En dat was nummer vier. Ook dit kabinet van Balkenende heeft de regeertermijn niet af kunnen maken. Wouter Bos heeft de eer aan zichzelf gehouden en om met de woorden van Femke Halsema te spreken: "dat is moedig."

Het is bekend dat de Nederlandse politiek een hoge amusementswaarde heeft, en dit werd afgelopen donderdag maar weer eens bevestigd. Ik ben er eens goed voor gaan zitten en heb genoten van de kamervragen. Zeker Femke – zo wens ik niet aangesproken te worden- Halsema heeft bij mij punten gescoord. Wat een lekkere pittige tante is dat! Agnes Kant was even een softy vergeleken met de Groenlinks lijsttrekker. Niet alleen pakte ze Balkenende hard aan, ze zette ook nog even de voorzitter op haar plek. Telkens wanneer JP weigerde inhoudelijk op de vragen in de gaan, rende zij met Pechtold, Kant en Rutte naar de microfoon. Mark Rutte toonde zich een echte heer door Halsema en Pechtold voor te laten gaan alvorens een nieuw onderwerp in de Kamer aan te snijden. Alexander Pechtold rook zijn kans en voerde, zoals we ondertussen van hem gewend zijn, fel oppositie. En dan was er natuurlijk nog Geert die de lachers op zijn hand kreeg door alleen maar te spreken over een mogelijke val van het kabinet. Of Balkenende er niet schoon genoeg van had en of hij wist of hare majesteit de koningin morgenmiddag thuis zou zijn. Ook Rita deed wat er van haar verwacht werd. Ze opende de aanval op Bos door hem een leugenaar te noemen en probeerde daarme te maskeren dat ze inhoudelijk niets te melden had.

Er is de afgelopen weken zoveel gezegd dat het moeilijk is om alle ontwikkelingen bij te houden. In 2007 is besloten de missie in Uruzgan eind 2010 te beëindigen. Er is echter veel veranderd in de wereld.  Zo is de V.S. met Obama aan het roer een totaal andere politieke koers gaan varen. Maar de PvdA wil alsnog vasthouden aan het besluit. Mijn geliefde vergeleek de manier waarop de partij haar standpunt verdedigde met een woede-aanval van een tweejarige: "Ik wil niet naar Uruzgan! Uruzgan is stom!" Maar het verzoek van de NAVO doet vermoeden dat het kabinet wel openstond voor verlenging van de missie.

Terwijl Bos zijn standvastigheid wordt gewaardeerd door zijn achterban, krijgt de PvdA van velen de schuld van de problemen. Dat is naar mijn mening onterecht, want waar twee vechten hebben er twee schuld. Balkenende maakte een flinke uitglijder met zijn reactie op het rapport van de commissie Davids en nu is niet alleen hij maar het hele kabinet gevallen. De Christen Unie heeft zich slim op de vlakte gehouden en zal verder geen kneuzingen oplopen. Hoe het ook zij, dit kabinet had mijns inziens een groot voordeel: Die engerds zoals Verdonk en Wilders werden mooi buiten de deur gehouden.

De vraag is hoe het nu verder moet. Er zullen verkiezingen uitgeschreven worden en de burgers zijn daarmee weer aan zet. Ik vrees dat veel mensen het vertrouwen verloren hebben in de gevestigde politieke partijen en zich vervolgens tot Geert W. zullen wenden. Ik ben naarstig op zoek naar een manier om de opmars van de Mozart uit Venlo te stuiten. Ideeën zijn van harte welkom. Ondertussen overweegt mijn liefie een Nederlands paspoort erbij te nemen. Alle beetjes helpen.

Vanmorgen werd ik wakker met een vreemde smaak in mijn mond die ik maar moeilijk thuis kon brengen. Heb ik iets verkeerds gegeten of gedronken? Dan realiseer ik mij dat ik deze smaak al sinds gisteravond heb. Het is een nare nasmaak, van een televisieavondje met huisgenoten. Zoals elke donderdag hadden wij ons gisteren in de keuken geschaard. Donderdagvond is ‘Wie is de mol?’-avond. Ik kan me daar heel de week op verheugen. Na een week hard werken lekker met elkaar naar de televisie kijken hoe Arjen Lubach de mol uithangt.
 

Gisteravond moest de mol echter even wachten vanwege de inzamelingsactie voor Haïti. Mijn huisgenote zet de tv. alvast aan op Nederland 1. Persoonlijk vind ik het vreemd dat er een televisieshow nodig is om geld in te zamelen voor slachtoffers van een ramp. Bovendien blijkt Haïti al veel langer met grote problemen te kampen, maar nu ze getroffen zijn door zoiets concreets als een natuurramp trekken we opeens onze portemonnee. Het begint goed: het eerste beeld dat onze keuken in komt, is dat van Jan-Peter Balkenende die een betoog afsteekt over solidariteit. Ja, onze minister president is solidair. Maar dan voornamelijk met grootmacht Amerika. Terwijl J.P. plaatsneemt achter een van de telefoondeskjes, lijkt Linda de Mol mijn wrok op te merken. Ze schiet onze leider te hulp: “Wanneer u straks Balkenende aan de telefoon krijgt, moet u niet over de oorlog in Irak beginnen. Maar geld geven voor Haïti.” Ik stop mijn telefoon meteen weer in mijn zak. Oftewel: Onze premier is een smerige leugenaar, maar dat zet hij nu even recht door de slachtoffers in Haïti te hulp te schieten. Over schieten gesproken, ik vraag me af wanneer er een inzamelingsactie komt voor de slachtoffers van de Irak-oorlog.

Vervolgens wordt er een doos BN-ers, die allang over de datum zijn, opengetrokken. Mijn buurman begint zich nu ook te ergeren: “Wat is dit toch weer Amerikaans!” De regie krijgt lucht van het feit dat deze beelden nog geen eurocent bij ons losgepeuterd hebben en gooit het over een andere boeg. Er wordt ingezoomd op een aantal huilende mensen in de studio en we worden nu overspoeld door beelden van bloedende kindertjes. Die missen hun effect op mij niet. Ik heb wel eens gelezen dat het te vaak zien van dit soort beelden slecht voor ons is, omdat je er een gigantisch schuldgevoel van kan krijgen. Een van de best verdienende presentatoren van de publieke omroep lijkt dit ook te weten.
“Ja,” zegt Jeroen Pauw, “hier doen we het allemaal voor.”
“Ik heb deze beelden niet nodig om te weten dat een natuurramp erg is,” zegt mijn buurvrouw lichtelijk geïrriteerd.

Om de tijd uit te zitten, besluiten we een spelletje te gaan doen. De televisie wordt zacht gezet, maar blijft aan. Terwijl mijn huisgenoten de spullen klaarzetten, zie ik een blonde pluk haar voorbij komen. Heb ik dat goed gezien?
“Is Geert Wilders een van de prominenten die de telefoon mag opnemen?”
Mijn huisgenoten geloven daar niks van.
“Bedoel je niet gewoon dat je het haar van Nance gezien hebt?”
Ik maak gebruik van het feit dat ik een vrouw ben, en ga multi tasken. Ik houd zowel het bordspel als het scherm in de gaten. Mijn mond valt open van verbazing.
“Kijk dan! Het is hem echt!” roep ik verrast uit.
“Waar?”
“Hij zit naast Mark Rutte,” valt mijn buurvrouw mij bij.
“Sinds wanneer doet Geert W. aan liefdadigheid?” vraag ik.
“Hij weet dat al die PVVers nu gaan bellen in de hoop Wilders aan de telefoon te krijgen. Dat levert veel geld op.”
“Zou hij doorhebben dat dat buitenlanders zijn daar?” vraag ik weer.
“Er zijn een paar Nederlanders vermist. Daar maakt hij zich zorgen over,” legt mijn buurman uit.
In eigen land betoogt hij dat bepaalde mensen met een ander geloof minderwaardig zijn. Zij moeten zich maar aanpassen, of liever nog: oprotten. En nu gaat hij zijn naam zuiveren door in alle schijnheiligheid achter zo’n desk te gaan zitten. Mark Rutte is overigens nu de lul, nog meer dan voorheen, want die moet heel de avond naast hem zitten.

Lieve lezer, begrijp mij niet verkeerd. Ik vind het niet meer dan vanzelfsprekend dat men in een relatief rijk land iets doet voor mensen die hulp nodig hebben. Ik vind het fantastisch dat er zoveel geld ingezameld is. Bovendien hoeft niemand wakker te liggen: Het ingezamelde geld werd verdubbeld. Waarschijnlijk gebeurde dit van het belastinggeld, dus indirect heeft ook u uw steentje bijgedragen. Ik vind het echter zorgwekkend dat er een dergelijke show nodig is om aan geld te komen. Mijn darmklachten van de vorige dag zijn spontaan terug. In onze woning hebben we daarom een nieuwe actie geopperd: poepen voor Haïti. Elke kilo levert geld op. En na zo’n televisieavond gaat het hard.

Het is alweer december. Dat is te merken ook. Het is koud, donker en ik lijd aan een gebrek aan vitamine D. Ik snotter de hele dag en als ik hoest imiteer ik in mijn eentje heel Pieter Buren. En alsof dat nog niet genoeg is, klinkt mijn stem sinds afgelopen weekend als die van Heleen van Rooyen. Daarop besloten mijn vriend en ik dan maar achter de computer onze eigen versie van De Wereld Draait Door te maken. Mijn geliefde was misschien nog een betere Matthijs dan ik een Heleen. Maar met die Mexicaanse verkoudheid van mij zit er niks anders op dan lekker de warmte op te zoeken en rustig aan te doen.

Om toch op de hoogte te blijven, kruip ik regelmatig even lekker achter, of zo u wilt, voor de televisie. Het lichtpuntje in de donkere dagen is voor mij Studio Sport. En dat is niet alleen omdat Toine en Tom de kijkers zo lief toespreken. Feyenoord won afgelopen weekend weer eens een keer en daarna was het nagenieten met Studio Voetbal. Wat een heerlijk programma is dat toch! Lekker kletsen over belangrijke onderwerpen zoals de schattige mix van Engels en Nederlands die Ola Toivonen spreekt. Het hoogtepunt van het seizoen was de aflevering met Steve McClaren waarin Youri Mulder zijn vader Jan steevast onderbrak met de lieve woorden ‘But daddy...’ Genieten gewoon! En zo kom ik de winter wel door. Hoe komt het dan dat ik nu toch achter de computer zit met jeukende handen? Wie of wat veroorzaakt deze onrust?

Ik had me zo voorgenomen om me niet druk te maken om de discussie rond minaretten, maar na het zien van Pauw en Witteman kan ik niet anders dan mij ermee te bemoeien. Wat was het geval: SGP-kamerlid Kees van der Staaij was te gast. Hij diende vorige week een motie in waarin hij vraagt om terughoudendheid bij de bouw van minaretten en moskeeën. Deze religieuze uitingen dragen volgens hem bij aan “een gevoel van vervreemding waar veel Nederlanders last van hebben.” Over welke Nederlanders het gaat wordt niets gezegd. Er wordt mij in elk geval nooit iets gevraagd. Ik vermoed dat het gaat om de xeno- en islamofoben, die bij het zien van iets dat ook maar aan de islam doet denken, in blinde paniek raken. De Wilders-aanhangers, nu noem ik ook nog die naam, die geen minaretten nodig hebben om onaardige dingen te zeggen over Moslims.

Ik waag al lang geen pogingen meer om aan dat klootjesvolk uit te leggen dat Wilders geen vrijheid nastreeft: Hij mag zeggen wat hij wil en de moslims moeten hun mond houden en de linkse elite, die de knuffelmoslims steunt, ook. Wat dat betreft is er niets nieuws aan de horizon. Wat mij echter verbaast, is die stem vanuit de Christelijke hoek. Een gereformeerd Kamerlid moet toch blij zijn met de godsdienstvrijheid die we hebben in ons land? Dankzij die vrijheid mag de SGP standpunten over vrouwen en homo’s uitdragen die stammen uit de vorige eeuw. Want dat “hoort nu eenmaal bij die religieuze stroming”. Juist iemand die honderd jaar achter loopt en daar in Nederland recht op heeft, wil dat de Moslims zich gedeisd houden. Mijn verontwaardiging was groot.

Want waar hebben we het nu eigenlijk over? In Nederland staan een aantal Moskeeën, ja. Ik vind dat, als ze klaar zijn, mooie gebouwen. Daarnaast vinden we ook Synagogen en Kerken. Nou, meestal niet direct naast de Moskee natuurlijk. (Hoewel dat leuk zou zijn.) De minaretten zijn oorspronkelijk bedoeld om vanaf grote hoogte de oproep tot gebed te kunnen doen. Ondanks dat deze in Nederland niet of nauwelijks worden gebruikt, horen ze wel bij de Moskee. Van der Staaij deed alsof de Moslims de enige gelovigen zijn die geluid maken. Christenen kunnen er ook wat van, want ik hoor regelmatig kerkklokken luiden. Als ongelovige Nederlandse voel ik me dan echt niet vervreemd. Ik vind dat juist gezellig! Pink Floyd wist daar zelfs een prachtig lied mee te maken.

Die refo met zijn foute kapsel weet eigenlijk ook wel dat zijn motie nergens op slaat. Terwijl ik ziek in bed lig, en dus niet voor de goede zaak kan strijden, word ik bijgestaan door niemand minder dan Frank Boeijen. Hij legt het vuur aan Kees zijn schenen door te stellen dat die motie alleen maar stoerdoenerij is. De SGP ziet dat ‘je weet wel wie’ flink wat stemmen krijgt door ferme taal uit te spreken. Nu voelt de partij zich, waarschijnlijk vanaf de minaret, geroepen om ook een duit in het zakje te doen. Wellicht dat een enkel oud-lid, dat waarschijnlijk zijn toevlucht heeft gezocht tot de Christen Unie, nog terug komt. Over de CU gesproken: Zij doen niet mee met de hypocriete SGP. (Het klinkt bijna als een campagneleus.) Ook vanuit die hoek kunnen de Moslims dus op een beetje steun rekenen. ChristenUnie-Kamerlid Joël Voordewind betoogde dat een partij die opkomt voor de rechten van Christenen in andere landen, geen motie steunt die de godsdienstvrijheid van anders gelovigen in Nederland wil beperken. De Christen Unie blijft mij verrassen. Jammer dat ze niet vaker en luider opkomen voor de Moslims in Nederland. Zal mijn tirade tegen het onrecht misschien enig effect hebben? Ik denk het niet. Maar het lucht wel op.

Het is alweer een half jaar geleden dat ik op dit weblog mijn zegje heb gedaan. Dat ik na deze sabbatical toch weer achter de computer gekropen ben, heeft u te danken, of zo u wilt te wijten, aan Ilja Leonard Pfeijffer. Hij was gisteren een van de grote namen op de Nijmeegse editie van het poëziefestival Onbederflijk Vers. Een paar jaar geleden was dat nog de aanleiding om Joost Fucking Zwagerman onder handen te nemen. Maar vandaag ben ik mild gestemd.

Samen met twee vriendinnen trekken we de binnenstad in, om te luisteren naar een andere grote naam die op het programma stond: Adriaan van Dis. Ik vraag hen wie nog meer hun opwachting maken. Er volgt een hele lijst van dichters waar ik nog nooit van gehoord heb, totdat mijn vriendin de naam van Pfeijffer noemt.
“Daar gaan we dus ook heen. Hij is leuk!”
“Weet je wel hoe die man eruit ziet?”
(Natuurlijk weet ik dat. Zoals de neef van mijn vader er vroeger uitzag.)

Mijn vriendin wil echter Anne Vegter gaan zien en we hebben gekozen om twee rondes uit te zitten, in plaats van drie. Dit geschil moet dus nog even uitgevochten worden. Ik stel voor om ‘Rock, Paper, Scissors’ te spelen om uit te maken naar welk optreden we gaan.
Een, twee, drie: Ik heb voor de steen gekozen en zij voor de schaar.
“We gaan naar Ilja,” zegt de scheidsrechter van ons groepje.
En we lopen de kroeg Merleyn binnen. Ik realiseer me dat ik flink de Sjaak ben als het optreden van Pfeijffer tegenvalt. De “daar moest jij zo nodig heen” zal ik dan nog weken aan moeten horen.

Het is rustig in Merleyn. Adriaan van Dis is zo vriendelijk geweest de meeste bezoekers naar de bibliotheek te lokken. Mijn vriendinnen en ik nemen plaats aan de bar en bestellen iets te drinken. Achter me hoor ik het getik van schoenen op de vloer. Ik draai me om en zie ‘the man himself’ binnen wandelen. Ook hij neemt plaats aan de bar. Naast mij. Gezellig!

“Ja, ik heb er wel zin in,” hoor ik Ilja Leonard Pfeijffer zeggen.
Dit is een uitgelezen kans. Als ik het leuk vind om een praatje met hem te maken, en dat vind ik, moet ik nu inhaken.

“Gelukkig maar. Wij hebben er ook zin in. Zou toch zonde zijn. Sta je daar, en dan denk je: Nee, sorry. Vandaag niet.” (Wat zeg ik nou weer allemaal?)

Mijn buurman oogt ontspannen en zet de conversatie met mij voort.

Ilja blijkt vaker festivals zoals deze te bezoeken om uit zijn werk voor te dragen. Hij verblijft regelmatig in het buitenland om daar lekker aan zijn gedichten te kunnen werken. Ik vind hem echt een type voor Zuid-Frankrijk. Ik zie hem al zitten in een luie stoel onder een olijfboom. Hij blijkt echter voor Genua, Italië, gekozen te hebben.

“Italië is een prachtig land. Ik heb er deze zomer voor het eerst kennis mee gemaakt.” (Alsof die man het interessant vindt waar ik mijn vakantie doorbreng.)

“Ben je ook in Genua geweest?” (Oh, dus toch wel.)

Het ijs is gebroken en het lijkt me nu wel leuk om ook even over literatuur te praten.

“Heb je van te voren bedacht voor welk publiek je gaat spreken en welke gedichten daar het beste bij passen?” (Ik kan met vragen als deze zo aan de slag bij De Wereld Draait Door.)
“Nee hoor, ik doe gewoon wat in me opkomt op dat moment.”
“Ik hield eigenlijk niet zo van poëzie.” (Lekker tactisch van je.)

“Ik studeer Nederlands en ik merk dat het analyseren van gedichten de lol wegneemt. Ik ga op zoek naar coherentie en die vind je niet altijd. Dat maakt poëzie soms zo ingewikkeld. Pas toen dat analyseren niet meer hoefde, merkte ik dat poëzie ook best wat voor mij is.”

 “Ik ben het helemaal met je eens,” antwoordt mijn gesprekspartner.

Later lees ik in het programmaboekje dat deze stelling zijn uitgangspunt is. Hij moet wel gedacht hebben: Zo, die heeft net het boekje nog even snel doorgenomen.

Pfeijffer is niet alleen bekend door zijn dichtwerk, maar ook van zijn poëzierecensies in NRC.

“In het werk van een ander is het altijd makkelijker om de zwakke plekken aan te wijzen. Kun je ook zo kritisch naar je eigen werk kijken?” (Weer zo’n Matthijs van  Nieuwkerk-vraag.)

“Recenseren is heel anders. Je moet met harde argumenten aankomen waarom je iets vindt. Bij je eigen werk is dat anders.”

“Ja, soms begin ik een stukje en dan vind ik het niets. Dan weet ik niet waarom en verscheur ik het maar. Omdat ik denk dat ik het de lezers niet aan kan doen.”

“Dat heb ik zelf ook. Alleen ga ik dan wat langer door.”

U hoort het. Een writersblock is dus geen excuus meer om niet te schrijven.

Collega-dichter Arnoud Rigter mengt zich nu ook in het gesprek.

“Ik hoor dat hier een interessant gesprek gaande is over poëzie. Ik stoor toch niet?”

“Nee, hoor. Ik bestook Ilja met clichévragen.”

“Nou, dat moeten we aan hem vragen of dat zo is.”

Ik vertel de beide heren dat ik ooit met Harry Mulisch in het vliegtuig heb gezeten en dat ik expres niet op hem afgestapt ben. Dat kon alleen maar gênant worden. Bovendien ging de magie er een beetje af. Hij is op vakantie geweest naar Venetië. Net als ik. Zat gewoon op de weg terug naar Amsterdam. Net als ik.

“De lul,” zegt Arnoud droog.
Het is 20:00 uur en Pfeijffer besluit nog snel even een sigaret te gaan roken voordat hij het bal moet openen.

“Heb jij in het vliegtuig gezeten met Harry Mulisch?” vraagt mijn vriendin mij.
“En dat heb je mij niet verteld? Had je niet met hem op de foto gewild?”
Op de foto met Harry Mulisch of een goed gesprek met Ilja Leonard Pfeijffer?
Die keuze is makkelijk zat!