Marthijn Weblog
Blogsite verhuisd naar: hier .
Zoals beloofd zou ik hier nog een laatste tekst schrijven. Ik mag namelijk met mijn Volkskrantblog geen politieke propaganda maken voor mijn eigen partij (PNVD). Mij werd verzocht bepaalde artikelen te verwijderen. Dit heb ik niet gedaan waarop de Volkskrant-internet-redactie verschillende artikelen verwijderd heeft en ik werd een tijdje geschorst. De schorsing is voorbij en ik kan hier weer schrijven. Hiep hoi.
Ik kan nu duidelijk maken dat alles politiek is. Een stoelpoot, kinderopvang, het weer. Als je er filosofisch naar kijkt is alles politiek. Eigenlijk zou je iedereen die lid is van een politieke partij daarom moeten bannen want direct of indirect geef je toch altijd een mening. Maar ook mensen die niet lid zijn van politieke partijen moet je bannen, daar elke uitspraak politiek is. Blijkbaar vindt de Volkskrant het alleen verkeerd wanneer je rechtstreeks belang hebt bij je schrijven. Dat je bijvoorbeeld in de Kamer komt en zo geld gaat verdienen. De Volkskrant ziet politici blijkbaar louter als personen die streven naar geldelijk gewin, macht en status. (Waarom zou je anders politieke meningen niet toestaan?) Op zich geen verkeerde conclusie wanneer je kijkt naar bijna alle huidige politici.
De reden dat de Volkskrant is begonnen met het aanbieden van blogs is vanwege het feit dat er blijkbaar een politieke correctheid bestond bij de Volkskrant. En ook bij andere kranten. Echter wat heeft het voor nut om beetje bij beetje dezelfde politieke correctheid hier ook in te voeren? Na kritiek op mijn blog volgde kritiek op de blog van Michiel Smit. En ook hij kreeg een schorsing.
Ik weiger te schrijven voor een medium waarbij ik bij elke zin moet nadenken of die wel of niet mag. Lijkt mij meer dan logisch. Ik wens de Volkskrant en alle andere politiek correcte anti-Vrijheid van Meningsuiting-media (99% van de media reken ik hiertoe) veel wijsheid toe.
---
Vrijheid van meningsuiting is misschien wel het belangrijkste recht. Met dit recht kan je namelijk alle andere rechten zien te verkrijgen. Dit recht moet voor iedereen gelden. Ook voor mensen met een (zeer) afwijkende mening. Als ze inderdaad onzin verkopen kan je dat makkelijk weerleggen. Kan je het niet weerleggen dan moet er een belletje gaan rinkelen. Misschien hebben ze wel (een beetje) gelijk.
---
groetjes,
Marthijn Uittenbogaard
P.S. Wanneer de Vrijheid van Meningsuiting in Nederland zou bestaan had ik nooit een politieke partij hoeven oprichten. Wanneer alle meningen, feiten en dergelijke ingebracht kunnen worden komen we vanzelf wel uit bij de beste oplossingen.
Zoals beloofd zou ik hier nog een laatste tekst schrijven. Ik mag namelijk met mijn Volkskrantblog geen politieke propaganda maken voor mijn eigen partij (PNVD). Mij werd verzocht bepaalde artikelen te verwijderen. Dit heb ik niet gedaan waarop de Volkskrant-internet-redactie verschillende artikelen verwijderd heeft en ik werd een tijdje geschorst. De schorsing is voorbij en ik kan hier weer schrijven. Hiep hoi.
Ik kan nu duidelijk maken dat alles politiek is. Een stoelpoot, kinderopvang, het weer. Als je er filosofisch naar kijkt is alles politiek. Eigenlijk zou je iedereen die lid is van een politieke partij daarom moeten bannen want direct of indirect geef je toch altijd een mening. Maar ook mensen die niet lid zijn van politieke partijen moet je bannen, daar elke uitspraak politiek is. Blijkbaar vindt de Volkskrant het alleen verkeerd wanneer je rechtstreeks belang hebt bij je schrijven. Dat je bijvoorbeeld in de Kamer komt en zo geld gaat verdienen. De Volkskrant ziet politici blijkbaar louter als personen die streven naar geldelijk gewin, macht en status. (Waarom zou je anders politieke meningen niet toestaan?) Op zich geen verkeerde conclusie wanneer je kijkt naar bijna alle huidige politici.
De reden dat de Volkskrant is begonnen met het aanbieden van blogs is vanwege het feit dat er blijkbaar een politieke correctheid bestond bij de Volkskrant. En ook bij andere kranten. Echter wat heeft het voor nut om beetje bij beetje dezelfde politieke correctheid hier ook in te voeren? Na kritiek op mijn blog volgde kritiek op de blog van Michiel Smit. En ook hij kreeg een schorsing.
Ik weiger te schrijven voor een medium waarbij ik bij elke zin moet nadenken of die wel of niet mag. Lijkt mij meer dan logisch. Ik wens de Volkskrant en alle andere politiek correcte anti-Vrijheid van Meningsuiting-media (99% van de media reken ik hiertoe) veel wijsheid toe.
---
Vrijheid van meningsuiting is misschien wel het belangrijkste recht. Met dit recht kan je namelijk alle andere rechten zien te verkrijgen. Dit recht moet voor iedereen gelden. Ook voor mensen met een (zeer) afwijkende mening. Als ze inderdaad onzin verkopen kan je dat makkelijk weerleggen. Kan je het niet weerleggen dan moet er een belletje gaan rinkelen. Misschien hebben ze wel (een beetje) gelijk.
---
groetjes,
Marthijn Uittenbogaard
P.S. Wanneer de Vrijheid van Meningsuiting in Nederland zou bestaan had ik nooit een politieke partij hoeven oprichten. Wanneer alle meningen, feiten en dergelijke ingebracht kunnen worden komen we vanzelf wel uit bij de beste oplossingen.
---
19 september 2006
subject: VK weblog
Geachte heer Uittenbogaard
zoals u weet is er enige ophef ontstaan over het feit dat u een weblog bij de Volkskrant onderhoudt. Wij vinden dat u het recht van meningsuiting bij de Volkskrant mag uitoefenen.
Wij moeten u er echter wel op wijzen dat het volgens de gebruiksvoorwaarden niet toegestaan is propaganda voor een politieke partij te bedrijven. Het betreffende citaat, onder het zevende gedachtenstreepje op http://www.volkskrantblog.nl/algemeen_v2/gebruiksvoorwaarden.php:
"content voor commerciële, charitatieve of ideele doeleinden"
Wij willen u dan ook vragen om uw berichten na te lopen op passages die dienen om reclame te maken voor uw partij en die passages aan te passen of te schrappen.
Tevens willen wij u vragen om u in de toekomst te onthouden van het plaatsen van berichten die kunnen worden opgevat als reclame voor uw partij.
met vriendelijke groet,
GJ Bogaerts
chef redactie internet
de Volkskrant
www.volkskrant.nl
---
Ach ja.
Voor de puzzelaars onder ons: zoek de politieke propaganda passages in mijn blog.
19 september 2006
subject: VK weblog
Geachte heer Uittenbogaard
zoals u weet is er enige ophef ontstaan over het feit dat u een weblog bij de Volkskrant onderhoudt. Wij vinden dat u het recht van meningsuiting bij de Volkskrant mag uitoefenen.
Wij moeten u er echter wel op wijzen dat het volgens de gebruiksvoorwaarden niet toegestaan is propaganda voor een politieke partij te bedrijven. Het betreffende citaat, onder het zevende gedachtenstreepje op http://www.volkskrantblog.nl/algemeen_v2/gebruiksvoorwaarden.php:
"content voor commerciële, charitatieve of ideele doeleinden"
Wij willen u dan ook vragen om uw berichten na te lopen op passages die dienen om reclame te maken voor uw partij en die passages aan te passen of te schrappen.
Tevens willen wij u vragen om u in de toekomst te onthouden van het plaatsen van berichten die kunnen worden opgevat als reclame voor uw partij.
met vriendelijke groet,
GJ Bogaerts
chef redactie internet
de Volkskrant
www.volkskrant.nl
---
Ach ja.
Voor de puzzelaars onder ons: zoek de politieke propaganda passages in mijn blog.
Gij zult niet liegen
Iedereen liegt wel eens. Het zou mooi zijn wanneer niemand loog. Echter kan dit niet in onze maatschappij.
Niemand is vrij. Complete vrijheid wil niemand, want zonder ooit last van iets of iemand te hebben heb je geen leven. Samenleven veroorzaakt per definitie ook ergernissen. Zolang deze binnen de perken blijven is hier niets mis mee.
Afgelopen dinsdagavond zat ik met mijn goede vriend Norbert en met Ad, die ik uiteraard ook vriend noem maar minder lang en goed ken, in een tv-uitzending. Een live-uitzending genaamd Pauw&Witteman. Wij hoopten dat we eindelijk eens op een normale manier konden praten over maatschappelijke en dus ook politieke zaken. Of dit ging lukken wisten we niet.
Hoe kan het eigenlijk dat je niet zeker weet dat je op een normale manier kunt discussiëren in een praatprogramma? Dit komt omdat er nauwelijks echte journalisten bestaan in Nederland. Je moet hopen dat je ooit op een eerlijke manier kunt praten op tv.
De VARA nam al vroeg contact met ons op. Er zou namelijk over zo’n twee maanden een nieuw programma starten en ze wilden ons in de uitzending hebben tenzij we voor die tijd al met zijn drieën in een andere uitzending zouden zitten. Op zich al merkwaardig voor een journalistiek discussieprogramma vind ik. De contacten bleven via de mail en soms via de telefoon. De VARA wilde een proefuitzending maken met ons daarin. Wij zagen daar het nut niet van in daar bijvoorbeeld de spontaniteit op die manier mogelijk verdwijnt. Er volgde wel een voorgesprek met twee redactieleden van Pauw&Witteman. Men wilde dit graag en wij hebben daar maar mee ingestemd. We hebben kenbaar gemaakt met zijn drieën in de uitzending te willen en dat we vooral inhoudelijk wilden ingaan op onze politieke standpunten.
De uiteindelijke uitzending sloeg werkelijk nergens op. Jeroen Pauw en Paul Witteman waren bijna alleen geïnteresseerd in de soap-gebeurtenissen: Norbert van de universiteit gekickt, Ad van camping verjaagd. En men wilde privé-dingen weten. Een daadwerkelijk inhoudelijk debat hielden de interviewers tegen. Ze begonnen trouwens al met een filmpje van emotionele vrouwen waardoor het normale denkvermogen bij veel mensen al meteen werd uitgeschakeld.
- Verdring je seksuele gevoelens naar minderjarigen maar of houd deze geheim
- Negeer iedereen met positieve pedoseksuele ervaringen als kind
- Negeer wetenschappelijk onderzoek
- Voorkom een meer diepgaande discussie over het sekstaboe en wat daar achter steekt
- Voorkom ook een debat over andere humane en liberale onderwerpen op deze manier
- Bewerkstellig maar een verbod op politieke partijen vanwege diens visies
- Spreek je maar nimmer uit tegen geweld en bedreigingen aan het adres van andersdenkenden
Welkom in de fascistenstaat genaamd Het Vrije Westen.
Wanneer mensen veel vrijer waren kon je zonder angst een tv-studio inlopen. Je kon zonder angst daar je mening uiten. Je kon jezelf zijn. Je hoefde niet in een keurslijf te leven.
De day after belde de redactie van De Leugen Regeert (ook VARA). Of we misschien in de uitzending willen. Norbert wil in ieder geval niet want hij heeft (voorlopig) genoeg van de nepwereld genaamd televisie. Felix Meurders (presentator van De Leugen Regeert) vind ik wel sympathiek maar ik moet Norbert gelijk geven dat ook dit programma toneel is. Presentatorstem (anders dan in het gewone leven kwa snelheid en toon): Goedenavond allemaal, vandaag iemand van de PNVD over Pauw&Witteman. Wat is er loos, vind je het terecht, blablabla. Panel reageer ook eens. Mooi, op naar volgende item. Item af. Tot de volgende keer; dan weer zelfde formule, zelfde toneeldecor…
Een programma waarin mensen zichzelf zijn bestaat niet in televisieland.
Ik probeer de mensen zo te veranderen zodat iedereen, zelfs ik, zichzelf kan zijn, zelfs op tv. Weg met de sekstaboes, weg met de niet-seksuele taboes, weg met alle politieke correctheid.
Groetjes,
Marthijn Uittenbogaard,
Een eerlijke amateurfilosoof.
---Bijlage: een e-mail (17-08-2006):
Beste Marthijn, Ad en Norbert,
We hebben elkaar gisteren ontmoet. Ik had beloofd om zo snel mogelijk te reageren. We willen jullie drieën graag in onze uitzending.
Drie personen over één onderwerp is erg veel, maar we snappen dat het voor jullie belangrijk is. Omdat het niet mogelijk is zoveel mensen aan één tafel te zetten, omdat dat simpelweg niet past (we hebben dan ook ongeveer drie andere gasten), worden jullie geïnterviewd aan de kleine tafel (die we ook in de uitzending hebben). Paul en Jeroen komen daar dan samen aanzitten om een serieus gesprek met jullie aan te gaan.
Ik heb ook een vraag aan jullie: Is het mogelijk om jullie document: "Verkies Verantwoorde Vrijheid" niet op 26 augustus te presenteren, maar twee weken later, op 12,13 of 14 september?
Als de 26ste weer alles gaat lopen in de media, lopen wij met ons programma achter de feiten aan. Misschien kunnen jullie bijvoorbeeld het AD op de hoogte brengen, zodat zij het 's ochtends in de krant publiceren en jullie 's avonds dan bij ons in het programma zitten.
Als jullie dit voorstel zien zitten, laat dan weten welke van bovengenoemde data het beste uitkomt voor jullie drie.
Groeten,
Danielle
Wellicht ten overvloede, maar;
Pauw&Witteman wordt vanaf maandag 4 september van ma t/m vrijdag live uitgezonden tussen 23.00 en 23.55 uur vanuit Studio De Plantage in Amsterdam bij de VARA/NPS op Nederland 1.
---
[We hebben ons document Kies verantwoorde vrijheid uiteraard niet op een andere datum gepubliceerd dan we aangekondigd hadden.]
Iedereen liegt wel eens. Het zou mooi zijn wanneer niemand loog. Echter kan dit niet in onze maatschappij.
Niemand is vrij. Complete vrijheid wil niemand, want zonder ooit last van iets of iemand te hebben heb je geen leven. Samenleven veroorzaakt per definitie ook ergernissen. Zolang deze binnen de perken blijven is hier niets mis mee.
Afgelopen dinsdagavond zat ik met mijn goede vriend Norbert en met Ad, die ik uiteraard ook vriend noem maar minder lang en goed ken, in een tv-uitzending. Een live-uitzending genaamd Pauw&Witteman. Wij hoopten dat we eindelijk eens op een normale manier konden praten over maatschappelijke en dus ook politieke zaken. Of dit ging lukken wisten we niet.
Hoe kan het eigenlijk dat je niet zeker weet dat je op een normale manier kunt discussiëren in een praatprogramma? Dit komt omdat er nauwelijks echte journalisten bestaan in Nederland. Je moet hopen dat je ooit op een eerlijke manier kunt praten op tv.
De VARA nam al vroeg contact met ons op. Er zou namelijk over zo’n twee maanden een nieuw programma starten en ze wilden ons in de uitzending hebben tenzij we voor die tijd al met zijn drieën in een andere uitzending zouden zitten. Op zich al merkwaardig voor een journalistiek discussieprogramma vind ik. De contacten bleven via de mail en soms via de telefoon. De VARA wilde een proefuitzending maken met ons daarin. Wij zagen daar het nut niet van in daar bijvoorbeeld de spontaniteit op die manier mogelijk verdwijnt. Er volgde wel een voorgesprek met twee redactieleden van Pauw&Witteman. Men wilde dit graag en wij hebben daar maar mee ingestemd. We hebben kenbaar gemaakt met zijn drieën in de uitzending te willen en dat we vooral inhoudelijk wilden ingaan op onze politieke standpunten.
De uiteindelijke uitzending sloeg werkelijk nergens op. Jeroen Pauw en Paul Witteman waren bijna alleen geïnteresseerd in de soap-gebeurtenissen: Norbert van de universiteit gekickt, Ad van camping verjaagd. En men wilde privé-dingen weten. Een daadwerkelijk inhoudelijk debat hielden de interviewers tegen. Ze begonnen trouwens al met een filmpje van emotionele vrouwen waardoor het normale denkvermogen bij veel mensen al meteen werd uitgeschakeld.
- Verdring je seksuele gevoelens naar minderjarigen maar of houd deze geheim
- Negeer iedereen met positieve pedoseksuele ervaringen als kind
- Negeer wetenschappelijk onderzoek
- Voorkom een meer diepgaande discussie over het sekstaboe en wat daar achter steekt
- Voorkom ook een debat over andere humane en liberale onderwerpen op deze manier
- Bewerkstellig maar een verbod op politieke partijen vanwege diens visies
- Spreek je maar nimmer uit tegen geweld en bedreigingen aan het adres van andersdenkenden
Welkom in de fascistenstaat genaamd Het Vrije Westen.
Wanneer mensen veel vrijer waren kon je zonder angst een tv-studio inlopen. Je kon zonder angst daar je mening uiten. Je kon jezelf zijn. Je hoefde niet in een keurslijf te leven.
De day after belde de redactie van De Leugen Regeert (ook VARA). Of we misschien in de uitzending willen. Norbert wil in ieder geval niet want hij heeft (voorlopig) genoeg van de nepwereld genaamd televisie. Felix Meurders (presentator van De Leugen Regeert) vind ik wel sympathiek maar ik moet Norbert gelijk geven dat ook dit programma toneel is. Presentatorstem (anders dan in het gewone leven kwa snelheid en toon): Goedenavond allemaal, vandaag iemand van de PNVD over Pauw&Witteman. Wat is er loos, vind je het terecht, blablabla. Panel reageer ook eens. Mooi, op naar volgende item. Item af. Tot de volgende keer; dan weer zelfde formule, zelfde toneeldecor…
Een programma waarin mensen zichzelf zijn bestaat niet in televisieland.
Ik probeer de mensen zo te veranderen zodat iedereen, zelfs ik, zichzelf kan zijn, zelfs op tv. Weg met de sekstaboes, weg met de niet-seksuele taboes, weg met alle politieke correctheid.
Groetjes,
Marthijn Uittenbogaard,
Een eerlijke amateurfilosoof.
---Bijlage: een e-mail (17-08-2006):
Beste Marthijn, Ad en Norbert,
We hebben elkaar gisteren ontmoet. Ik had beloofd om zo snel mogelijk te reageren. We willen jullie drieën graag in onze uitzending.
Drie personen over één onderwerp is erg veel, maar we snappen dat het voor jullie belangrijk is. Omdat het niet mogelijk is zoveel mensen aan één tafel te zetten, omdat dat simpelweg niet past (we hebben dan ook ongeveer drie andere gasten), worden jullie geïnterviewd aan de kleine tafel (die we ook in de uitzending hebben). Paul en Jeroen komen daar dan samen aanzitten om een serieus gesprek met jullie aan te gaan.
Ik heb ook een vraag aan jullie: Is het mogelijk om jullie document: "Verkies Verantwoorde Vrijheid" niet op 26 augustus te presenteren, maar twee weken later, op 12,13 of 14 september?
Als de 26ste weer alles gaat lopen in de media, lopen wij met ons programma achter de feiten aan. Misschien kunnen jullie bijvoorbeeld het AD op de hoogte brengen, zodat zij het 's ochtends in de krant publiceren en jullie 's avonds dan bij ons in het programma zitten.
Als jullie dit voorstel zien zitten, laat dan weten welke van bovengenoemde data het beste uitkomt voor jullie drie.
Groeten,
Danielle
Wellicht ten overvloede, maar;
Pauw&Witteman wordt vanaf maandag 4 september van ma t/m vrijdag live uitgezonden tussen 23.00 en 23.55 uur vanuit Studio De Plantage in Amsterdam bij de VARA/NPS op Nederland 1.
---
[We hebben ons document Kies verantwoorde vrijheid uiteraard niet op een andere datum gepubliceerd dan we aangekondigd hadden.]
'standaardreactie' van mij door de jaren heen op forums:
Mochten de genoemde feiten hier waar zijn (zie: http://frontpage.fok.nl/nieuws/66117) dan vind ik in dit geval ook dat hij kort heeft gezeten.
Er is veel willekeur daar sommigen langer zitten voor bezit van kinderporno en een kind afgedroogd te hebben waarvan deskundigen plus kind zelf zeggen dat er niets seksueel is gebeurd. Veel willekeur dus. De goeden lijden onder de slechten wanneer er geen open debat komt over de afzonderlijke gevallen. Laatst in de VS iemand vermoord door een pedohater omdat hij op een website stond als kinderverkrachter. Wat was het geval. Toen hij 19 of 20 was had hij vrijwillig seks met een 15 jarige (bijna 16 min op een maand na). Was ze een maand ouder dan was hij nooit veroordeeld geweest en nu dus niet vermoord. Op alle forums staat: goed zo dat deze pedofiel is vermoord, want het slachtoffertje heeft levenslang...
Lekker ook voor jongeren die op alle fronten seksueel worden belemmerd en bang worden gemaakt.
Ook kweekt men verkrachters in de huidige tijd. Dit zeggen ook steeds meer deskundigen. De hetze werkt kindermoord en kinderverkrachting juist in de hand. Iets wat ik altijd al beweer. Juist in seksueel repressieve monogame culturen worden er meer vrouwen verkracht dan in tolerante culturen. Maar het erge is dat men een paar extra verkrachtingen maar op de koop toeneemt om toch elke dag in de krant artikelen te kunnen hebben dat kindertjes onschuldig en seksloos zijn. De seksuele onderdrukking vindt men belangrijker dan kinderleed. De boosheid die dit kinderleed oproept reageert men wel af op 'de pedofiel'. Dit terwijl de meeste pedo's juist aardige mensen zijn die de oplossing hebben. De oplossing voor een maatschappij met minder haat en angst en minder misbruik, seksueel als niet-seksueel misbruik. Dat laatste lijdt ook onder de selectieve aandacht, men heeft zondebokken nodig om eigen schuldgevoelens af te kopen. Schuldgevoelens dat anderen kinderen opvoeden: school, kinderopvang (zij mogen niet te close worden vandaar de barrière die de sekswaanzin veroorzaakt.)
groetjes,
Marthijn Uittenbogaard
(minder radicaal dan men denkt... of wil denken)
Mochten de genoemde feiten hier waar zijn (zie: http://frontpage.fok.nl/nieuws/66117) dan vind ik in dit geval ook dat hij kort heeft gezeten.
Er is veel willekeur daar sommigen langer zitten voor bezit van kinderporno en een kind afgedroogd te hebben waarvan deskundigen plus kind zelf zeggen dat er niets seksueel is gebeurd. Veel willekeur dus. De goeden lijden onder de slechten wanneer er geen open debat komt over de afzonderlijke gevallen. Laatst in de VS iemand vermoord door een pedohater omdat hij op een website stond als kinderverkrachter. Wat was het geval. Toen hij 19 of 20 was had hij vrijwillig seks met een 15 jarige (bijna 16 min op een maand na). Was ze een maand ouder dan was hij nooit veroordeeld geweest en nu dus niet vermoord. Op alle forums staat: goed zo dat deze pedofiel is vermoord, want het slachtoffertje heeft levenslang...
Lekker ook voor jongeren die op alle fronten seksueel worden belemmerd en bang worden gemaakt.
Ook kweekt men verkrachters in de huidige tijd. Dit zeggen ook steeds meer deskundigen. De hetze werkt kindermoord en kinderverkrachting juist in de hand. Iets wat ik altijd al beweer. Juist in seksueel repressieve monogame culturen worden er meer vrouwen verkracht dan in tolerante culturen. Maar het erge is dat men een paar extra verkrachtingen maar op de koop toeneemt om toch elke dag in de krant artikelen te kunnen hebben dat kindertjes onschuldig en seksloos zijn. De seksuele onderdrukking vindt men belangrijker dan kinderleed. De boosheid die dit kinderleed oproept reageert men wel af op 'de pedofiel'. Dit terwijl de meeste pedo's juist aardige mensen zijn die de oplossing hebben. De oplossing voor een maatschappij met minder haat en angst en minder misbruik, seksueel als niet-seksueel misbruik. Dat laatste lijdt ook onder de selectieve aandacht, men heeft zondebokken nodig om eigen schuldgevoelens af te kopen. Schuldgevoelens dat anderen kinderen opvoeden: school, kinderopvang (zij mogen niet te close worden vandaar de barrière die de sekswaanzin veroorzaakt.)
groetjes,
Marthijn Uittenbogaard
(minder radicaal dan men denkt... of wil denken)
Poster Armani Junior
Door: Marthijn Uittenbogaard
Eerder gepubliceerd op martijn.org (2004)
Onlangs zorgde een poster van Armani Junior voor opschudding in Groot-Brittannië. Er kwamen 74 klachten binnen bij de reclame codecommissie. De poster zou kinderen seksualiseren. Op de poster was een zittende puberjongen te zien met een blote bast, lang blond haar en met een opvallend grote kralenketting. Hij had wel 'keurig' een broek aan overigens. Een spijkerbroek van het merk Armani Junior.
Wat is nou eigenlijk het probleem? Een jongen met een blote bast zien we toch wel vaker? Het feit dat de poster op velen een erotische uitstraling heeft komt vooral door de 'feiten'. Namelijk de jongen heeft lang blond haar alsook een grote kralenketting om. Doordat hij kenmerken van een meisje bezit, althans zo ziet men dat vandaag de dag nog altijd, kan men de erotische lading ineens niet meer ontkennen! Met alleen een blote bast zal men eerder geneigd zijn de erotiek niet te willen erkennen. Anders ben je zelf een pedofiel namelijk. Iets wat normaal is gaan erotiseren doe je niet.
Tot voor kort mochten alleen meisjes en vrouwen mooi en erotisch zijn. Bij mannen en jongens rust hier nog altijd een taboe op. De kinderkleding voor meisjes is vaak erotisch en hoerig te noemen. Bij jongens eigenlijk totaal niet. Zij dragen eerder ont-erotiserende kleding zoals bijvoorbeeld 'tent'-broeken. (Uitgezonderd mouwloze T-shirts; het begin van verandering is in zicht.)
Het zijn vooral macho-achtige types en personen die in een hiërarchie denken, die moeite hebben met het doorbreken van dit taboe. Meisjes en vrouwen moeten mooi zijn om mannen te behagen. Zij, op hun beurt mogen niet veel eisen stellen aan jongens en mannen. Deze zijn namelijk meerderwaardig in hun ogen. Ditzelfde kun je ook terugzien in videoclips en erotische films op televisie. Een vrouw mag erotiek beleven met een andere vrouw, terwijl je nooit mannen erotisch met elkaar bezig ziet. Anders zou in ieder geval één van de twee zich verlagen tot een 'minderwaardige' vrouw. Ook zijn vrouwen en meisjes broeken en pakken mogen gaan dragen. Tot voor kort werd dit gezien als mannenkleding. Toen ik op de lagere school (heet nu basisschool) zat, was er één meisje begonnen met het dragen van broeken. Zij werd hierom het 'broekenmeisje' genoemd. De verandering is dus snel gegaan. Er bestaan overigens in Nederland nog enkele streng gereformeerde scholen waar meisjes verplicht een rok of een jurk moeten dragen. Wanneer wordt het geaccepteerd dat mannen en jongens rokken en jurken gaan dragen? Nu wacht je bespotting en het roept agressie op bij macho-mannen. Officieel valt dit verbod volgens mij nog onder de wet 'tegen de goede zeden'. Niet dat het expliciet genoemd wordt in de wetgeving maar met de wet 'tegen de goede zeden' is alles te verbieden. In Amsterdam zal de politie je wel met rust laten wanneer je in een jurk over straat loopt, in Staphorst zal dit niet het geval zijn vrees ik. In Amsterdam echter wekt het wel de blinde woede van de macho-mannen. Iets soortgelijks zag je bij het potenrammen. De macho-mannen, met sluimerende homogevoelens, deden hier voornamelijk aan.
Zal Armani nou lijden onder deze protesten? Natuurlijk niet. Jonge schoonheid is in. Calvin Klein verkocht veel meer ondergoed na hun geruchtmakende 'kinderporno' reclamefilmpjes. Bij Michael Jackson namen ze onlangs een Calvin Klein onderbroek in beslag om de één of andere reden. Vereniging MARTIJN moet eigenlijk nu al gaan denken hoe we kinderen kunnen beschermen tegen uitbuiting. Straks krijg je waarschijnlijk talloze kindersterretjes die er eigenlijk niet zelf voor hebben gekozen. De wereld draait te veel om geld.
Erotische mannen- en jongenskleding begon in de jaren zeventig gewoon te worden. Echter de 'acceptatie' van homoseksualiteit gooide roet in het eten. Hetero's wilden niet als homo te boek staan. En daaropvolgend wilden homo's niet meer als nichterig gezien worden. Ik voorspel dat in de nabije toekomst jongens ook naveltruitjes en (weer) zeer korte strakke broekjes gaan dragen met zomers weer. Het geheel opgefleurd met kettingen en arm- en enkelbanden. De zomers gaan nog leuker worden voor boylovers.
Door: Marthijn Uittenbogaard
Eerder gepubliceerd op martijn.org (2004)
Onlangs zorgde een poster van Armani Junior voor opschudding in Groot-Brittannië. Er kwamen 74 klachten binnen bij de reclame codecommissie. De poster zou kinderen seksualiseren. Op de poster was een zittende puberjongen te zien met een blote bast, lang blond haar en met een opvallend grote kralenketting. Hij had wel 'keurig' een broek aan overigens. Een spijkerbroek van het merk Armani Junior.
Wat is nou eigenlijk het probleem? Een jongen met een blote bast zien we toch wel vaker? Het feit dat de poster op velen een erotische uitstraling heeft komt vooral door de 'feiten'. Namelijk de jongen heeft lang blond haar alsook een grote kralenketting om. Doordat hij kenmerken van een meisje bezit, althans zo ziet men dat vandaag de dag nog altijd, kan men de erotische lading ineens niet meer ontkennen! Met alleen een blote bast zal men eerder geneigd zijn de erotiek niet te willen erkennen. Anders ben je zelf een pedofiel namelijk. Iets wat normaal is gaan erotiseren doe je niet.
Tot voor kort mochten alleen meisjes en vrouwen mooi en erotisch zijn. Bij mannen en jongens rust hier nog altijd een taboe op. De kinderkleding voor meisjes is vaak erotisch en hoerig te noemen. Bij jongens eigenlijk totaal niet. Zij dragen eerder ont-erotiserende kleding zoals bijvoorbeeld 'tent'-broeken. (Uitgezonderd mouwloze T-shirts; het begin van verandering is in zicht.)
Het zijn vooral macho-achtige types en personen die in een hiërarchie denken, die moeite hebben met het doorbreken van dit taboe. Meisjes en vrouwen moeten mooi zijn om mannen te behagen. Zij, op hun beurt mogen niet veel eisen stellen aan jongens en mannen. Deze zijn namelijk meerderwaardig in hun ogen. Ditzelfde kun je ook terugzien in videoclips en erotische films op televisie. Een vrouw mag erotiek beleven met een andere vrouw, terwijl je nooit mannen erotisch met elkaar bezig ziet. Anders zou in ieder geval één van de twee zich verlagen tot een 'minderwaardige' vrouw. Ook zijn vrouwen en meisjes broeken en pakken mogen gaan dragen. Tot voor kort werd dit gezien als mannenkleding. Toen ik op de lagere school (heet nu basisschool) zat, was er één meisje begonnen met het dragen van broeken. Zij werd hierom het 'broekenmeisje' genoemd. De verandering is dus snel gegaan. Er bestaan overigens in Nederland nog enkele streng gereformeerde scholen waar meisjes verplicht een rok of een jurk moeten dragen. Wanneer wordt het geaccepteerd dat mannen en jongens rokken en jurken gaan dragen? Nu wacht je bespotting en het roept agressie op bij macho-mannen. Officieel valt dit verbod volgens mij nog onder de wet 'tegen de goede zeden'. Niet dat het expliciet genoemd wordt in de wetgeving maar met de wet 'tegen de goede zeden' is alles te verbieden. In Amsterdam zal de politie je wel met rust laten wanneer je in een jurk over straat loopt, in Staphorst zal dit niet het geval zijn vrees ik. In Amsterdam echter wekt het wel de blinde woede van de macho-mannen. Iets soortgelijks zag je bij het potenrammen. De macho-mannen, met sluimerende homogevoelens, deden hier voornamelijk aan.
Zal Armani nou lijden onder deze protesten? Natuurlijk niet. Jonge schoonheid is in. Calvin Klein verkocht veel meer ondergoed na hun geruchtmakende 'kinderporno' reclamefilmpjes. Bij Michael Jackson namen ze onlangs een Calvin Klein onderbroek in beslag om de één of andere reden. Vereniging MARTIJN moet eigenlijk nu al gaan denken hoe we kinderen kunnen beschermen tegen uitbuiting. Straks krijg je waarschijnlijk talloze kindersterretjes die er eigenlijk niet zelf voor hebben gekozen. De wereld draait te veel om geld.
Erotische mannen- en jongenskleding begon in de jaren zeventig gewoon te worden. Echter de 'acceptatie' van homoseksualiteit gooide roet in het eten. Hetero's wilden niet als homo te boek staan. En daaropvolgend wilden homo's niet meer als nichterig gezien worden. Ik voorspel dat in de nabije toekomst jongens ook naveltruitjes en (weer) zeer korte strakke broekjes gaan dragen met zomers weer. Het geheel opgefleurd met kettingen en arm- en enkelbanden. De zomers gaan nog leuker worden voor boylovers.
Boekbespreking: Beschaving - of wat ervan over is
Terug naar de jaren vijftig?
Het uit het Engels vertaalde boek 'Beschaving - of wat ervan over is' (Uitg.: Nieuw Amsterdam - 2005) van de schrijver Theodore Dalrymple is de moeite van het lezen waard. Theodore Dalrymple is naast schrijver ook arts en wel in een zogeheten achterbuurt in Engeland. Ook is hij een bereisd en belezen man. Kortom een man die in zijn leven veel heeft meegemaakt en van veel verschillende culturen heeft mogen proeven.
In dit boek uit hij forse kritiek op de huidige Britse samenleving. En ik moet toegeven dat zijn kritiek veelal terecht is. Dalrymple treft (als arts) veel ellende aan maar bijna al zijn patiënten leggen de schuld van die ellende bij anderen (externe factoren) neer en bijna nooit bij zichzelf. Wat zijn de problemen die hij zoal aantreft? Nou die liegen er niet om: verpaupering van de buurt, agressie binnen en buiten het gezin, langdurige werkeloosheid, seksueel misbruik, geen toekomstperspectieven, en weinig verantwoordelijkheidsgevoel. Dit laatste komt volgens de schrijver vooral door de overheid die, hierdoor aangemoedigd door de intellectuelen, alhoewel goedbedoeld, te veel verantwoordelijkheden van haar burgers op zich heeft genomen. Hierdoor gaan volwassen burgers zich te afhankelijk van de overheid gedragen en hierdoor ontplooien ze minder initiatieven en daardoor komen ze in een spiraal van frustraties, en daaropvolgend ellende, terecht. Zo vat ik het maar, misschien iets te simpel, samen. Alleen hoe zit het met de oplossingen die de schrijver aandraagt? Hierin verschil ik deels van mening met Dalrymple. Dalrymple geeft de seksuele revolutie grotendeels de schuld van veel ellende en egoïsme. Hij vindt dat de grondleggers van die revolutie het bij het verkeerde eind hadden. De intellectuelen zien het slechten van alle taboes als iets wat goed is. Hierin gaat hij mijns inziens te kort door de bocht. De seksuele revolutie is namelijk nog lang niet af.
Wat er veranderd is, is dat vrouwen nu gelijkwaardiger zijn aan mannen, en homoseksuelen hierdoor ook meer rechten hebben verworven. Voor de rest is er weinig veranderd. Lust is nog steeds een groot taboe en wordt nog altijd erg bestreden alsook kinderseksualiteit.
Dalrymple heeft een punt wanneer hij opmerkt dat veel kinderen geestelijk of lichamelijk worden verwaarloosd en dat veel kinderen opgroeien in onstabiele gezinnen: echtscheidingen, gezinnen met telkens een andere stiefvader, en veel eenoudergezinnen. Hij lijkt terug te willen naar het standaardgezin van vader, moeder en kind(eren). Hiervoor is het nodig om seksuele perversiteiten uit te bannen omdat dit tot egoïstisch en onverantwoord gedrag zou leiden. Jammer voor de vrouwen- en homo-emancipatie, want ikzelf zie geen mogelijkheid om terug te keren naar het standaardgezin van de jaren vijftig en dat tevens vrouwen en homo's rechten zullen hebben. Ik vermoed sterk dat Dalrymple homoseksualiteit ook als een perversiteit beschouwt dat beter bestreden kan worden. Hiervoor heb ik geen hard bewijs maar ik bespeur wel opmerkingen in zijn boek zoals over de homoseksuele zanger Elton John: een 'enge gek, met een geïmplanteerde pruik'. Ook bijvoorbeeld kunstmatige inseminatie bij een lesbisch paar keurt hij af.
Zijn kritiek op de sensatiepers en op de woede-aanvallen van burgers bij geruchtmakende (zeden)zaken deel ik wel. Dit is veelal ter verdoezeling van de eigen tekortkomingen wat de opvoeding betreft. Collectief afkopen van een schuldgevoel dus. Voor de rest bevat het boek interessante bijdragen over het communisme, over de islam, over het drugsbeleid en over kolonialisme. Bij het drugsbeleid stelt hij dat legalisering waarschijnlijk averechts zal werken en hij tracht dit uitvoerig uit te leggen.
Zelf denk ik daar toch anders over, echter mijn argument komt niet voor in de door hem weerlegde argumenten. (Maar hier zal ik verder niet op ingaan in dit artikel.) Wat bij zijn betoog opvalt is het volgende: de Drooglegging (van alcohol) in de VS werkte niet omdat men al massaal alcohol nuttigde; de geest was al uit de fles en die kon er dus niet meer in. Maar wat seksualiteit betreft meent hij wel de geest terug te kunnen laten keren in de fles. Een beetje tegenstrijdig lijkt me.
U heeft van mij nu tegoed hoe ik dan de oplossingen op de genoemde problemen zie. Deels is er een overlap met Dalrymple, namelijk: minder overheidsbemoeienis wat het gezinsleven betreft, wat scholing betreft et cetera. Hierdoor kan de eigenverantwoordelijkheid, en het zelf nadenken en handelen weer floreren. En wat seksualiteit betreft denk ik dat de gezinnen als hoeksteen van de samenleving definitief tot het verleden zullen gaan behoren; ze zijn te klein geworden en men (ooms en tantes, neven en nichten) verhuist te gemakkelijk naar een andere stad of zelfs een ander land. Om een sociale samenleving weer beter te laten functioneren zul je de buurt meer moeten betrekken bij de opvoeding haar kinderen. De mensen in een wijk moeten elkaar helpen, toezicht houden, elkaar desnoods corrigeren. Hiervoor moet men juist ruimdenkender zijn op seksueel vlak omdat men anders stiekem zijn eigen gang wenst te gaan, waardoor men zich juist afsluit van de buren. En ook omdat men elkaar anders niet vertrouwt: Elke man is een viezerik dus ik houd mijn kinderen veilig binnen of ik breng ze onder in een afhankelijkheidsrelatie (emotioneel meestal niet diepgaand): sport, muziekles. En ik waarschuw ze voor enge mannen. Deze angstcultuur maakt mensen onzeker, wantrouwend en agressief. Als een kind een goede relatie heeft met diverse 'ooms' en 'tantes', in de buurt waar het woont, zal het niet zo gauw alleen komen te staan.
Het boek 'Beschaving - of wat ervan over is', is zoals gezegd de moeite waard om te lezen. Of je het nu met zijn visie eens bent of niet; Dalrymple is zeker geen persoon met vastgeroeste denkbeelden. Sterker nog, hij verzet zich in zijn boek tegen dogma's en dat kunnen veel journalisten of intellectuelen hem niet navertellen.
Marthijn Uittenbogaard
december 2005
Terug naar de jaren vijftig?
Het uit het Engels vertaalde boek 'Beschaving - of wat ervan over is' (Uitg.: Nieuw Amsterdam - 2005) van de schrijver Theodore Dalrymple is de moeite van het lezen waard. Theodore Dalrymple is naast schrijver ook arts en wel in een zogeheten achterbuurt in Engeland. Ook is hij een bereisd en belezen man. Kortom een man die in zijn leven veel heeft meegemaakt en van veel verschillende culturen heeft mogen proeven.
In dit boek uit hij forse kritiek op de huidige Britse samenleving. En ik moet toegeven dat zijn kritiek veelal terecht is. Dalrymple treft (als arts) veel ellende aan maar bijna al zijn patiënten leggen de schuld van die ellende bij anderen (externe factoren) neer en bijna nooit bij zichzelf. Wat zijn de problemen die hij zoal aantreft? Nou die liegen er niet om: verpaupering van de buurt, agressie binnen en buiten het gezin, langdurige werkeloosheid, seksueel misbruik, geen toekomstperspectieven, en weinig verantwoordelijkheidsgevoel. Dit laatste komt volgens de schrijver vooral door de overheid die, hierdoor aangemoedigd door de intellectuelen, alhoewel goedbedoeld, te veel verantwoordelijkheden van haar burgers op zich heeft genomen. Hierdoor gaan volwassen burgers zich te afhankelijk van de overheid gedragen en hierdoor ontplooien ze minder initiatieven en daardoor komen ze in een spiraal van frustraties, en daaropvolgend ellende, terecht. Zo vat ik het maar, misschien iets te simpel, samen. Alleen hoe zit het met de oplossingen die de schrijver aandraagt? Hierin verschil ik deels van mening met Dalrymple. Dalrymple geeft de seksuele revolutie grotendeels de schuld van veel ellende en egoïsme. Hij vindt dat de grondleggers van die revolutie het bij het verkeerde eind hadden. De intellectuelen zien het slechten van alle taboes als iets wat goed is. Hierin gaat hij mijns inziens te kort door de bocht. De seksuele revolutie is namelijk nog lang niet af.
Wat er veranderd is, is dat vrouwen nu gelijkwaardiger zijn aan mannen, en homoseksuelen hierdoor ook meer rechten hebben verworven. Voor de rest is er weinig veranderd. Lust is nog steeds een groot taboe en wordt nog altijd erg bestreden alsook kinderseksualiteit.
Dalrymple heeft een punt wanneer hij opmerkt dat veel kinderen geestelijk of lichamelijk worden verwaarloosd en dat veel kinderen opgroeien in onstabiele gezinnen: echtscheidingen, gezinnen met telkens een andere stiefvader, en veel eenoudergezinnen. Hij lijkt terug te willen naar het standaardgezin van vader, moeder en kind(eren). Hiervoor is het nodig om seksuele perversiteiten uit te bannen omdat dit tot egoïstisch en onverantwoord gedrag zou leiden. Jammer voor de vrouwen- en homo-emancipatie, want ikzelf zie geen mogelijkheid om terug te keren naar het standaardgezin van de jaren vijftig en dat tevens vrouwen en homo's rechten zullen hebben. Ik vermoed sterk dat Dalrymple homoseksualiteit ook als een perversiteit beschouwt dat beter bestreden kan worden. Hiervoor heb ik geen hard bewijs maar ik bespeur wel opmerkingen in zijn boek zoals over de homoseksuele zanger Elton John: een 'enge gek, met een geïmplanteerde pruik'. Ook bijvoorbeeld kunstmatige inseminatie bij een lesbisch paar keurt hij af.
Zijn kritiek op de sensatiepers en op de woede-aanvallen van burgers bij geruchtmakende (zeden)zaken deel ik wel. Dit is veelal ter verdoezeling van de eigen tekortkomingen wat de opvoeding betreft. Collectief afkopen van een schuldgevoel dus. Voor de rest bevat het boek interessante bijdragen over het communisme, over de islam, over het drugsbeleid en over kolonialisme. Bij het drugsbeleid stelt hij dat legalisering waarschijnlijk averechts zal werken en hij tracht dit uitvoerig uit te leggen.
Zelf denk ik daar toch anders over, echter mijn argument komt niet voor in de door hem weerlegde argumenten. (Maar hier zal ik verder niet op ingaan in dit artikel.) Wat bij zijn betoog opvalt is het volgende: de Drooglegging (van alcohol) in de VS werkte niet omdat men al massaal alcohol nuttigde; de geest was al uit de fles en die kon er dus niet meer in. Maar wat seksualiteit betreft meent hij wel de geest terug te kunnen laten keren in de fles. Een beetje tegenstrijdig lijkt me.
U heeft van mij nu tegoed hoe ik dan de oplossingen op de genoemde problemen zie. Deels is er een overlap met Dalrymple, namelijk: minder overheidsbemoeienis wat het gezinsleven betreft, wat scholing betreft et cetera. Hierdoor kan de eigenverantwoordelijkheid, en het zelf nadenken en handelen weer floreren. En wat seksualiteit betreft denk ik dat de gezinnen als hoeksteen van de samenleving definitief tot het verleden zullen gaan behoren; ze zijn te klein geworden en men (ooms en tantes, neven en nichten) verhuist te gemakkelijk naar een andere stad of zelfs een ander land. Om een sociale samenleving weer beter te laten functioneren zul je de buurt meer moeten betrekken bij de opvoeding haar kinderen. De mensen in een wijk moeten elkaar helpen, toezicht houden, elkaar desnoods corrigeren. Hiervoor moet men juist ruimdenkender zijn op seksueel vlak omdat men anders stiekem zijn eigen gang wenst te gaan, waardoor men zich juist afsluit van de buren. En ook omdat men elkaar anders niet vertrouwt: Elke man is een viezerik dus ik houd mijn kinderen veilig binnen of ik breng ze onder in een afhankelijkheidsrelatie (emotioneel meestal niet diepgaand): sport, muziekles. En ik waarschuw ze voor enge mannen. Deze angstcultuur maakt mensen onzeker, wantrouwend en agressief. Als een kind een goede relatie heeft met diverse 'ooms' en 'tantes', in de buurt waar het woont, zal het niet zo gauw alleen komen te staan.
Het boek 'Beschaving - of wat ervan over is', is zoals gezegd de moeite waard om te lezen. Of je het nu met zijn visie eens bent of niet; Dalrymple is zeker geen persoon met vastgeroeste denkbeelden. Sterker nog, hij verzet zich in zijn boek tegen dogma's en dat kunnen veel journalisten of intellectuelen hem niet navertellen.
Marthijn Uittenbogaard
december 2005
Het systeem der onderdrukking
Marthijn Uittenbogaard - 12.02.2005 21:40
De kerk heeft een methode ontwikkeld om mensen te onderdrukken. De methode is simpel en hij doet al eeuwen dienst. Men zorgt ervoor dat seksualiteit zondig is. Als men dit eenmaal bewerkstelligd heeft is de rest simpel; iedereen die kritisch is wat het geloof betreft, door redelijk zelfstandig na te durven denken, is bijna vanzelfsprekend ook kritisch wat betreft de seksuele moraal die de kerk er op nahoudt. De machthebbers kunnen vervolgens deze ketters hard aanpakken. Het volk eist dit van hen, daar ze geen raad weten met de vrijgekomen seksuele emoties bij zichzelf. Dit onderdrukkende systeem is geïntroduceerd in het christendom en het wordt ook gebruikt in vele andere godsdiensten en dictaturen.
Wie heeft er voordeel bij dit systeem? Iedereen die uit is op macht. De geestelijken dus, maar niet alleen zij. Het gezin fungeert namelijk net zoals het patriarchale geloofssysteem, maar dan in het klein. Het gezin biedt echter wel een vorm van stabiliteit en (schijn)zekerheid. De man is de baas, daarna de vrouw, en de kinderen hebben het minst in te brengen. Sowieso heeft de helft der bevolking zo dus (wat) macht over de andere helft. Een groot percentage mensen heeft dus macht te verliezen wanneer het systeem verandert. Echter is het taboe op seksualiteit niet bewust maar onbewust en dus kan je de mannelijke helft van de bevolking net zo goed slachtoffer noemen van dit systeem. Zij worden ook seksueel onderdrukt zij het iets minder dan de vrouwen en de kinderen. Waarom men nou net seksualiteit heeft ‘uitgekozen’ ligt voor de hand. Seksualiteit is iets dat ieder mens bezit. Ook gaat de keuze automatisch, daar door middel van het systeem ‘try and error’, bewust of onbewust uitgeoefend, men er vroeg of laat achter komt hoe je macht kan verkrijgen over anderen.
Hoe kan het dat dit systeem er is gekomen en waarom komen we er zo moeizaam vanaf? Het systeem is er niet vrijwillig gekomen; het ging gepaard met veel geweld en onderdrukking. Er heeft veel bloed gevloeid. Vrije mensen hebben niet zo veel oog voor bewapening en legers en wat al niet meer. De tegenpartij heeft dus een voorsprong wanneer zij geweld gaan gebruiken tegen minderheden. Vooral daar zij altijd eerst de minst populaire groep aanvallen. Dit kunnen de joden zijn, kruidenvrouwtjes, et cetera. De kerk heeft het ook voor elkaar gekregen om alle vrouwen ondergeschikt te maken aan mannen door middel van geschiedvervalsing en door brute machtsvertoning.
De wetenschap maar vooral de onafhankelijke verspreiding daarvan heeft roet in het eten gegooid, wat dit onderdrukkende systeem betreft. De boekdrukkunst en later de radio en tv en pas geleden het internet, zijn van onschatbare waarde. Thans is het mogelijk om kennis te verspreiden en om deze kennis vrijwel zeker nooit verloren te laten gaan. Het zal niemand verbazen dat juist de kerk en andere dictatoriale systemen een historie hebben van censuur zoals bijvoorbeeld boekverbranding.
We zijn tegenwoordig toch vrijwel bevrijd van het juk der seksuele onderdrukking en dus van het machtsmisbruik in de samenleving? Neen, nog lang niet! En ik zal u proberen uit te leggen wat er zoal aan scheelt. De feministische golven en de seksuele revoluties hebben ervoor gezorgd dat het systeem is gaan wankelen, maar niet meer dan dat. Het systeem staat nog altijd recht overeind en is zich al jaren weer aan het versterken. De zonde, het schuldgevoel aangaande alles wat met seksualiteit te maken heeft, is namelijk nog diep in ons soort samenlevingen geworteld. De vrijgekomen negatieve energie die ‘losbandigheid’ oproept, kanaliseert zich meer en meer met als resultaat: haat, onderdrukking van de wat vrijere geesten, en zelfs oorlogen. Het christendom kan in de nabije toekomst zo weer snel een grotere machtsfactor worden en het leven van het volk weer meer en meer gaan beheersen.
Hoe heeft men het seksuele ongenoegen weten te kanaliseren na de seksuele revolutie van eind jaren zestig/ begin jaren zeventig? Het antwoord is simpel. Vrouwen mochten dan wel eindelijk redelijk bevrijd zijn (op papier; de praktijk is nog steeds onderhevig aan de anti-seksuele normen die veel vrouwen en mannen nog altijd bezitten), maar de kinderen waren dat nog niet. En dus werd er ook nooit serieus naar de kinderen geluisterd; zij hadden nog nauwelijks macht. De kinderen werden dus misbruikt om de voortgang van de seksuele bevrijding af te remmen of om deze zelfs (deels) terug te draaien. Personen die redelijk onafhankelijk durven te denken komen al snel tot de conclusie dat kinderen seksuele wezens zijn en dat kinderseksualiteit positief is voor hun ontwikkeling, daar er bijvoorbeeld literatuur bestaat die daar op wijst. Het zal u niet verbazen dat deze ruimdenkende mensen vaak op andere terreinen tevens ruimdenkend zijn. Door deze mensen te verketteren, verketter je meteen ook de vooruitgang op andere niet-seksuele terreinen en je houdt op den duur alleen intolerante, slecht geïnformeerde mensen over die het publieke debat bepalen en misbruiken om zo macht te verwerven.
In deze situatie zijn we heden ten dage beland. De samenleving roept om steeds strengere straffen, om meer ge- en verboden, om meer inmenging in de persoonlijke levenssfeer, en om steeds meer censuur. Denk bijvoorbeeld aan het feit dat kinderen geen (kinder)pornografie mogen zien. Het verbod op kinderporno, dat ook voor volwassenen geldt, maar dat hoef ik u niet te vertellen, komt overeen met de boekverbrandingen van weleer. Kinderseksualiteit is namelijk (gevoelsmatig) een zonde, een gruwel gods. Bijna iedereen onderdrukt zijn of haar erotische gevoelen voor minderjarigen. Uit metingen van seksuele opwinding bij het zien van kindererotiek blijkt dat velen seksueel opgewonden kunnen raken van pubers. Het zou vreemd zijn als de mens als enigste organisme ter wereld niet op al geslachtsrijpe soortgenoten zou vallen. Deze en ook vele andere seksuele onderdrukkinggen richten zich op zondebokken; de pedofielen zijn hierin de grootste zondebokken vandaag de dag, daar zij dus het meest voor kinderseksualiteit en andere kinderrechten opkomen. Personen die in de jaren zestig en zeventig op handen werden gedragen, omdat zij zo ruimdenkend waren, ook op het terrein van de kinderseksualiteit, worden vandaag de dag dus het hardst gestigmatiseerd en gedemoniseerd. Het zal niet bij deze groep blijven, daar er steeds meer onder onfatsoenlijk gedrag zal vallen. De ‘kiem’ voor de terugkeer naar een allesoverheersend regiem is gevonden. Dit proces is al ruim twintig jaar gaande en wanneer we ziende blind blijven zal dit proces doorgaan. Wie stopt de opkomst van een christenfundamentalistische staat (of een moslimfundamentalistische staat), een politiestaat, een fascistenstaat, een big brother-maatschappij? In mijn eentje kan ik dat niet voorkomen. Uw hulp is daarvoor nodig maar dan moeten wel veel mensen eerst hun oogkleppen afdoen.
Marthijn Uittenbogaard,
12-02-2005
Eerder gepost op Indymedia: http://www.indymedia.nl/nl/2005/02/24921.shtml
Marthijn Uittenbogaard - 12.02.2005 21:40
De kerk heeft een methode ontwikkeld om mensen te onderdrukken. De methode is simpel en hij doet al eeuwen dienst. Men zorgt ervoor dat seksualiteit zondig is. Als men dit eenmaal bewerkstelligd heeft is de rest simpel; iedereen die kritisch is wat het geloof betreft, door redelijk zelfstandig na te durven denken, is bijna vanzelfsprekend ook kritisch wat betreft de seksuele moraal die de kerk er op nahoudt. De machthebbers kunnen vervolgens deze ketters hard aanpakken. Het volk eist dit van hen, daar ze geen raad weten met de vrijgekomen seksuele emoties bij zichzelf. Dit onderdrukkende systeem is geïntroduceerd in het christendom en het wordt ook gebruikt in vele andere godsdiensten en dictaturen.
Wie heeft er voordeel bij dit systeem? Iedereen die uit is op macht. De geestelijken dus, maar niet alleen zij. Het gezin fungeert namelijk net zoals het patriarchale geloofssysteem, maar dan in het klein. Het gezin biedt echter wel een vorm van stabiliteit en (schijn)zekerheid. De man is de baas, daarna de vrouw, en de kinderen hebben het minst in te brengen. Sowieso heeft de helft der bevolking zo dus (wat) macht over de andere helft. Een groot percentage mensen heeft dus macht te verliezen wanneer het systeem verandert. Echter is het taboe op seksualiteit niet bewust maar onbewust en dus kan je de mannelijke helft van de bevolking net zo goed slachtoffer noemen van dit systeem. Zij worden ook seksueel onderdrukt zij het iets minder dan de vrouwen en de kinderen. Waarom men nou net seksualiteit heeft ‘uitgekozen’ ligt voor de hand. Seksualiteit is iets dat ieder mens bezit. Ook gaat de keuze automatisch, daar door middel van het systeem ‘try and error’, bewust of onbewust uitgeoefend, men er vroeg of laat achter komt hoe je macht kan verkrijgen over anderen.
Hoe kan het dat dit systeem er is gekomen en waarom komen we er zo moeizaam vanaf? Het systeem is er niet vrijwillig gekomen; het ging gepaard met veel geweld en onderdrukking. Er heeft veel bloed gevloeid. Vrije mensen hebben niet zo veel oog voor bewapening en legers en wat al niet meer. De tegenpartij heeft dus een voorsprong wanneer zij geweld gaan gebruiken tegen minderheden. Vooral daar zij altijd eerst de minst populaire groep aanvallen. Dit kunnen de joden zijn, kruidenvrouwtjes, et cetera. De kerk heeft het ook voor elkaar gekregen om alle vrouwen ondergeschikt te maken aan mannen door middel van geschiedvervalsing en door brute machtsvertoning.
De wetenschap maar vooral de onafhankelijke verspreiding daarvan heeft roet in het eten gegooid, wat dit onderdrukkende systeem betreft. De boekdrukkunst en later de radio en tv en pas geleden het internet, zijn van onschatbare waarde. Thans is het mogelijk om kennis te verspreiden en om deze kennis vrijwel zeker nooit verloren te laten gaan. Het zal niemand verbazen dat juist de kerk en andere dictatoriale systemen een historie hebben van censuur zoals bijvoorbeeld boekverbranding.
We zijn tegenwoordig toch vrijwel bevrijd van het juk der seksuele onderdrukking en dus van het machtsmisbruik in de samenleving? Neen, nog lang niet! En ik zal u proberen uit te leggen wat er zoal aan scheelt. De feministische golven en de seksuele revoluties hebben ervoor gezorgd dat het systeem is gaan wankelen, maar niet meer dan dat. Het systeem staat nog altijd recht overeind en is zich al jaren weer aan het versterken. De zonde, het schuldgevoel aangaande alles wat met seksualiteit te maken heeft, is namelijk nog diep in ons soort samenlevingen geworteld. De vrijgekomen negatieve energie die ‘losbandigheid’ oproept, kanaliseert zich meer en meer met als resultaat: haat, onderdrukking van de wat vrijere geesten, en zelfs oorlogen. Het christendom kan in de nabije toekomst zo weer snel een grotere machtsfactor worden en het leven van het volk weer meer en meer gaan beheersen.
Hoe heeft men het seksuele ongenoegen weten te kanaliseren na de seksuele revolutie van eind jaren zestig/ begin jaren zeventig? Het antwoord is simpel. Vrouwen mochten dan wel eindelijk redelijk bevrijd zijn (op papier; de praktijk is nog steeds onderhevig aan de anti-seksuele normen die veel vrouwen en mannen nog altijd bezitten), maar de kinderen waren dat nog niet. En dus werd er ook nooit serieus naar de kinderen geluisterd; zij hadden nog nauwelijks macht. De kinderen werden dus misbruikt om de voortgang van de seksuele bevrijding af te remmen of om deze zelfs (deels) terug te draaien. Personen die redelijk onafhankelijk durven te denken komen al snel tot de conclusie dat kinderen seksuele wezens zijn en dat kinderseksualiteit positief is voor hun ontwikkeling, daar er bijvoorbeeld literatuur bestaat die daar op wijst. Het zal u niet verbazen dat deze ruimdenkende mensen vaak op andere terreinen tevens ruimdenkend zijn. Door deze mensen te verketteren, verketter je meteen ook de vooruitgang op andere niet-seksuele terreinen en je houdt op den duur alleen intolerante, slecht geïnformeerde mensen over die het publieke debat bepalen en misbruiken om zo macht te verwerven.
In deze situatie zijn we heden ten dage beland. De samenleving roept om steeds strengere straffen, om meer ge- en verboden, om meer inmenging in de persoonlijke levenssfeer, en om steeds meer censuur. Denk bijvoorbeeld aan het feit dat kinderen geen (kinder)pornografie mogen zien. Het verbod op kinderporno, dat ook voor volwassenen geldt, maar dat hoef ik u niet te vertellen, komt overeen met de boekverbrandingen van weleer. Kinderseksualiteit is namelijk (gevoelsmatig) een zonde, een gruwel gods. Bijna iedereen onderdrukt zijn of haar erotische gevoelen voor minderjarigen. Uit metingen van seksuele opwinding bij het zien van kindererotiek blijkt dat velen seksueel opgewonden kunnen raken van pubers. Het zou vreemd zijn als de mens als enigste organisme ter wereld niet op al geslachtsrijpe soortgenoten zou vallen. Deze en ook vele andere seksuele onderdrukkinggen richten zich op zondebokken; de pedofielen zijn hierin de grootste zondebokken vandaag de dag, daar zij dus het meest voor kinderseksualiteit en andere kinderrechten opkomen. Personen die in de jaren zestig en zeventig op handen werden gedragen, omdat zij zo ruimdenkend waren, ook op het terrein van de kinderseksualiteit, worden vandaag de dag dus het hardst gestigmatiseerd en gedemoniseerd. Het zal niet bij deze groep blijven, daar er steeds meer onder onfatsoenlijk gedrag zal vallen. De ‘kiem’ voor de terugkeer naar een allesoverheersend regiem is gevonden. Dit proces is al ruim twintig jaar gaande en wanneer we ziende blind blijven zal dit proces doorgaan. Wie stopt de opkomst van een christenfundamentalistische staat (of een moslimfundamentalistische staat), een politiestaat, een fascistenstaat, een big brother-maatschappij? In mijn eentje kan ik dat niet voorkomen. Uw hulp is daarvoor nodig maar dan moeten wel veel mensen eerst hun oogkleppen afdoen.
Marthijn Uittenbogaard,
12-02-2005
Eerder gepost op Indymedia: http://www.indymedia.nl/nl/2005/02/24921.shtml
Gerard Reve was homofiel. Dat vertelde hij zelf in de jaren zestig.
Hij vond dat hij zijn seksuele voorkeur niet verborgen moest houden
omdat het een belangrijk deel van zijn persoon betekent. Hierin
heeft hij gelijk. Zijn seksuele voorkeur was een deel van hem. Een
belangrijk deel maar daarmee liet hij zich niet plaatsen in een
hokje. Hij kon tevens seksueel opgewonden raken van vrouwen maar
het deed zijn hart niet samenknijpen.
Was Gerard ook pedofiel (pederast)? Volgens de definitie die kranten, tijdschriften en actualiteitenprogramma's hanteren; seksueel opgewonden kunnen raken van personen onder de zestien, wel. Toch repte de kranten en televisieprogramma's hier na zijn overlijden niet over. Blijkbaar is dit aspect niet belangrijk genoeg om te noemen vandaag de dag…
Zelf schreef Gerard in i.i.g. een van zijn boeken dat de volwassen variant van homoseksualiteit nu legaal is. Een intieme relatie tussen een man en een jongen valt ook onder de noemer homofilie daar er geen leeftijden in de definitie zitten maar alleen het geslacht. Ik vraag me af hoe Gerard zich het liefste zou noemen in deze tijd: homofiel (houden van hetzelfde geslacht), homoseksueel (seksuele aantrekkingkracht tot hetzelfde geslacht maar minder nadruk dus op de liefdeskant) of misschien pederast om tegenwicht te bieden aan de huidige hetze?
Hoe het ook zij, ik ben een groot bewonderaar van Gerard Reve. Samen met Pim Fortuyn zijn dit mijn twee helden. Het was ontroerend om te zien dat Reve ook van de liedjes van de Zangeres Zonder Naam houdt. Ook dat hebben we gemeen. Wel schandalig blijft het dat de media het pedoverhaal maar achterwege hebben gelaten. Alleen via forums zoals FOK, GeenStijl e.d. kun je deze kennis vergaren. Jongeren die een krant lezen of naar een actualiteitenprogramma kijken, krijgen alleen te maken met Goebbelsjournalistiek, en dat al jaren lang. Want alle journalisten die een necrologie hebben geschreven vinden dit punt van belang maar ze hebben het lef niet om dit te benoemen. Reve was goed en pedo's zijn fout. Alsof we in een communistische staat leven.
In Australië werd onlangs een man veroordeeld vanwege het bezitten van een seksueel getint man/jongen-verhaal. Ook werd in dat land onlangs een website afgesloten vanwege het feit dat de man achter die website het opnam voor boylove. Hijzelf werd gearresteerd. Een paar dagen daarvoor zei de politie nog niets te kunnen doen daar er geen foto's op de site stonden. Na mediaverontwaardiging zei men dat ook teksten, niet eens erotische maar dus politieke, ook pornografisch zijn. Dat krijg je wanneer media aan zelfcensuur doen of nog erger: voor inquisiteur spelen.
Aan alle recensenten die positief over Reve schreven: vandaag de dag zou er geen uitgever zijn die een nieuwe schrijver a la Reve durft uit te geven laat staan dat er recensies over zouden verschijnen. Leve de vooruitgang.
Leve Reve, leve Pim en dood aan de censuur.
Leiden, 10 april 2006
Marthijn Uittenbogaard
Was Gerard ook pedofiel (pederast)? Volgens de definitie die kranten, tijdschriften en actualiteitenprogramma's hanteren; seksueel opgewonden kunnen raken van personen onder de zestien, wel. Toch repte de kranten en televisieprogramma's hier na zijn overlijden niet over. Blijkbaar is dit aspect niet belangrijk genoeg om te noemen vandaag de dag…
Zelf schreef Gerard in i.i.g. een van zijn boeken dat de volwassen variant van homoseksualiteit nu legaal is. Een intieme relatie tussen een man en een jongen valt ook onder de noemer homofilie daar er geen leeftijden in de definitie zitten maar alleen het geslacht. Ik vraag me af hoe Gerard zich het liefste zou noemen in deze tijd: homofiel (houden van hetzelfde geslacht), homoseksueel (seksuele aantrekkingkracht tot hetzelfde geslacht maar minder nadruk dus op de liefdeskant) of misschien pederast om tegenwicht te bieden aan de huidige hetze?
Hoe het ook zij, ik ben een groot bewonderaar van Gerard Reve. Samen met Pim Fortuyn zijn dit mijn twee helden. Het was ontroerend om te zien dat Reve ook van de liedjes van de Zangeres Zonder Naam houdt. Ook dat hebben we gemeen. Wel schandalig blijft het dat de media het pedoverhaal maar achterwege hebben gelaten. Alleen via forums zoals FOK, GeenStijl e.d. kun je deze kennis vergaren. Jongeren die een krant lezen of naar een actualiteitenprogramma kijken, krijgen alleen te maken met Goebbelsjournalistiek, en dat al jaren lang. Want alle journalisten die een necrologie hebben geschreven vinden dit punt van belang maar ze hebben het lef niet om dit te benoemen. Reve was goed en pedo's zijn fout. Alsof we in een communistische staat leven.
In Australië werd onlangs een man veroordeeld vanwege het bezitten van een seksueel getint man/jongen-verhaal. Ook werd in dat land onlangs een website afgesloten vanwege het feit dat de man achter die website het opnam voor boylove. Hijzelf werd gearresteerd. Een paar dagen daarvoor zei de politie nog niets te kunnen doen daar er geen foto's op de site stonden. Na mediaverontwaardiging zei men dat ook teksten, niet eens erotische maar dus politieke, ook pornografisch zijn. Dat krijg je wanneer media aan zelfcensuur doen of nog erger: voor inquisiteur spelen.
Aan alle recensenten die positief over Reve schreven: vandaag de dag zou er geen uitgever zijn die een nieuwe schrijver a la Reve durft uit te geven laat staan dat er recensies over zouden verschijnen. Leve de vooruitgang.
Leve Reve, leve Pim en dood aan de censuur.
Leiden, 10 april 2006
Marthijn Uittenbogaard
Bijlagen behorend bij dit stuk.
Bijlage I:
Er lijkt iets merkwaardigs aan de hand met het verschijnsel ‘’seksueel misbruik’’-althans met het maatschappelijke gevoelen daarover. De afgelopen jaren (en na de affaire-Dutroux is er van een stroomversnelling sprake) lijkt er zich een bijna-consensus te vormen die weliswaar nooit expliciet wordt uitgesproken, doch die zich wel simpel laat formuleren: iedere seksuele relatie tussen twee mensen die zich in een structureel ongelijke machtspositie bevinden staat gelijk aan seksueel misbruik. Deze stelling gaat dan op voor artsen en patiënten, sportcoaches en pupillen, pastores en parochianen, docenten en studenten, en last but not least natuurlijk: meerder- en minderjarigen. En de stelling heeft nog een vervolg, te weten dat seksueel misbruik ook automatisch misbruik van de ergste soort is. Mensen die zich hieraan schuldig maken zijn ten diepste immoreel en in essentie crimineel. [...] Mijns inziens is het begrip seksueel misbruik inmiddels op een schrikbarende manier een eigen leven gaan leiden, en begint het denken erover soms beklemmende vormen aan te nemen. Het feit dat de aanwezigheid van een machtsrelatie tussen twee mensen op zichzelf nog niet eens aan aanwijzing voor ''misbruik'' vormt, het feit kortom dat de ''machtige'' partner zijn macht daadwerkelijk misbruikt moet hebben om de ander een lichamelijke relatie op te dringen, voor er van seksueel misbruik sprake is, zal in abstracto door weinigen worden ontkend. Doch in de praktijk wordt dit makkelijk vergeten, bijvoorbeeld door er op te wijzen dat het bij machtsongelijkheid vaak moeilijk vaststelbaar is of er van werkelijke vrijwilligheid, of toch van dwang of drang, sprake was. Om vervolgens, in een verre van logische stap, het criterium van de vrijwilligheid voor dit soort situaties dan maar helemaal overboord te zetten, en te vergeten dat iemand die werkelijk in vrije wil tot seks heeft besloten eenvoudig geen grond tot klacht heeft, al was de voormalige partner dan honderdmaal zijn of haar ''bovengeschikte''. [...] En er lijkt ook simpelweg geen grond voor de dramatische stelling dat ieder seksueel spelletje met een kind per definitie als een traumatiserende gebeurtenis ervaren moet worden. Wat dit betreft hebben de deskundige keizers zelf geen kleren aan. Althans, er zit wel een grond van waarheid in deze gedachte, maar dan slechts als een bittere selffulfilling prophecy. Het zijn juist degenen die roepen dat hier al bij voorbaat iets vreselijks gebeurt, die een sfeer van angst en schaamte scheppen, waardoor het gebeurde inderdaad angstig, onbespreekbaar en daardoor traumatiserend wordt. Mijns inziens is de intense opwinding over alomtegenwoordig seksueel misbruik, ook in die gevallen waarin daar feitelijk geen sprake van is, paradoxaal genoeg geen gevolg van afgenomen verdraagzaamheid, doch een bijverschijnsel van een juist sterk toegenomen seksuele tolerantie in onze samenleving. De dagelijkse televisie biedt ons voorlichting over dildo's, travestie en sadomasochisme, en het homohuwelijk is inmiddels serieus bespreekbaar geworden. Na de ''woeste'' jaren zestig is de trein van de seksuele revolutie niet tot staan gebracht maar onafgebroken doorgedenderd. Met als gevolg dat het nog altijd vitale, want in de oude, christelijke moraal gewortelde besef dat seks toch een zonde is die slechts bij uitzondering (in een vast heteroseksueel partnerschap) mag worden beoefend langzamerhand geen kant meer op kan. Het christelijke geweten, dat ons allen tot op zekere hoogte eigen is, wordt dagelijks geschoffeerd, gebombardeerd en aan scherven geschoten. En het is dit in de verdrukking geraakte antiseksuele besef, dit sluimerende onbehagen met een vrijheid die nog altijd niet geheel vanzelfsprekend aanvoelt, dat zich een uitweg zoekt en zo'n uitweg ook vindt - in verontwaardiging over iets dat, God zij dank, nog wel als schandelijk exces ervaren mag worden. Ik zou er voor willen pleiten dit christelijke geweten eindelijk eens definitief ten grave te dragen.
bron: Artikel < ''Seksueel misbruik'' lijdt aan inflatie > door Eric Van Ree; NRC Webpagina's; 23 september 1996
Bijlage II:
Democratie hoort regering en volksvertegenwoordiging voldoende ruimte te bieden om onheil te voorkomen, ook al wenst het volk dat onheil; om impopulaire maatregelen te nemen, als die op langere termijn voor het volk voordeliger zouden uitwerken; om niet voortdurend de clown te hoeven spelen en de gelukzalige idioot, maar voldoende tijd over te houden voor een goed boek, culturele verdieping of bijscholingscursussen. [...] De politieke partijen zijn op elkaar gaan lijken. En als het onderscheid tussen de partijen vervaagt zal een politicus ineens het hele volk moeten gaan behagen, vooral als hij als partijlid ook nog eens wil promoveren en minister wil worden. [...] De media en de gelijkgeschakelde partijen stimuleren wederzijds de hoogst gewenste schaalvergroting. Elk streven is gericht op de zo groot mogelijke groep. Bij de partijen, de omroepen, de organisatoren van evenementen. Daaruit volgt met ijzeren logica dat steeds meer minderheden in het gedrang komen. En dat we steeds meer aansturen op één partij. [...] Sinds wanneer is het volk geen monster meer? De politieke partijen, de kranten, de schrijvers, ze doen allemaal of hun neus bloedt. Het volk heeft gelijk. Er wordt te weinig naar het volk geluisterd. Het volk mort. Het volk mort terecht. We moeten het volk bereiken. We moeten meer volk bereiken. Wie bepaalt wat goed is? Het volk. Wie bepaalt wat mooi is? Het volk. [...] Van populisme bij klein-links kan men koud noch warm worden. Maar het populisme in de VVD is verreweg het meest fatale verschijnsel na de Tweede Wereldoorlog. Een volkse kongsie is er in die partij altijd geweest. Maar ze was nooit het hele liberalisme. [...] De partijen die tussen de sjablonen van rechts en links in hangen voelen begrijpelijkerwijs de adem van extreem-rechts en het nieuwe volksfascisme het heetst in hun nek. Traditioneel zijn ze anti-populistisch en toch zien ze hun aanhang wegzwemmen naar het Vlaams Belang en naar de Groep Wilders. [...] De traditionele dam tussen wijs bestuur en volkswil van de korte termijn is grondig verbrokkeld: de dam van de instituten, de verenigingen, de universiteiten, de onafhankelijke pers. [...] De hele dag door wordt er tot in de meest verborgen hoekjes van, zeg maar, voetbalverslaggevers en televisierecensenten, gesmaald op elite, kwaliteit, minderheden, fatsoen. Bij de lezer zou het licht iedere keer op rood moeten springen, maar het blijft op groen staan. [...] Politici kunnen geen lessen trekken uit de geschiedenis. De geschiedenis is immers afgeschaft. Het beest in het volk ligt altijd op de loer. De volksmond heeft altijd honger. Er is slechts een politicus voor nodig om het beest ergens op af te sturen. [...] De nieuwste lichting volksmenners verspreidt steeds meer angst, want angst boeit en bindt het volk. Angst baart ook vijanden. [...] Maar de leiders wijzen de verkeerde vijanden aan. Ze zoeken de vijanden van buiten, de vreemdeling. Ze zien vlijtig de vijand in ons midden over het hoofd. De vijand binnenin, de gewone man, de naakte en fatale aap in ons.
[De definitie die Komrij in zijn stuk geeft van het woord 'populisme':] Populisme komt neer op het opvrijen van de massa om er beter van te worden. Populisme komt neer op het lippendienst bewijzen aan de gewone man zonder onderscheid te maken tussen domme, slimme, hardwerkende, luie, rancuneuze, tolerante, humane en debiele gewone mannen. Populisme komt neer op totale minachting voor de gewone man. Populisme is een schijnvertoning. Populisme is wat ik het meest haat van al. Met een haat die me mens laat voelen.
bron: Essay 'Sinds wanneer is het volk geen monster meer? - De omhelzing van het populisme' door Gerrit Komrij; Komrij sprak op 21 juni 2005 deze openingsrede van de SLAA-serie 'Over grenzen' uit in de Balie te Amsterdam; Vrij Nederland nummer 27-28; 9 juli 2005
Bijlage III:
Neen, als ik aan nieuw fascisme denk, dan denk ik aan de ijverig doorwerkende technocraten, [...] die onze vuilniszakken openmaken om vast te stellen of wij milieu-aanwijzingen overtreden, die filosoferen over de mogelijkheden die de informatica biedt bij controle op het gedrag van de burger, aan PTT's die de telefoon gebruiken - ook als die op de haak ligt - als afluisterapparatuur, aan techneuten die allerlei informatiebestanden aan elkaar willen koppelen voor goede doelen zoals het tegengaan van belasting- en steunfraude en van het illegaal in het land verkeren, aan commissarissen van politie die elke gelegenheid aangrijpen om te roepen om meer bevoegdheden en cellen [...]. Het nieuwe fascisme zal binnensluipen op kousevoeten, op golven van technologische mogelijkheden en zal de gedaante hebben van een anonieme bureaucratie geleid door even anonieme bureaucraten en verambtelijke politici.
Dat laatste is zo ongeveer het ergste wat een jongere kan overkomen, er niet bijhoren. [...] Aan de ene kant op en top individuen, betrekkelijk assertief en sociaal vaardig in hun contacten, dikwijls heel goed wetend aan welke kant hun boterham gesmeerd wordt, en aan de andere kant dat irritante conformisme. Je niet willen onderscheiden, wel binnen de groep maar niet als dit de consequentie heeft erbuiten te staan.
[...] het is deze minister die om al maar meer geld en cellen en bevoegdheden roept, het is deze minister die de voorbereidingen tot een misdrijf strafbaar wil stellen met alle manipulatiemogelijkheden van dien, het is deze minister die weigert op te treden tegen wettelijk ongeoorloofde afluisterpraktijken, het is deze minister die roept om een ongeclauseerde legitimatieplicht [...]. Wij bezitten in Hirsch Ballin de meest repressieve minister van Justitie van na de Tweede Wereldoorlog [...].
Van alle Europese landen was de uitroeiing van de joden hier het best georganiseerd en het meest effectief. [...] Ik zeg dit, omdat dit ons iets milder kan stemmen over onze oosterburen en omdat het morgen echt weer kan gebeuren. We zullen het waarschijnlijk niet eens direct herkennen, want de geschiedenis herhaalt zich zelden integraal en in dezelfde vorm.
[...] gemeenschappen van leraren, leerlingen en ouders [zijn] verworden tot anonieme leerfabrieken waar half-crimineel gedrag een goede voedingsbodem vindt. De schreeuw om aandacht van de leerling in het onderwijs is wellicht nog nooit zo groot geweest als vandaag.
bron: Pim Fortuyn in zijn boek 'Aan het volk van Nederland'; Uitgeverij Contact Amsterdam/Antwerpen vierde druk 1993
Bijlage IV:
Er heeft zich een hardnekkig misverstand genesteld in ons soort samenlevingen. Wijdverbreid is het idee dat onderwijs gegeven moet worden om kennis over te dragen. [...] Onderwijs behoort in de eerste plaats vorming te zijn. Vorming die een leven lang meegaat, zo leert ons de ervaring. Datgene wat men opdoet in de eerste twintig jaar van zijn leven, bepaalt grotendeels de verdere gang daarvan, mentaal, cultureel, sociaal en economisch. Die vorming vindt plaats in de intermenselijke relatie. De belangrijkste is zonder twijfel die tussen leermeester en leerling. Dat kunnen uiteraard ook vrouwen en meisjes zijn.
In het onderwijs is van hoog tot laag die relatie van leermeester en leerling vernietigd. Als ze er nog is, is het omdat er nu eenmaal altijd leermeesters zijn die, tegen de stroom in, leermeester zijn en blijven.
De bestrijding van de misdaad resulteert in een roep om almaar meer cellen en bevoegdheden voor politie en justitie. De stilzwijgende veronderstelling is dat deze daar een goed gebruik van zullen maken, zonder de belangen van de burgers te schenden. Dat blijkt in de praktijk te dikwijls geheel of ten dele niet waar te zijn. Er is onvoldoende toezicht op politie en justitie, althans effectief toezicht. De rechterlijke macht is daar enigszins in meegegaan door de wet op te rekken. Dat is een buitengewoon gevaarlijke ontwikkeling. In onze rechtsorde is het immers de rechter die, onafhankelijk van politie en justitie, een oordeel velt. Hij is het schild en de betrouwen van de verdachte burger.
bron: 'De verweesde samenleving' door Pim Fortuyn (Karakter Uitgevers 2002, eerste druk 1995)
Bijlage V:
Het is moeilijk te voorspellen waar de volkswoede zich tegen keren gaat: tegen de Joden, tegen de grote warenhuizen en supermarkten, tegen de homoseksuelen, tegen de kleurlingen of tegen de negers. Ik denk tegen de kleurlingen, omdat die deels blank zijn, en men hen daarom 'binnendringen' en bezoedelen van de blanke maatschappij', tovenarij, hekserij, streven naar de macht enzovoort ten laste kan leggen. Ik bedoel: het te vervolgen object moet vreemd maar toch ook eigen zijn.
bron: Gerard Reve; brief van Gerard aan Simon (en Tiny) Carmiggelt; 11 augutus 1971; uit: De taal der liefde; De Bezige Bij Amsterdam 2004
Bijlage VI:
Menselijke agressie is snel een wereldwijde epidemie aan het worden. [...] Recent onderzoek ondersteunt het idee dat de ontbering van lichamelijke lustgevoelens het hoofdingrediënt is voor het ontstaan van agressiviteit. [...] Laboratoriumexperimenten met dieren tonen aan dat er een wisselwerking is tussen genot en geweld. De aanwezigheid van het ene verhindert de aanwezigheid van het andere. [...] Ik onderzocht ook de invloed van taboes op seks buiten het huwelijk in relatie tot misdaad en geweld. De vergaarde gegevens geven duidelijk aan dat bestraffende en onderdrukkende houdingen ten opzichte van seks buiten het huwelijk ook gekoppeld zijn aan lichamelijk geweld, misdaad en slavernij. Gemeenschappen die waarde hechten aan monogamie benadrukken militaire roem en aanbidden gewelddadige goden. Deze multiculturele gegevens ondersteunen de opvatting van psychologen en sociologen die menen dat seksuele en psychologische behoeften die niet binnen het huwelijk bevredigd kunnen worden, daarbuiten vervuld zouden kunnen worden, zonder dat dit de voorrang van de huwelijksrelatie hoeft aan te tasten. [...] Misdaad en lichamelijk geweld namen gedurende de afgelopen decennia in de Verenigde Staten schrikwekkend toe. Volgens statistieken van de FBI steeg zowel het aantal moorden als het aantal zware mishandelingen tussen 1967 en 1972 met 53 procent, terwijl het aantal gewelddadige verkrachtingen met 70 procent steeg. Deze getallen geven aanleiding tot de vraag of er een speciale relatie is tussen seksualiteit en geweld. Behalve onze statistieken over verkrachting is er ander bewijs dat aangeeft dat er in de Verenigde Staten een voorkeur is voor seksueel geweld boven seksueel plezier. Deze voorkeur wordt weerspiegeld in onze acceptatie van geweld en verkrachting en onze afwijzing van seksueel expliciete films die alleen seksuele voldoening beogen (pornografie). Lokale bioscopen tonen seksueel gewelddadige films zoals Straw Dogs, Clockwork Orange en The Clansman, terwijl ze films die alleen seksueel plezier tonen (Deep Throat, The Devil in Miss Jones) boycotten. De pogingen om massagesalons gesloten te krijgen is een ander voorbeeld van onze pleziervijandige houding. Blijkbaar is seks met genot immoreel en onacceptabel, terwijl we seks met geweld en pijn moreel en acceptabel vinden. [...] Volgens de joods-christelijke opvatting was het redden van de ziel het doel van het menselijk leven. Het lichaam werd slechts gezien als een belemmering van dit doel. Of in de woorden van de apostel Paulus: 'Want indien gij naar het vlees leeft, zo zult gij sterven; maar indien gij door den Geest de werkingen des lichaams doodt, zo zult gij leven' (Romeinen 8:13). Paulus was duidelijk een pleitbezorger van de onthouding van somatosensorisch genot en achtte de verheviging van somatosensorische pijn onmisbaar voor het redden van de ziel. [...] Een andere verklaring [voor verkrachting van vrouwen] zou kunnen zijn dat de toenemende seksuele vrijheid van vrouwen een bedreiging vormt voor de mannelijke machtspositie en dominantie over vrouwen, welke hij door seksuele agressie handhaaft. Een verkrachting vernietigt het seksuele plezier van de vrouw en verhoogt het sadistische plezier van de man. Door middel van verkrachtingen verdedigt de man zich tegen het seksuele plezier van de vrouw, omdat haar plezier zijn machtsbasis aantast. [...] De beschikbare gegevens wijzen erop dat het rigide aanhouden van monogamie, kuisheid en maagdelijkheid leidt tot het ontstaan van gewelddadig gedrag. [...] Als we ernaar streven het genot in ons leven te verhogen, zal dit ook een effect hebben op de manier waarop we onze agressie en vijandigheid uiten. De wisselwerking tussen genot en geweld bestaat eruit dat het ene het ander verhindert. Is er veel lichamelijk genot, dan is er weinig lichamelijk geweld. Is er veel geweld, dan is er weinig genot. Deze basispremisse van de somatosensorische theorie geeft ons de middelen om een wereld te scheppen van vreedzame, affectieve en samenwerkende individuen. De wereld heeft slechts weinig tijd om paal en perk te stellen aan de omstandigheden die ons tot gewelddadige conflicten aanzetten. Moderne oorlogstechnologie heeft het mogelijk gemaakt dat een natie of een enkele persoon op grote schaal verwoesting kan aanrichten. En de grootste dreiging komt van de landen die het meest repressieve klimaat hebben voor hun kinderen en die de vrouwelijke seksualiteit en de seksuele affectie het hevigst onderdrukken. We moeten het ergste vrezen als deze landen moderne wapens weten te bemachtigen. Tragisch genoeg is dit al begonnen.
bron: Artikel 'Lichamelijk genot en de oorsprong van geweld' door James W. Prescott (neuropsycholoog, wetenschapsadministrateur bij het National Institute of Child Health and Human Development in Bethesda, Maryland. Bestuurslid van de Amerikaanse bond van Humanisten (American Humanist Association); www.violence.de/prescott/bulletin/article-n.html; uit 'The Bulletin of The Atomic Scientists'; november 1975
Bijlage VII:
Het geminachte kind is het verslag van een te lang opgekropte woede, maar het is ook het onderzoek naar het ontstaan van die woede. Het boek heeft daardoor eerder het karakter van een aftastende vertelling dan van een wetenschappelijk betoog, is eerder een beschrijving van een vermoeden dan een vaststelling van feiten. Het vermoeden bijvoorbeeld dat wij, ondanks alle fraaie woorden, volwassenheid opvatten als onkinderlijkheid, dat het spreken over leeftijdsverschijnselen en -fasen is bedoeld om ons van alle kinderlijkheid te ontdoen, dat wij met grootbrengen het leren breken met de kindertijd bedoelen. Het vermoeden ook dat volwassenen en kinderen zich steeds verder van elkaar verwijderen omdat de sexualiteit is gaan draaien om het orgasme, de school afgestemd blijft op het weten en niet op het vragen en omdat onze cultuur vindt dat er één waarheid is. Het bange vermoeden tenslotte dat er een verband bestaat tussen de manier waarop walvissen, zeehonden, inheemse orchideeën en kinderen worden behandeld, terwijl de kindercultuur, waaronder het kinderboek, wordt beheerd door de pedagogische maffia. Uit niets blijkt dat Guus Kuijer, de veelgeprezen en bekroonde schrijver van kinderboeken, kinderen ook per se 'betere mensen' vindt. Ze komen als net zulke 'aardige rotzakken' naar voren als andere mensen maar er wordt gewezen op een riskant verschil: kinderen hebben nauwelijks macht en die zullen ze ook nooit krijgen. Er lijkt maar één manier te zijn om macht te verwerven en die berust op het elimineren van je kinderlijkheid.
bron: Tekst op de omslag van het boek 'Het geminachte kind' door Guus Kuijer; Druk Tulp Zwolle; 1980
Bijlage VIII
De heersende elite heeft de machtsposities binnen de staat in handen. Zij vormt de regeringscoalitie en heeft vertakkingen naar de hoge colleges van staat en de bureaucratie. Zij bepaalt de inhoud van de politieke agenda en formuleert, om aan de macht te blijven, een ideologie, een missie, een beleidsdocument of een regeringsverklaring. Dit leidt tot een bias bij de zittende machthebber, wat inhoudt dat zij bewust of onbewust met vooroordelen werken waardoor sommige maatschappelijke problemen wel politiek worden en andere niet. [...] De vooroordelen leiden tot politiek correct denken. Democratische elites beslissen dat bepaalde strijdpunten niet op de agenda komen omdat zij de democratische gezindheid en de verstandelijke vermogens van de bevolking niet voor de volle honderd procent vertrouwen. [...] De conclusie moet zijn dat de journalisten steeds minder bezig zijn met het objectiveren van het nieuws, maar zelf keuzen maken en de lezers voortdurend interpretaties voorschotelen. De redacties van de kranten maken vooraf keuzen over welke kandidaat of politieke partij zij gaan steunen of gaan tegenwerken. Zij geven niet alleen nieuwsfeiten door, maar maken steeds meer zelf het nieuws en daarmee ook de politiek. Het gevaar voor kranten en journalisten is dat zij vanwege de eigen politieke rol een onderdeel worden van de politieke strijd. [...] In de wetenschap ontstaat een wetenschappelijke revolutie als een criticus het bestaande wetenschappelijke paradigma uitdaagt met een nieuwe theorie. De bestaande wetenschappers kunnen de criticus eerst nog marginaliseren, excommuniceren of zelfs demoniseren, maar de uitdager krijgt steeds meer aanhangers en uiteindelijk het gelijk aan zijn kant. Op een gegeven moment kantelen de verhoudingen en komt er een nieuw wetenschappelijk paradigma tot stand.
bron: Uit het boek 'Een onderbroken evenwicht in de Nederlandse politiek - Paars II en de' door Jouke de Vries en Sebastiaan van der Lubben; Van Gennep; Amsterdam; 2005
Bijlage IX:
We leven zoals dat heet in een geïndividualiseerde samenleving die bevolkt wordt door mondige burgers. Zeggen wat je vindt en doen wat je zegt, is in die wereld een vanzelfsprekendheid geworden. Maar paradoxaal genoeg is in die wereld het waarachtige onafhankelijk denken een schaars goed geworden. Daarom draag ik dit boek in laatste instantie op aan de vrienden van het vrije woord.
bron: Uit het boek 'De stamtafel regeert' door Willem Breedveld (commentator en columnist voor Trouw en docent politiek en media aan de Universiteit van Leiden); Spectrum Utrecht; 2005
Bijlage X:
Fascisten kunnen alleen een plek krijgen nadat het socialisme krachtig genoeg is geworden om op een af andere manier mee te besturen, zodat er een groep gedesillusioneerden ontstaat onder de oorspronkelijke aanhang van arbeiders en intellectuelen. [...] De legitimatie van geweld tegen een gedemoniseerde interne vijand brengt ons dicht bij het hart van het fascisme. [...] Terwijl de resten van de Rijksdag nog nasmeulden, ondertekende president Von Hindenburg op 28 februari een 'Besluit voor de bescherming van de mensen en het land', daarbij gebruikmakend van de volmachten van artikel 48. Het Besluit van de Rijksdagbrand verdaagde alle vrijheid van meningsuiting, het recht op samenscholing, bezit en persoonlijke vrijheid, stond de autoriteiten toe om naar goeddunken verdachte 'terroristen' te arresteren (in dit geval communisten), en gaf de federale regering het gezag over de politiemacht van de deelstaten. Daarna waren er maar weinig Duitsers op voorbereid om, bij afwezigheid van hulp van de politie, de rechterlijke macht of andere autoriteiten, iets te doen tegen de losbarstende bruinhemden die joodse advocaten en magistraten uit de rechtszalen verdreven, of linkse kantoren en kranten plunderden. [...] Daarom moet in een bruikbare definitie van het fascisme ook voorkomen worden dat het fascisme als een geïsoleerd verschijnsel wordt behandeld, los van de omstandigheden en de medeplichtigen. Het fascisme aan de macht is een mengsel, een krachtig amalgaam van verschillende, maar verenigbare conservatieve, nationaal-socialistische en extreem-rechtse ingrediënten, bijeengehouden door gemeenschappelijke vijanden en het gemeenschappelijke verlangen naar een herboren, gerevitaliseerd en gezuiverd land, welk offer aan vrije instituties en gerechtigheid hiervoor dan ook gebracht moet worden. De exacte verhoudingen van de onderdelen van het mengsel zijn het gevolg van processen: keuzen, bondgenootschappen, compromissen, rivaliteiten. Het fascisme in actie heeft meer weg van een netwerk van relaties dan van een vaststaande essentie.
bron: Uit het boek 'De anatomie van het fascisme' door Robert O. Paxton; Vertaald door Edzard Krol; Uitgeverij Bert Bakker; 2005; Oorspronkelijke titel 'The Anatomy of Fascism'; 2004
Bijlage I:
Er lijkt iets merkwaardigs aan de hand met het verschijnsel ‘’seksueel misbruik’’-althans met het maatschappelijke gevoelen daarover. De afgelopen jaren (en na de affaire-Dutroux is er van een stroomversnelling sprake) lijkt er zich een bijna-consensus te vormen die weliswaar nooit expliciet wordt uitgesproken, doch die zich wel simpel laat formuleren: iedere seksuele relatie tussen twee mensen die zich in een structureel ongelijke machtspositie bevinden staat gelijk aan seksueel misbruik. Deze stelling gaat dan op voor artsen en patiënten, sportcoaches en pupillen, pastores en parochianen, docenten en studenten, en last but not least natuurlijk: meerder- en minderjarigen. En de stelling heeft nog een vervolg, te weten dat seksueel misbruik ook automatisch misbruik van de ergste soort is. Mensen die zich hieraan schuldig maken zijn ten diepste immoreel en in essentie crimineel. [...] Mijns inziens is het begrip seksueel misbruik inmiddels op een schrikbarende manier een eigen leven gaan leiden, en begint het denken erover soms beklemmende vormen aan te nemen. Het feit dat de aanwezigheid van een machtsrelatie tussen twee mensen op zichzelf nog niet eens aan aanwijzing voor ''misbruik'' vormt, het feit kortom dat de ''machtige'' partner zijn macht daadwerkelijk misbruikt moet hebben om de ander een lichamelijke relatie op te dringen, voor er van seksueel misbruik sprake is, zal in abstracto door weinigen worden ontkend. Doch in de praktijk wordt dit makkelijk vergeten, bijvoorbeeld door er op te wijzen dat het bij machtsongelijkheid vaak moeilijk vaststelbaar is of er van werkelijke vrijwilligheid, of toch van dwang of drang, sprake was. Om vervolgens, in een verre van logische stap, het criterium van de vrijwilligheid voor dit soort situaties dan maar helemaal overboord te zetten, en te vergeten dat iemand die werkelijk in vrije wil tot seks heeft besloten eenvoudig geen grond tot klacht heeft, al was de voormalige partner dan honderdmaal zijn of haar ''bovengeschikte''. [...] En er lijkt ook simpelweg geen grond voor de dramatische stelling dat ieder seksueel spelletje met een kind per definitie als een traumatiserende gebeurtenis ervaren moet worden. Wat dit betreft hebben de deskundige keizers zelf geen kleren aan. Althans, er zit wel een grond van waarheid in deze gedachte, maar dan slechts als een bittere selffulfilling prophecy. Het zijn juist degenen die roepen dat hier al bij voorbaat iets vreselijks gebeurt, die een sfeer van angst en schaamte scheppen, waardoor het gebeurde inderdaad angstig, onbespreekbaar en daardoor traumatiserend wordt. Mijns inziens is de intense opwinding over alomtegenwoordig seksueel misbruik, ook in die gevallen waarin daar feitelijk geen sprake van is, paradoxaal genoeg geen gevolg van afgenomen verdraagzaamheid, doch een bijverschijnsel van een juist sterk toegenomen seksuele tolerantie in onze samenleving. De dagelijkse televisie biedt ons voorlichting over dildo's, travestie en sadomasochisme, en het homohuwelijk is inmiddels serieus bespreekbaar geworden. Na de ''woeste'' jaren zestig is de trein van de seksuele revolutie niet tot staan gebracht maar onafgebroken doorgedenderd. Met als gevolg dat het nog altijd vitale, want in de oude, christelijke moraal gewortelde besef dat seks toch een zonde is die slechts bij uitzondering (in een vast heteroseksueel partnerschap) mag worden beoefend langzamerhand geen kant meer op kan. Het christelijke geweten, dat ons allen tot op zekere hoogte eigen is, wordt dagelijks geschoffeerd, gebombardeerd en aan scherven geschoten. En het is dit in de verdrukking geraakte antiseksuele besef, dit sluimerende onbehagen met een vrijheid die nog altijd niet geheel vanzelfsprekend aanvoelt, dat zich een uitweg zoekt en zo'n uitweg ook vindt - in verontwaardiging over iets dat, God zij dank, nog wel als schandelijk exces ervaren mag worden. Ik zou er voor willen pleiten dit christelijke geweten eindelijk eens definitief ten grave te dragen.
bron: Artikel < ''Seksueel misbruik'' lijdt aan inflatie > door Eric Van Ree; NRC Webpagina's; 23 september 1996
Bijlage II:
Democratie hoort regering en volksvertegenwoordiging voldoende ruimte te bieden om onheil te voorkomen, ook al wenst het volk dat onheil; om impopulaire maatregelen te nemen, als die op langere termijn voor het volk voordeliger zouden uitwerken; om niet voortdurend de clown te hoeven spelen en de gelukzalige idioot, maar voldoende tijd over te houden voor een goed boek, culturele verdieping of bijscholingscursussen. [...] De politieke partijen zijn op elkaar gaan lijken. En als het onderscheid tussen de partijen vervaagt zal een politicus ineens het hele volk moeten gaan behagen, vooral als hij als partijlid ook nog eens wil promoveren en minister wil worden. [...] De media en de gelijkgeschakelde partijen stimuleren wederzijds de hoogst gewenste schaalvergroting. Elk streven is gericht op de zo groot mogelijke groep. Bij de partijen, de omroepen, de organisatoren van evenementen. Daaruit volgt met ijzeren logica dat steeds meer minderheden in het gedrang komen. En dat we steeds meer aansturen op één partij. [...] Sinds wanneer is het volk geen monster meer? De politieke partijen, de kranten, de schrijvers, ze doen allemaal of hun neus bloedt. Het volk heeft gelijk. Er wordt te weinig naar het volk geluisterd. Het volk mort. Het volk mort terecht. We moeten het volk bereiken. We moeten meer volk bereiken. Wie bepaalt wat goed is? Het volk. Wie bepaalt wat mooi is? Het volk. [...] Van populisme bij klein-links kan men koud noch warm worden. Maar het populisme in de VVD is verreweg het meest fatale verschijnsel na de Tweede Wereldoorlog. Een volkse kongsie is er in die partij altijd geweest. Maar ze was nooit het hele liberalisme. [...] De partijen die tussen de sjablonen van rechts en links in hangen voelen begrijpelijkerwijs de adem van extreem-rechts en het nieuwe volksfascisme het heetst in hun nek. Traditioneel zijn ze anti-populistisch en toch zien ze hun aanhang wegzwemmen naar het Vlaams Belang en naar de Groep Wilders. [...] De traditionele dam tussen wijs bestuur en volkswil van de korte termijn is grondig verbrokkeld: de dam van de instituten, de verenigingen, de universiteiten, de onafhankelijke pers. [...] De hele dag door wordt er tot in de meest verborgen hoekjes van, zeg maar, voetbalverslaggevers en televisierecensenten, gesmaald op elite, kwaliteit, minderheden, fatsoen. Bij de lezer zou het licht iedere keer op rood moeten springen, maar het blijft op groen staan. [...] Politici kunnen geen lessen trekken uit de geschiedenis. De geschiedenis is immers afgeschaft. Het beest in het volk ligt altijd op de loer. De volksmond heeft altijd honger. Er is slechts een politicus voor nodig om het beest ergens op af te sturen. [...] De nieuwste lichting volksmenners verspreidt steeds meer angst, want angst boeit en bindt het volk. Angst baart ook vijanden. [...] Maar de leiders wijzen de verkeerde vijanden aan. Ze zoeken de vijanden van buiten, de vreemdeling. Ze zien vlijtig de vijand in ons midden over het hoofd. De vijand binnenin, de gewone man, de naakte en fatale aap in ons.
[De definitie die Komrij in zijn stuk geeft van het woord 'populisme':] Populisme komt neer op het opvrijen van de massa om er beter van te worden. Populisme komt neer op het lippendienst bewijzen aan de gewone man zonder onderscheid te maken tussen domme, slimme, hardwerkende, luie, rancuneuze, tolerante, humane en debiele gewone mannen. Populisme komt neer op totale minachting voor de gewone man. Populisme is een schijnvertoning. Populisme is wat ik het meest haat van al. Met een haat die me mens laat voelen.
bron: Essay 'Sinds wanneer is het volk geen monster meer? - De omhelzing van het populisme' door Gerrit Komrij; Komrij sprak op 21 juni 2005 deze openingsrede van de SLAA-serie 'Over grenzen' uit in de Balie te Amsterdam; Vrij Nederland nummer 27-28; 9 juli 2005
Bijlage III:
Neen, als ik aan nieuw fascisme denk, dan denk ik aan de ijverig doorwerkende technocraten, [...] die onze vuilniszakken openmaken om vast te stellen of wij milieu-aanwijzingen overtreden, die filosoferen over de mogelijkheden die de informatica biedt bij controle op het gedrag van de burger, aan PTT's die de telefoon gebruiken - ook als die op de haak ligt - als afluisterapparatuur, aan techneuten die allerlei informatiebestanden aan elkaar willen koppelen voor goede doelen zoals het tegengaan van belasting- en steunfraude en van het illegaal in het land verkeren, aan commissarissen van politie die elke gelegenheid aangrijpen om te roepen om meer bevoegdheden en cellen [...]. Het nieuwe fascisme zal binnensluipen op kousevoeten, op golven van technologische mogelijkheden en zal de gedaante hebben van een anonieme bureaucratie geleid door even anonieme bureaucraten en verambtelijke politici.
Dat laatste is zo ongeveer het ergste wat een jongere kan overkomen, er niet bijhoren. [...] Aan de ene kant op en top individuen, betrekkelijk assertief en sociaal vaardig in hun contacten, dikwijls heel goed wetend aan welke kant hun boterham gesmeerd wordt, en aan de andere kant dat irritante conformisme. Je niet willen onderscheiden, wel binnen de groep maar niet als dit de consequentie heeft erbuiten te staan.
[...] het is deze minister die om al maar meer geld en cellen en bevoegdheden roept, het is deze minister die de voorbereidingen tot een misdrijf strafbaar wil stellen met alle manipulatiemogelijkheden van dien, het is deze minister die weigert op te treden tegen wettelijk ongeoorloofde afluisterpraktijken, het is deze minister die roept om een ongeclauseerde legitimatieplicht [...]. Wij bezitten in Hirsch Ballin de meest repressieve minister van Justitie van na de Tweede Wereldoorlog [...].
Van alle Europese landen was de uitroeiing van de joden hier het best georganiseerd en het meest effectief. [...] Ik zeg dit, omdat dit ons iets milder kan stemmen over onze oosterburen en omdat het morgen echt weer kan gebeuren. We zullen het waarschijnlijk niet eens direct herkennen, want de geschiedenis herhaalt zich zelden integraal en in dezelfde vorm.
[...] gemeenschappen van leraren, leerlingen en ouders [zijn] verworden tot anonieme leerfabrieken waar half-crimineel gedrag een goede voedingsbodem vindt. De schreeuw om aandacht van de leerling in het onderwijs is wellicht nog nooit zo groot geweest als vandaag.
bron: Pim Fortuyn in zijn boek 'Aan het volk van Nederland'; Uitgeverij Contact Amsterdam/Antwerpen vierde druk 1993
Bijlage IV:
Er heeft zich een hardnekkig misverstand genesteld in ons soort samenlevingen. Wijdverbreid is het idee dat onderwijs gegeven moet worden om kennis over te dragen. [...] Onderwijs behoort in de eerste plaats vorming te zijn. Vorming die een leven lang meegaat, zo leert ons de ervaring. Datgene wat men opdoet in de eerste twintig jaar van zijn leven, bepaalt grotendeels de verdere gang daarvan, mentaal, cultureel, sociaal en economisch. Die vorming vindt plaats in de intermenselijke relatie. De belangrijkste is zonder twijfel die tussen leermeester en leerling. Dat kunnen uiteraard ook vrouwen en meisjes zijn.
In het onderwijs is van hoog tot laag die relatie van leermeester en leerling vernietigd. Als ze er nog is, is het omdat er nu eenmaal altijd leermeesters zijn die, tegen de stroom in, leermeester zijn en blijven.
De bestrijding van de misdaad resulteert in een roep om almaar meer cellen en bevoegdheden voor politie en justitie. De stilzwijgende veronderstelling is dat deze daar een goed gebruik van zullen maken, zonder de belangen van de burgers te schenden. Dat blijkt in de praktijk te dikwijls geheel of ten dele niet waar te zijn. Er is onvoldoende toezicht op politie en justitie, althans effectief toezicht. De rechterlijke macht is daar enigszins in meegegaan door de wet op te rekken. Dat is een buitengewoon gevaarlijke ontwikkeling. In onze rechtsorde is het immers de rechter die, onafhankelijk van politie en justitie, een oordeel velt. Hij is het schild en de betrouwen van de verdachte burger.
bron: 'De verweesde samenleving' door Pim Fortuyn (Karakter Uitgevers 2002, eerste druk 1995)
Bijlage V:
Het is moeilijk te voorspellen waar de volkswoede zich tegen keren gaat: tegen de Joden, tegen de grote warenhuizen en supermarkten, tegen de homoseksuelen, tegen de kleurlingen of tegen de negers. Ik denk tegen de kleurlingen, omdat die deels blank zijn, en men hen daarom 'binnendringen' en bezoedelen van de blanke maatschappij', tovenarij, hekserij, streven naar de macht enzovoort ten laste kan leggen. Ik bedoel: het te vervolgen object moet vreemd maar toch ook eigen zijn.
bron: Gerard Reve; brief van Gerard aan Simon (en Tiny) Carmiggelt; 11 augutus 1971; uit: De taal der liefde; De Bezige Bij Amsterdam 2004
Bijlage VI:
Menselijke agressie is snel een wereldwijde epidemie aan het worden. [...] Recent onderzoek ondersteunt het idee dat de ontbering van lichamelijke lustgevoelens het hoofdingrediënt is voor het ontstaan van agressiviteit. [...] Laboratoriumexperimenten met dieren tonen aan dat er een wisselwerking is tussen genot en geweld. De aanwezigheid van het ene verhindert de aanwezigheid van het andere. [...] Ik onderzocht ook de invloed van taboes op seks buiten het huwelijk in relatie tot misdaad en geweld. De vergaarde gegevens geven duidelijk aan dat bestraffende en onderdrukkende houdingen ten opzichte van seks buiten het huwelijk ook gekoppeld zijn aan lichamelijk geweld, misdaad en slavernij. Gemeenschappen die waarde hechten aan monogamie benadrukken militaire roem en aanbidden gewelddadige goden. Deze multiculturele gegevens ondersteunen de opvatting van psychologen en sociologen die menen dat seksuele en psychologische behoeften die niet binnen het huwelijk bevredigd kunnen worden, daarbuiten vervuld zouden kunnen worden, zonder dat dit de voorrang van de huwelijksrelatie hoeft aan te tasten. [...] Misdaad en lichamelijk geweld namen gedurende de afgelopen decennia in de Verenigde Staten schrikwekkend toe. Volgens statistieken van de FBI steeg zowel het aantal moorden als het aantal zware mishandelingen tussen 1967 en 1972 met 53 procent, terwijl het aantal gewelddadige verkrachtingen met 70 procent steeg. Deze getallen geven aanleiding tot de vraag of er een speciale relatie is tussen seksualiteit en geweld. Behalve onze statistieken over verkrachting is er ander bewijs dat aangeeft dat er in de Verenigde Staten een voorkeur is voor seksueel geweld boven seksueel plezier. Deze voorkeur wordt weerspiegeld in onze acceptatie van geweld en verkrachting en onze afwijzing van seksueel expliciete films die alleen seksuele voldoening beogen (pornografie). Lokale bioscopen tonen seksueel gewelddadige films zoals Straw Dogs, Clockwork Orange en The Clansman, terwijl ze films die alleen seksueel plezier tonen (Deep Throat, The Devil in Miss Jones) boycotten. De pogingen om massagesalons gesloten te krijgen is een ander voorbeeld van onze pleziervijandige houding. Blijkbaar is seks met genot immoreel en onacceptabel, terwijl we seks met geweld en pijn moreel en acceptabel vinden. [...] Volgens de joods-christelijke opvatting was het redden van de ziel het doel van het menselijk leven. Het lichaam werd slechts gezien als een belemmering van dit doel. Of in de woorden van de apostel Paulus: 'Want indien gij naar het vlees leeft, zo zult gij sterven; maar indien gij door den Geest de werkingen des lichaams doodt, zo zult gij leven' (Romeinen 8:13). Paulus was duidelijk een pleitbezorger van de onthouding van somatosensorisch genot en achtte de verheviging van somatosensorische pijn onmisbaar voor het redden van de ziel. [...] Een andere verklaring [voor verkrachting van vrouwen] zou kunnen zijn dat de toenemende seksuele vrijheid van vrouwen een bedreiging vormt voor de mannelijke machtspositie en dominantie over vrouwen, welke hij door seksuele agressie handhaaft. Een verkrachting vernietigt het seksuele plezier van de vrouw en verhoogt het sadistische plezier van de man. Door middel van verkrachtingen verdedigt de man zich tegen het seksuele plezier van de vrouw, omdat haar plezier zijn machtsbasis aantast. [...] De beschikbare gegevens wijzen erop dat het rigide aanhouden van monogamie, kuisheid en maagdelijkheid leidt tot het ontstaan van gewelddadig gedrag. [...] Als we ernaar streven het genot in ons leven te verhogen, zal dit ook een effect hebben op de manier waarop we onze agressie en vijandigheid uiten. De wisselwerking tussen genot en geweld bestaat eruit dat het ene het ander verhindert. Is er veel lichamelijk genot, dan is er weinig lichamelijk geweld. Is er veel geweld, dan is er weinig genot. Deze basispremisse van de somatosensorische theorie geeft ons de middelen om een wereld te scheppen van vreedzame, affectieve en samenwerkende individuen. De wereld heeft slechts weinig tijd om paal en perk te stellen aan de omstandigheden die ons tot gewelddadige conflicten aanzetten. Moderne oorlogstechnologie heeft het mogelijk gemaakt dat een natie of een enkele persoon op grote schaal verwoesting kan aanrichten. En de grootste dreiging komt van de landen die het meest repressieve klimaat hebben voor hun kinderen en die de vrouwelijke seksualiteit en de seksuele affectie het hevigst onderdrukken. We moeten het ergste vrezen als deze landen moderne wapens weten te bemachtigen. Tragisch genoeg is dit al begonnen.
bron: Artikel 'Lichamelijk genot en de oorsprong van geweld' door James W. Prescott (neuropsycholoog, wetenschapsadministrateur bij het National Institute of Child Health and Human Development in Bethesda, Maryland. Bestuurslid van de Amerikaanse bond van Humanisten (American Humanist Association); www.violence.de/prescott/bulletin/article-n.html; uit 'The Bulletin of The Atomic Scientists'; november 1975
Bijlage VII:
Het geminachte kind is het verslag van een te lang opgekropte woede, maar het is ook het onderzoek naar het ontstaan van die woede. Het boek heeft daardoor eerder het karakter van een aftastende vertelling dan van een wetenschappelijk betoog, is eerder een beschrijving van een vermoeden dan een vaststelling van feiten. Het vermoeden bijvoorbeeld dat wij, ondanks alle fraaie woorden, volwassenheid opvatten als onkinderlijkheid, dat het spreken over leeftijdsverschijnselen en -fasen is bedoeld om ons van alle kinderlijkheid te ontdoen, dat wij met grootbrengen het leren breken met de kindertijd bedoelen. Het vermoeden ook dat volwassenen en kinderen zich steeds verder van elkaar verwijderen omdat de sexualiteit is gaan draaien om het orgasme, de school afgestemd blijft op het weten en niet op het vragen en omdat onze cultuur vindt dat er één waarheid is. Het bange vermoeden tenslotte dat er een verband bestaat tussen de manier waarop walvissen, zeehonden, inheemse orchideeën en kinderen worden behandeld, terwijl de kindercultuur, waaronder het kinderboek, wordt beheerd door de pedagogische maffia. Uit niets blijkt dat Guus Kuijer, de veelgeprezen en bekroonde schrijver van kinderboeken, kinderen ook per se 'betere mensen' vindt. Ze komen als net zulke 'aardige rotzakken' naar voren als andere mensen maar er wordt gewezen op een riskant verschil: kinderen hebben nauwelijks macht en die zullen ze ook nooit krijgen. Er lijkt maar één manier te zijn om macht te verwerven en die berust op het elimineren van je kinderlijkheid.
bron: Tekst op de omslag van het boek 'Het geminachte kind' door Guus Kuijer; Druk Tulp Zwolle; 1980
Bijlage VIII
De heersende elite heeft de machtsposities binnen de staat in handen. Zij vormt de regeringscoalitie en heeft vertakkingen naar de hoge colleges van staat en de bureaucratie. Zij bepaalt de inhoud van de politieke agenda en formuleert, om aan de macht te blijven, een ideologie, een missie, een beleidsdocument of een regeringsverklaring. Dit leidt tot een bias bij de zittende machthebber, wat inhoudt dat zij bewust of onbewust met vooroordelen werken waardoor sommige maatschappelijke problemen wel politiek worden en andere niet. [...] De vooroordelen leiden tot politiek correct denken. Democratische elites beslissen dat bepaalde strijdpunten niet op de agenda komen omdat zij de democratische gezindheid en de verstandelijke vermogens van de bevolking niet voor de volle honderd procent vertrouwen. [...] De conclusie moet zijn dat de journalisten steeds minder bezig zijn met het objectiveren van het nieuws, maar zelf keuzen maken en de lezers voortdurend interpretaties voorschotelen. De redacties van de kranten maken vooraf keuzen over welke kandidaat of politieke partij zij gaan steunen of gaan tegenwerken. Zij geven niet alleen nieuwsfeiten door, maar maken steeds meer zelf het nieuws en daarmee ook de politiek. Het gevaar voor kranten en journalisten is dat zij vanwege de eigen politieke rol een onderdeel worden van de politieke strijd. [...] In de wetenschap ontstaat een wetenschappelijke revolutie als een criticus het bestaande wetenschappelijke paradigma uitdaagt met een nieuwe theorie. De bestaande wetenschappers kunnen de criticus eerst nog marginaliseren, excommuniceren of zelfs demoniseren, maar de uitdager krijgt steeds meer aanhangers en uiteindelijk het gelijk aan zijn kant. Op een gegeven moment kantelen de verhoudingen en komt er een nieuw wetenschappelijk paradigma tot stand.
bron: Uit het boek 'Een onderbroken evenwicht in de Nederlandse politiek - Paars II en de' door Jouke de Vries en Sebastiaan van der Lubben; Van Gennep; Amsterdam; 2005
Bijlage IX:
We leven zoals dat heet in een geïndividualiseerde samenleving die bevolkt wordt door mondige burgers. Zeggen wat je vindt en doen wat je zegt, is in die wereld een vanzelfsprekendheid geworden. Maar paradoxaal genoeg is in die wereld het waarachtige onafhankelijk denken een schaars goed geworden. Daarom draag ik dit boek in laatste instantie op aan de vrienden van het vrije woord.
bron: Uit het boek 'De stamtafel regeert' door Willem Breedveld (commentator en columnist voor Trouw en docent politiek en media aan de Universiteit van Leiden); Spectrum Utrecht; 2005
Bijlage X:
Fascisten kunnen alleen een plek krijgen nadat het socialisme krachtig genoeg is geworden om op een af andere manier mee te besturen, zodat er een groep gedesillusioneerden ontstaat onder de oorspronkelijke aanhang van arbeiders en intellectuelen. [...] De legitimatie van geweld tegen een gedemoniseerde interne vijand brengt ons dicht bij het hart van het fascisme. [...] Terwijl de resten van de Rijksdag nog nasmeulden, ondertekende president Von Hindenburg op 28 februari een 'Besluit voor de bescherming van de mensen en het land', daarbij gebruikmakend van de volmachten van artikel 48. Het Besluit van de Rijksdagbrand verdaagde alle vrijheid van meningsuiting, het recht op samenscholing, bezit en persoonlijke vrijheid, stond de autoriteiten toe om naar goeddunken verdachte 'terroristen' te arresteren (in dit geval communisten), en gaf de federale regering het gezag over de politiemacht van de deelstaten. Daarna waren er maar weinig Duitsers op voorbereid om, bij afwezigheid van hulp van de politie, de rechterlijke macht of andere autoriteiten, iets te doen tegen de losbarstende bruinhemden die joodse advocaten en magistraten uit de rechtszalen verdreven, of linkse kantoren en kranten plunderden. [...] Daarom moet in een bruikbare definitie van het fascisme ook voorkomen worden dat het fascisme als een geïsoleerd verschijnsel wordt behandeld, los van de omstandigheden en de medeplichtigen. Het fascisme aan de macht is een mengsel, een krachtig amalgaam van verschillende, maar verenigbare conservatieve, nationaal-socialistische en extreem-rechtse ingrediënten, bijeengehouden door gemeenschappelijke vijanden en het gemeenschappelijke verlangen naar een herboren, gerevitaliseerd en gezuiverd land, welk offer aan vrije instituties en gerechtigheid hiervoor dan ook gebracht moet worden. De exacte verhoudingen van de onderdelen van het mengsel zijn het gevolg van processen: keuzen, bondgenootschappen, compromissen, rivaliteiten. Het fascisme in actie heeft meer weg van een netwerk van relaties dan van een vaststaande essentie.
bron: Uit het boek 'De anatomie van het fascisme' door Robert O. Paxton; Vertaald door Edzard Krol; Uitgeverij Bert Bakker; 2005; Oorspronkelijke titel 'The Anatomy of Fascism'; 2004
Marthijn Uittenbogaard
Woonplaats: LeidenMan
Laatste reacties
Bijlagen
M.: ik ben een meisje van veertien die hier van hoorde …
Bijlagen
heske rikken: pff,sorry hoor martijn,wat een smeerlap ben jij,ik kan niet zo …
Goedendag en ik wens u wijsheid toe
Pedokiller: Hoe ging dat liedje ook alweer? Oja de volkskrant is …
Goedendag en ik wens u wijsheid toe
Insider: Als de kpld hierin betrokken zou zijn dan zou die …
Goedendag en ik wens u wijsheid toe
Hackerman: http://kijkuit.multiforum.nl/viewtopic.php?t=66&mforum=kijkuit
martijn je vrienden hebben het over je.
Een open forum voor …
Archief / RSS
Bekijk het hele archief van Marthijn Uittenbogaard, of klik op een van de jaren hieronder om een deel van het archief te ontsluiten.
2006
Zoek in het archief
Abonnementen
| Alle blogs | 
|
 |
 |
| Deze gebruiker |
|
|
|
