Spiegeltje spiegeltje aan de wand, wie is de grootste huichelaar van het ganse land.

Dat is heel gemakkelijk, dat is namelijk bisschop Antoon Hurkmans.

 

Antoon, zeg nu eens eerlijk, is er een seminarie, is er een klooster, zijn er überhaupt rooms-katholieke priesters in de wijde wereld die niet vanonder de jurk grootse plannen ontwikkelen en stiekem hun edele delen ook wel eens een hete Bourgondische polonaise gunnen?

Het is van tweeën één. Of het celibaat is in het leven geroepen om latente homo’s binnen de beschermde muren van het kerkelijke instituut een degelijk onderdak te bieden, of het celibaat is een fout instituut (handen af van vrouwen) dat seksueel misbruik van kinderen in de hand werkt en daarom acuut opgedoekt moet worden.

 

De rooms-katholieke kerk in de VS moet in meerdere staten honderden miljoen dollars betalen om de illegale porno van zijn werknemers met de mantel der liefde te bedekken. Voor celibatairen die vette seks ambiëren, is een bezoek aan een bordeel, of nog goedkoper een heroïnehoer, een veel goedkopere oplossing. Iedereen heeft wel eens jeuk aan zijn of haar geheime plekje. Dit moet ook om de menselijke carrousel voort te kunnen laten draaien. Maar van kinderen hebben jij en je collega’s, Hurkmans, af te blijven. En geef die eerlijke en oprechte homo’s die daar wel voor uit de kast durven komen nu maar gewoon een hostie. Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg.

 

Je voormalige Bossche plebaan, Antoine Bodar, heeft overigens in zijn kerkelijke en devote leven voor kilo’s hosties weggevreten, moet hij die nu allemaal komen terugbrengen? Deze beste brave borst (van een andere foute katholiek gejat) eet al jaren mee uit de heilige ruif. Als Bodar hetero is dan ben ik Moeder Theresa.

Is Antoine Bodar niet dé ideale persoon om in de kwestie van de Bossche hosties kleur te bekennen?

 

Lang is er van Links geroepen dat populisme iets van (extreem) Rechts is. 

Je kon daar al aan twijfelen door naar het makkelijke geschreeuw van de SP te luisteren. Met de club van Graai Links van “good old’’ Femke Halsema is dat allemaal wat meer verhuld, maar recent kwam de club Groen Links toch uit de kast door een vriendje (in verband met de milieutop in Kopenhagen) royaal uit de Nederlandse subsidieruif te laten meevreten. Op lokaal niveau weet Graai Links ook al van wanten want deze partij smijt zonder rode blos op de wangen te krijgen, vlot met naar schatting € 65-80 miljoen om een parkeerplek in Den Bosch-Zuid te realiseren. Juist dit moet gestalte krijgen op een ecologisch zéér gevoelige plek (aanleunend tegen de Bossche Broek).

Sprekend met een royale hoeveelheid consumptie weet Linkse Kakker Femke het leuk te brengen maar haar met veel vocht strooiende gekir maakt gewoon deel uit van ''good old fashioned'' Oude Politiek.

Lodewijk Asscher van het Mokumse Linkse rapaille weet het nog bonter te maken. Wat speerpunt is bij Trots op Nederland om de overheid nog alleen maar met zijn/haar burgers te laten communiceren in het Nederlands, is bij De Partij van Antiek Links (om populair over te komen) een gepasseerd station.

De schaamte voorbij gaat (laat) Lodewijk Asscher in Mokum (voor de gemeenteraads-verkiezingen) om te beginnen ‘flyeren’ in het Turks. En als de gemeentekas het toelaat straks ook in het Swahili, Marokkaans en elke andere patjepeeërstaal, als de toegestroomde subsidieverslaafden daarom vragen.

Niets is hem te bont om op het pluche te kunnen blijven wegrotten.

Leuk dat linkse populisme: zo op afstand lijkt het alsof men zichzelf al urinerend met tegenwind heftig tegen de eigen broek aan plast.

Deze zelfde Linkse Kerk wist met de o zo noodzakelijk collectie van geld voor het zwaar getroffen Haïti ook royaal uit de stadskassen geld te roven. Deze “zo hartverscheurend goedgeefse hulp’’ werd door Sint Koenders nog maar eens verdubbeld. Zo werd uit de algemene pot!!! ruim 75% van het opgehaalde bedrag op oneigenlijke wijze bijeengesprokkeld. En wij onszelf zo enorm vrijgevig vinden………

Er hangt een ranzig, onwelriekend odeurtje aan links populisme: het is smijten met bakken geld van anderen. Helaas heeft (had) Hans Wiegel ongelijk die ooit (30 jaar geleden), al staande op het spreekgestoelte in de 2^de Kamer zei, dat Den Uyl ras-Sinterklaas was (en hij zit daaaaaaar!, zo schreeuwde hij het uit).

Er zitten op Links naar keer op keer blijkt een hele bende Sinterklazen en het vervelende is dat ze helaas allemaal ''echt'' zijn ook.

 

R. Melchers

 

Zomaar een opbeurend uit de media.

 

"Oud-Kamerlid Wijnand Duyvendak (GroenLinks) - die uit de Kamer stapte na onthullingen over zijn actieverleden - heeft in 2008 300.000 euro subsidie bij milieuminister Jacqueline Cramer (PvdA) los weten te peuteren voor een klimaatevenement.

 

Er zit ook geen greintje moraal meer bij de dames en heren Haagse (ex)politici. Zelfs de club van kletsmajoor en moraaltheologe Femke Halsema maakt geen verschil meer tussen mijn en dijn. Gewoon een tonnetje uit de staatskas jatten, is voor Groen Links tegenwoordig een gepasseerd station en wordt nu ook daar als heel normaal gezien.

Ze verlagen zich tot het niveau van menig bedrijvensector, maar die zijn dan nog ten minste uit hoofde van hun beroep aan het jatten. Dat hoort re gewoon bij.

 

Van overheidsdienaren wordt eigenlijk een geheel andere moraal verwacht.

 

''Graai Links'', zou de nieuwe naam van deze partij moeten zijn die het overigens presteert sinds zijn oprichting slechts moraaltheologie te prediken om daarmee anderen de maat te meten. Regeringsverantwoordelijkheid heeft dit laffe clubje altijd moedwillig gemeden.

Goed hoor die Halsema.

Je hebt niet alleen jattende Rechtse Kak, Linkse Kak stinkt minimaal zo erg.

 

R. Melchers

 

Het moest er uiteindelijk toch een keer van komen. Niet dat het kerkelijke instituut in Rome patent heeft op geschiedvervalsing maar zij doet binnenkort op dit vlak weer groots 'zaken' zal weten te doen door Eugenio Pacelli, ofwel paus Pius XII, heilig te verklaren, is een zekere zaak.

De vraag kan met recht gesteld worden of deze bizarre, eenzame en in zijn eigen ogen verheven man heeft bijgedragen tot de vervoltrekking van de holocaust.

Hitler cs hadden niet die stappen kunnen ondernemen begin jaren-'30 als niet Pacelli ervoor gezorgd had dat de nationaal-socialisten, met het door Pacelli geënsceneerde Concordaat van 1933, maximaal 'vrij baan' kregen in nazi-Duitsland.

Door Pacelli heilig te verklaren verliest het Vaticaan elke geloofwaardigheid en is dit als een vooropgezette antisemitische zet op het wereldschaakbord van zulk een omvang dat menig rechtgeaarde katholiek voor enige tijd met het schaamrood op de kaken zal rondzeulen. Het boek ‘Het verloren evangelie van Malchus’’ verhaalt op uitgebreide en zorgvuldige wijze over deze onverkwikkelijke zaak die binnenkort werkelijkheid wordt.

Het Vaticaan zal wel nog in alle haast enkele ‘wonderen’ moeten weten toe te dichten aan deze man. Het mag niet verbazen als deze persoon Pacelli die onder meer de hoofdverantwoordelijke was van de jarenlang voortgezette smokkel van oorlogsmisdadigers naar Syrie, Egypte en vooral Argentinië (waardoor de rechtsgang in Europa door het Vaticaan op ongelooflijke grote schaal en op zeer brutale en gewetenloze wijze gebruuskeerd werd) opeens als redder van (in oorlogstijd) duizenden joodse medeburgers te voorschijn zal komen.

Stranger things have happened!

De heiligverklaring van een goed mens als de voormalig Poolse paus Johannes Paulus II wordt zo misbruikt om een medeverantwoordelijke van de Holocaust postuum een groots compliment te geven.  Het is een hele opgave om van zulk een club als bovenvernoemd lid te blijven, zonder, al kijkende in de spiegel, van jezelf misselijk te worden. Leven is keuzes maken…..

 

Op 9 september 2009 mocht voor de zoveelste keer Bij Pauw en Witteman, Dries van Agt aangeschoven om zijn standaardpreek af te steken over het joodse kwaad. Op 10 december jl was het de beurt aan een andere verstokte oud-katholiek, Hans van de Broek, om min of meer een vergelijkbare preek ten beste te geven.

Dé vraag is: zijn de beste brave borsten Dries van Agt en Hans van de Broek nu wel of geen antisemieten? Eerst de definitie van antisemitisme: “een antisemiet is iemand die een overdreven hekel heeft aan joden”.

 

Antisemitisme is zo oud als de kerk van Rome. In het jaar 200 van de jaartelling kwam kerkleider Origenes met de eerste contouren naar voren van de theorie van de vervangingstheologie: het rooms-katholicisme was volgens hem de natuurlijke opvolger en erfgenaam van het jodendom. Ergo, joden hadden geen recht meer van leven; zij werden vervangen door rooms-katholieken en er was eigenlijk geen echte reden meer voor hen om nog te mogen voortbestaan. Eeuwenlang heeft de kerk van Rome zich ook zodanig gedragen. Joden mochten meestentijds nog net in leven blijven maar meer ook niet. Het jodendom mocht zeker niet opbloeien en werd in getto’s weggestopt of erger als men pech had. De sublimatie van de vervangingsleer was het nazisme en de moord op 6 miljoen joden. Hitler meende, zo zei hij in ‘Mein Kampf’, letterlijk uit te voeren waar kerkleiders al eeuwen om gesmeekt hadden. Pas in 1963 werd tijdens het 2de Vaticaanse concilie, als vrucht van het verlichte denkwerk van paus Johannes XXIII, deze schandvlek die de kerk van Rome zo enorm ontsierde, voor even rechtgetrokken. Maar het pad van de vervangingsleer is door de kerk van Rome nooit echt verlaten. Dit in tegenstelling tot vele protestantse kerken en de Anglicaanse kerk van Engeland die dit in 1980 in een officieel document heeft afgezworen. Er zij tegenwoordig twee soorten katholieken: enerzijds orthodox-katholieken die met betrekking tot de kerkleer terugverlangen naar de waarden en normen van voor 1963 (toen antisemitisme nog bon-ton was) en anderzijds moderne, verlichte katholieken, die net als de anglicanen inzien dat het Roomse kerkelijke instituut met hun aanbidding van de vervangingsleer in het verleden dramatische fouten begaan heeft. Zij zoeken juist toenadering tot het jodendom.

Dolle Dries en gekke Hans zijn van het soort dat oude kwalen weer graag wil laten herleven. Ergo: Zij zijn in hart en nieren antisemiet. Daar is geen twijfel over mogelijk.

Onder het mom van het opkomen voor de belangen van Palestijnen, ageren zij overmatig fel tegen de staat Israel en zijn burgers.

Het Vaticaan, toonvoorbeeld van orthodox katholicisme, heeft bij meerdere gelegenheden het recht op terugkeer van alle Palestijnen naar Palestina, Israel inclusief, als voornaamste punt aangemerkt om 'het probleem' in het Midden-osten op te kunnen lossen. Daarmee stelt het Vaticaan de ontmanteling van de enige Joodse Staat bovenaan haar verlanglijstje.

What's new?

Van Agt en Van de Broek zijn niet echt gek en voeren gewoon een dubbele agenda: zogenaamd komen ze op voor de Palestijnen maar op de achtergrond sluimert hun werkelijke beweegredenen om de joodse staat van allesd en nogwat te betichten en dat is dat ze, wat katholieken van voor 1963 (1ste Vaticaanse concilie) als lijfspreuk hebben: de vervangingsleer wat in de context van het MO betekent dat elke actie die de voortzetting van een joodse staat weet te ondermijnen, zeer gewenst en geoorloofd is. 

Een multiculturele staat als Israel (bewoonbar gebied niet groter dan Noord en Zuid Holland samen) betichten van het zijn van de agressor en bezetter in een regio waar andersdenkenden (bvb Egypte waar de Koptische christenen langzaamaan worden geelimineerd) is werkelijk een zeer vreemde zaak. Daar moet iets anders achter steken. En dat is heel duidelijk aantoonbaar te maken. 

Een boek dat de achtergrond van de genoemde verschillen tussen moderne, verlichte katholieken zoals ondergetekende en orthodoxe katholieken a la van Agt & van de Broek goed inzichtelijk maakt, is het recent bij uitgeverij Aspekt uigegeven boek: “Het verloren evangelie van Malchus”.

 

De auteur is ondergetekende,

 

R. Melchers

 

 

Waar de Zwitsers over praten en stemmen, wel of geen bouw van moskeeën in hun land, is dit onderwerp hier een groot taboe.

Maar een meerderheid van de achterban van vrijwel elke landelijk actieve politieke partij (behalve dan misschien d'66 en groen links) zou, kregen ze de kans via een referendum tegen verdere bouw stemmen van deze meestens orthodoxe gebedshuizen stemmen, deze kans met graagte aannemen.

Nu ben ik principieel niet tegen de bouw van allerlei bezinningsruimten maar ze moeten wel open zijn voor iedereen. Maar ik ben voorstander van een evenwichtige, uitgebalanceerde en weloverwogen selectie aan de poort, als het gaat om het binnenlaten van allochtonen in Nederland.

Want het onbegrensd binnenlaten van ''orthodoxe achterlijken'' uit Afghanistan, Irak, Marokko en aanverwante niet-tolerante culturen werkt te zeer zaken in de hand die bvb vandaag weer de pers halen: op de Elsevier-site valt vandaag te lezen over een eerwraak-affaire in Zeist waar een jonge Afghaanse vrouw al brandend om het leven is gekomen.

Zolang we als politici te laf zijn om paal en perk te stellen aan de import van legioenen achterlijken uit uiterst achterlijke landen met compleet achterlijke gewoonten, zal ''De Pruik'' uit Venlo blijvend een grote schare aanhangers hebben.

Door flink en oprecht te zijn, is zijn spel snel voorbij en krimpt zijn electorale achterban tot veel geringe proporties.

Zwitsers geven misschien niet het beste voorbeeld, maar niets doen.........

 

R. Melchers

Wel of geen antisemiet 12-9-09 9 september ’s avonds, Bij Pauw en Witteman is voor de zoveelste keer Dries van Agt aangeschoven om zijn standaardpreek af te steken over het joodse kwaad. Dé vraag die bij velen boven komt drijven is: is beste brave borst Dries van Agt nu wel of geen antisemiet? Eerst de definitie van antisemitisme: “een antisemiet is iemand die een overdreven hekel heeft aan joden”. Antisemitisme is zo oud als de kerk van Rome. In het jaar 200 van de jaartelling kwam kerkleider Origenes met de eerste contouren naar voren van de theorie van de vervangingstheologie: het rooms-katholicisme was volgens hem de natuurlijke opvolger en erfgenaam van het jodendom. Ergo, joden hadden geen recht meer van leven; zij werden vervangen door rooms-katholieken en er was eigenlijk geen echte reden meer voor hen om nog te mogen voortbestaan. Eeuwenlang heeft de kerk van Rome zich ook zodanig gedragen. Joden mochten meestentijds nog net in leven blijven maar meer ook niet. Het jodendom mocht zeker niet opbloeien en werd in getto’s weggestopt of erger als men pech had. De sublimatie van de vervangingsleer was het nazisme en de moord op 6 miljoen joden. Hitler meende, zo zei hij in ‘Mein Kampf’, letterlijk uit te voeren waar kerkleiders al eeuwen om gesmeekt hadden. Pas in 1963 werd tijdens het 2de Vaticaanse concilie, als vrucht van het verlichte denkwerk van paus Johannes XXIII, deze schandvlek die de kerk van Rome zo enorm ontsierde, voor even rechtgetrokken. Maar het pad van de vervangingsleer is door de kerk van Rome nooit echt verlaten. Dit in tegenstelling tot vele protestantse kerken en de Anglicaanse kerk van Engeland die dit in 1980 in een officieel document heeft afgezworen. Er zij tegenwoordig twee soorten katholieken: enerzijds orthodox-katholieken die m.b.t. de kerkleer terugverlangen naar de waarden en normen van voor 1963 (toen antisemitisme nog bon-ton was) en anderzijds moderne, verlichte katholieken, die net als de anglicanen inzien dat het Roomse kerkelijke instituut met hun aanbidding van de vervangingsleer in het verleden dramatische fouten begaan heeft. Zij zoeken juist toenadering tot het jodendom. Dolle Dries is van het soort dat oude kwalen weer graag wil laten herleven. Ergo: Hij is in hart en nieren antisemiet. Daar is geen twijfel over mogelijk. Een boek dat de achtergrond van de genoemde verschillen tussen moderne en orthodoxe katholieken a la van Agt goed inzichtelijk maakt, is het recent bij uitgeverij Aspekt uigegeven boek: “Het verloren evangelie van Malchus”. De auteur is ondergetekende. R. Melchers

Ronaldo geeft koopsignaal op de beurs.

 

 

Er wordt eventjes € 94 miljoen betaald voor een redelijk marginale voetballer als Ronaldo.

Dan kan er toch geen sprake zijn van een economische crisis.

 

 

R. Melchers

 

Hoe ‘groen’ is Nederland                                                                                 4-6-09

 

De eerste vier maanden van dit jaar steeg de olieprijs als in de processie van Echternach; drie stappen vooruit afgewisseld met twee stappen achteruit. In de maand mei, waarin meerdere industrie-indicatoren wereldwijd zonnigere data toonden, wandelde de olieprijs gestaag naar boven. De afgelopen week mogen we zelfs van een acceleratie spreken. De wereldeconomie is weer in rustiger vaarwater terechtgekomen. Maar een echt langdurig herstel zal nog even op zich doen wachten. Naar het zich laat aanzien zal in dit klimaat de olieprijs naar een meer evenwichtig niveau tenderen en zal daar enige tijd blijven hangen. Wat dat niveau is, valt moeilijk te zeggen, maar de kostprijs van alternatieve energie en die van nieuw ontdekte velden fossiele brandstof (offshore Brazilië of olie uit teerzanden in Canada) geven een indicatie. Van de laatste energiebron ligt de kostprijs in de buurt van de $ 80,00 per vat olie. Van ‘onshore’ windenergie ligt de kostprijs boven de $ 70,00 en die van biobrandstof (VS & EU) ligt daar veelal boven. Door Brazilië geproduceerde bio-ethanol ligt qua kostprijs daar duidelijk onder. De vooruitzichten voor zonne-energie zijn gunstig maar de kostprijs ligt anno 2009 nog steeds ver boven die van fossiele brandstof. Naar onze mening zijn de vooruitzichten op economische groei voorlopig mager en zal daarom een spurt voorbij de $ 80,00 per vat olie (tenzij zich grote problemen in bepaalde olielanden voordoen) de komende maanden niet plaatsvinden. Dat een evenwichtsprijs voor olie de komende maanden ergens tussen de $ 70,00 en $ 80,00 zal liggen, lijkt ons zeer aannemelijk. Verder weg kijkend lijken hogere olieprijzen (zelfs weer voorbij de $ 100,00) vanwege de schaarste zeer wel denkbaar. De oliesector en zeker het segment ‘Oil Services’ zal daar wel bij varen en kan ook bij de huidige olieprijs weer ‘doodgewoon’ geld verdienen. En enkele goedgekapitaliseerde aandelen in het alternatieve energiesegment krijgen weer meer zelfvertrouwen. Helaas legt Neêrlands groene trots, Econcern, geplaagd door een tijdelijk lage olieprijs haast het loodje.

Op het vlak van industriepolitiek kunnen we veel leren van onze oosterburen. Daar zie je juist dat zoiets als ‘Solar Valley’ dat uit de grond wordt gestampt in de voormalige DDR door de regering volledige en jarenlange financiële steun krijgt waardoor de noodzakelijke push van het groene energiesegment overduidelijk gestalte krijgt. De Duitse overheid heeft al € 1,5 miljard uitgegeven aan subsidies in het segment zonne-energie en gaat daar het komende decennium vrolijk mee door. Een langjarige ‘commitment’ is door de staat duidelijk afgegeven. Daardoor weet de industrie waar het aan toe is en bouwt aan een nieuwe energie-infrastructuur. Eerst zaaien dan oogsten, staat bij Frau Merkel hoog in het vaandel. Dit volhardende beleid levert daarbij vele duizenden banen op. Eerder al heeft de Duitse overheid grote sommen geld geïnvesteerd in windenergie en biodiesel; in beide segmenten is Duitsland wereldwijd marktleider. De initiële investeringen worden op handige wijze terugverdiend. Met dit beleid overstijgt Duitsland nu al de 20%-groene energienorm die door Brussel gesteld is. Hoelang duurt het nog totdat Nederland serieus energiepolitiek wil voeren en fotovoltaïsche zonne-energie (in dit segment is Duitsland op afstand wereldwijd marktleider), lignocellulose-ethanol (bijvoorbeeld het project Nedalco -Terneuzen) ruimhartig wil steunen. Landen als Denemarken en Zweden halen al ruim 35% van hun energiebehoefte uit groene energie, wij ruim 5%. Is het omzetten van een deel van de extra gasmiljarden in participaties in groene energieprojecten nu echt rocket science? Waarschijnlijk vinden we het vervelender om Duitsland als lichtend voorbeeld te zien.

 

Analist: Reginald Melchers

  Gekkenhuis                                                                                                                    15-5-09
Degene die aan het begin van dit jaar de stoute schoenen had aangetrokken en (een deel) van zijn privé-vermogen in Nederlandse aandelen (AEX) had belegd, is per 15 mei ruim 2% rijker. Dat is dan toch gauw een rendement van 7% op jaarbasis! Maar dan moest wel risico genomen worden, met name in ‘financials' en cyclische waarden. Economie is keuzes maken en begin 2009 leek het erop dat het verstandiger was om meer defensieve aandelen te bezitten dan cyclische. In het eerste kwartaal ging die regel redelijk op, maar vanaf medio maart zijn cyclische aandelen het ineens beter gaan doen. In de top-10-performers van de AEX-index hebben per 15 mei maar liefst negen van de tien aandelen een duidelijk cyclisch karakter. Alleen het defensieve aandeel Heineken staat op een vijfde plaats in dit rijtje met een positieve performance van 14% in 2009. Dit is op zichzelf al verwonderlijk gezien de zwakke cijfers die het concern recent naar buiten bracht. Maar de belegger verwacht waarschijnlijk dat het voor Heineken niet slechter kan dan in 2008. We hopen op beterschap voor de bierbrouwer en de voorspelde warme zomer in Europa zou voor Heineken wel eens een zegen kunnen zijn. De belegger die louter in defensieve aandelen als Wolters Kluwer, Ahold en KPN had belegd, staat dit jaar nog steeds ‘in de min'. Eén van de toppers in de AEX-ranglijst is per 15 mei Fugro met een performance van 32%, op de voet gevolgd door sectorgenoot SBM Offshore dat dit jaar 24% scoorde. Voor de cijfers stond SBM zelfs bovenaan het performancelijstje van de AEX-index. Over de relatief goede performance van beide olieservicesaandelen is, denkende aan de ‘Hubbert Peak Theory', zeker een verhaal te maken. Maar dan de hersenbreker: fier bovenaan de AEX-ranglijst prijkt met een performance van maar liefst 34% uitzendbureau Randstad. Hier is naar onze mening geen enkel verhaal bij te maken. De recent getoonde werkloosheidscijfers in de VS mogen dan misschien zijn meegevallen, een werkloosheidsniveau van 10% en meer laat niet lang meer op zich wachten. Europa zal het op dit vlak niet beter doen, zeker met het weer sterker worden van de euro. Ja, 2010 zal waarschijnlijk voor de economie een hersteljaar zijn, maar in Europa zal pas hooguit in de tweede jaarhelft economische groei terugkeren. Eer bedrijven dan weer de noodzaak voelen om uitzendkrachten aan te nemen, zijn we al vergevorderd richting Kerstmis 2011. De verdubbeling van de koers van Randstad is dan ook naar onze smaak een al te royale beloning voor nog ver weg liggende winsten. Kwaliteitsaandelen in de sectoren media, food retail en staples blijven achter. En dat is toch de paradox van deze markt: de zekere huisjes waarvan de winstgevendheid redelijk voorspelbaar is (en op peil blijft!), blijven achter, terwijl de ‘gokfondsen' à la Randstad, waarbij ook op middellange termijn nog geen enkel zicht op winstherstel is, gretig worden aangeschaft. Gokkers zijn alleen geïnteresseerd in de ‘fast buck' die mogelijk op korte termijn op de beurs te verdienen is, maar negeren de risico's op de langere termijn.  Een lichtpuntje in defensieve hoek was deze week Unilever. Het concern ondervond steun van het Japanse brokerhuis Nomura en dat deed de underperformance van dit jaar in een keer teniet. Iets van de geur van een casinobezoek heeft het bezoeken van de effectenbeurs de afgelopen tijd toch wel gekregen. Maar op de lange termijn heeft alleen investeren in ‘echte waarde' zin. Faîtes vos jeux.
R. Melchers

  Nomansland                                                                                                                29-4-09
De aandelenmarkt verkeerd in een soort van ‘No Man's Land'. Het ene rapport schrijft over aandelen alsof ze schreeuwend goedkoop zijn. Dit suggereerde onder meer Societé Generale eind april in een rapport. De k/w's van gemiddeld 35-40 (S&P-500) van begin deze eeuw zijn in waardering gecorrigeerd en wel in die mate dat ze op niveau's lijken te liggen in de buurt van de ‘lows' van de laatste decennia. Criticasters van zulk een ‘bullish' beeld menen dat we er qua waardering nog lang niet zijn, temeer daar de winsten van bedrijven nog steeds naar beneden bijgesteld moeten worden. Wat is nu de waarheid? Een tabel van BCA Research laat een soort van Gauss-kromme zien van 100 jaar performance van de S&P-index; elk jaar staat ingedeeld in de performancecategorie waar het toebehoort. Het merendeel van de jaren laat een performance zien liggende tussen de -10% tot +30% op jaarbasis. Er zijn natuurlijk enkele uitschieters aan de bovenkant en uiteraard ook aan de onderkant. De keren dat de markt een performance liet zien van minder dan -10% waren in genoemd tijdsbestek op exact twee handen te tellen. Het toeval wil dat, volgend op de genoemde luchtbel in waardering begin dit decennium, de markt de voorbije negen jaar drie uitschieters aan de onderkant (rechterkant van de Gauss-kromme) heeft laten zien: 2001, 2002 en 2008. Als nu ook 2009 (in lijn met de eerste twee maanden van dit jaar) het jaar afsluit met een fors negatieve performance, dan zou dit decennium uniek zijn in negativisme; een opeenhoping van vier kwade jaren in één decennium. Of het gebeurt, weten we niet; maar het kan zomaar. In de jaren-'30 was het ook raak. Zowel de jaren 1930, 1931 en 1937 lieten een negatieve performance zien van meer dan -10%. Maar 1932 en 1934 waren ook geen succesjaren; de performance bleef tussen de 0% en de -10% steken. Is er dan geen plaats voor enig optimisme nu? Natuurlijk wel. Voor diegenen die deze baisse weten uit te zitten gloort er licht aan het einde van de tunnel. Als het maken van een vergelijking met de jaren-'30 zin heeft, dan volgt na regen ook nu zonneschijn. De meest agressieve uitschieters aan de bovenkant van de Gauss-kromme (rechterzijde) werden behaald in de jaren 1933 en 1935. De beurs herstelde in die jaren in de volle breedte met elk meer dan 50%. Alleen de jaren 1928 en 1954 waren jubeljaren van ongeveer dezelfde magnitude. Als 2009 dan een flop zou worden, dan zal 2010 een herstel geven waaraan de baissiers onder ons veel koppijn zullen overhouden. U bent dus alvast gewaarschuwd. Ik laat Mark Twain toch maar weer bij herhaling spreken: "History doesn't repeat itself, but it does rhyme".
R. Melchers

Tijd voor ongebreideld optimisme? 17-4-09
Er komen altijd weer tijden waarin alles anders wordt uitgelegd. Dat geldt voor het reilen en zeilen van de economie en gaat zeker ook op voor de makkes van de beurs. Kwartalen achtereen was het macro- en bedrijvennieuws zwarter dan zwart. Na het Lehman-debacle en de problemen rondom AIG ging het economische licht even geheel uit. De draai komt altijd onverwacht, maar als je de grafieken van cyclische indicatoren erop nakijkt dan was rondom kerstmis 2008 het dieptepunt van zwartgalligheid bereikt. Menigeen durfde het kapitalistische systeem als op sterven-na-dood te beschrijven.
Sinds die bodem zijn de prijzen van geheugenchips inmiddels weer met gemiddeld 40% tot 50% opgeveerd. Maar let op voor teveel optimisme; de prijzen van DRAM's zijn nog maar nauwelijks de helft van het prijsniveau van een jaar geleden. Voor de olieprijs geldt hetzelfde. Ja, we zijn ruim 40% van de bodemniveaus weg, maar de prijs staat nog zeker 65% onder de top van drie kwartalen terug. Het lijkt er overigens op dat een langzaam maar gestaag verder herstel naar het door de bedrijfstak en het Internationaal Energie Agentschap (IEA) geambieerde niveau van $ 70,00 per vat in de tweede jaarhelft van 2009 toch wel erin zit.
Maar is de tijd dan rijp voor ongebreideld optimisme? Neen, zo gek zal het dit jaar ook niet worden. Want voordat we weer vergeten hoe we in de puree terecht zijn gekomen: de Westerse consument, en dan met name de Amerikaanse, heeft jarenlang op te grote voet geleefd. Negatieve spaarquota's werden - met het vorderen van de tijd - als ‘normaal' aangemerkt! Via de privéflappentap - het eigen huis - kwam geld letterlijk uit de muur vallen. Er werd in de jaren 2002 tot en met 2006 jaarlijks gemiddeld $ 500 miljard tot $ 600 miljard extra uitgegeven door Amerikaanse consumenten dan op basis van loongroei te rechtvaardigen was. Daar er toen sprake was van minder dan trendmatige loongroei werd het privé-woningbezit als extra loonzakje aangemerkt. In ‘gewone' tijden (jaren negentig) werd door Amerikanen gemiddeld 1% extra uitgegeven op basis van de waardeontwikkeling van het onroerend goed. Dit decennium was dat plotseling ruim 6%. Het verklaarde tevens het Amerikaanse tekort op de lopende rekening van 6% tot 7%. Deze anomalie komt mogelijk ooit terug, maar niet meer in de komende decennia; daar is geen mogelijkheid meer toe. En sparen zullen Amerikanen weer. Ze zijn hard op weg - nu 4,2% van het BBP - om het historische gemiddelde van 8% tot 10% te bereiken.
Ook Amerikanen zullen via het creëren van toegevoegde waarde weer moeten leren bijdragen aan het ‘Bruto Internationaal Product'. Voor enige tijd meenden zij dat dit ‘oude' economie was. President Obama heeft de bakens zo verzet, via onder meer investeringen in hoger onderwijs en R&D, dat de gewenste verandering van de omgevingsfactoren waarin een economie kan opbloeien, geschapen worden. In de euforie hieromtrent leven we nu. Ongetwijfeld volgt dit jaar op de aandelenbeurs nog een koude douche, maar voorlopig genieten we even van het mooie economische weer. Dit is geen ‘good old recovery' zoals we gewend zijn, maar de jaren dertig is het evenmin.

Mark Twain zei het al: ‘History doesn't repeat itself, but it does rhyme'.

R. Melchers, financieel analist.

  Lente op de beurs?                                                                      5-4-09
Dat de lente zich definitief heeft aangemeld, is voelbaar. Goed terrasjesweer voor Heineken! Maar of de beurs ook toe is aan een lenteachtig herstel, dát is de grote vraag. Voor een structurele opleving en geen eendagsvlieg - zoals we dat de laatste maanden gewend zijn - is uitzicht nodig op 'n duurzaam economisch herstel zodat de winstgevendheid van het bedrijfsleven weer toeneemt. Voor een écht economisch herstel zijn minimaal drie dingen nodig. Allereerst grootschalige monetaire verlichting. Nu, die is er, en niet een klein beetje ook. De rente in de EU-zone staat begin april waarschijnlijk op 1,25% met uitzicht op binnenkort 1%; in de VS en Japan staat de rente zelfs nog lager. Ten tweede: fiscale verlichting. Veel OESO-landen maken gebruik van fiscale stimuleringen en ook opkomende economieën zoals China doen dat op grote schaal. De verschillen in aanpak zijn weliswaar groot. Ten derde en niet onbelangrijk, de herstructurering van bankbalansen. En ook daarin worden we recent niet teleurgesteld. Vanuit het VK is de trend ingezet om probleembanken op te delen in ‘good banks' en ‘bad banks', zoals bij Royal Bank of Scotland gebeurde. Met behulp van de vrije markt is men begonnen met een herkapitalisatie. Zo wordt er nu in de VS via partnerships vanuit het bedrijfsleven massaal geboden op probleemleningen waardoor zowel de bank als de belegger én de staat geholpen zijn. En door verlichting van de boekhoudregels ontstaan gezondere balansverhoudingen bij banken. Mede hierdoor ontdooit de kredietmarkt en wordt het economische leven, zoals we dat gewend waren, weer deels hervat. Wel gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat de agressieve manier van kredietverstrekking van het voorbije decennium niet snel zal terugkeren en dat de wereldeconomie de komende jaren beneden de trend zal groeien. Monetaire en fiscale verlichting naast de herstructurering van de bankbalansen leidt tot een vertrouwensherstel. En daardoor gaan bedrijven weer investeren en consumenten weer consumeren. In de VS heeft de nieuwe regering - ondanks de crisis en de korte tijd die ze heeft gehad om zich te bewijzen - het vertrouwen van de burger herwonnen. Op basis van deze drie criteria maakt de Amerikaanse economie de meeste kans om eind 2009 als eerste te herstellen. Het is waarschijnlijk dat het ontluikende herstel gepaard gaat met een oplopende lange rente. Het dieptepunt van de 10-jaarsrente - medio december 2008 - lag in de buurt van de 2%; nu ligt deze alweer op 2,75%. Langzaamaan kruipt de Amerikaanse rente in de richting van de Duitse 10-jaarsrente en zal deze overstijgen. Een versteiling van de yieldcurve duidt doorgaans op een aantrekkende economie. Voorlopig genieten bedrijfsleningen al een gezonde belangstelling bij beleggers; aandelen zullen met vertraging en enkele hic-ups volgen. De komende kwartalen blijft het in ieder geval spannend op de beurs. En de waarderingen zijn laag. Mede door een historisch lage rente is de risicopremie op aandelen zelden zo hoog geweest. Baissiers opgepast, want de afgelopen eeuw waren de kansen om met aandelenbeleggingen substantieel te ‘outperformen' slechts op twee handen te tellen. Voor je het weet, is die kans weer voorbij.
Faîtes vos jeux.
Reginald Melchers is financieel analist

  Het uur ‘U' voor GM                                                                                                20-2-09
Het Westen zit opgezadeld met een enorm solvabiliteitsprobleem. Het stak zich jarenlang in de schulden. Aan de andere kant zitten schuldeisers als China opgezadeld met een hoop schuldpapier dat in de toekomst mogelijk door valutaire aanpassingen fors minder waard zal blijken te zijn. De crediteurenlanden hebben een slechte allocatie van de deviezenvoorraad doorgevoerd. Ze bezitten bergen buitenlandse obligaties, maar weinig aandelen. Naast staats- en hypotheekleningen bezit China waarschijnlijk ook miljarden aan leningen van het failliete General Motors (GM). Het aandelenkapitaal van GM is minder dan € 1 miljard; aan de ander kant verzuipt het concern in schuldpapier. Het moment van een gedwongen conversie van leningen in aandelen en/of een afstempeling van leningen is nu zeer nabij. Juist het herkapitaliseren van de balansen van autoproducenten is noodzakelijk om de Amerikaanse doorstartplannen voor de industrie een gerede kans van slagen te geven. Het zal slechts een kwestie van weken zijn om dit te zien gebeuren. Anders kan de Amerikaanse overheid elke maand $ 20 miljard in deze wegkwijnende sector investeren. Schoon schip maken door de balansen van deze bedrijven recht te trekken, zou wel eens - na hevige schrik op de beurs - een (technisch) herstel van de aandelenmarkt kunnen inluiden. De oplossing van het probleem is er, alleen de politieke bereidheid om tot actie over te gaan is er nochtans niet. ‘Chapter-11' voor GM zou die gebeurtenis kunnen zijn. President Obama heeft in een recente statement aangegeven dat in de toekomst niet altijd de belastingbetaler aangesproken zal worden, maar dat ook andere participanten zoals crediteuren zullen moeten inschikken. Dat betekent dat ook obligatiehouders in de toekomst dienen bij te dragen om de autosector weer gezond te krijgen. Om hen zover te krijgen investeert de overheid in verbetering van het technologische vermogen van GM. Op eigen kracht kan het concern de R&D-kosten en dus de slag met concurrenten niet aan. Vandaar. De verandering bij GM is op til en dus ook voor de VS. Immers: ‘As GM goes, so goes the US'.  Kenner ‘pur sang' op het vlak van herkapitalisatie en topadviseur van het Obama-team, professor Altman, suggereerde enkele maanden geleden al deze optie als enige mogelijk langetermijnoplossing van de problemen in de autosector. De vraag is of de in de tweede jaarhelft van 2010 verwachte productie van het groene antwoord van GM, de Volt, op tijd komt om het tij bij te keren. Laten we het hopen voor de ‘blue collar worker' in Detroit. Want met of zonder GM: de ‘Plug-In Hybrid Vehicle' (PHEV) gaat de gewone benzineslurper in verbazingwekkend weinig tijd van de markt verdringen. Zelfs een tijdelijk lage olieprijs kan dit feestje niet verstoren. Crisistijden veroorzaken een golf van innovaties die eigenlijk al in de pijplijn zaten maar pas in crisistijd, als de nood het hoogst is, tot volle wasdom komen. Dan zijn we terug bij de theorie van Schumpeter over het overlevingsmechanisme van het kapitalistische systeem. De eind 19^de eeuw geboren econoom Joseph Schumpeter, bekend van zijn ‘creative destruction'-theorie, is met het uitrollen van de plannen van Obama weer uit de dood opgestaan. Een oud vertrouwd recept mag zich weer eens bewijzen. De geschiedenis lijkt zich te herhalen. Zou politiek Den Haag ook niet eens in de geschiedenisboeken moeten duiken? Fors investeren in bestaande kennisclusters, is het minimum wat we van Den Haag mogen verwachten.
R. Melchers

  Tijd voor ongebreideld optimisme?                                                                              17-4-09
Er komen altijd weer tijden waarin alles anders wordt uitgelegd. Dat geldt voor het reilen en zeilen van de economie en gaat zeker ook op voor de makkes van de beurs. Kwartalen achtereen was het macro- en bedrijvennieuws zwarter dan zwart. Na het Lehman-debacle en de problemen rondom AIG ging het economische licht even geheel uit. De draai komt altijd onverwacht, maar als je de grafieken van cyclische indicatoren erop nakijkt dan was rondom kerstmis 2008 het dieptepunt van zwartgalligheid bereikt. Menigeen durfde het kapitalistische systeem als op sterven-na-dood te beschrijven.
Sinds die bodem zijn de prijzen van geheugenchips inmiddels weer met gemiddeld 40% tot 50% opgeveerd. Maar let op voor teveel optimisme; de prijzen van DRAM's zijn nog maar nauwelijks de helft van het prijsniveau van een jaar geleden. Voor de olieprijs geldt hetzelfde. Ja, we zijn ruim 40% van de bodemniveaus weg, maar de prijs staat nog zeker 65% onder de top van drie kwartalen terug. Het lijkt er overigens op dat een langzaam maar gestaag verder herstel naar het door de bedrijfstak en het Internationaal Energie Agentschap (IEA) geambieerde niveau van $ 70,00 per vat in de tweede jaarhelft van 2009 toch wel erin zit.
Maar is de tijd dan rijp voor ongebreideld optimisme? Neen, zo gek zal het dit jaar ook niet worden. Want voordat we weer vergeten hoe we in de puree terecht zijn gekomen: de Westerse consument, en dan met name de Amerikaanse, heeft jarenlang op te grote voet geleefd. Negatieve spaarquota's werden - met het vorderen van de tijd - als ‘normaal' aangemerkt! Via de privéflappentap - het eigen huis -  kwam geld letterlijk uit de muur vallen. Er werd in de jaren 2002 tot en met 2006 jaarlijks gemiddeld $ 500 miljard tot $ 600 miljard extra uitgegeven door Amerikaanse consumenten dan op basis van loongroei te rechtvaardigen was. Daar er toen sprake was van minder dan trendmatige loongroei werd het privé-woningbezit als extra loonzakje aangemerkt. In ‘gewone' tijden (jaren negentig) werd door Amerikanen gemiddeld 1% extra uitgegeven op basis van de waardeontwikkeling van het onroerend goed. Dit decennium was dat plotseling ruim 6%. Het verklaarde tevens het Amerikaanse tekort op de lopende rekening van 6% tot 7%. Deze anomalie komt mogelijk ooit terug, maar niet meer in de komende decennia; daar is geen mogelijkheid meer toe. En sparen zullen Amerikanen weer. Ze zijn hard op weg - nu 4,2% van het BBP - om het historische gemiddelde van 8% tot 10% te bereiken.
Ook Amerikanen zullen via het creëren van toegevoegde waarde weer moeten leren bijdragen aan het ‘Bruto Internationaal Product'. Voor enige tijd meenden zij dat dit ‘oude' economie was. President Obama heeft de bakens zo verzet, via onder meer investeringen in hoger onderwijs en R&D, dat de gewenste verandering van de omgevingsfactoren waarin een economie kan opbloeien, geschapen worden. In de euforie hieromtrent leven we nu. Ongetwijfeld volgt dit jaar op de aandelenbeurs nog een koude douche, maar voorlopig genieten we even van het mooie economische weer. Dit is geen ‘good old recovery' zoals we gewend zijn, maar de jaren dertig is het evenmin.

Mark Twain zei het al: ‘History doesn't repeat itself, but it does rhyme'.
R. Melchers, financieel analist.    

  Een instituut dat zichzelf te gronde richt...
Na alle commotie rondom de ‘foute' bisschop Williamson zal het in het Vaticaan even stil zijn. Maar het zal toch niet al te lang meer duren of de conservatieve vleugel van de rk.kerk zal de man aan wiens brein, handen en voeten de dood van miljoenen mensen kleven zalig worden verklaard. Een heiligverklaring is dan nog slechts een kwestie van tijd. De bron van het kwaad, dat zich aan de vooravond van WOII al zo duidelijk toonde, krijgt het predicaat ‘heilig' aangemeten en dit is dan in de gedachtewereld van Rome onomkeerbaar: zoiets als een natuurwet waar niets meer aan veranderd zal worden. Er mag vanaf dat moment door kerkleden niet meer aan deze ‘natuurwet' getwijfeld worden. Zij die lid blijven, ... Over het verleden heden en vooral de toekomst van deze rooms-katholieke kerk gaat het pas verschenen boek: "Het verloren evangelie van Malchus". Het gaat over een instituut dat door toedoen van ‘éigen vuur' dreigt om te komen. De actualiteit van dit boek neemt met de dag toe.
"Het verloren evangelie van Malchus" dat via uitgeverij Aspekt twee maanden geleden is uitgegeven, is voor een beter begrip van zaken zoals ‘de zaak Williamson' (en dat wat van dezelfde strekking nog ongetwijfeld volgen zal) een heuse aanrader. Zelfs een liefhebber van wielrennen (een katholieke volksport) beleeft nog veel lol aan deze roman....
R. Melchers

De actualiteit van het pas verschenen boek: "Het verloren evangelie van Malchus" neemt met de dag toe.
Nu stuntelt het Vaticaan met de persoon Williamson, binnenkort volgt de volgende aanvaring van dit conservatie instituut met het weldenkende deel van de mensheid.
De grote beloning voor Eugenio Pacelli is aanstaande...het hoe en waarom van de eerstvolgende "fout" van het kerkelijke instituut vindt u in dit boek dat via Aspekt twee maanden geleden is uitgegeven.

R. Melchers

  Benedictus XVI: regelrechte ramp voor rk.kerk
De omstreden bisschop Richard Williamson heeft spijt van de „onnodige commotie" die hij heeft veroorzaakt door de Holocaust te ontkennen. Dat schrijft de in Argentinië wonende geestelijke in een vrijdag gepubliceerde brief. Williamson neemt in zijn brief geen afstand van zijn beweringen. Hij verontschuldigt zich slechts tegen de paus en andere leiders binnen de kerk.
Om beter te begrijpen waarom de huidige paus zulke rampzalige dingen doet zoals het rehabiliteren van een Holocaust-ontkenner als Williamson is, is het pas bij uitgeverij Aspekt verschenen boek ‘Het verloren evangelie van Malchus' een aanrader. In dit boek wordt onder meer uitgelegd waarom de rk.kerk, zeker het orthodoxe deel van de kerk dat met Benedictus XVI aan kracht heeft gewonnen, niet in staat is zijn antisemitische grondhouding af te leggen: zij is daaraan zelfs verslaafd.
R. Melchers

  Hypocriet Erdogan

Enige uren geleden schreef ik het volgende op mijn weblog.
De Turkse Premier Erdogan meent zich en plain publique belachelijk te moeten maken door zeer gepikeerd te zijn over de Palestijnse slachtoffers van jl terwijl er onder zijn bewind niet gesproken mag worden over het op beestachtige wijze over de kling jagen van 1,5 miljoen Armeniërs, 93 jaar geleden. Overigens hoor ik bij islamieten nooit de malheur van 'de andere kant' benoemd; ontbreekt er misschien iets in de cerebrale hemisfeer van....
Als het meer dan theater was van Erdogan dan had hij bvb de intensieve militaire samenwerking met Israel kunnen verbreken. Dat is pas een daad; of is Turkije in deze relatie de ontvangende partij? Zittend in en forum naast de icoon Peres en dan theatraal om niets weglopen is beneden zijn stand.
Iedereen met een functionerende linker en rechterhemisfeer prikt daar doorheen.
Hij zal toch geen mietje zijn?
En ja hoor, enige uren later zie je Erdogan als een soort van Mick Jagger ontvangen worden in zijn thuisland. Schrijvers die de volkerenmoord door Turken in de vorige eeuw ter sprake brengen worden in eigen land vervolgd en soms zelfs vermoord. Wel probeert hij als een goedkope marketing truc Peres te kapittelen over het optreden van het Israëlische leger in Gaza. Geen enkele poging deed mietje Erdogan om antwoord op de vraag van de 85-jarige internationaal geroemde toppoliticus: waarom elke dag raketten afschieten op je buurland als Gaza door eigen actie van de Israëli's volledig etnisch gezuiverd is. En waarom, zo was zijn vraag, kreeg hij minder spreektijd. Omdat Erdogan nu eenmaal een totaal oninteressante spreker is. Triest dat een modern land als Turkije de goedkope mediatrucs van topnationalist Erdogan er als zoete koek ingaan. In de politiek lijkt de goedkoopste, vaak de winnaar. Dat geldt voor Wilders en dat geldt ook voor mietje Erdogan.

R. Melchers

Alles op z'n kop

'Voor de succesvolle integratie van moslims in Europa is het noodzakelijk dat immigranten zich aanpassen aan de Westerse normen, en niet andersom,' meent de Wall Street Journal. 

Nu heb ik niet op Wilders gestemd, maar ik vind wel dat hij zijn mond moet kunnen opentrekken. Zijn stellingname tegen de islam gaat soms wat ver, maar deels raakt hij toch een kern van waarheid: als hij de grenzen wil sluiten voor mensen uit islamitische landen dan is dat omdat veel mensen van die gezindte hier in Nederland vaak niet de indruk achterlaten zich aan onze waarden en normen aan te willen passen; daarbij komt dat velen de waarden en normen van het land waaruit men vertrokken is hoog willen houden. Dat zijn juist die landen die geen enkele tolerantie tonen jegens mensen van andere gezindte. Christen zijn is in een hele rij islamitische landen ''not done''. Gaza, Hamas, heeft alles wat christen is de laaatste jaren om zeep geholpen. In landen als Sauodi Arabie is zelfs bij wet bepaald dat niets anders dan islam de geestelijke menukaart mag opvullen. Over de tragedie van christenen in Darfour hebben weinig tot geen islamitische mediabronnen een waardig en waardevrij artikel gepubliceerd.

Dan zou ene Wilders in Nederland niet stellig mogen zijn in zijn opstelling jegens een snel uitdijend bevolkingsdeel dat qua aanpassingsvermogen nu niet direct olympische niveau's bereikt: dames, je hoeft hier geen theedoek op je hoofd te zetten om een leuk leven te hebben, of het licht geheel uit te doen door een zak over je hoofd te trekken. De bedoeling is hier vooral zelfontplooing. Het zijn uitdrukkingsvormen die zeggen er niet bij te willen horen. Ze worden niet gediscrimineerd, de dames discrimineren vooral zelf.

Ik pleit voor het openhouden van de grens voor lieden die bepaalde skills hebben waar wij Nederlanders behoefte aan hebben. Dat kunnen Polen, Chinezen en Turken zijn. Als ze maar vanaf het begin af aan contribueren aan de samenleving. Dat is de opstelling van ToN: een streng maar rechtvaardige opstelling valt bij verre te prefereren boven de voor een groot deel ongenuanceerde opstelling van kamp Wilders.

R. Melchers