elsa Schiaparelli, Paris, 1930s

Afgelezen en uitgetypt: 

6. Party Dress, Ottoman silk, sailor neck embroidered with precious stones, metallic breads and silk. Christian Dior, 1960s

7. Evening dress: underskirt, skirt and blouse. Silk crepe printed with metallic plate. Christian Dior, 1950s 

En de laatste:

Afgelezen en uitgetypt: 

6. Party Dress. Silk taffeta. Elisabeth Arden, New York, 1970s

7. Party outfit: blouse and skirt. Blouse in elastic tulle emboidered with cellulose sequins with silk skirt, 1940s 

Prachtig allemaal, nietwaar?

En dan zit Gala zelf, in kattenkostuum, rechts in de hoek te staren naar werk van Dalí, hoog boven haar, in de lucht geschilderd...

En dan is er nog de kelder, de vroegere paardenstallen waarschijnlijk, omgebouwd tot graftombe. Met 2 graven, dus ik vraag mij af of Dalí zichzelf daar ook heeft laten begraven?

Zo, dat was de binnenkant.

Dan is er nog de tuin :-)

Eerst enkele foto's van de auto's:

Interessant weetje: Gala haar auto stond geregistreerd in Monaco, volgens de nummerplaat.

De tuin, daar heb ik maar weinig foto's van. Mijn camera, de Sony DSC-F717, was leeg. Batterij plat. En geen kans tot opladen, omdat mijn auto geen 220v levert :-). De camera van Morticia was ook ver plat. En de tuin is er één zoals je vaak ziet in Engelse tuinen. En dan wel een mooie versie. Toch enkele foto's:

Zo, dat was Púbol. Hoop dat u de foto's wat vond; wij hebben genóten. Prachtig weer, frisse lucht, mooi interieur. Morticia voelde zich al helemaal thuis...

Klik hier om terug te keren naar de fto's van Port Lligat

Klik hier om terug te keren naar dag 7, de zondag

Dag 6

Vandaag hebben wij ons voorgenomen het museum van Dalí in Figueras te bezoeken. Mooi voornemen, mooie dag. Omdat we slecht geslapen hebben en dus vroeg genoeg wakker zijn, kunnen we lekker vroeg aanrijden en de drukte voor zijn. Omdat we in het hoogseizoen zitten, qua tourisme, is het wel degelijk nodig daar rekening mee te houden.

Zelf krijg ik claustrofobische neigingen als ik tussen meer dan 10 mensen kom te staan. Dan heb ik de neiging mijzelf uit de menigte weg te dansen. Dus, om dat te vermijden, zijn de uren tussen 6 en 12 en de uren tussen 18 en 24 aan te raden als "bewegingsuren". De rest is voor de toeristen en voor ons siësta.

Teatre-Museu Dalí

Bent u er al geweest?

Sjóngens, wat ben ik blij dat we in Tarragona zijn buitengeflikkerd. Anders waren we er wellicht nooit aan toegekomen. En nu kan ik tenminste de rest van mijn leven zeggen: "Wááát? U bent nog niet naar Dalí wezen kijken? Whát a sháme!".  

Kijk deze foto maar eens, de voorzijde van het museum:

Echt waar, ik heb nog nooit zo versteld gestaan in een museum. We hadden allebei het gevoel er eens NIET te worden opgelegd. Dalí heeft dit museum zelf gebouwd. De façde, met die eieren, heeft hij nog gemaakt na de dood van Gala, tussen 1982 en 1988. En het doet aan alsof Dalí nog echt aanwezig is. Niet plat, niet commercieel, vooral professioneel. Elke hoek, elk moment in het gebouw is overdacht. We hebben er letterlijk 4 uur over gedaan om het hele gebouw te bezichtigen. En ons kennende en musea, is dat erg, erg lang. Meestal hebben we het na een uurtje of 2 wel gehad. Zo niet dit maal.

Een kleine greep uit de foto's vindt u in een speciaal "subblog" (we hebben er in totaal 313 foto's getrokken, enkel van de collectie in en de buitenkant van dit museum). Hier ziet u vast een kleine impressie van die foto's. De binnenplaats, recht aan de inkom, zeer imposant en met constante operamuziek op de achtergrond: 

Wist u dat men, als men in de centrale hal (achter de auto) staat, met geen mogelijkheid het gezicht van Lincoln kan ontdekken? En vice versa, ik heb geprobeerd enkel de vlakken te fotograferen, maar op foto verschijnt Lincoln consequent... 

Dalí heeft meer van dit soort truken gebruikt. Echt, we hebben onze ogen uitgekeken. Mocht u ooit in de buurt geraken, dan is het onverstandig dit museum over te slaan. Werkelijk waar. Voor iedereen. Het liep er trouwens vol met Nederlanders. Toen we buiten stapten, zo rond 14u, stond er een ríj aan te schuiven, niet te volgen! Wij blij dat we al om 10u voor de deur stonden...

Klik hier om een volledige impressie van het museum te krijgen (iets van 35 foto's).

Dalí's juwelen

In een hoek van het museum, net voorbij de uitgang op de hoek, zit een klein museum, met de door Dalí ontworpen juwelencollectie. Daar valt dus echt je bek van open, als ik zo vrij mag zijn. Ik heb elk juweel (alle 39) op foto vastgelegd. Velen zijn mislukt, gelukkig heb ik er enkelen weten te redden. Wel schoon is deze foto, van de trappen in dat gedeelte:

Door op de bovenstaande foto te klikken, komt u in een "subblog" met de foto's van zijn juwelen die goed genoeg waren om te posten. Zeker doen, want die waren in het echt zeker de moeite waard.

Of klik hier om naar de juwelensectie te gaan

Elk juweel heeft ook een eigen schets of schilderij, in dat museum. Die heb ik niet altijd erbij geplaatst, maar over-all zijn 't toch 28 foto's van prachtige juwelen en schetsen, ontworpen door Dalí.

Zo, dat was Dalí. Rond 14u of 15u stonden we buiten en hadden we alles bezocht, inclusief de naastliggende kerk waar hij is gedoopt geweest en dergelijke blabla :-)

Vervolgens hebben we heerlijk tapas gegeten om de hoek en ben ik naar de kapper geweest, terwijl Morticia Figueres eens ging bekijken: scheren, wassen, knippen, föhnen en modelleren, alles voor 30€. Het leek wel België :-) In Figueres hebben we verder weinig gezien en gedaan. Wel zag ik nog een hele mooie variant op een Espace staan:

Om uit te rusten na zo een vermoeiende dag en de eerste nacht onwennig te zijn wakker geschrokken, slapende in de auto, zijn we naar de kust gereden, om eindelijk eens lekker aan het strand te gaan liggen. ZOals we ons op voorhand hadden beloofd. Eerst naar Roses, maar dat bleek zo'n commercieel toeristisch gebeuren te zijn, dat we maar zijn doorgereden, de bergen in. Zo ongeveer de derde berg links, waar we echt niet veel verder konden, kwamen we een mooi strandje tegen. Wel nog druk, maar goed. Een mooie plek om te "crashen". Die middag heb ik voor het eerst aan de middellandse zee op het strand een siësta gehouden, met gazpacho en komkommer. Heerlijk was dat!

Gerona

Rond 'n uur of 5 zijn we vertrokken naar Gerona. Zoals gezegd, Gerona is een mooie stad.

Hieronder een foto-impressie: 

Christine, perfect geparkeerd in de periferie van Gerona,

in een smal laantje met bomen. Plenty of schaduw dus :-)

Gerona heeft vele bruggen, waaronder deze

Het uitzicht geeft mooi weer hoe de stad is opgezet

De kathedraal hebben we niet bezocht: entrée 5€

Dat geef ik liever aan arme weeskinderen dan aan de kerk

Dan loop ik tenminste nog káns dat het naar een goed doel gaat

Bij de kerk weet je zéker dat je wordt genaaid...

 Prachtig prinsessehuisje

Met uitzicht op de kerk

Voor meisjes met hele lange vlechten...

Dorpje op de heuvels van Girona

Perfect te zien vanaf de verdedigingswal waarop we staan

Daar wil ik ook wel dood gevonden worden, zo bezien... 

Ik zei u toch dat Gerona gezellig was?

Restaurantje, op de trappen naar de Unief toe

Gezellig keuvelen op de trappen

Wachtend op een vrij tafeltje...

Des avonds zijn we maar naar een andere slaapplaats gaan zoeken, na het debacle van vannacht. Omdat we 's middags om half 2 pas in Port Lligat werden verwacht, dacht ik eerst nog naar het kasteel van Gala te gaan. Dus hebben we ons een práchtige slaapplaats gevonden in de buurt van het kasteel van Puból :-)

Zoiets is pas geweldig wakker worden... 

En dat was dag 6.

op naar dag 7!

Voorheen verschenen:

1. Vakantie

2. Vakantie, dag 2

3. Vakantie, dag 3

4. Vakanti Intensiv

5. Vakanti Inventiv

Dag 6, Teatre-Museu Dalí

Teatre-Museu Dalí

Bent u er al geweest?

"Wááát? U bent nog niet naar Dalí wezen kijken? Whát a sháme!".  

Kijk deze foto's maar eens, de voorzijde van het museum:

De binnenplaats, in 20 foto's (nu ja, 5 dan toch): 

Op deze foto herkent u wellicht Lincoln, nietwaar?

Op dat schilderij in het midden, achter de stenen bogen? 

Wist u dat men, als men in de centrale hal (achter de auto) staat, met geen mogelijkheid het gezicht van Lincoln kan ontdekken? En vice versa, ik heb geprobeerd enkel de vlakken te fotograferen, maar op foto verschijnt Lincoln consequent... 

Dalí heeft meer van dit soort truken gebruikt. Echt, we hebben onze ogen uitgekeken. Mocht u ooit in de buurt geraken, dan is het onverstandig dit museum over te slaan. Werkelijk waar. Onderstaand de welbekende foto van Marylin, maar dan de 3D, waar de foto vandaan komt. Door middel van een klein trapje kom je voor een visse-oog te staan en dan zie je precies die welbekende foto door de lens :-)

Verder moet Dalí heel gelovig zijn geweest, zoveel Christus-uitbeeldingen dat er hingen...

"Zomaar" een trappegat; dit is echt Dalì ten voeten uit. Elk hoekje, elk gaatje bevat wel iets mafs en onverwachts.

In het halletje dat u hier ziet hangt verder naar beneden ook een theaterkostuum. Op een foto aan de muur kunt u zien waar het voor heeft gediend:

Er hangt ook een hele mooie collectie werken van ene Antoni Pitxot, een tentoonstelling uit 1974 die klaarblijkelijk gewoon is blijven hangen.

Goed, nog een hele rits foto's, speciaal voor de liefhebbers:

Animatie van iets wat lijkt te hangen boven een doodskist, staande voor een persoonlijk altaar, of iets dergelijks. Als men 0,20€ inwerpt, klapt 't ding uit en weer in (weer zoiets dat verwijst naar het flirten van Dalí met het kitscherige, het menselijke, het maar al te platte bestaan):

Slaapkamertje:

Bovenstaande foto's zijn van een zijkamer van zijn plafondschildering:

Die is prachtig. Ik heb er zeker 20 foto's van gemaakt, van vrijwel elk detail. Ik heb nog geen tijd gehad daar een goede compilatie van te maken. Ik wil daar net zoveel respect voor getuigen als Dalí deed voor zijn eigen werk. Wellicht komt dat nog. En, ondanks dat er bijna geen enkel "gekend werk" van Dalí aanwezig is, heb ik mij geen seconde verveeld, noch bekocht gevoeld.

In een hoek van het museum, net voorbij de uitgang op de hoek, zit een klein museum, met de door Dalí ontworpen juwelencollectie. Daar valt dus echt je bek van open, als ik zo vrij mag zijn. Ik heb elk juweel (alle 39) op foto vastgelegd. Velen zijn mislukt, gelukkig heb ik er enkelen weten te redden. Wel schoon is deze foto, van de trappen in dat gedeelte:

Door op de bovenstaande foto te klikken, komt u in een "subblog" met de foto's van zijn juwelen die goed genoeg waren om te posten. Zeker doen, want die waren in het echt zeker de moeite waard. Elk juweel heeft ook een eigen schets of schilderij, in dat museum. Die heb ik niet altijd erbij geplaatst, maar over-all zijn dat toch 28 foto's van prachtige juwelen, ontworpen door Dalí.

Bij deze, terug naar het "hoofdblog" 

Dag 6, Dalí's juwelen

In een hoek van het museum, net voorbij de uitgang op de hoek, zit een klein museum, met de door Dalí ontworpen juwelencollectie. Daar valt dus echt je bek van open, als ik zo vrij mag zijn. Ik heb elk juweel (alle 37) op foto vastgelegd. Velen zijn mislukt, gelukkig heb ik er enkelen weten te redden. Wel schoon is deze foto, van de trappen in dat gedeelte:

Voordat ik de fotoreeks laat zien van de geslaagde foto's, eerst een statement van De Heer Dalí zelf. Als het niet goed te lezen is (het is ook maar een aan elkaar gefotoshopt geheel), klik dan op onderstaande tekst. Een 2x zo grote variant staat op mijn eigen site.

Goed, enkele foto's die goed genoeg zijn uitgevallen om op het blog te posten:

Niet enkel kleine, draagbare juweeltjes; Dalí laveerde regelmatig tussen Kunst en Kitsch.

Dan, de meer pompeuze werken, een "vlinderboom" (oid?): 

Een maïskolf (of graan?)

En last but not least, de olifant (als juweel?):

Zo, ik hoop dat ik u lekker heb weten te maken om deze Juweeltjes zelf eens te gaan bekijken.

 Klik hier om terug te keren naar het "hoofdblog"

Dag 5

Vrijdag 23 juli is dus eigenlijk het begin van onze vakantie. Nadat we gisteren, op de verjaardag van Morticia nota bene, te verstaan hadden gekregen dat we niet welkom waren op ons slaapadres, namen we deze dag te baat om nieuwe plannen te smeden. Uiteraard mochten we van dag 4 op dag 5 blijven slapen, bij Ivàn in Tarragona. Het zou al te gortig zijn geweest als hij ons diezelfde avond nog had buiten gezet. Maar, tere ziel als hij is, zag hij het niet zitten ons langer te 'hosten' dan 1 dag.

Voor ons gold, mensen als we zijn, dat we helemaal vergeten zijn onze apparatuur aan te sluiten om op te laden (camera's en gsm's!) en we al helemaal geen zin hadden om bij hem gebruik te maken van douche en toilet. Meneer was ronduit vijandig. Kreeftje, van horoscoop en weegschaap van ascendant, mocht het u iets zeggen. Wist ik veel. Volgende keer ga ik, bij couch-surfing, eerst informeren naar de geboortehoroscoop... ;-) 

Tarragona

Tsja, daar staan we dan. In Tarragona, 1300km van huis, zonder slaapplaats, in de bloedhete zon. En, zoals Jezz al aangaf, voorheen in haar commentaar, in een stad die het onze niet is. Veel Romeinse nederzettingen, prachtig "toeristenmateriaal". Maar wat interesseren mij die klompjes steen nou, als ik zelfs 3€ entrée moet betalen om een mooi uitzicht op zee te hebben?

Dus heb ik maar een foto genomen, ergens hoog boven zeeniveau, van de zee zelf. Gratis en voor niets. Hordes toeristen ontwijkend, die allen hongerig en likkebaardend de ruïnes aanschouwden. Ik kreeg er het gevoel bij, dat zij trots waren die 3€ betaald te hebben, terwijl zij daar in de vlakke zon stonden te paraderen in de ruïnes waar ik nog niet de goesting voor voelde om er een foto van te trekken. Bouwvallen van bijna 2000 jaar geleden, wie heeft dáár nou wat aan? 

Oud versus Nieuw

En de hele oude stad, aan de zee, lag er mee bezaaid. Waarschijnlijk dat de stroken land verder landinwaards ook veel waardevolle ruïnes bevat, maar daar heeft het Groot Geld natuurlijk al bezit van genomen. En dan kun je dan niet meer zomaar gaan graven. Dan kom je enkel nog lelijke nieuwbouw tegen:

Tarragona is een hele lelijke stad mt een rijke, aristocratische cultuur, zo hebben we die dag gezien. Heel veel hoogbouw, lange straten en weinig inhoud. Enkel het oude centrum, de oude stad, is erg mooi om te zien. Daar mag ook geen autoverkeer komen. Dat is waar we sliepen, in de oude stad. Prachtig, op zich. Omdat de straatjes zo smal zijn en de huizen zo hoog, kon ik er echter maar weinig fotogenieke plaatsjes vinden. Op een gegeven moment echter, stonden we bij een klein pleintje. En daar heb ik deze shot genomen:

Die vind ik nog wel de moeite waard. Terwijl we daar stonden, kwam er een klein autootje aangereden (bewoners krijgen blijkbaar toegang tot de oude stad), helemaal vol met butsen en deuken, dat echt om de hoek wilde draaien, waar wij stonden. Op dat moment dacht ik: "als ik hier met Christine, mijn CX, zou moeten keren, dan loop ik gegarandeerd vast." - zo smal was het daar. En de onvermijdelijke opgravingen van een Romeinse nederzetting, waar een Spanjaard vol trots over begint te vertellen. Totdat ik hem duidelijk maak geen Spaans te spreken...

Muziekschool

In de oude binnenstad zijn we nog een hele mooie plek tegengekomen. Dat bleek de plaatselijke muziek- en dansschool te zijn. In een gebouw uit, zeg, 1600. Práchtig. De voorliefde voor piano's, van mijn vader meegekregen, deed mij onderstaande foto's nemen. Deze stonden in de hal van het gebouw:

Prachtig toch?

Vooral die laatste, ook al kon ik daar wegens plaatsgebrek en irritante lichtinval geen echte goede foto van maken.

Slight Change of Plans

Deze dag besluiten we om op trip te gaan naar Girona. Als Tarragona en een strandvakantie dan toch niet doorgaan, dan ook maar radicaal anders. Girona als uitvalsbasis en dan Figueras bezoeken, Salvador Dalì uitpluizen. Kijken of we een Couch kunnen vinden middels Couchsurfing. Zo gezegd, zo gedaan. Internetcafé opgezocht, boodschappen achtergelaten en terug naar onze "gastheer". Ondertussen was het al bijna 6u en las ik op mijn GSM dat meneer onze spullen al had ingepakt en klaargezet. Ernstig, dat soort figuren. Dag 5 stond duidelijk in het teken van de verontwaardiging. Maar wij laten ons niet zomaar inpakken. Christine biedt genoeg ruimte voor 2 om te slapen, we hebben een tent mee en voldoende geld om te eten. Desnoods water en brood. Deze avond zijn we aangereden naar Girona.

Girona

Toen we in Girona aankwamen, op vrijdagavond, waren we eigenlijk al te laat om nog echt iets te zien van de stad. Het was half 8 en alles sluit om 8u. Dus hebben we het oude centrum eens bekeken en wat door de straten gewandeld. We hadden een hele mooie parkeerplaats gevonden, een eindje buiten het centrum, onder de bomen in een smal straatje. 

Girona is veel mooier dan Tarragona. Veel liever ook. Zachtaardiger, goedmoediger. Niet enkel omdat we de aanvaring hebben gehad met onze gastheer, dat deze stad zachtmoediger overkomt. Deze stad "heeft" iets, in tegenstelling tot Tarragona. Hier willen we wel een weekeinde doorbrengen, met Figueras in de buurt, om Port Lligat en Puból eens te bezoeken. De Dalí-trip, als het ware.

In eerste instantie dachten we in de auto in de stad zelf te overnachten en dan de volgende ochtend de stad in te duiken. Uiteindelijk hebben we dit toch maar niet gedaan. Het voordeel van een limousinetractor als Christine (2.5 TurboDiesel uit '89) is, dat ze overal kan geraken. Dus zijn we die avond de wijde velden in gereden en hebben we de auto uiteindelijk "in the middle of nowhere" geparkeerd, tent opgezet, onze spullen in de tent geladen en onszelf op het matras in de auto te slapen gelegd. Zo'n auto biedt nog opmerkelijk veel plaats; ik heb het schuim van een oud 2-persoonsmatras op maat gesneden en achterin de auto verwordt dat echt wel tot een twijfelaar: 1.20 op 2.10m. En dan slaapt zo'n auto prima. In de wijde korenvelden, heerlijk ver van de bewoonde wereld verwijderd, tussen Girona en Figueras in. Ergens in de buurt van La Escala. Daar hebben we nog een Duvel gedronken, alvorens met Christine naar een slaapplaats op zoek te gaan, herinner ik mij net.

Nightly Visitors

's Nachts, om een uur of 3, 4 , ik weet het niet meer precies, worden we ineens bruut uit onze slaap gerukt. Schreeuwen, joelen, toeteren, alles, alles, alles. Een groepje jongeren komt voorbij gescheurd in hun wagen, net terug van op stap geweest te zijn, waarschijnlijk. Gelukkig rijden ze door. Want dat wil je niet meemaken, ontwaken in je nakie (of pyama, maar die draag ik al sinds ik 5 ben niet meer) en dan zo'n groepje gasten moeten aanspreken. Wij allebei met hartkloppingen rechtop in bed. Ik gelijk in half in mijn kleding geschoten, klaar om uit te stappen, wanneer nodig. Dát is schrikken!

Daarmee was onze slaap danig verstoord. Daarin hebben die gasten succes gehad. De volgende dag waren we ook opmerkelijk loom; wij waren duidelijk opgeschrikt geweest uit onze diepe REM-slaap. Nadien hebben we nog wel geslapen, zij het lichtjes. En rond 8.30u zijn we opgestaan, de zon en Dalí tegemoet...

Voorheen verschenen:

1. Vakantie

2. Vakantie, dag 2

3. Vakantie, dag 3

4. Vakanti Intensiv

Dag 4

Vandaag, donderdag 22 juli, was een dag van 'abseilen'. De berg af naar Tarragona toe. Spanje in, mijn geliefde moederland (naar ik mag hopen)! Recht naar beneden, vanuit het midden van de Pyreneëen, Pas de la Casa, 2096 meter hoogte, direct naar de kust. Ik houd wel van die contrasten. Heerlijk kunnen uitslapen in een echt bed, na 3 dagen rondrijden. Op naar Ivàn, die ons een slaapplaats heeft beloofd, de komende week. 7 dagen Tarragona, kust, zee, vlakbij Barcelona, prachtig!

We zagen het al helemaal zitten. Een week aan de kust, kleine badplaatsjes opzoeken om aan het strand te liggen. Met Ivàn Tarragona ontdekken. Met vrienden van 'm op stap, de kustplaatsen langs. Je kent dat wel, een weekje aan de Middellandse zee. Onderweg kwamen we nog een stoet scooters tegen, inclusief zo'n oud VW-busje. Mijn CX kon er goed mee wedijveren, dus hebben we de colonne een tijdje gevolgd. Mooi zicht. En het gevoel van 'seventies' zeevakantie. waterplank mee en surfen maar!

Op weg naar beneden kwamen we door Ponts. En zoals Pirate Pete pas geleden al opmerkte (bij Jezz): de kwaliteit van een restaurant is omgekeerd evenredig met het aantal toeristen. Zie onderstaande foto.

Ik zou er nog iets aan willen toevoegen; om de lokale keuken te leren kennen, is het belangrijk vroegtijdig ergens binnen te stappen waar de gemiddelde leeftijd van de bezoekers aan de (erg) hoge kant ligt. Toen we binnen kwamen, zaten er enkel 'locals' van 60+. Zij weten het best prijs/kwaliteit te vergelijken in de streek waar zij vertoeven...

Eten was er GOED EN NIET DUUR.

Met kapitalen, hoofdletters, vetgedrukt en liefst hard uitgeroepen. Iedereen heeft natuurlijk van die verhalen, van wanneer men op vakantie gaat. Welnu, dit is het mijne: 10€ voor een menu is al niet duur, maar als dat menu dan ook nog eens bestaat uit: 1 voorgerecht (verse gazpacho), hoofdgerecht 1 (o.a. paella, de ECHTE, zwemmend in saus!), hoofdgerecht 2 (biefstukkie of kip oid) en nagerecht (ijsje of pudding enzo), dan is dat NIET DUUR.

Echt waar, we hebben niet eens meer geprobéérd om ook maar iets te vinden wat hiermee kon wedijveren, in de week hiernavolgend. Dit was onovertreffelijk. Ergens onderweg tussen Andorra en Tarragona. Een absolute aanrader, voor wie er eens in de buurt komt. Ik weet zo de naam niet meer, maar bij het binnenrijden van Ponts vanuit de Pyreneëen zit het ergens aan de rechterkant op een hoek, aan een klein pleintje met één boom in het midden. Klaarblijkelijk zit dit restaurant er al heel lang, getuige de kaart op de muur:

Daarmee, foodies als we zijn, was onze vakantie eigenlijk al geslaagd. We hebben zitten búnkeren! Echte paella! Niet die droge kost die ze hier in België serveren. Jongens, heb je dat wel eens gehad? Dat wordt nog een uitdaging, de komende weken, op zoek naar heerlijke, eerlijke paella. 

Van daaruit zijn we rustig voortgereden door de 'savannes' van Spanje, richting Tarragona. Via een afslag voor een hotelletje, of iets dergelijks, kwamen we nog een prachtige abdij tegen, gelegen midden in de druivenvelden. Foto's, eerst van dat hotelletje, daarna van de abdij:

Met de weg naar de abdij:

De abdij, vanuit de druivenvelden/wijngaarden:

En, eenmaal binnen, de binnenplaats en enkele foto's van hele mooie kunstwerkjes die er werden geëxposeerd. In het echt zien ze er beter uit dan op foto, dus dat is altijd een goed teken! Uit marmer, leken de aderen in de nek net echt. Doodshoofden, ik weet het niet. Maar het was prachtig :-)

Tot slot nog enkele foto's van Christine, mijn CX, samen met Morticia. Ik blijf het een prachtige auto vinden! Onze vakantie kan niet meer stuk, na zoveel dagen pure schoonheid gevoeld, gezien en gegeten te hebben. 

Vanuit de abdij was het nog een uurtje rijden naar Tarragona. Daar hadden we afgesproken met Ivàn, bij zijn winkeltje, om 18u. Toen we daar eenmaal stonden, zag ik op mijn GSM een bericht dat hij vandaag de winkel niet open deed en thuis op ons wachtte. Dat was een slechte voorbode... 

Slapen in Tarragona

Zoals gezegd, mochten we een week lang overnachten in Tarragona. Bij een kennis van een kennis. Nooit gedaan, ook al ben ik aangesloten bij "couch surfing". Ook daar heb ik nog niet echt succes gehad, maar da's mijn eigen schuld. Nooit echt op gefocusd. Ik dwaal echter af. Wij mochten bij hem overnachten. "Hij" heeft een 2e hands kledingwinkel, dus hadden wij een aanknopingspunt. Toen we echter voor "zijn" winkel stonden, na 'm eerst 2x voorbij gelopen te zijn, zakte ons hart onderuit. Hij verkoopt jaren '70 plastiek, zoals al die anderen!

En dat, terwijl wij al jarenlang ons best doen enkel het beste van het beste te verkopen. Enkel echte merken, geen brol, zeker geen plastiek uit de jaren '70, dat in de jaren '80 nog niet voor een appel of een ei kon worden geruild. Een duidelijk klasseverschil met onze host. Met waterpijpen en stuffpijpen en dergelijke in de etalage, als plaatsvervanger van die foeilelijke 'seventies' asbakken. Een 13-in-een-dozijner dus. Qua winkel dan toch. Maar dat mag ons de moed niet in de schoenen doen zinken. Wellicht valt hij goed mee, als mens. Je weet immers maar nooit. Tsja...

Kunstenmaker

Om een lang verhaal kort te maken: "meneer" is een artiest met lemen voeten. Ik ook, maar goed. Ik ben mij daar ten zeerste van bewust. Ik noem mij niet voor niets een kunstenaar zonder stiel. Hij niet. Hij had prachtige apparatuur staan. Enkele Citars met kist in de hoek, een prachtige blaaspijp (didgeridoo), maar dan bedoel ik ook écht prachtig, een flinke synthesizer, een dure geluidsinstallatie en zijn hele appartement bezaaid met doeken. Canvas, schildersdoeken dus.

"Meneer" schildert.
En niet slecht ook.

Wat wil ik mij nog meer?

Zo zult u vragen.

Wel, "Meneer" bleek ook wijsgeer te zijn die niet zo goed tegen de mening van een ander kan. Daar waar ik kan doorlullen terwijl ik luister naar de mening van een ander, was mijn mening bij voorbaat verdacht. Ok, doorlullen terwijl ik de woorden van mijn opponent beanaliseer, mag dan niet al te respectvol overkomen, maar ik luister dan toch. Dat is meer dan wat er van hem gezegd kan worden. Hij voelde zich ronduit aangevallen. Achteraf begrijp ik ook wel waarom, maar is het mijn fout dat hij niet wil leven van zijn kunst, van zijn eigen creaties en als een huichelaar door het leven wil gaan?

Maar goed, ik ga daar niet teveel woorden aan vuil maken. U was daar niet bij en ik ben eenzijdig in mijn mening :-) - Dus, na een avondje bomen over meningen en dergelijke, waarbij alle onderwerpen passeerden, vertelde hij achter mijn rug om aan Morticia, terwijl ik de auto verzette, dat het maar beter zou zijn als we vertrokken.

???

Nou moe?

Hebben we 3 dagen en 1 nacht gereden om hier te geraken, eindelijk rust en een douche en de kans om Tarragona te bezoeken, worden we buiten geflikkerd?

2B continued... 

Voorheen verschenen:

Vakantie

Vakantie, dag 2

Vakantie, dag 3