Het ligt schitterend in het Lago Trasimeno, ergens in het midden van Italië. Het eiland waar Patrizio Canaponi, tegenwoordig beter bekend als de schrijver A.F.Th. v.d. Heijden, zich aan het begin van de 70-er jaren regelmatig terugtrok om er te kunnen schrijven. Het begin van zijn schrijverschap. Later trok hij zich terug in een cel van het voormalig Huis van Bewaring aan de Amstelveenseweg in Amsterdam. Ik moet er in die jaren, op weg naar werk of naar mijn huurkamer, voorbij gereden zijn, terwijl hij werkte aan de eerste delen van De tandeloze tijd.

Franciscus van Assisi leefde omstreeks 1211 op het eiland als een kluizenaar.   De 12e eeuwse kerk van Sint-Michael de Aartsengel is gebouwd op de top van de heuvel.  De enige stad van het eiland bereikte zijn hoogtepunt in de 14e eeuw, na de stichting van een franciscaans  klooster in 1328. Het merendeel van de gebouwen dateert uit deze periode.

In de 19e eeuw bereikte het eiland haar hoogtepunt en woonden er zo'n 700 mensen. Een soort overbevolking. In 1880 werd het Guglielmi-kasteel gebouwd op de fundamenten van een  klooster, dat inmiddels in verval was geraakt. Het kasteel is vorig jaar omgebouwd tot een resort.

kan het hollandser genoemd worden? Een vergeten Waddeneiland? Nee, het ligt in de Caraiben. Het is al vierhonderd jaar een eldorado voor zeevaarders van allerlei aard, die er in de fraaie baaien aanleggen, hoewel het bewoond werd door de strenge Quakers.

Het is lekker klein: 8km2. Het telt maar 180 vaste bewoners. In één dag rond te wandelen. Het strand White Bay Villas en Seaside Cottages zijn perfecte plekken voor een vakantie met sereniteit, rust en ontspanning.  Een familie-vriendelijke eiland, dat veel comfort biedt, dat grotere, meer commerciële caribische eilanden inmiddels missen. En het fijnste: het is er volkomen veilig.

Het zou voor mij een oninteressant eiland zijn, ondanks het heerlijke klimaat, de witte stranden aan een fluoriserende zee, als het niet prachtig reliëf zou hebben. Vanuit Google Earth is het puur genot. Om er te komen zeil je de Great Harbour binnen. Niet alle namen zijn even origineel. Als je voet op zandige bodem zet resten je louter wandel- en mountainbike paden. Je kunt er rijden met een terreinwagen. Ook dat is een verademing. Wil je er weer vanaf dan kun je kanovaren naar Sandy Cay en Green Cay. Het moet opnieuw een administrateur zonder enige fantasie geweest zijn die deze namen heeft "bedacht". Het klopt overigens wel. Op de een veel zand en op de ander een palmboom.

Ik heb nu virtueel al heel wat eilanden verkend, maar ik zou hier wel voor twee weken een huisje-op-palen in Marina Cay willen huren.

In vroegere tijden, eigenlijk nog niet eens zo lang geleden verkochten landen hun (overzeese)  eilandjes. Denk aan Denemarken dat de Maagdeneilanden in 1917 aan de USA verkocht. "Onze" Antillen zijn geruild en gekocht. Er zijn voorbeelden te over.

Lees verder ...

Dikke Maagd als naam voor een eiland?! Welke hufter heeft dat bedacht? In elk geval een spaanstalige. Het was Cristoforo Colombo, die in 1493 bij het passeren van het eiland moest denken aan een zwangere vrouw die op haar rug ligt. Het reliëf is inderdaad indrukwekkend. Zijn landgenoten roofden er indianen en metalen en toen dat gebeurd was, viel het steeds in handen van piraten, waarvan het in die regio wemelde.

Lees verder ...

Een grote ruwe diamant onder de eilanden. Ietsje groter dan Ameland (64km2), maar wel een hoofdeiland in de britse groep van de Maagdeneilanden. Mijn Lonely Planetgids geeft veel informatie en de verkenning met Google Earth was ook de moeite waard. Ik zag prachtige foto's op het internet: heuveltoppen in een soort purperen mist.

Lees verder ...

Veerboten behoren voor mij tot de solitaire objecten. En deze in het bijzonder, omdat ze mobiel zijn. Veerboten spreken tot mijn verbeelding. Je vaart weliswaar, maar je reis wordt onderbroken en je hebt de tijd om rivier en omgeving te bekijken. Het Wijkse Veer, in de volksmond "pont" genoemd, vaart al meer dan 715 jaar. Een van de oudste veerverbindingen in ons waterrijke land. In de 60-er jaren van de vorige eeuw is er geijverd om een vaste oeververbinding te krijgen -er bestaan zelfs compositiefoto's van- maar het veer heeft de strijd gewonnen.

Er is vanwege de inkomsten lang tussen partijen gestreden om het eigendomsrecht, omdat het veer op de grens tussen Utrecht en Gelderland vaart. De bemoeienis van de gemeente dateert vanaf 1708 toen een deel van het veer en het veerhuis werden gekocht. Het is nu geheel het eigendom van Wijk.

De diverse verordeningen zijn lezenswaardig. In 1791 wordt bepaald, dat de veerman de passagiers met bescheidenheid moet behandelen. Het tarief bij normale waterstand was één stuiver. Eigen inwoners voor half geld. Uit een beschrijving van 1836 weet ik dat het veer maximaal 100 personen kon vervoeren.

Ik heb het veer nog gekend als gierpont; een pont die via een kabel was verbonden met een aantal stroomopwaarts achter elkaar liggende bootjes waarbij het laatste bootje in de rivier was verankerd. In 1970 is een veerpont, de Zeldenrust, met machinale kracht in de vaart gekomen.

Beroemd is het veerhuis, dat de dichter Hendrik Marsman graag had gekocht, maar het in 1695 gebouwde huis is decennialang de ambtswoning van de burgemeester geweest. Van september-1944 tot mei-1945 was het hoofdkwartier van de duitse Wehrmacht, die een goed strategisch uitzicht wenste. Tegenwoordig is het een begeerd woonhuis.

Al vele keren is mij aangeraden om dit Maagdeneiland eens virtueel te bezoeken. Het ligt wat buiten de groep, een zestigtal kilometers ten zuiden. Het schijnt bijzonder te zijn. Het meet 217km2 (Texel en Ameland samen) en er wonen 51.000 eilanders.

De geofysische omstandigheden, ook bekeken door de ogen van Google Earth, bevallen me wel: heuvelachtig, grillige kust, baaien, stranden, landbouwgronden. The Garden of the Antiles. Wel heeft het een chronisch tekort aan drinkwater.

Gegevens haal ik uit de engelstalige Loney Planet, dat zeer uitgebreide informatie geeft. Het zijn caraibische indianen die het vanaf 2000 v.Chr. bevolken. Zij worden in de 16e eeuw door de spanjaarden verdreeven. De befaamde Sir Walter Raleigh doet in 1587 het eiland aan op zijn tocht naar Noord-Amerika. Een eeuw later leven er spaanse, engelse, hollandse en franse kolonisten. De moord door engelsen op de hollandse gouverneur luidt een hectische periode in. De hollanders vluchten naar St.Eustatius en St.Maarten en de fransen naar Guadeloupe.

De spanjaarden verjagen in 1650 weer de engelsen. Hollanders en fransen proberen tevergeefs terug te keren. Toch verdwijnen de spanjaarden naar Puerto Rico. Er vestigen zich 300 franse kolonisten op het eiland. Ze worden meer door natuurrampen en malaria geplaagd dan door veroveraars. De Ridders van Malta zijn er welkom. En dan komen er ineens de denen, die het in 1725 "gewoon" kopen. De franse schatkist kon wel wat goudstaven gebruiken. De denen laten planters van andere eilanden toe en stimuleren kolonisten vanuit Europa om er zich te vestigen. Ook zwarte slaven werden ingevoerd. Deze zorgen voor diverse opstanden, zoals in 1759, maar hun lot is afschrikwekkend wreed. Charlotte Amelie op St.Thomas wordt de hoofdstad van de deense kolonie, omdat Christansted te gevaarlijk is. In 1792 wonen er al 22.000 slaven tegenover 3000 blanken.

De Napoleontische Oorlogen (1802-1815) zorgen voor wisselende toestanden. De afschaffing van de slavernij in de britse gebieden in 1834 wordt eindelijk in 1848 gevolgd op St.Croix, maar wat dan? In 1852 volgt er een opstand omdat de traditionele festival niet gevierd mag worden, in 1867 is er een zware aardbevingen en de algehele malaise vindt in 1878 een eruptie in geweldadigheden en branden. St.Croix wordt een bijgebied. En uiteindelijk in 1917 voor goed geld aan de USA verkocht.

Davis Bay

Aan het begin van de 20e eeuw telt St.Croix 15.000 eilanders, waarvan 95% zwarten. De eenzijdige landbouw (suikerriet) zorgt niet voor veel welvaart. Die komt pas vanaf 1960 als er toeristen heengaan, want het eiland is wonderschoon. In 1962 wordt er een olieraffinaderij gebouwd. De werkegelegenheid neemt toe. Helaas wordt de regio en dus ook St.Croix bij tijden zwaar geteisterd door orkanen, waarvan Hugo in 1989 wel de ergste is.

Een merkwaardig filmpje vanuit een auto geeft een goede indruk van de kust van St.Croix. Merkwaardig, omdat er niet één neger op te zien is, wel een ruine en boom die door de bliksem gespleten is.

Christiansted, genoemd en getekend naar de noorse hoofdstad, ligt door een koraalrif beschut in een baai. Er zijn nog huizen in deense stijl te bezichtigen. In het historische kwartier zijn fort Christiansvaern, Scale House, Government House, de Outdoor Market, Warehouse, Lutherse kerk, Steeple Building met een neo-klassieke toren de bezienswaardigsten. Een cultureel belangwekkender district is er op alle Maagdeneilanden niet te vinden.

Frederiksted heeft een diepzeehaven, waar cruiseschepen aanmeren. Er is door de brand van 1878 veel verwoest, later in victoriaanse stijl herbouwd. St.Patricks Church (1843), Costum House, Victoria House en Apothecary Hall (1839) zijn de moeite van het bekijken waard. Vanaf 1920 zijn er spaanssprekenden komen wonen.

Maar het binnenland en zeker de kustregio's zijn tropisch prachtig. Weelderige vegetatie en kleurenpracht. Er zijn diverse natuurparken, botanische tuinen, oude plantages, baaien (Salt River, Great Pond).

Je moet wel goed tegen de soms schrijnende tegenstelling tussen rijke en arme mensen en lokaties kunnen.

Eilandliefde heb ik al lang voor Madeira. Het is het enige buitenlandse eiland waar ik zou kunnen wonen. Ik onderhield weblogcontacten, maar die zijn verbroken. Ik vrees het ergste. Het is een prachtig, romantische eiland, waar de afgelopen dagen vreselijk noodweer heeft toegeslagen, die zeker aan veertig mensen het leven heeft gekost. In december heb ik nog overwogen om er in de winterperiode een vakantie te boeken.

Overstromingen en aardbevingen na zware regenval hebben het eiland op ongekende wijze geteisterd. De laatste ramp was in 1980 met een vliegtuig, maar een natuurramp van deze omvang heeft er in honderd jaar niet plaatsgevonden.

Auto's werden meegesleurd en huizen stortten in elkaar toen het noodweer zaterdagochtend het eiland bereikte. De storm was de hevigste sinds 1993.

Er viel zoveel regen dat het water zijn eigen weg langs de heuvels naar beneden en door de hoofdstad Funchal baande. Madeira heeft een scherp reliëf. Neerslag krijgt al gauw snelheid vanaf de hellingen en door de ravijnen en valleien. Omgevallen bomen blokkeerden wegen, telefoonverbindingen vielen uit en ook verscheidene bruggen werden onbegaanbaar.

De portugese premier José Socrates zei 'diep geschokt' te zijn door het natuurgeweld. Hij beloofde hulp om Madeira er zo snel mogelijk weer bovenop te krijgen. Vanaf het vasteland vloog zondag een C-130 Hercules met reddingsteams, medische hulpverleners en communicatieapparatuur naar het eiland.

De hevige regenval is „niet de enige oorzaak” van de ramp die Madeira zaterdag heeft getroffen: „De situatie is verergerd door fouten die zijn gemaakt bij de ruimtelijke ordening.”

Dit zegt Hélder Spínola van de Ecologische Partij de Groenen (PEV) zondag in Diário de Notícias. Er is gebouwd op plaatsen waar volgens hem niet gebouwd had mogen worden. Daardoor kon het overvloedige regenwater niet snel genoeg via de rivieren wegstromen.

Volgens de PEV zijn de rivierbeddingen van de drie belangrijkste rivieren van Madeira - de Sao Joao, de Santa Luzia en de Joao Gomes - kunstmatig versmald. Ook zijn wegen gebouwd die de loop van beken blokkeren. Volgens de partij is tot de schadelijke bouwmaatregelen besloten onder „sterke druk” van de toeristensector en van andere privébelangen.

Madeira betaalt een zware tol voor dit desastreuze beleid.

Dit eiland heeft de reputatie van wilde maagd. Wie wil daar dan niet nader mee kennismaken? In tegenstelling tot het nabije St.Thomas is het bergachtig en dunbevolkt. Een groot deel is een Nationaal Park. Het meet maar 52km2 (klewiner dan Ameland) en telt maar 4000 bewoners. De vorm, waar ik altijd wel gevoelig voor ben, is zeker wat de zuidkust betreft aantrekkelijk. Het is gezegdn met vele baaien, grotten en strandjes, terwijl het landschap zich verheft naar Bordeaux Mountain.

Lees verder ...

Het Maagdeneiland is kleiner (82km2) dan Terschelling, maar de informatie die ik in de Lonely Planetgids lees, doet anders vermoeden. Het meet maar 20 bij 5km, maar telt een behoorlijk aantal dorpen naast hoofdstad Charlotte Amelie. Het eiland heeft een kleine 60.000 bewoners. Ik kijk altijd naar de vorm van een eiland en die van St.Thomas is interessant. Grillig, een diepe baai, een heuveltop van 427m en vele eilandjes er om heen: Hassel Isle en Water Island.

Lees verder ...

Een aantrekkelijker naam is niet denkbaar. Ik meen dat een moslim die voor de heilige zaak zijn leven offert een zesduizend maagden tot beschikking worden gesteld, maar het is altijd maar afwachten of dat ook geschiedt. De Maagdeneilanden (you tube) bezoeken ligt meer binnen de mogelijkheden.

Lees verder ...

Als cupido kon kiezen, streek hij neer op Galesnjak in de Adriatische Zee. Verliefde stelletjes weten het hartvormige eilandje volgens eigenaar Vlado Juresko ook steeds beter te vinden, vooral met het oog op Valentijnsdag. Dat meldden Kroatische en Italiaanse media.

 

Het hartvormige eiland Galesnjak.

Galesnjak dook voor het eerst in 1802 op op kaarten van Dalmatia, de kuststreek van de Adriatische Zee, maar wist nooit een hart sneller te laten kloppen. Totdat het 202 jaar later door Google Earth alsnog wereldwijde faam vergaarde vanwege zijn vorm. Het eilandje werd daarop omgedoopt tot Lovers' Island (Geliefdeneiland).

 

Het 130.000 vierkante meter grote hart is onbewoond, met ongerepte stranden en een azuurblauwe zee. Drie grafheuvels uit de tijd van de Illyriërs en overblijfselen van fundamenten van gebouwen uit de oudheid zijn de enige aanwijzingen van menselijke activiteit op het eilandje. Verliefde stellen zijn daardoor aangewezen op kamperen.

 

Bron:Telegraaf.

bekend zijn atlantische eilanden als Madeira, de Canarische, de Azoren, de Kaapverdische, maar de 21 eilandjes van Fernando de Noronha zijn nauwelijks bekend, althans bij europeanen. Het ligt 545km uit de braziliaanse kust. En zeker dat ze ook nog eens op de erfgoedlijst van de UNESCO staan. En dat voor toeristische eilanden. Dat is toch wel bijzonder.

Het belangrijkste eiland, Fernando de Noronha, is maar 18,4 km² groot en vormt daarmee 91% van het totale oppervlak, dat rust op een vulkanische basis. Overige eilanden van enig belang zijn Rata, Sela Gineta, Cabeluda en São Jose, en de kleinere eilandjes Leão en Viúva. Voor mij is dat dus dubbel genieten.

 De centrale hoogland van de belangrijkste eiland heet de Quixaba. Het eiland was tot de 19e eeuw bedekt met bos, dat werd gekapt door gevangenen die er vlotten van maakten.  De eilanden zijn nu voornamelijk bedekt door struiken, met een aantal gebieden van recent aangeplante secundair bos. Er zijn nog vijftien inheemse soorten.   

 Het leven boven en onder de zee is de belangrijkste attractie van het eiland.  Zeeschildpadden, dolfijnen, albatrossen en vele andere soorten worden vaak waargenomen.

Rond de ontdekking zijn nogal wat onopgeloste vraagtekens. Het jaar van ontdekken is niet bekend en ook niet door wie. Tegenwoordig wordt 1501 aangehouden toen de portugees Alvaro Cabral zijn reis naar Brazilië ondernam. Een van zijn schepen van de vloot onder Gaspar de Lemos ontdekte de archipel, die aanvankelijk Ilha de Quaresma werd genoemd. Later (1530) werd de ontdekking toegeschreven aan de naamgever Fernando de Noronha. Amerigo Vespucci was de eerste die het eiland in 1503 beschreef.

In de loop der eeuwen kwam het in franse (1556-1612), nederlandse (1628) en spaanse (1630) handen. De hollanders hadden er wel een fort gebouwd, het Forte de Remedios. In 1635 kregen ze dat weer in bezit en bouwden er een hospitaal voor zieke en gewonde zeelieden.

Het eiland werd bekend als Pavonia, ter ere van Michiel de Pauw, een van de directeuren van de WIC. Het zou twintig jaar onder nederlandse controle blijven, waarna het werd heroverd door Portugal. Het bleef tot 1737 onbewoond en praktisch vergeten. Het werd even bezit van een franse handelsonderneming, die het eiland Isle Dauphine noemde. Maar niet voor lang, want het kwam opnieuw aan Portugal, dat immers Brazilië in bezit had.

Er werden maar liefst tien forten gebouwd op alle strategische punten waar de mogelijkheid van invallen bestond, negen op het belangrijkste eiland en een in het Ilha de São Jose, dat recht tegenover S.Antonio.    Dit afweersysteem was gepland door de portugese militair en ingenieur Diogo da Silveira Veloso.  Rond 1770 ontstond de eerste permanente nederzetting Vila dos Remedios.  Het dorp was verdeeld in twee eenheden (patio's), in één de administratieve gebouwen, in de andere de kerk en de bijbehorende religieuze gebouwen.

In 1822 werd Brazilië onafhankelijk en zelfs een keizerrijk. En zoals met meer eilanden werd het een strafkolonie, tussen 1938 en 1945 voor politieke gevangenen. In 1942 hadden de amerikanen er een vliegveld aangelegd. In 1957 werd de al verlaten gevangenis ontmanteld.

Diverse internationale ondernemingen hebben de archipel tot station gemaakt voor hun telegrafiekabelverbinding. In 1988 werd de archipel tot nationaal park uitgeroepen. Het toerisme ontwikkelde er zich, ondanks de vaak ongezond tropische omstandigheden. Maar de natuur, de ligging en de schatten in de omliggende oceaan bieden veel aantrekkelijkheden:

tonijn, zeilvis, walvissen, haaien, zeeschildpadden, dolfijnen.

Fernando de Noronha geniet ook bekendheid als zgn. "scoring gate" (verplicht passagepunt) in de etappe van Europa naar zuidelijk Afrika in de Volvo Ocean Race.

In het Mauritshuis in Den Haag hangt een schilderij van Frans Post (1612-1680) over dit eiland voor de braziliaanse kust bij Recife. Het boeit mij om terug in de tijd een beeld van het eiland te krijgen, dat tegenwoordig om haar stranden vooral een toeristische attractie is.

De naam Itamaracá betekent zingende steen. De portugezen bouwden in 1508 hun eerste nederzetting op het eiland. Tijdens de bezetting door de NL-ers bouwden zij het Fort Orange. Zij hielden er Portugezen gevangen die zich niet wilden bekeren tot het  protestantisme. 

De schilder Frans Post heeft het verre eiland wat primitief weergegeven. Ik moet er om glimlachen, verwend door foto en film en Google Earth. Er gaapt een enorme kloof tussen zijn en mijn tijd. Het eiland zou voor hem onherkenbaar zijn. Post werkte in opdracht van graaf Johan Maurits van Nassau die enige jaren gouverneur-generaal was (1637-1644) kon van zijn rijkdom het Mauritshuis door broer Pieter Post laten bouwen. De graaf nam wetenschappers en schilders mee naar Brazilië. En zo kon het gebeuren dat veel tekeningen, prenten en schilderijen van zijn bezittingen zijn gemaakt.

In een delta met brede stromen rijst de nederzetting op. Nogal vaag. De details behoren aan de voorzijde. Mensen en dieren zijn nog het duidelijkst weergegeven. Het is meer een sfeerschilderij, ondanks het gegeven dat er nauwelijks van tropische kleuren sprake is. Als ik de toeristische foto's uit deze tijd bekijk, is het contrast wel erg groot. Post lijkt mij een protestantse schilder die elke uitbundigheid wist te bedwingen.

Er leven nu 18000 mensen, die in hoofdzaak van het toerisme leven. Er zijn kleine natuurreservaten met resten atlantisch woud. In het Centrum ter Bescherming van de Lamantijn worden zeekoeien opgevangen die aan het strand aanspoelen. Er is een informatiecentrum waar men de dieren kan bezichtigen. Ook het Fort Oranje is opengesteld voor publiek.

Ten zuiden van Itamaracá bevindt zich het eilandje Corao do Avião. Het is eigenlijk een zandbank die in de jaren '80 is ontstaan door veranderingen in de oceaanstromingen. Er zijn tentjes waar men eten en drinken kan krijgen. Verder bevindt er zich een instituut voor het onderzoek naar trekvogels.

Zelden ben ik zo gelukkig geweest als op de dag dat ik mijn meest ultieme solitaire object mocht aanschouwen. Dat was op dinsdag 17 oktober 1989. Al vele jaren brachten we de zomervakanties met het gezin door in Valais/Zwitserland. We maakten tochten, wandelden over paden temidden van prachtige alpenflora, keken naar watervallen, verlegden beekjes, beklommen hellingen, glibberden over gletsjers, maar een onvervulde wens werd pas in die herfstvakantie van 89 gerealiseerd.

Over de Matterhorn had ik zo’n beetje alles gelezen in handboeken, reisgidsen en reisverhalen, in verslagen van beklimmingen; gezien op zwart-wit en full colourfilms, maar dat waren slechts surrogaten voor de werkelijkheid. Op die dinsdag vertrokken we al vroeg met onze twee gezinnen. Met de auto’s via Sion-Sierre-Visp door het Rhônedal en daarna door het Mattertal naar Täsch.

Memories in beelden: Ik rijd niet, zit naast Anita met de landkaart en klamme handen, op mijn voorhoofd parelt zweet, de kinderen (10 en 7 jaar) levendig achterin. Het andere gezin in de Saab achter ons. Ik zeg weinig, reageer traag op opmerkingen, ben vooral stil, hetgeen opvalt.
“Voel je je niet goed?”
“Jawel, best hoor, maar het duurt zo lang”.

Van Täsch gaan we met de trein naar Zermatt. Een oud, chique, welvarend oord. Op het vierhoekige stationsplein staan paardekoetsen en elektrokarretjes op hotelgasten te wachten. De paardenmest dringt de neusgaten binnen. Maar wij wandelen door het plaatsje van 4200 inwoners, waar evenwel een leger toeristen aanwezig is. Allen goed gekleed, met wollen sokken in dure bergschoenen, dure jacks èn met wandelstokken. De echte bergbeklimmers dragen rugzakken, touwen, ijzers. De berggidsen vallen op door hun tenue. Maar ik bezie ze allen oppervlakkig. Ik wil de berg zien. Mijn hart bonst, mijn hoofd klopt. Mijn verlangen om de berg te zien, lijkt me fataal te worden. IK heb de neiging mijn reisgenoten in te lichten over mijn hartslag, maar houd me nog in.

Het is een prachtige dag met een kobaltblauwe hemel. We gaan het dorp enigszins uit, passeren een chaletachtig restaurant en ineens is hij daar: de Matterhorn met zijn 4478m hoogte, niet de hoogste van Zwitserland, maar wel de imposantste. Machtig solitair object. Een zilverwitte driehoek. Machtig door het goud dat hij van de zon ontvangt. Onaantastbaar met geheimen van klimmers die nooit meer iets hebben kunnen vertellen. Ik houd het hekje vast, hoor de uitroepen van onze vrienden en kinderen. Ik hoor muziek. Beethoven, nee Wagner, Ouverture Faust.

En ik loop weg bij de anderen. Mijn blik onafgebroken op de berg gericht. Op 14 juli 1865 pas voor het eerst bedwongen door een team onder leiding van Edward Whymper. Bij de afdaling kwamen dire engelsen en een zwitserse gids om. De oostkant werd pas in 1932 bedwongen. Ooit zag ik een duitse zwart-film met deze heroische tocht.

En ik denk ook aan mijn eigen leven. De cruciale momenten. De enorme glijpartij boven de 3000m bij Matrei in 1965. Het had het einde van mijn leven kunnen zijn. Ook van beslissend belang mijn vertrek van thuis, het solowonen, de keuzes voor vijf verschillende scholen, de fietstocht met een geliefde naar Bretagne en daarna de ontgoocheling. Mijn huwelijk, de geboortes van de kinderen. En op deze dinsdag maak ik de keuze voor de politiek die ik in 1985 definitief verlaten had, de voortzetting van mijn loopbaan in de politiek, de opmaat naar het wethouderschap. Mijn klimpartij.

Ik word geroepen, ben al een paar keer geroepen, maar hoorde niets. Te ver weg in gedachten. We lopen terug naar Zermatt, bezoeken de begraafplaats met de vele graven van omgekomen bergbeklimmers. Hun leven eindigde; ze wisten welk risico ze namen. Geen leven is zonder risico. Je moet keuzes durven maken. Aan het einde van de middag kleurt de Matterhorn onwaarschijnlijk van zilverwit naar diep rood. Met tranen in de ogen fixeer ik hem voor de laatste keer. Ik zal hem nooit meer terugzien. Ultiem geluk, dat niet te evenaren valt.

vormen een eilandengroep dat voor de kust van Haiti ligt en deel uitmaakt van dat land.Het bestaat uit het hoofdeiland Grande Cayemite en het veel kleinere Petite Cayemite.

Er wonen zo'n 18.000 mensen op het eiland, verspreid over de dorpen Pointe Sable, Anse à Macon, Les Bases en Boukan Philippe. De omstandigheden zijn zwaar, vooral door het gebrek aan basisvoorzieningen. Enkele religieuzen uit Port-au-Prince hebben in Pointe Sable een visserijprojekt opgezet. Bij dit project horen tevens een school, een kraamkliniek en een elektrische generator. Dit zijn de enige voorzieningen die op het eiland aanwezig zijn.

Er is wat kleinschalige landbouw, maar de grond is daar eigenlijk niet geschikt voor. De bevolking hoopt vooral dat het toerisme zich in de toekomst zal ontwikkelen. De mooie baaien en koraalriffen maken dat het eiland hier zeker potentieel voor heeft.

Een pirateneiland zestien kilometer voor de kust van Haiti, ook bekend onder de spaanse naam Tortuga, dat Schildpadeiland betekent. Een idyllisch mooi eiland met zandstranden, grotten en een groen binnenland.

In de 17e eeuw is er om dit eiland herhaaldelijk gevochten tussen Frankrijk, Spanje en Engeland. In die periode maakten piraten, gebruikmakend van de onrust die door deze strijd ontstond, het eiland tot een belangrijke uitvalsbasis.

Île de la Tortue is 37 kilometer lang en 7 kilometer breed. Het eiland heeft een oppervlakte van 193 km². Het ligt op een andere tektonische plaat dan het grotere eiland Hispaniola.

Het heeft grote reliëfverschillen, met een bergkam in het midden en enkele terrassen in het noorden. Het hoogste punt ligt op 464 meter boven de zeespiegel. De bodem bevat veel slib aan de kusten, en is meer kleiachtig op de hogergelegen gedeelten.

Het eiland werd oorspronkelijk bewoond door de Arowakken, die er vanuit Florida met kano's waren aangekomen. Op 6 december 1492 zag Christoffel Columbus het tijdens zijn eerste reis uit de mist opdoemen. Hij gaf het zijn naam.

Door de gunstige liggen waren de mogendheden geinteresseerd om het in bezit te krijgen. Het was een twistappel tussen Spanje, Frankrijk en Engeland.

In 1625 voeren de Fransen uit vanaf het eiland Saint Kitts met de bedoeling om Hispaniola op de Spanjaarden te veroveren. Maar omdat dat eiland al redelijk dichtbevolkt was, zagen ze daarvan af. In plaats daarvan voeren ze door naar La Tortue, waar veel minder Spanjaarden woonden. Daarom konden ze het gemakkelijk innemen.

Het was een strategische plaats, omdat de haven goed beschermd was tegen aanvallen. Dit kwam zowel door de natuurlijke ligging, als door versterkingen die door de mens zijn aangebracht. De steile klippen aan de noordzijde van het eiland gaven zo'n goede bescherming dat de noordkust Côte de Fer (IJzeren Kust) werd genoemd.

In 1634 werden de eerste slaven door de franse kolonisten naar het eiland gebracht om op deze plantages te werken. Zij waren echter moeilijk in de hand te houden, waardoor dat experiment een jaar later werd gestaakt.

De eerste gouverneur van La Tortue was Jean Levasseur. In 1634 was hij naar het eiland gekomen op verzoek van de bevolking, die vroeg om meer versterkingen tegen de Spanjaarden. Daarop bouwde hij o.a. het Fort de Rocher. In datzelfde jaar verplaatsen de Fransen hun machtscentrum in het Caraïbisch gebied van Saint Kitts naar La Tortue. In 1640 werd Levasseur daar officieel tot gouverneur benoemd. Dat bleef hij tot 1653, het jaar waarin hij door zijn eigen volgelingen werd vermoord.

Een andere gouverneur was Frédérick Deschamps de La Place. Hij gaf onder andere François L'Olonnais een schip. Daarna verdween hij van het eiland. Historici weten niet goed hoe of waarom.

De strategische ligging van La Tortue maakte dat het eiland niet alleen in trek was bij de officiële legers van verschillende landen, maar ook bij piraten. Zij maakten gebruik van de strijd en het klimaat van wetteloosheid dat daardoor ontstond, om zich daar vrijelijk te kunnen vestigen. Vaak deden zij actief mee aan de schermutseling, als kapers (met schriftelijke toestemming van hun land) of als boekaniers. Vanaf 1640 noemden de piraten van La Tortue zichzelf Les Frères de la Côte (De Broeders van de Kust).

In de beginperiode waren de piraten voornamelijk Engelsen en Fransen. In de jaren '60 van de 17e eeuw was het beleid ten opzichte van piraten op Jamaica echter liberaler dan op La Tortue, waardoor met name veel Engelse zeerovers het eiland verlieten en naar de stad Port Royal vertrokken. Een groot deel van de tijd zijn er op La Tortue ook steeds een aantal piraten uit de Nederlanden geweest, in elk geval tot ze weggejaagd werden tot d'Ogeron.

In 1667 viel L'Olonnais van hieruit Gibraltar en Maracaibo aan. In 1671 vergezelden 500 boekaniers uit La Tortue Henry Morgan toen hij vanuit Port Royal vertrok om Portobelo en Panama-stad te veroveren.

Wij weten veel over het eiland La Tortue in die periode en over de piraten die er woonden door het boek van Alexandre Exquemelin, die zelf als engagé naar het eiland was gekomen. De piraten gebruikten het eiland als plaats om hun buit op te slaan en deels ook om hun gestolen rijkdommen uit te geven. Naast de buit die zij op de Spanjaarden hadden veroverd (met name zilver), sloegen zij in de haven van La Tortue ook tabak en leer op.

Aan het eind van de 17e eeuw, wanneer de oorlogen op het Caraïbisch gebied ten einde lopen, loopt de activiteit van de piraten terug. Sommigen van hen gaan over op houthakken, eerst op La Tortue zelf, maar als de bossen daar slinken gaan ze verder op Yucatán en op de Miskitokust. Anderen laten zich overhalen om kolonist te worden.

In de 18e eeuw werd Petit-Goâve steeds belangrijker als havenstad op Haïti, waardoor het belang van La Tortue een beetje overschaduwd werd. Het eiland werd in 1770 privé-eigendom van markies de Choiseul-Praslin.

Tijdens de slavenopstand van 1791, die leidde tot de onafhankelijkheid van Haïti, zochten honderden Fransen hun toevlucht op La Tortue. In de daaropvolgende jaren ging de oorlog grotendeels aan het eiland voorbij. Zo kon de leider van de opstandelingen Toussaint Louverture er in die periode nog een vreedzaam bezoek brengen. Pauline Bonaparte, de zus van Napoleon, liet er in die tijd zelfs nog een buitenverblijf bouwen, waar ze verschillende keren verbleef met haar zieke echtgenoot, generaal Leclerc. In 1802 werden de Fransen echter definitief van het eiland verdreven door de Haïtiaanse generaal Capois-la-Mort.

In 1971 sloot een Texaans bedrijf een contract met de Haïtiaanse regering af, waarin het voor 99 jaar feitelijk het bezit kreeg over het eiland, om er een vrijhaven te ontwikkelen. Dit contract werd in 1974 door dictator Jean-Claude Duvalier geannuleerd, waarbij het eiland weer door Haïti werd toegeëigend

Tegenwoordig is La Tortue een van de drie communes van het Haïtiaanse departement Nord-Ouest. Er wonen zo'n 30.000 mensen op het eiland. Zij houden zich vooral bezig met kleinschalige landbouw. De toegang tot basisonderwijs en schoon drinkwater is zwak, de toegang tot andere voorzieningen iets beter. Riolering is er nauwelijks vanwege de moeilijke geografische ligging. De grootste plaats op het eiland heet Aux Palmistes.

Tijdens de schermutselingen op Haïti in 2004, waarbij president Aristide is afgezet, was het eiland een van de laatste plekken die in handen kwam van de opstandelingen. In februari namen zij het commissariaat van het eiland in en staken het in brand.

In datzelfde jaar, toen de orkaan Jeanne over Haïti trok, is Île de la Tortue een aantal dagen lang als "verloren gebied" verklaard geweest, omdat men dacht dat het in de golven verdwenen was.

Het eiland heeft een groot toeristisch potentieel. Dat komt deels door de geschiedenis, deels door de spectaculaire stranden en riffen, die zich met name in het zuidelijke gedeelte van het eiland bevinden. Het strand van Pointe-Ouest is als een van de mooiste van het Caraïbisch gebied verklaard. Dit potentieel is echter nog weinig ontwikkeld.

Het is niet bekend in welke mate het eiland van de aardbeving te lijden heeft gehad.

Is een fraai solitair object. Minister Annemarie Jorritsma opende op 18 januari 1996 de Martinus Nijhoffbrug over de rivier de Waal nabij Zaltbommel. De brug maakt onderdeel uit van de snelweg A2. De oude, te smalle Bommelse brug uit 1933 werd in april 2007 gesloopt. De brug is vernoemd naar de dichter Martinus Nijhoff (1894-1953).

In het bekendste sonnet van Nijhoff De moeder de vrouw vertelt de dichter dat hij naar (Zalt)Bommel gaat om de (toen nieuwe) brug te zien, waarmee hij doelde op de voorganger van de tegenwoordige brug.

Is het grootste eiland van Haiti, dat overigens niet veel eilanden telt. Het Navassa-eiland is een militaire basis van de USA. Ik heb geprobeerd via internet gegevens te achterhalen over de toestand op het eiland na de aardbeving, maar er zijn geen berichten over. Het eiland met maxima van 57 bij 12 en een oppervlakte van 743km2, te vergelijken met 4x Aruba, is dunbevolkt en telt niet veel hoogbouw, zoals Google Earth mij toonde. Het is omringd door gevaarlijke riffen, heeft fraaie, maar lege zandstranden en een maquisachtige vegetatie.

Geschiedenis:

Nadat koningin Anacaona, haar stam en haar hofhouding in 1503 in opdracht van de spaanse gouverneur de Ovando waren vermoord, vluchtten de overlevenden naar Ile de la Gonâve. Hiermee werd het eiland het laatste toevluchtsoord van de inheemse bevolking op Haiti.

In tegenstelling tot het befaamde en beruchte Ile de la Tortue, dat vele uitstekende schuilplaatsen heeft, werd Gonave nooit een pirateneiland. Er kwam wat landbouw, waarvoor ingevoerde negers werkten. Op 1 januari 1804 grepen de negers de macht en onderwierpen de franse bezetter. Na allerlei gedoe om (delen van) het eiland door mogendheden namen de USA het in bezit.

Tijdens de bezetting van Haïti door de Verenigde Staten van 1915 tot 1934 kreeg sergeant Faustin Wirkus in 1925 de opdracht om het eiland te besturen. Hij deed dit op zo'n vriendelijke manier dat de bevolking hem uitroep tot Koning Faustin I. Later schreef hij hierover het boek "The White King of La Gonave". Ook regisseerde hij in 1933 de documentaire Voodo over deze episode, waarin hij zelf de hoofdrol speelde.

In de 50-er jaren werd Haiti onder de corrupte Papa Doc Duvalier een wrede dictatuur en ondanks de omverwerping van het régime werd het niet veel beter. Grote tegenstellingen tot de weinige rijken en de vele armen.

In 1976 raasde een orkaan over het zuiden van Haiti. Landbouwers vertrokken daarna naar Ile de la Gonâve omdat ze hoopten daar meer geluk te hebben. Op het droge landschap van het eiland is landbouw echter ook moeilijk, zodat er nu nog maar weinig mensen wonen. In 2004 werd het eiland getroffen door overstromingen en in 2008 door maar liefst drie zware orkanen.

Het eiland lijkt voor rampspoed geboren.

Lough Corrib is befaamd om 365 eilanden, voor elke dag één. Inish is gaelic voor eiland. Er liggen er nog wat met dat voorvoegsel: Inishmacatreer, Inchagoill, Inisddoorus. Inchiquin. De bekendste daarvan is Inchagoil Island. Het is één van de grootste van de vele beboste eilanden langs Lough Corrib. Het eiland heeft een spectaculair uitzicht op de Maumturk, Joyce Land en de bergen van Connemara. Er is een aantal afgelegen stranden en betoverende bossen, die een groot aantal wandelingen rond het eiland mogelijk maken.

Lees verder ...