Zondag 4 juni

Na een lange dagtocht aangekomen op een schitterende buitenplaats in de buurt van Guipy, genaamd  Domaine d’Aunay. Het is van oudsher een zgn. wijnkasteel, wat door de huidige eigenaresse Angela totaal gerenoveerd werd met als resultaat ...diverse overnachtingmogelijkheden in het kasteel zelf en op een bijbehorende camping. Het is een fantastische, wat hooggelegen plek, met prachtige vergezichten tot wel in het natuurgebied van de Morvan.

Onderweg hier naartoe besluit Paul, omdat de onregelmatige slijtage aan de hoefijzers en de hoeven van Buck doorzet, definitief met de tocht te stoppen.
Buck is eigenlijk toe aan de volgende hoefsmid en Paul wil hem dat niet meer aan doen en hoe dan ook geen extra nagelgaatjes in zijn hoeven erbij.

Ik bel met een vriend van mij, Karel Drees uit Soest, die al eerder had aangeboden om ons met zijn terreinwagen en 2 paards-trailer op te willen halen op het moment dat onze reis erop zou zitten.
Hij kan dat aanstaande vrijdag doen en wij kunnen hier blijven in afwachting van het transport.
We kunnen ons in de tussentijd goed vermaken. Er is in de omgeving genoeg te doen en te bekijken, de mountainbike van Broos kunnen we zo af en toe gebruiken en ik kan er met Salgado altijd nog op uit… 

Al met al eindigt  hier dus onze reis. De tocht zit er nu definitief op. Eerder dan gepland. Gek idee, maar het is niet anders.

Het was me de tocht wel.....een hele bijzondere ervaring laat dat duidelijk zijn...een groot avontuur vooral op die momenten dat we "op de bonnefooi" gingen. Soms totaal anders dan ik me vooraf had voorgesteld. Wat overheerst is het gevoel heel lang weg te zijn geweest, vaak werkelijk los gekomen van al datgene waar ik in Nederland mee verbonden ben.
Ik probeer alle indrukken van de afgelopen periode een plek te geven....
We hebben in allerlei opzichten veel meegemaakt en veel gezien.
Door weidse, stille gebieden getrokken, gesnoven aan een prachtige natuur.

Altijd en overal welkom. Franse gastvrijheid in het overwegend agrarische gebied waar we doorheen getrokken, was vanzelfsprekend!
Het reizen met/op Salgado springt er voor mij uit. Salgado is een ideaal paard gebleken voor deze trektocht. Geen blessures, drukkingen en/of andere ongemakken. Hij is moedig, voorwaarts en ijzersterk en paste zich in allerlei opzichten moeiteloos aan
Wie weet waar deze ervaring op de langere termijn toe leidt....


[L]
Margreet en Evert van der Kley, onze overburen, vormden het ontvangstcomite in Groenekan. Rechts Karel Drees die ons heeft opgehaald.
[L]

Zondag 28 mei 

[L]
Vandaag en morgen hebben we de paarden en onszelf vrijaf gegeven. We zijn de laatste weken flink opgeschoten wat de kilometers betreft. We merken dat niet alleen als we op de kaart kijken  maar vooral ook aan de paarden.
We zitten nu op de grens van Allier en Nièvre. Dat ligt grofweg tussen Lyon en Parijs, waarschijnlijk zegt dat jullie wat meer… Het landschap verandert langzaam, het wordt (gelukkig!) wat vlakker en dat is gemakkelijker te begaan voor Salgado en Buck. 
[L]
De route en de overnachtingplaatsen blijven me iedere keer weer verbazen. We trekken voornamelijk door stille gebieden. Bomen, boerenland, kleine weggetjes en zo af en toe een boerderij. “Zou hier wel iemand wonen?” is een vraag die ik Paul regelmatig stel als we een dorpje binnen rijden in de hoop een winkeltje te vinden. Het antwoord van Paul is meestal iets van: “ik kan het me niet voorstellen” of “ik hoop het”. En soms als je het niet verwacht staat daar ineens een blij zwaaiende Fransman.
De nachten brengen we vaak op schitterende plekken door. Zo kampeerden we laatst in het wild, de tenten tussen de paarden in. Op een andere plek werd de "camping municipal” door bemiddeling van de plaatselijke burgemeester speciaal voor ons voor het eerst dit seizoen geopend. Andere keren kloppen we op de bonnefooi aan bij boerderijen en altijd is er dan wel een plaats waar we kunnen slapen. Zo niet, dan wordt er  plaats gemaakt of een andere oplossing gezocht. Als het contact dan eenmaal gelegd is worden we vaak uitgenodigd om koffie te drinken, te ontbijten of warm te eten met de Franse families. Het kan niet op.
De paarden worden uiteraard niet vergeten. Op z’n tijd wat krachtvoer voor de Criollo’s is onontbeerlijk met de afstanden die we rijden.
Al met al gaat het dus goed met de paarden en Paul en mij. Nederland gaan we zeker en vast niet halen. Ik schat dat we over een week of twee de tocht beëindigen en dat we er dan een kleine 1000 paardenkilometers op hebben zitten. 

[L]
Veel liefs en groeten uit Frankrijk,
Hans

Allereerst wil ik iedereen bedanken voor de support, het is erg leuk jullie aanmoedigende reacties te lezen. Helaas komen we weinig computers tegen onderweg en het is dan moeilijk om in heel korte tijd een indruk te geven van onze tocht. Momenteel staan we op een kleine camping bij een boerderij. De paarden kunnen in het land en wij wachten rustig af tot het weer iets beter wordt. Het is erg slecht weer dus we kunnen voorlopig even niet verder. Tijd om te vertellen over mijn verloren gewicht en de nachtelijke situatie in onderbroek op de rijksweg…

Zoek de buik… [R]

Kilo’s
Over die kilo’s: ik heb de afgelopen tijd twee extra gaatjes in mijn broekriem gemaakt. In de praktijk blijkt een trektocht van twee maanden te paard toch minder rustgevend te zijn dan ik van tevoren verwacht had. Ik ben de hele dag in touw. Niet alleen met het organiseren van de paarden en de spullen, maar ook het rijden op zich is geen kwestie van stilzitten. Ik dacht dat ik een redelijke conditie had, maar de hele dag in beweging en meedeinen op de kadans van de stappen Salgado is knap vermoeiend. Voor onze begrippen is het, afgezien van het huidige slechte weer, erg warm. Ook de paarden moeten er flink aan trekken. Onderweg krijgen ze te maken met veel hoogteverschillen en keiharde ongelijke paden waardoor ze ijzers bij de vleet verslijten. Ze hebben veel last van allerlei insecten die ze werkelijk overal steken. Maar ondanks dat doen ze hun werk en hoe! Het zijn allebei hele sterke en betrouwbare paarden en raken meer en meer bespierd.
Ik zal een beschrijving geven van een reisdag zodat jullie een indruk krijgen van onze dagindeling.
[L] 






















Op pad
Rond een uur of zeven kruipen Paul en ik uit onze kleine tentjes. Een reisdag staat voor de boeg en over het algemeen hebben we wel zo’n 2 a 3 uur (!) nodig om op pad te gaan. Ja, dat lijkt erg lang, maar wacht wat er komen gaat…..
We breken de tent(jes) af en beginnen met inpakken. De truc is om binnen de beperkte ruimte die we hebben alles zó in te pakken dat het ook weer terug te vinden is. Voordat we op pad gaan moeten de paarden goed ontbijten, dus die voeren we bijtijds voordat we zelf aan het ontbijt gaan. Ons ontbijt bestaat meestal uit het brood en andere restjes van de vorige dag, een appel of ook wel meegemaakt….wortelen. Soms hebben we geluk en worden we door onze gastheer/vrouw uitgenodigd voor een groot Frans ontbijt. Wijn mag daar natuurlijk niet bij ontbreken…(!)
Na het eetgebeuren halen we de paarden uit de wei om ze te poetsen. Het vastzetten van de zadeltassen aan de westernzadels die we hebben vergt wel enig beleid. Het luistert allemaal vrij nauw. Waar doe ik wat, en hoe verdeel ik de bagage op een manier dat alles in evenwicht is. Niets is vervelender dan een dag te paard met een scheef hangend zadel omdat de bagage niet goed verdeeld is. We hebben uitgerekend dat de paarden ieder zo’n 40 kilo meetorsen. Tel daar nog een flinke man bij op en heb medelijden met het paard! Maar goed, als de zadels en tassen zijn bevestigd kunnen we op pad.
[L] 




















Paul is de man van de kaarten en zoekt de prachtigste routes uit. Wat hij allemaal in stilte voorbereid en uitzet…navigeren zit in zijn zeemansbloed en ook in Frankrijk komt zijn kennis goed van pas. We volgen een mix van allerlei wegen en paden. Grande randonnees voor Santiago-gangers, speciaal uitgezette paardenroutes allerlei ansdere binnenwegenen . Dat gaat totnogtoe prima zo en over het algemeen rijden we door een heel rustig, ik zou bijna zeggen verlaten gebied. Na zo’n twee uur rijden stappen we af en lopen zelf minimaal een uur per dag mee. Goed voor onze conditie en het ontlast en ontspant de ruggen van Buck en Salgado.
[L]





Tegen de middag gaan we op zoek naar een mooie plek in de natuur, als het even kan met water en gras. We zadelen af en laten de paarden aan een lange lijn of los grazen. Onderweg in de ochtend kopen we vaak zelf lekker vers eten in een alimentation. Dit is een mooi moment, een rustpunt op de dag. Na een uurtje zetten we ons weer aan de opzadelprocedure. De tocht in de middag gaat richting een overnachtingsplek. We proberen zo rond een uurtje of vier op onze bestemming te zijn, maar regelmatig zijn we langer op zoek naar een slaapplek voor onszelf en de paarden. 
Gemiddeld rijden we zo’n 25 tot 30 kilometer per dag. Als we eenmaal een plek hebben gevonden volgt de procedure van de ochtend weer. Paarden afzadelen, afspuiten, voeren en naar de wei brengen. Dan de tent opzetten, spullen uitpakken, etc etc. Als alles klaar is gaan we zelf warm eten. We eten heel regelmatig gewoon stokbrood, een stuk (je) vlees en een grote pan salade. Dik worden we er zeker niet van, maar het is al met al smakelijk en gezond en goed te eten. Wederom: als we geluk hebben zijn we uitgenodigd bij een Franse gastheer/vrouw. In dat geval eten we een stuk uitgebreider en volgt een Franse conversatie. Het Frans gaat me steeds beter af, ik kan een prima gesprek voeren en leer veel bij tijdens deze weken. Rond tien uur rollen we onze tentjes in en hopen we op een lange nacht slaap zonder nachtelijke avonturen….
[L] 
























In onderbroek op de Rijksweg
Op 1 mei bel ik naar Marian. We hebben er een mooie en voorspoedige tocht op zitten. We staan in een groot weiland waar we de paarden een stuk bij onze tent vandaan tussen lange lijnen hebben lopen omdat het land geen omheining heeft. Het is een mooi gezicht, ik zit dan ook tevreden voor mijn tentje te bellen met prachtig uitzicht en de paarden in beeld. Moe maar voldaan vertel ik Marian hoe het gaat. Daarna kruip ik mijn tent in en val in een diepe slaap.
Rond een uurtje of drie ’s nachts word ik wakker van een grazend paard naast de tent. “Wat een heerlijk geluid”, denk ik bij mezelf en draai me nog eens om. Maar dan realiseer ik me dat het grazen naast mijn tent veel te dichtbij klinkt, de paarden staan immers een stuk verder weg achter een lijn. Ik schiet overeind en kom uit de tent om daar Salgado aan te treffen. Salgado verkeert in opperbeste stemming vanwege de overdaad aan gras en zijn verworven vrijheid. Triomfantelijk danst hij voor me uit, terwijl ik verwoede pogingen doe om hem te lokken en te pakken. Hij heeft de smaak te pakken en loopt steeds verder van onze tenten af. Ik ga Paul wakker maken, wat ook een hele klus op zich blijkt te zijn. We besluiten Buck, die braaf binnen de lijnen staat te wachten, mee te nemen om Salgado terug te kunnen halen. Die is inmiddels de provinciale weg aan het verkennen. Daar loop ik dan, met mijn kale hoofd en slechts gekleed in mijn onderbroek een kwartier lang achter een paard aan over de Provinciale weg in het stikkedonker. Uiteindelijk kunnen we Salgado vangen en maken we een nieuwe omheining. Van slapen komt niet echt veel meer terecht. Geradbraakt zitten we ’s ochtends aan het ontbijt en en dan begint de hele opstartprocedure weer. Een moment waarop ik even denk: “waar ben ik in godsnaam aan begonnen!”
[R] 
Al met al is deze tocht een hele aparte ervaring. Het blijft prachtig, afwisselend en avontuurlijk. Niet precies weten waar je de volgende nacht gaat slapen, en elke dag zorgen voor voldoende voedsel en weide voor de paarden en onszelf. We genieten volop. Ik hoop dat het met iedereen in en om Utrecht ook goed gaat en kijk er naar uit om jullie binnenkoet allemaal weer te zien.

Groeten en liefs van Hans.

[L]  We hebben veel bekijks onderweg 

















Vandaag even de gelegenheid om in een bibliotheek op internet te gaan. Vandaar dit korte bericht.
Gisteren aangekomen in Uzerges, midden in de Correze. We hebben er nu zo'n dikke 350 kilometer op zitten en we hebben nog wel een stukje te gaan...!!
Slapen op een ferme Equestre en hebben een gite tot onze beschikking.
Afgelopen dagen flink opgeschoten wat betreft de kilometers.
Maandag niet kunnen vertrekken vanwege het slechte weer. Hier noemen ze dat een orage en een orage was het, dat kan ik jullie verzekeren...we zaten er midden in. Nu wachten we op de hoefsmid die als het goed is vanmiddag komt om Salgado zijn achterijzers te vervangen.
Het schoeisel van de paarden baart ons wel enige zorgen. Door het harde en vaak ongelijke terrein en veel de bergen op en weer af staat er veel meer spanning op de ijzers, nagels en dergelijke. Vandaar dat de hoefijzers veel eerder los gaan zitten en slijten dan op onze tochten in Nederland. De hoeven van Salgado zien er daarnaast ook al knap brokkelig uit en het zal een steeds grotere toer worden om de juiste plek te vinden voor de Franse "marechal ferrant" om de nagels in zijn hoeven te slaan. 

Verder doen Salgado en Buck het qua conditie en doorzettingsvermogen prima. Ze hebben , los van het schoeisel, geen last van fysieke problemen wat je op een tocht als deze zeker zou kunnen verwachten !!
Ik kan er een voorbeeld aan nemen, mijn conditie is nou niet je dat.... De Criollo's passen zich snel aan de veranderde omstandigheden aan en als ware berggeiten klimmen ze nu omhoog en weer omlaag langs soms wel zeer steile en vaak glibberige paadjes.
Wordt vervolgd...... 
[L]

Tot over een tijdje.....A bientôt.........

Liefs en groeten aan iedereen
Hans

Het is woensdag 26 april. We komen de camping af, slaan rechtsaf en moeten een drukke verkeersweg op om weer op de ruiterroute te komen. Er is geen andere keus. Salgado is druk en fris. Hij heeft veel energie en heeft op zijn vrije dag veel en mals gras gegeten. Vooral bij de start zijn paarden in het algemeen dan wat drukker en onstuimiger dan anders. Na een paar minuten komen uit het niets vanachter struiken en bomen een paar jonge koeien in sneltreinvaart naar die weg beneden afgedenderd. Salgado merkt ze, net als zijn baas Hans, heel laat op en schrikt zich werkelijk te pletter. Denkt dat die koeien hem willen aanvallen of iets dergelijks. Zo zag het er ook naar uit.....Voor het eerst in de periode dat ik Salgado heb wordt hij onbestuurbaar. Hij gaat in zijn angst/paniek rechts achter een vangrail langs, die ook nog eens doodloopt. Ik  moet hem nu dus wel op een hele smalle strook en een drie meter lager gelegen talud ernaast proberen te draaien. Maar zijn angst overheerst. Hij blijft onbestuurbaar en op het moment van het draaien, stapt hij in zijn paniek naar achteren en stort zich naar beneden en dreigt over de kop te slaan van dat talud af.
In een flits realiseer ik me dat dit wel eens het einde van onze trektocht zou kunnen zijn.
Ik denk: "We verongelukken, ik val er vanaf en kom onder hem terecht".
Paul hoor ik nog van heel ver weg roepen......"spring er af".
Het loopt gelukkig allemaal anders af. Op de een of andere manier redt Salgado zich en slaat niet over de kop wat ik eigenlijk wel verwachtte. In een split second komen we heelhuids zeker zo'n drie meter lager terecht.

[L] Hier is Salgado weer de rust zelve




















Het was een narrow escape, nauwelijks werkelijk te beschrijven. Een engeltje reed met ons mee, de gelukspoppetjes, bevestigd aan het hoofdstel, van mijn broer Paul kwamen misschien wel weer van pas. Dit soort situaties zijn eigenlijk ook niet te voorkomen. Er gebeurt van alles op onze tocht onderweg en vooral in onverwachte situaties blijven paarden vluchtdieren.
Ik heb me wel voorgenomen om als we weer eens langs koeien en dergelijke moeten, zeker in de vroege ochtend met een frisse Salgado zijn maatje Buck voorop te laten gaan(!) Hij is wat ouder (14) en lijkt over het algemeen wat rustiger en lakonieker dan achtjarige, wat onstuimiger Salgado. Los van deze verstapping van Salgado hebben we het nog steeds enorm naar ons zin. Het vele rijden, waarbij we constant op de weg en de paarden moeten letten, zorgt ervoor dat we vaak al heel vroeg onze tentjes inrollen. Het weer zit behoorlijk mee, overdag is het rond de 25 graden!
Ik hoop dat het met iedereen goed gaat, ik blijf jullie, als het even kan, op de hoogte houden !!

Liefs van Hans

[L] 



Hagedissen, muizen en slangetjes, overal om ons heen ritselen en schieten ze weg als ze ons op Salgado en Buck langs horen komen.
We reizen dan ook al een tijdje door een stil en ruig gebied in de Dordogne en komen niet veel Fransen tegen. We trekken vooral door de bossen, over bergruggen/heuvels en door open velden met prachtige vergezichten.
Pittoreske dorpjes met wel veel blaffende honden en we hebben vanachter diverse wapperende gordijntjes en onderweg het nodige bekijks..
Je merkt aan de paarden, ook omdat ze nog in hun wintervacht zitten, dat het  voor hun pittig is !
We besluiten dan ook vanaf de eerste dag minimaal een uur naast de paarden te lopen. Op die manier worden hun ruggen een beetje gespaard en ontspannen en voor onszelf is dit ook niet verkeerd....
We hebben nu, een week later al weer, er zo'n 100 paardenkilometers op zitten.

We hebben veel gezien, gelachen en meegemaakt en en wat ons vooral opvalt is dat de Fransen die we ontmoeten over het algemeen heel behulpzaam en gastvrij zijn.

Vandaag 25/4 hebben we een rustdag ingepland.
We hebben 4 dagen achter elkaar getrokken en een of 2 dagen rust is echt even noodzakelijk. We staan op de camping " Le Moulin de 4 Piques" in de buurt van Belves in de Dordogne. Door de Nederlandse eigenaren werden we gastvrij ontvangen - het gebeurt ook niet iedere dag dat er paarden komen kamperen - en een wei met heel veel gras wordt bij de buurman door hun geregeld !

[L]




Speciaal voor Buck gaan we van hieruit op zoek naar een hoefsmid en laat het  duidelijk zijn, die zijn hier gemakkelijker en vlootter te vinden dan in Nederland!
Om allerlei redenen heeft Paul besloten om Buck op ijzers te laten zetten en de hoefschoenen naar Nederland terug te sturen.  
Voor de die-hards, hoefdeskundigen en paardofielen onder u,......zie voor dedetails zijn webblog.
[L]
Volgende week, als er weer een computer te vinden is,......het vervolg van deze trektocht, dit grote avontuur, want een avontuur...... dat is het zeker en vast !!!

Heel veel groeten aan het thuisfront en dan speciaal aan Marian, Maaike, Nike & Paul en Paul & Karina van mij vanuit de Dordogne.
Leuk om alle reacties, aanmoedigingen en andere aardige verhalen van jullie te lezen..
Het gaat jullie goed ........dan lukt dat Paul en mij vast ook !!!

Groeten en liefs van Hans

[L]

Horse is a horse….. is a horse……. is a horse of course. Een waarheid als een koe.
Ik ben een boogschutter, meestal afgebeeld als een wezen dat half paard en half mens is. Misschien niet toevallig dat Hans met mij getrouwd is?
In de loop van de jaren dat wij samen zijn, heeft het paard daarin altijd een grote rol gespeeld. De eerste woorden die de kinderen leerden waren een luid gehinnik en bij elk paard dat langskomt wordt nog steeds elke vorm van arbeid onderbroken om op te staan en even te kijken: een PAARD!
Ik moet zeggen, op een paard door een stil bos en niets dan paard en jijzelf, dat heeft beslist iets moois in zich.
Jaren geleden begon Hans over een mogelijk hele lange trektocht.
We hebben daarna al wel een aantal paklijsten gemaakt, zadels gekocht, tassen voor op het paard, tientallen paardentuigjes aangeschaft (je weet maar nooit of ik dat nog kan gebruiken op een tocht Marian, niet wegdoen hoor!) en op de kaart naar bestemmingen gekeken. De bedoeling was steeds dat Hans alleen ging, mijn liefde voor het paard houdt halverwege ergens op. Ik dacht met het klimmen der jaren dat een dergelijk plan zo langzamerhand een droom was geworden die niet vervuld zou worden maar kijk nu: ik zie een man van zekere leeftijd die als een jonge hond op het paard klimt en zijn geluk niet op kan. Wat is er leuker dan op weg te gaan samen met Paul van Rooyen en te zien waar je uitkomt? (het maakt eigenlijk niet uit waar).
Ik ken Hans niet anders dan met een aangeboren gevoel voor enige slordigheid en sta versteld van de keurige lijstjes met kleding, medicijnen voor onderweg, benzinebranders en wc papier in plastic.Tafels met uitgestalde spulletjes (1 in de schuur voor alle paardenspullen en 1 op de slaapkamer met alle kleding en slaapzak, tent, matje, etc) die al lang voor vertrek het huis domineren. Of ik dan alsjeblieft even wil helpen zijn kleren op te vouwen en Ho Stop, waar gaat dat in? Links achter of rechts voor?
Morgen is het eindelijk zover, dan vertrekt Hans, 89 kilo zwaar of misschien moet ik licht zeggen? Eindelijk de suiker vaarwel gezegd en de zoetjes hartelijk begroet. Hij begon zich zelfs al zorgen te maken of hij niet iets mankeerde maar het is Salgado die voor elkaar krijgt wat niemand nog is gelukt: Hans valt zo'n  6 kilo af.
Lieve Hans, in de gelegenheid zijn om een wens in vervulling te doen gaan, betekent nog niet dat iedereen dit zo maar even doet. Jij wel en ik hoop dat het voor Paul en jou een hele mooie reis wordt.
[L]

Ik ben de afgelopen tijd bezig geweest met de laatste voorbereidingen voor onze trektocht. Om te kijken of we overal aan gedacht hadden besloten Paul en ik een proefrit te maken. Afgelopen weekend hebben we drie dagen met Buck en Salgado generale repetitie gehouden en geoefend op de Veluwe. Op donderdagavond zijn we met de paarden in de trailer naar de boerderij van Joan en Wouter Timmer in Nunspeet gereden. Nadat we daar geslapen hebben, zijn we bepakt en bezakt na een uitgebreid ontbijt de Veluwe op gereden. 
[L]Na een lange rit en diverse omwegen, de Veluwe-trail-kaart klopte niet helemaal, zijn we uiteindelijk in Epe beland. Op zaterdag vertrokken we in de stromende regen richting Vaassen en zondagochtend reden we weer terug naar Nunspeet. Halverwege de rit hebben we vanaf Gortel samen gereden met Joan, Helga en Marion.
Wat ik vooral belangrijk vond was het uitproberen van de de zadeltassen. En hoe houden de paarden zich op een lange tocht met bepakking? Hoe verdeel je  het gewicht, bevestig je de zadeltassen en maak je ze zo vast dat ze niet naar alle kanten gaan schuiven…Wat ontbreekt, wat kunnen we gerust thuis laten, wat nog aan te schaffen.......
We kregen een voorproefje van wat ons in Frankrijk te wachten staat als het gaat om "het creatief zoeken van een slaapplaats". Zo hebben we overnacht in het stro, in een bus, in een gammele, ijskoude caravan, waar vooraf nog wel het e.e.a. aan gerepareerd moest worden en in een even koude Jan Plezier.
De paarden hebben zich prima gehouden! Van de zware bepakking hadden ze zo op het oog weinig last. De 100 kilometer die we stapvoets hebben afgelegd liepen ze met het nodige enthousiasme. Aan de bepakking heb ik nog wel het een en ander veranderd. Wij hadden het ook naar ons zin. 
Hebben leuke, bijzondere en behulpzame mensen ontmoet en ....veel gelachen!!
We verheugen ons op de tocht en kijken uit naar.....het vertrek!

Om een indruk te geven van het weekend ....... een aantal foto's...
[L]
[L]
[L]

[L]Ons doel was in eerste instantie om vanuit Zuid-Frankrijk naar Nederland te trekken.
Of we Nederland echt halen is nog maar de vraag. Reken maar even met me mee. We zijn zo'n 2 maanden op pad. Per dag rijden we gemiddeld zo'n 30 kilometer. Per week is er een dag rust ingepland en de totale afstand die we moeten afleggen is ongeveer 2100 kilometer.
We hebben afgesproken om er geen race tegen de klok van te maken en er vooral van te genieten.......
We zullen zien hoe dat uitpakt.... 

In ieder geval start start onze trektocht op het manoir de Pinel in het plaatsje Pinel Hauterive .
Pinel H ligt in de buurt van Villeneuve sur Lot en dat ligt weer tussen Toulouse en Bordeaux in. Van daaruit trekken we noordwaarts via allerlei ruiterroutes die in grote lijnen vaak parallel lopen met de pelgrimsroute naar en vanaf Santiago de Compostela.

We trekken door de volgende departementen:
Lot et Garonne-Dordogne- Haute Vienne-Creuse-Allier-Nievre-Yonne.

Een greep uit de wat grotere plaatsen waar we waarschijnlijk langs komen:
Montpazie-Les Gyzies-(Lac) Sireuil-Vigeois-Chamboulive-Aubusson-Montlucon-Vezelay (kruispunt van allerlei pelgrimsroutes vanuit Engeland, Duitsland en Nederland)-Avallon-Tanlay-Chatillon sur Seine-Bar sur Aube-
Essoyes-Ramerupt-Vitry de Francois.
Hierna komt er wat betreft ruiterroutes even helemaal niets in noordelijke richting.
We zullen ons dan over andere, meer gedetailleerde kaarten moeten buigen om verder te kunnen.

Op http://buckenroute.blogspot.com  zijn de ervaringen van Paul van Rooijen te lezen.     
[L]      

[L] Criollos komen in Argentinië weinig tot misschien wel nooit bij de plaatselijke hoefsmid. Het verhaal doet de ronde dat ze, met alle 4 de hoeven op de grond, zo af en toe met een gewone “huis-, tuin- en keukenbeitel” rondom worden bekapt. Zo worden uitstekende en brokkelige stukken van de hoef op een wel heel simpele manier verwijderd en kunnen de paarden weer vort. De natuur doet daarnaast ook zijn werk. Paarden leggen, tijdens het grazen over de pampa’s, vaak enorme afstanden af en slijten, ook door de gesteldheid van de bodem, hun hoeven gewoon keurig af en die worden door dit proces ook nog eens kei- en keihard. 

Dan komen de Criollos naar Europa…weg van de pampas en hun habitat....een hele andere situatie ontstaat….wat te doen met die voeten….wat is dan wijsheid?

Paul bestudeert allerlei literatuur, informeert zich her en der en besluit om Buck als het maar even kan vooral op zijn blote voeten te laten lopen. Hij volgt een cursus bij Wout Overbeeke (surf voor informatie over zijn methodes naar  www.horsesgonatural.com) om op een natuurlijke manier de hoeven van Buck te leren bekappen en te onderhouden. Daarnaast laat hij hoefschoenen, die speciaal voor Buck zijn ontworpen, aanmeten en fabriceren. Gedurende de tocht zal hij die schoenen regelmatig gebruiken als het terrein en de omstandigheden daarom vragen.....


Salgado is een ietwat ander verhaal. Wat mij van het begin af aan opvalt is dat hij geen liefhebber is van “het gemakkelijk geven van zijn voeten”. Dat heeft Salgado bij zijn Argentijnse baas Diego waarschijnlijk nooit hoeven doen en wat hem betreft wil hij dat heel graag in stand houden.
Daarnaast was Diego misschien wel niet de ideale baas en is hij gekluisterd geweest wat ook niet echt bevordelijk is voor het later gemakkelijk geven van zijn hoeven…..

Tot voor ruim een maand loopt ook Salgado op zijn blote voeten. Dat gaat hem niet gemakkelijk af. Hij krijgt snel te korte voeten. Ze zijn kennelijk nog niet hard genoeg en slijten daardoor te snel. Hij loopt op verharde wegen zeg maar “op eieren” en zoekt, als het maar even kan, de bermen op.
Wout Overbeeke komt een aantal keren naar Groenekan om Salgado zijn hoeven "natuurlijk te bekappen". Met veel geduld en de nodige vakmanschap lukt hem dat.

[L]







Ook gebruikt Wout, die in paardeminnend Midden-Nederland bekend is als het gaat om het oplossen van allerhande problemen met paarden, de "Parelli-methode" om Salgado's angst voor trailers en dan met name... hoe kom ik er vooral niet in...te verminderen en uiteindelijk op te lossen!

Na veel plussen en minnen hak ik de knoop door. Besluit om voor het vertrek Salgado tweemaal rondom te laten beslaan en tijdens de tocht zal dat zeker en vast nog wel eens moeten gebeuren. Ik ga op zoek naar een vakkundige hoefsmid en vind die in De Meern. Zijn naam Franz-Jozef van Rijssen.
Hij kent het ras goed, gaat met paarden met tact en rust om en vertelt dat het "ik-wil-mijn-hoeven-niet-geven-euvel" bij wel meer Criollos voorkomt. Al met al wordt Salgado een week of zes geleden waarschijnlijk voor het eerst in zijn leven beslagen en loopt hij tot nu toe gesmeerd op hoefijzers.

Informatie en routekaarten

[L]

We krijgen van Marly van Ditshuizen en Marja Klaver diverse routekaarten van Frankrijk en Belgie.
Door beide dames worden we uitgebreid ingewijd en bijgepraat over het wel en wee van hun trektocht vanuit Nederland naar Zuid-Frankrijk die zij in 1998 maakten. Zij geven ons veel praktische en handige adviezen over hoe wij een en ander tijdens onze trektocht aan zouden kunnen pakken en over wat ons  mogelijk allemaal nog te wachten staat en hoe daar op in te spelen.

[L]
Vanuit Frankrijk wordt er ook met ons meegedacht.  Door Ineke Blok en haar man Jean Francois Cornet, die hoefsmid is in Jeu Les Bois wordt een routekaart toegestuurd die zij zelf veel gebruiken op allerlei trektochten die zij met hun kinderen regelmatig maken en die ontwikkeld  en bedoeld is vooral voor ruiters ...France Tourisme Equestre...Uitgegeven en aan te schaffen via www.ign.fr. 
Op deze kaart staan in kleuren diverse trektochten in  allerlei departementen ingetekend met bijbehorende overnachtingsadressen. Een hele handige kaart zal al snel blijken....

Deze kaart wordt onze leidraad om de route grofweg uit te stippelen. De ingetekende trektochten lijken zo op het oog op diverse plekken aan elkaar te knopen waarlangs onze tocht in grote lijnen dus zal gaan.
Ter plekke zullen we nog wel per departement detailkaarten moeten aanschaffen met een schaal van 1 op 25.000
In een andere bijdrage zal ik de te volgen route wat nader uit te werken..

Vertrek

We komen via bemiddeling van Chantal en Roger Gelissen van het gelijknamige paardentransportbedrijf uit Beek ...www.horse-transport.nl ...aan een adres in Zuid-Franrijk waar zij regelmatig paarden moeten afleveren en waar van zij denken dat we daarvandaan mogelijk zouden kunnen starten.
Ik leg contact met de Nederlandse familie Kater die op het "Manoir de Pinel" wonen. Een groot landgoed met plaats voor een 30-tal paardenboxen.
Het manoir ligt in het plaatsje Pinel Hauterive op een 10 kilometer buiten Villeneuve sur Lot, een wat grotere plaats tussen Bordeaux en Toulouse in. 
Daar zijn wij en onze paarden van harte welkom. 

Transport

Deze toezegging brengt ons plan in de juiste stroomversnelling..
Definitief kan nu met de firma Gelissen worden afgesproken om op 18 april onze Criollos met hun paspoorten, zadels en zadeltassen vanuit Groenekan op te laten halen.
De paarden gaan in Beek (Limburg) eerst een dag in quarantaine, RWW-gezondheidscertificaten en andere papieren worden daar in orde gemaakt en in de loop van dinsdag volgt dan het vertrek van Salgado en Buck richting Frankrijk.
Treinkaartjes worden gereserveerd......Paul en ik gaan diezelfde dinsdag vooruit met de TGV vanuit Utrecht richting Bordeaux/Agen via Parijs.
We komen 's avonds aan in Villeneuve sur Lot, het aanbod ligt er van de familie Kater om in een apartement wat ze extra hebben, te overnachten en kunnen dan de volgende dag, woensdag 20 april, de paarden zelf van de vrachtwagen halen. 
We blijven waarschijnlijk een dag extra op het manoir om de paarden te laten acclimatiseren na hun lange reis en dan op vrijdag 22 april.......op pad......naar het noorden...... direction Holande !!
[L]

[L]
Paarden, in alle soorten en maten, lopen als een rode draad door mijn leven.
Van jongsaf aan hebben ze me te pakken. Het begon op de bok van de kar van de groenteboer die in de vijftiger jaren nog gewoon langs de deur kwam met zijn paard en wagen. Van lieverlee veranderde dat in het trainen van dravers voor een sulky op de renbaan Mereveld, bij Ronald Hom aan de Gageldijk en Karel Drees in Soest. "Onder de man" op pad met Annette van Oort en het rijden van het tweespan paarden van haar vader Joop. Gewapend met tent en dochter Nike gingen we op de bonnefooi 10 dagen op trektocht over de Veluwe en later deden we dat nog eens dunnetjes over door het volgen van de Donegal-trail in Ierland. 
Via mijn "paardenhobby" kwam ik terecht bij KLM-Cargo en vloog een aantal jaren als groom/oproepkracht naar allerlei bestemmingen met....paarden.

Na dit relaas is het mogelijk dus niet zo vreemd dat ik na deze ervaringen wel weer eens op pad zou willen en mijn grenzen verleggen. Ik dacht er dan ook al jaren over om een wat langere periode aaneengesloten vrij te nemen en er weer te paard op uit te trekken. Een trektocht te maken van ongeveer 2 maanden, een nieuw avontuur in het vooruitzicht........
Dat leek me wel wat...."Even helemaal" er uit en weg en door zo'n periode  los proberen te komen van de dagelijkse beslommeringen en wat mij eigenlijk allemaal bindt en daarnaast ook lief is.....Marian en de kinderen, (t)huis, familie, vrienden, collega's, cliënten en mijn werk...dat gebeurt je niet zo maar...dat vraagt om een goeie reisgenoot, geschikte paarden, een lange adem, goed plannen.....en wat al niet meer....

Ruim een half jaar geleden blijkt, dat een vriend van mij, Paul van Rooijen uit Hoogland, zo'n avontuur met mij wel aandurft. We hadden het er samen al veel vaker over gehad, maar door allerlei redenen waren we nooit tot werkelijke plannen gekomen.Wij kennen elkaar al lang en hebben in het werk en in onze vrije tijd  het nodige met elkaar meegemaakt.
Wat die vrije tijd betreft .......dat had vooral te maken met voetballen bij DVSU en Kampong en daarnaast vooral buitengaats, aan boord van het zeilschip "De Sula" van Elly Visser (de vrouw van) en Paul. Nog nooit op de rug van een paard!
Na het nodige overleg, bestuderen van allerlei autokaarten en het bijbehorende passen en meten en aan de hand van......wat is een geschikte periode om te reizen, wat is nou haalbaar qua afstand in 2 maanden,... besluiten we onze tocht vanuit Zuid-Frankrijk te starten en dan richting Nederland te trekken. 

[L] Paul laat er geen gras over groeien en belt mij enige tijd later op en vertelt dat hij, na intensief zoeken en het uitproberen van allerlei paarden, Buck heeft aangekocht. Buck blijkt een 13-jarige, toen nog een zo goed als gitzwarte Criollo met een paar witte voeten te zijn. Opgegroeid in Argentinië, zijn voorvaderen werden in de 16e eeuw door Conquistadores vanuit Europa meegenomen naar Argentinie. Een paardenras waar ik op dat moment eigenlijk niets van weet en ook nog nooit van gehoord heb, laat staan gereden, maar dat veranderd snel..... 

De Criollo moest volgens Paul staan voor..... sober, eenmanspaard, schrander, geblokt, oersterk, moedig, voorwaarts en daarnaast ook cool, dus uitermate geschikt voor dit lange-afstandswerk! 

[L]      

Vele weken later en na nog iets meer wikken en wegen dan Paul al deed, (ik heb dus eigenlijk meer verstand van en vertrouwen in ex-harddravers  zoals Quicksilver S en Action Skoatter en die dan om te bouwen tot rijpaard), besluit ik bij Rick Woudenberg uit Wapserveen ook een Criollo aan te schaffen. 
Deze Criollo is op dat moment 7 jaar oud, qua kleur een zgn. koffievos, groot 154 cm. In mei 2005 geïmporteerd per schip met 1500 andere Criollo-vrienden uit Argentinië richting Brindizi in Italie.  Ik noem hem Salgado en dat klinkt, als je de naam een beetje staccato uitspreekt, wel lekker Spaans, vandaar...
Informatie over dit paardenras.... surf naar..... www.Criollos.nl .....

Vanaf dat moment gaat het spel op de wagen, we moeten op allerlei terreinen aan de bak, voor we het weten is het april 2006!
We moeten onder andere de paarden leren kennen en ook niet helemaal onbelangrijk .....zij ons en onze eigenaardigheden!
We oefenen vooral in de weekenden regelmatig samen, verkennen allerlei  (ruiter)paden en maken heel wat kilometers.
We proberen als training regelmatig afstanden van zo'n 30 tot 40 kilometer af te leggen, 4 tot 6 uur te paard. Op die manier gaan we er maar vanuit dat we het juiste zitvlees ontwikkelen en conditie voor man en paard op bouwen.

Ook zijn we druk andere zaken uit te zoeken .......gaan de paarden op blote voeten of doen ze het op hoefijzers, welke route zullen we in grote lijnen volgen. Hoe komen de paarden en hun bazen in Zuid-Frankrijk, waar kunnen we het beste vandaan vertrekken en waar zijn onderweg voor de paarden goede overnachtingsplekken te vinden.
Wat valt er dan te bikken en wat en hoe nemen we verder alles mee voor zo'n lange trektocht en informeren we op een handige manier het thuisfront en andere (paarden)supporters.........

[L]
We spreken af een eigen reisverslag/webblog bij te houden.
Op die manier kunnen we onze indrukken kwijt van wat we zoal persoonlijk en  gezamenlijk aan deze trektocht beleven.