Joe Biden dus. Bij de presentatie van de running mate werd overduidelijk wat deze man aan de kandidatuur van Obama moet toevoegen, naast al die internationale ervaring: steeds weer benadrukten Obama en Biden diens bescheiden afkomst van katholieke arbeiders in Pennsylvania. Dat zijn nu net die kiezers die maar niet willen opwarmen bij de gedachte aan een president Obama. Die massaal op Hillary stemden in de voorverkiezingen. Obama moet ze over zien te halen om de grote 'swing states' Pennsylvania en Ohio binnen te kunnen halen.



Biden speelde zijn rol vanmiddag met verve. De man kan niet alleen goed speechen, hij komt ook over als zichzelf, zoals toen hij het publiek vlak voor haar opkomst verzekerde dat zijn vrouw 'drop dead gorgeous' is.

Hij toonde zijn typische enthousiasme door het podium op te hollen, was gepassioneerd in zijn betoog waarom het zo niet langer kan in Amerika, betrokken bij de 'working Americans', zoals de brandweerlieden en de politiemannen die hij speciaal vermeldde en voor wie hij al jaren opkomt.

Het is de rol van de running mate om de kandidaat van de andere partij aan te vallen, en Biden toonde zich meteen een agressieve pit-bull. Hij stelde McCain, overigens een vriend van hem, volkomen gelijk met George W. Bush en bespotte diens zeven huizen.

Al met al bracht Biden vanmiddag het vuur dat volgens critici de laatste maanden heeft ontbroken aan de Obama-campagne.

Valt er dan niets slechts te zeggen over Biden? Natuurlijk wel. Hij praat teveel, en maakt uitglijders. De LA Times noemde hem zelfs een 'uitglijder-machine'. Maar in dit debatsfragment antwoordt hij ad rem op een vraag hierover.








De Republikeinen houden het in hun eerste reactie vooral op de negatieve dingen die Biden zelf over Obama heeft gezegd tijdens de voorverkiezingen, toen de twee beiden streden om de Democratische nominatie. Ziehier het spotje dat de McCain-campagne enkele uren na de aankondiging openbaar maakte:



Dat is natuurlijk een beetje flauw. Als McCain Romney als running mate kiest, zijn er bnog veel ergere commentaren te vinden van de heren over elkaar. De afkeurende term 'voodoo economics' over het economische plan van presidentskandidaat Ronald Reagan werd in de wereld gebracht door diens eigen running mate George W. Bush, toen deze nog Reagans tegenstander was in de voorverkiezingen.


Wat natuurlijk wel een serieus bezwaar is, is dat Biden met zijn 35+ jaren in de senaat een typische Washington-insider is, al gaf Obama er hoog van op dat hij elke avond op de Amtrak-trein naar Wilmington, Delaware forenst. Hij doorkruist dus de centrale Obama-boodschap over verandering aan de politiek zelf.

Dat betekent volgens sommigen, zoals deze AP-veteraan, dat Obama bang is voor een nederlaag, een stapje terugdoet van zijn gewaagde kruistocht en uit gebrek aan zelfvertrouwen bereid is zijn boodschap te verwateren.

Maar je kunt ook zeggen, zoals deze analist, dat hij realistisch is geweest over zijn eigen kansen en zwakheden en een presidentieel type naast zich durfde aan te stellen, en dus wijsheid heeft getoond bij zijn eerste grote beslissing.

Philippe Remarque

Een fijne uitglijder van John McCain, en nog wel op dezelfde dag dat hij Obama voor het eerst inhaalde in een opiniepeiling.

Toen twee interviewers van Politico McCain vroegen hoeveel huizen hij eigenlijk bezat, moest hij het antwoord schuldig blijven (luister hier naar de bandopname) :

"I think — I'll have my staff get to you," McCain said. "It's condominiums where — I'll have them get to you."

Dat zal niet velen van ons overkomen, dat onze medewerkers moeten naspeuren hoeveel huizen wij bezitten.

De uitglijder sluit goed aan bij de aanvalscampagne die Obama op het moment tegen McCain voert, en waarin hij wordt afgeschilderd als 'out of touch' met de economische nood van de gewone Amerikaan.

Dus springt Obama er meteen bovenop. Hij spreekt vandaag over de huizen op zijn campagnebijeenkomsten. Zijn campagneteam zette snel dit spotje in elkaar:



De medewerkers van McCain kwamen overigens met het getal van 4 huizen. De Obama-campagne houdt het op 7, waarschijnlijk omdat ze enkele investeringsobjecten meerekenen.

Politfact geeft Obama gelijk, maar wijst erop dat de huizen het bezit zijn van McCains steenrijke vrouw Cindy, erfgenaam en hoofd van een succesvol bierdistributiebedrijf:

Though the Obama campaign forgot to mention that it’s actually McCain’s wealthy wife who owns most of the property, we’ll overlook the legal status to say the implication is correct. They’re right in saying that McCain has seven homes in five cities and three states.

Andere tellers houden het zelfs op acht huizen

De McCain-campagne reageert met een harde jij-bak, wat misschien mag worden geinterpreteerd volgens het aloude adagium 'kwaad is raak':

The McCain campaign quickly emailed a response to reporters, from spokesman Brian Rogers: "Does a guy who made more than $4 million last year, just got back from vacation on a private beach in Hawaii and bought his own million-dollar mansion with the help of a convicted felon really want to get into a debate about houses? Does a guy who worries about the price of arugula and thinks regular people 'cling' to guns and religion in the face of economic hardship really want to have a debate about who’s in touch with regular Americans?"



Overigens is het waar dat Obama van zijn boekopbrengsten dit grote huis in Chicago heeft gekocht voor 1,6 miljoen dollar, en dat hij daarbij werd geholpen door zakenman Antoine Rezko, die voor (niet gerelateerde) corruptie wordt berecht. Maar dat is maar 1 huis.

Of dit blijft plakken aan McCain, valt te bezien. Maar een reeks grappen op late night-shows en follow-up- berichten als deze zijn verzekerd: terwijl haar echtgenoot in maart zei dat betrouwbare Amerikanen met hypotheek-problemen gewoon een tweede baantje nemen of hun vakantie schrappen, kocht Cindy McCain een tweede appartement in Coronado, aan de Oceaan in Californie:

.

In een interview met Vogue legde Cindy uit dat het eerste appartement te populair was bij hun kinderen: 'Then it got to the point where they used it so much I couldn't get in the place. So I bought another one." Gezamenlijke kosten: 4, 7 miljoen dollar.

Voor Obama, die volgens veel commentatoren een dosis economisch populisme in zijn campagne moet injecteren, om de blanke arbeiders  te winnen voor een exotische kandidaat, is dit een welkom geschenk.

Philippe Remarque

Sinds het vuil dat er in 2004 over hun kandidaat werd uitgestort zijn Democraten niet ongevoelig voor het beeld van de straatvechtende Republikein tegenover de in al zijn beschaving weerloze Democraat.

Dus toen McCain eerder deze maand met de eerste modderworpen kwam, nam de druk op Obama toe om in gelijke munt terug te betalen. Sinds een week lijkt de Obama-campagne gehoor te geven aan die roep.

In een populistisch spotje op lokale stations in Ohio wordt McCain (ten onrechte) aangewreven dat hij verantwoordelijk was voor verlies van duizenden banen toen hij tegen een wetswijziging stemde die de overname van een Amerikaanse vrachtvervoerder door het Duitse DHL had kunnen voorkomen.

En dus vertelt Ed Rutherford uit Morrow, Ohio, op het randje van tranen, dat hij dacht goed te zorgen voor zijn familie, maar dat dat nu weg is genomen. In een ander spotje stelt dezelfde Ed dat Amerika 'absoluut in een recessie' zit - wat wordt afgezet tegen een uit het verband gelichte uitspraak van McCain in januari dit jaar, dat er geen sprake is van een recessie.
'Hoe kan McCain de economie repareren als hij niet denkt dat die kapot is?' eindigt het laatste filmpje. Op campagne eerder deze week liet Obama niet na erop te wijzen dat een belangrijke economische adviseur van McCain de Amerikanen 'zeurpieten' heeft genoemd. 'Deze man tankt blijkbaar nooit zelf. Hij doet niet zelf zijn boodschappen. Hij betaalt duidelijk niet zijn eigen rekeningen,' aldus Obama.

Daarmee keert de Democraat McCains 'beroemdheid'-spotje - waarover hij eerder nog moord en brand schreeuwde - tegen hemzelf. Niet 'de grootste beroemdheid ter wereld' Obama, maar McCain - getrouwd met de steenrijke dochter van een biermagnaat - is 'out of touch' met de gewone mensen.

Voorlopig is Obama zo slim om de negatieve campagne vooral lokaal te houden, en op nationaal niveau een verzoenender toon aan te slaan. Maar met zijn duikeling in de recente peiling kan de roep om de handschoenen helemaal uit te trekken wel eens onweerstaanbaar worden. Alleen de low road leidt naar het Witte Huis.

Bas Benneker

In 2007 schreef Clintons adviseur Mark Penn een memo die er niet om loog. Obama’s ‘wortels in de basale Amerikaanse waarden en cultuur zijn op z’n best beperkt’, schreef Penn. ‘Ik kan me niet indenken dat Amerika in oorlogstijd een president kiest die in zijn kern niet fundamenteel Amerikaans is in zijn denken en zijn waarden.’

Zoals ik gisteren opmerkte in de papieren krant: Let wel, dit komt niet van het verderfelijke Fox News, dat gisteren trouwens intrigerend nieuws bracht over de mogelijke steun van Republikein Colin Powell voor Obama. En ook niet van de schreeuwlelijk Rush Limbaugh.

Penns inzichten en andere ‘Clinton memo’s’ zijn samen met een knap verhaal over de val van Hillary te lezen op de website van The Atlantic Monthly.

De Clintons gaan maar niet weg, schrijft ook Maureen Dowd in een vlijmscherpe column die aan deze kant de talk of the town is.

En de Edwards-affaire suddert verder op het speculatieniveau. Wat als Edwards’ ontrouw eerder naar buiten was gekomen, hij was uit de race gestapt en Hillary had zijn stemmen gekregen?... Zie Clinton-vriend Howard Wolfson op Fox.

Arme Obama, ben je geneigd te denken. Hij vraagt om het vertrouwen om een land en de wereld te redden, en krijgt de mokkende Clintons en de gender card.

Diederik van Hoogstraten

Weet u nog, dat verkiezingsspotje van Hillary waarin rond 3 uur 's nachts de telefoon in het Witte Huis rinkelt, en Hillary opneemt om - aangekleed en wel - een internationale crisis te bezweren? De inval van de Russen in Georgië vorige week was zo'n '3am.-moment', en de reacties van de kandidaten verraden veel over hoe hun toekomstig presidentschap eruit zou zien.

Obama's aanvankelijke reactie (vanaf zijn vakantieadres op Hawaii) was evenwichtig en afgewogen: Hij veroordeelde de schending van de Georgische soevereiniteit en riep beide partijen op tot terughoudendheid. Daarmee zat de Democraat feitelijk op één lijn met het Witte Huis, de EU en de NAVO.

McCain daarentegen sprak ondubbelzinnig van 'Russische agressie', beschuldigde Moskou van imperialistische motieven en riep de NAVO op tot maatregelen. Daarmee scoorde hij punten toen later bleek dat de Russen toch wat hardhandig te werk gingen.

Obama kon toen niet achterblijven en kwam later met een scherpere veroordeling - maar liet niet na te wijzen op de wel erg nauwe banden van McCain met de Georgische president Saakasjvili.

Want McCains belangrijkste adviseur voor buitenlands beleid, de neoconservatief Randy Scheunemann, is een jarenlange vriend van Saakasjvili en was tot enkele maanden geleden officieel lobbyist voor Georgië in Washington. Samen met Scheunemann bezocht McCain het land meermalen en hij ging zelfs jetskiën met de president.

Die knusse relatie doet sommigen speculeren dat de Georgiërs overmoedig zijn geworden - of gemaakt - en daarom tot het onverstandige besluit kwamen Rusland te provoceren door de afvallige provincie Zuid-Ossetië binnen te vallen.

Hoe dan ook komt de crisis juist McCain goed uit: In een obscure, maar hem zeer bekende brandhaard breekt een oorlog uit terwijl zijn rivaal op vakantie is, hij kan zich posteren als de onverzettelijke verdediger van een kleine, vertrapte democratie, en vertelt op campagne in Pennsylvania vol trots dat hij iedere dag belt met Saakasjvili.  'Ik zei hem, vandaag zijn we allemaal Georgiërs'.

Hij kwam toch al niet meer voor op de meeste lijstjes van kanshebbers, maar for the record: John Edwards wordt niet voor de tweede keer de kandidaat-vice-president, nadat het in 2004 al zo misging met John Kerry. De getrouwde oud-senator uit North-Carolina, vader van drie kinderen, deed het in 2006 met een filmmaker, weet de wereld sinds gisteren.

Zoals de kinderen roepen als hun ouders uit de school klappen over onzegbare dingen als hun seksleven: Too much information. TMI.

Buitenechtelijke avonturen zijn verre van nieuw onder top-Democraten – zie: Bill Clinton – maar pijnlijk is wel dat Edwards’ vrouw Elizabeth kanker had. Terwijl manlief een populistisch-getinte campagne voerde tegen onder meer Barack Obama en ‘een nieuwe moraliteit voor Amerika’ predikte, worstelde zij publiekelijk met de ziekte. Nu blijkt dat hij intussen een liefje erbij had. Maar Edwards beweert stellig níet de vader van haar kind te zijn. Opnieuw: TMI!

Nou goed, wie er het fijne van wil weten, kan hier hier terecht.

En wie zich afvraagt hoe nu verder met Obama, zal moeten wachten. De Democraat is op vakantie op Hawaii. Het is wellicht geen slecht idee, even pauze, nu geluiden over Obama-moeheid beginnen te klinken.

Hier wat observaties over van de ‘verbijsterend lange lijst onbeantwoorde vragen’ rond Obama’s campagne.

Diederik van Hoogstraten

Barack Obama heeft gedaan wat onmogelijk werd geacht. Hij schudde de machtigste familie in de Democratische Partij van zich af, inclusief de vorige president, en wees Hillary Clinton de weg terug naar haar senaatszetel. De kans dat zij als running mate terugkeert, wordt miniem geacht.

Daarmee is de kandidaat natuurlijk nog niet van de Clintons af. Dat is niemand ooit helemaal.

Donderdag werd bekend dat Bill op 27 augustus zal spreken in Denver tijdens het kroningsfeest van Obama. Dezelfde avond als de rede van de man of vrouw die vice-president hoopt te worden. Zo domineerde de 42e president weer eens ouderwets het nieuws. Maandag was hij al op ABC te zien, waar hij driftig ontkende tijdens de voorverkiezingen een racist te zijn geweest - zonder dat de interviewer het woord ‘racist’ in de mond nam.

Dit leidde tot gesteun en ergernis onder Democraten die ik sprak. ‘Is het misschien mogelijk om te zeggen: ik groeide op in het gesegregeerde zuiden, ik ben een blanke jongen uit de arbeidersklasse in Arkansas. Ik heb veel voor de zwarten gedaan – maar het kan goed zijn dat ik op een bepaalde en soms kwalijke manier over zwarten denk en spreek’, zei Melissa Harris-Lacewell van Princeton, die al eens genadeloos afrekende met Clinton als 'eerste zwarte president’. Ze voegde toe: ‘Dat zou pas interessant zijn.’

Eerder deze week kwam naar buiten dat Hillary haar verhaal houdt op dinsdag de 26e. Dat was een laatste aanwijzing dat er geen vice-presidentschap in zit. Het zou ook wat veel zijn voor Obama: de voormalige First Lady aan zijn zijde, met de oud-president als First Gentlemen aan háár zijde.

Hoe dan ook, op de conventie zullen zij schitteren. Maar donderdag 28 augustus is voor The One zelf. Voor hem was het Pepsi Center niet genoeg. Zijn zonder twijfel ook weer historische rede zal worden gehouden in het reusachtige Invesco Field stadion van Denvers American Footballteam. Het is natuurlijk the hottest ticket in town.

Ons wacht een mooi feest in Colorado. En een veiligheidsnachtmerrie voor de mensen die gaan over de organisatie.

Diederik van Hoogstraten

Recente opiniepeilingen laten zien dat Obama niet wegloopt van John McCain.

Zie ook de genoemde dagelijkse ‘tracking polls’ van Rasmussen, die van Gallup, en de resultaten van Quinnipiac University. Voor alle mogelijke informatie over opinie-onderzoek biedt Polling Report een overvloed aan informatie. CNN kwam gisteravond ook nog met de zogenoemde poll of polls.

De Houston Chronicle, een grote krant in Texas, publiceerde een relativering van de waarde van peilingen. Hierin komt de peiler Thomas Riehle aan het woord: ‘Meningen zijn kneedbaar in de zomer.’ Ze zijn zelfs kneedbaar in het najaar en tot aan de vekiezingsdag; daarom zal de campagne een koortsachtig hoogtepunt bereiken op maandag 3 november, daags voor de verkiezingen.

Lawrence Kudlow over de kracht van de Republikeinse mantra ‘boor, boor, boor’ is hier te lezen.

Een andere reden dat Obama niet wegloopt, zou McCains imago van onafhankelijkheid kunnen zijn. In zijn nieuwe spotje 'Broken' maakte hij zich los van de impopulaire president Bush en claimt hij opnieuw de titel van de ‘the original maverick’: een non-conformist van het eerste uur.

Diederik van Hoogstraten

Vorige week vergeleek McCain de populariteit van rivaal Obama met de vacuumfaam van Paris Hilton. Vandaag dient Paris Hilton beide politici van repliek in een eigen verkiezingsspotje waarin ze haar eigen energieplan presenteert. Echt waar.

Het spotje begint met een parodie op het oorspronkelijke filmpje. ' Oudste beroemdheid ter wereld' McCain wordt vergeleken met de Golden Girls, en Yoda uit Star Wars.

Dan verschijnt Paris, in badpak liggend op een strandstoel. Ze bedankt 'die witharige gast' voor zijn steun, en legt geduldig uit hoe Amerika volgens haar het energieprobleem moet oplossen.

Combineer energiebesparing en zuinige wagens - die Obama voorstaat - met zorgvuldige, milieubewuste olieboringen aan de kust - zoals McCain wil. 'Probleem opgelost,' concludeert Paris, 'ik zie jullie bij de debatten, bitches'.

Een woordvoerder van Obama reageert tegen politico.com onverschillig op de repliek van Paris. 'Whatever'.

Volgens een woordvoerder van de McCaincampagne is Paris' plan precies dat van de Republikein. 'Paris Hilton is misschien niet zo'n grote beroemdheid als Obama, ze heeft duidelijk een beter energieplan.'

Paris Hilton for president dus. Ze belooft alvast het Witte Huis roze te verven.

Bas Benneker

McCain mag dan doorgewinterde, voor niets terugdeinzende moddergooiers tot zijn beschikking hebben, als je je tegenstander moet aanvallen op zijn mateloze populariteit en zijn bijna religieuze aantrekkingskracht, dan heb je ver moeten zoeken.

Obama heeft het een stuk makkelijker. Hij hoeft niets anders te doen dan zijn rivaal in welk verband dan ook te brengen met Bush, partijgenoot en de president met de laagste populariteitsscores uit de geschiedenis.

En vanaf Bush is het een enkele stap naar het onderwerp dat in de Verenigde Staten het gesprek van de dag is: de prijs van een volle tank. Dat is precies wat Obama doet in zijn nieuwste spotje, getiteld 'Pocket'.

'Telkens als u uw tank vult, vullen de oliebedrijven hun zakken,' zegt een commentaarstem, die vervolgens aanstipt dat 'Big Oil' de campagne van McCain heeft gesteund met 2 miljoen dollar. Geen wonder, want ze kunnen bij hem rekenen op een belastingvoordeel van 4 miljard.

'Na een president in de zakken van de olie-industrie, kunnen we ons geen volgende veroorloven,' aldus de stem, terwijl de camera schuift over een foto van Bush en McCain. Barack Obama is daarentegen 'een president die het voor u op zal nemen. '

En de Republikeinen? Die slaan terug in Michigan, waar de jarige Obama maandag zijn energieplan presenteert. Daar delen ze bandenspanningsmeters uit met de tekst 'Obama's energieplan' - een verwijzing naar Obama's uitspraak dat het oppompen van banden al helpt benzine te besparen.

Bas Benneker

Veel Nederlanders en andere Europeanen schijnen het na Barack Obama’s korte wereldtournee absoluut zeker te weten: daar is de volgende president van de VS.

Hmmm… En dat terwijl de fans in Europa helemaal geen stem hebben in deze kwestie.

Het kan zijn dat de Democraat wint. Maar peilingen als deze wijzen daar niet per se op: beiden heren krijgen de steun van 44% van de kiezers. Zoals altijd beslissen de onbeslisten de uitslag op de eerste dinsdag van november, en niet eerder.

Het gaat alleen niet om landelijke percentages. Je kunt de meeste stemmen krijgen, maar onvoldoende kiesmannen. Daarom doen de battleground states er met name toe: Ohio, Florida, Pennsylvania. En in twee van die staten liggen Obama en John McCain nek aan nek, laat deze nieuwe peiling zien. McCain kruipt terug in de race, terwijl dit toch in alles Obama’s moment zou moeten zijn.

De campagne is een marathon, geen sprint. Het voelt alsof de lange campagne bijna voorbij is; in de werkelijkheid is die net begonnen.

Voor de Europeanen die niet alleen hopen maar wéten dat Obama wint, had columnist Bill Kristol van The New York Times een reactie. Amerikanen geven niet graag alle macht aan één partij, schrijft hij. Je kunt er van uitgaan dat de Democraten hun meerderheid in het Congres verstevigen in november. In dat scenario is een president McCain noodzakelijk voor balans. Bovendien heeft McCain een lange staat van dienst van samenwerking met zijn politieke tegenstanders in de senaat.

De ergernis van de columist, over overzeese bemoeizucht en gebrek aan realiteitszin, proefde ik de laatste tijd ook onder Republikeinen, onafhankelijken én Democraten in New York, Boston en Phoenix. Kristol, gepijnigd door die hautaine Europeanen maar toch ook enigszins opgelucht: ‘Wellicht zullen (de kiezers) vermoeden dat 200 duizend Duitsers het niet bij ‘t rechte eind kunnen hebben. Ik werd vrolijk van dit idee.’

Diederik van Hoogstraten

Dat de verkiezingsstrijd nooit 'schoon' en beschaafd zou blijven - zoals McCain zelf herhaaldelijk heeft beloofd - dat stond voor insiders al vast toen McCain begin juli Steve Schmidt aanstelde als campagnechef.

Schmidt is een politieke vechthond die bij voorkeur onder de gordel bijt. In 2004 was hij namens Bush verantwoordelijk voor een eindeloze reeks aanvallen op John Kerry. Vorige week sloeg hij voor het eerst toe met een spotje waarin Obama de schuld krijgt van de hoge benzineprijzen. Deze week volgde een ander filmpje dat Obama's faam vergelijkt met die van een aan lager wal geraakt tienersterretje en een miljardairsdochter cq. amateurpornoster.

In vrijwel alle media werd het spotje veroordeeld, een prominente Republikeinse analist sprak van een 'absurde en puberale' campagne en het Obama-team was zo sluw die commentaren te gebruiken in een tegenspotje dat al enkele uren later online stond, net als een nieuwe website, lowroadexpress.com, speciaal om persoonlijke aanvallen te pareren.

McCains leek zich met het spotje in het eigen been te hebben geschoten. Totdat Obama een dag later alsnog toehapte. Hij klaagde dat zijn tegenstanders kiezers met persoonlijke aanvallen angst proberen aan te jagen, 'omdat ik er anders uitzie dan de mannen op de dollarbiljetten'.

Op zulke momenten wacht Schmidt. Obama speelde 'de rassenkaart' aldus het McCain-team in een reactie, en wel 'van onderop het kaartspel' (liggen er ook rassenkaarten bovenop, vraag je je af). Ongeacht de vraag of Obama dat met zijn opmerking echt deed, heeft McCain de kwestie alsnog op tafel gelegd - en is zelf buiten schot gebleven. En Schmidt begon er meteen mee te spelen. Want was Bill Clinton niet eerder tijdens de voorverkiezingen beschuldigd van vermenging van rassenkwesties en politiek?

Nu kon hij het zowaar opnemen voor de Democraat. 'Het is ten diepste oneerlijk om te suggereren dat Clintons kritiek op Obama was gebaseerd op ras (...) Iedere Amerikaan zou trots moeten zijn op zijn prestaties als gouverneur en president. Maar wij wisten dat het Obama-team hiermee zou komen, want dat hebben ze dus ook gedaan tegen een President van hun eigen partij.'

Die laatste boodschap is onmiskenbaar gericht aan de blanke arbeiders die in de voorverkiezingen massaal op Hillary stemden, en die cruciaal kunnen worden voor Obama's kansen op het presidentschap.

Maar het is moeilijk te zeggen wie er uiteindelijk profiteert als huidskleur een prominente rol gaat spelen in de campagne. De rassenkaart is een onvoorspelbare joker.

Bas Benneker

De Republikeinse partij heeft een wedstrijd uitgeschreven. Welke song willen we onder de compilatie van televisiemomenten waaruit moet blijken dat de media allemaal op de hand van Obama zijn? 'Can't take my eyes off of you' of 'Love is in the air?' De eerste staat ruim voor, en is ook ook beter, alleen al vanwege de frase 'You're just too good to be true', die de Obama-adoratie aardig weergeeft. Zie de compilatie:




het zwakke van de compilatie is, dat het hier veelal journalisten betreft die over de media-adoratie praten. Het belangrijkste corpus delicti is MSNBC-presentator Chris Matthews, een eigenzinnig man die inderdaad zijn bewondering voor Obama heeft laten blijken, maar die altijd uitgesproken is.

Bij de grote nieuwsuitzendingen van ABC en NBC gaat het er objectiever aan toe. Een uitgebreid wetenschappelijk onderzoek van de New York Times- krantepagina's tijdens de primaries weerlegde de bij Hillary Clinton- aanhangers levende indruk dat Obama meer en gunstiger coverage kreeg in die krant.
Je moet dus oppassen met dit soort generalisaties.
Waar of niet, de beschuldiging is makkelijk gemaakt en moeilijk te weerleggen.

Het is natuurlijk ook zo dat er veel aandacht is voor Obama. Maar daar zijn andere verklaringen voor dan vooroordelen van de media. Zijn kandidatuur is immers een sensatie: een kandidaat die vrijwel uit het niets komt, naam en huidskleur tegen heeft, en dan de gedoodverfde kandidaat Clinton verslaat, enorme opwinding teweeg brengt onder jongere kiezers en een goede kans maakt de eerste zwarte in het witte Huis te worden.

Daarbij belooft hij een einde te maken aan de verlammende polarisatie van de Bush/Clinton-jaren, waar velen genoeg van hebben. Het is natuurlijk de vraag of hij dat kan waarmaken. Maar ik heb veel Amerikanen gesproken, en daar zaten ook Republikeinen bij, die zeggen dat ze al decennia niet meer zo opgewonden waren over de politiek.

Daar kan McCain gewoon niet tegen op, ook al zijn zijn eigen kandidatuur en zeker zijn levensverhaal ook uniek. Het kan ook goed zijn dat hij de volgende president is. In de peilingen ligt hij immers niet ver achter op Obama. Maar de verkiezingen zijn door bovengenoemde redenen in eerste plaats een referendum over Obama, die al of niet de leiding over het land in handen krijgt. De media weerspiegelen dat.

McCains adviseurs verbergen hun jaloezie deze week niet. Ze noemen Obama ironisch 'The One' , klagen over het permanente verslag van Obama's wereldreis en de Obamamania in de media en uitten hun frustratie zelfs in de bagage-kaartjes voor de verslaggevers die met Mcain meereizen. "Left behind to report in America' staat erop en 'JV squad' (junior varsity squad), wat zoveel betekent als reserveteam. Zie hier de foto van de kaartjes en hier een aardige column van Maureen Dowd over het thema.

Ik vraag me af of de McCain-campagne zich hier niet teveel laat kennen. Het is in de media een heel goede week voor Obama, dat klopt. Hij heeft nog geen fout gemaakt en ziet er presidentieel uit in het Midden-Oosten. Maar moet het andere kamp dat zo onderstrepen door te klagen dat de boodschapper het heeft gedaan?

Philippe Remarque

De hoge benzineprijzen maken de Amerikanen diep ongelukkig. In sommige steden, meldde USA Today vandaag, mogen nu electrische golfkarretjes aan het verkeer deelnemen.  Die schijnen zuiniger te zijn.
 John McCain heeft in zijn nieuwste spotje de schuldige gevonden: zijn opponent Barack Obama.

'Gas prices -- $4, $5, no end in sight, because some in Washington are still saying no to drilling in America. No to independence from foreign oil. Who can you thank for rising prices at the pump?" an announcer asks over crowd chants of "O-bama, O-bama."
Then Obama's smiling image appears on the screen.

The ad, called "Pump," ends with another shot at Obama -- a play on an earlier ad's kicker -- "Don't hope for more energy, vote for it." "Love," an ad released earlier this month, ended, "Don't hope for a better life; vote for one."
 
Ik verbaas me toch een beetje over McCain. Hij had immers een beschaafd, feitelijk discours aangekondigd, en nu komt hij toch weer met een tamelijk leugenachtige aanval.

over de merites van offshore drilling in de VS kun je strijden. McCains vriens Arnold Schwarzenegger is fel tegen, president Bush erg voor. McCain heeft zelf toegegeven dat het effect de eerste tien jaar hoogstens 'psychologisch' zal zijn.

maar twee uitspraken in het spotje zijn pertinent onjuist.

-Obama is niet schuldig aan de hoge olieprijs.
-Obama heeft juist wel een plan, ambitieuzer dan dat van McCain, om de VS onafhankelijker te maken van geimporteerde olie.

Philippe Remarque



 

Ik vind dit echt een heel grappige cover, New Yorker-satire in de beste traditie



Obama en zijn vrouw als jihadisten in de Oval Office. Ze doen de 'fist bump' die ze voor zijn overwinningstoespraak in Minneapolis deden en die op Fox-news 'terroristisch' werd genoemd. In de haard brandt een Amerikaanse vlag en aan de muur hangt een portret van Bin Laden. Alle angsten die Obama's tegenstanders in omloop brengen, in een tekening samengebald en belachelijk gemaakt.

Maar Obama's campagne is kennelijk zo overgevoelig voor dit thema, dat ze de cover scherp veroordeelt:

Spokesman Bill Burton said in a statement: “The New Yorker may think, as one of their staff explained to us, that their cover is a satirical lampoon of the caricature Senator Obama's right-wing critics have tried to create. But most readers will see it as tasteless and offensive. And we agree."

De hoofdredacteur van de New Yorker verdedigt de tekening als satire. Het blad wilde de geruchten over Obama op de hak nemen. hier een overzicht van de reacties.

Oordelen Obama's medewerkers dat deze karikatuur het weliswaar voor hun kandidaat opneemt, maar de geruchten onbedoeld verder verspreidt en zo in stand houdt? Dat kan. Maar dan nog maakt de campagne er met deze veroordeling een schandaaltje van, en vestigt daarmee onnodig extra aandacht op de moslim-geruchten.

Philippe Remarque

Kinderen van presidenten en presidentskandidaten worden meestal buiten de publiciteit gehouden, behalve wanneer ze zwijgend moeten stralen, zwaaien en mooi zijn naast de kandidaat op het podium. Daar blinken Malia (10) en Sasha (7), de dochters van Barack en Michelle Obama, tot nu toe in uit.

Maar op 4 juli, Onafhankelijkheidsdag en de verjaardag van Malia, stonden de ouders een tv-interview met het hele gezin toe, waarvan dinsdagavond het eerste deel werd uitgezonden. De dochtertjes zijn schattig en wijsneuzig. Ze bekritiseren Obama omdat hij vriendinnetjes een hand geeft (zoiets doe je met volwassenen, niet met kinderen, legt Malia geduldig uit) omdat hij de bellenblaas-kauwgom van Sasha niet lekker vindt, en omdat hij saai is als hij over politiek praat.

Na korte tijd wil de zevenjarige weten wanneer het beloofde ijsje doorkomt.



Obama neemt de plaagstootjes gracieus in ontvangst, zoals het hoort.

Maar vanochtend liet hij in tv-interviews ineens weten dat hij en Michelle er enigszins spijt van hebben, omdat de beelden zo uitgespeeld werden op de kabeltelevisiezenders,  en dat het niet meer zal voorkomen. Zie hier een tekst van zijn commentaren en hier beelden (achterin het interview)

Beviel het Obama misschien toch niet, hoe zijn dochter onthulde dat hij niet van zoetigheid houdt?

De kandidaat laat ons achter in raadselen.

Philippe Remarque
 


 

Dit is het nieuwste tv-spotje van John McCain.  Het is de sixties all over again. Hippies hadden het over love, maar aan de andere kant van de aarde werd John McCain in zijn gevechtsvliegtuig en in krijgsgevangenschap gedreven door een ander soort love: liefde voor zijn vaderland. Obama wordt uiteraard middels associatie in het hippiekamp geplaatst.

“John McCain doesn't always tell us what we ‘hope’ to hear.”, zegt de voice-over, refererend aan Obama.
“Beautiful words cannot make our lives better.”
En de uitsmijter: "Don't 'hope' for a better life. Vote for one."

Het interessante is dat Obama nog maar een jongetje van vijf was toen de hippies demonstreerden en McCain in Vietnam werd neergeschoten.  Zijn hele kandidatuur heeft hij vanaf het begin gepresenteerd als een generatiewisseling.  Hij wil de  'culture wars' van de jaren zestig nu eindelijk achter zich laten.

Dat is een slimme strategie. Door de glans van het nieuwe spreekt zo'n boodschap velen aan. Belangrijker nog is dat die culture wars de Republikeinen tot de dominante macht in de Amerikaanse politiek hebben gemaakt, vanaf het moment dat Richard Nixon de 'silent majority' uitvond namens wie hij het gevecht aanging met de linkse elite.

Logisch dat Obama er vanaf wil. En logisch dat McCain het in herinnering brengt, en zijn opponent probeert te associeren met de linkse elite van toen, ook al was hij een kind.

Bovendien is  de opofffering  aan het vaderland de rode draad door McCains leven en zijn belangrijkste verkooppunt. Als je je in zijn memoires verdiept, zoals ik afgelopen week deed voor dit stuk in Cicero, de boekenbijlage van de Volkskrant, raak je er makkelijk van onder de indruk.

Maar hoeveel karakter McCain ook heeft getoond, ik vraag me af of hij er per se een betere president van wordt. De kiezer twijfelt daar doorgaans ook aan. In de laatste vier presidentsverkiezingen heeft de Vietnam-ontloper het gewonnen van de veteraan: Clinton van Bush sr. en Bob Dole, (beiden WOII-helden) Bush jr. van Al Gore en John Kerry (beiden dienden in Vietnam: Gore zonder veel gevaar, maar Kerry werd onderscheiden met drie purple hearts, een zilveren en een bronzen ster)

Philippe Remarque

Barack Obama is nu enkele weken bezig met het grote opschuiven naar het midden. Volgens een oud gezegde winnen de Republikeinen bij een deel van het electoraat vaak de verkiezingen met het rijtje 'God, guns and gays'.

 Obama heeft inmiddels gezegd dat hij president Bush' omstreden overheidssteun aan 'faith-based initiatives' wil voortzetten. Hij heeft gezegd dat hij het eens is met de omstreden uitspraak waarmee het oppergerechtshof wapenbezit als individueel recht erkent. Blijft over de gays, van wie Obama echt geen afstand kan nemen zonder ongeloofwaardig te worden.

Op internet wordt druk gediscussieerd of Obama succes heeft met zijn hofmakerij in evangelische kring: zie deze interessante blog

De groep die bovenstaand plaatje verspreidt, The Christian Defense Coalition, moet in ieder geval niets van Obama hebben. De aanval betreft het onderwerp dat nog altijd de grootste passie opwekt in relgieus georienteerde kiezers, en dat zijn er nogal wat in de VS.

Groot nieuws is het natuurlijk niet, dat een Democraat pro-choice is. Zie deze reactie:
Um, are they serious? They're actually spending money to let people know the Democratic nominee is pro-choice?

Maar het gebruikte plaatje zorgt zeker voor extra publiciteit, omdat het wat grof is en verwijten van racisme snel worden gemaakt in de media.

Philippe Remarque

Het leek tot voor kort een onbetwist en onaantastbaar unique selling point van John McCain: het 'heroïsche' oorlogsverleden van de voormalige luchtmachtpiloot, die in 1967 werd neergeschoten boven Noord-Vietnam en vijf jaar doorbracht in een krijgsgevangenenkamp.
 
Maar afgelopen weekend waagde voormalig NAVO-generaal Wesley Clark het vraagtekens te zetten bij de conclusie die McCain en zijn team daar telkens weer aan verbinden: dat het hem bij uitstek geschikt maakt het land te leiden. 'Ik denk niet dat het besturen van een gevechtsvliegtuig en neergeschoten worden iemand kwalificeert om president te zijn,' zei Clark op televisie.

Op internet schieten linkse bloggers met veel zwaarder geschut op het imago van oorlogsheld en superpatriot. Hij zou zonder scrupules burgerdoelen hebben gebombardeerd, hij zou bovendien een waardeloze piloot zijn geweest, en hij zou hebben meegewerkt aan communistische propaganda.

McCain ging maandag meteen in de tegenaanval met de oprichting van zijn eigen 'Truth Squad', een groep Vietnamveteranen die het militaire verleden van de Republikeinse kandidaat moet verdedigen.

Eerste wapenfeit was een keiharde uithaal naar Clark. 'Generaal Clark was een maand in Vietnam, raakte zwaargewond en werd geëvacueerd. Laten we dat eens vergelijken met de belevenissen van McCain.'

Die woorden kwamen van oorlogsveteraan Bud Day, de belangrijste voetsoldaat in McCains waarheidsbrigade, en een oude kameraad uit het Vietnamese gevangenenkamp.

Day was in 2004 ook betrokken bij het controversiële Swift Boat Veterans for Truth, die probeerde de militaire reputatie van Democraat John Kerry te besmeuren. 'Oneerlijk en oneervol,' noemde McCain die pogingen indertijd. Hij verweet zijn voormalige celgenoot tunnelvisie. 

Maar in net als in de gevangenis is tunnelvisie een cruciale eigenschap in de Waarheidsbrigade.

Bas Benneker

De underdog, dat wil McCain graag zijn in deze verkiezingen, en hij laat geen gelegenheid onbenut om dat te zeggen. Daarbij heeft hij nu ook de peilingen mee, want het ziet er steeds slechter uit voor de Republikeinse presidentskandidaat.

Een nieuwe peiling (pdf) van de LA Times en Bloomberg zet McCain op een achterstand van 12 punten. Hij krijgt 37% van de stemmen in een man-tot-mangevecht met Obama, die kan rekenen op 49%. Doen de onafhankelijke kandidaten Bob Barr en Ralph Nader ook mee, dan loopt de achterstand zelfs op tot 15 punten.

Mogelijk nog onheilspellender voor McCain is een schrijnend gebrek aan enthousiasme bij zijn aanhang. Meer dan de helft van zijn kiezers noemt zich 'niet enthousiast' over hun kandidaat. Van de Obamastemmers toont 81% zich juist 'enthousiast' en is bijna de helft zelfs 'zeer enthousiast'.

Veiligheid is het onderwerp waarop McCain altijd beter zal scoren, maar Amerikanen vinden de economie nu belangrijker. En die is volgens 49% bij Obama in beste handen, tegen 28% voor McCain.

De begeerde positie van underdog kan hem dus niet meer ontgaan. In die positie zat hij vorig jaar rond deze tijd trouwens ook, toen niemand nog een stuiver gaf voor zijn kandidatuur. Bovendien, McCain is een gevechtspiloot. Die worden niet getraind om frontaal aan te vallen, maar altijd van achteren. Obama is gewaarschuwd.

Bas Benneker