Afgereisd naar Groningen en GroningenStad. Schoonouders verhuizen. Die woonden heerlijk buiten in het, bij de stad behorend, gehuchtje Engelbert. In een jaren 50-rijtjeshuis aan een dijkje met kilometersuitzicht op weilanden met hier en daar een boerderij en plukjes schapen. Idyllisch, mooi, rustig. Op zomeravonden vaak daar gezeten, gekeken, gegeten, gedronken en gelachen.

Tot .... tot ook daar de megalomanie toesloeg.  Weg met de nostalgie. Er moet een groot water- en woonproject komen. Weilanden en polders, gehuchten en woningen, koeien en schapen moeten wijken. Dus slopen, ook dit huisje. Plaats maken voor bungalows met boten voor de deur, pretparken enzovoorts.

Aan het Eemskanaal zijn enkele nieuwe seniorenflats gebouwd. Daarheen vond de verhuizing plaats. Nieuw, gelijkvloers, van alle gemakken voorzien. Onwennig maar blij lopen ze rond. We wachten op de klussers voor wat kleine interne aanpassinkjes.

Om elf uur komen ze aan. Roelof, Mannes en Sjonnie.

We zien grote stoppelbaarden, bevlekte broeken, kleffe petjes en alle drie hebben ze een peuk in een mondhoek. Ze nemen plaats aan de keukentafel en slurpen hun koffie met Beerenbuger.

Roelof is de bijdehandste, hij meet en hij rekent. Mannes geeft alles aan en Sjonnie loopt voornamelijk in de weg.

Na een uur is het weer tijd voor koffie met, en er wordt weer volop zware shag gepaft.

Lol dat ze hebben,  Sjonnie is het middelpunt van de grappen. Ik versta er helemaal niets van, hoe ik mijn best ook doe. Ik schuif bij aan de tafel en neem ook maar een glaasje.

In allerbest Nederlands wordt gevraagd waar wij 'weg'komen. Ik zeg Spijkenisse. Diepe fronsen, en vertaald voor Sjonnie, roept deze uit: " Dat is Holland " en hij vult aan wel eens in Lelystad geweest te zijn. Eén keer uit Groningen weg, meer dan genoeg, en hij trok een vies gezicht. Er werd weer een rondje ingeschonken en later nog één: goed volk die Groningers.

In de middag waren we de dikste vrienden. Al behoorde ik tot de toeschouwers. Ben ik net in Frankrijk gewend aan de benaming voor hamers, spijkers, schroeven en andere klusspullen, nu weer in een ander "buitenland".

Er zijn grenzen.

Na haar beverige telefoontje fietste ik vanmorgen in alle vroegte

naar het ziekenhuis

De eerste merel floot slaperig ...... vredig

Daar lag ie

in moeders trotse armen ...... vredig

zooo klein ...... zoooo lief

Mijn jongste kleinkind ......en hij heet: ISSA

kleine, kleine jongen

Om vijf uur fietste ik weer terug naar huis

het sneeuwde heeeeel zachtjes

de wereld een beetje wit .....vredig

De boeren hier in de omgeving hebben de winter van zich afgeschud. Tractoren komen ronkend en dikke walmen blazend uit de schuren.

Zo ook gisteren Jean Luc, onze achter boerman. Vanaf zijn rode tractor zwaaide hij, gaf nog eens fors gas, liet een of ander ploegding zakken en begon aan zijn rondjes.

Geen idee wat hij dit jaar gaat verbouwen.

Zijn veld is eindeloos lang. Het glooit ,vanuit onze tuin gezien, naar "onze" horizon en gaat dan nog verder.

Boer en machine verdwijnen als stip in de wazige voorjaarsverte. Later, veel later, komt de stip weer terug en als hij bij onze tuin weer keert, zwaait een arm.

Jean Luc heeft er zijn in.

Vanmorgen zijn de bomen licht berijpt en de geploegde aarde glimt in de zon die aan een azuurblauwe lucht hangt. Boven en op het veld zwermt het van de kraaien. Ze pikken in de grond, vliegen op en krassen.

De tractor ronkt weer. Jean Luc is aan de tweede helft begonnen. De kraaien vliegen weg.

Na het ploegen komen de meeuwen, schreeeuwen, maken duikvluchten.

De zon doet haar best en warmt voorzichtig.

Als ik mij omdraai om naar binnen te gaan zie ik de beijsde dakpannen en de rook uit de schoorsteen langzaam omhoog kringelen.

De inbraak zat nog steeds is ons hoofd. Daar werd wel voor gezorgd. Dan weer nieuwe sloten, de politie, gemierenneuk van de verzekering over rekeningen en foto's van de verdwenen spullen. Nee, over belangstelling hebben we niet te klagen, niet op straat en niet in de kroeg. En dan de opmerkingen thuis: " Heb jij ..... gezien ?" Dat betekent dus: ook gestolen.

Zat waren we het. Hup dan maar eens even eruit. Amiens werd het. Rondje centrum, winkeltje en ergens een terrasje.

Na het parkeren zijn we eigenlijk gewoonte getrouw de kathedraal ingelopen. Is en blijft mooi en indrukwekkend. Achterin bij het koor, zo heet dat geloof ik, hangt het marmeren beeldje van het huilende engeltje. Hij (of zij) kijkt verdrietig en wrijft met zijn (of haar) knuistje een biggelend traantje weg. Aan de ene kant deed dat ons wel wat, zoveel mededogen; maar aan de andere kant: hier waren we niet voor gekomen. "Doorlopen" bromde ik en we liepen naar buiten.

In de nabij gelegen lange winkelstraat lokten de winkels. Mode, mode en nog eens mode, en uitverkoop! Winkel in, winkel uit. Nee, niets wat we zochten. Maar we zochten ook niets, geloof ik.

Dan maar naar het verwarmde terras van Café het Forum. Altijd druk, maar wel een tafeltje vrij. Warme kachel en een beginnende warme zon. Met koffie en calvados keken naar het met volle tassen voorbij schuifelend publiek en naar de studenten zonder college.

We zuchtten beiden en keken. " Encore une fois ?" vroeg de ober.

Naast ons schoof een Engels echtpaar aan een tafeltje. De vrouw opende een papieren mapje met ansichtkaarten: wel tien dezelfde van het huilende engeltje.

Vrolijk begon zij de kaarten te beschrijven.

Zij wel !

's Zondags werden we in Nederland gebeld. Buurman Alain vertelde aarzelend dat er bij ons ingebroken was. Hek en deur geforceerd. De politie was al wezen kijken.

Toen we de andere dag arriveerden kwamen de buren gelijk aanlopen.

" Quel malheur " zei oude Jeanne en kuste ons begripvol wel vier keer op de wangen. Oude Bernard liet ons de kapotte deur zien en met enige trots de hangsloten die hij bevestigd had. "Très solide " zei hij toen hij slot verwijderde.

Nieuwsgierig liepen we naar binnen en bekeken de ravage. De buren liepen achter ons aan en daarna de andere buren; Philip van de hoek bleef in de voortuin staan en schudde zijn hoofd.

In je eigen huis verdwaasd om je heen kijken en wijzen naar plekken waar dingen hingen, stonden, lagen. dat is toch anders dan anders.

"Gelukkig hangen je schilderijen er nog " merkte Alain opbeurend op. Bernard slikte zijn reactie in, hij vindt dat moderne gedoe maar niks.

" Oh, maar ik mis wel veel ...." en Chris somde op terwijl ze kale plekken wees.

" Oh, oh, oh " zei oude Jeanne met één hand voor haar mond en de andere troostend op mijn schouder. Ik kreeg er vochtige ogen van.

Met een 'nou jullie hebben nog genoeg te doen' stapten de buren weer op.

Op de drempel aarzelde Chantal en zei " Het erge is dat ze ook in jullie intimiteit hebben ingebroken ".

Ik voelde iets in mijn keel, draaide me om en liep naar de drankkast .... alles stond er nog.

Bij het "maison de la presse" in het naburige dorp had ik wat tijdschriften gekocht. Toen ik naar buiten stapte verblindde de knetterende zon de straat en de hitte drukte zwaar. Ik liet m'n auto staan en liep naar het pleintje waar ik een terras in de schaduw wist. Er zat een ouder echtpaar aan het bier. Ik ging verderop zitten en volgde hun voorbeeld.

Schuin aan de overkant eindigt, naast een oude watermolen, een bospad. Het molenrad stond stil. eronder kabbelt water maar dat kon je op het terras niet horen.

ik stak een sigaret op, nam een grote slok bier en bladerde in één van de tijdschriften. De uitbater stond zwetend in de deuropneing en knikte. Het echtpaar, de uitbater en ik zwegen.

Uit het bos kwam een jong stelletje geslenterd, gearmd, kussend, het meisje schikte haar kleding. Ze kwamen op het terras af. De jongen trok haar een beetje mee naar een tafeltje op de andere hoek van het terras. Het meisje keek naar de grond, haar wangen waren rood en dat kwam niet door de zonnebrand.

Ze namen cola. Zij keek schuin naar haar vriendje en glimlachte. Ze kusten elkaar weer en lang.

Mijn bier was op, het tijdschrift uitgebladerd, ik legde mijn geld neer en liep naar de auto. Met de ramen open en de radio aan reed ik langs het terras. " The first cut is the deepest" zong P.P. Arnold. Ik  moest glimlachen, het jonge stelletje hoorde het niet en wist van niets en ik eigenlijk ook niet.

Achter de kerk langs de heuvel op, daar begint het landschap. Een weggetje van oud kapot asfalt slingert met links het akkerland met uitzicht op de dalen en rechts de bossen. Langs het weggetje staan de telefoonpalen met ietwat doorgezakte kabels die de woorden naar de volgende dorpen brengen.

Eind van de ochtend liep ik er. De zon liet al wat warmte op mijn rug voelen.

Verderop stond een bestelauto en een mansfiguur hing boven in zo'n telefoonpaal.

Toen hij mij zag liet hij zich naar beneden zakken, sloeg zijn blauwe overall schoon en zei "Bonjour".

" U heeft een mooi beroep lijkt me" opperde ik, " lekker buiten, de natuur rondom, helemaal vrij".

" Klopt allemaal meneer, koffie ?" en hij schonk uit zijn thermoskan twee plastic bekertjes vol.

Wij gingen in het gras zitten en keken het dal in.

" Ik knoop met mijn draden mensen aan elkaar. Hele dorpen en steden verbind ik. Ik zorg voor contact tussen mensen ". Hij nam nog een slok van zijn koffie. " En dat doe ik met al die draden. Ik laat mensen praten. De boeren die klagen over de graanprijzen, ruzies en verliefdheden, onbenulligheden .... maar ze praten ".

"Tja" wist ik uit te brengen "en dat door één zo'n draadje".

We staarden weer voor ons uit.

" Ik denk dat mijn beroep snel zal uitsterven " verbrak mijn nieuwe vriend de stilte, " de draden zijn niet meer nodig ".

Ik keek hem verbaasd aan.

"Iedereen heeft tegenwoordig een mobieltje ".

Ondanks dat ze hier in het Noorden van Frankrijk uitstekende jenever hebben werd het goedje bij Jean Pierre niet vaak gedronken .... eh, nou ja door mij dan. Maar er zit de laatste tijd zit een omslag in. De oude Bernard neemt af en toe een neutje, dove Marcel, Yves de postbode, René spuugt er ook niet in en dikke Marie ... maar zij drinkt alles wat los en vast zit.

Afgesproken of niet, de jeneverdrinkers zaten vorige week donderdagmiddag aan de bar. Jean Pierre schonk een zestal borrelglaasjes in, zoals ik hem dat had geleerd. Vol tot aan de rand, niet optillen anders mors je. Glas laten staan, buigend drinken, eerbied voor de borrel en voor de kastelein.

Dikke Marie sloeg haar glas in één keer achterover en wij volgden haar voorbeeld, Jean Pierre schonk weer vol.

Of ik dat "spul" al lang drink wilde Yves weten.

" Ik kom uit een oud zeevissersgeslacht " vertelde ik, "dus eigenlijk direct na de moederborst ". Dat was lachen en zelfs dove Marcel deed mee. " M'n vader, m'n opa, tot aan hun dood toe " vulde ik aan.

M'n gedachten dwaalden af. Ik dacht aan m'n vader, als hij vroeger voor het eten een borrel voor zichzelf inschonk, dat deed hij steevast, twee borrels voor het eten. Dan schonk hij eerst het glaasje vol en nam daarna een slok uit de fles. " Een blinde " zei hij dan, " die tellen niet mee" .

Ik zuchtte en knikte naar Jean Pierre, hij schonk de glazen nog maar eens vol.

Hij had er wel voor gezorgd dat hij volop aandacht kreeg. Extravagante kleding en een zonnenbril in zijn gelvette haar, zonnenbankbruin gezicht. En hij praatte ook net iets te hard. Hij zat schuin aan de schragentafel op het terras van Jean Pierre, liet de witte wijn in zijn glas ronddraaien en hield in zijn andere hand de allernieuwste  mobiele telefoon vast. Op het parkeerterein stond een cabrio, een hele luxe witte met een Parijs nummerbord. Ik had hem hier nog nooit gezien.

Er stond een groepje dorpsbewoners om hem heen. Zij vroegen niets, luisterden en bekeken hem, de man vertelde ...

Ik liep de kroeg binnen. Jean Pierre opende met rode wangen een nieuwe fles witte wijn. Hij liet me het etiket zien en maakte met zijn duim en wijsvinger het bekende geldgebaar en gaf me een knipoog.

" Wie is die man " vroeg ik.

" Dat is Jean Claude de filmster " zei hij gewichtig, maar ik hoorde ook iets anders in zijn stem. " Hij is hier geboren maar woont nu in Parijs en hij heeft een huis in de Provence ... met een zwembad ."

De fles was open en Jean Pierre liep er mee naar buiten. Door de open deur zag ik dat de filmster aan zijn publiek een tijdschrift liet zien, zo'n Franse glossy. Hij wees op de schaars geklede dames op de foto's. De omringende mannen stootten elkaar aan en keken begerig.

Ik vond het maar eens tijd worden om naar huis te gaan, betere dingen te doen. De filmster was me net voor en kwam naar binnen, liep op me af, keek hooghartig en stak zijn hand naar me uit: " Co Starring, aangenaam ."

Het leek wel een kleine toeloop op het bruggetje midden in het dorp. Oude Raymond stond in het midden van het groepje druk te praten en te gebaren. En .... hij was helemaal in het nieuw gestoken. Nieuwe pet, jas en broek, Trots deed hij zijn jas open en toonde ons ook een nieuwe trui. Zijn bemodderde klompen waren er als vanouds.

Ook ik kreeg het verhaal te horen. Zijn nicht vond dat hij maar eens nieuwe kleren moest hebben en had hem naar de grote stad mee genomen.

Voor het eerst in jaren had hij het dorp verlaten.

Eén hele lange winkelstraat met alleen kledingwinkels had hij gezien en ze draaide overal keiharde muziek, hij fronsde zijn wenkbrauwen. Winkels voor alleen jassen, of alleen broeken, ondergoed op damespoppen (en hij gaf een vette knipoog).

" De wereld is gek geworden " en hij prikte met zijn wijsvinger op zijn voorhoofd.

"Iedereen loopt er met oordoppen op waar muziek uit komt. En ze praten allemaal in een mobiel telefoontje ", hij haalde zijn schouders op.

In de winkels had hij spijkerbroeken gezien die vol vlekken zaten en ook nog kapot gescheurd waren. "Broeken die ik allang had weggegooid, daar vragen ze nog geld voor ook en veel. Sterker nog die broeken zijn nog duurder dan broeken die heel zijn !" En weer tikte hij op zijn voorhoofd. "Oh ja en broeken waarvan het kruis bijna op je hielen hing ", hij keek nog steeds vol ongeloof.

"Maar waar heb je dit dan gekocht ?" vroeg dikke Marie.

"Gewoon bij de supermarkt hier in het dorp" verzuchtte Raymond. "Zonde van de rit en van de benzine, mij zien er nooit meer .... daar " en hij wees naar ergens in de verte.

Raymond zette zijn pet recht en liep naar de kroeg.

Omdat ik ook een paar boeken op een plankje heb staan komt Xavier, de beheerder van de dorpsbibliotheek wel eens buurten. Zo ook op 1 januari.

Voorzichtig als altijd klopte hij zachtjes op de keukendeur en stapten op mijn 'entrez' binnen.

Met zijn uitgestoken rechterhand wenste hij mij 'gelukkig nieuwjaar', zijn linkerhand omklemde een schoolschriftje.

Een glaasje rosé lustte hij wel en nam plaats aan de keukentafel.

We vonden beiden dat een goede gezondheid de beste wens was voor het nieuwe jaar en klonken met de glazen.

" Ik heb een idee" zei Xavier kuchend en keek me schuchter aan.

" Ik wil dit jaar een wedstrijd organiseren wie de beste dorpsdichter van het jaar kan worden".

"Nou Xavier, dat is een nobel plan " opperde ik voorzichtig en dacht aan de 600 overwegend oudere boerse inwoners.

" Wat je zegt Simon, in A. is het een groot succes geworden ".

Tja, dacht ik, maar A. is wel een universiteitsstad met meer dan 150.000 inwoners.

Onverdroten ging Xavier verder. " Ik wil één keer in de maand een avond in de bieb organiseren en dan na afloop een literaire borrel bij Jean Pierre ".

Net toen ik wilde reageren opende hij zijn schoolschriftje en begon voor te lezen.

" Joeghei 't was in de meie

niet heel ver hier van daan

waar wortels zonder penen

in fel verlichte etalages staan

Een pyramide zonder kanten

voorbij een diepe kuil

daar weet mijn zus van wanten

en wast haar handen vuil".

We zuchten beiden.

Ik kreeg opeens erge dorst en schonk een literaire borrel in.

In het eerste deel van de grote box van de brieven van Vincent van Gogh haalt hij een spreuk aan van Mauve: De fabriek draait op volle toeren.

Nou dat klopt.

Mede door de reacties van de medebloggers heb ik een selectie gemaakt van al mijn bijdragen en die vandaag toegezonden aan een aantal uitgevers.

Het duimen is begonnen.

Duimen jullie mee ?

2010

Voor u en de uwen

2010

voor jou en de jouwen

2010

Wens ik namens mij en de mijnen

een tevreden

2010

Bonjour allemaal. Was ik toch heeeeel even bang dat alle bloggers er gisteren vandoor zouden gaan.

Slaat vandaag het verdriet weer om in vreugde.

Hè das lekker.

Regen, hagel, ijzel, sneeuw, uitvallende kerstbomen, zeurende schoonmoeders, jankende kinderen, blaffende honden, lege accu's, walmende kaarsen, kalkoenen zonder kop, aangebrande aardappelen, modderpaden, bevroren sloten, herders bij nacht en ontij, verdwaalde pastoors .... u verzint het maar

Ik kom de dagen wel door.

Hij staat voor me

Vincent van Gogh

In al zijn brieven

Wat een schitterende uitgave

twas even sparen .......

Ben dus effe weg.

Zojuist de laatste kerstkaarten op de bus gedaan en op de terugweg van het postkantoor(tje) een rondje door het dorp gemaakt.

Jean Pierre was bezig met het aansluiten van een nieuw vat kerstbier.

Het bio-groentevrouwtje had eindelijk haar neus gesnoten.

Bernard heeft weer doelloos in zijn besneeuwde moestuin rond gelopen.

Zijn vrouw Jeanne was bezig met de voorbereidingen voor de jaarlijkse kerstmaaltijd voor al haar Parijse neven en nichten.

Alain had in al zijn wijsheid besloten om de openingstijden van de bibliotheek volgend jaar met een half jaar te verlengen.

Chantal heeft haar huis een goede beurt gegeven, net als gisteren en de dag ervoor.

Arlette heeft opeens weer last van haar nieuwe knie en nu doet haar schoondochter alle kerstboodschappen.

Boven de heg bij Philippe vlogen wolken witte veren in het rond.

Buurvrouw Christine heeft rode wangen, ze vertelde dat de electriciën (ook vrijgezel) vandaag al drie is langs geweest.

Thuisgekomen kwamen de klusvrienden van André langs om vergeten gereedschap op te halen .... ja ja, ze wilden gewoon een kerstneut (en ik eigenlijk ook wel).

Heb aan de deur zowel van de postbode als van de brandweer een nieuwjaarskalender gekocht.

Dikke Marie kwam voorbij gewandeld, terug van de kapper, krullen in plaats van slierten. Ze droeg een parapluie terwijl het niet regende.

Raymond heeft bij de LIdl een nieuwe deodorant gekocht.

Prettige feestdagen !

Ook hier in het dorp is de triestheid neergeslagen. De donkere dagen voor Kerstmis. Alle dagen grijs, somber en nevelig. Er gaan dagen voorbij waarin de toppen van de heuvels zich niet laten zien. Binnen proberen de lampen de schemer te verdrijven.

Buiten hangt een zure lucht van slecht trekkende hout- en kolenkachels.

Oude buurman Bernard heeft nergens last van. Die rommelt de hele dag in zijn moestuin. Hij keek mij meewarig aan toen ik zei dat dit nou niet mijn meest favoriete seizoen is.

"Het hoort bij de seizoenen Simon" zei hij terwijl hij zijn schop diep in de grond stak: hij had nog zeker driehonderd meter te gaan. Ik vertelde hem maar niet dat je in Nederland tegen de winterblues lichttherapie kan volgen, nog door het ziekenfonds betaald ook.

In de kroeg was het ook geen gezellige boel. De kroegbaas Jean Pierre, Marc de postbode en dikke Marie zaten zwijgend aan de bar met uitzicht op de druipende bomen op het marktplein.

Ik werd toegeknikt en kreeg ongevraagd mijn bier.

Hier kon ik mijn gevoel ook niet kwijt en kwam dan ook niet verder dan te zeggen dat het somber weer was. Er werd instemmend gezucht.

Minuten later vulde dikke Marie mij aan met de opmerking dat de wereld donker was geworden.

Plots richtte de postbode zich vanuit zijn voorover geleunde houding op en zei: "Hebben jullie de oude Alain nog gekend ? Die zei elke avond als ie naar bed ging: ik zou wel eeuwig kunnen slapen. Toen op een avond zei hij tegen zijn zoon, ik geloof dat het moment is aangebroken. En wat denk je ? 's Nachts is ie in zijn slaap overleden".

We zuchtten alle vier.

Jean Pierre stak het licht aan.

Als de wind rond het huis loeit is het krijtrotsenweer. Na een klein uurtje staan we in het verlaten dorp. De huizen aan het strand hebben de luiken gesloten. Rook uit de schoorstenen sliert in een oogwenk weg.

De golven beuken tegen de pieren en doen de vissersboten deinen. Schuim spat tegen de voet van de krijtrotsen omhoog. Meeuwen hangen en krijsen.

We besluiten de wandeling omhoog te nemen. De wind in de rug tilt ons af en toe op.

Kaal is de weg, op een enkel plantje na, dor.

Bovenop hangen we tegen de wind. Achter ons een boerderij waar koeien onrustig in hun stallen loeien.

De krijtrotsen verdwijnen links en rechts in de donkere herfstlucht. Een zonnenstraal ketst het zeewater groen, heel even maar.

Beneden aan de voet van de rots gutst hier en daar wat water uit de kalkwand en holt een steen uit.

Natuurlijk heeft ons dorp een kerkhof. Half in het bos en half op de heuvel. Netjes, geharkt, recht.

Het liefst kom ik in V., een kilometer of wat verderop. Klein dorp, kleine begraafplaats.

Het kapelletje is ergens uit 1500. Het toegangshek hangt scheef in de scharnieren en piept vervaarlijk. Er zijn niet veel graven, een stuks of vijftig, zestig. Rond het kapelltje de oudste graven, rechts naast de ingang is het laatste graf, uit 2002.

Gisteren was ik er weer.

Grauw grijs, een druipende treurwilg, een enkele kraai en ik als enige bezoeker.

Groen bemoste zerken staan scheef alsof de met de wind meeleunen. Ijzeren crucifixen, geroest en gebroken.

Versleten namen, vervaagde foto's, leeftijden van weleer.

Bij het jongste graf staan zwartgeblakerde jampotjes met opgebrande kaarsstompjes, verkleurde plastic bloemen.

Herfstbladeren vallen, waaien en hopen zich op.

Tegen het kappeltje schuil ik even voor de regen.

Twee schoolkinderen lopen stoeiend voorbij.

Zo goed kenden we in het begin elkaar nu ook weer niet, de stamgasten bij Jean Pierre. We gingen dus maar niet gelijk bij hen aan de bar staan. De hoofdknikken en 'bon soirs' bij het binnenkomen voelden niet erg uitnodigend om ons in hun gesprek te mengen. Zwijgend dronken we onze drankjes en voerden een afgemeten gesprek met Jean Pierre.

't Was stil tot Marie haar omvangrijke derrière van haar kruk ophief, naar het toilet wankelde en daarbij de deurpost over het hoofd zag. Iedereen bulderde het uit van het lachen. Ook wij vonden het koddig en werden bij de leut betrokken.

Kijk op zo'n moment moet je toeslaan. Ondanks dat het niet gebruikelijk bleek gaven we een rondje. De uitwerking liet niet op zich wachten. De barkrukken werden omgedraaid en we werden overladen met 'santé's'. Ze legden aan elkaar uit waar wij precies in het dorp wonen en knikten instemmend in onze richting.

Raymond is de mooiste van het spul. Oud, klein, petje, pantoffels, geen tanden in zijn mond en geen kont in de broek, gezicht zwart van de rimpels (of de rimpels vol met zwart). Van zijn conversatie verstonden we in het geheel niets, behalve dat hij bij 'les Hollandais' zijn duim omhoog stak.

Bij het vertrek werden omstandig handen geschud, schouderkloppen uitgedeeld en gekust. " Ben je Raymond niet vergeten" vroeg ik aan Christine. Raymond scheen mijn vraag te begrijpen. "Trois" zei hij glunderend.

We werden uitgezwaaid en we moesten beloven om over twee weken op het dorpsfeest te komen. Naar huis lopend bedacht ik me dat ik dikke Marie niet had gekust.

Ik ben me er eentje.