Gisteravond was het weer raak. Bewoners van mijn stadsdeel kwamen massaal naar de raadszaal om de leden van mijn deelraad er nog een keer van te overtuigen dat de voorgenomen bouw van Fountainhead, een reusachtig woongebouw in het Oostelijk Havengebied, toch echt niet door kan gaan. 

Niet dat een besluit over het gebouw aan de orde is. Dat is - na intensief debat - anderhalf jaar geleden al genomen. Het bestemmingsplan wordt vernieuwd en daar is, hoe kan het ook anders, de komst van het immense gebouw keurig in vastgelegd. Dus gaan alle bekende argumenten op herhaling. 

De burger vervolgens uitleggen dat het allemaal niks meer uitmaakt. Daar doen we niet aan. Dan zouden we de betrokken burger alleen maar schofferen. En dat de burger ons feitelijk schoffeert, daar hebben we het al helemaal niet over. Respect vragen voor eerdere besluitvorming, daar val je een burger niet mee lastig. Dat we hetzelfde verhaal de afgelopen weken al twee keer eerder hebben gehoord, daarover houden we wijselijk onze mond. Dat telkens grote en kleine onwaarheden passeren, daar kunnen we de burger toch niet mee confronteren. En dat wat eerder door de burger werd opgeëist vandaag door dezelfde bewoner wordt afgewezen, daar komen we niet op terug. 

Wij doen wat de mediatrainer ons heeft geleerd. We zitten rechtop, neigen met het bovenlijf ietwat naar voren en toveren een begripvolle blik op ons gezicht. Het hoort bij onze taak. De burger heeft recht op zijn huiluurtje. En wij zitten die minzaam glimlachend uit.

Het standbeeld van Floor Wibaut is vanwege sloop van het Wibauthuis verwijderd uit de gelijknamige straat in Amsterdam-Oost. Het beeld is door de gemeente opgeslagen in afwachting van een andere plek.

Mijn fractie vraagt het Dagelijks Bestuur van stadsdeel Zeeburg te onderzoeken of het beeld een plek kan krijgen in de Indische Buurt, bijvoorbeeld in de buurt van het Flevohuis. (kruispunt Zeeburgerdijk-Insulindeweg).
Wij hebben een aantal redenen voor dit verzoek: Het betreft een mooi, klassiek beeld. De PvdA vindt het belangrijk meer kunst te plaatsen in de openbare ruimte. Eerder hebben we steun gegeven aan de verplaatsing van de beeldengroep Amphitrite naar het KNSM-eiland. Dit beeld zou naar ons idee goed passen in de Indische Buurt.
Floor Wibaut heeft als wethouder een belangrijke bijdrage geleverd aan de ontwikkeling van de volkshuisvesting. Terwijl wij de Indische Buurt vernieuwen, mogen we de geschiedenis van de sociale huisvesting niet vergeten;
En Wibaut is een belangrijke figuur in de sociaal-democratische beweging en de Nederlandse sociale geschiedenis. Bezoekers op weg naar het in ons stadsdeel gevestigde Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis zien dan zijn standbeeld.

Stadsdeel Zeeburg verbouwt het welzijnswerk. We worden er helaas toe gedwongen de komende jaren minder geld aan welzijnsactiviteiten te besteden. Niet alle vertrouwde activiteiten kunnen worden voortgezet, maar de mensen die onze hulp het hardst nodig hebben, kunnen ook in de toekomst op mijn partij rekenen.
Denk aan de grote groep kwetsbare ouderen. De ‘gastarbeiders’ van weleer naderen hun pensioenleeftijd. Hun positie is verre van riant. Lang niet altijd kunnen ze aanspraak maken op een volledige AOW-uitkering. Het aanvullende pensioen stelt bij velen van hen bitter weinig voor. Niet zelden kampt deze groep met een slechte gezondheid.
Vandaag mogen we niet vergeten welke inspanning zij – en alle andere ouderen - voor onze samenleving hebben geleverd. En dat kan ook. Er is een nieuwe wet bedacht. De Wet Maatschappelijke Ondersteuning. Die is er juist voor om ouderen in staat te stellen langer zelfstandig te wonen. In een passend huis, op een veilige plek, met goede voorzieningen.
Zeeburg gaat zich daar voor inspannen. Onder meer door onze ouderen actief op te zoeken. Want juist mensen die misschien niet direct geneigd zijn een beroep te doen op de Nederlandse samenleving, moeten we actief onze steun betuigen.

Mijn stadsdeel lijkt sprekend op de echte wereld. De Tweede Kamer maakt zich druk om dierenwelzijn. Er komt misschien wel een speciaal alarmnummer om poesjes met gezwinde spoed uit bomen te halen. En wij gaan ons bekommeren om de zieke duiven.
De fractievoorzitter van GROENLinks heeft het gisteravond tijdens de begrotingsbehandeling onomwonden duidelijk gemaakt aan de wethouder dierenwelzijn. In de nog te schrijven dierenwelzijnsnota moet absoluut aandacht worden geschonken aan de duiven, in het bijzonder de zieke duiven.
Die schijnen we te hebben. Niet dat ik vaak duiven zie rond mijn huis. De enkele duif die langs komt oogt tamelijk gezond, maar we schijnen tal van zieke exemplaren te hebben. Wat we moeten ondernemen is me nog niet duidelijk. Misschien krijgen we wel een speciale duivenkliniek, maar ze weet zich van steun verzekerd. Welk raadslid zou de zieke duiven in de steek willen laten? Voor je het weet wordt je weggezet als gewetenloze politicus. Dat risico durft vandaag niemand meer te nemen.
Helemaal goed komt het overigens niet met ons dierenwelzijnsbeleid. De wethouder moet ook nog beleid ontwikkelen voor de honden in uitbreidingsgebied IJburg. Voor de trouwe viervoeters zou het heerlijk zijn als zij met hun vriendjes uit de buurt langs de vloedlijnen van het eilandenrijk zouden kunnen ravotten. Maar dat ziet er niet in: het gebied is dicht bebouwd en lang niet iedereen houdt van spelende honden. We hebben GROENLinks er nog niet over gehoord, maar ik heb wel een suggestie. Leisure moet je tegenwoordig plannen; we spuiten gewoon nog een hondeneiland op. Met speelweides, hondencreche, dog health centre en trainingspark.

Vanochtend heb ik mijn rode ‘Wouter Bos-tas’ bij het vuil gezet. Het volk heeft misschien wel behoefte aan een sterk en sociaal Nederland, maar niet met Wouter Bos. Hoe komt dat toch?
De vergissing is snel gemaakt. Een kleine dertig procent van de SP-achterban is afkomstig van de Partij van de Arbeid. De sociaal democraten moeten dus meer oog hebben voor de klassieke thema’s, zo betoogt ’s lands bekendste bejaarde Marcel van Dam. Hij wil terug naar het Nederland van minstens de jaren zeventig. Maar die redenering overtuigt me niet. Het succes van de SP is geen zaak van herleving van klassiek gedachtegoed. Al die kiezers zijn echt niet in de ban van tekortschietende gezondheidszorg. Evenmin voelen ze zich gegrepen door de noodzaak fiks te bezuinigen op het defensiebudget. Ook is er geen roep om toch vooral de belastingen te verhogen.
Succesvolle verkiezingen hebben niet zoveel te maken met partijprogramma’s. Een fikse meerderheid wil best een beperking van de hypotheekrenteaftrek. De meerderheid wil best rijke AOW-ers meer laten betalen vanwege de vergrijzing.
Er is een grote groep kiezers die vandaag dit en morgen dat stemt. Die beslissen pas in of vlak voor de komst naar het stemlokaal wat te doen. Met de beelden van de televisie in het achterhoofd. En dan valt authentiek leiderschap in de stijl van Marijnissen in de smaak. En niet die moderne manager. Wouter Bos mag zich op affiches en in aardige filmpjes die zo begripvolle Amsterdammer tonen, geloofwaardig maakt het hem niet. Vandaag niet. En bij de eerstvolgende verkiezingen zal dat niet zeer waarschijnlijk anders zijn. Daarom mag de partij van mij omzien naar ander leiderschap. Echt en zonder opsmuk. Ahmed Aboutaleb wellicht?

Er is iets verschrikkelijks aan de hand in mijn stadsdeel. Een geldwolf waart door de straten van Zeeburg. Tenminste als we de directeur van de plaatselijke welzijnsorganisatie Welzijn aan ’t IJ mogen geloven.
In Het Parool van afgelopen zaterdag doet hij het uitvoerig uit de doeken. Jeugdland, de plek waar kinderen bijkans in de natuur naar hartenlust hutten kunnen bouwen, dreigt door het stadsdeel te worden uitgeleverd aan het Grootkapitaal. Straks zullen alleen nog kinderen van steenrijke ouders daar mogen spelen, want zo gaat volgens hem het nou eenmaal als commerciële partijen speelplekken in exploitatie nemen. De verontwaardiging ligt er bovenop. Het stadsdeel denkt volgens hem alleen aan nog maar aan Poen.
Inderdaad het stadsdeel denkt na over een nieuwe toekomst voor Jeugdland. Het terrein moet opgeknapt en straks beter gebruikt. De stadsdeelportemonnee bevat onvoldoende om zelf het vroegere Jongensland een betere toekomst te bieden. Vandaar dat wordt bekeken of nieuwe partijen hun intrede kunnen doen. Maar dat doen we niet om arme kinderen te verjagen. Voor hen zal de toegang tot die bijzondere speelplek gewaarborgd zijn. Jeugdland zal juist aan waarde winnen als er eindelijk wordt geïnvesteerd, zodat er veel meer kinderen kunnen spelen.

Minister Johan Remkes vindt dat Nederland door de grote bestuurlijke drukte onbestuurbaar dreigt te worden. Zijn oplossing: ga over op minder bestuurlijke eenheden, bestuurslagen en bijbehorende bestuurders en ambtenaren. Te beginnen bij de opheffing van de stadsdelen.
Amsterdammers zullen daar blij mee zijn. Dan verdwijnt het bestuur uit de buurt en met kennis van de buurt. Dan moeten ze voor van alles weer helemaal naar dat centrale stadhuis aan de Amstel. En worden ze opnieuw getrakteerd op die grote stedelijke, o zo bureaucratische, diensten. Inderdaad. Stadsdelen geven extra drukte. Maar de doorsnee burger, zo blijkt uit menig onderzoek, is daarover echt niet zo ontevreden.
Had de minister zijn energie niet aan iets beters kunnen besteden? Bijvoorbeeld zichzelf de vraag stellen of het land niet is gebaat bij minder departementen, te beginnen met de opheffing van het ministerie van Binnenlandse Zaken. Want ach, de politie kan evengoed naar Justitie. En de rest van die ambtenaren? Die geven alleen maar drukte.

In mijn partij houden ze van eerlijke overheidsdienaren. Zodra een procureur-generaal zijn chauffeur aanzet tot overschrijding van de in ons land geldende snelheidslimieten, dan staat een PvdA-kamerlid klaar om zijn vertrek te eisen.
Zodra kamerlid Hirsi Ali toegeeft te hebben gejokt om zo een Nederlands paspoort te verkrijgen, dan twijfelt de PvdA openlijk aan haar verblijfstatus.

Maar die maat wordt niet overal genomen. Ergens voorbij Duivendrecht loopt een grens. Daar is het land waar (aankomende) raadsleden zonder rijbewijs mogen rondrijden. Volgens het plaatselijke partijvoorzitter is dat heel gewoon. Dat doet immers iedereen. Daar ook mag de stadsdeelvoorzitter gerust met een glaasje teveel aan het verkeer deelnemen. Het goede voorbeeld geven? Dat hoeft ze van de partij niet tijdens haar priveleven.
 
Het CDA in Zuidoost heeft inmiddels om het aftreden van mevrouw Sweet gevraagd. Dat lijkt een mooie gelegenheid voor de PvdA-fractie in Zuidoost om aan te tonen dat de Bijlmer echt bij Nederland hoort. Of meten we toch liever met twee maten?

Op socialisten, sluit de rijen!
Het rode vaandel volgen wij.
Het geldt, den arbeid te bevrijden,
verlossing uit de slavernij!

All' aards geluk, all' zonnepracht,
all'geestlicht, all' wetensmacht
zij aan het zwoegend volk gegeven!
Dat is het doel waar naar wij streven!
Dat is ons heilig ideaal,
dat is ons heilig ideaal!
Aan u, o volk, de zegepraal!
Aan u, o volk, de zegepraal!

Gij, millioenen proletaren,
in dorp en stad en mijn en veld,
die, om een karig loon te garen,
met zware arbeid wordt gekweld,
leent ons gehoor en sluit u aan!
Vereend kan niets uw kracht weerstaan.
Uit nood en leed u zien geheven
dat is het doel waarnaar wij streven!
Dat is ons heilig ideaal, enz.

Niet met de waap'nen der barbaren,
met kruit noch degen kampen wij:
Het geesteszwaard der vrijheidsscharen
brengt slechts de zegen aan hun zij.
Dat vrede heers, dat welstand bloei,
dat vreugde en hope eens doorgloei,
des werkers thuis, des werkers leven, 
dat is het doel waarnaar wij streven!
Dat is ons heilig ideaal, enz.

(1891-Max Kegel, vertaling A.S. de Levita)
 
 

1. Islamistische vrouwen die een boerka dragen en daardoor geen baan kunnen vinden, krijgen van wethouder Ahmed Aboutaleb geen uitkering meer. Hij rechtvaardigt die weigering omdat zo’n vrouw zichzelf buiten de arbeidsmarkt plaatst. Niemand wil volgens hem een werkneemster in een boerka. Boerka-draagsters moeten zich dus aanpassen. Doen ze dat niet dan is dat niet erg, maar ze krijgen van hem geen uitkering meer.
   De kledingvereisten zijn onderdeel van nieuwe afspraken over de voorwaarden die aan cliënten van de Dienst Werk en Inkomen in Amsterdam mogen worden gesteld. Ook uitbundige tatoeages of opvallende piercings zijn niet langer welkom. De jonge motorduivel met een schone maagd op de onderarm, hoeft niet meer voor een uitkering aan te kloppen. De jonge homo die zich extravagant versiert is evenmin erg welkom.
   Maar waar ligt de grens voor de overheid? In welk keurslijf mag de burger worden gedwongen? Wordt de orthodoxe jood straks nog gedwongen zijn baard af te scheren? Want niemand wil natuurlijk een werknemer met een enorme baard.
   Waar beginnen we aan? De stad is toch de plek waar mensen vrijheid vinden. Dat doen ze soms met burka, tattoo of piercing. Laat al die mensen toch, ze horen bij de stad.
   Mijn stad is een stad waar vele bloemen bloeien. Een stad met grote stadsmensen die anderen niet dwingen tot het ideaal van ieder in dezelfde pas.
   

Vanochtend kleurde de lucht boven Zeeburg oranje-blauw. De rode lente is al weer voorbij, nog voordat die goed begonnen is. De PvdA heeft de besprekingen met de SP en GroenLinks afgebroken.
Havana aan 't IJ is een illusie gebleken. Er bestaan onoverbrugbare verschillen met de SP over verbetering van de Indische Buurt.  De socialisten willen niks weten van preventief fouilleren. En de stedelijke vernieuwing dreigde met hen in het slop te geraken. Sloop van afgeleefde huurwoningen moest in de woonvisie van de SP altijd gepaard met de komst van vergelijkbare nieuwe woningen elders in het stadsdeel. 
Niet op de laatste plaats concludeerde lijststrekker Salm dat de verkennende besprekingen hem geen goed gevoel hebben bezorgd. Hij heeft niet het vertrouwen dat met de SP een stevig stadsdeelbestuur zou kunnen ontstaan. De fractie heeft zich daar donderdagavond unaniem achter geschaard.
De koers wordt verlegd naar een coalitie met vertrouwde samenstelling.  De komende dagen gaat het weer gewoon over groen, parkeerbeleid en de hoogte van de afvalstoffenheffing.

Amsterdam krijgt een links bestuur. En dat zullen we weten ook. PvdA en GroenLinks strijden gezamenlijk tegen armoede en vieze lucht. Er wordt meer geïnvesteerd in kinderen, groen en lokale economie. Mooie voornemens, dat zeker.
Maar nieuw beleid kost geld, dus staken de voormannen Asscher en Van Poelgeest per direct de steun aan corporaties bij de bouw van nieuwe sociale huurwoningen. Amsterdamse corporaties moeten voortaan voor de grond een marktconform tarief betalen. In ruil daarvoor mogen meer huurwoningen worden verkocht.
Wat betekent dat voor mijn Zeeburg? In ons eigen programma voor de deelraadsverkiezingen stonden drie zaken boven aan: gemengde woonwijken, betaalbare woningen en meer geschikte woningen voor ouderen. Brengt het linkse bestuur dat dichterbij?
Als corporaties meer woningen mogen verkopen, dan verkopen ze wellicht de mooiste. Dan verdwijnen de toch relatief schaarse sociale huurwoningen uit het Oostelijk Havengebied. Een wijk waar het liberalisatieverlangen van minister Dekker ook al hard zal toeslaan. Waar blijft dan die gemengde wijk?
En wat betekent het schrappen van de sociale grondprijs voor de bouwproductie op IJburg? Daar wordt met een gemiddelde steun van 50.000 euro per woning nu gebouwd aan een wijk zonder scheidslijnen. Zonder die steun zou de sociale woningproductie wel eens sterk kunnen afnemen. Of er wordt voor die woningen een veel hogere huur gevraagd. Corporaties vragen nu gemiddeld zeventig procent van de maximaal toegestane huur. Er valt dus nog wel wat te halen bij de huurder.
Arme huurder? Nee. We doen immers meer aan armoedebeleid. Lodewijk, bedankt voor jou bijdrage aan de ongedeelde stad.

Stadsdeel Amsterdam-Zeeburg gaat het proberen. Een heus links college vormen met PvdA, GroenLinks en SP. Samen goed voor royale meerderheid van 15 van de 21 zetels.
Mijn PvdA voerde de afgelopen maanden campagne tegen armoede en vóór optimale voorzieningen en betaalbare woningen. Voor een veiliger en schoner stadsdeel. En jongeren en ouderen kunnen rekenen op meer en betere steun.
Daar kan toch geen enkel links college iets aan afdoen? Of toch wel? De SP is eigenlijk tegenstander van het fenomeen stadsdelen. Dergelijke organisaties kosten volgens de socialisten handenvol geld. Het is beter de hele stad te laten besturen door centrale organisaties. Voor de Zeeburger aan de basis moeten de wijkraden van weleer een wedergeboorte ondergaan.
Kan van een dergelijke partij een flinke bijdrage aan het dagelijkse bestuur van juist het stadsdeel worden verwacht? Tijdens openbare beraadslagingen eerder deze week hebben de socialisten goede wil getoond. Een tijdelijk speelveldje in het Open Havengebied mag worden opgeofferd voor een woongebouw, inclusief broodnodige nieuwe schoollokalen. Een complex sociale huurwoningen in het hart van de Indische Buurt mag gesloopt en vervangen door iets beters, inclusief een nieuwe openbare bibliotheek. Niet niks. Beide programmapunten behoorden jarenlang tot de meest gekoesterde strijdpunten.
Daar willen de socialisten natuurlijk wel iets voor terug. Wat? Dat weten we nog niet. Maar hun verkiezingsprogramma wijst ons de weg. De SP is tegen verkoop en splitsen van sociale huurwoningen. Er moeten meer bomen geplant in de strijd tegen vieze lucht. Extra jongerenwerkers op straat zijn effectief om overlastgevende groepen jongeren tegen te gaan. Toezichtcamera’s in de openbare ruimte kunnen beter verdwijnen, want die vormen slechts een fopspeen in de strijd voor meer veiligheid.
Eerdaags beginnen de onderhandelingen. Dan zal moeten blijken of Havana aan ’t IJ vruchtbaar blijkt.

Op donderdag 16 maart  word ik samen met acht partijgenoten benoemd tot lid van de deelraad in Amsterdam-Zeeburg. De PvdA maakt het verschil. Hoe? Dat zal ik de komende tijd op deze plek nader uitleggen.