Het blijft leuk, werken met pubers. Hoewel er veel mensen zijn die niet begrijpen wat er leuk is aan het werken met middelbare scholieren, geniet ik ervan. Niet altijd natuurlijk, elk werk heeft leuke en minder leuke kanten, maar vol overtuiging kan ik zeggen: werken met pubers is leuk.

Wat is er dan zo leuk aan die ongemotiveerde, dwarse, luie tieners? Je kan ontzettend met en om ze lachen! Ze zijn spontaan, eerlijk, vaak ad rem en een tikkeltje cynisch. Vanmiddag het laatste uur bijvoorbeeld gaf ik les aan een 4 vwo klas. Ze waren gaar omdat ze al de hele dag op een stoel hadden moeten zitten. Ik was nog fris omdat ik alleen 's middags werk op dinsdag. Een jongen die helemaal vooraan zat, verzuchtte na afloop, met een grote grijns op zijn gezicht:

Jongen: "dit was echt een saaie les!"

Vod: "Dat is wel brutaal dat je dat recht in mijn gezicht zegt, dat hoor je te zeggen als je het lokaal uit bent."

Jongen: "Ik ben tenminste eerlijk"

De glimlach maakte alles goed, er zat vast een kern van waarheid in zijn boodschap, maar door het enthousiasme waarmee hij met alle opdrachten had meegedaan, moest ik vooral lachen om deze opmerking.

Een dag eerder probeerde ik in een andere klas vrijwilligers te regelen voor een debat-wedstrijd.

Vod: "Ik ga zelf niet mee want ik werk niet op woensdag"

Leerling: "Dan ga ik ook niet mee!"

Vod: "Ja, ja, dus als ik ga, dan ga je wel mee?"

Leerling: "Ja!"

Hoewel misschien een smoesje om onder de wedstrijd uit te komen, is het ook de waardering die volgens velen vaak ontbreekt in het middelbaar onderwijs.

Leuk is het ook als je kinderen al een tijdje kent. In de 5 havo-groep waaraan ik les geef zitten een aantal kinderen die ik al ken vanaf de 2e klas. Ze hebben me als groentje meegemaakt, zwanger en als hun mentor. Ik heb hun zien opgroeien van net-geen-brugger meer tot bijna naar het hbo. Deze leerlingen weten precies wat ze aan me hebben en ik wat ik aan hen heb.

Vrijdagmiddag, het laatste uur van de week zitten ze bij mij in de klas. Het moeilijkste uur van de week om mensen fanatiek aan het werk te krijgen, maar zonder twijfel een van de gezeligste uurtjes van de week. Vorige week kwam mijn collega tijdens deze les het lokaal binnen en dat zorgde voor nog meer afleiding.

Vod: "Ga eens weg, ik word zenuwachtig als je me op de vingers kijkt."

Collega praat even met Vod en met een aantal leerlingen die hij ook kent. Vervolgens verlaat hij het lokaal.

Leerling A: "Voelt u zich aangetrokken tot meneer Collega?

Vod: "Het is niet bepaald mijn type."

Leerling B: "Wie is dan uw type?"

Vod: "Dat doet er niet toe, bovendien ga ik al met iemand trouwen."

Dat had ik niet moeten zeggen, het floepte er per ongeluk uit.

Leerlingen: "Gaat u echt trouwen, wat leuk. Wanneer bent u gevraagd, hoe. Heeft u een ring gekregen. Ging hij door zijn kieën? Hoe heet hij? Mogen wij ook komen?"

Vod: "Het is pas in december, dan zijn jullie al van school."

Leerling C: "Nou en, ik heb drie jaar les van u gehad!".........................

Leuk dus.

Mijn kleine mannetje ligt lekker te slapen in zijn bedje en dus heb ik even de tijd voor mezelf. Eigenlijk moet er nog veel (huishoudelijk) werk gebeuren, maar ik droom even weg met een kopje thee erbij.

Q. is nu 10 maanden en zeer ondernemend. Hij vindt speelgoed best leuk, voor 5 minuten, maar veel liever speelt hij met de vuilnisbak, klimt hij tegen de oven op of gebruikt hij de centrale verwarming als drumstel. Als de deur van de wc open staat probeert hij met zijn handje het water in de pot te raken. Staan is leuk, maar staan tegen een plant, een wijnrek of een gammel tafeltje is nog veel leuker.

Al een tijdje vraag ik me af of hij "nee, dat mag niet begrijpt". Ik denk dat hij het wel snapt, maar dat hij er geen boodschap aan heeft. Als ik een beetje ongeduldig reageer en hem weer bij de vuilnisbak weghaal, krijg ik wel een kusje van hem.

Na een dag met Q. ben ik uitgeteld, moe maar ook erg voldaan. Ik droom dan wel eens over de toekomst. Dan zie ik Q. met J., nog een of twee kinderen en mij naar het bos gaan in de herfst. Met gekleurde regenlaarsjes lopen ze dan te banjeren door de modder en de gekleurde bladeren die van de bomen zijn gevallen. Een plastic tas vol kastanjes en eikels gaat mee naar huis om mee te knutselen. 's Avonds zitten ze met rode wangen op de bank terwijl ik het eten maak. Om een uurtje of zes gaan we aan tafel en loop ik de kamer binnen met een dienblad vol broodjes knakworst. Blije gezichtjes kijken me aan en iedereen is gelukkig :)

De toekomst is natuurlijk nooit zoals je hoopt, maar het is wel lekker om af en toe weg te dromen. Ik verbaas me dan wel erg over mezelf. Een Unox-moeder! Ik eet niet eens vlees. Ik heb doorgeleerd. Ik zou een idealistische geemancipeerde vrouw moeten zijn. Bij mij moeten biologische groenten en vruchtensappen op tafel komen in combinatie met een kop linzensoep en een snee oerbrood. Toch wordt ik intens gelukkig van mijn droom als Unox-mama!

Hallo allemaal,

De blogpauze die ik tot 1 januari 2010 heb gehouden, wordt nog een klein beetje langer. Ik vond het eerlijk gezegd best lekker, even niet bloggen. Ik heb het te druk gehad om het bloggen ook echt te missen. Toch weet ik wel zeker dat ik door wil gaan. Tijdens de olympische winterspelen ben ik vier jaar bezig met dit blog en ik heb nog meer dan genoeg te vertellen.

Wegens de proefwerkweek op mijn werk zal het nog een dag of zeven tot tien duren voor ik weer "fanatiek" ga schrijven.

Nog even geduld a.u.b..................................

Groetjes en zeker tot ziens,

Vodje

Ok, ik heb eigenlijk een blogpauze, maar je zult altijd zien, dan begint de inspiratie weer te komen. Wat ik vandaag meemaakte wil ik toch even met jullie delen.

Dat ik soms een beetje verstrooid kan zijn en dan champignons wil bakken in azijn of nog erger mijn auto op slot doe terwijl de sleutel op de achterbank ligt, dat is algemeen bekend. Ik schaam mij er ook niet voor al maak ik het mezelf niet altijd makkelijk. Vandaag overkwam mij weer iets bijzonder, deze keer met een spannende ontknoping.

Voor mijn werk ging ik vandaag met de trein naar Utrecht. Vanwege het slechte weer ging ik eerst met de bus naar station Alkmaar om van daar verder te reizen naar Utrecht. Op het station in Alkmaar haalde ik bij de kiosk nog op mijn gemak een beker cappucino en een flesje water.

Ik stapte in en begon in mijn krantje te lezen. De trein vertrok en bij het eerstvolgende station schoot mij opeens te binnen dat ik vergeten was een kaartje te kopen. Heel stom, maar ik had er gewoon geen moment aan gedacht. Maar nu, wat zal ik doen? Het risico op een boete nemen of zo snel mogelijk uitstappen en een kaartje kopen.

Ik besloot te wachten tot Amsterdam. Daar staat de trein wat langer stil en kon ik, met een beetje mazzel, weer in dezelfde trein stappen en op tijd in Utrecht arriveren. De trein reed tergend langzaam en ik werd steeds zenuwachtiger. En natuurlijk, nog voor station Zaandam, kwamen er twee conducteurs de coupé binnen. Ik zat, met twee andere vrouwen, in een gedeelte voor vier personen. Deze dames lieten netjes hun kaartje zien.

Omdat ik me geen houding wist te geven pakte ik ook mijn portemonnee en begon erin te rommelen. Ik wilde net toegeven dat ik geen kaartje had toen de andere conducteur tegen "mijn" conducteur zei dat hij naar beneden ging om te bellen. Ze wisselden een aantal woorden met elkaar en toen liep de conducteur door naar de volgende bankjes. Hij dacht duidelijk dat hij ook mijn kaartje al gezien had. Ik haalde opgelucht adem. De dame tegenover mij had, aan de blik in haar ogen te zien, door dat ik helemaal geen plaatsbewijs had. Ook zij hield haar mond en ik las verder in mijn krantje.

In Amsterdam ben ik toch maar een kaartje gaan halen. Ik wilde niet het risico lopen om nog een keer gecontroleerd te worden. Helaas haalde ik de trein niet meer en rennend op de trap (omhoog) viel ik ook nog eens. De blauwe plek op mijn scheenbeen was waarschijnlijk mijn straf voor het rijden zonder plaatsbewijs en het missen van de trein ook. Toch heb ik dat liever dan een fikse bekeuring.

Ik heb al een tijdje niet geschreven op mijn blog en dat terwijl ik nog wel zulke goede voornemens had. .....

Omdat ik me er de laatste tijd niet toe kan zetten om te schrijven gun ik mezelf een pauze. Ik ben nog een beetje zoekende naar een ritme als werkende moeder. Er gebeurt genoeg in mijn leven om over te schrijven maar toch mis ik even de inspiratie. Tot 1 januari neem ik een blogpauze en daarna kom ik zeker terug. Schrijven vind ik nog steeds heel erg leuk, maar soms is het goed om even op te frissen.

Tot volgende jaar....................

Als mijn hoofd niet vast zat...............

Het gaat lekker de laatste twee dagen. Ik ben altijd wel een beetje, hoe zeg je dat, verstrooid. Ik doe vaak dingen zonder dat ik eerst nadenk en dat levert meer dan eens lastige momenten op. Ik ben er wel een beetje aan gewend dus ik probeer niet te veel van mezelf te balen.

Gisteravond moest ik werken. Er was een voorlichtingsavond over opleidingen op een andere school dan de mijne waar ik naar toe moest. Ik parkeerde mijn auto deed de voordeur op slot (mijn auto is handmatig) en pakte iets uit mijn tas op de achterbank. Daarbij legde ik mijn auto-sleutel neer. Ik drukte het knopje van de deur naar beneden en vertrok. Na twee stappen, dacht ik: waar is mijn sleutel. Door het raampje zag ik hem op de achterbank liggen. Alle deuren op slot.

Gelukkig had ik mijn mobiel wel gepakt. Dus de eerste stap was mijn moeder bellen. J. kon natuurlijk niet weg omdat Q. in bed lag. Ik was dus erg blij dat mijn moeder naar me toe wilde rijden met de sleutel. Ik was gered!

Vannochten ging ik met Q. zwemmen. Ons leukste uurtje van de week. Om kwart voor negen deed ik mijn pasje in de automatische zuil. Op het scherm kwam te staan ERROR. Ik liep dus naar de dame achter de balie voor hulp. Zij kwam me helpen, maar wat bleek. Ik had het verkeerde pasje in de zuil gestopt waardoor het ding op tilt sloeg. Het pasje van de sportschool zit in hetzelfde vakje van mijn tas als het pasje van het zwembad. Schaam, schaam. Er moest iemand bijkomen om de zuil opnieuw op te starten.

Vanmiddag was ik aan het koken. Ik kook altijd zelf eten voor Q. en dat vries ik in. Daarna wilde ik ook vast de champignons bakken voor de nasi van vanavond. Ik was de vergeten dat de koekenpan aan stond en dus was die veel te heet. Snel pakte ik de fles met olie, tenminste dat dacht ik. Ik deed een scheut in de pan, maar het leek wel of het spul direct verdampte. Ik deed de champignons in de pan en keek nog eens naar de fles. Wat bleek, ik had azijn in de pan gedaan......................

Volgende week heb ik een weekje vakantie. Dat heb ik wel even nodig ben ik bang.

Een half jaartje niet werken kan heel verfrissend werken. Het was voor mij niet zomaar een half jaar niets doen, maar ik merk dat ik het heel lekker vind dat ik ruim zes maanden met andere dingen dan school bezig ben geweest. Ik ben nu weer zes weken aan het werk en het lijkt veel langer. Ik merk dat ik relaxter voor de klas sta en veel zin heb in het lesgeven en alles daar omheen.

Dit schooljaar geef ik alleen nog maatschappijleer en maatschappijwetenschappen (examenvak). Geschiedenis vond ik erg leuk om te doen, maar mijn prioriteiten liggen nu thuis bij Q. en daardoor werk ik nog maar 70%. Ik geef nog 17 uur les en maak (bijna) al mijn werk af op school. De weekenden zijn voor het eerst in jaren weer echt vrij en dat is heerlijk!

Naast het lesgeven heb ik ook nieuwe taken gekregen. Ik voel me eindelijk een ervaren docent en daarom werd het tijd voor nieuwe uitdagingen. Samen met een collega begeleid in nu twee stagaires. Zij doen een minor educatie aan de universiteit tijdens hun opleiding antropologie. Dat is een nieuwe uitvinding om meer academici voor de klas te krijgen. Na deze minor mogen zij in de onderbouw lesgeven. Het is erg leuk om deze meiden aan het werk te zien en te helpen. Ze zijn erg enthousiast en leergierig.

Daarnaast help ik een groep leerlingen bij het maken van de schoolkrant. Zij schrijven de stukjes en komen met ideeën. Ik begeleid met een collega de vergaderingen en ik mag alle enthousiaste bijdragen vormgeven tot een schoolkrant. Deze week maak ik het eerste nummer en het is erg leuk om te doen. Voorlopig zit ik dus nog erg op mijn plaats, ik ga nog steeds fluitend naar mijn werk en zolang dat het geval is blijf ik voorlopig nog voor de klas staan!

Een kleine ongeplande blogpauze is vandaag ten einde. Ik sta al meer dan twee weken droog wat blogggen betreft. Gelukkig betekent geen nieuws vaak goed nieuws en zo ook deze keer. Aan de ene kant is het leven als werkende moeder gewoon ontzettend druk, aan de andere kant had ik afleiding door een speciaal familie-bezoek.

Vandaag precies een week geleden ontmoette Q. voor het eerst zijn oom en tante, mijn broer en zijn vrouw. Zij wonen in Singapore en kwamen na 6 maanden beschuit met muisjes eten. Ze wilden dolgraag hun neefje ontmoeten en omdat ze morgenochtend vroeg alweer terug vliegen naar Azië, wilden we deze week zo goed mogelijk benutten.

Mijn broer had helaas alleen vorig weekend tijd voor ontspanning. Hij was naar Nederland gekomen om een cursus te geven en heeft deze week ook nog in Londen gewerkt. Zijn vrouw logeerde de hele week bij mijn ouders en bracht veel tijd door met. Dat ze geen Nederlands maar Engels tegen hem spreekt, maakt nu nog helemaal niets uit. Haar enthousiasme en haar lach bevielen onze kleine man wel en bovendien kreeg hij enorm veel aandacht.

Het was voor Q. dan ook even afkicken nadat hij gisteravond afscheid nam van zijn Chinese tante. Hij schonk haar nog zijn allerliefste glimlach en ging daarna lekker slapen. Het zal nog een hele tijd duren voor ze elkaar weer aan kunnen raken maar door e-mail en Skype kan hij toch goed contact houden met zijn oom en tante.

Nadat ze met mijn vader samen een dag op Q, had gepast schreef ze het volgende berichtje aan hem:

I played a lot on the blank with my toys and of course with opa and tante Y. (..)

I had very lekker fruit (mama made for me and tante Y fed me). And I drank lots of milk. I had a walk to the Heerhugowaard beach and I watched opa and tante Yuan fetching the new toilet materials from downstairs up. I liked to see opa unpacked things. I would like to help but I was so small, but I gave him a big smile :)

Q. zal zijn tante zeker gaan missen. Misschien moeten we toch maar gaan sparen voor een ticket naar Singapore.

Op de radio hoorde ik vandaag dat 3/4 van de leraren in het basis- en voortgezet onderwijs graag les zouden geven aan kleinere klassen. Het verbaasde mij eigenlijk dat niet negentig procent of meer van de leraren les wil geven aan kleinere klassen. Als ik iets zou mogen veranderen aan het onderwijs zou ik direct de groepsomvang beperken.

Dit jaar geef ik les aan zeven klassen. Drie van deze klassen bestaan uit 32 leerlingen! Zo ook mijn mentorklas (4 havo). Dit betekent natuurlijk een hoop extra werk, meer toetsen om na te kijken, meer persoonlijke gesprekjes, meer ouders op de 10-minuten-avond, maar dat vind ik niet het vervelendst. Het vervelendst aan grote klassen vind ik dat het al snel erg rumoerig wordt en dat het heel moeilijk is om iedereen persoonlijke aandacht te geven.

Nu komt er nog eens bij dat ik soms les geef in lokalen met maar 30 tafels. Dat betekent dat als er niemand ziek is, twee leerlingen op een stoel zitten en een alleen een hoekje van een tafel van een klasgenoot kunnen gebruiken. Stel je eens voor dat je op kantoor alleen een hoekje van een bureau van een collega mag gebruiken. Ik denk niet dat de Arbo-dienst daar blij mee zal zijn. Een vwo-klas van 32 is meestal wel te doen, hoewel ook dat alles behalve ideaal is. Gelukkig is de maximale groepsgrote op de mavo kleiner dan op het vwo (ik geloof 29).

Voor zowel leerlingen als docenten zouden klassen van rond de 22 kinderen ideaal zijn. Helaas geloof ik niet dat dit ideaalbeeld op korte termijn realiseerbaar is. Er zijn te weinig leraren, er zijn (op onze school) te weinig lokalen en er is te weinig geld. Door een verbouwing is er bij ons zicht op meer lokalen en aan het geld zou de overheid een steentje bij kunnen dragen, maar het tekort aan leraren, vooral in bepaalde vakken is denk ik te groot om dit probleem te kunnen tackelen.

Ik hoop dat de ideale situatie met klassen van maximaal 22 snel werkelijkheid zal worden, maar ik ga er niet vanuit. Lesgeven blijft leuk, maar ook erg hectisch. Toch maar duimen voor een goede oplossing

Twee weken ben ik weer aan het werk. Ik ken mijn nieuwe klassen een beetje en ben weer gewend om vroeg de deur uit te gaan. Vier dagen per week aan de slag is toch echt even iets anders dan thuis zitten met een baby.

Ik vind het erg leuk om weer te werken, om mijn collega's weer te zien en pubers om me heen te hebben. Als ik aan het werk ben heb ik bijna geen tijd om aan Q. te denken die op dat moment op het kinderdagverblijf is of bij zijn oma of opa. Natuurlijk is hij nooit helemaal uit mijn gedachten, maar pas als de laatste les van de dag is afgelopen wil ik weer zo snel mogelijk naar hem toe om met hem te knuffelen.

Op school ben ik niet extreem moe, maar op vrijdagavond ben ik toch wel behoorlijk gesloopt. Ik merk dat pas als Q. lekker in zijn bedje ligt te slapen, dan gaat bij mij het licht uit en voel ik met uitgeput. Veel meer dan op de bank hangen of een beetje surfen op internet krijg ik dan niet voor elkaar.

De overgang van 6,5 maand thuis zitten naar weer vier dagen in de week voor de klas vind ik behoorlijk groot en dan voornamelijk fysiek. Het kan ook komen door de kortere nachten (Q wordt steeds vaker om 6 uur wakker) en het feit dat ik niet om half vijf neer kan ploffen op de bank. Voorlopig hou ik het nog even op wennen aan het nieuwe ritme.

Het lijkt me zo fijn als je het werken weer geleidelijk kunt oppakken. Dat je begint met 1 dag in de week voor de klas en dat je steeds je uren een beetje kunt uitbreiden. Helaas zit dat er niet in. Ik besef ook wel dat ik bevoorrecht ben dat ik zo lang elke dag van ons mannetje heb kunnen genieten.

Ik vind het heerlijk om thuis te zijn bij Q, maar een huismoeder zou ik niet willen zijn. Ik vind het namelijk ook erg leuk om te werken. Het grootste voordeel van werken vind ik dat ik extra geniet van de tijd dat ik wel samen ben met onze kanjer. Op woensdag-ochtend gaan we samen naar het zwembad en beleven we een half uur spetter-plezier. De rest van de dag slaapt hij veel, Q moet natuurlijk ook wennen aan zijn nieuwe ritme. Ik kan dan bij wijze van spreken uren naast zijn bedje staan om naar zijn rustige ademhaling te kijken. Wat een rijk gevoel is het om (een werkende) moeder te zijn.

Ondanks mijn goede voornemens heb ik nu al ruim een week geen stukje meer geschreven voor mijn blog. Nu zit ik uitgeput achter mijn computer van mijn eerste werkweek. Ik vind het fijn om weer aan het werk te zijn. Op school heb ik soms het gevoel dat ik er helemaal geen half jaar uit ben geweest. Het voelt weer zo gewoon en vertrouwd.

Q. heeft het meestal naar zijn zin op het kinderdagverblijf en bij oma en opa heeft hij zijn draai ook gevonden. Omdat ik hem nu minder vaak zie geniet ik nog meer van de tijd die we samen hebben. Woensdag is mijn vrije dag en hebben we veel lol gemaakt met zijn 2-en. Om 9 uur lagen we al in het zwembad en dat vind hij helemaal geweldig.

Deze vrijdagavond was ik alleen thuis en dat is ook wel even lekker. Samen met J. heb ik Q. nog in bad gedaan. Daarna ging J. weg en gaf ik de kleine de fles. Toen Q. in bed lag ben ik lekker met een pizza en een glas cola voor de televisie gaan zitten. Dat was lang geleden!

Toch ben ik niet alleen moe en tevreden. Ik ben ook een beetje verdrietig door het nieuws dat er in Schoorl een grote brand woedt. De Schoorlse duinen zijn mijn favoriete stukje Nederland. Vaak heb ik er hardgelopen, dat is afzien in het mulle zand. Andere keren heb ik er gewandeld of zijn we de Klimduin opgeklommen.

Twee weken geleden namen we Q. voor het eerst mee naar Schoorl. We wandelden door de duinen en eindigden op een terras onder de Klimduin. Daar dronken we koffie en aten we een groot stuk appeltaart. Q. kreeg de fles en wij keken naar de kinderen die aan het spelen waren. Ik zie mezelf er al zitten over een paar jaar, met een koffie verkeerd genietend van mijn kinderen die in het zand spelen.

Natuurlijk zal de natuur zich weer herstellen en zal niet al het moois afgebrand zijn, maar toch ben ik een beetje verdrietig omdat Schoorl mijn favoriete plekje is. Als ik ooit rijk ben en oud koop ik er een mooi vrijstaand huis aan de voet van de duinen. Dan neem ik een hond en ga ik elke ochtend een stuk door de natuur lopen.

Ik hoop maar dat deze vuurzee snel onder controle is!

Gelukkig lees ik net dat het vuur onder controle is.

Een paar dagen geleden las ik in de krant dat er weinig twintigers zijn die een weblog bijhouden. De generatie die net niet (eind 20) of net wel (begin 20) met internet is groot geworden brengt veel tijd online door. Bloggen is dan niet de activiteit die het meest frequent voor komt. Volgens de krant (geen VK meer voor mij tegenwoordig) is dat jammer, want via het bijhouden van een weblog kun je invloed uitoefenen in de wereld.

Via een weblog maak je je mening wereldkundig en daar kan iedereen die dat wil van meegenieten. Of je echt veel invloed hebt op die manier weet ik niet, maar zo nu en dan kun je toch nog best via een omweg een grote doelgroep bereiken.

Ik ben nog net een twintiger en blog nu alweer 3,5 jaar. Vaak gaan mijn blogs over wat ik meemaak in het onderwijs. Toen ik begon met bloggen was ik pas een paar maanden werkzaam als lerares. Ik stond 10 uur voor de klas en dat kostte me veel meer uren dan dat ik betaald kreeg. Later schreef ik dat ik vond dat beginnende docenten minder uren les zouden moeten geven voor een fulltime baan dan ervaren docenten.

Na dat artikel werd ik door de VK benaderd om een stuk te schrijven voor de opinie-pagina. Het artikel werd geplaatst en daar was ik best een beetje trots op. Ruim een jaar later, in de nieuwe cao werd geregeld dat een fulltime baan voor nieuwe docenten uit minder uren lesgeven bestaat dan een fulltime baan voor ervaren docenten. Ik heb niet de illusie dat dat komt door mijn weblog. Het is iets dat in andere landen al jaren zo gaat. Toch kun je door een weblog wel laten weten wat er speelt onder bepaalde groepen mensen.

Ik lees veel te weinig blogs van anderen, maar ik heb wel het idee dat ook op VK-blog de twintigers ondervertegenwoordigd zijn. Dat kan ook te maken hebben met de leeftijd van de lezers van de krant. Zelf ben ik ook al een tijdje overgestapt naar NRC Next, een krant die zich meer op twintigers en dertigers richt.

Ik denk ook dat de snelheid van twitter voor twintigers aantrekkelijker is dan een weblog.

Toen ik vorig jaar zwanger was, leek het wel of er een epidemie heerste. Ik kende helemaal niet zoveel mensen met kinderen maar ineens waren een heleboel collega's, nichtjes en vriendinnen van vroeger zwanger. Tegelijkertijd zwanger zijn en kinderen krijgen heeft best veel voordelen. Je kunt met elkaar kletsen over zwangerschapskwaaltjes, bevallingen en vooral babies.

Ik ken nu een stuk of vijf moeders met een kindje dat minder dan een maand in leeftijd scheelt met onze Q. Het is erg leuk om dan af en toe bijelkaar een bakkie te gaan doen en foto's te maken van de kleintjes. Je ziet ze samen steeds groter worden en als ouders kom je dezelfde probleempjes (uitdagingen) tegen. Vaak helpt het om te horen hoe een ander met een bepaalde situatie omgaat.

Het vergelijken van onze kindjes en de manier waarop we met ze omgaan vind ik dus erg fijn. Toch moet je wel uitkijken dat het geen concurrentie-strijd wordt. Kan de jouwe al omrollen? Die van mij doet dat al een paar weken. Geef jij maar vier flessen, ik geef en er nog zes. Gebruik je pampers? Die van het Kruidvat zijn net zo goed en veeeeel goedkoper. Sliep jouw zoontje al na twee weken op zijn eigen kamertje, onze zoon bleef tot drie maanden naast ons liggen.

Iedereen brengt zijn of haar kindjes groot op zijn of haar eigen manier. Daar is meestal helemaal niets mis mee. Ieder kindje is een eigen persoontje en heeft twee ouders die ook weer een eigen karakter hebben. Een mix daarvan bepaald de opvoeding. Het is helemaal niet erg om dat met elkaar te vergelijken. Ik voel me soms wel een beetje onzeker door die vergelijkingen. Dat ligt waarschijnlijk meer aan mij dan aan de andere moeders.

Zoals elke moeder vraag ook ik me soms af of ik het allemaal wel goed aanpak. Ik merk wel dat ik de afgelopen vijf maanden wat relaxter ben geworden. Je leert je kindje goed kennen en door ervaring leer je wat het beste bij hem of haar past. In een ontspannen omgeving groeit een kind het prettigst op, daar ben ik van overtuigd. Of je nu nul of vijf dagen werkt, of je zelf eten maakt of potjes koopt in de supermarkt, het belangrijkst is dat je het doet op de manier de bij je past!

Vandaag en gisteren heeft Q wendagen op het kinderdagverblijf. Eerst alleen een ochtendje, vandaag tot half 3. Omdat ik nog niet hoef te werken was het een beetje raar, het huis is zo leeg zonder hem. Ik had constant het gevoel dat hij in zijn bedje lag, maar als ik dan langs zijn kamertje liep zag ik zijn lege ledikantje staan.

Q. heeft zich gisteren prima vermaakt. Hij was erg vrolijk en een beetje moe toen hij weer met ons thuis kwam. Doordat de eerste keer goed ging zit ik nu een stuk relaxter achter mijn pc. Onze kleine man doet niets liever dan kijken wat er allemaal om hem heen gebeurd. Hij zal dus zijn oogjes uitkijken naar de andere spelende kindjes.

Ik vond het erg grappig om te merken dat ik een stuk actiever ben sinds Q. is geboren. Kon ik voorheen eindeloos voor de televisie zitten of met een boek aan tafel, nu heb ik constant het gevoel dat ik iets moet gaan doen. Ik ben steeds bezig met kleine klusjes. Fruit en groente-hapjes maken, strijken, wassen, opruimen. Dingen die ik vroeger vervelend vond, doe ik nu met liefde.

Zo was ik gisteren van plan om even met de krant buiten te gaan zitten en te profiteren van een kinderloze ochtend. Binnen twee minuten stond ik alweer op om aan de slag te gaan. Best handig want er is genoeg te doen. Mijn enige valkuil is nog het surfen op internet. Dan zet ik de computer aan om iets "nuttigs" te doen en ben ik al snel driekwartier nutteloze dingen aan het bekijken op allerlei internet-sites. Die tijd kan ik beter gebruiken om zoals beloofd wat vaker op mijn weblog te schrijven.

Nog 2,5 week ben ik huismoeder, daarna ben ik weer een werkende vrouw. Dit is om precies te zijn de laatste week dat ik alleen thuis ben met kleine Q. De komende twee weken is J. vrij en gaat Q. twee dagen per week oefenen op het kinderdagverblijf.

Na meer dan een halfjaar thuis zitten wordt het toch echt tijd dat ik eens laat zien dat ik een echte huismoeder ben en daarom maak ik vandaag appelmoes met appels van onze eigen appelboom. Twee jaar geleden hebben we de boom in onze tuin gezet. Het eerste jaar groeide er slechts 1 appel aan de boom. Vorig jaar is de oogst ook niet helemaal ideaal verlopen, maar dit jaar hangt onze boom helemaal vol met appels.

We komen bijna om in de appels en het kost ons helemaal niets. In de supermarkt valt het me steeds weer tegen hoe duur het verse fruit is. Deze onbespoten appels pluk ik gewoon naar behoeft en ik maak er liters verse appelmoes van.

Ik droom al van een vrijstaand huis met een eigen moestuin, appels, peren, tomaten, aardappels, sla. Volgens mij kan je op die manier enorm veel geld besparen en nog allemaal biologisch ook. Voorlopig doe ik het met deze ene appelboom, maar ik denk dat ik volgend jaar ook een pot met een aardbeienplant neer ga zetten en.........

Het was gister een spannende dag waar ik stiekem al weken naar toegeleefd had. Q kreeg zijn eerste hapje, hij mag vanaf nu gaan kennismaken met de verschillende smaakjes van groente en fruit. Wat een feest.

Het afgelopen weekend ben ik al begonnen met de voorbereidingen op deze nieuwe fase in het leven van onze zoon. Bij de Blokker had ik bakjes gekocht waarmee je normaal ijsklontjes maakt en in de supermarkt kocht ik groente en fruit voor de kleine man. De vriezer ligt nu vol met gekleurde blokjes, appel, peer, courgette, perzik en worteltjes.

Al een paar dagen voor de grote dag liet ik Q met het lepeltje spelen. De eerste keer dat ik het lepeltje in zijn mondje deed trok hij een heel vies gezicht. Het voelde maar vreemd in zijn mondje. Ik gaf het lepeltje in zijn handen en hij speelde er even mee. Normaal stopt hij werkelijk alles in zijn mondje, nu niet. Een lepel is maar een raar ding zag je hem denken.

Gisteravond om zes uur stond J. klaar met de filmcamera en ik met het bakje worteltjes, even verwarmd in de magnetron. Q. had zijn stoere piraten-slabbetje om en had geen idee wat hem overkwam. Hij kreeg een soort oranje smurrie in zijn mond gestopt met die gekke lepel.

Wonder boven wonder spuugde Q de worteltjes niet uit. Hij toverde een prachtige glimlach op zijn gezicht. De zoete smaak beviel hem wel. Dat hij de smurrie door moest slikken begreep hij nog niet zo goed. Bij het derde hapje lachte hij zelfs hardop met geluid, zo leuk/lekker vond hij het eten. Na vijf of zes hapjes had hij er genoeg van en trok hij alsnog een raar gezicht.

Ik kan niet wachten om Q nog meer smaakjes te leren kennen. We beginnen rustig aan zodat hij kan wennen aan de smaken en zodat we in de gaten kunnen houden of hij nergens overgevoelig voor is. Vanmiddag schaft het potje dus weer een oranje wortel-blokje.

De Tour is alweer voorbij. De wedstrijd stond dit jaar vooral in het teken van de comeback van Lance Armstrong en zijn strijd met ploeggenoot Alberto Contador. Het zou erg interessant zijn als over de Astana ploeg tijdens de Tour de France een real life soap was gemaakt. Ik had graag met (verborgen) camera's een kijkje in de keuken willen nemen bij deze ploeg. Het topje van de ijsberg hebben we kunnen zien in de media.

Ik vond het vooral opvallend op welke manier Lance Armstrong zijn kopman feliciteerde op het podium in Parijs. Het was slechts een handje, Armstrong keek Contador daarbij niet eens in zijn ogen. Je zou verwachten dat twee ploegmakkers die eerste en derde worden in de Tour de France elkaar zouden omhelsen of dat ze elkaar minimaal een ferme tik op de schouders zouden geven. Als de Schleck-broertjes samen op het podium hadden gestaan was het vast een groot feest geworden.

Over de terugkeer van Lance Armstrong is veel te zeggen. Het is knap om na drie jaar afwezigheid, op je 38e, derde te worden in de zwaarste wielerwedstrijd ter wereld. Hij keerde vooral terug vanwege de aandacht. Hij vraagt met zijn rentree aandacht voor zijn stichting livestrong en de strijd tegen kanker. Ik denk dat Lance stiekem ook de aandacht persoonlijk wel een beetje heeft gemist, hoewel hij in het verleden niet altijd de vriendelijkste was tegen de pers.

Aan de ene kant vond ik Armstrong tijdens deze Ronde van Frankrijk veel relaxter overkomen dan in het verleden. Hij sprak vaker met de pers en hield iedereen op de hoogte via Twitter. Hij hoefde niet persé te winnen, hij wilde vooral laten zien dat hij er nog is en dat hij het fietsen nog steeds niet verleerd is. Ik vond Armstrong een stuk sympathieker over komen dan tijdens zijn hoogtijdagen. Aan de andere kant vond ik het erg onsportief van hem dat hij in het openbaar weinig waardering liet blijken voor Contador.

Ik kan met heel goed voorstellen als Contador zich in de steek gelaten voelde door zijn ploeg. Iedereen weet dat ploegleider Bruyneel een voorkeur heeft voor zijn oude vriend Armstrong. Er werd nooit publiekelijk gezegd dat de ploeg voor de volle 100% voor Contador zou gaan rijden.

Toen ik Armstrong aan het begin van deze Tour zag fietsen. Toen ik zag hoe alert hij was in de etappe waarin het peloton in waaiers uiteen viel, dan dacht ik dat The Boss het weer zou gaan flikken. Zelfs Armstrong is dus te verslaan. Natuurlijk is zijn situatie niet te vergelijken met drie jaar geleden, maar Armstrong leek altijd niet te verslaan. De Tour van 2009 heeft ons geleerd dat zelfs Lance Armstrong te verslaan is. Ik ben erg benieuwd naar de Tour van 2010. Lance is dan nog een jaar ouder, maar heeft dan wel een eigen ploeg en is weer wat langer aan het trainen. Zou hij in Frankrijk nog een keer een kunstje kunnen laten zien?

Sinds de geboorte van mijn kleine mannetje heeft mijn weblog niet de hoogste prioriteit gehad. Een kleintje kost veel tijd en ook inspiratie. Nog steeds merk ik dat ik bijna de hele dag aan Quinn moet denken. Boeken die niet zo heel interessant zijn kom ik niet door omdat mijn gedachten constant afdwalen en ook in gesprekken begin ik nog vaak over mijn grote trots.

Na vier maanden heb ik toch wel steeds meer interesse voor andere dingen en ook de behoefte om soms met iets anders bezig te zijn dan luiers en flesjes melk. Ik begin het dan ook jammer te vinden dat ik mijn weblog een beetje verwaarloods heb. Als ik geen nieuwe berichten plaats zullen ook steeds minder mensen lezen wat ik schrijf en schrijven vind ik nog steeds erg leuk.

Vanaf vandaag wil ik daarom een nieuwe start maken met "Vod's Wijde Wereld". Deze naam heb ik 3,5 jaar geleden gekozen omdat ik wilde gaan schrijven over alles dat mij bezig hield. Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in vanalles en nog wat. Mijn nieuwsgierigheid heeft op een laag pitje gestaan maar is zeker niet verdwenen.

Natuurlijk zal ik niet ineens gaan zwijgen over mijn zoontje, maar ik ga zeker ook weer over andere dingen schrijven. Over een paar weken ga ik weer aan het werk, dan breng ik weer vier dagen in de week door tussen de pubers. Dat zal mij, net als "vroeger" weer veel inspiratie opleveren. Hoewel ik het best spannend vind om de kleine man naar het kinderdagverblijf te brengen, ben ik er zeker weer aan toe (na zeven maanden thuis zitten) om me weer onder te dompelen in de hectiek van de school.

Ik hoop dus dat niet iedereen mijn weblog is vergeten en dat 3,5 jaar werk niet als een nachtkaars uit gaat. Ik heb er weer zin in!

Gelukkig is de Tour nog maar een week bezig, want tot nu toe vind ik er eerlijk gezegd niet zo heel veel aan. Er zijn wel bergetappes geweest, maar de echte strijd is nog niet losgebarsten. Dat zal onder andere komen doordat in twee van de drie bergritten, nog eindeloos afgedaald moest worden voordat de eindstreep was bereikt.

Dat Robbert Gesink uitviel was natuurlijk een domper voor de nationalistische wielerliefhebber en zo ook voor mij. Ik had toch wel heel wat van deze jonge renner verwacht en daarin ben ik vast niet de enige.

Nu ben ik vooral supporter van de nieuwe held van Nederland, Kenny van Hummel. Wat een karakter toont deze jonge jongen van Skill Shimano. Na elke zware etappe komt hij mopperend over de streep. "Dit is niet leuk" is dan zijn reactie. Hij is steeds één van de eerste die moet lossen, maar de hele dag vecht hij voor zijn "leven".  Ik denk niet dat Kenny Parijs gaat halen, maar mocht hij binnenkort te laat binnenkomen, dan kan hij met opgeheven hoofd terug naar huis. Hij heeft karakter getoond.

Vandaag werd Kenny van Hummel zevende, best knap voor de man met de rode lantaarn. Naar de finale keek ik, net als eerder deze Tour, met een klein jongetje op schoot. Mijn mannetje is nog geen vier maanden, maar nu al gek op wielrennen. Eigenlijk vind ik dan babies geen tv horen te kijken. Deze maand maak ik een uitzondering. De laatste vijf kilometer ga ik met mijn zoon op schoot voor de televisie zitten. Hij kijkt naar alle bewegingen en kleurtjes op het scherm en wordt er rustig van. Bij een interview met Marc Cavendish na de streep begon hij breeduit te lachen. Hij is vast en zeker fan van deze Britse krachtpatser.

Zijn opa hoopt stiekem dat Quinn wielrenner wordt. Als ik de renners met gevaar voor eigen leven zie afdalen, dan hoop ik toch echt dat hij op voetbal wil, of judo. Over een paar jaar ga ik wel met hem langs het parcours van een toer-etappe staan om de sfeer te proeven. Het lijkt me heerlijk om samen met mijn zoon elk jaar in juli de Tour de France te volgen.

Quinn houdt ervan als ik of zijn vader een liedje voor hem zingen. Wij zijn allebei niet gezegend met een gouden keeltje. Je kan eigenlijk best zeggen dat we vals zingen (vooral ik) en toch vind onze kleine het geweldig. Als we beginnen met zingen verschijnt er een grote glimlach op zijn gezichtje en beweegt hij enthousiast met zijn beentjes heen en weer.

Als kraamcadeau hadden we een cd gekregen met daarop bekende kinderliedjes. Van de meeste liedjes wist ik me niet meer dan twee zinnen te herinneren, dus dat was best handig. Vorige week had ik Quinn in zijn wipper gezet, ik stond te strijken. Ik stopte de cd in de speler en drukte op play............... Ik verheugde me op een gezellig moment met mijn zoon maar in plaats daarvan ging hij huilen.

Nu werd er een keer zuiver voor hem gezongen, maar het deed hem niets, hij werd er zelfs verdrietig van. Ik zette snel de cd-speler uit en zapte op de radio naar Sky Radio. Daar was de zomerhits top 101 aan de gang. Ik deed er een dansje bij en Quinn was weer helemaal blij. Ik vond dat best verbazingwekkend aangezien ik even "goed" kan dansen als zingen.

Afgelopen vrijdag was ik bij de hema en kwam ik een cd met liedjes van Kinderen voor Kinderen tegen. Het favoriete liedje van Quinn is "wa wa waanzinnig gedroomd" en dus nam ik de cd mee. Stiekem natuurlijk voor mezelf want wat is een beter excuus om je jeugd opnieuw te beleven dan het hebben van een kind.

Van deze cd moest de kleine man gelukkig niet huilen. Echt lachen ging hij pas toen ik zo vals als een kraai mee ging blerren met de liedjes. "Mode, mode, nee ik doe er niet aan mee". Ik bleek in mijn onderbewuste toch nog veel meer teksten te kennen dan ik dacht. Quinn blij, mama blij!