Het gaat goed en het gaat slecht met de integratie van allochtonen in Nederland. Aldus Marcel van Dam vandaag in de Volkskrant. Dat het slecht gaat is de schuld van autochtonen. Die zijn steeds nationalistischer geworden en zeuren over zaken als boerka's, hoofddoekjes en het (weigeren van) handenschudden van vrouwen door orthodoxe moslims.

Marcel van Dam is altijd goed voor een uitgesproken mening. Je bent het met hem eens of je bent het met hem oneens. Een tussenweg lijkt vaak niet mogelijk. Maar vandaag in zijn column in de Volkskrant maakt hij het wel erg bont. De schuld van het falen van het integreren van grote groepen nieuwkomers legt hij voornamelijk bij de oorspronkelijke bewoners van Nederland. Die praten namelijk op de verkeerde manier over integratie. Bovendien hebben autochtone jongeren de laatste jaren veel meer last gekregen van nationalistische gevoelens. Van Dam spreekt dan ook van een xenofoob klimaat. Tegelijkertijd constateert Van Dam dat met name Marokkaanse jongeren behoudender zijn geworden in hun geloofsopvattingen. Ze doen serieuzer mee aan de ramadan, bidden vaker en gaan meer naar de moskee. Oorzaak hiervan aldus Van Dam: allochtonen worden steeds meer gediscrimineerd door autochtonen en ze worden ook steeds harder tegemoet getreden. Vooral politici als Geert Wilders en Jeroen Dijsselbloem moeten volgens hem worden bestreden. Met hun directe en duidelijke uitspraken bemoeilijken ze de integratie en bevorderen ze het extremisme onder zowel allochtonen als autochtonen. 

De voormalig PvdA'er huldigt ditmaal wel een erg extreem standpunt. En de boodschapper van het slechte nieuws heeft het weer eens gedaan. Blijkbaar mag je als politicus niet ageren tegen grotendeels cultureel bepaalde misstanden als vrouwenmishandeling, potenrammen en eerwraak. Want door die misstanden te benoemen bevorder je- aldus Van Dam- het extremisme. Je mag het van hem ook niet over religieuze verschillen hebben. Dat klinkt tamelijk hypocriet uit de mond van een voormalig politicus die zich vroeger hard afzette tegen zijn eigen gereformeerde afkomst. Kritiek spuien op het Christelijk geloof mag wel, maar kritiek hebben op de Islam is not done. Erg consequent lijkt Van Dam niet. Bovendien legt hij de schuld van de problematische integratie eenzijdig bij autochtonen. Als Nederlandse jongeren meer van hun vaderland gaan houden, dan is dat natuurlijk een foute ontwikkeling. Maar als Marokkaanse jongeren er steeds conservatievere opvattingen op na gaan houden -denk aan meningen over vrouwen en homo's- dan vindt Van Dam dat logisch en heel vanzelfsprekend. De allochtonen lijken in zijn opvattingen altijd verexcuseerd.

Daarnaast doet hij nauwelijks moeite om zich te verdiepen in de belevingswereld van autochtone Nederlanders. Uit enquêtes blijkt steevast dat veel Nederlanders bang zijn voor de Islam vanwege de vele gewelddaden die uit naam van deze religie worden gepleegd. Zie New York, Madrid, Londen, Istanboel en Theo van Gogh. Nederlanders houden niet van fanatieke heethoofden.
 
Maar het meest opvallende vind ik dat Van Dam geen voorstander is van vrouwenemancipatie. Het dragen van een boerka -het ultieme symbool van vrouwenonderdrukking- kan op zijn goedkeuring rekenen. En vrouwen moeten ook niet zeuren wanneer ze geen hand krijgen van een Islamitische ambtenaar die als straatcoach lastige jongeren in het gareel moet houden. De overheid mag van Van Dam dus mannen op de loonlijst zetten die vrouwen discrimineren. Terwijl hij elders in zijn betoog fel ageert tegen het discrimineren van allochtonen. Moslims mogen vrouwen achterstellen, maar autochtonen mogen geen moslims uitsluiten. Hoe hypocriet kun je zijn........

.............................................................

Alib Bondon doet het. Net als Daan Westerink. En de kunstenaar Fred van der Wal. Ook ik -de succesvolle manager Leo Dijkstra- heb ambitieuze plannen: ik ga namelijk een autobiografische roman schrijven!

Het Volkskrantforum is een bonte verzamelplaats van creatief talent. De meeste bloggers kunnen hun gedachten, meningen en gevoelens goed onder woorden brengen. Alib Bondon bijvoorbeeld heeft -weliswaar onder een pseudoniem- al meerdere romans gepubliceerd, waarvan er eentje hoge verkoopcijfers haalde. Daan Westerink schrijft non-fictie en dat doet ze met grote inzet en betrokkenheid. Ook Fred van der Wal barst van het talent. Daarom wordt het hoog tijd dat hij een serieuze uitgever gaat zoeken. Zelfs de omstreden ex-blogger Guus Rombouts wist in een grijs verleden ‘journalistieke verhalen' te slijten aan onder andere Panorama.

Niet iedere Forumdeelnemer bezit natuurlijk het talent om een boek te schrijven of iets in een tijdschrift of krant te publiceren. Ely de Waal was daar onlangs -onder een bijdrage van Alib Bondon- bijzonder eerlijk en openhartig over. Ely vertelde dat hij volop ideeën in zijn hoofd heeft, maar dat het hem niet lukt om ze goed op papier te krijgen. Een ontboezeming die van veel zelfkennis getuigt. Want vermoedelijk zit het (grote) publiek niet te wachten op de verhalen van een Friese vijftiger die vaak de indruk wekt nooit buiten de poorten van het stadje Harlingen te treden. Kritische bloggers noemen de bijdragen van Ely nogal eens infantiel en rancuneus, maar in dat soort bewoordingen wil ik me niet uitlaten. Ik vind het dapper wat De Waal doet, en waarschijnlijk levert hij -zeker voor zijn doen- topprestaties op z'n blog.

Zelf heb ik inmiddels snode plannen. Het begon een paar weken geleden op een leuk feestje binnen de Amsterdamse grachtengordel. Daar kwam ik R. tegen, een vrouwelijke redacteur van uitgeverij De Arbeiderspers. We raakten wat aan de praat en ik vertelde haar iets over mijn boeiende leven: mijn problematische jeugd in Friesland, mijn universitaire opleidingen, de reisavonturen in Afrika, mijn zware militaire training, de marathons binnen de 3 uur, mijn status als meest begeerde vrijgezel van Amsterdam etc..... R. hing aan mijn lippen en leek danig onder de indruk. Vooral toen ik tussen neus en lippen door vertelde literaire ambities te koesteren.

Van het een kwam het ander en binnen een week zat ik tegenover haar in een karakteristiek pand aan de Herengracht. Voor de zekerheid had ik enkele reisverhalen meegenomen die ooit geplaatst waren in een personeelsblad. R. las de verhalen met aandacht. ‘Je schrijfstijl lijkt op die van Bob den Uyl', knikte ze goedkeurend. Maar het werd pas echt gezellig toen ik haar attendeerde op enkele bijdragen op het Volkskrantforum. Ze moest nogal lachen om 'De Silveren Sefke', mijn blog over de sympathieke Limburger die nog steeds het verschil niet weet tussen publieke vrouwen en privaat domein. ‘Je hebt een bijzonder gevoel voor humor, Leo', hoorde ik haar zeggen.

De deal was snel gemaakt. De komende maanden lever ik een opzet in voor een roman, met bijbehorende hoofdstukken. De bedoeling is dat ik dichtbij mijn eigen -zeer interessante!- belevenissen blijf. ‘Je debuutroman kan een groot succes worden Leo', beweerde R. ‘Je schrijft goed, je ziet er goed uit en je hebt een opwindend verhaal te vertellen.' Waarvan acte!

(NB: binnenkort publiceer ik mijn eerste korte verhaal alhier op het web. Het betreft een romantische verhandeling, in opdracht van mijn muze Thera. )

Het aantal leidinggevende functies in Nederland is de afgelopen jaren flink gekrompen. Dat concludeert het Researchcentrum voor Onderwijs en Arbeidsmarkt (ROA) van de Universiteit Maastricht vrijdag na onderzoek. (bron NU.nl)

Het aantal managers nam tussen 2000 en 2005 af met 26.500, een daling van bijna 25 procent. Ook de beroepsgroepen leidinggevenden en bedrijfshoofden kenden een flinke werkgelegenheidskrimp van bijna 100.000 arbeidsplaatsen. Dat komt door het platter maken van de organisaties, waarbij managementlagen zijn geschrapt. Daardoor steeg het aantal organisatiedeskundigen overigens in vijf jaar tijd met 27.500 tot 89.000.

Dat ziet er dus niet zo best uit voor drs Leo Dijkstra mba. Misschien een beetje een rare vraag, maar zijn er medebloggers die nog klusjes weten? Ik ben echt overal voor in: onderwijs, verpleging, horeca of iets in de toeristische sector, het maakt allemaal niet uit..... Als het maar geld oplevert. Desnoods verhuis ik weer naar Friesland.

  Bloggen is moeilijk. Dat hoeft u mij -manager Leo Dijkstra- echt niet te vertellen. Mijn bijdragen wemelen van de feitelijke onjuistheden, vooroordelen, goedkope meninkjes en stijl- en schrijffouten.

Gelukkig ben ik niet de enige op dit forum die er een potje van maakt. Nee, ik bevind me in goed gezelschap. Heeft u wel eens de blogs van - ik noem er willekeurig een paar- Alib Bondon, Mustapha Mihai, Ely de Waal of  Elsje Dijkstra gelezen? Nou, dan begrijpt u vast wel wat ik bedoel! Want van dergelijke bijdragen wordt men niet echt vrolijk.  

Maar ach, vergissen is menselijk. Niemand is zonder zonde. Het gaat er juist om dat we leren van onze fouten en onszelf proberen te verbeteren. Ter leering ende vermaeck. Om de bloggers, die toch grote blunders blijven produceren, aan te moedigen, wil ik graag een speciale prijs in het leven roepen. De zogeheten Silveren Sefke (zie afbeelding). Deze bokaal wordt wekelijks uitgereikt aan de forumdeelnemer die de grootste enormiteit heeft begaan. In de jury zitten -naast ondergetekende- Peter Louter, Ruud Zweistra en Aad Verbaast. Een comité van zeer wijze mannen zogezegd. Over de uitslag valt helaas niet te corresponderen.

Ik wil nog graag iets zeggen over de naamgeving van deze nieuwe aanmoedingsprijs. De bokaal is genoemd naar onze sympathieke medeblogger Sefke. Deze toeristische gids, die ergens op een prachtig Spaans eiland resideert, heeft namelijk een abonnement op vergissinkjes en blundertjes. Onlangs nog beweerde hij op het blog van zangeres Satuka dat een kroeg een openbare ruimte is. Dat was helaas hartstikke fout, een kroeg is een privé onderneming. Onder openbare ruimte verstaan we onder meer groenvoorzieningen, pleinen, wegen, trottoirs, bruggen etc..... Ach ja, die Sefke..... Hij doet zo verschrikkelijk zijn best.... Om hem daarbij een flinke steun in de rug te geven, vernoemen we graag een  belangwekkende prijs. Ruim baan voor de Silveren Sefke! (voor alle duidelijkheid: de bokaal bestaat uit een replica van Manneke Pis, met zilververf versiert).

 Het is een mooie zondagmiddag, september 2004. Vier vrienden en een vriendin zitten knusjes in de woonkamer van een rijtjeswoning in 020-Gaza. Ze praten gezellig over onschuldige ditjes en datjes, zoals de aanstaande moord op ‘een onrein varken' en de plannen om het parlement op te blazen. Samir en Mohammed voeren het hoogste woord, Ismael en Nouredine luisteren ademloos toe, terwijl Soumaya als hulpje in de huishouding de catering verzorgt.

Samir: ‘Mohammed, hoe ga je het nou precies aanpakken?'

Mohammed: ‘Ik hou hem al een poosje in de gaten. 's Ochtends fietst hij naar de filmstudio. Hij heeft niks door, waarschijnlijk denkt hij dat Allah hem met rust zal laten. Daar vergist hij zich lelijk in: vlakbij zijn huis ga ik hem genadeloos straffen. Inshallah!'

Samir: ‘Jammer dat die ongelovige hoer van een Ayaan zo zwaar wordt beveiligd. En die vent met die witte pruik, hoe heet hij ook al weer?'

Mohammed: ‘Geert Wilders. Dat is een gevaarlijke man. Een van de weinigen die doorheeft wat wij van plan zijn. Als hij aan de macht komt, wordt het moeilijker om onze doelen te bereiken.'

Samir: ‘Hij weet hoe toegewijd we zijn. En hoe groot de steun voor onze ideeën in Nederland is. We staan aan de vooravond van een revolutie!'

Mohammed: ‘Die sullige Nederlanders hebben niks in de gaten. Het is een volk van lafaards en ongelovige honden. Tijdens de bezetting staken ze geen poot uit toen de Joden werden afgevoerd. En ook nu zullen ze eerder vluchten dan vechten.'

Samir, enthousiast: ‘Je kunt ze zo gemakkelijk zand in de ogen strooien! Vooral lui uit kleine plaatsjes als Harlingen of ergens uit de oostelijke Randstad. Die zijn zo onnozel, die weten echt niet waar ze het over hebben. Als een moslimbroeder een aanslag pleegt, moet je ze vertellen dat dit slechts het werk was van 1 moslim. En dat heus niet alle moslims aanslagen plegen.'

Nouredine: ‘En dat er ook veel goeie moslims zijn!'
Er wordt hard gelachen in de kamer. Soumaya doet flink mee, maar dat is niet echt de bedoeling.

Mohammed op strenge toon: ‘Nouredine, zeg tegen Soumaya dat ze haar mond moet houden. Dit zijn mannenzaken, daar hoort een vrouw zich niet mee te bemoeien.'

Nouredine: ‘Je hebt gelijk Mohammed. Ik zal haar straks thuis een flinke aframmeling geven. Een vrouw moet haar plaats weten zegt de Imam immers.'

Samir: ‘Met de vlakke hand slaan Nouredine, en zorgen dat je geen littekens achterlaat.'  Vervolgens, tegen Mohammed: ‘Maar wat gebeurt er met ons als jij er straks niet meer bent? Worden we dan opgepakt als terroristen?'

Mohammed, op luchtige toon: ‘Maak je daar geen zorgen over, dit is Nederland. Een land met kundige advocaten en luxe gevangenissen. Je gaat pas de cel in als je daadwerkelijk een kerncentrale hebt opgeblazen. Of de Tweede Kamer. Zorg er wel voor dat je deze keer de goede kunstmest koopt. Van tevoren kunnen ze je echter niks maken. De RAF en de IRA werden in Amsterdam ook nooit een strobreed in de weg gelegd. En wij moslims zijn met 1 miljoen. Reken maar dat ze bang voor ons zijn.'

Samir: ‘En zelfs dat durven ze niet hardop te zeggen, bang als ze zijn om te discrimineren!'

Weer stijgt er een lachsalvo op in de woonkamer, maar deze keer houdt Soumaya wijselijk haar mond.

Toen Theo van Gogh werd vermoord, hielden Nederlandse moslimorganisaties zich opvallend stil. En ook na de dreigementen aan het adres van Ayaan Hirsi Ali, klonk er nauwelijks protest uit moslimhoek. Idem dito na de Deense cartoonrellen. Maar nu Geert Wilders een film over de Koran gaat maken, komt de moslimgemeenschap plotseling in actie.

Een van de aanvoerders van het protest is voormalig Kamerlid Mohammed Rabbae. 'Zwijgen is geen optie', zegt hij vandaag in de Volkskrant. Hij roept de moslimgemeenschap op tot 'respectabele acties'. Zo gaat Rabbae -voorzitter van het net opgerichte Landelijke Beraad Marokkanen- de ambassadeur van Iran benaderen. Een Iraans parlementslid riep deze week op om de diplomatieke  banden met Nederland te verbreken. Rabbae wil de islamitische wereld duidelijk maken dat het slechts de oprispingen zijn van 1 individu.

Wat mij betreft mogen moslims -geweldloze- actie voeren tegen de film van Wilders. En aangifte doen wegens belediging vind ik ook geen probleem. Maar het blijft natuurlijk uiterst merkwaardig dat moslims nauwelijks in actie komen als er uit naam van de Koran mensen worden bedreigd of vermoord. Van Mohammed Rabbae heb ik geen al te hoge dunk. Hij pleitte er ooit voor om het boek de Duivelsverzen van Salman Rushdie in Nederland te verbieden, omdat het voor moslims kwetsende passages zou bevatten. Diezelfde Rushdie moet al jarenlang vrezen voor zijn leven, omdat de Iraanse geestelijk leider Ayatollah Khomeini een fatwa over hem uitsprak. Mohammed Rabbae toonde overigens begrip voor die fatwa.

Verder vind ik het tamelijk zot om met de Iraanse ambassadeur te gaan praten. Alsof Nederland verantwoording moet afleggen voor de vrijheid van meningsuiting. Vergeet bovendien niet dat die ambassadeur uit Iran een regime vertegenwoordigt dat vrouwen onderdrukt en homo's ophangt. En dat op televisie programma's vertoont waarin de holocaust wordt ontkend. Te walgelijk voor woorden. Niet doen Mohammed Rabbae! Alsof het zo erg is dat Iran de diplomatieke banden verbreekt.

 Ze hebben een hekel aan Duitsers. Want dat zijn ‘schijtchristenen' en ‘varkensvleesvreters'. Ook in Duitsland ontsporen allochtone jongeren regelmatig. Het debat over hen komt echter moeizaam op gang. ‘Die kinderen doen soms de vreselijkste dingen als ze pas negen jaar oud zijn'.

Het linkse opinieblad Vrij Nederland pakt deze week uit met een artikel van Margalith Kleijwegt over de problemen in Duitsland met allochtone jongeren. Ze zijn vaker gewelddadig en ze haten autochtone Duitsers. Eind december veroorzaakte een bewakingsvideo, van een leeg station in Munchen, grote opschudding. Op de beelden was te zien hoe twee allochtone jongens een man van 76 jaar in elkaar slaan. Terwijl hij groggy op de grond ligt, krijgt hij nog een paar schoppen tegen zijn hoofd. Aanleiding voor deze mishandeling: hij heeft een van de jongens verzocht om niet te roken in de treincoupé.

Journaliste Kleijwegt laat kinderrechter Kirsten Heisig aan het woord, die dagelijks allochtone jongeren in de rechtzaal ziet die willekeurig anderen in elkaar hebben geslagen. De slachtoffers zijn vaak Duitsers, die ze schijtchristenen of varkensvleeseters noemen. ‘Er moet iets gebeuren. Kinderen doen soms de vreselijkste dingen als ze pas negen jaar oud zijn.' De kinderrechter vertelt dat ze jongens van 12 jaar oud ziet die iemand zwaar hebben mishandeld. Maar pas op hun 14^de kunnen ze strafrechtelijk worden vervolgd. ‘Ze lachen me uit als ik ze dan een taakstraf geef'.

Allochtone jongeren in Duitsland zijn -net als in Nederland- veel vaker bij criminaliteit en geweldsdelicten betrokken dan autochtonen. Maar ook in Duitsland vinden beleidsmakers het lastig om het beestje bij de naam te noemen. De schaduw van het nazi-verleden hangt nog steeds boven het multiculturele debat.  Politici die pleiten om harder in te grijpen, worden steevast door linkse tegenstanders voor xenofoob uitgemaakt. Allochtone jongeren lijken  eerder het voordeel van de twijfel te krijgen.

Dat laatste blijkt eveneens uit het artikel van Sander van Walsum, op donderdag in de cultuurbijlage van de Volkskrant. Hij verhaalt over gangsta-rappers in Duitsland van allochtone afkomst. De Tunesiër Bushido toont openlijk zijn afkeer van Joden, homo's en vrouwen, maar werd toch door politici gevraagd op te treden tijdens een concert tegen het geweld op scholen. Gedurende zijn act schold hij demonstrerende homo-activisten uit. In Duitsland worden heavy-metal bands met rechts extremistische opvattingen door justitie hard aangepakt. Gangsta-rappers met onfrisse meningen over homo's, vrouwen en Joden, hebben echter vrij spel.

Dat bleek ook toen SPD-minister Steinmeier samenwerking zocht met de Turks-Duitse zanger Muhabbet, om samen een single op te nemen met een positieve boodschap. Dat was opvallend, want een maand eerder had Muhabbet tegen een documentairemaakster van de zender ARD verteld dat de vermoorde Theo van Gogh er in Nederland nog genadig vanaf was gekomen. Muhabbet zou Van Gogh eerst dagen in een kelder hebben gemarteld alvorens hem om te brengen. Voor Ayaan Hirsi Ali had hij een soortgelijke behandeling in gedachten. Ruimdenkende Duitse commentatoren namen de Turkse muzikant in bescherming. Het betrof immers maar een privé-mening. En Muhabbet had al zoveel voor de integratie betekend.

Eerst kon politiek correct Nederland lekker tegen Pim Fortuyn aanschoppen. Daarna werd Ayaan Hirsi Ali gedemoniseerd. Toen volgde Rita Verdonk. En nu is het de beurt aan Geert Wilders.

Met instemming las ik afgelopen zaterdag de column van Corine Vloet in het NRC. Ze stelt dat Geert Wilders voor linkse politici, bestuurders  en commentatoren een onmisbare boeman is. Doekle Terpstra schreef een brief in Trouw waarin hij een nee bepleitte tegen de boze boodschap van Wilders. Volgens Terpstra brengt de PVV-voorman schade toe aan de samenleving. Corine Vliet merkt echter fijntjes op dat zonder reacties als die van Terpstra, Wilders geen podium zou hebben om op te staan. 'Hoeveel schade kan Wilders de samenleving toebrengen als niet alles wat hij zegt zo bloedserieus wordt genomen en onmiddelijk wordt gevolgd door een heuse regeringsverklaring? (..) Er is een markt voor Wilders, er is behoefte aan een volksvijand, een zondebok.'

Vloet stelt verder dat publicisten en journalisten Wilders graag gebruiken om hun eigen morele superioriteit te onderstrepen. Mocht hij van het politieke toneel verdwijnen, dan zoeken ze wel weer een nieuw slachtoffer. Vloet daarover: 'Volgens veel politieke commentatoren is Wilders 'eerstverantwoordelijk' voor het verpesten van ons 'klimaat', een paar jaar geleden was dat nog Hirsi Ali en daarvoor weer Fortuyn.'

Nederland heeft Wilders nodig, aldus Vloet. 'Laten we zuinig zijn op die man. Hij is een uitkomst.'  Ik ben het met haar eens.

Prachtig lied en prachtige vrouw. Jammer dat ik haar optreden bij Crossing Borders heb gemist.

Marokkaanse jongens moeten met Marokkaanse meisjes trouwen. Het leven van gelovigen is superieur aan dat van niet-gelovigen. En moslims worden in Nederland veel zwaarder gestraft dan niet-moslims.

Dat is de teneur van enkele bijdragen op Marokko.nl. De PVV stelde afgelopen week kamervragen over deze website. Marokko.nl kreeg namelijk 135 duizend euro subsidie van het Bedrijfsfonds voor de Pers. Omdat de bijdragen niet altijd worden gemodereerd, staan er regelmatig ‘stevige uitspraken' op het discussieforum van de site. Het bericht dat er 2 Nederlandse militairen in Afghanistan waren omgekomen, leidde tot euforische reacties. Eindelijk gerechtigheid, en eigen schuld dikke bult, vonden diverse bezoekers. ‘Hollandse mannen zijn gay en mietjes', luidde een van de vriendelijkere bijdragen. De PVV vindt dat Marokko.nl het subsidiegeld misbruikt om moslimradicalen te ondersteunen.

Iedereen kan zich gratis aanmelden voor Marokko.nl. Een buitenkansje dus voor Hadji Halef Leo ben Dijkstra om eens goed rond te snuffelen. Een bezoekje aan de site levert een aardig inkijkje op in het gedachtegoed van -sommige?- Marokkaanse jongeren. Een bezoekster windt zich op over het feit dat veel Nederlandse vriendinnen van Marokkaanse jongens zich bekeren tot de Islam. ‘De Marokkaanse man weet toch dat dergelijke relaties haram (onrein, verboden, LD)  zijn? Waarom neemt hij dan toch zo'n vriendin?' Er volgt een uitgebreide discussie. ‘De standaard Hollander heeft lak aan andere religies', schrijft een tweede bezoekster. ‘Maar als een Nederlands meisje een Marokkaans vriendje heeft, dan krijgt ze een levensvisie te zien die vele malen beter is.' De eerste bezoekster is niet overtuigd, het blijft immers een haram-relatie. Moslims moeten met moslims trouwen, vindt ze, en bekeerde moslims vertrouwt ze niet.

Het valt op dat veel Marokkaanse bezoekers vinden dat ze worden gediscrimineerd. ‘Onze profeet wordt op Marokko.nl regelmatig beledigd, en de moderators doen er niks aan!', klaagt een van hen. ‘Moslims worden veel zwaarder gestraft dan Nederlanders', klaagt iemand anders. ‘Als een Lonsdale-gast een moskee in de fik steekt, krijgt ie een taakstrafje ofzo. Als een Marokkaan zoiets doet, is hij meteen een terrorist, zijn alle Marokkanen slecht en wordt er drie jaar gevangenisstraf of meer tegen hem geëist.' Een derde bezoeker onderschrijft deze constatering en voegt er aan toe: ‘Nederland is gewoon een politiestaat.'

Van Nederland moeten ze niet zoveel hebben, maar het land van herkomst kan bij hen niet stuk. Veel bijdragen gaan over Marokko. Mag je bijvoorbeeld wel een bikini dragen als je er op het strand ligt? ‘Ik zou me doodschamen in bikini', zegt een vrome moslima. ‘Ik schaam me zelfs al om iets te gaan drinken op het strand terwijl iedereen halfnaakt voorbij loopt alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ik mijd daarom dit soort plaatsen.' Ze krijgt bijval. ‘Never nooit een bikini. Dat vind ik echt respectloos, zowel voor jezelf als voor de mensen om je heen die WEL de moeite doen om zich te bedekken.' En zo gaat het nog eventjes door.

Marokko.nl biedt een interessant inzicht in de opvattingen van veel jonge Marokkanen. Maar als je er een poosje hebt rondgedwaald, vraag je je wel af wat de bezoekers van die site eigenlijk in Nederland doen. Zouden ze niet veel gelukkiger en tevreden zijn in Marokko?

De film van Geert Wilders zal tot heftige rellen leiden in de Moslimwereld. En daarbij zullen tientallen doden vallen. 'De oproer over de Deense cartoonrellen zullen daarbij vergeleken een picknick zijn.'

In de Volkskrant van maandag is Noor Farida Ariffin aan het woord, de ex-amabassadeur van Maleisie in Nederland. In het artikel wordt ze afgeschilderd als een gematigde moslim. Ze gaat niet getooid met een sluier en als het zo uitkomt loopt ze in bermuda en op slippers naar de supermarkt. Toch doet ze stevige uitspraken, waardoor een argeloze lezer zich afvraagt hoe gematigd een gematigde moslim is.
Ze vindt bijvoorbeeld dat de Nederlandse regering meteen in de meest ferme woorden afstand moet nemen van de film van Wilders. Dat gebeurde namelijk niet in februari 2003 toen Ayaan Hirsi Ali in Trouw de profeet Mohammed pervers had genoemd, vanwege zijn huwelijk met een negenjarig meisje. Ambassadeurs van Islamitische landen eisten toen excuses van Hirsi Ali en vonden dat partijleider Gerrit Zalm afstand moest nemen van haar uitspraken. Die weigerde dat.

Ariffin zegt ook dat er in Westerse landen veel te weinig begrip is voor Islamitische gevoeligheid. Voor moslims is de Koran heilig, het is volgens haar het rechtstreekse woord van God. Verder stelt ze dat voor velen de Profeet belangrijker is dan hun vader of moeder. Ze pleit daarom voor respect voor het Islamitische geloof. Want extreme uitspraken van politici of opinieleiders kunnen gruwelijke gevolgen hebben. Arrifin vraagt zich hardop af of dit het allemaal wel waard is.

Persoonlijk denk ik dat het heel belangrijk is dat Wilders die Koranfilm kan maken. Ik heb het niet zo op Godsdienstige dogma's: regels die door alle gelovigen van een religie onderschreven moeten worden. Doen ze dat niet, dan worden ze in het ergste geval uit de geloofsgemeenschap verbannen -zie het Christendom- of onthoofd- zie de Islam. Wat mij betreft scheurt Geert Wilders en plein publique alle haatzaaiende passages uit de Koran. Om het met Hans Teeuwen te zeggen: 'gelovigen hebben de neiging om een monopolie op de waarheid te hebben.'

Wordt ons land een bananenrepubliek, waarin degene die met geweld dreigt, zijn zin krijgt? Het gaat er steeds meer op lijken, nu justitie onderzoekt of de Koranfilm van Geert Wilders verboden kan worden.

Er is nog niks bekend over de inhoud van de film, maar diverse moslimorganisaties dreigen al met rellen als Wilders kritische boodschap over de Koran op tv wordt uitgezonden. Ze zullen het niet pikken wanneer hun heilige boek ter discussie komt te staan. Dat de aanhang van de Islam voor een deel uit nogal opgewonden standjes bestaat, was mij al langer bekend. Sinds de Koran in Nederland oprukt, moeten diverse politici, opiniemakers en kunstenaars worden beveiligd. Maar dat nu het Openbaar Ministerie zich voor het karretje van geloofsfundamentalisten laat spannen, tart echt iedere beschrijving.

Waar gaat dat heen? Moeten straks cabaretiers -voorafgaande aan een voorstelling -hun teksten door een officier van justitie laten goedkeuren? Stel toch dat ze grapjes maken over de Koran. Dat kan tot rellen leiden in binnen- en buitenland en is misschien schadelijk voor onze economie. Over grollen over het Christendom zal zo'n officier waarschijnlijk minder moeilijk doen. Christenen reageren in het algemeen iets ingetogener op spotternijen betreffende hun geloof, dus dat levert minder problemen op.

De trieste conclusie is dat geweld gebruiken of dreigen met geweld in Nederland steeds meer gaat lonen. Dankzij politici met slappe knietjes. En dankzij het Openbaar Ministerie. Hulde! Maar niet heus...... 

  Ruimhartig immigranten toelaten en ze flink in de watten leggen. Om vervolgens te constateren dat dit klauwen met geld kost waardoor de collectieve voorzieningen in een land onbetaalbaar worden. Volgens socioloog Abram de Swaan is dat een uitvloeisel van het zogeheten prisoner's dilemma. Anet Bleich recenseert zijn boek Zorg en de Staat vandaag in de Volkskrant.

Het prisoner's dilemma is bedacht door de speltheoreticus John von Neumann. Het geeft het dilemma weer van twee opgepakte criminelen die afzonderlijk van elkaar in een cel worden gezet. Ze hebben geen contact met elkaar maar ze weten wel dat de politie weinig bewijs heeft. Iedere gevangene kan zwijgen en zodoende hopen op een lichte veroordeling, of praten, zijn collega beschuldigen en daardoor proberen zelf voordeel te krijgen. Als beide gevangenen blijven zwijgen, dan krijgen ze de lichtste straf. Maar als er eentje doorslaat, dan krijgt degene die zijn mond houdt een veel zwaardere straf. De ‘verrader' gaat in dat geval misschien zelfs vrijuit. Als beide gevangenen echter gaan praten, dan krijgen ze alle twee een flinke straf. De vraag is wat een gevangene het beste kan doen. Zwijgen of praten?

Vertaald naar de dagelijkse praktijk: moet je met een ander samenwerken of moet je juist ‘gaan' voor je eigen ‘snelle' winst? Abram de Swaan -onlangs gelauwerd met de prestigieuze P.C. Hooftprijs- stelt dat het  prisoner's dilemma eveneens opgeld doet bij het inrichten van de verzorgingsstaat. ‘Als wij dit doen, ons in de kosten steken, doen de anderen dat dan ook?' De Swaan verwijst naar de toestand in de Middeleeuwen. Als alle dorpen in een bepaald gebied de armen in hun omgeving opvingen, dan leverde dat weinig problemen op. Maar als sommige dorpen ophielden met die opvang, dan raakte een dorp dat ermee doorging in grote problemen: de toestroom van arme mensen zorgde voor een ontwrichting van de dorpsgemeenschap.

Bovenstaand probleem doet zich ook voor bij grootschalige immigratie. Een land als Nederland is erg coulant voor nieuwkomers, en dat zorgt voor een prima reputatie in het buitenland. Maar de keerzijde daarvan is een grote stroom van arme migranten die massaal een beroep doen op sociale uitkeringen, huisvesting, gezondheidszorg en onderwijs. Dat kost handenvol geld en is ondermeer slecht voor de concurrentiepositie van onze nationale economie. Want landen die strenger zijn voor migranten en ze minder in de watten leggen, hebben veel lagere kosten. Het probleem dat De Swaan schetst is natuurlijk bijzonder actueel.

Heel concreet: moet Nederland andere landen ervan overtuigen om ook ruimhartig immigranten toe te laten, of is het verstandiger om het toelatingsbeleid te verscherpen en nieuwkomers niet mee te laten profiteren van de collectieve voorzieningen? Wie het weet mag het zeggen.

Kritiek leveren op multiculturele problemen is voor PvdA-medewerkers een hachelijke zaak. Voor je het weet sta je zonder pardon op straat. Lees onderstaand artikel dat vorige week zaterdag in het Parool stond. Een van de opstellers was Marcel Duyvestijn, webmaster van de Amsterdamse PvdA-website. Maar niet meer voor lang, als het aan fractievoorzitter Manon van der Garde ligt. Ze wil dat de webmaster onmiddelijk opstapt, want van dit soort bijdragen zijn ze bij de PvdA niet gediend. Tsjah, het zijn moeilijke tijden voor de veelgeplaagde sociaal democraten.



'Schiet niet op de boodschapper.


Doekle Terpstra zat te stuiteren op zijn stoel. De ‘verwildering' moet stoppen. Hij reageerde zo, omdat Geert Wilders zei dat hij een film ging maken. Terpstra weet niet waar de film over gaat en reageert dus alleen op afkomst. Het komt van Wilders en dus is het fout. Deze christendemocraat bedient zich van de standaardreflex van veel linkse politici. Een discussie over de islam is niet mogelijk. Alleen over de boodschapper wordt gesproken. Ayaan Hirsi Ali en Ehsan Jami waren binnen de PvdA klokkenluiders. Ze schreeuwden. Ze wilden aandacht. Maar ze vonden geen gehoor. Ze werden niet weggezet vanwege de inhoud, maar vanwege de vorm. ‘Ze radicaliseerden.' Natuurlijk waren Hirsi Ali en Jami opruiend en luidruchtig. Maar het ging ze om de boodschap: moslims, emancipeer! Knip je knellende banden door! Dat is precies wat de PvdA ook wil. Althans, op papier. Want in de praktijk wordt in onze partij nooit naar lastige mensen geluisterd. Paul Scheffer is ook iemand die in sociaaldemocratische kring tot kromme tenen leidt. De PvdA knikt beleefd, maar neemt niets van hem aan. De omstandige omhelzing door minister Ella Vogelaar kwam dan ook niet echt gemeend over.

Linkse partijen zullen nooit de hand in eigen boezem steken. Dat deden ze niet bij Pim Fortuyn. En dat doen ze nu ook niet met Geert Wilders, Rita Verdonk of Henk Kamp. Gewoon omdat zij het zijn. Zij zijn rechts. En zij schofferen ‘onze' moslims. Die kunnen zich niet verweren. Denken ‘wij'. Terwijl de ware progressief met trots moet uitdragen dat niemand het recht heeft om níét gekwetst te worden (vrij naar Wouter Bos). De kerken van Rome en Staphorst zijn ook nooit ontweken. Die zijn zwaar beledigd. Gelden er andere regels voor moslims? Is dat niet gewoon betuttelracisme? Ooit is de schrijver Willem Frederik Hermans door Ed van Thijn tot persona non grata verklaard in Amsterdam. Hij had drie lezingen in het te boycotten Zuid-Afrika gegeven. Hoewel Hermans zich altijd in felle bewoordingen had uitgelaten tegen apartheid, vond de PvdA gemeenteraadsfractie destijds dat hij de culturele boycot had doorbroken. Raadslid Annemarie Grewel stelde zelfs voor om al zijn boeken uit de bibliotheken te halen. Zo gaan wij om met ‘lastige mensen'. In die zin is er weinig veranderd. Het gebrek aan ‘hogere omgangskunde' is en blijft stuitend. ‘Polarisatie' wordt door links vaak onterecht op een lijn gesteld met ‘confrontatie'. Dit terwijl confrontatie in een debat onvermijdelijk en nuttig is.
 

Godzijdank zijn er nog PvdA'ers als Ahmed Marcouch die op het stadsdeelkantoor van Slotervaart mensen uitgenodigde als Jami, Cliteur en Cheppih voor een Iftarmaaltijd. Ze waren het niet met elkaar eens. Maar ze luisterden aandachtig naar elkaars bijdragen, wellicht om er iets van op te steken. Zo hadden de linkse partijen ook lering kunnen trekken uit de immigratie- en integratienotitie van Henk Kamp. Een aantal zaken in die nota levert een verfrissende bijdrage aan het debat. Een paar voorbeelden: inteelt is een probleem binnen allochtone gemeenschappen, ziet de VVD'er. Moet daar niet iets aan gedaan worden? Ook een migratiestop voor kansloze mensen die onze taal en cultuur niet machtig zijn, verdient een eerlijke discussie. En zo stonden er nog tientallen interessante punten in. Maar nee. Wat is de repliek van de links? Kamp is een demagoog. Hij heeft Wilders rechts ingehaald. De Amsterdamse PvdA raadsleden Michiel Mulder en Manon van der Garde gaven in recente forumbijdragen ‘rechts' zelfs min of meer de schuld van de groeiende segregatie. Zij schreven: ‘Willen we segregatie stoppen, dan moet links de rechtse demagogie een halt toeroepen.' Je moet, na jarenlange beklemmende zwijgzaamheid, maar durven! In Amsterdam werd eerder dit jaar een comité tegen haatzaaien opgericht. Binnenkort marcheren we tegen Wilders. Vuisten in de lucht. Stop de fascist! Maar waarom wordt toch altijd de boodschapper vermoord? Waarom neemt ‘links' de afwijkende geluiden niet bloedserieus en gaat er - zonder op de man te spelen - op in?


Marcel Duyvestijn, Job van Amerongen en Eddy Terstall zijn (liefdevol) lid van de PvdA. Dit stuk verscheen zaterdag 15 december op de Meningenpagina van Het Parool.

Sinds een aantal jaren ben ik -de koele en zakelijke manager Leo Dijkstra- een groot fan van de gevoelige chansons van Jacques Brel. Aanvankelijk viel ik voor zijn bekendste liedjes, zoals Ne me quitte pas, Le moribond, Marieke en Le plat pays. Maar onlangs ontdekte ik Je ne sais pas, Brels favoriete nummer. Het is een melancholiek lied en gaat ondermeer over de trein naar Amsterdam, mij niet geheel onbekend. Kijk, luister en geniet.

 Ze voert een heilige oorlog tegen aanhangers van de Edmund Burke Stichting. Tegelijkertijd kan de omstreden Zwitserse moslimfilosoof Tariq Ramadan op haar steun en bewondering rekenen. De Duitse Maria Trepp is een opvallende verschijning op het Volkskrantblog.

Bijna dagelijks plaatst ze een verhaal. En haar schrijfsels genereren dikwijls tientallen reacties. Terwijl de boodschap van haar bijdragen toch tamelijk voorspelbaar is. Meestal begint ze een blog met het schetsen van een maatschappelijk probleem om vervolgens snel een sprongetje te maken naar het gedachtegoed van de Edmund Burke Stichting. Daarmee wekt ze de suggestie dat conservatieve denkers als Andreas Kinneging, Joshua Livestro en Bart Jan Spruyt verantwoordelijk zijn voor heel wat ellende in de wereld. Want of het nu gaat om de misstanden in de Amerikaanse gezondheidszorg, het martelen van krijgsgevangen in Irak of het onderdrukken van vrouwen en homo's, Maria Trepp ziet in al deze zaken een kwade rol weggelegd voor de Burke-adepten.

Dat een progressieve vrouw als Maria Trepp het inhoudelijk oneens is met de Burke Stichting, valt nog enigszins te begrijpen. Ze is actief voor GroenLinks en heeft derhalve weinig op met standpunten als het bevorderen van de vrijhandel, beperking van immigratie, het hervormen van de verzorgingsstaat en strenge handhaving van de openbare orde. Maar Trepp slaat regelmatig een tikkeltje door. Ze spreekt van ‘Burke-maffia', schrijft dat Kinniging ‘fascistoïde' vasthoudt aan het traditionele gezin  en vindt vluchteling Afshin Ellian een ‘gevaarlijke man'.
Bij maffia denk je toch al gauw aan obscure mannen die eerzame burgers bedreigen, mishandelen en uiteindelijk vermoorden. Naar mijn weten hebben de keurige intellectuelen van de Burke Stichting geen strafblad. En wat er nu precies fascistoïde is aan Kinnigings pleidooi voor het traditionele gezin, blijft ook een raadsel. Sterker nog: uit ieder onderzoek blijkt dat kinderen die opgroeien bij hun natuurlijke ouders veel gelukkiger zijn dan kinderen uit gebroken gezinnen. Dat Maria Trepp Afshin Ellian een gevaarlijke man noemt, komt vast omdat ze zijn standpunten niet deelt, en dan vooral zijn kritiek op de Islam.

Van Burke moet ze weinig hebben, maar over de boerka is ze erg enthousiast. In haar aviator -het plaatje bij haar reacties- gaat ze sinds kort gekleed in de Afghaanse variant van de chador. Merkwaardig, want dit kledingstuk wordt door veel feministen gezien als uitermate vrouwonvriendelijk en vrouwonderdrukkend. In landen als Iran en Soedan- waar islamitische fundamentalisten het voor het zeggen hebben- worden vrouwen met geweld gedwongen om hun hele lichaam te bedekken. Daarom is een moderne westerse vrouw die uit vrije wil een boerka draagt, bijna net zo schokerend als een Jood die uit volle overtuiging met een Jodenster getooid gaat.
Bovendien valt nauwelijks te begrijpen waarom ze flirt met de omstreden Tariq Ramadan. Deze Zwitserse filosoof wordt door critici beschouwd als een wolf in schaapskleren. In de Verenigde Staten is hij niet welkom omdat de autoriteiten hem ‘staatsgevaarlijk' vinden. Ramadan heeft reactionaire opvattingen over vrouwenrechten en weigert om de steniging van overspelige vrouwen te veroordelen. Hij wil die praktijk hooguit tijdelijk opschorten om er binnen de moslimwereld eens over te gaan ‘discussiëren'. Ramadan zegt op te komen voor de onderdrukte immigranten, terwijl hij een ideologie uitdraagt die deze immigranten gevangen houdt in de onvrijheid van de gemeenschappen waarvan zij deel uitmaken.

Maar dat laatste schijnt Maria Trepp allemaal weinig te kunnen deren. Ramadan en moslims zijn exotisch, en dat verdient het voordeel van de twijfel. Met instemming citeert ze de ietwat wereldvreemde islamoloog Maurits Berger: "Als moslims constant als monsters worden afgeschilderd, gaan ze zich er misschien ook naar gedragen of op z'n minst provoceren."  Bedoelt Berger soms dat het opblazen van de Twin Towers, het martelen van verkrachte vrouwen en het bedreigen en vermoorden van moderne intellectuelen de schuld is van westerse Islamcritici? Het is wel erg gemakzuchtig om daders als slachtoffers neer te zetten. De boodschappers van het slechte nieuws -de Islam heeft gewelddadige en Middeleeuwse trekken- hebben het blijkbaar gedaan. Maria Trepp gaat inmiddels onverdroten door met haar heilige strijd. Tegen Burke en voor de boerka. Met een fanatisme dat Duitsers soms eigen is.