Soms is het heerlijk om even terug te gaan in de tijd. Herinneringen op te halen aan bijvoorbeeld de allereerste keer, dat ik op vakantie ging. En zo vaak kwam dat niet voor in mijn jonge jaren. Simpelweg, omdat de mogelijkheden en omstandigheden dat niet toelieten. Daarom staat die eerste keer, juist zo diep gegrift in mijn geheugen: De zomer van 1969 in Burgh-Haamstede op Schouwen-Duiveland. Vorige week, keerde ik terug naar dat gebied en snoof de zilte lucht aan die Zeeuwse kust diep op in mijn longen. Zag oude vertrouwde plekjes terug, waar de tijd stil leek te hebben gestaan. Het ontroerde me. Ik genoot volop. 

Dit is zo'n gaaf nummer van Sting, dat wil ik jullie als bloggers niet onthouden. Wellicht kennen jullie het al. Whatever.

Ik wil het op mijn eigen wijze, delen hier met jullie.

Enjoy it!

Na duizend jaar:

Loopt de weg nog steeds omhoog;

Is er nog steeds avondnevel;

Flakkeren de vlammen;

Staan de bergen overeind;

En stroomt het water.....

(Klik op onderstaande tekst)

en hou ik nog steeds van jou

totdat jij van mij houdt.

Kom op VKBlog Redactie/Moderator!

Dit ziet er toch niet uit???

   De wereld >

** Zanglijsters- in soorten en maten **

 

 

Waar is de zorgvuldig opgemaakte lay-out van mijn Blog gebleven?

Waarom verschijnen blogs van mij op VKreizen, die daar totaal niets van doen mee hebben?

En wat te denken van al deze andere gedupeerde bloggers?

Het betreft in ieder geval de blogs van:

Martin Broek http://www.vkblog.nl/blog/28364/martin

Maria Dolores http://www.vkblog.nl/blog/4747/!_Nee%2C_ik_ben_geen_toerist

Mo http://www.vkblog.nl/blog/130240/Hanneke_in_Hanoi

Bart http://www.vkblog.nl/blog/5973/ogen_en_oren_te_kort

Noud Hovius http://www.vkblog.nl/blog/5600/Noud_Hovius

Ina Dijstelberge http://www.vkblog.nl/blog/7569/!%60ANDER_BEN_IK_%60!

Antoine Robbesom http://www.vkblog.nl/blog/4215/Alledaags_Brazili%EB

Het Triumviraat http://www.vkblog.nl/blog/126754/Drieklank

Van Dyke http://www.vkblog.nl/blog/37943/landgenoten

Johan HvD http://www.vkblog.nl/blog/7333/Nieuwe_oefeningen

Jacob Hesseling http://www.vkblog.nl/blog/611/Werken_en_wonen_in_wonderland

Helena http://www.vkblog.nl/blog/720/Helena%27s_web-spinsels

Geroma http://www.vkblog.nl/blog/4050/!Zielenroerselen!

Maria Trepp http://www.vkblog.nl/blog/5419/passagenproject

Ragfijn http://www.vkblog.nl/blog/5959/Ragfijn

MET DANK AAN JAN DE STRIPMAN:

Kom op, Volkskrant, repareer dat blog !

Eigenlijk vind ik dit erger en belangrijker dan het kinderachtige geklier van vervelende blogstalkers. Ongure bezoekers kun je nog bannen, maar sinds vorige week woensdag wordt een aantal bloggers het bloggen onmogelijk gemaakt door een technische fout, die zo snel mogelijk ongedaan gemaakt moet worden.

Wat is er aan de hand ? Sinds afgelopen woensdag is een aantal blogs doorgelinked naar de VK-reizen site. De voorpagina's van deze blogs (zie het lijstje hieronder) zien er nog normaal uit. Vaak kun je het laatste blog ook normaal openen. Maar als je op een van de oudere blogs doorklikt wordt je doorgesluisd naar de reizen-site.

Aangezien de pagina-indeling van die site afwijkt van het blog is het resultaat een warboel. Bovendien gaan de meeste van deze blogs natuurlijk niet over reizen, dus zijn ze op de reizen-site niet op hun plaats.

De getroffen bloggers hebben op allerlei manieren geprobeerd aandacht te krijgen voor hun probleem. Mails, blogs, noodkreten. Tot nu toe zonder resultaat. Sommigen zijn wanhopig en denken er over maar met bloggen te stoppen.

Zelf behoor ik niet bij de ongelukkigen, maar ik wil wel graag duidelijk maken dat dit niet door de beugel kan. Kom op Volkskrant, repareer dat blog ! Laat iets van je horen ! Leg uit en maak excuses !

 Jan de Stripman.

Onlangs wandelden we tijdens een bezoek aan Haarlem, een prachtige kerk (St Bavo) binnen. Het blijft altijd weer een bijzondere ervaring zo’n immense ruimte te betreden.

Hoe hoger het gebouw gemaakt werd, hoe dichter  men zich bij God zelf waande. (daar ergens hoog in de hemel of waar dan ook)

De zangkunst onder andere, wordt al eeuwen lang beoefend en uitgevoerd tijdens concerten en zondagsdiensten, in de kerk. Voor de klassiek geschoolde zanger, is er geen betere plaats te bedenken om daar hun geluid voort te brengen.

Een juiste zangtechniek en de akoestiek van de kerk, doen ‘vanzelf’ het werk.

Een stem die perfect in een kerk  tot zijn recht zou komen, hoorde ik bij een theatervoorstelling van Lenette van Dongen, die kort geleden op TV werd uitgezonden.

Tijdens een kort muzikaal intermezzo, dwarrelde de indringende stem van de Belgische countertenor Dominique Corbiau zo maar vanaf het tv-scherm, mijn huiskamer binnen.

Meteen was ik bevangen door de schoonheid, helderheid en zuiverheid van deze stem!

Zelf kom ook ik het liefs in een kerk om er: óf te zingen, óf foto’s te maken.....

St Bavo te Haarlem  

Maar uiteindelijk gaat er natuurlijk niets boven de zang, van deze zanglijster!

Afgelopen weekend vond de veertiende editie van Deventer op Stelten plaats. Buitentheater en theater op stelten van letterlijk en figuurlijk hoog niveau, bracht duizenden mensen op de been naar de historische binnenstad van Deventer.

Op vrijdagavond genoten wij van diverse voorstellingen. De eerste dubbelact die we zagen was meteen raak!

Steltengroep Close-Act  bracht een speciale steltenparade inclusief slagwerkers, waarbij een zangeres zingend zweefde boven De Brink.

Jammergenoeg stonden we eerst helemaal achterin op De Brink en zijn de foto's van ver ingezoomd.

Aansluitend hierop bracht La Fura dels Baus – bestaand uit een groep jongeren hangend aan een kraan, een door mensen gevormd mozaïk genaamd ‘The Human Net’. Gelukkig stonden we toen een stuk dichterbij om het prachtige spektakel te aanschouwen.

Als toetje een youtube-impressie van Deventer op Stelten 2010:

Muziek: Sarah Brightman - Fleurs du mal

Fotografie en compilatie: Arda Konings

Ik loop weer en: wat fijn is dat! ....Te meer omdat je pas echt goed beseft - na weken van stil zitten en hinkelend voort bewegen met behulp van krukken -  dat gewoon lopen niet zo als (onlogisch) vanzelf sprekend is, als dat meestal lijkt.

 Begin mei dit jaar onderging ik een enkeloperatie en vlak daarna, voelde ik me nog behoorlijk goed geluimd,

getuige onderstaande foto:-)

De details zal ik jullie besparen van het hoe en wat en waarom.

In elk geval mocht ik zes weken lang de voet absoluut niet belasten, laat staan gebruiken.

Tsja. 

Hoe behelp je je dan in en om je huis als je jezelf in je eentje moet zien te redden?

Wat een obstakels zijn er opeens in je eigen vertrouwde huis.

Een drempel lijkt opeens een onneembare stap en de trap naar boven een evenzo onneembare vesting.

Na een paar dagen van 'letterlijk en figuurlijk' krukken, wordt een mens vanzelf creatief in het bedenken van allerhande oplossingen om de dingen te doen die je wilt/kunt doen. Weliswaar op een geheel andere manier.

Nooit gedacht dat kniebeschermers van de bouwmarkt, mij van pas zouden komen om kruipend op de knieën te stofzuigen, dweilen, poezen te voeren, vuiltjes uit te de tuin te trekken, planten water te geven en vele andere klusjes te klaren.

Ik heb heel wat meters afgelegd op die kniebeschermers en na weken van gebruik, vormden zich behoorlijk dikke eeltlagen op m'n knieën.

Maar, ik redde mij er prima mee. Mede dank zij enkele onwijs lieve, behulpzame medemensen, kwam ik die moeizame weken door.

Toen ik het sein groen kreeg om weer langzaam aan, de voet te gebruiken met lopen, besloten mijn vriend Gerrit en ik er een weekje tussen uit te gaan naar Egmond aan Zee.

Zondag 21 juni liepen we een klein stukje naar het strand, vlakbij het appartement waar we verbleven. Gehuld in winterjack met een temperatuur van slechts elf graden., lukte het mij deze trap naar beneden af te leggen. YES!

We konden ons nog niet voorstellen dat we enkele dagen later, lagen te zonnebaden - laat staan te wandelen - aan/ langs het strand.........

 Ook met krukken kun je de zee in........

Hopelijk laat de leeuw van Oranje, ons vandaag niet in ons hempie staan!! (Deze leeuw staat aan de voet van de vuurtoren van Egmond aan Zee)

De lucht was in elk geval wel Oranje gekleurd op maandagavond 22 juni 2010.....

En nu maar hopen, dat Oranje door gaat!!!!

 Foto's: Gerrit en Arda(Geroma) 

Eindelijk nu eens carrière, voor een 'vrouwelijke' première?

  Dat levert geschiedenis in de boeken:

de mannen even ver te zoeken!

 En haal die 'Balk' nu eens uit je oog.

En dat 'Voetje' van de vloer.

   'Emile' de nieuw ziel

veelbelovend in betoog:

Misschien een volgend keer aan het roer?

Met 'Rutte'

valt niet veel te stutte

en zeker niet in verschiet

met die trotse, rechtse 'Riet'.

Net iets te ver gehold

onze Alexander 'Pech' -

Told

(you so.)

  En geeft zonder tobben

onze Cohen nieuwe 'Job' -ben

Meer duidelijkheid

en zekerheid?

  Stem zeker niet verkeerd

ondanks uitzonderingen, op onze 'Geert'.

Ook de dieren van 'Marian'

zitten nog niet in kruik en kan.

  Daarom:

wat maal ik er om?

 Stem niet wit

Stem niet zwart

maar in de kleur

van je hart.

Dus ga ik gauw

naar de stembus voor een vrouw

en geef mijn stem

aan onze 'Fem'

Zoals enige tijd geleden beloofd aan Kokopelli, hier dan eindelijk een impressie van een fotoshoot in Nijmegen. Mijn zangpartner en ik, waren daar in maart jl. tijdens foto-opnames voor een magazine, dat artikelen schrijft over zo'n beetje alle onderwerpen, die met de dood te maken hebben.

Dat lijkt wat luguber, maar in deze tijd is de dood steeds meer geintergreerd in onze maatschappij. Het is bespreekbaar en er worden vaker op de persoon toegepaste rituelen en gebruiken, ingevoerd bij een uitvaartplechtigheid. De dood hoort immers ook bij het leven. Hoe wrang dat ook soms is en ja, anno 2010 denken er toch nog velen niet over na, hoe ze hun uitvaart geregeld willen hebben.

Het is confronterend, zeker.

Toch is er momenteel gelukkig steeds meer keus, over de invulling van een uitvaart.

Een jaar of zes geleden, wilde ik totaal iets anders gaan doen met zingen.

(Ik heb er in het verleden al eens een blog over gemaakt. )

Die keus bleek achteraf, een hele juiste te zijn geweest. Het is ontzettend dankbaar en fijn werk om nabestaanden een moment van troost en warmte mee te geven door het zingen van een lied dat vooral past, bij een overledene.

Het heeft ons in elk geval onder andere ook, een prachtige reportage opgeleverd en dito fotoshoot, in concertgebouw De Vereeniging in Nijmegen.

Nijmegen is trouwens een erg leuke stad. Voor de fotoshoot hadden we even gelegenheid om de stad in te lopen en neer te strijken op een terrasje bij dit plein.

Eerst zetten we elkaar even op de foto tijdens deze gedenkwaardige dag.

Hier staat Peggy bij een ingang naar de concertzaal van De Vereniging.

Wat een mooi concertgebouw is dit zeg!

Wow!

We dromen er van, hier ooit nog eens op het podium te staan........:-)

Hier sta ik dan zelf.....een beetje wazig, dat wel, in het concertgebouw......::--))

Dan wordt het tijd voor de fotograaf van het blad, om ons samen op de foto te zetten......

Het artikel met de foto.

De tekst van het interview:

Het is de liefde, de liefde voor muziek

 Bij een persoonlijk afscheid kiezen we steeds vaker voor levende muziek. Vijf uitvoerende musici over de universele taal van muziek. Een taal zonder woorden die op de moeilijkste momenten in het leven troost, geborgenheid en verbondenheid creëert.

Tekst Naomi Querido

‘Het was heel speciaal voor mij om te zingen op de uitvaart van mijn vader’

Wie: Duo Momentum.  Repertoire: van licht klassiek tot pop

Arda Konings: “Toen ik in 2002 voor mijn oudste dochter zong op haar bruiloft tijdens de kerkdienst, voelde ik dat ik hier meer mee wilde doen. Met mijn vriendin Peggy Vlijm had ik al jaren zangervaring opgedaan in koren. We zijn samen verder gegaan en zingen nu tijdens ceremoniële gelegenheden een breed repertoire van licht klassiek tot pop en van religieus tot wereldlijk. Of het zingen tijdens een uitvaart niet heel anders is dan tijdens een bruiloft? Zeker, maar vreugde en verdriet liggen soms heel dicht bij elkaar.

De kracht van onze stemmen ligt in de emotie en troost die we meegeven aan een lied. Peggy heeft een wat hogere, heldere stem, de mijne zorgt voor de diepte en warmte. De muziekkeuze voor een uitvaart bespreken we met de familieleden. Zijn er speciale wensen of verzoeknummers buiten onze vaste repertoire, dan bekijken we samen de mogelijkheden.

We hebben al veel bijzondere momenten meegemaakt. Heel speciaal voor mij was het om te zingen op de uitvaart van mijn vader. Het was voor mij geen discussie of ik het zou doen; het kwam van binnenuit. Ik ben heel blij dat ik dat heb kunnen doen. Een ander onvergetelijk moment voor ons samen was een lichtjesceremonie in Meppel. Om de haverklap zagen we mensen een zakdoek pakken omdat ze geraakt werden. Dat stemt tot dankbaarheid en geeft ons de kracht om er nog meer uit te halen.” (www.duomomentum.info)

Reflectie van glas

een schaduw achterlatend

door licht ingehaald

Foto: Arromanches les Bains /Normandy – L’église Saint-Pierre, zomer 2009.

 Opdat wij niet vergeten:

geef ons de vrede

de namen nog weten

dat is mijn bede:

Dona Nobis Pacem

Dodenherdenking 4 mei en 65 jaar bevrijding 2010

Gefotografeerd in de uiterwaarden bij Zutphen

Spiegelbeeld

Jezelf spiegelen

reflecteren en leren

in liefde helen

Een mooie dag

overgaand

in helder blauw

zonovergoten

koesterend

ingedronken

achterover leunend

intens genietend

opgeslagen

 "In the pocket"

De Natuur barst open

Deze pimpelmees doet zich nog tegoed aan een verdwaald pindanetje

Wat een beauty is het, niet?

't blauw

waar 'k van hou

hemels

lucht ik je

 koninklijk

loop ik je

 helder

druk ik je

zonder grauw

drink ik je

staar ik je

ins blaue hinein

Memories of Blue

Vandaag zijn twee geliefde mensen van mij, jarig.....

Mijn lief Gerrit en m'n dierbare medeblogster Coby!

Van harte gefeliciteerd, lieverds!

(Klik op foto voor muziek)

Ladys and gentlemen, I gladly present you:

The Frogs.

.... Nou nou, ik hou wel van een voorjaarsduikje ....

En ik doe ook lekker even mee, tsjonge jonge jonge zeg, wat duurde dat lang....

Ja ja, aan de kant. We hebben het druk man, zie je dat dan niet?

Hallo, waar kan ik de bestelling afleveren.......?

Ik zou zeggen, leg daar maar neer......

Je moet ze tegenwoordig ook alles uitleggen......

Laat mij maar lekker spelen....

Zo, die klus is ook weer geklaard.....

Wat een heerlijke dag was het vandaag!

Het voorjaar deed erg zijn best om door de lange, koude winter heen te prikken.

En ik kreeg zin om deuren en ramen open te gooien en de weldadige, frisse lucht door alle kamers heen te laten waaien.

Zo ging ook de balkondeur van mijn slaapkamer wagenwijd open, werden de dekens  uit hun winterslaap gehaald en over het balkonhekje gehangen.

Opeens hoor ik een apart geluid. Wat is dat nou? Er tikt ergens iets tegen aan. Een specht? Nee, vast niet. Het klinkt als getik tegen glas. Ik kijk rond vanaf het balkon en plots valt mijn oog op een vrouwtjesmerel. In de tuin van mijn buurtjes staat een schattig spiegeltje op een tafeltje, omlijst met twee poezenbeesten. Het mereltje zit er pal voor en tikt met haar snaveltje tegen het spiegeltje aan. Haa, ze ziet in zichzelf een indringertje, denk ik, zich totaal niet meer bewust van haar 'gevaarlijke' omgeving.

Ik ren de trap af naar beneden, graai naar mijn fototoestel om het tafereeltje vast te leggen. Voorzichtig loop ik op m'n tegen door het grint om haar niet af te schrikken en vanachter de tuinafrastering richt ik de camera op haar.

 Ze is echt fanatiek, denk ik hardop. Dat pikt en tikt daar tegen het glas aan of haar leventje er van afhangt. Het is een koddig en komisch gezicht.

Dan zie ik opeens achter in de tuin een roodborstje zitten, vlakbij het tuinbeeldje van de drie meisjes, zoals m'n buuf het liefkozend benoemt.

Roodborstjes zijn zo schattig en het valt me op, dat een roodborstje altijd alleen te zien is in de tuin. Merels zijn altijd samen, mussen, vinkjes en koolmeesjes, je ziet ze nooit alleen. Roodborstjes wel. Ooit een stelletje samen gezien?

's Middag waai ik even bij de buuf binnen voor een bakkie koffie en ik vertel haar over die 'gestoorde' merel die ik gespot had. Ja, zei ze, wij hadden het ook al gehoord en gezien. Maar, zegt ze licht geemotioneerd, heb je het dode roodborstje net nog zien liggen bij het tuintafeltje? Verbaasd sta ik op om te gaan kijken en zie daar het zachte, kleine, vederlichte lijfje liggen. Ja, zegt buuf, dat zal onze Felix wel op z'n geweten hebben. Soms kan ik die kat wel wat aandoen!

Zucht. Een kleine wond verraadt de genadeslag van een poezenpoot in het verder compleet gave lijfje. Nee, ik wilde dat niet op de foto zetten. Gelukkig had ik hem nog levend op de kiek gezet vanmorgen.

De natuur is soms wreed. Zo gaat dat nou eenmaal en we drinken samen ons bakkie troost op.....en in de tuin bloeit het leven verder momenteel weer volop.

Tijdens het bijwerken van de tuin, kwam opeens onder een berg tuinafval, deze lieverd tevoorschijn.

Nietsvermoedend en verkerend in een nog steeds intens diepe slaap, konden we onverstoord kijkend en genietend naar dit bolletje egel-wol, ons hart op halen.

En nu maar afwachten, totdat dit egel-bolletje ontwaakt!!

De kat in't bakkie,

is voor mij een makkie.

Ik heb het in orde

en voor mekaar.

De buit is binnen

de klus is klaar

de kat is in't bakkie

' t is voor mij,

over en klaar.....