Translator/tradutor: click/clique:
     

Dit artikel is ook via www.eyebrazil.com te lezen

   bron

Lula vertrekt

President Lula is bezig aan zijn laatste elf maanden van zijn tweede en laatste mandaat. Volgens de grondwet van 1988 mag de president slechts eenmaal vier jaar aan zijn eerste vierjarig mandaat plakken. Dan is het de beurt aan een nieuw gezicht. In theorie zou Lula vier jaar later kunnen terugkeren, maar het is zeer de vraag of Lula dat zelf wil. In het afgelopen jaar werd vooral door zijn partijgenoten hardop gedacht aan een grondwetswijziging die Lula een derde achtereenvolgende termijn zou geven. Het zou goed zijn voor de economische en politieke stabiliteit in het land, aldus de voorstanders. Het voorstel werd ter kennisgeving genoteerd, maar werd niet behandeld in de politieke kamers. De TSE, het verkiezingstribunaal, verwierp het voorstel resoluut als ongrondwettig.

bron
Het Braziliaanse succes blijft internationaal
niet onopgemerkt

President Lula heeft onderwijl niet stilgezeten. Hij wil niets liever dan dat zijn beleid on grote lijnen ongewijzigd wordt voortgezet. In zijn jaren als president heeft Lula de wind mee en de kiezers achter zich gehad. De economie zette eindelijk een stabiele groei in, dankzij grootschalige en kostbare sociale programma´s zagen veel arme Brazilianen hun situatie fors verbeteren en het is de verwachting dat niet alleen de honger is bestreden, maar dat binnen afzienbare tijd zelfs de bittere armoede in het land tot het verleden zal gaan behoren. Het land heeft de gevolgen van de economische crisis relatief goed doorstaan, de verwachting is dat dit jaar weer een stevige economische groei wordt bereikt, gepaard gaand met voortgaande groei van de werkgelegenheid.

bron
Dilma Rousseff

Lula heeft in de laatste jaren veel enerige gestoken in zijn opvolging door een partijgenoot. Lange tijd was het onzeker wie de charismatische leider van de PT (Partij van de Arbeiders) zou opvolgen. Wie zou de leemte die de populaire president op 1 januari 2011 zal achterlaten, kunnen opvullen? Zijn keuze viel op een vrouw. Dilma Vana Rousseff, sinds 2005 Chefe ca Casa Civil, het op een na hoogste politieke ambt, na de president. Dilma is in haar functie als assistent van de president verantwoordelijk voor de administratie van de stroom verzoeken van de kabinetsleden en voor de communicatie en onderhandelingen  met congresleden en met de gouverneurs. Voordat ze dit ambt op zich nam, was ze minister van Mijnbouw en Energie. Dilma, dochter van een Bulgaarse migrant,  is geboren in 1947 in Belo Horizonte, waar ze economie studeerde. Ze was actief in het verzet tegen de rechtse dictatuur, totdat ze werd opgepakt, gemarteld en gevangengezet. Vorig jaar werd Dilma met succes behandeld aan lymfeklierkanker.

bron
José Serra

Rivaal José Serra

Naar verwachting is haar belangrijkste opponent José Serra, de huidige gouverneur van deelstaat São Paulo. Serra, zoon van een Italiaanse migrant, is geboren in 1942 in deelstaat São Paulo. José begon aan een ingenieusopleiding en was actief in studentenunies. Ook Serra was actief in de opstand tegen het militair regime en moest spoedig uitwijken naar onder andere Bolivia en Chili. Daar studeerde hij economie, totdat Pinochet daar de macht greep. Serra moest vervolgens uitwijken naar Frankrijk, waar bij enkele jaren bleef. Eind jaren zeventig keerde José terug in Brazilië en wijdde zich aan zijn politieke carrière. Hij werd gedeputeerde en vervolgens senator tot hij minister van Planning en Budget werd in het kabinet van president Cardoso. Hij was in 1996 in de race voor het burgemeestersschap van São Paulo, maar verloor deze. Vervolgens was hij minister van Volksgezondheid tot hij 2002 de presidentsverkiezingen verloor van Lula. In 2004 won hij alsnog de felbegeerde burgemeesterszetel van São Paulo, maar verliet deze alweer na twee jaar. Sinds 2007 is Serra gouverneur van de deelstaat São Paulo, de qua bevolking en economie grootste deelstaat van het land. Hij is kandidaat namens de PSDB, de Braziliaanse Sociaal-Democratische Partij.

bron
Ciro Gomes

Outsider Ciro Gomes

Nummer drie in de laatste peilingen, Ciro Gomes, is een oude bekende van Lula. Hij was in de presidentsverkiezingen van 1998 en 2002 respectievelijk de nummer drie en vier. Ciro is geboren in Pindamonhangaba (deelstaat São Paulo) in 1957. Ciro studeerde rechten en was actief in studentenunies. Hij is een van de oprichters van de PSDB, maar verliet deze na een aantal jaren. Ciro was pas 32 jaar toen hij werd gekozen tot burgemeester van de miljoenenstad Fortaleza. Twee jaar later schopte Ciro het tot gouverneur van deelstaat Ceará, waarvan Fortaleza de hoofstad is. President Itamar Franco bood hem een ministerschap aan in zijn kabinet, die van Fananciën. Ciro was medeverantwoordelijk voor de economische hervormingen toen Plano Real werd ingevoerd. Het succes van deze hervormingen hielp mee aan de winst van Henrique Cardoso van de presidentsverkiezingen in 1998. in 2003 was Ciro korte tijd minister van Nationale Integratie in het eerste kabinet van president Lula. In 2006 werd Ciro gedeputeerde voor Ceará. Zijn jongere broer Cid is overigens gouverneur van Ceará.

bron

Marina Silva

Overige kandidaten spelen naar verwachting slechts een bijrol in de Braziliaanse presidentsverkiezingen editie 2010. Marina Silva, kandidate namens de Groene Partij, zou kunnen rekenen op slechts een zestal procent van de stemmen. Marina is in 1958 geboren in de deelstaat Acre. Tussen 2003 en 2008 was Marina minister van Milieu en maakte zich sterk voor de strijd tegen de voortgaande ontbossing van het Amazonewoud, ze kwam hierdoor regelmatig in conflict met kabinetschef Dilma en met gouverneurs van de deelstaten waarin het Amazonewoud zich bevindt.  Ze is tegenwoordig senator voor de deelstaat Acre.

bron

Aécio Neves

Lange tijd leek het erop dat de populaire gouverneur van Minas Gerais, Aécio Neves, zich ook zou mengen in de bittere strijd om de presidentszetel. Aécio, kleinzoon van Tancredo Neves (eerste burgerpresident na de dictatuur die vlak voor de installatie tot president overleed), kondigde in december aan dat hij niet zal meedingen en de kandidatuur van José Serra zal ondersteunen. Het is niet ondenkbaar dat Aécio het vice-presidentschap onder Serra zal accepteren.

Laatste Peilingen

In de komende maanden zullen wellicht andere namen opdoemen, maar deze kandidaten zullen geen rol van betekenis spelen. De laatste peilingen (1 februari) wijzen op een lichte voorsprong van José Serra (33 %) ten opzichte van Dilma (28 %), al is de voorsprong van Serra aan het slinken. Ciro Gomes volgt met 12 % (daling van 18%) op enige afstand. De presidentsverkiezingen editi 2010 beloven zeer spannend te worden. Er wordt overigens elektronisch gestemd in heel Brazilië. Daarnaast worden in een vijftigtal gemeenten bij wijze van experiment elektronisch gestemd met biometrische identificatie.

Translator/tradutor: click/clique:
     

Dit artikel is ook via www.eyeBrazil.com te lezen

Reeds verschenen (laatste drie bijdragen):  SEP 2006, OKT 2006,  NOV 2006         

Een korte kuststrook tussen Copacabana en Ipanema
 

Gekoesterde Wens

In het tweede weekend van december verwezenlijkte ik een langgekoesterde wens: bezoek aan de stad Rio de Janeiro. Iets meer dan een jaar geleden reisde ik met Claudia nog langs de stad, toen we met de bus tussen Vila Velha en São Paulo reisden. De snelweg loopt ruim achter de stad, we zagen niets van Rio. Jader, die me ook al had uitgenodigd voor de reis naar Salvador, belde mij op of ik interesse had in een weekendje Rio. Daar had ik wel oren naar. We zouden op donderdagavond vertrekken, omstreeks elf uur. Voorafgaand aan onze weekendtrip was er een studentenfeest gaande. Een heftig feest, ook voor Braziliaanse begrippen. Voordat iedereen uit dit feest was geplukt en in de bus plaats had genomen, was het ver na middernacht.


Een afstandentabel, onderweg naar Rio.

Berghellingen

De snelweg van Belo Horizonte naar Rio de Janeiro is relatief een van de betere snelwegen in deze regio. Een deel van deze snelweg is vierbaans, de rest tweebaans, zonder verlichting. Vanaf Barbacena tot vlak voor Rio moeten een aantal bergen doorkruist worden. De weg voert dan langs de berghellingen, de bochten zijn soms akelig scherp. Vandaar dat de busrit naar Rio bijna net zo lang duurt als naar São Paulo, dat tweehonderd kilometer verder van Belo Horizonte is verwijderd. De rit verliep voorspoedig, ook al waren de tussenstops wat aan de lange kant, dankzij enkele medereizigers die nog een extra slok bier achter de kiezen wilden hebben. Omstreeks negen uur arriveerden we in de grote metropool, met zijn ruim acht miljoen inwoners. We volgden een verkeersader, die Linha Vermelha, de Rode Lijn, wordt genoemd. Deze voert tot aan de bekende districten Flamengo en Botafogo.

Op de grens tussen Minas en Rio de Janeiro

 
Pousada

Jader had voor ons een goedkoop logeeradres gezorgd. Een pousada, precies tussen Copacabana en Ipanema. De bus kon er echter niet stoppen, zodat we drie straten moesten bewandelen voordat we er arriveerden. De kamers waren bezet met stapelbedden, en met een douche. Iedereen friste zich eerst op, voordat de eerste schreden naar het strand werden gezet. Vanuit deze pousada is zowel het strand van Copacabana als het strand van Ipanema goed bereikbaar. We kozen voor Copacabana als onze eerste strand in Rio. Ik vergezelde twee medereizigers, die ook voor het eerst in Rio waren. Gedrieën volgden we de aanwijzigen van Jader en kwamen zonder omwegen op het strand aan.

Een zandkasteel op het strand van Copacabana

Copacabana

Ondanks het goede weer was het stil op het strand. Terwijl in Belo Horizonte van een vrije dag (stichtingsdag van de stad) werd genoten, was het voor de cariocas, de inwoners van Rio, een normale werkdag. We genoten van het goede weer, het lauwwarme oceaanwater en van het schitterende uitzicht. We hadden onze stranddoop in Rio. Na enige uren werd besloten terug te keren, om nog even extra uit te rusten na een extra verkwikkende douche. Bij aankomst in de pousada werd mij door een andere groep gevraagd ze te vergezellen, aangezien ik nu de weg naar het strand wist. Ik had geen zin om in de pousada te blijven hangen, en zo liep ik terug naar Copacabana. Dit viertal wilde niet alleen Copa zien maar ook Ipanema. We liepen langs het fort van Copacabana, langs het luxe winkelcentrum, en dwars door het kleine park ‘Garota da Ipanema’. We kwamen aan op het strand van Arpoador, dat vlak voor het strand van Ipanema lag. Erachter lagLeblon.

 
wordt vervolgd in afl. 34


De beroemde dichter Carlos Drummond de Andrade, geboren in Itabira (MG)

De hotels zijn vlak aan het strand gebouwd.


Die ochtend was het om negen uur al tropisch warm!

Translator/tradutor: click/clique:
     

Dit artikel is ook via www.eyeBrazil.com te lezen

Reeds verschenen (laatste drie bijdragen):  AUG 2006, SEP 2006   OKT 2006,

Kleurige bloemenpracht tijdens de jaarlijkse orchideetentoonstelling

 

Regenmaand

Een normale november in Belo Horizonte is een echte regenmaand. Haast elke dag valt er een flinke hoeveelheid neerslag, een paraplu is een absoluut vereiste als je een frisse neus wilt gaan halen. Ook de weekenden kennen onbestendig weer, vandaag dat november een uitstekende museummaand is. In november 2006 heb ik met vrienden een aantal musea in Belo Horizonte bezocht. Een van de meest interessante musea is naar mijn mening het Museu Mineiro, de rijke geschiedenis van Minas Gerais verbeeldend. Een beetje over de indiaanse cultuur vóór de komst van de Portugezen. Helaas is daar nog weinig van over en over bekend. Meer tot de verbeelding sprekend zijn de ontdekkingstochten door Portugese pioniers, bandeirantes genoemd. Zij moesten letterlijk een weg banen door het beboste en woeste berglandschap van Minas, op zoek naar bodemschatten. En deze werden ook gevonden, steden als Ouro Preto en Diamantina danken hun naam aan deze bodemschatten.

Deel van de enorme klauw van de uitgestorven reuzenluiaard

Natuur

Een ander museum die populair is onder de (Braziliaanse) toeristen is het natuurhistorisch museum dat eigendom is van de katholieke universiteit, de PUC-Minas. Het grote gebouw huist een zeer uitgebreide collectie van planten- en dierresten uit de diverse gelologische tijdperken. Publiekstrekkers zijn onder meer de skeletten van de mammoet en de reuzenluiaard en een opgezet (denkbeeldig) exemplaar van een dergelijke reuzenluiaard. De afmetingen van dit prehistorisch beest zijn moeilijk in te denken, als je je bedenkt wat de afmetingen zijn van een van zijn klauwen. Er is ook een aparte ruimte ingeruimd voor een Deense wetenschapper, Peter Lund. Lund werd bekend dankzij zijn vele grotverkenningen in Minas en vele opgravingen. Dichtbij Belo Horizonte werden overblijfselen opgegraven van wat nu wordt geclaimd als de oudste mens van het Amerikaanse continent.

Kunstwerk bij de ingang van het mineraalmuseum

Mineralen

Praça da Liberdade is een geliefd plein in Belo Horizonte. Je vindt er vele wandelaars en joggers, de statige overheidsgebouwen in de eclectische stijl trekken vele toeristen met hun camera´s.Aan een van de zijden staat het Palácio da Liberade, waar de regering van de deelstaat zetelt. Dit paleis wordt min of meer geflankeerd door twee ontwerpen van Oscar Niemeyer. Aan de rechterzijde is dat de openbare bibliotheek. Ernaast bevindt zich het mineralenmuseum, genoemd naar de geoloog Prof. Djalma Guimarães. De uitgebreide collectie is verdeeld over drie verdiepingen. Je kan je vergapen aan de enorme variëteit aan gesteenten en mineralen die hier plaatselijk uit de grond worden gehaald. Van ijzer tot goud tot diamant. Edelstenen als topaas, kwarts, robijn, smaragd, toermalijn, opaal. In Ouro Preto bevindt zich eveneens een museum met een zeer uitgebreide collectie aan geologische vondsten.


Een eenvoudig bord wijst de weg naar de benzedor.

Benzedor

Niet alleen musea werden bezocht deze maand. Ik vergezelde Cristina wanneer ze een benzedor bezocht. Deze gebedsgenezer woonde in Itaúna, op ongeveer honderd kilometer van de hoofdstad. De weg naar zijn huis liep steil omhoog, de bergwand volgend. Van hieruit had je een mooi uitzicht over de stad Itaúna. Ik had geen flauw idee wat zo'n benzedor allemaal doet. Maar kwam ik snel achter. Cristina vergezelde me toen ik in de gebedsruimte werd uitgenodigd. In deze kamer stond een tafel met daarop een grote verzameling katholieke heiligen en candomblégoden. De ruimte was verder kaal. De benzedor rookte een grote pijp en wierp een enorme rozenkrans over me heen, gebeden prevelend. Ik volgde zijn aanwijzingen op. Daarna werkte hij met búzios, schelpen, waarmee hij boodschappen leek te ontvangen. De sessie werd besloten met tarot, waarbij ik kaarten moest trekken die hij vervolgens interpreteerde. De totale sessie nam een kwartier in beslag.


Lokale folkore op Praça da Estação

Spiritisten

Nog geen week later bezocht ik een spiritistische bijeenkomst. Het is geen geheim dat ik me verdiept heb in het spiritisme en zelf ook praktiseer. Het spiritisme mag dan wel door de Fransman Allan Kardec te zijn geïntroduceerd, maar in Brazilië kent deze stroming de grootste aanhang. Een groot deel van de spiritisten is ook katholiek, terwijl het protestantisme het spiritisme afwijst. De bijeenkomst was op een afgelegen locatie, die niet eenvoudig te bereiken is met het openbaar vervoer. Afgelegen, om er vooral spirituele rust te vinden. Bij aankomst kregen we een volgnummer aangereikt, met dit nummer kon je een persoonlijke sessie met een van de ervaren spirtisten houden. De ervaren spiristen en hulpverleners waren alle in het wit gekleed. In de middag werd gezamenlijk een zeer eenvoudige maaltijd genuttigd, waarvoor je overigens niets voor hoeft te betalen.  Na de maaltijd was ik aan de beurt. Het medium was een jonge vrouw, die contact had met een overleden Oostenrijkse medicus. Ze schreef zijn 'boodschap' op en voerde enkele denkbeeldige handelingen over mijn lichaam, alsof ik door deze medicus zelf werd behandeld. Een heel aparte ervaring.


Zie ginds komt de brandweerwagen met de kerstman...

Kerstman en kerstconifeer

Over geloven gespoken: half november stond in het teken van de komst van de kerstman, een traditie die lijkt gestoeld op de komst van onze Goedheiligman. De kerstman komt dan niet met een stoomboot, en rijdt niet op een schimmel. Hij heeft ook geen gezelschap van getinte assistenten. De kerstman kent hier verscheidene gedaanten en arriveert per luxe auto, per helicopter, of zoals ik in Betim (een voorstad van Belo Horizonte) heb gezien, met een brandweerwagen. Ook hij had assistenten bij zich, knappe jonge dames in passende kerstkleding. Een maand lang konden de kinderen bij hem terecht met persoonlijke vragen en verlanglijstjes, terwijl er voor de trotse ouders een portretfoto werd gemaakt. Tegen betaling uiteraard.

Terwijl ik in de shopping was, viel mijn oog op iets felgroens. Kleine conifeertjes, zo leken dat. Het naambordje werkte mijn verbazing: Thuia holandesa, een Nederlandse conifeer. En zo kreeg de Braziliaanse Kerst alsnog een klein Hollands tintje.

Groen Nederlands tintje aan Braziliaanse Kerst

Voormalig stationsgebouw, tegenwoordig locatie voor tentoonstellingen

Translator/tradutor: click/clique:
     

Dit artikel is ook via www.eyeBrazil.com te lezen

Reeds verschenen (laatste drie bijdragen):   JUL 2006, AUG 2006, SEP 2006

Zanger Samuel Rosa en zijn band

Skank

Deze oktobermaand stond ook in het teken van muziek. Begin oktober woonde ik een concert bij van een van de bekendste rockbands van het land: Skank. (Spreek uit als ‘skaahnkie’) Een band met een zeer opvallende naam, want ‘skank’ in het Amerikaans betekent ‘wiet’. Toch is de reputatie van belohorizontino en zanger Samuel Rosa en zijn formatie onberispelijk te noemen op het gebied van drugs. Skank bestaat bijna twee decennia en geniet van een enorme populariteit. De muziekstijl varieert van rock tot pop tot reggae, al dan niet verweven met Braziliaanse stijlen als forró en baião. Als student kon ik voor half geld hun show in de Chevrolethal bijwonen. De band speelde naast hun bekende repertoire ook nummers van hun destijds nieuwe album, een concert van ruim twee uur. Vanzelfsprekend was ook hun bekendste nummer te horen: “Garota Nacional”, zeer vrij te vertalen als ‘een Braziliaans meisje’.

 



Eigen opname van liveoptreden van Skank in Belo Horizonte

Stadspark

Het bleef niet bij de muziek van Skank. Nog geen week later woonde ik een festival bij in Parque Municipal, ook weer voor half geld als student. Dit festival werd gesponsord door een van de Braziliaanse aanbieders van mobiele netwerken, Telemig. Tegenwoordig is dit bedrijf alweer overgenomen en gaat het onder de naam Vivo verder. Er was nabij het theater Francisco Nunes (creatie van Oscar Niemeyer) een groot podium opgezet en grote tentzeilen beschutte het toegestroomde publiek voor de neerstromende lenteregen. Tijdens deze avond kon de muziekliefhebber terecht voor uiteenlopende zang- en dansstijlen, alle uit de deelstaat Minas Gerais. Zo trad een folkloristische groep uit Almenara op, uit de streek die aan buurstaat Bahia grenst. Later op de avond werd de muziekstijl heftiger van populair tot stevige rock.

 

Conexão, muziekfestival georganiseerd door Telemig

Uniformen

Washington, die mij tipte voor de reis naar Salvador, kreeg twee vrijkaarten voor een ander concert, in de derde week van oktober. Dit concert werd in het statige Palácio de Artes gehouden, vlak naast het eerder genoemde Parque Municipal. Deze avond zou een CD worden gepresenteerd en de inhoud ervan ten gehore gebracht. We namen plaats op het balkon, vanwaar we een goed zicht hadden op het podium. Al vlug werden de stoelen op het podium bezet door leden van de kapel van de militaire politie van Minas Gerais. Het repertoire bestond uit het Braziliaanse volkslied (onvermijdelijk) en hymnen van de afzonderlijke korpsen. Zoals de marine, luchtvaart, artillerie, cavalerie, brandweer (bombeiros). De muziek van dit orkest werd begeleid door lokaal bekende zangers en zangeressen. Het slotstuk was het officieuze volkslied van de deelstaat: ‘Oh Minas Gerais’. Na afloop was er een receptie voor iedere genodigde, en ook wij maakten er deel van uit. De wijn en bier vloeide rijkelijk en net voor het dag werd gingen we op weg naar huis.

 



Eigen opname van 'Oh Minas Gerais'

Nossa Senhora Aparecida

Twaalf oktober mag beschouwd worden als de belangrijkste dag in Brazilië, ook al zijn 24 december (kerstavond), 31 december (oudjaarsavond), 7 september (onafhankelijkheidsdag) en 15 november (uitroepen republiek) de dagen die in ieder Braziliaans geheugen gegrift staan. Deze dag staat in het teken van Nossa Senhora Aparecida, de Verschijning van Onze Lieve Vrouwe. De legende wil dat op deze dag een houten beeld van Maria uit een rivier werd gevist en niet veel later het hoofd. De vissers leken later een uitstekende vangst binnen te halen. Dankzij dit wonder is NS Aparecida de patrones van het land en stromen veel gelovigen naar de kerken voor een persoonlijk of gezamenlijk gebed. Op vele plaatsen in het land worden processies gehouden. Om 12 uur in de middag is overal in het land vuurwerk te horen ter ere van de Vrouwe.

 

Kerken stromen vol voor gezamenlijk of persoonlijk gebed


Ook de (pret)parken stroomden vol met kinderen en familie

Kinderdag

Maar op twaalf oktober is het ook Kinderdag. De kinderen worden verblijd en soms overladen met cadeautjes en worden meegesleurd naar de pretparken, dierentuinen en zwembaden. Vele uiteenlopenden activiteiten worden in dergelijke locaties georganiseerd voor de kinderen. Vanaf half augustus, wanneer Vaderdag voorbij is, werden vele etalages van speelgoedwinkels en warenhuizen aangekleed in de kinderdagstijl: veel aanlokkelijk ogend speelgoed en talloze professioneel ingepakte kleurige en bonte presentjes. Overigens worden de etalages ruwweg elke twee maanden in een ander thema ingekleed: februari carnaval, maart-april Pasen, mei moederdag, juni Valentijnsdag, augustus vaderdag, oktober kinderdag en december Kerstmis. Na Kinderdag werden de etalages in een ijltempo omgetoverd in betoverende kerstdecors. Zo kan het winkelpubliek ruim twee maanden genieten van een tropische kerstsfeer.

Eind oktober: kerstversieringen

Als extraatje twee foto´s van de botanische tuin in Belo Horizonte:

Translator/tradutor: click/clique:
     

Dit artikel is ook via www.eyeBrazil.com te lezen

Reeds verschenen (laatste drie bijdragen):   JUL 2006, AUG 2006, SEP 2006

Een smakelijke aardbeislagroomverjaardagstaart tijdens de Arabische Nacht.

Vast

In de septemberaflevering eindigde ik met de reis naar São Paulo. Een busreis van negen uur, ik arriveerde er in de avond. Dayane had afgesproken mij op het grote Tietêstation op te halen, maar later belde ze me op dat ik met de metro naar Tucuruvi moest reizen, en daar zou ze me oppikken. Tietê is een enorm busstation, met aansluitingen naar de internationale luchthaven Guarulhos en met aansluiting op de moderne metrolijnen. Ik ging op zoek naar een kaartje en nog geen vijf minuten later spoedde het moderne metrotreintje naar Tucuruvi, het eindstation dat niet ver van de voorstad Guarulhos ligt. Na ruim een half uur wachten arriveerde Dayane, met een waslijst aan verontschuldigingen. Maar het was niet haar schuld, ze kwam laat dankzij het als gebruikelijk vastzittende verkeer in deze miljoenenstad.

 

Verkiezingspapiertjes van kandidaten

Arabian Night

Ik kreeg niet veel gelegenheid tot rusten, want ze had me uitgenodigd voor een besloten feestje met haar vrienden. Dayane en een naamgenote zouden hun verjaardagen vieren in hun favoriete bar. Een voor een arriveerden de vrienden en ik werd aan allen voorgesteld. Uiteindelijk was de tafel gevuld met drie mannen en acht vrouwen. Ik was de enige vrijgezel temidden van zeven vrijgezelle dames. Een goede vriend van Dayane nodigde ons uit naar zijn huis. Diego is modeontwerper, onder meer van badmode. Een kamer in zijn huis trok onze aandacht. Deze was in Arabische stijl, compleet met wandschilderingen, kleden, tapijten, kussens op de grond en waterpijpen. Er klonk Arabische muziek op de achtergrond. Dayane legde me uit dat bij Diego ze lessen volgde in het buikdansen. Samen met een vriendin gaf ze een korte demonstratie. Diego leerde aan ons enkele basispassen, de dames waren zeer enthousiast hierover. Dankzij de lange busreis voelde ik me zeer vermoeid, maar toch hield ik het vol tot de zon de dag verblijdde met de eerste schuchtere stralen. Nog altijd hebben wij allen goede herinneringen aan deze zeer bijzondere avond ehh.. nacht in Arabische stijl.

 

'Stem niet!'. Makkelijker gepraat dan gedaan, want er is een stemplicht...

Stemmen

De eropvolgende dag was het verkiezingsdag, op een zondag. Het openbare leven was zo goed als stilgezet. Aangezien er in Brazilië stemplicht geldt, stonden er soms lange rijen voor de stembussen, zo zag ik het later op het journaal. Ik vergezelde Dayane naar haar stembureau. Daar was het gelukkig niet druk. Er waren diverse stemlokalen in een schoolgebouw, de kiezer kon via het nummer van kieskaart het juiste lokaal opzoeken. Er waren donkere doeken gespannen, waarachter de kiezer de vijf stemmen kon uitbrengen. Voor de president, de senator, gouverneur, federaal gedeputeerde en deelstaatsgedeputeerde. Elke kandidaat werd geassocieerd met een nummer van twee tot vijf cijfers. Ik mocht Dayane niet vergezellen naar de stemcomputer, ik mocht zelfs het stemlokaal niet in. Geduldig moest ik wachten tot ze klaar was met het kiezen van haar favoriete kandidaten. In de avond stroomden de resultaten verbazend snel binnen. En dat voor een enorm land! Nog voor middernacht werd duidelijk dat een tweede stemronde nodig was, maar dat zittend president Lula een grote voorsprong mocht verdedigen tegen nummer twee, Geraldo Alckmin, Dayanes favoriet. Ze vloekte dan openlijk (in het Portugees) toen de uitslag vrijwel definitief was. Een maand later zou Lula inderdaad een extra mandaat krijgen van vier jaar.

 

De president en vice-president beloven ambitieuze infrastructuurprojecten

 

Krant

In september woonde ik een besloten feestje bij van vrienden van Carol, mijn reisgenote in Salvador. Een van deze vrienden werkte als journaliste bij een krant. Ze vroeg me of ik interesse had in een interview, en ik dacht waarom niet. Ik kreeg de indruk dat het bij een bevlieging bleef en verder niets van zou horen. Het tegendeel bleek waar, deze journaliste-in-opleiding leek nieuws te hebben geroken en als een bloedhond liet ze dit spoor niet los. Ik kreeg op een donderdagmiddag een telefoontje en ze vroeg mij (in het Portugees) naar mijn mening over de kwaliteit van het toeristisch aanbod en infrastructuur in Belo Horizonte. In die tijd was ik het Portugees allerminst machtig, maar ik slaagde er toch in haar duidelijke antwoorden te geven. Dat mijn naam later verkeerd werd gespeld, is slechts een kleinigheid. Na een half uur (via de mobiele telefoon) bedankte ze voor mijn medewerking en zei dat een fotograaf de volgende dag zou komen voor mijn foto. Wederom dacht ik dat dit niet serieus was. En wederom had ik het mis. Ik werd door de fotograaf gebeld en op vrijdagavond troffen we elkaar in het hart van de universiteitscampus. Hij stelde voor om voor de reitoria, het hoofdgebouw, de foto´s te maken. Professioneel ging hij aan de slag, tot verbazing en verwondering van passerende studenten. Een paar dagen later kreeg ik een telefoontje van de journaliste, dat mijn artikel in de krant stond, met foto en al. Een halve pagina groot.

 

De Hollandees haalde in deze maand ook de krant...

Berg(t)op

Via andere vrienden van de Salvadorploeg werd ik uitgenodigd om naar de universitaire sterrenwacht te gaan. Elke vier weken is er een avond met open toegang. Het observatorium staat vanwege de lichtvervuiling niet in de stad zelf, maar op ruim vijftig kilometer op de top van een heuse berg van ruim zeventienhonderd meter, de Serra da Piedade. De Piek van Eerbied. Op deze bergtop staat een kleine kerk en een enorm kruis met het Christusbeeld en twee apostelen. Iets onder de top bevond zich een kluizenaarsgrot, waar lange tijd een kluizenaar heeft gewoond. We bezochten deze grot in het donker, gebruikmakend van het schaarse licht van de maan en onze mobieltjes. Er waren voordrachten te volgen en ik woonde een interessante lezing bij over zwarte gaten. Ik kon niet alles letterlijk volgen, maar de powerpointpresentatie maakte veel goed en duidelijk. Ik vroeg mezelf af wat het effect zou zijn als twee zwarte gaten in elkaars invloedssfeer zouden komen, maar die vraag bleef op het spreekwoordelijke tongpuntje rusten. Bij aankomst ontvingen we een volgnummer, waarmee je in die volgorde door de ruimtetelescopen mocht kijken. Zeer fascinerend waren de heldere beelden van de maan. Een van de telescopen was van Duitse makelij, die met koffiebonen was betaald. Die nacht, op de top van deze hoge berg, was het bitter koud, velen droegen winterjassen en droegen handschoenen, sjaals en mutsen. Het zou ongeveer tien graden of iets meer zijn geweest die lentenacht.

 

Bijna op de bergtop, boven het wolkendek.

Pampulha

Aan het einde van de oktobermaand kwam er wat meer rust in mijn persoonlijke tent. De weekends waren wat rustiger en ik koos een zonnige zaterdag voor een rondwandeling van het Pampulhameer. Dit kunstmatig meer, aangelegd in de jaren veertig van de vorige eeuw, met enkele meesterwerken van architect Oscar Niemeyer verspreid over de oevers, heeft een totale lengte van ruim achttien kilometer. Elke honderd meter is gemarkeerd met met een paaltje, zodat de sportfanaat kan zien waar hij zich op het loop- of fietsparcours bevindt. Rondom het meer is een rondweg van een uitstekende kwaliteit aangelegd. Om de automobilisten duidelijk te maken dat het hier niet om een formule-1 circuit gaat, zijn er op regelmatige afstanden rotondes en drempels aangelegd. In deze oktobermaand waren grootschalige schoonmaakwerkzaamheden in volle gang. Het meer was zeer vervuild, dankzij de aanvoer van rivierwater uit aangrenzende gemeenten met zware industrie. Het waterpeil was met ruim eenderde verlaagd, grote oppervlakten kwamen droog te liggen en zo werden de oevers ontdaan van het grove, aangespoelde afval. Middels zuiveringsinstallaties werd gepoogd het water te zuiveren, zodat de penetrante stank van verrotting hopelijk tot het verleden zou worden verwezen. Het was niet mijn eerste volledige rondwandeling van dit meer, in vier opeenvolgende jaren heb ik het rondgewandeld, en van elke honderd meter minstens een foto gemaakt. Een mooie registratie van dit meer in de loop van de tijd.

Informatiebord over de grootschalige schoonmaak van het meer.

De kerk op de top van Serra da Piedade

De kerk aan de oever van het Pampulhameer

Translator/tradutor: click/clique:
     

Dit artikel is ook via www.eyeBrazil.com te lezen

Reeds verschenen (laatste drie bijdragen):   JUN 2006, JUL 2006, AUG 2006,

Een klein nieuwsgierig aapje..

Vriendschappen

Lentemaand september begon met het afstuderen van mijn reisgenote Carol. Tijdens onze reis naar Salvador in juli heb ik haar en nog een veertigtal studenten en aanhang leren kennen. Vriendschappen ontsproten, groeiden en bestaan nog steeds. Zo is bijvoorbeeld Washington, die overigens ook mijn labgenoot is op de universiteit, een van mijn beste vrienden. Vaak heeft hij mij uit de brand geholpen als ik weer eens moest verhuizen, en ik kon hem geregeld van advies voorzien wanneer hij reisinformatie nodig had. Tweemaal heb ik Washington en enkele van zijn vrienden vergezeld wanneer hij opging voor een toelatingsexamen voor een bedrijf of instituut, een zogenaamde concurso. Iedereen die solliciteerd op vrijgekomen posities bij de overheid of belangrijke bedrijven dient mee te doen aan een dergelijke concurso. De vragen zijn deels over algemene kennis en deels over specifieke kennis. De beste resultaten worden dan toegelaten. Deze concursos worden in weekeinden gehouden, en het is niet ongebruikelijk om mee te doen aan concursos in ander steden en deelstaten.

 

Opluchting en vreugde na afloop van de formaturaceremonie

Formatura

Terug naar Carol. Ze studeerde pedagogie op een particuliere universiteit, Newton Paiva genaamd. Voor het studeren op een particuliere universiteit moet je en je familie een goedgevulde beurs hebben. De afstudeerceremonie was er dan ook naar. Kosten noch moeite leken gespaard om de afgestudeerden de avond van hun leven te bezorgen. Zoals gebruikelijk bij ceremonies, werd eerst het Braziliaanse volkslied aangeheven. Een ingehuurde zangeres voerde de boventoon, allen zongen uit volle borst mee. Inderdaad, de tekst, niet de meest eenvoudige, lijkt in iedere Braziliaan te zijn ‘ingeramd’. De geslaagden waren gekleed in een zwarte toga, met een zwart ruitvormig hoofddeksel. Om het middel droegen de studenten een brede, flegekleurde band. Pastelgeel, lichtblauw, roze. Afhankelijk van het type faculteit. Een opvallend gezicht om de heren met een roze band om hun middel te zien rondlopen.

Feestje

De ceremonie duurde in totaal wel twee uur. De studenten legden gezamenlijk hun beroepseed af, hielden toespraken voor hun familie, geliefden en hun geliefde docenten. Een voor een, op alfabetische volgorde van de voornaam, werden de studenten naar voren geroepen en werd ze hun diploma aangereikt. De fotograaf schoot dan een kiekje van de kandidaat en de verantwoordelijke docent. Geen stijve-harkengedoe, maar spontaan met de armen om elkaars schouder. Het slot van de ceremonie werd gemarkeerd met het loslaten van kilo´s confetti en het in de massaal in de lucht gooien van de hoofddeksels. Carol had mij uitgenodigd om haar besloten feestje bij te wonen en ze had mij vanwege mij opgedane reputatie gevraagd om foto´s te nemen. Op de achtergrond had Carol een beelscherm opgesteld waarop mijn muziekvideo´s van Salvador werden afgespeeld. Via haar vrienden leerde ik meer vrienden kennen, en ook deze vriendschappen bestaan nog altijd.

 

Vlaggen en billboards in het stadshart van Belo Horizonte

Verkiezingsstrijd

In oktober werden de federale verkiezingen gehouden. De kiezer kon keuzes maken voor zijn gedeputeerden voor zowel zijn deelstaat als voor de federale staat, senator, gouverneur van zijn deelstaat en voor zijn president. President Lula, een oud-vakbondsleider die vroeger machinebankwerker was en wegens verzet tegen de dictatuur in het gevang werd gegooid, slaagde na drie mislukte pogingen er eindelijk in om in 2002 tot president te schoppen en genoot van een grote populariteit. De verwachting was dat hij herkozen zou worden en winst zou boeken op de kleurloos ogende tegenkandidaat Geraldo Alckmin. Deelstaat Minas Gerais, waarvan Belo Horizonte de hoofdstad is, zou een nieuwe gouverneur krijgen. De gedoodverfde kandidaat was Aécio Neves, kleinzoon van Tancredo Neves, de eerste burgerpresident na de dictatuur. Tancredo was al ernstig ziek en overleed korte tijd voordat hij tot president zou worden geïnstalleerd.


Het deels drooggelegde meer van Pampulha en het Mineirãostadion.
Dit jaar zal een nieuwe gouverneur van Minas Gerais worden gekozen.

Campagnes

In september kon je gewoonweg niet om de verkiezingen heen. Grote billboards met meer dan levensgrote foto´s van de kandidaten, partijvlaggen die werden rondgezwaaid door ingehuurde studenten en bijklussers. Geregeld ontving ik kleine foldertjes met daarop de foto en de politieke boodschap van de kandidaten. Vele blinde muren werden volgeplakt met affiches, volgekalkt met de (voor)namen van de kandidaten met hun corresponderende nummers. Elke partij heeft zijn unieke nummer, elke kandidaat heeft een nummer gelieerd aan die van de partij. Presidentskandidaten en gouverneurskandidaten hebben een getal van twee cijfers, senatoren drie, gedeputeerden vier, en deelstaatskandidaten vijf. Je kan je voorstellen dat de kiezers tureluurs worden van de verschillende getallen, maar gelukkig was het toegestaan om spiekbriefjes mee te nemen naar het stemlokaal. Er zou overigens elektronisch worden gestemd.

 

Het boeiende en groene berglandschap in het zuiden van Minas Gerais

Busreis

Aan het eind van de maand maakte ik weer een busreis. Alleen, overdag. Een relatief korte reis van iets minder dan negen uur, als het tenminste meezit in het verkeer in en rond de megastad São Paulo . Dayane had mij uitgenodigd om een paar daagjes te komen, om haar te helpen met het inplannen van haar eerste reis in Europa. Een bijzondere en bijzonder interessante taak voor mij. Op haar kantoor kreeg ik de beschikking tot internet en zocht ik voor haar de reismogelijkheden op. Zo plande ik voor haar goedkope vluchten met de prijsvechters, plande ik een interessante treinreis door Italië, waarbij ze op de juiste dag Assis zou bezoeken, wanneer daar de jaarlijkse processie zou worden gehouden. Vervolgens zou ze door Frankrijk reizen en tenslotte via een Kanaalvlucht in Londen vrienden opzoeken. Ik surfte door diverse pagina’s en diverse talen, en stelde ik tot haar grote tevredenheid haar reispakket samen. Terwijl Dayane op weg ging naar Lissabon keerde ik terug naar het voor mij vertrouwde Belo Horizonte.

HALVERWEGE de busrit, en nog steeds in Minas Gerais...

Translator/tradutor: click/clique:

Kokospalmen flankeren het strand van Maragogi.

Lees verder ...

Translator/tradutor: click/clique:

Toeristen worden aangemoedigd te snorkelen tussen het koraal en de vissen
 

Lees verder ...

Translator/tradutor: click/clique:

Opmaak

Reeds in augustus 2008 werd een klein bureau benaderd die gespecialiseerd is in de opmaak van wetenschappelijke artikelen en documenten. Er werd toen een race tegen de klok begonnen, die uiteindelijk niet werd gewonnen. Pas een jaar later werd deze race hervat, en gelukkig waren de limieten niet zo strak en kort als een jaar terug. In enkele dagen tijd waren de wijzigingen doorgevoerd en was het mijn beurt om het opgemaakte document grondig te controleren op eventuele fouten. En inderdaad zaten er nog altijd tientallen fouten verborgen in de precies 200 pagina´s tellende ruwe versie van het proefschrift.

Lees verder ...

Translator/tradutor: click/clique:
 

Translator/tradutor: click/clique:
     

Dit artikel is ook via www.eyeBrazil.com te lezen

2005 Integratie

De prof ontving me hartelijk en niet veel later was ik welkom op zijn afdeling om verder te werken aan de afronding van mijn proefschrift. Ik wijzigde mijn retourvlucht naar een datum in maart, en ging dagelijks naar de universiteit. De collegastudenten namen me hartelijk in hun kring op, aanvankelijk nieuwsgierig en belangstellend vanwege mijn Europese achtergrond. Gaandeweg leerden we beter de verschillen van elkaars culturen kennen en herkennen. Ik kwam al snel achter dan de verschillen veel groter zijn dan menigeen zou kunnen indenken. Bijvoorbeeld het oogcontact, lichamelijk contact, verbaal contact, omgangsvormen. Gelukkig ontving ik veel hulp van Engelssprekende profs en studenten in die tijd, aangezien ik destijds het Portugees niet machtig was.

Lees verder ...

Portugees

De Nederlanders (mannen én vrouwen!) die van overzee in Brazilië kwamen te wonen, hebben hun moerstaal nog altijd paraat. Maar dat betekent niet dat er dan ook altijd onderling Nederlands wordt gesproken. Dankzij hun Braziliaanse partners, (klein-)kinderen en vrienden is de voertaal Braziliaans-Portugees, met behoud van de Nederlandse tongval. Maar niettemin spreekt menig Nederlandse migrant graag zijn landgenoten in het Nederlands aan. Zelf sprak ik die avond ongeveer voor de helft Portugees en de resterende tijd Nederlands. Want alleen op deze bijeenkomsten spreek ik Nederlands, in het alledaagse leven voornamelijk Portugees en wat Engels. De sint spreekt ook zijn talen, maar om voor iedereen verstaanbaar te zijn, sprak de goedheiligman in het Portugees. Om de kinderen meer te betrekken bij het Nederlandse traditionele sinterklaasfeest, werden Portugese interpretaties gemaakt van vijf populaire Nederlandse sinterklaas-liedjes. De kinderen vonden het allemaal prachtig en zongen uit volle borst mee.

Lees verder ...

De Goedheiligman en zijn drie Pieten komen uit de kring van Nederlanders in Belo Horizonte. Vandaar dat niet alles zo professioneel uit kan zien als we in Nederland doorgaans gewend zijn. Zo´n sinterklaaskostuum uit Nederland is overigens een behoorlijke marteling tijdens een tropische sinterklaasavond. Ook de pietenkostuums zijn niet op de hogere temperaturen berekend. Maar dat deerden de Sint en Pieten helemaal niet. Onverstoorbaar haalden de pieten malle fratsen uit en assisteerden de oude Goedheiligman bij zijn zware taak. De gelukkigen werden naar voren geroepen, waarna de sint een korte rijm voordroeg, de geroepene het cadeau in ontvangst nam en met de sint op de foto ging. De hoofdpiet voegde overigens een extra Nederlands tintje toe aan zijn outfit, hij liep op klompen.

Lees verder ...

De Nederlandse 'kolonie' in Belo Horizonte houdt een vaderlandse traditie in stand: het vieren van Sinterklaas met familie en vrienden. Terwijl het gros van de Nederlanders Sinterklaas binnenshuis viert, met de centrale verwarming aan, vierden de Nederlanders het feest op het terras, achter het huis van onze gastheer. Een groot zeil was over het hele terras gespannen om alsnog droog te kunnen zitten. Want op de verjaardag van de Goedlheiligman werden we getrakteerd op een enorme hoeveelheid hemelwater, de hele dag lang....

Lees verder ...

De Nederlandse 'kolonie' in Belo Horizonte houdt een vaderlandse traditie in stand: het vieren van Sinterklaas met familie en vrienden. In het centrum van de stad verzamelden tientallen Nederlanders en hun Braziliaanse echtgenoten en (klein)kinderen met aanhang voor een gezellig sinterklaasfeestje, compleet met speculaas, appeltaart, stroopwafels en vlaai. Ook de Sint en drie Pieten mochten niet ontbreken. Aangezien de (klein)kinderen van de Nederlanders het Nederlands niet beheersen, werden door de ervaren tekstdichters Hans Hendriks en Jan Dousi vijf sinterklaasliedjes in het Portugees vertaald. De originele tekst werd wel eens verlaten om een logisch Portugees liedje te krijgen, maar de inhoud gaat over: de Sint. Als een opfrisser is ook de Nederlandse tekst erbij geplaatst.

Lees verder ...

Translator/tradutor: click/clique:

Lees verder ...

Translator/tradutor: click/clique:
 

Dit artikel is ook via www.eyebrazil.com te lezen

Van bovenaf gezien: de kerstman in het blauw, voor zijn blokhut.

Lees verder ...

Translator/tradutor: click/clique:

Zicht op het strand nabij het hotel, op de achtergrond regende het flink op dat moment.
  

Lees verder ...