Translator/tradutor: click/clique:

Maandag 8 maart, 16.30 uur

 

De doctorsbul, met het grootzegel van de universiteit. Met koker en balpen.

Spannend

De laatste dagen voor de verdediging van mijn proefschrift waren spannende dagen. Mijn korte voordracht van tien minuten, het 'lekenpraatje' moest nog uitgewerkt en voorgelegd worden aan de co-promotor. Tien minuten lijkt aardig lang, maar voor het geven van een begrijpelijk overzicht van de inhoud van mijn proefschrift benauwend kort. Pas op zaterdagavond had ik de diavoorstelling en de tekst klaar. Deze tekst werd verder ingekort tot iets minder dan de maximale tijd van tien minuten. De rest van de zondag hield ik het rustig. Ik ging niet als een bezetene nog tientallen wetenschappelijke artikelen lezen, of het proefschrift nog eens en nog eens doorlezen. Er was nog een dag te gaan.


In de ochtend van 8 maart 2010: sneeuw!

Sneeuw

Tot mijn grote verrassing begon de dag wit. Er viel lichte sneeuw, de eerste sneeuw die ik zag sinds eind december. Niet dat ik de sneeuw miste overigens: de onvermijdelijke kou en verkeersoverlast kan ik missen als kiespijn. Tegen de middag sneeuwde het nog. Een van de twee paranimfen, een studievriend die reeds sinds jaren is gepromoveerd, haalde mij met zijn auto op, om gezamenlijk naar Nijmegen te reizen. Gelukkig zette de sneeuw niet door en waren de wegen goed begaanbaar. Nijmegen werd volgens schema op tijd bereikt.


Het wapen van de universiteit.

Repetitie

We arriveerden anderhalf uur voor de promotieplechtigheid. De familie arriveerde korte tijd na ons. Om drie uur riep de pedel ons bij haar voor de laatste instructies en een repetitie. Waar we moesten gaan staan, en waar en wanneer we moesten gaan lopen. De andere paranimf, een van mijn drie nichten, oogde nerveus. Ze wist niet wat haar te wachten zou staan. En daar stonden we dan, twee in rokkostuum en een in bijpassende kleding, in zwart-wit. Tien minuten voor tijd werden de aanwezigen opgeroepen in de Aula plaats te nemen. De Aula is een moderne zaal met voorin de Corona waar de opponerende geleerden plaats zouden nemen. Aan de linkerzijde - vanuit de corona gezien - staat een katheder waarachtig ik zou gaan staan tijdens mijn verdediging. Het was bijna half vier. We wachtten op het seintje van de pedel om de Aula binnen te schrijden.


Instructies van de pedel.

Verdediging

Elke Nederlandse universiteit kent haar eigen rituelen en tradities tijdens de promotieplechtigheid. In Nijmegen wordt de openbare verdediging begonnen met een kort gebed, in het Latijn. “Spiritus Sancti gratia illuminet sensus et corda nostra". Wij bidden, dat de Heilige Geest ons verstand en hart verlicht". Daarna mocht ik, na het uitspreken van een korte formule, mijn voordracht vertonen. Na deze voordracht, die gelukkig binnen de tijdslimiet bleef, sprak ik een andere formule uit en liet het woord aan de rector. Een voor een kwamen de opponenten aan de beurt. Zeven hoogleraren en gepromoveerde wetenschappers die elk raakvlakken hadden met het onderwerp van mijn proefschrift, longemfyseem. Elke opponent kreeg korte tijd - ongeveer vijf minuten - om mij aan de tand te voelen over mijn proefschrift. De vragen kunnen details in het proefschrift betreffen, filisofisch van aard zijn, of raakvlakken vertonen met de expertise van de opponent. Deze verdediging ging voort totdat de pedel arriveerde, met haar rinkelstaf op de vloer tikte, en sprak: 'Hora Est!'. Ik had geen gelegenheid meer de laatste vraag van mijn promotor te antwoorden. De tijd was om.

 

De katheder, en rechtachter de twee paranimfen.

Doctoraat

De hoogleraren en gepromoveerden verlieten de zaal voor een korte vergadering, waarin beslist werd of mij het doctoraat zou worden toegekend. De bul diende dan ondertekend te worden door de rector en de promotores. Na ongeveer tien minuten - en dan duren zelfs tien minuten lang! - keerden de geleerden terug en namen plaats in hun zetels. De pedel droeg de robijnrode koker waarin de bul zich bevond. De rector maakte de beslissing bekend. Het doctoraat in de Medische Wetenschappen werd aan mij verleend. Daarna overhandigde mijn promotor de koker, met daarin mijn doctorsbul. De co-promotor hield de laudatio, de lofrede. Hierin werd uitgeweid over mijn persoon tijdens mijn tijd als AIO,Assistent in Opleiding, en de tijd erna toen ik me wijdde aan de afronding van het proefschrift. De openbare zitting werd door de rector afgesloten met het slotgebed: “Gratias tibi agimus, omnipotens Deus, pro omnibus beneficiis tuis. Qui vivis et regnas per omnia saecula saeculorum”. “Almachtige God, wij danken U voor Uw weldaden, U, die leeft en heerst in de eeuwen der eeuwen”. De rector liep voorop, ik mocht als kersverse doctor direct achter hem lopen, op weg naar de receptiezaal. Daar mocht ik de felicitaties in ontvangst nemen.


De corona met de promotoren en oppositie

Doctor!

Tijdens de verdediging voelde ik me wel gespannen en nerveus, terwijl ik tot een uur ervoor nauwelijks last had van de kriebels. Op het eind van de verdediging, waarbij ik soms mijn antwoord op een vraag bijna letterlijk uit mijn tenen moest halen ("hoe deed ik deze telling precies, zo´n tien jaar geleden?". "Het staat op bladzijde twee, linkerkolom, maar in welk artikel?". "Ai, een foutje in mijn proefschrift, hoe dat te verklaren?'), voelde ik de vermoeidheid in me opkomen, en ik was blij en erg opgelucht, toen ik de pedel "hora est' hoorde zeggen. Het was voorbij! Het is zeldzaam dat het doctoraat niet na de verdediging wordt uitgereikt, maar je weet het nooit, heerste mijn gedachte. Deze gedachte dreef vlug weg, toen ik de pedel zag arriveren met de herkenbare koker met daarin de bul. Ik heb het gered! Nog een groter gevoel van opluchting en blijdschap.

Tijdens de verdediging

Hobbels

Na de promotie werd in besloten familie- en vriendenkring mijn doctoraat gevierd. Thuis bij mijn ouders. De volgende dag kon ik starten met een volgende missie: het nemen van enkele bureaucratische hobbels, die nog in de weg staan voor mijn verblijf en werk in Brazilië. Uittreksel geboorteregister, internationaal model. Ik had nog het geluk dat ik in het stadhuis van Breda arriveerde, na de bommelding en ontruiming. Het verkrijgen van het zogenaamde VOG-document, Verklaring Omtrent Gedrag, is een lastigere hobbel. Hiervoor moest ik naar Rotterdam, naar het Braziliaanse consulaat voor een verklaring waarom ik het document nodig had. De dag erop reisde ik naar Nijmegen, de laatste gemeente waar ik woonde voor ik Nederland verliet. Daar moest ik de aanvraag indienen voor het document. Met een beetje geluk zou ik dit document nog voor mijn vertrek uit Nederland eind maart kunnen legaliseren bij het consulaat in Rotterdam. Het legaliseren van mijn doctoraat is een lastige opgave. Eerst dien ik in Groningen bij de Informatiseringsbank en bij de rechtbank twee stempels te halen. Dan mag ik naar Den Haag, naar het Ministerie van Buitenlandse Zaken voor een tweede stempel. De derde stempel wordt door het consulaat in Rotterdam verstrekt. Niet voor niets deze procedure een legalisatietraject genoemd, voor mij een afstand van enkele honderden kilometers in het kleine Nederland.

Uitreiking van de doctorsbul door een van de promotores

En dan...

En dan?, vroeg menigeen zich openlijk af. Wat denk je met je behaalde doctoraat te gaan doen? Het doctoraat is zonder twijfel een sleutel die veel deuren op mijn weg wat verder zal kunnen openen. Ik zou als docent in mijn vakgebied aan de slag kunnen, bij een particuliere universiteit. Een grote uitdaging, aangezien ik dan mijn colleges in het Portugees zou moeten geven. Een andere optie is terug te keren naar het laboratorium, om onderzoek te leiden in mijn vakgebied. Een derde optie zou meer in de communicatieve en coördinatieve richting kunnen zijn, zoals externe relaties met onderzoeksinstituten buiten Brazilië. Niet ondenkbaar, gezien mijn uitgebreide talenkennis en mijn internationale ervaring. In de komende weken en maanden zal duidelijk worden welke weg ik zal inslaan.

Eerdere bijdragen:
01 Een tussenstand
02 Gedachtekronkels over onderzoek
03 Artikelen af, nu het boekje nog
04 De keuze van de drukletter
05 Boekje is af, en dan?
06 Manuscript goedgekeurd
07 Aftellen!
08 Nog 19 weken
09 Nog 14 weken
10 Nog 77 dagen
11 Nog 70 dagen
12 Nog 63 dagen
13 Zoektocht naar een nieuwe promotiedatum
14 Een nieuwe promotiedatum
15 Het Proefschrift is Gedrukt
16 Op weg naar Nederland
17 Aankomst in Nederland

18 Nog vijf dagen..

Translator/tradutor: click/clique:

Woensdag 3 maart, 0.00 uur

 

Noviteit voor mij, een stiltecoupé

Grijs

Mijn eerste week in  Nederland was qua weertype een zeer grijze en koude week. De zon schitterde door afwezigheid en liet haar zwakke straaltjes zien in de eerste dagen van deze week. De eerste dagen waren gevuld met perioden met regen, de luchten waren grijs, grijs en grijs. Een weertype dat typerend is voor deze periode van het jaar, de overgang van winter naar een voorzichtig begin van de lente. Het landschap oogde alsof het nog in een stevige winterslaap was gebleven. Grijsgroen tot alle tinten bruin. In ruim vijf jaar tijd heb ik het aantal zonloze dagen in Belo Horizonte en omstreken bijna letterlijk op een hand kunnen tellen. En nu vijf dagen achtereen, zonder een warm zonnetje. Het geeft je een ietwat deprimerend gevoel. Ik mis dan de zon, de warme zonnestralen, die je letterlijk energie geven. Ik loop graag de dertig minuten naar de universiteit in Belo Horizonte, geniet dan van de zon, van het groen en de mensen om me heen.


De 'koopgoot' in Nijmegen

Zwart

Voor mij was het weer wennen om geen fleurige kledij om me heen te zien. Maar toen ik groepen mensen in diverse steden observeerde, viel het me erg op dat vrijwel iedereen zo donker mogelijk gekleed is. Zwart overheerst, alsof Nederland massaal in rouw lijkt te zijn. Zwarte en sobere kleding. Lange, zware jassen, hoge laarzen, men geeft de voorkeur zich zoveel mogelijk te bedekken. Bescherming tegen de kou of bescherming tegen de medemens? Opvallend vond ik ook de trend van het dragen van een korte of wat langere rok over een donkere broek of legging. Een modeverschijnsel die ik in Brazilië niet heb gezien en niet zo goed kan voorstellen dat het daar mode zal gaan worden. Ik miste de vrolijke kleuren die menig Braziliaans straatbeeld sieren. Bonte kleren in bonte kleuren, zelfs in een bonte combinatie, het kan er allemaal.


De ruïne in een winterse omgeving

Wit

     Zelf heb ik een lichte huidskleur en die wordt niet gemakkelijk bruin. Ik zou voor een lange periode aan de kust in Noord-Oost Brazilië moeten werken in de volle zon, om een diepgebronsde tint te krijgen. Maar de vijf jaren in de tropische zon hebben mijn Kaukasische huid toch wat gebronsd en hoor ik niet meer tot de witsten in Brazilië. In Nederland is vrijwel iedereen dankzij het gebrek aan voldoende zon erg wit, met wat vleugjes rood. De meerderheid die ik zag, was wit, met blond haar. Dat was weer even wennen, ik moest ook wennen aan de lengte van de mensen om me heen. Nu moet ik weer tegen de schouderbladen aankijken, terwijl ik in Brazilië qua lichaamslengte tot de middenmoot behoor. Wat ik in de eerste week ook miste, was de diversiteit van huidskleuren, zoals ik in Brazilië gewend ben. Ik zag wel getinte mannen en vrouwen op straat, maar lang niet zo veel als in Belo Horizonte of in bijvoorbeeld Recife.

Een zeer bekende brug, symbool van Nijmegen

OV

 In Nederland zal ik voornamelijk gebruik maken van het openbaar vervoer. De reizen van Breda naar Nijmegen en omstreken met de trein, de reizen in de buurt van Breda met de bus. Het was een aardige opsteker dat er nu een mogelijkheid is om door heel Brabant op een voordelige manier te reizen met de bus. Maar fors minpunt was wel dat er nóg minder bussen reden op het voor mij bekende traject in vergelijking met een jaar of tien geleden. Voor mij was het grappig om te bemerken dat veel buspassagiers zwijgend hun tijd in de bus doorbrengen, terwijl in een Braziliaanse bus ook niet gekwetterd wordt, maar dat er veel meer leven en communicatie valt waar te nemen. En stiltecoupés waren ook nieuw voor mij, een uitkomst voor mij aangezien ik nog veel door te lezen heb voor de verdediging. Gelukkig waren de kaartautomaten nog niet drastisch veranderd, al was het opvallend dat de betaalkaart op de gebruikelijke Braziliaanse manier werd ingeslikt en even later uitgespuwd, zo kan je je kaart niet eenvoudig verliezen.


Zwart in de mode...

Nijmegen

Op dag drie reisde ik af naar Nijmegen. Ik bezocht de vroegere afdeling waar ik mijn practische bezigheden heb uitgevoerd. In een van de labs van de zogeheten Researchtoren. Modern gebouw, moderne laboratoria, een droom voor veel onderzoekers. Braziliaanse onderzoekers hebben deze luxe niet, ze zijn gehuisvest in minder moderne gebouwen. Ze moeten het doen met suboptimale omstandigheden, en desondanks slagen sommige onderzoekers erin om aansprekende (internationaal erkende) resultaten te verkrijgen. Ik waardeer en heb veel respect voor de manier hoe sommige onderzoeksgroepen qua creativiteit en inventiviteit alles uit de (rommel)kast moeten halen voor hun onderzoeksdoelen. Ik werd op de afdeling hartelijk ontvangen, sommige collega´s waren verrast vanwege mijn plotselinge komst. Er werd informatie uitgewisseld en wat herinneringen opgehaald. Voor mij waren dat prettige momenten. Ales alles goed gaat, resteren mij nog vijf volle dagen als PhD-student....

Een winkelstraat in het centrum

Ingepakt

Toen ik uit Belo Horizonte vertrok, heerste er een hittegolf. Wekenlang overschreed het kwik de dertig graden, ongewoon voor de stad op 900 meter hoogte, tussen de bergen. Bij aankomst in Nederland was het net boven nul, de straten waren nog nat van een verse regenbui. Reeds bij het verlaten van het vliegtuig stond ik te rillen. Gelukkig kon ik mijn winterjas uit mijn koffer halen, de koffer was niet blijven staan of naar Parijs, mijn oorspronkelijke eerste reisdoel in Europa, vertrokken. Sinds mijn aankomst draag ik enkele lagen kleding: shirt, trui en daarover een dikke vest, twee paar sokken. Ik moet er uitzien als een verdwaalde footballspeler. Ik heb niet de intentie om me geleidelijk aan te passen aan het Nederlandse klimaat, maar ik zal me warm blijven kleden tot mijn vertrek naar Brazilië, waar me weer tropische temperaturen wachten.


Plein '44

Promotie

Gisteren maakte ik weer kennis met mijn leeuwenhol, de Aula. Een vroegere studiegenote promoveerde op het onderwerp prenataal diagnostiek. Angelique doorliep de mavo, havo en vervolgde haar carrière als analist na de laboratoriumopleiding. Ze besteedde in haar vrije tijd haar tijd aan haar proefschrift. Ze verdedigde met verve en verkreeg haar bul. Ze mag qua doorzettingsvermogen en vastberadenheid een voorbeeld worden genoemd voor velen. Nog vijf dagen maar, en ik zal dan in haar schoenen staan. Voor een plechtigheid van exact een uur. Het ´hora est´ zal dan als echte muziek in mijn oren gaan klinken.


Vijf jaar geleden deed-ie 't nog...

Mist in de ochtend

Mist onderweg

Mistige Waalkade, de overzijde was niet te zien

Voor even was dit mijn werkplek

Hier zal het gebeuren aanstaande maandag, 8 maart.

Eerdere bijdragen:
01 Een tussenstand
02 Gedachtekronkels over onderzoek
03 Artikelen af, nu het boekje nog
04 De keuze van de drukletter
05 Boekje is af, en dan?
06 Manuscript goedgekeurd
07 Aftellen!
08 Nog 19 weken
09 Nog 14 weken
10 Nog 77 dagen
11 Nog 70 dagen
12 Nog 63 dagen
13 Zoektocht naar een nieuwe promotiedatum
14 Een nieuwe promotiedatum
15 Het Proefschrift is Gedrukt
16 Op weg naar Nederland
17 Aankomst in Nederland

Translator/tradutor: click/clique:

Maandag 22 februari, 20 uur

 

Grappig, te vliegen met een toestel dat mijn naam (Adriano) draagt ...

Douane

Om half zeven kocht ik nog een laatste blikje frisgekoelde mangosap. De prijzen op de internationale luchthaven van Guarulhos zijn fors hoger dan ik gewend ben in Belo Horizonte. Daarna begaf ik me naar de douane. In Brazilië is de Polícia Federal, de federale politie, die douanetaken uitvoeren. Een knappe getinte jongedame wenkte me en ik liet haar paspoort en mijn voorlopig verblijfsvergunning zien. Ze bekeek deze, controleerde, en ramde een stempel in mijn paspoort: ik mag voor negentig dagen het land uit. Dat lijkt een beetje de omgekeerde wereld, toen ik ruim vijf jaar geleden als toerist een maximum verblijf negentig dagen werd gegund.De douanebeambtje schonk me een minzaam lachje toen ze me mijn paspoort overhandigde.

Vluchtdetails: bijna tienduizend kilometer te vliegen...

Vertrek

Na de douane en handbagagecontrole was het wachten op het moment van instappen. Veel Nederlandse toeristen wachtten met of zonder geduld op het verlossend moment. Om twintig voor acht werden eerst de passagiers met kleine kinderen, ouderen en minder validen naar voren geroepen. Veel Nederlandse passagiers hadden dit blijkbaar niet helemaal verstaan want het gros stond direct op en vormde een lange rij. Later voegde ik me bij de staart van deze rij, toen vrijwel iedereen al in het vliegtuig was. Ik pakte twee Amerikaase kranten en ging op zoek naar mijn zitplaats, aan het kleine, ronde venster, vlak achter de vleugel, in de laatste rij voor het toilettenblok. Naast mij zat een Italiaan, die via Amsterdam naar Milaan zou vliegen. Hij had carnaval in Minas Gerais gevierd. De vrtrek tijd was vijf over acht, maar op de luchthaven zijn onderhoudswerkzaamheden aan de platforms gaande. De start werd hierdoor ongeveer een kwartier vertraagd. Het was bijna half negen toen de Boeing 777, met de toepasselijke naam 'Hadrian's Wall', het luchtruim koos. Het zou nog enige uren boven Braziliaans grondgebied vliegen eer we de Atlantische Oceaan zouden bereiken.


Een vlucht door de nacht.

Speledingetje

Niet lang na de start kregen we kort uitleg over een interessant speledingetje. Een multifunctionele afstandsbediening voor ons privé LCD schermpje. Toen ik in 2004 de Atlantische Oceaan overstak, bestond deze afstandsbediening al, maar toen kon je uit een beperkt assortiment kiezen, en stond het filmmenu nog in het huisblad van de luchtvaartmaatschappij. Nu is dat onmogelijk, omdat er tientallen films in het bestand staan, en talloze televisieopnames en filmfragmenten. Zo koos ik voor een spannende actiefilm en na de warme maaltijd voor een overzicht van blunders in belangrijke cricketwedstrijden. Zo kon ik mijn Australische helden weer zien, die in de jaren negentig de cricketwereld en vooral aartsrivaal Engeland overheersten. Namen als Merv Hughes met zijn opvallende snor, captain Alan border, Mark Taylor en de broers Waugh. Namen die Nederlanders niets zeggen.

Een dik wolkendek boven Nederland

Lange Zit

De zitplaats had een nadeel: de stoel kon niet echt ver naar achter, zodat je niet echt een liggevoel krijgt voor een weldadige slaapperiode. Ik weet niet of ik veel heb geslapen, maar van tijd tot tijd ontwaakte ik, terwijl ik het geluid aan had van het luisterboek van David Copperfield, in het Engels. De vlucht van São Paulo naar Amsterdam nam bijna twaalf uur in beslag, nonstop. Een halve dag. Je benen worden zwaarder, je weet op den duur niet waar je je benen kunt laten rusten en ontspannen. Aan het einde van deze lange zit zie je steeds meer mensen onrustig met de benen bewegen en maken slechts enkelen een korte wandeling door de gangpaden, iets wat sterk wordt aanbevolen. De ochtend was aan aangevangen, de sterke zonnestralen brandden op het raamluikje, die heet werd. Alle luiken waren naar beneden om iedereen het gevoel te geven dat het nog nacht was. Anderhalf uur voor de landing ging het licht aan, we vlogen net in de buurt van de Golf van Biscaye. We kregen ons ontbijt, een stevig ontbijt met een quiche, fruit en yoghurt.


Eerste glimp van het Nederlands landschap na ruim vijf jaar

Amsterdam

Een half uur voor de landing werd de grens met Nederland gepasseerd. Het was er flink bewolkt, maar de zon scheen boven dit wolkendek. Pas in de buurt van Amsterdam, toen het vliegtuig de daling had ingezet, werd het typische polderlandschap zichtbaar. Een kaal en grauwgroen landschap met kale bomen. Wat een scherp contrast met de intens groene bergweiden van Minas en São Paulo. De landing verliep vlekkeloos, en niet veel later konden we weer vaste grond onder onze voeten voelen. De kou verraste me, ook al was ik redelijk warm ingepakt. Vlakbij de uitgang stond de marechaussee en controleerde de documenten. Mijn rode Europese paspoort verleende me zonder problemen toegang tot Nederland. Het was nu wachten op de koffers. Ik vreesde reeds het ergste, dat de koffers niet op tijd of niet juist waren omgelabeld en nu in Parijs zouden arriveren. Tot mijn enorme opluchtig zag ik vrij vlot mijn twee koffers op de loopband, en ik kon mijn winterjas tevoorschijn halen. Voordat ik in de aankomsthal reed, werd ik nog aangehouden voor koffercontrole. Want ik kwam uit São Paulo. De controleur keek vreemd op dat ik zeventig proefschriften in mijn twee koffers had, maar liet me gaan. Ik reed uiteindelijk de aankomsthal in waar ik weer herenigd werd met mijn familie, na ruim vijf jaar...


De Boeing vol in de remmen op Schiphol

Eerdere bijdragen:
01 Een tussenstand
02 Gedachtekronkels over onderzoek
03 Artikelen af, nu het boekje nog
04 De keuze van de drukletter
05 Boekje is af, en dan?
06 Manuscript goedgekeurd
07 Aftellen!
08 Nog 19 weken
09 Nog 14 weken
10 Nog 77 dagen
11 Nog 70 dagen
12 Nog 63 dagen
13 Zoektocht naar een nieuwe promotiedatum
14 Een nieuwe promotiedatum
15 Het Proefschrift is Gedrukt
16 Op weg naar Nederland

Translator/tradutor: click/clique:

Confins is niet echt groot..
  

Maandag 22 februari, 8 uur

Mijn laatste nacht in Brazilië zat er op. De zon scheen al volop, het beloofde weer een tropisch warme dag te worden. De kleren die ik gisteravond nog had gewassen en buiten had gehangen, waren reeds droog. Nog eenmaal controleerde ik mijn twee koffers, of ik niets belangrijks was vergeten. Helaas had ik niet de beschikking tot een weegschaal, zodat de koffers voor slechts de helft gevuld waren, met zeventig proefschriften, per vijf verpakt in stevig bruin papier, verdeeld over de twee koffers. Veel kon ik niet meenemen, geen etenswaren, geen zomerkleding, en zo min mogelijk vloeistoffen. De kledingstukken waren slechts lange broeken, een winterjas, sjaals en een warme vest. In een van de twee koffers stopte ik mijn documenten, die ik later nodig zou hebben voor de bureaucratische rompslomp om mijn diploma´s in Brazilië erkend te krijgen. Aanvankelijk dacht ik een reistas als handbagage mee te torsen, maar daar paste mijn laptop niet in. Een andere reistas, waarin de laptop wel paste, was te klein om andere spullen in op te bergen. Waaronder de randapparatuur van mijn laptop. Er zat niets anders op dat mijn vertrouwde rugzak te gebruiken. De kleine rugzak, die ik al jarenlang gebruik voor het meetorsen van mijn laptop van huis naar de universiteit en vice versa. Het voordeel van deze rugzak is dat deze niet opvalt en dat niemand kan vermoeden wat er in zit. Veel studenten doen hetzelfde hier. Voorkomen is altijd beter.

Een oude bekende, terug van weggeweest: VARIG, met GOL-oranje

9.00

Ik nam een snelle, verkwikkende douche. Snel in dit geval wil zeggen, iets meer dan tien minuten. Gewoonlijk wordt ongeveer een kwartier tot twintig minuten besteed onder de douche. Ik kleedde me aan, controleerde de broekzakken of er niets overbodigs in zat. De koffers werden gesloten, ik keek nog even de emails na via draadloos internet. Geen bijzonderheden, wel verheugend nieuws dat Nederland weer een gouden schaatsemedaille had veroverd. En het gekrakeel over de nu wel zeer gecompliceerde Nederlandse politiek. In dit geval ben ik blij dat ik dit gezever vijf jaar lang niet heb hoeven te volgen via de beeldbuis. Die vijf weken in Nederland met het dagelijkse nieuws dat zo serieus en zuur mogelijk wordt gebracht, zal ik heus wel overleven. Ik verkies dan het nieuws te volgen via internet, zodat ik zelf kan kiezen wat ik wil weten en lezen.

Wolken boven Minas

Liften

Om half elf liep ik het erf op. Een auto was gearriveerd, een van de buren was thuisgekomen. Aangezien ik niet het nummer wist van de taxi, klampte ik deze buurman aan en legde uit dat ik naar het plaatselijke vliegveld wilde, om van daar de bus naar de grotere luchthaven Confins wilde nemen. Hij hoorde mij aan en zei spontaan dat ik geen zorgen hoefde te maken. Hij wilde mij een lift geven. Mijn twee koffers werden verdeeld over de achterbank en de kofferbak. En we gingen op weg. Deze buurman heeft enige tijd in de Verenigde Staten gewoond, zijn kinderen zijn daar geboren en van tijd tot tijd werkt hij daar, bij voorkeur in de zomer. Hij werkt dan in de bouw. Stucen en schilderen. Vier maanden lang. Met dat geld kan hij met zijn gezin een aardig leven leiden. Ondanks dat hij vloeiend Engels spreekt, sprak hij met mij in zijn moedertaal, in het Portugees. Onderhand is mijn kennis van het Portugees die van het Engels gaan benaderen, al zal het even duren eer ik qua lezen en schrijven het Portugees volledig zal gaan beheersen. Na een vlotte rit arriveerde ik bij de bushalte van Pampulha Airport. Een man benaderde mij of ik naar Confins moest. Hij bood mij aan om voor 10 reais naar Confins te rijden, als hij nog drie medepassagiers vond. Ik sloeg zijn aanbod af, de bus is met 7.70 reais nog altijd goedkoper. De bus arriveerde een klein kwartier later. Deze bus was niet de luxe bus, met airco, maar een stopbus, die iets langer over het veertig kilometer lange traject doet. Voor mij was het geen ramp, aangezien ik tijd genoeg had voor het inchecken. De rit voerde deels langs het noorden van de stad en ging verder langs Vespasiano en Lagoa Santa, op de route naar natuurpark Serra do Cipó.

 

De start- en landingsbaan van Confins

Confins 13.00

Confins Airport is de internationale luchthaven van Belo Horizonte. Het is een moderne luchthaven, en zeer open. De incheckbalies zijn bijna vanaf de inrijpaden te bereiken. Het inchecken verliep vlot. De koffers zullen pas in Amsterdam weer in mijn handen zijn, ikzelf zal na drie vluchten in Amsterdam aankomen. Ik had nog even de tijd voor een snack, en om even op het panoramaterras rond te lopen. Er is veel minder bedrijvigheid dan wat je op een zomerse dag op Schiphol ziet, maar nog altijd is het interessant voor me deze georganiseerde mierenhoop te aanschouwen. Daarna sloot ik mijn laptop aan op het lichtnet en startte met het schrijven van dit stukje. De tijd vlotte, het was instaptijd. Niks geen douane voor mij hier, slechts de controle van de handbagage. Om drie uur zat ik in het vliegtuig, aan het raampje. De vlucht vertrok stipt op tijd, we vlogen door de lichte bewolking heen. Het is altijd adembenemend om het landschap vanuit de lucht te mogen aanschouwen. We vlogen op relatief geringe hoogte, zodat het zicht uitstekend was. Bruine, meanderende rivierlinten, grillige vormen van kleine meren, waar de rivier grote delen had uitgesleten. Groene bergen, bebost of gerooid voor de landbouw. Kleine dorpen en steden, met ruimten die gepland waren gevuld te worden met huizen.

Vijf weken lang moet ik pão de queijo en guaranã missen...

São Paulo 16.30

De vlucht verliep voorspoedig. De korte duur van iets meer dan een uur gaf net de gelegenheid voor een warm kaasbroodje met ham en tomaat. Als frisdrank koos ik voor de guaranã, die ik de komende vijf weken node zal gaan missen. De landing verliep vlekkeloos, het Engels van het cabinepersoneel was dat niet helemaal, en met een zwaar accent. Voordat ik uitstapte, zag ik een van mijn koffers als eerste de lopende band afrollen. Hopelijk komt deze gelijk met mij in Amsterdam aan. Ik heb niet bepaald goede ervaringen met mijn bagage die via grote luchthavens werd verwerkt. Ofwel flink beschadigd, ofwel na een paar dagen thuisbezorgd. Na aankomst op Guarulhos moest een lange wandeling naar de uitgang worden afgelegd. Van daaruit liep ik de afstand terug naar de incheckbalie van Air France/KLM. Daar kreeg ik van de vriendelijke Braziliaanse met oosterse uiterlijke kenmerken te horen dat de vlucht van Parijs naar Amsterdam was geannuleerd. Dankzij een staking van het personeel. Ze boekte mij over op een rechtstreekse vlucht van São Paulo naar Amsterdam, en ik zal dan vier uur eerder aankomen. Over ruim twee uur zal ik dan na ruim vijf jaar het Zuid-Amerikaanse continent voor een week of vijf verlaten. Een verblijf in een nog winters en koud Europa...

Interessant: hoe koffers uit het vliegtuig rollen...



Verrek! Dat is MIJN koffer!!

Eerdere bijdragen:
01 Een tussenstand
02 Gedachtekronkels over onderzoek
03 Artikelen af, nu het boekje nog
04 De keuze van de drukletter
05 Boekje is af, en dan?
06 Manuscript goedgekeurd
07 Aftellen!
08 Nog 19 weken
09 Nog 14 weken
10 Nog 77 dagen
11 Nog 70 dagen
12 Nog 63 dagen
13 Zoektocht naar een nieuwe promotiedatum
14 Een nieuwe promotiedatum
15 Het Proefschrift is Gedrukt

     

Mangueira
 
Sambaschool Estação Primeira da Mangueira een van de oudste en traditioneelste en populairste sambascholen in Rio. Ze werd opgericht in 1928, op de Morro da Mangueira, nabij het huidige Maracanãstadion. Estação Primeira verwijst naar het eerste station die de tram aandeed na het vertrek uit  Central do Brasil. De kleuren roze en groen verwijzen naar de kleuren die werden gebruikt door een carnavalsgroep uit Laranjeiras: Rancho Os Arrepiados. Mangueira werd maar liefst 18 maal kampioen, de laatste keer dateert uit 2002.

 Klik HIER en HIER voor foto's en video's van de sambaschool in 2009

 
Braziliaanse Muziek
 
Het thema voor dit jaar is "Mangueira é música do Brasil". Mangueira is muziek van Brazilië. Met dit thema presenteert Magueira de geschiedenis van de Braziliaanse muziek. De samba, bossa nova, tropicália, de protestsongs va Jovem Guarda in de tijd van de dictatuur, de rock van de jaren tachtig. Speciale aandacht zal zijn voor de vader van de Braziliaanse rock: Raúl Seixas. Daarnaast zal ook de regionale muziek worden belicht: frevo, baião, sertanejo onder anderen.
 
Enkele foto's van de kostuums:

'Frevo'                / 'Tropicália'          / 'Censuur'          / 'Funk'                  / 'Sertanejo'

Lees verder ...

     

Vila Isabel
 
Sambaschool Unidos de Vila Isabel ontstond via een voetbalclub, die een carnavalsgroep oprichtte met de naam Branco e Vermelho. Een jaar later, in 1946 ontstond de sambaschool. Het eerste optreden vond plaats met amper 100 deelnemers. De school werd tweemaal kampioen in de overgangsklasse en tweemaal in de eliteklasse, in 1988 en in 2006. 

 Klik HIER en HIER voor foto's en video's van de sambaschool in 2009
 
Noel Rosa
 
Het thema voor dit jaar is " Noel: A presença do poeta da Vila". Noel: de geest van de dichter van Vila (Isabel). Vila Isabel eert een grootheid op het gebied van samba die honderd jaar geleden binnen haar grenzen werd geboren: Noel Rosa. Een van de bekende stukken heeft de titel 'Com que Roupa', die toevalligerwijs (of niet) onderdeel uitmaakt van het thema van de sambaschool Porto da Pedra dit jaar. Noel Rosa begon op 19-jarige leeftijd met het componeren van zijn eerste samba´s en leidde een leven als een bohemien, genietend van het artiestenleven. Noel werd echter getroffen door tuberculose, waaraan hij in 1937 overleed.
 
Er is helaas geen beeldmateriaal beschikbaar van de kostuums

Lees verder ...

     

Grande Rio
 
Sambaschool Grande Rio werd in 1988 opgericht in Duque de Caxias, een voorstad van Rio. De sambaschool staat bekend vanwege haar grote inbreng van artiesten die prachtige creaties maakten. De sambaschool was een snel rijzende ster, die al met haar vierde optreden kampioen werd van de overgangsklasse. In de eliteklasse werd tweemaal de tweede plaats behaald, in 2006 en 2007.

Klik HIER en HIER voor foto's en video's van de sambaschool in 2009
  
Sapucai
 
Het thema voor dit jaar is "  Das Arquibancadas ao Camarote Nº1 Um "Grande Rio" de Emoção Na Apoteose do Seu Coração". Van de tribunes tot het ereschavot. Een 'grote stroom' van emotie tijdens de apotheose van je hart. Grande Rio (letterlijk: grote stroom) wil met dit thema de sucessen van vorige optochten de revue laten passeren. Een eerbetoon aan het zilveren jubileum van de sambódromo da Marquês de Sapucai, genoemd naar de gelijknamige avenida waaraan het ligt. Deze sambódromo werd ontworpen door Oscar Niemeyer en was gereed in 1984. Voor de Spelen van 2016 zal het worden uitgebreid.
 
Er is helaas geen beeldmateriaal beschikbaar van de kostuums

Lees verder ...

     

Portela
 
Sambaschool Portela is een van de oudste en bekendste sambascholen in Rio. De school ontstond in 1923 als een afsplitsing van een carnavalsgroep. De nieuwe groep heette destijds Conjunto Carnavalesco Osvaldo Cruz, naar het gelijknamige district. In 1935 werd de school omgedoopt tot Portela, refererend naar de straat waarin het werd opgericht. Portela is recordhouder met 22 kampioenschappen en 11 tweede plaatsen. Desondanks dateert het laatste kampioenschap alweer uit 1984.

 Klik HIER en HIER voor foto's en video's van de sambaschool in 2009
 
Technologie
 
Het thema voor dit jaar is " Derrubando fronteiras, conquistando a liberdade, o Rio de paz em estado de graça". Grensverleggend, de vrijheid veroverend, een vreedzaam en welvarend Rio. Portela legt in dit thema de nadruk op de ingrijpende veranderingen die de huidige technologieën in de huidige samenleving teweegbrengen. Het internet en telecommunicatie die veel mensen terug kunnen brengen in de samenleving, die uiteenlopende overtuigingen en ideeën nader tot elkaar kan brengen. De school laat de toepassingen zijn als het breedband internet zoals die gepland is in heel Rio, de medische technologie, dat internet niet alleen chatten is, maar dat via blogs en websites een breed publiek kan worden bereikt.
 
Enkele foto's van de kostuums:

'Ik Zie Niets'                     / 'Educatie'                       / 'Telefonie'                       /

 'Nanotechnologie'           / 'E-Commerce

Lees verder ...

     

Porto de Pedra
 
Sambaschool Unidos do Porto de Pedra werd door de voetbalclub uit het  gelijknamige district in Sao Gonçalo (nabij Rio) opgericht in 1978. Vanaf 1994 neemt de sambaschool deel aan de optochten in de grote stad Rio. Driemaal werd de school kampioen in Sao Gonçalo, en tweemaal mocht de school zich winnaar noemen in de overgangsklasse in Rio. Porto de Pedra wacht nog op de winst in de eliteklasse, de hoogste notering was de vijfde plaats in 1997.

 Klik HIER en HIER voor foto's en video's van de sambaschool in 2009
 
Fashion
 
Het thema voor dit jaar is "  Com que roupa... Eu vou? Pro samba que você me convidou". Hoe zal ik gekleed gaan? Het is de samba waarvoor je mij hebt uitgenodigd. De school presenteert de mode door de mensheid heen, van de prehistorie, middeleeuwen, renaissance, barok, rococo, art nouveau tot aan nu. Ze wil ook laten zien dat het denken van de mens in die perioden de kledingstijl heeft bepaald. Ook zal er aandacht worden besteed aan de Braziliaanse modeontwerpers als Zuzu Angel en de bekende Fashion Rio en São Paulo Fashion Week.
 
Enkele foto's van de kostuums:

'Byzantijns'          / 'Arabesk'            / 'Napoleon'         / 'Art Nouveau'      / 'Zuzu Angel'

Lees verder ...

     

Mocidade Independente
 
Sambaschool Mocidade Independente de Padre Miguel werd in 1955 opgericht door de amateurvoetbalclub Independente, uit het district Padre Miguel in Rio. In de jaren zeventig kende de school een geweldige groei, vooral dankzij de steun van kansspelenmagnaat Castor de Andrade. Mocidade werd vijfmaal kampioen in de eliteklasse, de laatste keer was in 1996.

Klik HIER en HIER voor foto's en video's van de sambaschool in 2009
  
Paradijzen
 
Het thema voor dit jaar is "  Do paraíso de Deus ao paraíso da loucura, cada um sabe o que procura". Van het goddelijk paradijs tot het zottelijk paradijs, iedereen weet waarnaar hij op zoek is. De school laat een keur aan paradijzen zien. Zoals het Paradijs in de Bijbel, het Hof van Eden. De komst van de eerste reizigers in het tropische paradijs, het huidige Brazilië, Het natuurparadijs, dat we rondom ons kunnen waarnemen. Het belastingparadijs, slechts toegankelijk voor een zeer kleine elite, en het zottenparadijs, het carnaval.
 
Enkele foto's van de kostuums:

'Vrienden'       / 'Energie'         / 'Leidende Ster'   / 'Onmogelijk'  / '1001 Nachten'

Lees verder ...

     

Beija-Flor
 
Sambaschool Beija-Flor werd op Kerstdag 1948 opgericht in Nilópolis, een voorstadje van Rio de Janeiro. Ongeveer honderd jaar geleden arriveerden hier vooral joodse én Syrisch-Libanese migranten. De naam is ontleend aan een carnavalsgroep in het naburige Marquês de Valença. Beija-Flor is een van de meest succesvolle scholen in Rio, met elf titels en elf tweede plaatsen in de eliteklasse. In de afgelopen decade grossierde de school in eerste en tweede plaatsen, met uitzondering van 2006.

Klik HIER en HIER voor foto's en video's van de sambaschool in 2009
  
Brasília
 
Het thema voor dit jaar is "  Brilhante ao sol do novo mundo, Brasília do sonho à realidade, a capital da esperança". Stralend in de Nieuwe Wereld, Brasília van droom tot werkelijkheid, de hoofdstad van hoop. Net als sambaschool Tom Maior in São Paulo heeft Beija-Flor gekozen om aandacht te schenken aan het gouden jubileum van hoofdstad Brasília. de stad bevindt zich bijna op het virtuele kruispunt van de regio´s noordoost, zuidoost, centrumwest en noord. De dynamische hoofdstad met een hoge levensstandaard trekt veel gelukszoekers aan, waardoor de stad snel is opgeklommen tot de zesde stad van het land.
 
Enkele foto's van de kostuums:

'Zonnegod'         / 'Samenzwering'  / 'Jaguar               / 'Planalto'            / 'Hoop'

Lees verder ...

     

Salgueiro
 
Sambaschool Acadêmicos do Salgueiro is de huidige titelverdediger. De sambaschool ontstond in 1953 uit een fusie tussen twee scholen: Morro do Salgueiro: Azul e Branco en Depois eu Digo. Een derde sambaschool uit deze regio sloot zich niet aan en verdween niet veel later. Salgueiro werd tweemaal kampioen in de eliteklasse, in 1993 en in 2009.

Klik HIER en HIER voor foto's en video's van de sambaschool in 2009
  
Boeken
 
Het thema voor dit jaar is "  Histórias Sem Fim". Verhalen zonder einde. De school verbeeldt de geschiedenis van het boek vanaf de geschriften tot Gutenberg tot de huidige boekwerken. Kinderboeken uit de hand van Montero Lobato, science fiction en ook Harry Potter wordt niet vergeten. Het doel van dit thema is om meer Brazilianen te interessseren in het lezen van literatuur, een sociale (mede)verantwoordelijkheid, volgens de school.
 
Enkele foto's van de kostuums:

'Tien Geboden'    / 'Achilles'            / 'Brás Cubas'        / 'Kleine Prins'     / 'Harry Potter'

Lees verder ...

     

Unidos do Viradouro
 
Sambaschool Unidos do Viradouro komt niet uit Rio, maar uit het naburige Niterói. De school werd in 1946 opgericht door Nelson dos Santos, bijgenaamd Jangada. Hij organiseerde reeds kleine feesten in op zijn erf, aan het eind van de straat Rua D. Mário Vianna, beter bekend als Rua do Viradouro. Want op deze plek was het keerpunt van de plaatselijke tram. De school desfileerde tot 1985 in Niterói en werd maar liefst achttien maal kampioen. Daarna werd de oversteek gemaakt naar het grotere gebeuren in Rio en dat werd beloond met het kampioenschap in 1997.

Klik HIER en HIER voor foto's en video's van de sambaschool in 2009

Zonnig Mexico
 
Het thema voor dit jaar is "  México, o Paraíso das Cores, sob o Signo do Sol". Mexico, het paradijs van de kleuren, onder het teken van de zon. De school zet het noordelijkste land van Latijns-Amerika in het zonnetje. De geschiedenis wordt verbeeld, vanaf de komst van Hernán Cortés tot piraten tot aan Emilio Zapata. De beroemde keuken wordt niet vergeten, alsmede de typische feesten van Allerzielen en de Maagd van Guadaloupe.
 
Enkele foto's van de kostuums:

'Maya'                / 'Cortés'          / 'Montezuma'      / 'Jack Sparrow'/ 'Zapata'

Lees verder ...

     

Unidos da Tijuca
 
Sambaschool Unidos da Tijuca is een van de oudste nog actieve sambascholen in Brazilië. De school werd op de laatste dag van 1931 opgericht. Vijf jaar later werd Unidos voor de eerste en enige maal kampioen van de eliteklasse. In dat jaar voerde de school de samba enredo in, die de praalwagens muzikaal begeleidde. Tussen 1960 en 1980 verkeerde de school in grote moeilijkheden en werd het hoogste niveau pas weer in 1981 bereikt. Unidos werd driemaal kampioen in de overgangsklasse en in het laatste decennium werd tweemaal naast de hoofdprijs gegrepen in de eliteklasse.

Klik HIER en HIER voor foto's en video's van de sambaschool in 2009  
  
Geheim!
 
Het thema voor dit jaar is "  É Segredo!". Dat is het geheim! De school wil in haar presentatie geheimen laten zien die de mensheid beheersen. De geheimen variëren van bekende legenden, mysterieuze locaties, geheime identiteiten en zelfs geheimen van het internet. Een van de grootste mysteries in Brazilië is de Pedra da Gávea, een rots in Rio met de beeltenis van een gezicht. Er is ook een inscriptie die meldt dat het een Fenicische heerser zou betreffen.
 
Enkele foto's van de kostuums:

 'Area 51'  / 'Sleutels'  / 'Phantom Opera'/ 'Pedra da Gávea'/ 'Bermuda Driehoek'

Lees verder ...

     

Imperatriz Leopoldinense
 
Sambaschool Imperatriz Leopoldinense werd in 1959 opgericht. De naam is een hommage aan keizerin Leopoldina, de eerste vrouw van keizer Pedro I. De presentaties van de school staan garant voor originaliteit en pracht en praal. Imperatriz werd maar liefst acht maal kampioen in de eliteklasse, de laatste keer was in 2001.
 
Klik HIER en HIER voor foto's en video's van de sambaschool in 2009

Alle Goden
 
Het thema voor dit jaar is "  Brasil de todos os Deuses". Brazilië is van alle goden. Brazilië is een overwegend katholiek land, maar ook andere godsdiensten zijn in het land vertegenwoordigd. Het protestantisme, jodendom, islam, bhoeddisme, hindoeïsme, de Afrikaanse natuurgodsdiensten en de door de slaven geïntroduceerde mengvorm van het christendom en natuurgodsdiensten, de candomblé. Godsdienstvrijheid was een van de wapenfeiten van gouverneur Johan Maurits tijdens de Hollandse Periode, en is in de grondwet vastgelegd.
 
Enkele foto's van de kostuums:

'Guarani'          / 'Afrika'           / 'Bhoeddist'       / 'Islamfeest'      / 'Indische Goden'

Lees verder ...

     

União da Ilha
 
Sambaschool União da Ilha werd in 1953 opgericht door een groep vrienden die op het eiland Ilha do Governador een optocht van kleine scholen aanschouwde. Met het idee dat het eiland een grote sambaschool moest hebben, ontstond União da Ilha. De samba school behaalde tweemaal de derde prijs in de eliteklasse en werd tweemaal kampioen in de overgangsklasse, in 1974 en in 2009.
 

Documentaire over geschiedenis van de sambaschool

Don Quichot
 
Het thema voor dit jaar is " Dom Quixote de La Mancha, o Cavaleiro dos Sonhos Impossíveis". Don Quichot de La Mancha, de ridder van de onmogelijke Dromen. Iedereen kent wel de roman van de Spanjaard Cervantes, die begin zeventiende eeuw uitkwam. Het verhaal over een man met waanideeën, dat hij een dolende ridder was en strijd leverde tegen denkbeeldige tegenstanders. Het thema van deze roman is de liefde. Don Quichot is wordt vooral geassocieerd met windmolens.
 
Enkele foto's van de kostuums:

Lees verder ...

     

Pérola Negra
 
Sambaschool Pérola Negra is in 1973 ontstaan uit de fusie van sambaschool Vila Madalena en Bloco Boca das Bruxas. Er bestaan twee versies over de oorsprong van de naam.  Een versie verhaalt over de Zwarte Parel als een zeldzaam juweel, de andere versie verhaalt dat de naam is geïnspireerd op een biermerk met dezelfde naam. De school werd driemaal kampioen in de overgangsklasse en reikte tweemaal tot de vijfde stek in de eliteklasse, in 1976 en 1979.
 
Klik HIER en HIER voor foto's en video's van de sambaschool in 2009

Plan Brazilië
 
Het thema voor dit jaar is "  Vamos tirar o Brasil da Gaveta ". Laten we alles uit de kast halen over Brazilië. De sambaschool wil dit jaar de diversiteit van de Braziliaanse cultuur laten zien en de zanger en tekstdichter Rolando Boldrin eren. Rolando, geboren in  1936 in deelstaat São Paulo, is een van de bepalende gezichten van de Braziliaanse televisie in de beginjaren. Als acteur speelde Rolando rollen in een groot aantal televisieseries en in enkele films. Daarnaast is hij zanger en heeft hij gedichten en romans geschreven.
 
De sambaschool heeft geen beeldmateriaal van de kostuums beschikbaar.

Lees verder ...

     

Império de Casa Verde
 
Sambaschool Império de Casa Verde is een jonge school, opgericht in 1994 door dissidenten van sambaschool Peruche. De school kreeg ondersteuning van ondernemer Chico Ronda, die in 2003 overleed. In dat jaar debuteerde de school in de eliteklasse en won deze twee maal, in 2005 en 2006. Casa Verde is een district in het noorden van de regio São Paulo.

Klik HIER en HIER voor foto's en video's van de sambaschool in 2009   
 
Reuzestad Itu
 
Het thema voor dit jaar is "  Itu: Fidelíssima Terra de Gigantes". De school memoreert met haar thema het vierde eeuwfeest van de stad Itu, op ongeveer 100 km afstand van São Paulo. Fidelíssima slaat op de eretitel die het stadje ontving van keizer Pedro I, als dank voor haar aandeel in het onafhankelijkheidsproces. Dezelfde stad ondermijnde het keizerrijk, aangezien de eerste bijeenkomsten van republikeinen in Itu plaatsvonden. In die tijd was Itu de rijkste stad van deelstaat São Paulo, veel belangrijke Brazilianen woonden in deze stad. Een komiek, Simplício, noemde Itu de stad van de giganten, aangezien alles in de stad groot lijkt. Tegenwoordig kan de bezoeker zich verbazen over enorme verkeerslichten en telefooncellen.


Een video met de kostuums:

Lees verder ...

     

Gaviões da Fiel
 
Sambaschool Gaviôes da Fiel werd in 1969 opgericht. Gaviões da Fiel is ook de naam van de supportersvereniging van voetbalclub Corinthians. Ze beroemt zich erop de grootste georganiseerde supportersvereniging te zijn, zelfs in de wereld. Er waren edities dat de Gaviões en Mancha Verde (aanhangers van voetbalclub Palmeiras) met elkaar in de clinch raakten, en dat de scholen sancties ondergingen. Gaviões werd viermaal kampioen in de eliteklasse, de laatste maal in 2003

Klik HIER en HIER voor foto's en video's van de sambaschool in 2009

  
Eeuwfeest Corinthians
 
Het thema voor dit jaar is "  Corinthians... Minha Vida, Minha História, Meu Amor". Corinthians, mijn leven, mijn historie, mijn passie. In 1910 werd door een groep vrienden de sportclub Corinthians opgericht. Aanvankelijk konden ze niet op een passende naam komen, maar toen de Engelse club Corinthians FC een demonstratietoernee hield in het land en overtuigend alle wedstrijden won, werd de club gedoopt met de naam Corinthians. De voetbalclub is zeer succesvol, met vier landstitels en het WK voor clubteams in 2000, de eerste editie. Een zwarte bladzijde werd de degradatie in 2008, maar een jaar later was de club alweer terug op het hoogste podium en presenteerde Ronaldo als een van zijn sterren.
 
Enkele foto's van de kostuums:

'Glorie'               / 'Dictatuur'          / 'Democratie'      / 'Artiest'              / 'Toost'

Lees verder ...

     

Acadêmicos do X-9 Paulistana
 
Sambaschool X-9 Paulistana werd in 1975 opgericht door een groep voetbalvrienden uit het noorden van de regio São Paulo. De vreemd klinkende naam is afkomstig van een stripheld, detective X-9. Oorspronkelijk heette de school 'Filhotes de X-9', maar in 1986 werd de huidige naam aangenomen. Paulistana verwijst naar de stad São Paulo. De school werd tweemaal kampioen in de eliteklasse, in 1997 en 2000.
 
Klik HIER en HIER voor foto's en video's van de sambaschool in 2009

Portugese Roots
 
Het thema voor dit jaar is " Do Além-Mar, a Herança Lusitana Nos Une... Ora, Pois! A X-9 é Portuguesa Com Certeza!". Over zee, de Portugese erfenis verenigt ons. Luister daarom! X-9 is beslist Portugees! De Sambaschool eert het honderdjarig bestaan van de Republiek Portugal en het besef dat Brazilië nog altijd veel Portugese elementen in haar samenleving heeft. Portugal werd in 1910 een republiek nadat in 1908 koning Carlos en zijn zoon Luis Filipe werden vermoord en zijn zoon en opvolger Manuel twee jaar later werd afgezet.
 
Enkele foto's van de kostuums:

'Regio Minho'/ 'Moderne Portugees' / 'Voetbal' / 'Moorse Invloed' / 'Afrikaanse Invloed'

Lees verder ...