Zorgboerderijen schieten als paddenstoelen de grond uit. Al ruim 1000 inmiddels. Zonder noodzakelijke diploma’s, hang je een bord aan de deur en het grootverdienen kan beginnen. Het misbruik van de PGB’s neemt zorgelijke vormen aan. Over de ruggen van kwetsbare groepen in de samenleving. Kan dat allemaal zo maar? Ja, blijkbaar wel.

Persoonsgebonden budget (PGB).

Heb je een kwaal, een handicap, een beperking, of ben je dementerende? Dan kan je daar erkenning voor krijgen via het Centrum Indicatiestelling Zorg (CIZ). Op basis van de verkregen indicatie (ZZP)  wordt dan aangegeven hoeveel uren zorg je in de week mag hebben. Die indicatie kan dan worden doorgestuurd naar het zorgkantoor. Je kan aangeven of je de zorg in natura wilt ontvangen of via een persoonsgebonden budget. Eenmaal een PGB dan kan je daarmee zelf (als onderdeel van de marktwerking) je zorg gaan inkopen. Op papier allemaal leuk en aardig. Maar waar enorme geldstromen vloeien, zal het misbruik gaan groeien. En dat gebeurt dan ook.

De zorgboerderijen en ‘vakantiehuizen’.

Boeren in het nauw zien mogelijkheden het er even ‘bij te doen’. De infrastructuur is immers voorhanden. En van alles te doen daar. Waar je mogelijk anders een ‘boerenknecht’ voor zou moeten inhuren. Win-win?

Maar naast die meer dan 1000 zorgboerderijen inmiddels kan net zo goed een zomerhuis, woning of wat voor dak dan ook boven je hoofd zijn. Bord aan de muur, en je kan beginnen de kandidaten te ronselen. Klandizie genoeg. Overal zijn tekorten in opvang. Dus frisse ondernemers springen in dit gat in de markt. En een gat in de lucht?

Een eenvoudig voorbeeld:

Vakantiehuisje van de familie. De “ondernemer” begint een dagopvang voor dementerende bejaarden. 6 mensen worden opgehaald met een busje rond 10 uur, en weer thuisgebracht om 5 uur. Activiteiten: tuin bijhouden, onderhoud aan het huis (verven), houthakken voor de eigen open haard, wandelingetje in de omgeving. Koffie drinken en een broodje met zijn allen. Is het noodweer, dan gaan we sjoelen.

De gasten hebben best een leuke dag. De eigenaar ook.

Kassa: Kosten pp 170 euro per dag. Maal 6, maal 5 (in het weekeinde wordt hier niet gewerkt) is 5100 euro per week. 20.000 euro per maand. Potentiële inkomsten 240.000 euro. Investeringen: nihil. Kosten: nihil. Naast opbrengsten: gratis onderhoud van het vakantiehuis. Geen gek inkomen per jaar. Zonder veel verplichtingen. Zonder veel controle. Zonder enig ‘keurmerk’. Win-win?

Zembla wijde er gisteren een aflevering aan: Handel in gehandicapten.

Schrijnende voorbeelden van “zorgboerderijen”. Opsluiten, mishandeling (geestelijke en lichamelijk), en emotionele chantage waren zomaar een greep uit het gehanteerde arsenaal van maatregelen door de staf van een paar getoonde instellingen. Ongetraind in passende verzorging van mensen met een ernstige handicap. Daarbij ook nog eens financiële fraude aangezien ze veelal ook nog eens het beheer van het PGB overnemen. Misbruik makend van goed vertrouwen. In een getoond voorbeeld ging het om 100.000-en verdwenen euro’s.

Kan dat allemaal zo maar?

Ja, dat en nog veel meer kan blijkbaar allemaal zo maar.

De goede niet nagelaten, er wordt misbruik gemaakt van deze ondoorzichtige en schier onvoorwaardelijke  regeling waar veel geld in omgaat. Waar aan de ene kant onterecht sterk wordt bezuinigd op de zorg, wordt aan de andere kant door de overheden te veel uitgegaan van goed vertrouwen. En daarmee wordt weer een kwetsbare groep in de samenleving ernstig benadeeld. Voor eigen gewin. Onacceptabel.

Hoog tijd dat de politiek weer eens wordt wakker geschud. Ook op dit onderwerp.

Zorg er maar voor dat het huiswerk weer eens wordt overgedaan.

Een veelzijdig materiaal met duivelse toepassingen. Verrijkt en verarmd wordt het dagelijks toegepast. En sinds 1945 uitgestrooid over de mensheid. Tot nu aan toe. Willens en wetens. Een overzicht van enkele realiteiten. Proliferatie en non-proliferatie. We zitten er bij en kijken er naar. Wie zijn de schuldigen?  

Uranium

Een goed vervormbaar metaal met zeer hoge dichtheid. Uiterst giftig en (in poedervorm) zeer brandbaar. 0.7% van het metaal bevat het radioactieve isotoop ²³⁵U. Sinds de ‘uitvinding’ van de atoombom zeer gewild. Belangrijkste vindplaatsen: Namibië, Australië, Niger, Canada, Rusland, de VS en Zuid-Afrika. Maar ook: Noord-Korea, Tibet en Tsjechië. En nog wel heel wat meer plaatsen. Zelfs in Afghanistan, Irak, Iran en Syrië. Niet echt zeldzaam in de wereld.

Verrijkt uranium

De pacifist Albert Einstein waarschuwde Roosevelt in 1939 dat Duitsland aan een atoombom zou werken (met uranium vanuit het bezette Tsjechië). Amerika startte onmiddellijk het Manhattan Project op. Investering toen 2 miljard dollar. Resultaat : Little Boy en  Fat Man. Die uiteindelijk in 1945 boven Japan werden gedropt. 100.000-en doden. Naast radioactieve besmetting. Japan capituleerde kort daarna. Om een dergelijke bom te maken is een verrijking nodig tot 90%.

Anekdote: het uranium voor die bommen werden voor het grootste gedeelte verkregen door bemiddeling van het Belgische koningshuis in ballingschap uit de mijnen in Belgisch Congo.

Verrijkt uranium kent nog enkele toepassingen.

Kernenergie: verrijking nodig van 3% - 20%.

Productie van medische isotopen: verrijking rond de 20%. Nederland (Petten) en Canada samen leveren wereldwijd 2/3 van de behoefte aan medische isotopen. Met grote wachtlijsten tot gevolg als die centra even stil liggen.  

Verarmd uranium

Bij het verrijken van uranium, is het residu een enorme hoeveelheid verarmd uranium. Met een percentage van ongeveer 0,3% van de radioactieve isotoop ²³⁵U.

Ook daar zijn inmiddels meerdere toepassingen voor gevonden.

Vanwege de hoge dichtheid: contra gewicht. In schepen en vliegtuigen. Voorbeeld: Bij de Bijlmerramp is meer dan 150 kg verarmd uranium ‘verdwenen’. Giftig en met rondvliegende isotopen tot gevolg.

Vanwege de hoge dichtheid: DU (Depleted Uranium) antitank granaten. Voor groter bereik (tot 10 km!). Maar met name om het pantser van een tank te kunnen doorboren. En als de granaat eenmaal binnen is, het uranium stof spontaan te doen ontbranden. Naast doden, een uiterst giftig en radioactief residu achterlatend. 18 landen produceren deze wapens. Twee landen geven het toe.

Vanwege de hoge dichtheid: bepantsering van tanks. Als bescherming voor de DU antitank granaten.

En natuurlijk de vermeende vuile bom. Toegeschreven als mogelijk wapen voor terroristen.

Non-proliferatieverdrag

Behept met de kennis van de verschrikkingen van de atoombom is in 1968 wereldwijd een non-proliferatie verdrag gesloten door vrijwel alle landen. De landen (behoudens de 5 atoommachten) beloven nucleaire technologie enkel te gebruiken voor vreedzame toepassingen. De atoommachten op hun beurt beloofden in ruil voor die toezegging (geen atoommacht te worden) nucleaire vreedzame technologie te delen. Israël heeft dit verdrag niet ondertekend. Iran wel, Noord-Korea toen ook.

Proliferatie.

Noord-Korea (2003) trekt zich terug uit het verdrag. Pakistan, India en Noord-Korea hebben inmiddels bewezen over de atoombom te beschikken. Israël ontkent noch bevestigd over atoombommen te beschikken. Er wordt van uitgegaan dat ze die hebben. Het Vela incident zou bevestigd hebben dat het getest is zelfs. Volgens Carter in 2008: 150 stuks. Anderen schattingen: 400. Israël laat geen inspecties toe van het Internationaal atoomagentschap.

Naast de enorme voorraden atoombommen die er nog steeds zijn (ondanks wapenvermindering akkoorden nog altijd wereldwijd ongeveer 8000 actieve en 25.000 inactieve) liggen in de volgende landen atoombommen beheerd door de Amerikanen ‘voor het grijpen’: Nederland, België, Duitsland, Italië en Turkije. Volgens de tegenstanders in strijd met het non-proliferatieverdrag.

In de Kosovo- en Irakoorlog werd op grote schaal verarmd uranium gebruikt (granaten) gebruikt. Door Amerika en de NAVO bondgenoten. Op die slagvelden zijn enorme hoeveelheden licht radioactief materiaal achtergebleven. In Irak wordt gesproken van ruim 300 ton!

Ten prooi aan ‘dust in de wind’. Volgens velen aanleiding tot desastreuze gevolgen voor de achterblijvers (kanker, mismaakt geboren kinderen e.d.), maar ook een vermeende bron van het Kosovo- - en golfsyndroom.

Amerika en Iran.

Al sinds jaren beschuldigt Amerika Iran aan een atoombom te werken. Al sinds jaren ontkent Iran dat.

Inmiddels wordt er weer intensief gelobbyd door Amerika om de sancties tegen Iran verder uit te breiden (zie onderaan de blog, met recente links). Weer iemand schuldig bevonden voordat het tegendeel bewezen is?

Ter overweging.

De praktijk heeft bewezen dat er een land is in de wereld is (met het geweldsmonopolie) dat er niet voor terugdeinst om andere landen plat te walsen met een overweldigend machtsvertoon. Recent nog: Irak en Afghanistan.

Door dit land werd ‘bewezen’ dat Irak de beschikking zou hebben over WMD’s. En dat toepassing daarvan door dit regime zeker niet ondenkbeeldig was. Zelfs snel te verwachten.

We weten allemaal hoe dat is afgelopen. En dat het een leugen was.

Echter, bedenk eens het volgende:

Zou Amerika echt tot een inval zijn overgegaan als er werkelijk snel verwoestende WMD’s ingezet hadden kunnen worden door Sadam Hussein, of door de Taliban?

Waarschijnlijk niet. Ze zouden zich wel tig maal bedacht hebben.

Zou dat een reden kunnen zijn voor landen die zich ernstig bedreigt voelen om er dan voor te gaan zorgen dat andere landen het wel uit hun hoofd laten hun aan te vallen?

Zou dat een reden zijn geweest voor Noord-Korea, Pakistan, India en Israël om de beschikking te krijgen over “de bom”?

En mogelijk nu ook voor Iran? Een land wat al jaren in een verstikkende omsingeling zit met economische sancties en door 100.000-en vijandige soldaten? Is het vreemd dat het zich dan bedreigt voelt? En denkbaar dat ze op deze wijze hier wat aan denkt te kunnen doen?

In die redenering: wie is dan eigenlijk schuldig aan de mogelijk verdere verspreiding van kernwapens?

Het land dat de bom maakt om te voorkomen dat ze worden aangevallen? Of het land dat laat zien dat het bereid is landen aan te vallen “ter voorkoming van erger”. Enkel in hun ogen?

We zitten en kijken er naar. Het uranium pandemonium. Als toeschouwers bij het testen van de ‘bom’.

Guinea pigs van levensgevaarlijk beleid.

Nog steeds. Wanneer gaat dat eens ophouden?

Plaatjes collectie:

Boven aan de blog: Nato nuclear spectators 1957, Nevada.

VIP observers are lit up by the light of an atomic bomb, 1951 Enewetak Atoll

Soldiers being exposed at a Nevada test site, 1951

Test small boy, 1962

Flickr.com film uit 1950 van soldaten gebruikt als guinea pigs bij een atoombom test.

Verdere bronnen:

Bart Tromp: (2005) “Het einde van de non-proliferatie.”
http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_with_nuclear_weapons

http://www.ravagedigitaal.org/1997/226/Uraniumslagveld226.htm

http://www.laka.org/info/publicaties/vu/risico-98/4-Proliferatie.html

http://en.wikipedia.org/wiki/Nuclear_Non-Proliferation_Treaty

http://en.wikipedia.org/wiki/Israel_and_weapons_of_mass_destruction

http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_with_nuclear_weapons

http://aftermathnews.wordpress.com/2007/09/27/a-history-of-us-secret-human-experimentation/

http://www.laka.org/VU.html

Recente aanloop naar verdere sancties voor Iran:

CNN.com  28 Februari: Top Israeli official: A nuclear Iran would endanger world stability

CNN.com  28 februari: Israeli defense minister calls for sanctions against Iran

NRC.nl 2 maart: Rusland voor slimme sancties tegen Iran

Reuters.com 2 maart: Russia says it may consider Iran sanctions

Reuters.com 3 maart: U.N. council ready to tackle Iran nuclear issue

Zit ik aan mijn stamtafel te lezen komt  Maxime Verhagen, nog na-kwetterend, binnenlopen en gaat naast me zitten.  

Goh, zeg ik, dat ik jou hier tref..

Wij sluiten geen enkele andere partij uit. We kunnen niet doen alsof de boze buitenwereld niet bestaat.  

Al een beetje bekomen van die crisis met die andere partij?

Het was misschien naïef om te denken dat als je serieus met elkaar praat, dat dan de uitkomst niet vaststaat.

Die uitkomst (niet naar Uruzgan te gaan) stond toch al kamerbreed vast? Hoezo naïef?

Ik ben niet naïef in de zin dat ik geen verschillen van opvatting zag.

Jullie veranderde opvatting, ja. Afspraak is toch afspraak?

Afspraken waren afspraken.

“Waren”? Zijn dat de nieuwe normen en waarden van het CDA? Met een kabinetscrisis tot gevolg?

Met alle respect, maar u kunt dit niet wijten aan Balkenende. Bij wie ontbrak de wil?

CDA lijkt me, en bij jou. De wil ontbrak toch om kamerbrede afspraken na te komen?

Wij van het CDA zijn niet bang voor hervormingen, de PvdA loopt daar voor weg.

“Afspraak is afspraak” overboord gooien heet tegenwoordig ook al “hervormingen”?

Ik sta toch niet voor de kat zijn viool wekenlang met Bos en Koenders over een nieuwe missie in Oeroezgan te onderhandelen?

Blijkbaar wel. Was immers niet nodig als jullie je gewoon aan de afspraak hadden gehouden.

Het is allemaal geen fraai beeld, maar ik loop niet weg voor mijn verantwoordelijkheid.

Wat is je verantwoordelijkheid dan?

Als minister zet ik me in voor de belangen van Nederland.

Gelukt?

Nederland is beschadigd.

Moet je je dan niet afvragen wat je verkeerd hebt gedaan?

Natuurlijk heb ik me wel eens afgevraagd: wat heb ik verkeerd gedaan?

En? Heb je iets verkeerds gedaan?

Ja, maar dat zal mij eigenlijk een redelijke zorg wezen.

Maak je je daar populair mee?

Als je voor de populariteitsprijs gaat, moet je met Idols meedoen.

Wat is dan je ambitie?

Ik ga wel graag door in de politiek.

Wouter (met button: Crisis? Hoezo Crisis?) biedt Maxime een Premier Grand Cru  aan.

Nee, absoluut niet!  .. ik zie dat het potverteren weer hoogtij viert bij de PvdA.

Balkenende behoort niet echt meer tot de Idols in Nederland. Geen X-factor van belang. Jij als premier? Je wordt genoemd. Ook tegen de afspraak, maar het president is al geschapen?

Ik heb die ambitie niet.

En als je gevraagd zou worden?

U kunt veel van mij vragen, maar niet om te voorspellen.

Zijn Blackberry begon te snateren, en weg was hij. Binnenlandse zaken te doen dacht ik nog.

Ik bepaal hoe het hier toegaat is ook zo’n citaat van hem. Onvoorstelbaar en onvoorspelbaar

En las snel door in Hoe word ik een rat van Joep Schrijvers.

Bron:
Allemaal letterlijke citaten uit een interview met Maxime Verhagen in de Telegraaf van 2 maart 2010.

Noot:

Dit gesprek is onderdeel van de feuilleton: "mijn gesprek met......."
Alle vorige afleveringen van "mijn gesprek met......." staan in het infoblok rechts

Plaatje: Tom Ordelman, 'Oranjeboom café', Velp, 360 graden.

Vandaag naar de stembus. Of is het de prullenbak? Of gescheiden afvalverwerking? De democratische burger is vakkundig monddood gemaakt. Van een echte volksvertegenwoordiging is geen sprake meer. Dat zegt het volk inmiddels ook. Hoog tijd om ons democratisch systeem eens grondig te hervormen. Hier een overzicht en voorzet.

Belangenbehartiging?

Grotere partijen verliezen al jaren substantieel leden. Kleine partijen winnen nog wat leden. Alle politieke partijen samen hebben nog maar 300.000 leden. Gemiddeld slechts zo’n 30.000. Daar zal de kiezer het mee moeten doen.

De nieuwe trend is zelfs, dat je niet eens meer lid kan worden van een partij. Die noemen zich dan ‘beweging’. Een omgekeerde wereld. Beweging krijgen in hun standpunten is niet mogelijk. Dat is exclusief voorbehouden aan de ‘grote leider’.

Mag ik dit met een aantal belangenbehartigers vergelijken? Ja, dat mag.

ANWB, FNV, KNVB etc.: miljoenen/honderdduizenden leden. Iets te vertellen in de politiek?

Retorische vraag.

Stelling: De politieke partij als volksvertegenwoordiging is een niet meer te verdedigen stelling.

In onze democratie is het wel regel dat je alleen op die gehavende partijen kan en mag stemmen.

Is dat niet vreemd? Als er weinig te kiezen is, daaruit te moeten kiezen? Is dat democratie?

Schimmige processen. Lokaal, provinciaal en landelijk.

De totstandkoming van de verkiezingslijsten heeft ook weinig met democratie te maken. Ons-kent-ons principe vanuit de leemlagen van de partij. Zelfs de leden hebben vaak het nakijken. Laat staan de stemmer.

Is de kiesdeler voor de topper overschreden, dan gaan het overschot naar de volgende op rij. Daarmee is het schier onmogelijk om ergens bungelend onderaan de lijst nog boven te komen drijven middels voorkeurstemmen. Sinds 1959 is dit slechts 9 keer voorgekomen.

De Provinciale Staten kiezen uit hun midden dan weer de Gedeputeerde Staten met als voorzitter de 

een door de regering aangewezen Commissaris van de Koning(in). De Provinciale Staten kiezen ook de leden van de Eerste Kamer leden. Die de Tweede Kamer dan weer mogen controleren.

Is daar allemaal nog een touw aan vast te knopen? Wie voelt zich nog vertegenwoordigd, door wie?

In de gemeenteraden worden coalities gesmeed. Coalities houden de rijen gesloten. Is dat democratie? Vier jaar vast zitten aan plannen gesmeed na de verkiezingen is een lange tijd!

Landelijk: de grootste partij wordt door de koningin uitgenodigd een coalitie te smeden.

Dan komt er een ‘regeerakkoord’. Waarin ineens tot ieders grote verrassing alle ‘controversiële onderwerpen’ zijn voorbestemd. En door de coalitie tot geboden worden verheven voor mogelijk vier jaar. Tot grote verrassing van de kiezer. Is dat wat we wilden?

De politiek zegt: ja. Maar is dat zo? Is daar voor gekozen?

De afgelopen weken/jaren hebben we gezien dat van het beloofde ‘dualisme’ in de kamer niets terecht komt. De oppositie heeft niets te vertellen. Massaal wordt door de coalitiegenoten meegestemd met de regeringsvoorstellen. De oppositie kan slechts winnen als één van de coalitiepartijen er uit stapt.

Dan horen we de woorden: “het is nu aan de kiezer.” Vol (verhulde) ironie en spot: daarvoor was het immers niet aan de kiezer. Daarna ook niet.

Wim Kan heeft het lang geleden treffend verwoord: “Democratie is de wil van het volk. Ik lees elke ochtend stomverbaasd in de krant wat ik nou weer wil.”

Kontakt verloren.

Als een partij verliest, dan is (na lang navelstaren) de standaard conclusie van die partij: we hebben te veel het kontakt met de kiezer verloren. Dat is geen ‘rocket science’. Met dit door de politiek in de hand gehouden systeem is dat immers een gegeven. Er is niet of nauwelijks sprake van contact.

De resultaten.

Als de radeloze stemmer zijn woede en onmacht over hun gebrek aan invloed niet kwijt kan, dan gooien velen hun stem op nieuwe partijen die die woede handig weten uit te buiten. De woede is nu inmiddels zo groot dat je er zo maar, uit het niets, de grootste partij (herstel: beweging) mee kan worden. Is dan die partij een gevaar? Of heeft de gevestigde orde dat gevaar zelf gecreëerd door dit schimmige systeem in stand te houden? En zijn zij zelf niet onderdeel (en veroorzaker) van dat gevaar? Nog zo’n retorische vraag voor mij.

Tussentijdse conclusie.

De kiezer stemt, maar heeft weinig te kiezen. De democratie is monddood gemaakt. De burger heeft het nakijken en krijgt dat in de gaten. Terecht. Tijd om het roer om te gooien.

Enkele voorstellen (die ik ‘in de groep gooi’ bij deze).

a. Kies een burgemeester en een premier (Meer dan 50% criterium). Laat de ‘kwien’ er buiten.

b. Die burgemeester en premier mogen dan een raad/kabinet samenstellen.

c. De raad/kamer moeten de wethouders respectievelijk het kabinet goedkeuren.

d. De neutrale stemmen worden ‘lege zetels’, met neutrale stemmen.

e. 33% (kamer 50 v.d. 150 zetels) worden gevuld door burgerzetels (zie hieronder voor uitleg)

f.  De 1^ste kamer wordt opgeheven. In plaats daarvan een toezichthouder.

g. De drempel voor een burgerinitiatief en referendum worden lager.

h. Het surplus van de stemmen worden evenredig verdeeld over de andere kandidaten. Zo krijgen voorkeursstemmen meer invloed dan nu.

Zo eerst maar even. Ik kan er nog wel meer bedenken. Het wordt tijd dat de burger het weer voor het zeggen krijgt. En de politiek weer in contact komt met de stemmer en kiezer. Dat verband is nu verloren. Met dramatische gevolgen. Ik ben benieuwd naar jullie suggesties hoe het (nog) beter kan.

Ik wens de lezer nog een genoeglijke 3 maart en (alvast) een aanloop naar 9 juni.

De politiek roept het hardst: “laat uw stem niet verloren gaan”

En doen er vervolgens alles aan jouw stem verloren te laten gaan.

Vanavond de ‘politiek leiders’ bijeen om de uitslag te evalueren. Ze gaan allemaal uitleggen dat ze eigenlijk gewonnen hebben. Maar ze hebben allemaal verloren. De kiezer namelijk. In een slechte stemming.

Noot: ad e. “33%”

Als er mogelijkheden zijn om snel een “representatief onderzoek” te doen naar de mening van de burger, dan kan deze mening (en verdeling) dus ook representatief ingebracht worden in de kamer over ter zake doende onderwerpen. Er zijn er genoeg immers.

Voorbeeld/case studie: Den Helder..

Trouw: Tegen de arrogantie van de scheve bomen

Documentaire Zembla over Den Helder: Wie bestuurt de stad? Aanrader!

Met daarin de historische woorden van de verantwoordelijke wethouder: “daar gaat de burger niet over.”

Verder lezen:

Volkskrant: Nederland is zijn politieke leiders zat  

NRC: NRC.nl: groot alarm. De politici zijn hun gezag verloren

NRC: D66 wint veel leden 

Raad Openbaar Bestuur (ROB) rapport: Vertrouwen op democratie (PDF)

Enkele termen daarin: Burgerhandvest, Burgerjury, Burgerpanel, Burgerforum, Burgerinititiatief..

Interessant rapport. Ooit van gehoord? Ondergesneeuwd en op de ‘vuilnisbelt’.

Wikipedia.org: burgerforum Kiesstelsel

Montesquieu-instituut: historisch overzicht kiesstelsels

Bron plaatje: (bijgeknipt) plaatje M.de Jonge.

Een opvallende trend. De halve kamer en vak-K zit te twitteren, ook tijdens de debatten. Geboeid en verbaasd door dit “gedoe” (waar gaat dat allemaal over?) besloot ik deze rage eens nader gaan onderzoeken. En ik ben overstag. Twitteren kan een prima aanvulling zijn juist voor bloggers. Een nieuw avontuur is begonnen. Ook ik ga aan de twitter en tweet!

Twitter. Het principe.

Korte berichten. Maximaal 140 tekens. Via je mobiel of via het web op je eigen (openbare) twitter pagina gezet. Die wordt dan meteen doorgestuurd naar je volgers. Omgekeerd krijg je de berichten van degene die je volgt ook meteen op je (aparte, niet openbare) pagina.

Twitter. Enkele cijfers.

Begin 2007: 5000 tweets (berichten) per dag.

Begin 2008: 300.000 tweets per dag.

Begin 2009: 2,5 miljoen per dag.

Begin 2010: 35 miljoen per dag.

Nu: 50 miljoen per dag!

Het aantal twitteraars is minder bekend. Twitter zelf geeft daar geen gegevens over.

De schattingen: 75-100 miljoen. En er komen nu ongeveer 7 miljoen twitteraars per maand bij.

50% van de twitteraars zijn Amerikanen. Nederland is in aantal tweets het achtste land ter wereld.

Met (geschat) 500.000 twitteraars. Relatief veel hoger dan België overigens. 

Enkele bekende Nederlandse twitteraars: , Femke Halsema (verslaafd), Maxime Verhagen, Maurice de Hond , Alexander Pechtold, Frits Wester (nog aan te vullen, tips?). Sommige met tienduizenden volgers!

Nee, Bea wil er niet aan, die vindt het allemaal maar niets. Journalisten ook niet. Ik wel?

Overdenkingen.

Als ICQ gebruiker van het eerste uur (nog met inbelverbinding), MSN-er (ook voorbij) ben ik nooit begonnen met Hyves , Facebook en aan het bloggen geslagen (met veel plezier) in 2007.

Waarom dan aan het twitteren? Ik ben gemiddeld nogal lang van stof immers. Maar 140 tekens?

Elke dag zie ik wel een aantal dingen voorbijkomen die me hooglijk verbazen. Maar lang niet altijd reden om er weer een blog van te maken. Een blog schrijven kost me toch gemiddeld (afhankelijk van het onderwerp) een halve dag tot twee dagen. En dan begint voor mij de toegevoegde waarde van bloggen pas echt: de discussie (ernst en luim) onder het blog. Een te snelle opeenvolging van blogs zou me dit plezier ontnemen.

Maar waar kan ik mijn verbazing dan wel kwijt? Zou twitteren daar een oplossing voor kunnen zijn?

En zouden de tweets van de mensen die ik volg me weer extra kunnen inspireren tot het schrijven van nieuwe blogs? Je kan (met een juiste selectie) wel bovenop het (voor mij interessante) nieuws zitten. En de laatste roddels ontvangen natuurlijk. En zo zijn er nog wel wat redenen te bedenken.

Twitterende Vkbloggers (die ik tot nu gevonden heb):

http://twitter.com/InaDijstelberge         Ina Dijstelberge

http://twitter.com/klaas7                      Klaas A. Mulder

http://twitter.com/JosGoedmakers         Jos Goedmakers

http://twitter.com/ACTUALITIES             Actuality

http://twitter.com/N_is_Een                  N.is.een

http://twitter.com/politiq                      Politiq

http://twitter.com/jacobhesseling          Jacob Hesseling

http://twitter.com/nicoarkesteijn           Nicoa

http://twitter.com/oudercoach               IJskastmoeder

http://twitter.com/johnwanders             John Wanders

http://twitter.com/ReneScheffer             Rene Scheffer

http://twitter.com/helena_is_here          Helena

http://twitter.com/mumke                     Mumke

http://twitter.com/ceesincambodja         Cees in Cambodja

http://twitter.com/PierraV                     Pierra

http://twitter.com/Ramitwit                  Ramirezi

http://twitter.com/SandraSchoppers       Sandra Schoppers

http://twitter.com/nelusfromgrins          Nelus 

http://twitter.com/pacopainter              Paco Painter

http://twitter.com/zomaarvanzilver        Zilver

http://twitter.com/Stuurmanaanwal        Stuurman aan wal

(laat me weten als er meer zijn, ik zet ze er bij)

Ook ik ben overstag gegaan. Aad Verbaast goes Twitter!

Hier mijn (net verse) twitter pagina:

http://twitter.com/AadVerbaast

Hoeveel gaan er volgen? En wie ga ik volgen? Is het te volgen?

Met de Chinees achter de kiezen konden ze geen zoete broodjes meer bakken. Hoog tijd om naar voren te kijken. Na het Afghaan van de hoofdrolspelers in het gevallen kabinet kunnen ze wel een opkikkertje gebruiken. Uw razende reporter bedacht alvast een paar nieuwe motto’s voor Haagse Heren. Ook zij hebben het voor het kiezen.

Als Balkenende iets heeft achtergelaten dan zijn het wel de inspirerende motto’s van zijn kabinetten.

“Achtergelaten”. Niets van overgebleven immers.

Nog even ter herinnering:

Balkenende I (LPF en VVD): Duidelijkheid en Daadkracht.

Balkenende II (VVD en D66): Meedoen, Meer Werk en Minder Regels.

Balkenende III (VVD): Terughoudend en Zorgvuldig

Balkenende IV (PvdA en CU): Samen Werken, Samen Leven.

Zonder een nieuw motto natuurlijk geen nieuwe hoop. Onder het motto “nooit te beroerd om iemand te helpen” hier alvast ter inspiratie enkele loze kreten die aan het rijtje kunnen worden toegevoegd. Tijd voor een nieuw elan. Nieuwe ronde, nieuw geluk. Voor en na de verkiezingen. Crisis is het, en zal het blijven. Praatjes vullen geen gaatjes. Zeker niet in de begroting.

Voor de verkiezingen. ‘Van ramp naar romp’ fluisterde JPB Bea nog in:  

Balkenende V

Gedane zaken nemen geen keer, keer op keer

Met de kennis van toen, is nu alles anders

Luisteren, Laveren, en Laven

Wij wensen u veel suc-VI

Na de verkiezingen en een lange formatie, kan er weer van alles gebeuren. Mogelijke motto’s en bezwerende formules:

Balkenende VI

Zonder Meer Zuinig en Zorgzaam

Beloven en Geloven. Het kan!

Samen Slank en Saamhorig

VII gaan we ook nog beleven

Wilders I

Een heidens karwei

 (op)poetsen en (op)ruimen

Wij komen er uit. Wij binnen, zij er uit

Verschil moet er zijn. Wij gaan het maken

Bos I:

Breken en Bouwen

Wij maken er werk van

Sociaal, Standvastig en Sterk

Hoe je ook draait of keert, we komen er samen uit

Zakenkabinet:

Zaken die ons raken

Oude zakken, nieuwe zaken 

Zaken die het gaan uitmaken

Met kennis van zaken, de kern raken

“Ben je belazerd”, zal de oplettende lezer zich afvragen. Inderdaad!

En als je het al niet was, dan wordt je het wel.

Eervolle vermelding en vetleren medaille voor degene die een motto bedenkt die het dichtste bij de ‘nieuwe waarheid’ ligt. Na de verkiezingen en formatie de jeukende uitslag.

Alvast een lange hete zomer toegewenst, met als motto: “de dood of de gladiolen!”

Verknipt plaatje geleend van: http://www.lucaswashier.nl/?p=14207 (daar verder voor groot formaat)

Met dank aan Smokey en Helena voor de tip. Foto is bewerkt door Rob van Kan.

Zit ik aan mijn stamtafel te lezen komt Jaap de Hoop Scheffer, met veel bombarie, binnenlopen. En gaat in gevechtslinie schuin tegenover me zitten.

Goh, zeg ik, dat ik jou hier tref..

Ik kan hier nu bij jullie mijn verhaal vertellen. Het is de eerste keer, ik heb me al die tijd stil gehouden.

Neem de tijd, voor zoiets wil ik je best wat langer claimen dan “45 minuten” met de voeten op tafel.

Er is één overeenkomst tussen deze 45-minutenclaim en de 45-minutenclaim van de Britse regering: ze kloppen geen van beiden.

Velen kregen klop van Davids. Wat klopt wel?

Davids is inconsistent. Ik blijf het op belangrijke punten met Davids oneens.

Nogmaals, wat klopt wel?

Het is niet fair, niet terecht, en staatsrechtelijk onjuist wat Davids doet.

Genoeg gemopperd.  Wat klopt wel vind je?

Ik vind het een beetje suggestief en op de persoon gericht.

Dat krijg je als je hier zit. Waarheidsvinding daar draait het toch allemaal om? Verder?

Verder was die bijeenkomst een brainstormsessie.. Ik werd bijgepraat als nieuwe minister.

Slap excuus: “bijgepraat”? Ben je dan verkeerd voorgelicht? Te snel in actie gekomen?

Dat stoort me. Iedere letter verliet het department onder mijn verantwoordelijkheid.

Je wist van de hoed en de rand? Als “nieuwe minister”? Met een “Atlantische reflex”?

Daar neem ik aanstoot aan. Ik wordt hier neergezet als iemand die altijd zijn huig liet hangen naar de Amerikanen. Terwijl ik altijd Atlanticus en Europeaan ben geweest.

In die volgorde lijkt me. Het was Amerikaanse tekst (zonder uitleg) dat er WMD’s waren..

‘Het lijdt weinig twijfel dat Irak beschikt over massavernietigingswapens’, het is mijn tekst.

Ruim 600.000 doden om die te vinden. Met kunst en vliegwerk, een hele massa die is vernietigd!

Dat is nogal karikaturaal. Het is de kunst om het optimale, niet het ideale, te bereiken. Kennelijk was dit het optimale.

(Davids, vraagt niet eens wat hij wil drinken, maar gooit kunstig een schaaltje zure bommen op tafel).

Davids, Leg me dat eens uit!

“Het optimale”? Leg dát eens uit: politieke steun verlenen aan iets wat volkenrechtelijk onjuist is?

Hadden we neutraal moeten blijven, niks moeten vinden? Je moet kiezen, Ik heb geen spijt van die keuze.

Kies dan nog maar eens. “Met de kennis van nu” wordt plots vaak gebruikt als excuus. Wat kies jij?

De enige nieuwe kennis die we nu hebben, is dat er geen massavernietigingswapens waren.

De “enige”? Toch geen onbelangrijk detail lijkt me. Wees eerlijk, wist je het echt niet?

Als je vindt dat je alles moet weten, verlies je de kritische distantie.

En afstand nam hij. Hij stond op, en verdween uit het zicht. Ik wist genoeg.

Hij wil en wilde het niet weten. Om zijn “kritische distantie” te kunnen bewaren..

Met niet-alles-te-moeten-weten kun je zo maar secretaris-generaal van de Navo worden, dacht ik nog. En hij ‘bezet’ nu de leerstoel vrede, recht en veiligheid. Ik val verslagen van mijn stoel. Is er nog Hoop?

Gauw lees ik verder in de vliegeraar. Ook al zo’n naar boek.

Bron:
Allemaal letterlijke citaten uit een interview met Jaap de Hoop Scheffer in de Volkskrant van 13 februari 2010.

Noot:

Dit gesprek is onderdeel van de feuilleton: "mijn gesprek met......."
Alle vorige afleveringen van "mijn gesprek met......." staan in het infoblok rechts

Plaatje: Tom Ordelman, 'Oranjeboom café', Velp, 360 graden.

Nee, dat mag eigenlijk niet in Nederland. Je hebt wat te kiezen, maar niet over je eigen geboorte en je eigen dood. Wil je toch voor het laatste kiezen, dan moet je vreemde capriolen uithalen. De NVVE organiseert nu “de week van het voltooide leven”. Een ingewikkeld debat over leven en dood. Nog een lange levens- en lijdensweg te gaan.

De euthanasie wet.

Nederland kent een euthanasie wet sinds 2001. “Wet toetsing levensbeëindiging op verzoek en hulp bij zelfdoding”. En loopt daarmee internationaal gezien zelfs redelijk voorop. Kernbegrippen daarin zijn “uitzichtloos en ondraaglijk lijden”. Kan “de patiënt” de arts (artsen) daar van overtuigen, dan kan een arts (onder strikte voorwaarden) medewerking verlenen op de uitdrukkelijke wens van de “patiënt” het leven van die patiënt te beëindigen.

In 2009 is euthanasie ongeveer 2500 keer gerapporteerd bij de regionale toetsingscommissies. Een (structurele) toename van 200 tov 2008.

Genoeg is genoeg?

Volgens diverse mensen en belangengroeperingen is daarmee ‘het leed niet geleden’. Ze zoeken naar verruiming van de mogelijkheden. Doodgaan is geen pretje. Leven soms ook niet. Ook zonder patiënt te zijn. En juist voor die doelgroep wordt gezocht naar mogelijkheden het leven humaan te beëindigen als iemand daar zelf voor kiest.

Zelfdoding.

In Nederland wordt 400.000 keer per jaar overwogen tot zelfdoding over te gaan. 100.000 keer wordt er werkelijk een poging gedaan. 1600 keer met dodelijke afloop. Onnoemelijk verscholen leed.

Voor de gebruikte methoden verwijs ik naar de link. Duidelijk mag zijn dat deze als inhumaan zijn te bestempelen. Om de eenvoudige reden dat het niet mogelijk is een humane methode te kiezen. Ze zijn niet voorhanden. Laat staan ter beschikking gesteld.

Zelfdoding (poging tot) is in Nederland niet strafbaar. Hulp bij zelfdoding wel.

Huib Drion

Hoogleraar en vicepresident van de Hoge Raad. Hij rakelde de discussie op al in 1991 met zijn pleidooi voor het beschikbaar stellen van een middel waarmee oude mensen op een humane wijze een eind aan hun leven konden maken. Het zou bekend worden als de pil van Drion. Ook wel genoemd de “laatste-wil-pil”.

65 plussers

Er leven nu in Nederland meer dan 2,5 miljoen mensen ouder dan 65 jaar. In 2050 is de verwachting dat dit er 4,2 miljoen zijn, met een grijze druk van 49%. Een groter deel van deze ouderen zullen geen kinderen hebben. Extra vereenzaming maakt de problematiek nog groter. Voor meer en meer mensen is het leven ‘uitzitten’ geen acceptabel doel meer.

NVVE receptuur.

Er ontstond recent flink wat ophef toen de Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde op een besloten deel van haar website (alleen voor leden toegankelijk) de receptuur en methode gaf voor zelfdoding door middel van een mix van pillen. Veel slaapmiddelen icm (een overdosis aan) pijnstillers, antimalariapillen. antidepressiva of barbituraten.. en heel wat antibraakmiddelen om deze levensbeëindigende mix binnen te kunnen houden.

Bij gebrek aan een Drion pil dient er flink op internet ingekocht te worden (hier niet vrij beschikbaar, in het buitenland vaak wel), en dienen uiteindelijk honderden pillen volgens een strikt schema ingenomen te moeten worden die de dood tot gevolg hebben. Om maar aan te geven hoe ingewikkeld het is (inhumaan) om dit zelf te moeten doen. Een gekunstelde oplossing, zonder hulp van buiten haast ondoenlijk. Maar dat is weer strafbaar!

De ontroerende reportage over de 99 jarige moeder van Albert Heringa geeft een indringend beeld hoe hij zijn moeder hielp om zelf een einde aan haar leven te maken middels deze methode. 

Voltooid leven.

De definitie die daarvoor wordt gehanteerd is: “de situatie van mensen die veelal op hoge leeftijd zijn, en die,  zonder dat zij overigens in medisch opzicht lijden aan een onbehandelbare en met ernstig lijden gepaard gaande ziekte of aandoening, voor zichzelf hebben vastgesteld dat voor henzelf de waarde van het leven zodanig is afgenomen dat zij de dood verkiezen boven verder leven.”

Week van het voltooide leven.

De NVVE voert deze maand de campagne “voltooid leven”, en heeft deze week uitgeroepen tot de week van het voltooide leven.

Ondersteunt door diverse belangengroeperingen worden er op verschillende manieren aandacht gevraagd om het maatschappelijk debat te activeren en dit onderwerp op de politieke agenda te krijgen. Onder de blog een overzicht van activiteiten en meewerkende groeperingen.

Steun

Persoonlijk steun ik deze intitatieven van harte. Met respect voor de diverse en uiteenlopende meningen over dit complexe onderwerp, ben ik persoonlijk de mening toegedaan dat een Drion pil (niet alleen voor ouderen) een uiting van een ontwikkelde beschaving dient te zijn, die recht doet aan een grondrecht dat mensen zelf over hun leven maar dan ook over hun levenseinde moeten kunnen beschikken. En op humane wijze ook waardig afscheid moeten kunnen nemen van het leven.

Nog een lange weg te gaan. Maar dit zijn belangrijke stappen in die richting.

Deze blog als een kleine bijdrage aan dit brede maatschappelijk debat wat gevoerd zou moeten worden. Uiteraard benieuwd naar de meningen van de lezers.

Ooit zal bij eenieder de problematiek direct of indirect een rol gaan spelen.  

Overzicht activiteiten “week van het voltooide leven”

NVVE enquete “voltooid leven"

Onderzoek naar voltooid leven

Uitzending Human, ongeneeslijk oud.

Uitzending Netwerk (8 feb): documentaire Moek Heringa

Uitzending Netwerk (10 feb) over reacties documentaire Moek Heringa

Overzicht alle uitzendingen radio en TV "week voltooid leven"

Burgerinititatief Uit Vrije Wil met als doel dit onderwerp op de politieke agenda te krijgen (70+).

Debat “ongeneeslijk oud” 14 maart Amsterdam

Samenwerkende belangengroeperingen:

NVVE

Human

Uit Vrije Wil

Stichting de Einder

Humanistisch Verbond

Stichting Vrijwilig Leven

Verder lezen:

Voorikhetvergeet.com

Waardigsterven.nl

Mag ik dood (Holland doc)

Een restant uit vorige generaties: “Is je pensioen goed geregeld?”. De Nederlander zegt ja, maar heeft geen idee lees ik in de krant. En dat kan ook niet. Pensioen is jouw uitgesteld salaris waar anderen de eerste viool mee gaan spelen. Zonder enige zeggenschap. Zonder enige invloed. Zonder enige transparantie. Jij trekt aan het kortste eind. Hoog tijd voor “baas in eigen  portemonnee”.

Kengetallen

De pensioengerechtigden hebben ongeveer 1,50 maal het BNP van Nederland  onder beheer gegeven aan de pensioenfondsen. Het zijn er in Nederland zo’n 80. In totaal (ongeveer) 1000 miljard euro. De grootste is ABP. Met een kapitaal van (ongeveer) 200 miljard euro is het daarmee het één na grootste pensioenfonds ter wereld! We zijn een spaarzaam volkje.

De werkende bevolking (7,5 miljoen mensen, fulltime plus parttime) voegen nog eens per jaar 30 miljard euro uitgesteld salaris toe aan die tegoeden. Dat is per ‘werkende’ gemiddeld 3800 euro.

Met jouw geld wordt goede sier gemaakt. Zonder zicht waar en hoe. En zonder risico voor de pensioenfondsen. Wordt er niet genoeg rendement gehaald dan worden de premies immers verhoogd en/of de uitkering verlaagd, van eindloon naar middelloon gewisseld, en de pensioenleeftijd verhoogd.

Zo kan ik ook spelen met jouw geld.

Vóór de pensioengerechtigde leeftijd kan je niet bij je uitgestelde salaris. Daarna ook niet. Jij gaat een levenslange verplichting aan. En mag verder lijdzaam afwachten of en hoe het gaat aflopen. En wat men gaat uitkeren en wanneer.

Zeggenschap

Geen. Werknemers zijn verplicht zich aan te sluiten bij een pensioenregeling. Hoe die regeling in elkaar zit is niet te begrijpen. Hetzelfde kan gezegd worden voor de pensioenwet.

De ‘klant’ is elke zeggenschap ontnomen over eigen geld.

Nog erger: pensioenen vallen onder verzekeringen. Er moet dus risico zijn voor zowel het fonds als de verzekerde. Extra pech als je eerder overlijdt dan het gemiddelde. Winst voor het fonds, jij bent je geld kwijt. Verplicht deelnemen aan de loterij des levens!?

Als je van werkgever verandert, dan ontstaat er een pensioengat. Knappe jongen die kan uitvogelen hoeveel. De zoveelste grote verdwijntruc van de geldtovenaars.

Als werknemer, van een werkgever die is aangesloten bij een pensioenfonds, heb je geen enkele keus. Gelaten dien je af te wachten wat je deel gaat worden. En of je het nog mag meemaken.

Als zelfstandige (en/of werkgever) heb je nog wel de keus. Je kan zelf je pensioen gaan regelen.

Door veelvuldig jobhoppen kan je een pensioenachterstand aanvullen zegt de wet en zeggen de verzekeraars. Zelf regelen? Luister en huiver.

De test en de resultaten

Gewapend met een belofte om elk jaar 10.000 euro in de pot te stoppen, bezoek ik als test 10 pensioenverzekeraars. Met fraaie beloften over de te verwachten eindsom wordt ik de tent in gelokt.

Ik probeer ze de tent uit te lokken. “Kunt u mij per loopjaar de afkoopwaarde van mijn ingelegde geld geven?“

Geschokt wordt gereageerd. “Maar meneer Verbaast, dat is heel erg ingewikkeld. Daar moeten we een actuaris voor aan het werk zetten!”

Doe dat dan maar, adviseer ik. Het is toch jullie vak? Zou een eitje moeten zijn.

Een lang verhaal kort makend: 7 van de 10 fondsen weigeren. Te ingewikkeld voor ze. Ik denk dan: ze hebben wat te verbergen. 3 fondsen gaan schoorvoetend die ‘uitdaging wel aan.

Nu was het aan mij geschokt te reageren. Zwitser Leven spande de kroon!

Na één jaar: ingelegd vermogen: 10.000 euro. Afkoopwaarde 0!

Na twee jaar: ingelegd vermogen: 20.000 euro. Afkoopwaarde 0!

Na drie jaar: ingelegd vermogen: 30.000 euro. Afkoopwaarde 5000!

Zonder met de ogen te knipperen werd op mijn vraag waar al mijn geld gebleven geantwoord: “dat zijn kosten!”. Ik noem het diefstal. Gelegaliseerde diefstal. Inmiddels opgelopen tot 25.000 euro. Geld wat weg is en natuurlijk dan ook al die tijd niet staat te renderen, voor mijn oude dag..

Woekerpolissen zijn het! Met de bescherming van de wet in de hand.

Nog erger: als ik dan eindelijk met trekken en sleuren mijn eindkapitaal heb bereikt (als alles meezit) dan moet ik daarvoor verplicht een lijfrente gaan aankopen. Shoppen dus bij dezelfde boeven, en bij diezelfde wazige en verdwaasde actuarissen. Ik hoef niet aan te geven hoeveel er dan weer aan de strijkstok blijft hangen. Ik trek weer aan het kortste eind. Ik hebt weer geen keus immers. Diefstal bij wet voor mij geregeld..

De keus, en de oplossing.

Als werknemer heb je weinig keus. Ik schreef het al.

De politiek heeft wel een keus. Mijn politieke keuze zou zijn: schaf die verplichting af, liever nog: schaf de hele pensioenwet af. Laat de burger er zelf voor zorgen. En keer de reserves maar uit aan de deelnemers. Gemiddelde uitgekeerd bedrag per werkende: 135.000 euro!

Die hebben dan daarmee de vrijheid om zelf te bepalen hoe ze de oude dag gaan voorzien. Of niet, of omdat het niet meer nodig is, of omdat ze een andere keus maken. Zo hoort het toch?

Gaat het gebeuren? Ik denk van niet.

Maar als je wilt aanvullen of als zelfstandige heb je wel een keus. Mijn advies is dan de volgende.

Zorg zelf voor de oudedagsreserve in volledige vrijheid van handelen.

Uitgangspunt:  Elke moment opneembaar. Flexibel.

Weet jij immers hoe oud je wordt? Kan jij je hele leven voorspellen?

Hoe?

Kies voor een levenstandaard, hoeveel je ook verdient, die 20% onder je inkomensniveau ligt.

Die 20% leg je opzij, en beleg je flexibel en conservatief.

Voorbeeld:

Even makkelijk rekenend: 10.000 euro per jaar leg je opzij. Rendement 5% per jaar.

Zonder een actuaris in te huren, maar slechts met Excell in de hand, blijkt na 25 jaar het ingelegde geld (250.000) inmiddels verdubbelt te zijn tot 500.000 euro.

Na 40 jaar (ingelegd 400.000) verdrievoudigd tot inmiddels 1,2 miljoen euro.

Netto geld waar je op elke moment bij kan. Om je eigen leven te leven zoals jij wilt.

Op elk moment kan je zelf bepalen wanneer je minder gaat werken, respectievelijk stopt met werken.

Het kapitaal kan je dan zelf aanwenden naar gelang eigen behoefte, om van de rente te gaan leven, en/of met stukjes en beetjes op te maken. Het mag en kan immers gewoon opgemaakt worden.

Geragarandeerd dat je dan veel eerder dan je 67^ste kan ophouden met werken. Tel uit je winst!

Haal je kop uit het zand en wordt baas in eigen portemonnee!

Extra bronnen:

NRC.nl: Nederlanders overschatten hoogte van pensioen

Volkskrant.nl: Pensioenreserves EU lopen nog verder uiteen

Wikipedia.org: Economie van Nederland

Watsonwyatt.com: The world's 300 largest pension funds

Watsonwyatt.com: alle pensioen regels en -wetten

Pensioenreglement ABP als voorbeeld, pdf.

Het pentagon presenteerde op 1 februari het budget 2010 en de “strategic outlook”. Ons broeders hoeder heeft het voor ons allemaal op een rijtje gezet. Een inkijkje in alle bedreigingen van onze aardbol. Aangezien Amerika goed is voor ongeveer 50% (budget 700 miljard) van alle militaire uitgaven wereldwijd kan je wel een potje breken! Zij kunnen het weten immers.

Robert Gates sprak de verlossende en verlichtende woorden: “Preparing the U.S. military to fight two major conventional wars is "out of date". Ouderwets inderdaad. Dat is geen uitdaging meer.

Hoog tijd voor iets nieuws lijkt me.

Hij vervolgde met  “.. and does not reflect the numerous challenges U.S. military forces could face in the future”. Geïnteresseerd lees ik snel verder. Ik hou wel van een uitdaging. Zijn er wel genoeg?

Irak en Afghanistan.

Het zijn “conventional wars” en “too convining to represent the real world..”.

Peanuts dus. En slechts een flauwe afspiegeling van “the real threats our military forces are going to face in the future”.  De spanning wordt opgevoerd! Het gevaar loert immers overal. En dan moet je ook overal zijn!

“The Pentagon will no longer shape the U.S. military to fight two major conventional wars at once, but rather prepare for numerous conflicts and not all in the same style.”

Niks genoeg is genoeg. We gaan door! Hoe dan?

 “..and will instead wage smaller, guerilla-like conflicts.”.

Natuurlijk: Hit en Run. Koekjes van eigen deeg! Ik had het zelf kunnen bedenken. Briljant!

Sluit uw ramen en deuren vast. Ze zitten straks overal!

Jemen de volgende hit en run?

Jemen

Nederland werd weer definitief op de kaart gezet toen ‘onze jongen’ een Jemeniet overmeesterde met een explosief stofje in zijn onderbroek die hij niet zo gauw kon vinden. Wij ook niet. Ook daar wordt wat op gevonden. Voor 700 miljoen dollar worden naaktscanners aangeschaft! Put your money where your mouth is! Zelfs de kleren van de Keizer hebben ze in het vizier. Ze hebben ons en de boeven bij de ballen!

WMD’s

Als kampioen verbruiker van WMD kan je je het natuurlijk niet veroorloven dat andere schurken daarover zouden beschikken. Dezelfde intelligence die ons vertelde dat Irak vol met WMD’s zaten, is er nu van overtuigd dat  zo’n beetje de hele wereld allerlei WMD’s aan het verzamelen is. “Intelligence shows that terrorists have plotted to get their hands on biological, chemical or nuclear material to attempt and attack”.“Pentagon expects weapons of mass destruction to be a continued threat in the future”. Niet die van Amerika natuurlijk. Die brengen gelukkig alleen maar vrede en democratie.

De Chinezen

Na de “Russen komen” en niet kwamen, kunnen we nu elk moment verwachten dat de “Chinezen komen”. Een herhaalde waarschuwing: “The 2006 review was heavily focused on the threat of a large-scale conventional war with China”. En waarschuwt ons voor: “China's focus on preemptively striking”. Wie dat niet ziet heeft natuurlijk zelf spleetogen. Ik zag het niet, maar toch.

Foei, foei, foei! “Preemptive” is natuurlijk hardstikke verboden!

Amerika zal natuurlijk zoiets nooit doen. Reden om daar eens flink een robbertje over te gaan vechten!

Preemptive als het moet. Het doel heiligt de middelen.

Nog dezelfde dag voegt Amerika de daad bij het woord door olie op het vuur te gooien. Ze verkopen voor meer dan 6 miljard dollar aan wapentuig aan Taiwan, een land wat ze niet eens erkennen Geen punt. Ze laten niet met zich sollen!

UAV’s

In elke oorlog vallen doden. Da’s lastig. Zeker als ze aan eigen kant vallen. Ook daar is wat op gevonden. Er wordt zwaar geïnvesteerd in “Unmanned Aeronautical Vehicles” (UAV’s). Dan kun je rustig je tapijten leggen vanachter de veilige stuurknuppel. Geeft een veilig gevoel toch? WII are the champions..

Cyber Threats

Met die “electronic warfare” haal je je wel wat op de hals zo blijkt. Waar Google in gevecht is om vrij in China internet te gebruiken als verspreider van het vrije woord, stelt het Pentagon dat de volgende grote bedreigingen de “Cyber Threats” zijn. Er zal maar ingebroken worden op de PC’s van al die stuurknuppelaars, en zomaar al de UAV’s, smart bombs, en “surveillance satellites” de andere kant op sturen! Onacceptabel natuurlijk. Dan vallen die honderdduizenden doden aan de verkeerde kant.

Allemaal nog kinderspel. De grootste dreiging komt nog. Luister en huiver.

“Bigger challenges for the Pentagon will be environmental catastrophes and future conflicts fought around and over reduced resources”.

Wat een visie. De schellen vallen me van de ogen. Ik had er nog nooit van gehoord! Is het echt zo erg? We leven toch nog in overvloed? Ook daar: ze zullen het wel weten.

Gelukkig neemt Amerika als grootste grondstoffenverbruiker en vervuiler ter wereld nu de volle verantwoordelijkheid met een uiterst krachtdadige oplossing:

 “Future conflicts can be handled in an environmentally responsible way by using more solar power and biofuels, and increasing overall energy independence”

Mijn gemoed schiet vol. Ik had op zoveel schoons niet durven hopen.

Het zal afgelopen zijn met de vuile oorlogen. Ze worden schoon en verantwoord.

Bronnen (o.a):

CNN.com: Gates seeks to change 'out of date' vision of military challenges.

Nation.com: Pentagon shifts its strategy to smallscale warfare

ABS-CBNnews.com: Review shows dramatic shift pentagons thinking

CNN.com: China Threatens sanctions over U.S, army deal

CNN.com: 88 artikelen over het Pentagon.

Ondertussen wordt natuurlijk flink getest:

CNN.com: Test missile attack Iran, North Korea.

Gaat ook wel eens mis:

CNN.com: Radar problems foil defense test

Terug lezen:

Oorlog? Het is allang oorlog en dat zal alleen maar erger worden..

De grondstoffenoorlog: het wordt erger en erger

Georgië. Wie heeft de leiding?

All animals are equal, but some are more equal than others.

Afghanistan, de bodemoorlog

Irak, Afghanistan en uiteindelijk Iran. Olie op het vuur?

Het monopolie op geweld. De ontsporing

Het ene monopolie is de andere niet. Waar nationaal en internationaal kruistochten gevoerd worden tegen monopolies, worden andere monopolies toegestaan en verder uitgebouwd. Met verschrikkelijke gevolgen. Is onze planeet een soevereine staat? Of een “failed state”? Hoog tijd voor een structurele verandering. Redden wat er te redden valt.

De soevereine staat.

Een van de definiërende kenmerken van een soevereine staat is het staatsmonopolie op het gebruik van geweld. Waar gebruik van geweld wordt verboden voor de burgers, wordt geweld exclusief uitbesteed aan krijgsmacht  en politie. Het vermogen om dit monopolie te handhaven wordt als maat gezien voor de stabiliteit van een soevereine staat. So far so good.

De Failed State.

Omgekeerd geldt dat als een staat niet meer in staat is dit geweldsmonopolie te handhaven, de interne rechtsorde in gevaar komt. De staat loop dan gevaar af te glijden naar anarchie. Een belangrijke maat (naast andere) voor het relatief nieuwe begrip : “failed state”.

Inmiddels bestaat er een heuse Failed States Index. Somalië bezet al jaren de koppositie.

Monopolies.

Richting bedrijfsleven wordt al jaren opgetreden (te weinig nog) tegen monopolies en de vaak daarmee gepaarde kartelvorming. “Onze” Neelie Smit Kroes heeft terecht miljarden aan boetes uitgedeeld. Het is bij wet verboden.

Om een nieuwe financiële crisis te voorkomen komen meer en meer geluiden om de grootte van de banken te gaan beperken. Opdat geen misbruik gemaakt kan worden van gecreëerde machtsposities. Om de stabiliteit van het financiële systeem te vergroten. Obama is daar een groot voorstander van. Bos volgt in zijn kielzog. Terecht.

Internationaal geweldsmonopolie.

Wereldwijd wordt jaarlijks (groeiend)1500 miljard dollar aan militaire activiteiten uitgegeven.

48% daarvan door één soevereine staat: de Verenigde Staten (6% van de wereldbevolking).

Dezelfde uitwassen die optreden bij monopolies komen dan ook hier voor. Machtsmisbruik. Kartelvorming (de alliantie). Het kartel onder aanvoering van de monopolist bepaalt inmiddels in de wereld welk land welke wapens mag hebben en welke niet. Welk land tot de orde wordt geroepen en welk land niet. Welk regiem mag blijven zitten en welk regiem niet.

We hebben nog eens van Blair mogen horen hoe dat werkt. Er werd eenvoudigweg besloten dat Sadam Hussein het veld moest ruimen. Meer dan 600.0000 doden tot gevolg, alleen daar al.

Hij zou het nu weer doen, was zijn uitspraak. Ik beperk me hier maar even tot dit ene voorbeeld. Er waren en zijn er meerdere. Anderen staan al weer op de nominatie.

Obama in zijn State of the Union gaf aan wat zijn speerpunten van beleid waren. Bevriezingen op de staatsuitgaven was er één van. Niet op defensie echter. Dat monopolie moet letterlijk tegen elke prijs worden gehandhaafd vindt men..

Het ene monopolie is de andere niet.

Dezelfde staatsman heeft als beleid wereldwijd monopolies te doorbreken (banken bv) en voert aan de andere kant een stringent beleid het eigen geweldsmonopolie wereldwijd verder te verdedigen respectievelijk uit te bouwen.

De Verenigde Naties

Opgericht vlak na WOII in het kader “dit nooit weer”. Alleen soevereine staten kunnen lid worden. 192 op dit moment. Men was toen bereid een deel van de soevereiniteit over te dragen aan een ‘wereldregering’ met name op het gebied van het monopolie op geweld. Voor een vrediger en veiliger wereld. Een prachtige gedachte.

Maar inmiddels op dat gebied monddood gemaakt mede door haar grootste sponsor: de monopolist op het gebied van geweld. De zelf uitgeroepen veldwachter van de wereld. Zich ontrekkend aan de regels. “Met, en als dat niet kan, zonder jou”.

De ontsporing op de rails.

Het wordt hoog tijd dat we dezelfde regels die gelden voor de bestrijding van internationale monopolies (en kartelvorming) eens wereldwijd gaan invoeren op het gebied van het internationale geweldsmonopolie. De internationale mededingingsautoriteit  op het geweldsmonopolie.

Het wordt hoog tijd dat we accepteren dat ook op wereldschaal er slechts één partij mag zijn (de wereld zelf) waar het internationale geweldsmonopolie aan wordt overgedragen.

Het zou de veiligheid en stabiliteit van onze planeet ten goede komen. Het zou duurzame vrede kunnen bewerkstelligen.

Nu is onze wereld een ‘failed state’.

En verre van soeverein.

Bronnen (o.a.):

globalissues.org: World military spending

nl.wikipedia.org: Geweldsmonopolie

nl.wikipedia.org: Soevereiniteit

nl.wikipedia.org: Monopolie

en.wikipedia.org: Failed state

mens-en-samenleving.infonu.nl: Het fenomeen failed states

Het was wel het citaat van de week. Koenders: “Het is niet mijn geld. Het is het geld van de belastingbetaler. En daar moeten we natuurlijk zorgvuldig mee om gaan.” Dit in antwoord op de vraag waarom hij slechts tot 12 uur die avond bereid was het bij elkaar gesprokkelde bedrag te verdubbelen. Een zorgvuldig overzicht van rampen bestrijdingen. De Nederlander is ramp gevoelig immers.

Haïti, de aardbeving.

Schuivende aardschollen. Ruim 100.000 doden en meer dan een miljoen daklozen.

De Nederlanders laten zich weer van hun beste kant zien. In één dag ruim 41 miljoen van burgers, bedrijven en provinciaal belastinggeld. Verdubbeld tot 83 miljoen euro van onze eigen andere belastinggelden. Koenders haast zich er bij te zeggen dat de rekenkamer er op zal toezien dat het geld goed besteed wordt. De rekenkamer haast zich er bij te zeggen dat ze dat niet gaan doen. Geen nood. Wij gaan Haïti weer helpen opbouwen.

De Europese commissie doet er nog een schep bij: 420 miljoen euro ook van uw belastinggeld. Plus de toezegging landbouwoverschotten te gaan verschepen die we daar wel kwijt kunnen om de hongerige monden te voeden. Een geweldige vondst.

Azië. De tsunami.

Schuivende aardschollen. Ruim 200.000 doden, miljoenen daklozen. De Nederlanders lieten zich weer van hun beste kant zien. De burgers brachten ruim 200 miljoen euro bij elkaar om de boel weer op te bouwen. De overheid schonk er nog eens 300 miljoen bij. De rekenkamers van Europa (onder leiding van Nederland) doen onderzoek of het geld goed werd besteed. Dat bleek niet mee te vallen. Ze deden een oproep aan de overheden en hulporganisaties voor meer transparantie en betere samenwerking. Het bleek niet eens in kaart te brengen. Koenders schreef aan de kamer dat hij er zijn lessen uit zou leren. Hij haastte zich erbij te vertellen dat er natuurlijk geweldig werk geleverd wordt.

Afghanistan. Osama Bin Laden.

Twee vliegtuigen boren zich in de Twin Towers. 3500 doden. Bush is er als de kippen bij om het vermeende brein achter de aanslag een lesje te leren en valt Afghanistan binnen. Een ramp.

Nederland laat zich van zijn beste kant zien. En doet aan ‘wederopbouw’. Onze 2000 soldaten hebben inmiddels de belastingbetaler meer dan 1,3 miljard euro gekost. De regering overweegt serieus dat we  nog wat langer moeten blijven. We kunnen er geen genoeg van krijgen. Er is nog veel te doen toch? En we haasten ons erbij te zeggen dat we het toch zo geweldig doen. Ondanks dat we bekend staan als een beggars army. Ja, we blijven zuinig. Het is geld van de belastingbetaler immers.

Nederland. De file.

Een ramp natuurlijk. Wie wil er nu in de file gaan staan? 0 doden (0 daklozen). Want die vallen alleen als je niet in de file staat. De regering laat zich van de beste kant zien voor de wederopbouw van het wegen netwerk (10 miljard) en opbouw van het rekeningrijden (4 miljard). Opbrengst? We kunnen weer lekker ‘doorstromen’. Goedkoper zelfs zegt Eurlings. Niet iedereen is daar van overtuigd.

Nederland. De kredietcrisis.

Een ramp van ongekende omvang. Onze eigen natuur-ramp: hebzucht. Onze economie kreeg een dipje. 0 doden. De regering zag het niet aankomen, ondanks waarschuwingen. De regering liet zich van zijn beste kant zien. Op kosten van de belastingbetaler moest deze rampspoed onmiddellijk gekeerd worden. Inmiddels is er 120 miljard euro gefourneerd voor onze eigen wederopbouw.

Heel zorgvuldig is de commissie de Wit bezig te onderzoeken hoe die ramp nou heeft kunnen ontstaan. Heel zorgvuldig is de regering nu bezig (20 commissies) om te gaan kijken hoe de belastingbetaler dat allemaal mag gaan terugbetalen om onze kas weer op orde te krijgen.

En bij mij wil het kwartje maar niet vallen..

Een wonderlijke combinatie? Misschien wel, misschien niet. Over strafzaken. Vrijheid van meningsuiting. Vrijheden nemen en ontnemen. En vermeende verruwing van de samenleving. Waar gaat het allemaal over? Het geschil en over werelden van verschil.

Joop Glimmerveen

Laat zich graag interviewen met een portret van Hitler op de achtergrond. Was ooit voorzitter van de  (door ruzie ter ziele gegane) Nederlandse Volks Unie. In 1996 hield hij een toespraak op een partij bijeenkomst (later verboden) CP86. Hij stelde daar (o.a.) dat alle buitenlanders meteen Nederland zouden moeten verlaten (als hij het voor het zeggen zou hebben).

Voor zijn uitspraken tijdens die toespraak werd Glimmerveen uiteindelijk (na omwegen) in september 2003 veroordeeld tot vier maanden cel, waarvan twee voorwaardelijk, wegens het aanzetten tot haat jegens buitenlanders. Zitten, maar hij zit er niet zo mee.

Hans Janmaat

Was tweede kamerlid voor de CentrumPartij (1982). Werd later (1984) geroyeerd door dezelfde partij en ging als eenmansfractie verder. Kwam weer terug als vertegenwoordiger van de CentrumDemocraten (1989, 1994). Die partij ging ook te ziele.

Enkele uitspraken: "Vol = Vol", "Eigen Volk Eerst" en later "Wij schaffen, zodra we de mogelijkheid en de macht hebben, de multiculturele samenleving af". 

De laatste veroordeling (gerechtshof Arnhem):  29 december 1997: twee weken voorwaardelijke celstraf en een boete van 7500 gulden. Wegens “discriminatie”en “aanzetten tot etnische zuiveringen”

Geert Wilders

Staat nu voor de rechtbank. Tenlastelegging: aanzetten tot discriminatie en haat, en beledigen van moslims als groep. Het O.M. voegde op het laatst nog een opmerking van Wilders toe aan de dagvaarding. Een uitspraak van hem in een interview in de Volkskrant in Oktober 2006 waarin hij aangaf dat wat er zou gebeuren als hij het voor het zeggen had: “De grenzen gaan nog diezelfde dag dicht voor alle niet-westerse allochtonen.”

Een opvallende gelijkenis met de uitspraak van Glimmerveen waar hij voor mocht gaan brommen. En Janmaat (later) een boete voor kreeg. Mogelijk om die reden toegevoegd.

Het OM zit met die rechtszaak in zijn maag. Het was het Hof die de rechtszaak forceerde.

Tijdens het verloop van de rechtszaak zal het OM de eis voor de strafmaat pas vaststellen.

De eis tot vrijspraak (wat uiteraard Wilders, Moskovitch ook zullen eisen) behoort tot reëele de mogelijkheden gaven ze al aan. Een unicum in de rechtshistorie.

Beatrix.

Ze waarschuwt regelmatig voor de verruwing van onze samenleving.

Zelf heeft ze meerdere wetsartikelen (uit 1881) achter de hand dat ze zelf geen slachtoffer daarvan kan worden. Majesteitsschennis!

Artikelen uit het Wetboek van Strafrecht:

Artikel 111 Opzettelijke belediging van de Koning. Maximaal 5 jaar.

Artikel 112 Opzettelijke belediging van directe familie: Maximaal 4 jaar.

Artikel 113 Beledigende “cartoons” van de Koning en/of Koningshuis: Maximaal 1 jaar.

In 1887 kreeg Domela Nieuwenhuis nog een half jaar cel omdat schreef dat Willem III "niet veel werk van zijn baantje maakte", hem "koning gorilla" noemde en een aantal blanco pagina's toegevoegde die de activiteiten van de koning voorstelden.

Laatste veroordeling: Juli 2007. Een 47 jarige man noemde Beatrix een “hoer” en beschreef welke sexuele handelingen hij met haar wilde verrichten. “Dat vindt ze lekker”.

Boete: 400 euro.

Kees van Kooten droomde er van (filmpje) en Hans Teeuwen deed het naar zijn zeggen “in haar reet” (filmpje, niet meer te vinden op youtube?). Beiden kregen de handen op elkaar.

De Sire

De Stichting Ideële Reclame is net een campagne gestart: Pas op Aardig

Daarin stelt Sire: “78% van de Nederlanders vindt dat we aardiger voor elkaar zouden moeten zijn.”

“Dan helpt het als we aardige mensen aanmoedigen inplaats van ontmoedigen.” “Dat lijken we een beetje verleerd”.

Nu nog een campagne wat te doen als mensen niet aardig zijn. Dat zou ook wel aardig zijn.

De rechtszaak

Als er vrijspraak zou volgen, dan lijkt de conclusie gerechtvaardigd dat de grenzen van de vrijheid van meningsuiting weer zijn opgerekt. Dat leidt tot de vraag: wiens verdienste is dat? En is dat een verdienste?

“Wie goed doet, goed ontmoet” versus “Wie haat zaait, zal haat oogsten”

Een wereld van verschil. Want daar hebben “ze” en “we” het allemaal over.

En dat maakt een belangrijk verschil.

Hét verschil.

Geknipt plaatje: clownesk horen zien en zwijgen.

20 januari 2010. Barack Obama precies een jaar “in office”. Ik schreef hem een jaar geleden een felicitatie brief. Met een aantal verzoeken.  Heeft hij aan die verzoeken voldaan? Hoog tijd voor een tussentijdse evaluatie. Resultaat: hij krijgt een dikke onvoldoende! Hoog tijd om aan de slag te gaan met die (pennen)streken. Nog één dag..

Statuut van Rome

Ik verzocht hem: tekenen!

Clinton had al ooit getekend, Bush schrapte het. Obama tekende nog niet.

Resultaat: 0

In het kielzog van dat geschrap joeg Bush er nog een paar zeer vergaande wetten door:

Supplemental Appropiations Act

American Servicemembers Protection Act (ook wel “The Hague Invasion Act” genoemd).

En sloot meer dan 100 Artikel 98 Verdragen.

Ik verzocht hem die allemaal te schrappen.

Resultaat: 0

Nou ja, het leek dat er even hoop was. Hillary Clinton meldde in augustus dat het zeer spijtig was dat Amerika het Internationale Strafhof niet erkende. Maar daarna werd het weer angstvallig stil..

De redenen waarom hij had moeten tekenen (respectievelijk schrappen) kun je hier  lezen.

Dan is het meteen afgelopen met onze “Atlantische reflex”.

CEDAW: Convention on Discrimination against Women
Ik verzocht hem: tekenen!

Resultaat: 0

Convention on the Rights of the Child
Ik verzocht hem: tekenen!

Resultaat: 0

International Covenant on Economic, Social en Cultural Rights
Ik verzocht hem: tekenen!

Resultaat: 0

Convention of the Prohibition of the use, Stockpiling and Transfer of Anti-Personnel Mines
Ik verzocht hem: tekenen!

Resultaat: 0

Comprehensive Test Ban Treaty,

Ik verzocht hem: tekenen, En de Nuclear Posture Review (NPR) te schrappen!

Resultaat:0

 
Anti Ballistic Missile Treaty
Ik verzocht hem: tekenen!

Resultaat: 0

Cluster Bom Ban Treaty
Ik verzocht hem: tekenen!

Resultaat: 0

Chemical Weapons Convention
Ik verzocht hem: tekenen, maar dan zonder restricties!

Resultaat: 0

Arms Trade Treaty

Ik verzocht hem: tekenen!

Resultaat: 0

Guantánamo Bay in Cuba
Ik verzocht hem: onmiddellijk sluiten!

Resultaat: niet gesloten. Zijn belofte: “binnen een jaar”, na gevraagd uitstel (100 dagen).

Op de valreep (15/12/09) wel een presidential memorandum: de  gevangenen verplaatsen “as expeditiously as possible”. Daar kan je ook alle kanten mee op.

Ook een 0.

Kyoto Protocol

Ik verzocht hem: tekenen!

Kopenhagen kwam voorbij. Hij kwam binnenvallen en stal de show. Maar het was een No-Show.

Net geen smog. Een dikke opgetrokken mist was het ‘resultaat’.

Resultaat: 0

Tussentijdse score.

De score op mijn lijstje waarmee hij met een paar pennenstreken voorgoed de wereld had kunnen hervormen? 0 van 15!!

Wat heeft hij wel voor elkaar ‘gebokst’?

-        60.000 man extra naar Afghanistan (totaal dan 100.000). De nieuwe strategie. De warlord.

-        Nog steeds 125.000 man in Irak. Hoezo “terugtrekken”? Een “echec” zei Davids.

-        De spanning richting Irak wordt nog steeds opgevoerd. De volgende oorlog?

-        Het overheidstekort in 2009: 1400 miljard (was in 2008: 450). De Staatsschuld is inmiddels opgelopen naar 12.200 miljard! Beiden een All-Time-High.    

Maar is er dan echt geen goed nieuws te melden?

Natuurlijk. Hij werkt hard (tegen de stroom in) om de gezondheidszorg te hervormen.

Hard nodig voor een land waar 25% van de inwoners niet verzekerd zijn tegen die risico’s.

Het is nog afwachten of hem dat gaat lukken. Ik hoop op die verandering. Heel hard nodig.

Oh ja. Hij kreeg ineens de Nobelprijs voor de Vrede. Te vroeg vond hij zelf ook.

Dat laatste was positief. Het getuigt nog van enig relativeringsvermogen.

De balans

Na een jaar kan de voorlopige score opgemaakt worden. Een 1 voor de moeite?

De hoop?

En wij maar blijven hopen op een positieve “change”. “Yes we can!” Want hopen kunnen we.

Ik blijf er ook maar op hopen. Alles beter dan die Bush natuurlijk. Maar is dat goed genoeg?

De Verenigde Staten zijn nog niet veranderd.

Albert Einstein:

"The definition of insanity is doing the same thing over and over again and expecting different results."

Op 12 januari overhandigt Davids het “kloeke rapport” aan Minister President Jan Balkenende.

Ruim 500 pagina’s, 49 conclusies, en een verborgen boodschap: we leven in “het rijk der fabelen”.

De politiek moest er maar zijn eigen politieke conclusies aan verbinden, stelde hij terecht.

En onmiddellijk ontstond er tumult in het kippenhok. De haan vertrok geen spier. Davids lacht in zijn vuistje. Hij had al lang politieke uitspraken gedaan. Zijn ei al gelegd. Maar het was niet zo opgevallen tussen al het gekakel.

De politieke uitspraken van Davids.

Hij kon het toch niet nalaten. Stellend dat hij zich niet met de politiek zou bemoeien (“dat is aan de politiek”) begon hij direct al breed de politiek te becommentariëren.

Enkele citaten uit zijn aanbiedingsspeech:

Op 20 maart 2003 vond het Amerikaans- Britse militaire optreden plaats tegen het regiem van Sadam Hoessein in Irak.

Het daartoe uitgesproken doel was om vrede en veiligheid te brengen…om daarmee te bewerkstelligen dat daar een rechtvaardige, welvarende en democratische samenleving zou ontstaan die een stabiele factor zou moeten zijn in het Midden-Oosten.

Wanneer we nu in de jaaroverzichten lezen dat in Irak in het jaar 2009 4993 doden en talloze gewonden door geweld zijn gevallen, waarmee Irak ongeveer de onveiligste plek op aarde is, kan niet anders worden geconcludeerd dan dat dit niet het soort vrede en veiligheid was waarnaar de invallers zegden te streven.

Ik meen op dit meest essentiële en diep liggende punt in het Irak-drama hier de aandacht op moeten vestigen,...  Na 7 jaar is dat doel nog steeds illusoir.

In de Verenigde Staten is al snel een relatie gelegd tussen Irak en het veiligheidsvraagstuk dat na 9/11 op prominente aandacht kon rekenen. Dit land maakte regime change in Irak tot een politieke doelstelling.

In het Verenigd Koninkrijk en in Nederland werd de als zekerheid aangenomen aanwezigheid van massavernietigingswapens in Irak als motief voor de oorlog geformuleerd en de verwijdering daarvan als doel.

In Nederland wijzigde dit in het niet-voldoen door Irak van de VR-resoluties.

Het achteraf gebleken echec van de inval, want zo mogen we het wel noemen, is vooral te verklaren uit de omstandigheid dat de zucht naar het bereiken van de politieke doelstellingen een verantwoord zicht belemmerde op wat er daarna in Irak op langere termijn zou moeten en kunnen gebeuren.

In de beginjaren, tijdens de kabinetten Balkenende I en II was Nederland en daarmee ook de Nederlandse politiek meer met zichzelf bezig dan met buitenlands beleid.

Tussentijdse conclusie:

Ongevraagde politieke uitspraken van Davids die er niet om liegen!

Wat er ook niet om liegt is het rapport zelf.

Ongevraagd geeft het namelijk een aardig kijkje in het functioneren van onze parlementaire democratie. Met als hoofdrolspelers de regering, de kamer, en het volk.

Een wonderlijk gebeuren. Dat mag weer eens duidelijk worden.

Nog wonderlijker is dat tussen al het gemorrel niemand de hand in eigen boezem steekt met de hamvraag: hoe functioneert onze democratie eigenlijk?

Nee, de handen betasten slechts de boezems van anderen. Het regent beschuldigingen.

Vandaar deze blog. Want hoe functioneert die? Ook “een echec”? Ook een “illusionair” doel wat wordt nagestreefd? Een overzicht aan de hand van een ‘voorval’. Enkele citaten uit de 49 conclusies uit het rapport:

Het functioneren van de Regering:

Conclusie 4: Het besluit politieke steun uit  te spreken.. ging in tegen .. de opvatting van een meerderheid van de Nederlandse bevolking.

Conclusie 7: Een zekere onwaarachtigheid was derhalve niet vreemd aan het Nederlandse standpunt.

Conclusie 5. (brief 4/9/2002 van De hoop Scheffer aan de kamer): Noch de ministerraad, noch minister- president Balkenende of minister Korthals van Defensie is vooraf over de inhoud van deze brief geraadpleegd.

Conclusie 9: Doordat.. niet duidelijk werd vastgesteld wat onder ‘politieke steun’ verstaan moest worden, werd de deur opengezet voor allerlei misverstanden.

Conclusie 14: Het besluit de inval in Irak te steunen was vooral gebaseerd op overwegingen die waren ontleend aan de buitenlandse politiek. Het ging in 2003 niet om strafacties, maar een ingrijpen dat moest uitmonden in een buitenlandse bezetting van Irak.

Conclusie 16: In de door de commissie onderzochte periode prevaleerde de Atlantische reflex boven een op Europa gerichte houding.

Conclusie 20: Daarmee ontbeerde de militaire actie een adequaat volkenrechterlijk mandaat.

Conclusie 21: De volkenrechterlijke standpunten…kwamen niet tot stand op basis van een degelijke en actuele juridische voorbereiding.

Conclusie 25: De Nederlandse regering interpreteerde rapportages van UNMOVIC selectief.

Conclusie 27: Vanaf begin 2003 bleef deze kritische analyse achterwege (.. de on-mogelijkheid WMD in te zetten..).

Conclusie 29: ..heeft zowel de MIVD als de AIVD zich terughoudender opgesteld.. dan de bewindspersonen deden in de communicatie met de Tweede Kamer.

Conclusie 30: Deze nuanceringen werden niet door de betrokken ministers en departementen overgenomen. Uit de rapporten .. werden slechts die uitspraken gedestilleerd die pasten in het reeds ingenomen standpunt.

De regering heeft zich… in belangrijke mate laten leiden door .. inlichtingeninformatie van Verenigde Staten en Verenigd Koninkrijk.

Conclusie 33: De regering heeft tegenover de Staten-Generaal geen volledige openheid van zaken gegeven…

Conclusie 36: Het onderscheid dat de Nederlandse regering maakte tussen offensieve en defensieve wapens.. is aanvechtbaar.

Conclusie 37: De regering heeft niet voldaan aan haar toezegging de Tweede Kamer tijdig te informeren…

Conclusie 44: De ministers…hebben op onderdelen onderling tegenstrijdige uitlatingen gedaan en zijn niet altijd duidelijk geweest.

Conclusie 45: …. Heeft de regering artikel 100 Grondwet ten onrechte niet toegepast.

Conclusie 49: De commissie heeft zich bij inzage van sommige staatsgeheime documenten afgevraagd welke de redelijke zin kan zijn van de nog steeds daaraan gehechte rubricering.

Geschiedschrijving en waarheidsvinding worden hiermee zonder voldoende grond belemmerd.

Het functioneren van de Kamer:

Conclusie 2: Alle politieke partijen.. met uitzondering van Groen Links en later de SP hebben het Amerikaans – Britse militaire optreden jegens Irak tussen 1991 en februari 2001 ondersteund, ook in gevallen waarin dit optreden niet door de Veiligheidsraad was goedgekeurd.

Conclusie 9: … een inhoudelijke gedachtewisseling tussen regering en parlement over het Irakbeleid niet van de grond is gekomen.

Conclusie 31: In de Tweede Kamer is voorafgaand aan de oorlog geen noemenswaardig debat gevoerd..

Het functioneren van het volk:

Conclusie 2: Opmerkelijk is de afwezigheid van openbaar protest.

Conclusie 3: In deze politiek onstabiele periode ging de aandacht van de Nederlandse bevolking in de eerste plaats uit naar binnenlandse onderwerpen.

Een breed maatschappelijk debat over Irak bleef uit.

Verwijzen naar “het rijk der fabelen”.

Na de korte uiteenzetting van Davids over de illusionaire doelstellingen en het echec van Irak werd het rapport overhandigd aan Jan Peter Balkenende.

Die zelfde middag nog reageerde dat hij verheugt was dat een aantal punten uit het “migraine” dossier (Davids woorden) naar het “rijk der fabelen” was verwezen.

Een wonderlijke kronkel van de geest. Hij suggereert immers daarmee dat hij waarde hecht aan het oordeel van de commissie Davids. Ook weer selectief. Hij verwees hem ongevallige conclusies net zo snel weer naar “het rijk der fabelen” waar hij leiding aan mag geven.

Want dat is het land waar we in leven. Daar kan je dus makkelijk naar verwijzen.

Een land waar we het ‘allemaal wel geloven’.

In de fabeltjes van Amerika en Engeland.

Waar de regering in gelooft.

En de kamer die dat weer gelooft.

En het volk wat hen ook weer wel gelooft.

Allemaal bewoners van een “rijk der fabelen”.

Een land waar goedgelovigheid als passie wordt bedreven.

Bewoond en geregeerd door goed gelovigen.

Met allemaal boter op het hoofd.

Dat is pas de kern van het echec van onze parlementaire democratie.

En Davids heeft die Goliath onthoofd.

Op een vraag van een reporter aan Davids na de persconferentie wat de belangrijkste les zou kunnen zijn uit het rapport antwoordde hij: “volledig en open zijn”.

Hij had daar wat mij betreft nog veel opener en vollediger in mogen zijn.

Bronnen (o.a.):

Het hele rapport, de persberichten en de tekst van de speeches van Davids:

http://www.onderzoekscommissie-irak.nl/#pagina=849

Video overhandigingsspeech Davids 12/01/10:

http://nos.nl/video/128577-toespraak-en-overhandiging-rapport-commissiedavids.html

Video persconferentie Balkenende 12/01/10:

http://nos.nl/video/128696-reactie-balkenende-op-rapportdavids.html

Zit ik aan mijn stamtafel te lezen komt Gerdi Verbeet , met die voorzitters-hamer, ietwat verbeten,  binnen lopen en gaat naast me zitten.

Goh, zeg ik, dat ik jou hier tref..

Het vertrouwen in de politiek moet terug.

Mooie missie van je, hoe ga je dat doen hier?

Ik ben gewoon open en eerlijk. Ik vertel iedereen wat de plannen zijn.

En wat zijn de plannen?

Mijn eerste vraag aan mensen was altijd: Kan ik nog iets voor je doen? Kan ik nog iets uitzoeken, wil je nog iets geregeld hebben?

Niet één vraag, maar meteen drie! Geen plan maar enkel vragen! Komt wat verwarrend over bij me.

Ik ben zo genuanceerd als ik maar zijn kan.

Kán je dan niet wat genuanceerder zijn? Dat wekt niet direct vertrouwen bij me.

Ik sluit ook niet uit dat ik het zo doe omdat ik gewoon niet anders kan.

Pijnlijk gevoel lijkt me.

Pijnlijk om te zien dat je met de beste bedoelingen de plank toch zo misslaat.

Plank? De hamer dan toch. Wat ga je daar aan doen?

Ik zeg altijd: van alles waar je niet aan doodgaat, groei je.

Als die hamer op dat plankje slaat zal je er niet aan doodgaan. Maar groeien? Hoe?

Ik móét handelen. Dat is het enige wat me overeind houdt.

Hoe ga je dan handelen/behandelen? Wat is je “plan”?

Ik doe niets wat niet bij me past. Ik ben daar beslister in geworden.

Wat past dan bij je?

Ik ben geneigd alles zelf te doen, al ben ik tot midden in de nacht bezig.

Maar wat houdt je dan zo bezig?

Weet je, ik ben nooit zo heel erg met mezelf bezig.

Verrassend. Tot nu toe begin je zo’n beetje elk antwoord met “ik”!

Ik wil mensen het gevoel geven: dit plan is ook mijn plan. Maar weiger concessies daaraan te doen.

Maar zou het niet meer vertrouwen geven als de politiek eens wat minder hun eigen plan trekken?

Dit is te ingewikkeld, hierop ga ik niet reageren.

Moet ik dat dan maar eens aan anderen gaan vragen?

Ik vind het knap hoor, dat anderen dat wel kunnen.

Pijnlijke constatering?

Ik heb mijn act altijd together.

Ook als het al gauw wat te ingewikkeld voor je wordt? Is dat niet een nog pijnlijker constatering?

Ik zeg ook eerlijk: ik vond het pijnlijk. Pijnlijk omdat het resultaat zo anders kan zijn dan je hebt beoogd.

Maar eens tijd om op te stappen dan?

Ja, en we hebben de wijsheid ook niet in pacht. Een ander mag het ook best eens doen.

En ze stapten weer op.

Ik bedoelde uit de kamer eigenlijk.

Strak plan, denk ik nog. “Open en eerlijk”.  Dat wekt vertrouwen in de politiek.

En lees gauw weer verder in: : De herontdekking van het ware zelf

Bron:
Allemaal letterlijke citaten uit een interview met Gerdi Verbeet in Volkskrant Magazine 2 januari 2010.

Noot:

Dit gesprek is onderdeel van de feuilleton: "mijn gesprek met......."
Alle vorige afleveringen van "mijn gesprek met......." staan in het infoblok rechts

Plaatje: Tom Ordelman, 'Oranjeboom café', Velp, 360 graden.

Voor alle betrokkenen was het al lang duidelijk dat de sleutel tot overleven toegang tot water is als je met een sterk groeiende bevolking moet leven in een droog gebied. En tevens oorzaak van potentiele conflicten. Die zijn er dan ook gekomen, en nog steeds. Een strijd op leven en dood die veelal op basis van andere argumenten wordt bevochten dan ons wordt gesuggereerd. De wateroorlogen.

Historie  tot en met 1948.

Charles Warren schreef al in 1875 dat Palestina zonder problemen 15 miljoen joden kon opvangen, mits de waterbronnen onder controle konden worden gebracht.

Tijdens de Paris Peace Conference (1919) ijverde Chaim Weizmann al voor grenzen van een joods thuisland ”including “the control of its rivers and their headwaters”. De rivier de Litani (nu binnen de grenzen van libanon) zou binnen die grenzen moeten liggen.  David Ben-Gurion herhaalde deze stelling in 1941 richting een internationale commissie over Palestina die zich boog over de voorwaarden van een op te richten Joodse staat. De commissie nam het advies niet over. Engeland en Frankrijk waren tegen. De rivier zou uiteindelijk geheel in Libanon komen te liggen.

In 1948 werd de staat Israël opgericht. Niet binnen de eerder gesuggereerde grenzen. Een westers land ontstond temidden van ontwikkelingslanden. Met grote regionale bevolkingsgroei, binnen en buiten de landsgrenzen. En sterk groeiende behoeften. Ook aan water uiteraard. Zeker aan water. En helemaal als je dorre woestijnen wilt gaan ombouwen tot vruchtbare plantages.

Bronnen van water (zie afbeelding).

Grofweg zijn de waterbronnen in de directe regio als volgt verdeeld:

700 MCM Meer van Galilea. Gevoed door met name de Golan hoogte.

370 MCM Ondergrondse waterlagen voornamelijk op de westelijke Jordaanover

320 MCM Ondergrondse waterlagen in het zuidwestelijk gedeelte van Israël/Gaza strook.

410 MCM alle andere bronnen. Ondermeer ontziltingsinstallaties.

Totaal ongeveer 1800 MCM.

Zesdaagse Oorlog 1967. Jordanië, Syrie en Egypte.

Ariel Sharon: “in het algemeen wordt verondersteld dat de start van de 6-daagse oorlog op 5 juni 1967 begon. In werkelijkheid begon het twee en een half jaar eerder, op de dag dat Israël besloot op te treden tegen de omleiding van de Jordaan.”

In 1964, tijdens de Arabische Summit  in Cairo werd besloten een deel van de hoofdstroom van de Jordaan om te leiden. Een risico voor Israël. Zij meer, dus wij minder.

Vlak daarvoor was Israël begonnen met de bouw van een enorm pompstation (westkant van het meer van Galilea) voor zijn andere grote project: The National Water Carrier. Een groots irrigatie en aanvoersysteem tot aan het zuiden van Israël. 440 MCM per jaar (1990 cijfers) wat anders de Jordaan in zou zijn gevloeid. 

In 1964 kondigde de Al-Fatah terreur beweging (door Yasser Arafat opgericht in 1959) aan dat een van de primaire doelen die nationale water carrier zou zijn.

Tot Israël definitief de knoop doorhakte. Ze bezetten de Golan Hoogte  hoogte, de hele West Bank  van de Jordaan en de Gaza Strook. Daarmee (zie kaart) controle krijgend over het water.

En ook nog de Sinai woestijn tot aan Egypte aan toe. Waarom dat eigenlijk?

Jom Kipoeroorlog 1973. Egypte en Syrie.

De strijd vanuit Syrië ging er voornamelijk om de Golan hoogte weer terug te krijgen. Egypte aan de andere kant poogde de Israëliers terug het eigen hok in te drijven. Weg uit de Sinai. Na deze verrassingsaanval  wisten uiteindelijk de Israëlers de overhand te krijgen. Ze stonden binnen geschutsafstand van beider hoofdsteden.

In 1978 werden de Camp David Akkoorden getekend. Egypte sloot uiteindelijk vrede met Israël.

De Israëlische onderhandelaars hadden vooraf een snood plan gesmeed. Als onderdeel van het vredesplan zou Egypte  moeten toestaan dat 1% van het water van de Nijl middels pijpleidingen naar Israël afgetapt zou mogen worden. 800 MCM. Bijna de helft van de huidige behoefte. Sadat  leek akkoord te willen gaan. Tot het leger hem te kennen gaf dat zijn positie hierdoor onhoudbaar zou worden en ze zouden ingrijpen. Een coup stond al op stapel “to stop Israel stealing the Nile”.

Sadat koos eieren voor zijn geld. Het werd geschrapt uit de concept teksten.

Begin en Sadat kregen er toch de Nobelprijs voor de vrede voor. Toen Sadat in 1979 met Israël het vredesverdag tekende zei hij dat hij nooit meer met Israël oorlog zou voeren behalve om zijn waterbronnen te beschermen.. In 1981 werd Sadat vermoord. Hij werd door menigeen in de Arabische wereld als een verrader gezien.

Libanon.

In de jaren 50 omschreef PM Sharett  in zijn dagboeken de plannen van Moshe Dayan om controle te krijgen over de Litani rivier als volgt: ”enter Lebanon, occupy the relevant territory’ then the 'territory south of the Litani will be annexed to Israel and everything will fall into place.”

Er zijn meerdere oorlogen gevoerd, ook recent weer. Ik ga ze niet allemaal hier opnoemen. Altijd om het zuiden van Libanon (zie plaatje). Daar waar het water is. Een oerwens. En dus niet verrassend.

Door de Litani rivier stroomt ongeveer 900 MCM per jaar. Ook weer de helft van de huidige behoefte van Israël. Met relatief eenvoudige middelen kan die worden omgeleidt om dan vervolgens Israël binnen te stromen. Geruchten gaan dat er al aan gewerkt werd. Een oerwens om die onder controle te krijgen lang voordat Israël werd opgericht.

Situatie nu:

De regio kent nu langere perioden van grote droogte. Israël ontrekt inmiddels gemiddeld 15% meer water aan de reserves dan die kunnen worden aangevuld. Met desastreuse gevolgen. Het water staat figuurlijk aan de lippen. Letterlijk komen ze droog te staan. “Verdeel en heers”. De dode zee daalt meters per jaar. De Palestijnen betalen vele malen meer voor het water dan de ‘kolonisten’. Die ook vele malen meer toegang krijgen tot water. Gemiddeld krijgen de Palestijnen minder water per hoofd van de bevolking dan het minimum voor overleving wat is aangeven door de WHO. De kwaliteit van het (inmiddels te zilte) water voldoet niet meer aan de normen. De ‘muur’ volgt een grillige lijn die, volgens berichten, precies zo ligt dat 90% van het water dan aan de ‘veilige kant’ ligt.

Voormalig Secretaris Generaal van de VN, Boutros-Ghali waarschuwde de wereld dat in de 21^ste eeuw de volgende oorlogen in de regio over het water zouden gaan.

Hij was nog bescheiden. Ze gingen er al lang over.

Wat beoog ik met deze blog?

De lezer, die bereid is dit tot zich te willen nemen, hier even aan laten denken als de volgende oorlog uitbreekt.

Je kan er op wachten.

Helaas.

En stel dan maar nog meer vraagtekens bij welke ‘oorlogsretoriek’ van wie dan ook.

Bronnen (o.a.):

Globalresearch.ca: Drought and Israeli policy Threaten West Bank Water Security

desip.igc.org: Theft Of Water

Mideastnews.com: waterwars

tobyspeople.com: Israëls water wars

momentum-media.nl: wateroorlogen (pdf)

Guardian.co.uk: Israël Palestian water dispute

web.macam.ac: The Litani River of Lebanon

NRC: water, natuurlijke bron van conflicten

users.fulladsl.be: wateroorlogen

De afbeelding komt hier vandaan

VKbloggers die eerder schreven over dit onderwerp:

24/01/09: Qabouter: Israel-Palestina: water is waar het om draait.

07/06/09: Johanna Nouri: Waterschaarste bedreigt vrede Midden-Oosten

De veelvormige mens is vandaag onderwerp van gesprek op het blog. En wat wordt er weer hard aan gewerkt om uniformiteit te bereiken. Een opvallende paradox. Mijn pleidooi: laten we vooral van mening verschillen. Zonder tweespalt geen vooruitgang. Integreren als begrip moet eens flink afgestoft worden. Bij deze. Ik kies voor ‘bio-diversiteit’. Een vergelijk tussen ongelijkheid en het ‘eigen gelijk’.

De nachtmerrie.

Zwetend word ik wakker. Ik droomde dat iedereen het me eens is. Dat ik het met iedereen eens ben.

We zijn allemaal hetzelfde geworden. Gegoten in eenzelfde voorgeschreven maatpak. We denken en doen en handelen hetzelfde. We hebben niets meer te vertellen. De hond in de pot.

De integratie.

Degenen die het hardste roepen dat ‘anders zijn’ onze grootste bedreiging is, willen het liefste dat we allemaal zo zijn als zij. De keurslijf-slagers? De grootste bedreiging. Ik hoef de historische vergissingen niet toe te voegen. We kennen ze. Megalomane slachtpartijen waren ons deel. En nog.

De discussie.

Ik heb nooit begrepen waarom het speerpunt van beleid “integratie” moet zijn. Over één kam scheren maakt ons makke schapen. Nieuwsgierigheid en vraagtekens vormen het fundament van vooruitgang.

Nieuwe vormen zoeken. Gekunsteld versus een kunstje versus ruimte scheppend. Het proces.

De culturele verwarring.

De ‘oer-adam’ was één persoon’. Sindsdien verspreid over onze aardbol en cultureel gevormd door lokale invloeden. Lokale lessen om te overleven en te groeien. Die grote wereld wordt nu steeds kleiner en er valt steeds meer te beleven. Keuzen: Kennis vergroten of weggooien.

De heikele discussie.

De makkelijke weg is om de tegengestelde belangen te duiden. Ze zijn er. Moeilijker wordt het om naar gemeenschappelijke belangen te zoeken. Ze zijn er zeker ook. Vele. Een boeiender zoektocht. Oplossingen.

De oplossing.

Enkel van verschillen kan je leren. Juist door te zoeken naar gemeenschappelijke fundamenten. En te leren van de diverse oplossingen. Opleggen leidt tot on-vrede. Luisteren naar mogelijk andere  oplossingen kan inspireren. Vooruitgang. Beschaving. Een gemeenschappelijk doel.

De boodschap.

Stop niemand in hokjes. En laat je zeker niet in hokjes stoppen. Vrij denken is de basis van een leefbare wereld. Een gemeenschappelijk belang. Laten we dat stimuleren. In plaats van op te leggen dat we allemaal hetzelfde moet worden. Vragen leert je me meer dan vertellen. Respect hebben voor het anders zijn.  Er zal dan genoeg ruimte ontstaan het ergens wel over eens te worden.

Dan pas zal en kan veel anders worden.

Zonder meer van hetzelfde.

Zit ik aan mijn stamtafel te lezen komt Beatrix (met die oliebol) binnen schrijden en zetelt naast me.

Goh, zeg ik, dat ik u hier nu al weer tref..

Om te kunnen mee-leven is tastbare nabijheid nodig.

Die afnemende nabijheid richting “Kookhuis” missen jullie? Eenzaam aan ‘de top”?

Tegenwoordig zijn zelfs buren soms vreemden. Je spreekt elkaar zonder gesprek, je kijkt naar elkaar zonder de ander te zien.

Precies wat ik dacht u zo weer op het scherm te zien. Op veilige afstand. Zonder mogelijk gesprek.

De moderne technische mogelijkheden lijken mensen wel dichter bij elkaar te brengen maar ze blijven op 'veilige' afstand, schuilgaand achter hun schermen.

Ik zag het. Jullie schuilen voortdurend. Jullie voeren zelfs rechtszaken om niet ‘gezien’ te worden.

Zo kan een middel om mensen tot elkaar te brengen ook een barrière zijn voor wie niet begrijpt en niet begrepen wordt.

En er alles aan doen de persoonlijke vrijheid op te zoeken. Losmaken van jullie keurslijf?

Persoonlijke vrijheid is los komen te staan van verbondenheid met de gemeenschap.

Wilden WA en Maxima daarom een vakantieparadijs ver weg in Mozambique?

Wanneer de zorgen groot zijn, wordt de behoefte aan een gezamenlijk perspectief sterker gevoeld.

Bron van weer extra zorgen zo bleek. Van Kamer tot aan de Oranjevereniging! Iedereen tegen!

Bij tegenslag en verdriet is nu eenmaal niet alles alleen te verwachten van overheid en maatschappelijke instellingen.

Een dilemma voor jullie lijkt me. Hoe nu verder?

Laten wij wie wellicht onze steun en hulp nodig hebben aan hun lot over of staan wij open voor toenadering en contact en bieden we een helpende hand?

En? Wat is dan uw keuze?

We zijn geneigd van de ander weg te kijken en onze ogen en oren te sluiten voor de omgeving.

Heeft jullie geveinsde gemeenschapszin dan nog zin of is het -onzin?

Gemeenschapsgevoel gaat verloren.

En hoe gaat dat dan bij u vorm krijgen?

Meeleven wordt weggedrukt. Domweg, grofweg emoties uiten is makkelijk geworden.

En hoe gaat u dat dan in de praktijk aanpakken? Wat gaan we van u horen?

Wij kunnen nu spreken zonder te voorschijn te komen, zonder zelf gezien te worden, anoniem.

Dat is groot nieuws! U gaat ondergronds! Dat wordt vuurwerk voor 2010!

We zijn meer en meer op onszelf aangewezen.

U stap nu al weer op? Ik had nog zo veel vragen!

Mensen communiceren via snelle korte boodschapjes. Teveel informatie stompt mensen ook af.

En weg waren ze.. Een groot geheim van Noordeinde hier achterlatend!

Het "huis" neemt (doet?) afstand en ze zijn anoniem aan het bloggen geslagen!

Jammer dat ik er geen twitterend Boekestijntje van mag maken. Over persoonlijk gesprekken met de koningin mag immers (nog) niet gelekt worden.

Het belooft een bijzonder mooi 2010 te worden. Ik wens dat bij deze iedereen toe.

Ik neem nog een flap en lees gauw verder in: De herontdekking van het ware zelf

Bron:
Allemaal letterlijke citaten uit de kersttoespraak van Koningin Beatrix (december 2009)

Noot:

Dit gesprek is onderdeel van de feuilleton: "mijn gesprek met......."
Alle vorige afleveringen van "mijn gesprek met......." staan in het infoblok rechts

Plaatje:: Tom Ordelman, 'Oranjeboom café', Velp, 360 graden.

VKblog Afscheidsdag is aanleiding om over “afscheid nemen” eens stevig te gaan mijmeren. Met voor mij weer verhelderende inzichten. De belangrijkste? Het hele leven is één groot afscheid.

Aan het eind van je leven neem je dáár zelfs afscheid van.

Ik neem de lezer, die nu nog geen afscheid heeft genomen, even mee door een korte selectie van gebeurtenissen des levens. Één lange reeks van afscheid nemen, het houdt maar niet op.

Het begint allemaal al met de geboorte. Afscheid van de geborgenheid van de baarmoeder. Afscheid nemen van die ultieme bescherming, geborgenheid, warmte, en levensader: de navelstreng. Om de keiharde wereld in geworpen te worden. Letterlijk de kou in. En dat is nog maar het begin.

Je hele leven neem je gewild maar meestal gedwongen afscheid van je vermeende zekerheden. En elke keer is het een worsteling om nieuwe wegen in te slaan. Op weg naar de illusie van de nieuwe zekerheden. Op een pad geplaveid vol met onzekerheden.

Als baby:

Afscheid van die moederborst. In plaats daarvan een warme prak. Het leven bestaat niet meer alleen uit slapen, eten en poepen, lachen en huilen. Van het kruipen naar lopen. De veilige box uit. De gevaarlijk wereld in. Afscheid van de zekerheid dat er altijd iemand klaar staat om jouw ‘honger te stillen’. Afscheid van de illusie dat alles om jou draait. Ontdekken dat er verschillende mensen zijn. Dat je je hoofd kan stoten als je de wereld gaat verkennen.

Maar uiteindelijk ga je er voor: de ontdekkingsreis van een wereld die steeds groter wordt!

Als peuter, kleuter en basisscholier

Er blijkt zoiets te bestaan als scheiden en scheiding. Je wordt zomaar weggebracht! Je bent niet meer alleen op de wereld. Er zijn soortgenoten, soms aardig soms niet aardig. Een aai kan zomaar een mep zijn. Liefde is niet meer onvoorwaardelijk. Je kan niet alles doen wat je zelf wilt. Er bestaat zoiets als omgangsvormen, in embryonale vorm nog. Keurslijven. Prestaties leveren. En die leveren weer waardering. Niet iedereen is meer aardig. Aardig zijn en gevonden worden. Hoe? Rang en standen. Kan je iedereen nog vertrouwen? De wereld kan hard zijn. Zelfs Sinterklaas blijkt niet te bestaan..

En weer kijk je er naar uit: ik ben nu groot geworden, nu gaat het gebeuren. “De middelbare”!

Als puber:

Je lijf barst uit zijn voegen. De emoties stormen door je lijf. Je ouders snappen je niet meer, je snapt jezelf niet meer, je snapt de wereld niet meer. Je kan de hele wereld aan, maar de wereld kan jou niet meer aan. Je verliest je eerste eeuwige vriendin. En ook voor eeuwig je maagdelijkheid in het leven. Het leven is één groot experiment. Schade en schande op je pad tegenkomend. Waar blijft die liefde? Waar draait het allemaal om? Waarom moet ik dat allemaal leren?

En alweer laat je alles achter je. Het werkzame leven gaat je beginnen. Alles is weer mogelijk!

Tussen de 20 en 40 jaar

Je kan die hele wereld weer aan. Maar ontdekt ook dat die hele wereld niet altijd op je zit te wachten. Carrières zijn betrekkelijk en eindig. Er bestaat zoiets als ellebogen, politieke spelletjes, misbruik en ‘ratraces’. De ‘mooiste dag’ van je leven blijkt één dag lang te zijn. Die ‘jonge God’ zit in een steeds ouder lichaam. De mid-live crisis doet je beseffen dat niet al je doelen haalbaar waren. En daar had je nog wel zo op gerekend. Je leert je lessen in nederigheid.

Maar nieuwe doelen worden weer gesteld. Het leven gaat nu echt inhoud krijgen. Je weet nu immers waar het allemaal om draait. Zingeving? Of juist niet (meer).

Tussen de 40 en 60

Vrienden komen en gaan. ‘Vrienden voor het leven’ is ook maar een beperkt begrip. Je leert je echte vrienden kennen. Altijd maar pieken is niet meer mogelijk. De ongebreidelde overmoed en kracht moet plaats maken voor iets anders. Kinderen heb je te leen. Het leven is niet voorspelbaar. Het leven blijkt eindig te zijn. Gezondheid stijgt met stip op de geluksladder. Geluk zit in een klein hoekje. Niet alles hoeft meer ‘groots en meeslepend’  te zijn. Wat is er te zien als je ‘over the hill’ bent?

En alweer neem je afscheid van deze fase. Ik wil niet meer geleefd worden. Ik ga leven!

En daarna?

Ouder worden kent zijn eigen afscheid. Je leert dat ouder worden slechts van waarde is als ‘alles nog werkt’. Dat die top bereiken ook deels lukt omdat meer en meer dierbaren om je heen die strijd inmiddels hebben verloren. Zinvolle dagbestedingen zoekend, blijft de zin van het leven een rekbaar en eindig begrip.

Je voelt al aan dat het ultieme afscheid nadert: die van het leven zelf..

Judith Viorst schreef op de cover van haar boek Noodzakelijk verlies: “de liefdes, illusies, afhankelijkheid en irreële verwachtingen die wij allemaal moeten opgeven om te kunnen groeien.”

In het (aan te bevelen) boek betoogt ze dat de verwerking van elk afscheid, bepalend is voor de wijze waarop je verder in het leven staat. Ze heeft mij overtuigd. Oude illusies maken plaats voor nieuwe.

Salvador Dali: “elk afscheid is de geboorte van een herinnering”

Macro = Micro:

Dit is mijn afscheidsblog. Ik stop er mee.

Een zware bevalling. Het doet terugdenken aan mijn eerste afscheid: die van de navelstreng.

Maar ook dat heb ik wonderlijk genoeg overleefd.

Om opnieuw te beginnen.

Om te kunnen groeien.