Op mijn blogspot weblog Verdichting en waarheid neem ik in een drieluik het verschijnsel New Age onder de loep. Deel 2, het middenluik, draag de titel New Age - Amerika - Lentepunt in Waterman (2) - Week 37 (vervolg). Dit inclusief verwijzingen naar relevante websites, TV sketches en radio-uitzendingen. Aan het einde van het artikel ook snelkoppelingen naar een passend muzieknummer en een bij het artikel passende verfilming (bioscoopfilm) van een (web)verhaal van Stephen King.

 

Komend weekend volgt deel 3, het slot, zogezegd het rechterpaneel van dit drieluik over New Age op 'Verdichting en waarheid'. Hierbij de uitnodiging om even mee te kijken door dat vergrootglas en aldaar of hier eventueel te reageren op dit onderwerp. Wil graag weten hoe andere mensen hier tegen aan kijken. Zie de eerste twee verwijzingen in de eerste alinea. Voor extra materiaal van andere schrijvers en bijpassende muziek met een knipoog zie hieronder.

 

 

Vergelijkingsmateriaal

1. 'De eerste new age-beweging' (Antroposofie in de pers - Michel Gastkemper)

2. Evolutionair leiderschap - De goeroes van Herman Wijffels (Skepsis - Rob Nanninga)

 

Muziek

1. Zoek jezelf broeder - Van Kooten en De Bie

2. Zoek jezelf broeder - Het vrije schaap

3. Vluchten kan niet meer - Frans Halsema en Jenny Arean

4. Skindeep - Stranglers

Zangtekst Skindeep

Times are changing. Really? Yes, I think so to.

Maar bij het gadeslaan van veranderingsprocessen moet je er wel op bedacht zijn waarop mogelijk wordt (1) voortgeborduurd of waar radicaal of geleidelijk aan mee (2) gebroken wordt, daarbij een open oog ontwikkelend voor dat wat wordt (3) geïntroduceerd als nieuw element, dat wat wordt (4) geïntensiveerd of gecultiveerd en dat wat men (5) links laat liggen en wel of niet (in een samenhangend of steeds onsamenhangender geheel) ongehinderd laat meehobbelen, ongemoeid laat (voor zolang/in zoverre dat gaat/toelaatbaar is). Bij punt 3 moet ook nog iets anders in gedachten worden genomen:  (6) de metamorfose. Met een radicale verandering, gebaseerd op een intrinsieke wetmatigheid, dient zich 'spontaan', plotsklaps een nieuw element aan. (Als een vlinder uit een pop.)

 

 

Waar heb ik het hier over? Wat is met het bovenstaande synoptisch ingeleid? Zie het onderstaande.

 

 

Tijdsverschijnselen en notie van geschiedenis; in dit geval toegespitst op ontwikkelingen in en rond de psychiatrie

 

Aanleiding vormt een NOVA-uitzending van gisterenavond: Undercover bij psychiatrische instelling - NOVA. Undercover operaties uitgevoerd door psychiatrisch personeel in diverse instellingen in den lande om praktijkervaringen van patiënten aan eigen 'professionele lijve' te ervaren en om mogelijke misstanden/verbeterpunten bij instellingen die men toets bloot te leggen. Dit met toestemming en medewerking van de directie van de inrichtingingen.

 

Ongetwijfeld niet helemaal nieuw, maar toch een stap die mij verbaast. Hoe hier tegenaan te kijken? Op zich lijkt dit positief, zoals bekend kan er immers veel misgaan binnen deze sector. Goed dat men dat binnen de eigen beroepsgroep (openlijk) onderkent en daar ook werk van maakt. Uit de NOVA-uitzending kwam echter niet veel. De undercover operatie stond centraal, niet daaraan gekoppelde bevindingsverslagen en in dat laatste ben ik welbeschouwd het meest geïntereseerd.

 

We leven in een tijd waarin ego- en getuigenisdocumenten een belangrijke plaats innemen. Dat is niet voor niets. Intersubjectief studiemateriaal wordt in toenemende mate ter beschikking gesteld. Mij lijkt dat een goede zaak. Zo ook op het Volkskrantblog alwaar bijvoorbeeld Eve aan de hand van weblogartikelen regelmatig verslag doet van haar ervaringen in een psychiatische instelling en daarover ook in gesprek treedt (reactieruimte). Daar heb ik veel respect voor.

 

 

Muziek

Susanne Vega - Tired of Sleeping

The Doors - Riders on the storm

Verwijzing

Intersubjectiviteit - WikiPedia

 

Verschijnen

 

 

Breng het kleinood binnen

en zie de sterren fonkelen,

laat de pracht ook kracht zijn

voor mijn gelaat.

 

Welke wegen ze ook gaat,

wat haar ook zal treffen,

vragend, strijdend, moordbelust of teder,

niets zal haar zien zonder ook te zeggen:

 

weeg en waag meer ...dan ooit te voren

stil in nacht voor ochtendgloren.

Zesenveertig tel ik er.

Diadeem.

 

 

 

Bijpassende muziek

1. Ravel - Daybreak

2. Susanne Vega - Luka

 

 

Oord der ogen

 

Wee degene die mij ziet,

spelonken slechts,

groot, vergroot, vergeten.

Gedachte - Inhoud - Niet - Meer - Zich - Zelf - Wegen

 

Vervloek de vervloekte niet meer

zonder op zijn staart te trappen,

gemelijk aan te dragen wat eigen

eigen is.

 

Zijn tail tales, stories, comprehensive waves,

als klaterend goud slechts blaak,

bleek, ontsloten open mond,

verstomd nietszeggend,

verweten open wond.

 

Zal 'k zien als bewijs van geweten,

geprezen lof die zich niet uit kan staan,

onthuld omhuld mis prijzen

...en verdraagt mij.

 

Een ieder die zich met vertalingen bezighoudt en daarnaast ook zelf teksten schrijft kent het fenomeen, het spanningsveld: waar houdt vertalen op en waar begint de bewerking? Maar laat het duidelijk zijn: vertalen en vrij vertalen en bewerken en vrij bewerken zijn verschillende zaken. Vertalen is niet bewerken, dat wil zeggen is niet bewerken met de bedoeling om een bewerking van iets bestaands tot stand te brengen om het vervolgens als zodanig met recht als iets nieuws (iets anders) te presenteren. En toch kan dat bij vertaalactiviteiten enigzins die vorm aannemen, want bij veel vertalingen noopt de vertaalslag van bron- naar doeltaal dikwijls tot een tamelijk vrije vertaling. Lastig. Hoe het één zich tot het ander verhoudt en waar je voor kiezen moet hangt mede samen met de doelen die je stelt bij (1) een mogelijke vertaling (strikt en/of vrij), (2) bewerking of (3) het schrijven van een eigen tekst geënt op en/of geïnspireerd door een werk van een auteur waarmee je niet eenzelfde brontaal deelt. En dan nog de auteursrechten die bij het één en ander een rol spelen, mocht je na vervaardiging van een product tot publicatie willen overgaan.

 

Zo ben ik enige jaren geleden begonnen met een vertaling van Rudolf Steiners voordrachtencyclus "Die Philosophie des Thomas von Aquino" (GA 74) en voel ik nu ook de behoefte om Steiners geschrift "Haeckel und seine Gegner" (uit GA 30) te gaan vertalen; zeker in dit Darwinjaar.

 

Procesmatig bezien laat het schrijven van vertalingen, bewerkingen of eigen authentieke teksten zich vergelijken met opnemen, verwerken en verstrekken/uitdrukken (expressie) van concepten, percepties, informatie, boodschappen enzovoort; dus zowel van buiten (omgeving) naar binnen (innerlijk) als van binnen weer naar buiten.

 

Deze korte notitie laat ik vergezeld gaan van een fijn en passend muziekstuk (naar mijn smaak althans):

Edie Brickell & New Bohemians - What I am

 

Hieronder de zangtekst:

 

What I am

 

'm not aware of too many things
I know what I know if you know what I mean

Philosophy, is the talk on a cereal box
Religion, is a smile on a dog
I'm not aware of too many things
i know what I know if you know what I mean

Chuck me in the shallow water
Before I get too deep

What I am is what I am are you what you are or what
What I am is what I am are you what you are or what

Oh I'm not aware of too many things
I know what I know if you know what I mean

Philosophy, is a walk on the slippery rocks
Religion, is a light in the fog
I'm not aware of too many things
I know what I know if you know what I mean
Do do ya

Chuck me in the shallow water
Before I get too deep
Chuck me in the shallow water
Before I get too deep

What I am is what I am are you what you are or what
What I am is what I am are you what you are or what
What I am is what I am are you what you are or what you are
What I am is what I am are you what you are or what

Da da da da
I say I say I say I do hey hey hey hey hey hey

Chuck me in the shallow water
Before I get too deep
Chuck me in the shallow water
Before I get too deep

Chuck me in the shallow water before I get too deep
Chuck me in the shallow water before I get too deep
Chuck me in the shallow water before I get too deep

Don't let me get too deep
Don't let me get too deep
Don't let me get too deep
Don't let me get too deep

What I am is what I am are you what you are or what
What I am is what I am are you what you are or what
What I am is what I am are you what you are or what you are
What I am is what I am are you what you are or what

Or what you are oh
Or what you are oh oh oh
Say what I am

Repercussion - Weerslag

 

I am just a rebel with(out) a cause.

Face outer and inner demons all my life long.

And I am born to be... whatever!

Geslaagd omdat ik mislukt ben; telkens weer opnieuw.

Nieuwe wegen die ik insla,

die anderen niet gaan;

zonder status,

...alleen.

Try to forget your sarrow

is lost your self in vain,

Cold Turkey my eye to eye

with shoulders straight.

True man.

 

 

Het bovenstaande gedicht van mijn hand heeft niets met drugs te maken. (Nooit drugs gebruikt.) Soms maak ik gebruik van the 'Distance Language' (het Engels) to make my self even more clear.

 

 

John Lennon (1940 -1980) maakte in zijn tijd zijn worstelingen door. Zo ook in 1969. Zie en beluister de volgende video op YouTube: Cold Turkey - John Lennon.

 

 

"After being told that Yoko's birthing problems were due to an excess of hallucinagens in John's and Yoko's bodies, the two of them (who really wanted a baby) went 'cold turkey' to kick the drug habit. John felt so much better afterward that he wanted to enlighten everyone, both about how hard it was to kick the habit and about how important it was. Like "the Ballad of John and Yoko," John hoped for "Cold Turkey" to be a Beatles single. The other three were against the idea, so the Plastic Ono Band released it."

 

Bron: John Lennon, an Annotated Discography

 

 

 

Hieronder Lennons zoon, Sean Lennon in zijn kinderjaren, vlak voordat Lennon vermoord werd (1980).

 

Gisteren ging Poetry International van start. Duur: 13 tot en met 19 juni 2009. Koningin Beatrix was bij de opening aanwezig, geflankeerd door burgermeester Aboutaleb. Maar het gaat natuurlijk niet om deze hoogwaardigheidsbekleders.

 

Zie de website 40e Poetry International Rottterdam voor meer informatie. Hier een handzaam overzicht van het avondprogramma in de Rotterdamse Schouwburg. Plaatsen dienen vooraf gereserveerd te worden. Betaling na afloop. Hoogte geldbedrag zelf te bepalen. Dat geldt echter niet voor alle programma-onderdelen als ik het wel

heb. Informatie daarover had duidelijker gemogen.

 

Ben zelf niet zo'n festivalganger, maar denk dat ik dit jaar wel een één of meer voordrachten, declamaties of voorstellingen bezoeken zal, tenminste als niet alles al voorbesproken is... Woon in Rotterdam, het feit dat één en ander in de avonduren plaatsvindt, vormt voor mij dus geen bezwaar. Voorts zijn er vanaf maandag de Poetry Afternoons, die rond 16:00 uur beginnen.

Reeds eerder schreef ik op Polyhymnia over schrijfster en dichteres Sylvia Plath, haar werk en tragische levensloop. Bijvoorbeeld in het artikel Schaduwpartijen langs Sylvia Plath. Al dertig jaar staat non-fictie bij mij voorop. Toch reserveerde ik altijd ruimte voor poëzie en biografieën, levensloopbeschrijvingen; waar mogelijk autobiografisch van opzet.

 

Wist niet dat een Amerikaanse speelfilm over Sylvia Plath al bijna een jaar op You Tube te bekijken valt, Sylvia geheten. Nou ja, beter later dan nooit. Moet hem zelf nog gaan bekijken en wil de bloglezers die dit ook nog niet wisten de film niet onthouden. Ongetwijfeld zal er wel wat op de speelfilm af te dingen zijn, maar ik denk dat het toch wel de moeite waard is. Voor een eerste indruk klik de video onderin dit artikel aan. Voor de complete speelfilm op You Tube, deel 1 tot en met 11, zie: Sylvia Plath - The Movie. De commentaren onder de filmdelen zijn ook vaak interessant en leerzaam om te lezen. Zo ervaar ik dat althans.

 

 

 

Bijgevoegd een muzieknummer voor weer een andere indruk van de toenmalige Zeitgeist (eind jaren vijftig, begin jaren zestig), met overeenkomende illussies over de liefde: "Not fade away" van de Rolling Stones in hun jonge jaren (naar het origineel van Buddy Holly). Helaas stopt de 'video-opname' abrupt na drie minuten.

 

Bij het ouder worden kan de volgende gewaarwording bij schoonheidsbelevingen je soms bekruipen: "...maar (mooie) vrouwen  worden steeds jonger". Dat terwijl je in werkelijkheid zelf  dus steeds ouder wordt... Neem aan dat een aantal vrouwen bij het vorderen van de leeftijd soortgelijke ervaringen richting mannen opdoen. Maar zeker weten doe ik dit niet. Heb zoiets nog niet eerder uit een vrouwenmond vernomen. Wel dat bepaalde mannen, bij voorkeur zonder buikje en niet vadsig, bij het kruipen van de jaren steeds interessanter en knapper zouden worden.

Johann Wolfgang Goethe was ook gevoelig voor vrouwelijk schoon, zeer gevoelig. Ook nog toen hij reeds de zeventig gepasseerd was. In dagblad Trouw is vandaag een aardig stukje verschenen over 'de affaire' die hij op 73-jarige leeftijd met een 19-jarige jongedame had, Ulrike von Levetzow. Zij bekoorde hem en zijn aanwezigheid was haar aangenaam. Las eerder eens dat hij haar op een zeker moment ten huwelijk vroeg. Bij die vraag zag hij haar aarzelen, waarop hij terstond vertrok. Met liefdeverdriet uiteraard.

De Duitse auteur Martin Walser heeft er onlangs een roman over geschreven. Een interview dat hem daarover werd afgenomen en vandaag in dagblad Trouw staat afgedrukt draagt de treffende en licht provocerende(?) titel: Oude mannen hebben lief. Punt.

Martin Walser leest vandaag om 20.00 uur voor uit zijn roman in het Goethe-Institut, Amsterdam. Morgen is hij om 18.00 in het Goethe-Institut, Rotterdam. Ik overweeg om het morgen bij te wonen in Rotterdam. Martha Bosman-Leopold heeft eens een mooi stuk over het liefdesdrama geschreven dat nu ook te lezen valt op internet: Goethe in Marienbad. Ze opent haar verslag met de volgende opmerkelijke passage (Goethe zelf aan het woord):

""Er zou over mijn geval een charmant comediestukje te schrijven zijn," zei Goethe in een gesprek met zijn ouden vriend, den kanselier von Muller, waarin hij zich voor het eerst vertrouwelijk geuit had over zijn verblijf in Marienbad, „een oude oom, die zijn nichtje veel te hevig bemint. Ja, mijn verlangens heb ik nog niet overwonnen, maar ik hoop ze te boven te komen.""

Hieronder het gedicht dat Goethe over (en voor) zijn Ulrike en zichzelf schreef.


Marienbader Elegie



Was soll ich nun vom Wiedersehen hoffen,
Von dieses Tages noch geschlossner Blüte?
Das Paradies, die Hölle steht dir offen;
Wie wankelsinnig regt sich's im Gemüte! -
Kein Zweifeln mehr! Sie tritt ans Himmelstor,
Zu ihren Armen hebt sie dich empor.

So warst du denn im Paradies empfangen,
Als wärst du wert des ewig schönen Lebens;
Dir blieb kein Wunsch, kein Hoffen, kein Verlangen,
Hier war das Ziel des innigsten Bestrebens,
Und in dem Anschaun dieses einzig Schönen
Versiegte gleich der Quell sehnsüchtiger Tränen.

Wie regte nicht der Tag die raschen Flügel,
Schien die Minuten vor sich her zu treiben!
Der Abendkuss, ein treu verbindlich Siegel:
So wird es auch der nächsten Sonne bleiben.
Die Stunden glichen sich in zartem Wandern
Wie Schwestern zwar, doch keine ganz den andern.

Der Kuss, der letzte, grausam süß, zerschneidend
Ein herrliches Geflecht verschlungner Minnen -
Nun eilt, nun stockt der Fuß, die Schwelle meidend,
Als trieb' ein Cherub flammend ihn von hinnen;
Das Auge starrt auf düstrem Pfad verdrossen,
Es blickt zurück, die Pforte steht verschlossen.

Und nun verschlossen in sich selbst, als hätte
Dies Herz sich nie geöffnet, selige Stunden
Mit jedem Stern des Himmels um die Wette
An ihrer Seite leuchtend nicht empfunden;
Und Missmut, Reue, Vorwurf, Sorgenschwere
Belasten's nun in schwüler Atmosphäre.

Ist denn die Welt nicht übrig? Felsenwände,
Sind sie nicht mehr gekrönt von heiligen Schatten?
Die Ernte, reift sie nicht? Ein grün Gelände,
Zieht sich's nicht hin am Fluss durch Busch und Matten?
Und wölbt sich nicht das überweltlich Große,
Gestaltenreiche, bald Gestaltenlose?

Wie leicht und zierlich, klar und zart gewoben
Schwebt seraphgleich aus ernster Wolken Chor,
Als glich' es ihr, am blauen Äther droben
Ein schlank Gebild aus lichtem Duft empor;
So sahst du sie in frohem Tanze walten,
Die lieblichste der lieblichsten Gestalten.

Doch nur Momente darfst dich unterwinden,
Ein Luftgebild statt ihrer festzuhalten;
Ins Herz zurück! dort wirst du's besser finden,
Dort regt sie sich in wechselnden Gestalten;
Zu vielen bildet eine sich hinüber,
So tausendfach, und immer, immer lieber.

Wie zum Empfang sie an den Pforten weilte
Und mich von dannauf stufenweis beglückte,
Selbst nach dem letzten Kuss mich noch ereilte,
Den letztesten mir auf die Lippen drückte:
So klar beweglich bleibt das Bild der Lieben
Mit Flammenschrift ins treue Herz geschrieben.

Ins Herz, das fest wie zinnenhohe Mauer
Sich ihr bewahrt und sie in sich bewahret,
Für sie sich freut an seiner eignen Dauer,
Nur weiß von sich, wenn sie sich offenbaret,
Sich freier fühlt in so geliebten Schranken
Und nur noch schlägt, für alles ihr zu danken.

War Fähigkeit zu lieben, war Bedürfen
Von Gegenliebe weggelöscht, verschwunden,
Ist Hoffnungslust zu freudigen Entwürfen,
Entschlüssen, rascher Tat sogleich gefunden!
Wenn Liebe je den Liebenden begeistet,
Ward es an mir aufs lieblichste geleistet;

Und zwar durch sie! - Wie lag ein innres Bangen
Auf Geist und Körper, unwillkommner Schwere:
Von Schauerbildern rings der Blick umfangen
Im wüsten Raum beklommner Herzensleere;
Nun dämmert Hoffnung von bekannter Schwelle,
Sie selbst erscheint in milder Sonnenhelle.

Dem Frieden Gottes, welcher euch hienieden
Mehr als Vernunft beseliget - wir lesen's -,
Vergleich ich wohl der Liebe heitern Frieden
In Gegenwart des allgeliebten Wesens;
Da ruht das Herz, und nichts vermag zu stören
Den tiefsten Sinn, den Sinn, ihr zu gehören.

In unsers Busens Reine wogt ein Streben,
Sich einem Höhern, Reinern, Unbekannten
Aus Dankbarkeit freiwillig hinzugeben,
Enträtselnd sich den ewig Ungenannten;
Wir heißen's: fromm sein! - Solcher seligen Höhe
Fühl ich mich teilhaft, wenn ich vor ihr stehe.

Vor ihrem Blick, wie vor der Sonne Walten,
Vor ihrem Atem, wie vor Frühlingslüften,
Zerschmilzt, so längst sich eisig starr gehalten,
Der Selbstsinn tief in winterlichen Grüften;
Kein Eigennutz, kein Eigenwille dauert,
Vor ihrem Kommen sind sie weggeschauert.

Es ist, als wenn sie sagte: "Stund um Stunde
Wird uns das Leben freundlich dargeboten,
Das Gestrige ließ uns geringe Kunde,
Das Morgende, zu wissen ist's verboten;
Und wenn ich je mich vor dem Abend scheute,
Die Sonne sank und sah noch, was mich freute.

Drum tu wie ich und schaue, froh verständig,
Dem Augenblick ins Auge! Kein Verschieben!
Begegn' ihm schnell, wohlwollend wie lebendig,
Im Handeln sei's, zur Freude, sei's dem Lieben!
Nur wo du bist, sei alles, immer kindlich,
So bist du alles, bist unüberwindlich."

Du hast gut reden, dacht ich: zum Geleite
Gab dir ein Gott die Gunst des Augenblickes,
Und jeder fühlt an deiner holden Seite
Sich augenblicks den Günstling des Geschickes;
Mich schreckt der Wink, von dir mich zu entfernen -
Was hilft es mir, so hohe Weisheit lernen!

Nun bin ich fern! Der jetzigen Minute,
Was ziemt denn der? Ich wüsst es nicht zu sagen;
Sie bietet mir zum Schönen manches Gute,
Das lastet nur, ich muss mich ihm entschlagen.
Mich treibt umher ein unbezwinglich Sehnen,
Da bleibt kein Rat als grenzenlose Tränen.

So quellt denn fort und fließet unaufhaltsam,
Doch nie geläng's, die inn're Glut zu dämpfen!
Schon rast's und reißt in meiner Brust gewaltsam,
Wo Tod und Leben grausend sich bekämpfen.
Wohl Kräuter gäb's, des Körpers Qual zu stillen;
Allein dem Geist fehlt's am Entschluss und Willen,

Fehlt's am Begriff: wie sollt' er sie vermissen?
Er wiederholt ihr Bild zu tausend Malen.
Das zaudert bald, bald wird es weggerissen,
Undeutlich jetzt und jetzt im reinsten Strahlen;
Wie könnte dies geringstem Troste frommen,
Die Ebb' und Flut, das Gehen wie das Kommen?

Verlasst mich hier, getreue Weggenossen!
Lasst mich allein am Fels, in Moor und Moos;
Nur immer zu! euch ist die Welt erschlossen,
Die Erde weit, der Himmel hehr und groß;
Betrachtet, forscht, die Einzelheiten sammelt,
Naturgeheimnis werde nachgestammelt.

Mir ist das All, ich bin mir selbst verloren,
Der ich noch erst den Göttern Liebling war;
Sie prüften mich, verliehen mir Pandoren,
So reich an Gütern, reicher an Gefahr;
Sie drängten mich zum gabeseligen Munde,
Sie trennen mich - und richten mich zugrunde.

Johann Wolfgang von Goethe (1823) 

Als puber spraken The Beatles me aan. Een nummer zoals We can work it out kan ik nog altijd waarderen; naïef en idealistisch. Later begon ik de Rolling Stones meer te waarderen, Sympathy for the Devil beluister ik zo nu en dan nog; de zangtekst van dit nummer komt dichter bij de waarheid dan menigeen bekennen durft. Niet veel later volgden allerlei andere muzikanten en muziekvormen waarvoor ik me openstelde. Van Supertramp bijvoorbeeld heb ik indertijd aardig wat grijsgedraaid (tijd van de LP's); sterke teksten soms, neem bijvoorbeeld de passage "...to feel like Johnny to good..." uit het nummer School; 'Johnny to Good': een Engelse variant van wat wij in Nederland een Brave Hendrik en / of Gekke Gerrit plachten te noemen. Klassieke muziek, volksmuziek enzovoort bleven niet achter bij een verdere ontwikkeling van mijn muzikale smaak.

Wat mij vandaag frappeerde was een nieuwsbericht over Phil Spector. Hij is schuldig bevonden aan doodslag op de 40-jarige actrice Lana Clarkson begaan in 2003. Over de strafmaat moet nog uitspraak worden gedaan, algemene verwachting is levenslange opsluiting.

Zie deze nieuwsvideo van de Volkskrant: Phil Spector schuldig bevonden.

Deze man heeft zekere invloed gehad op de ontwikkeling van popmuziek (qua producties en muziekgeluid), maar was al op jongere leeftijd gewelddadig ingesteld. Reeds vaker bedreigde hij mensen met vuurwapens. Triest dat hij zo ontspoord is, wel goed dat het recht zijn loop krijgt. Wat een mens bezielen kan.


Update (16-4-2009)
Gisteren stond in het Algemeen dagblad een uitstekend nieuwsartikel afgedrukt van Stefan Raatgever over het leven en de veroordeling van Phil Spector. Daarin wordt bevestigd wat ik al dacht, deze man heeft iets onder de leden en dat wist hij zelf ook, ik citeer uit het nieuwsbericht:

Uit: Geniale gek gekooid
",,Tot op zekere hoogte ben ik gek,’’ zei Spector zelf in 2002, in zijn laatste interview met de Engelse Daily Telegraph. ,,Ik neem medicijnen tegen schizofrenie. Binnenin mij vechten duivels tegen me. Zo ben ik zelf m’n eigen ergste vijand. Ik heb een dubbele persoonlijkheid.’’

Om die reden trok Spector, zo vertelde hij, zich in 1981 terug uit de muziekwereld. In zijn imitatiekasteel in Alhambra, een voorstad van Los Angeles, leeft hij als kluizenaar. Naar verluidt met slechts een jukebox, gevuld met alleen door hém geproduceerde hits, als gezelschap."

Eerder ingrijpen was gewenst geweest, uiteindelijk is het toch mis gegaan. Maar goed, dat is een constatering achteraf.

Menselijke temperamenten, je hebt ze in soorten, maten en mengvormen. Trillen ervaringen en belevingen (uit het verleden) regelmatig lang na in je binnenste, dan is dat een aanwijzing voor een mogelijk feit dat een melancholisch temperament overheerst. Naast een melancholisch wordt ook een sanguinisch, cholerisch en flegmatisch temperament onderscheiden.

Ook kunstenaars hielden / houden zich met menselijke temperamenten bezig. Neem bijvoorbeeld twee muziekcomponisten: Onno Krijn en Carl August Nielsen. De titel van dit blogbericht is ontleend aan een zinsnede in een tekst op een webpagina van de VPRO: Onno Krijn, De Vier Temperamenten, Musicworks. Via het rechtmenu van die webpagina kunnen vier muziekcomposities van Krijn worden beluisterd, welke de vier temperamenten tot onderwerp hebben. Een hoogst eigen muzikale invuling natuurlijk, maar zeker interessant. De tweede symfonie van Nielsen is ook aan de vier temperamenten gewijd.

Goede Vrijdag


Ik weet,
maar ik kan niet
en mijn wil versplintert...
Vrede.

Ben me bewust
waarheid,
schoonheid,
goedheid.

Maar wat ik geloof, heeft geen grond,
wat ik liefheb is tevergeefs
en hoop is vervlogen.
Vrede.

Wat kan tuimelen?
Wat kan brengen, behouden, vervullen,
in deze oase van rust(?), doodserker voor mijn zijn.
Strijd.

En zie ik levend geloof goedheid zegenen,
schone liefde daad volbrengen,
...ware hoop (ge)wagen belichamen.
Kruis.

To become or not become, that's the struggle...
Korte notitie bij een rationeel afgewogen voluntaristische wilsbeschouwing op idealistische gronden


Ervaring
Het schijnbare wordt beleefd (als zijnde waar).
Het eigenlijke wordt gezegd (als zijnde overwogen).
Het feitelijke wordt geweten (als zijnde ontkracht).

Droom- of schrikbeeld
Wanneer het ontkrachte overwogen wordt in aanschijn van het schijnbaar ware, devalueert ook de overweging met het overwogene.

Ontwaken
Zo al het onware als zijnde waar in de wereld van de schijn.
Zo al het (on)wezenlijke als zijnde benoemd in de wereld van de taal.
Zo al het ware als zijnde ontkracht in de wereld van het gegevene.

Noot
En een midden hield het eigenlijke, als ontrouwe deugd, tussen schijnbaarheid en feitelijkheid.

Naakt nu voor aangezicht


Waken over het onbewaakte
met hoon,
dat is wat zij doen,
zij.

En waag het niet te betwijfelen dat zij weten
wat ze weten;
zij, die tomeloos dorsten
...naar lessing.

Hij wil niet weten zichzelf zonder beroering,
spruwen zij,
zij; en mijn mantel leg ik af,
ik.

Er zijn wel eens van die woorden waarvan je denkt die zouden moeten bestaan, ook al hoorde je ze nog niet eerder om je heen. Dan kan het gaan om een nieuw woord, wat je dan zou kunnen introduceren of een woord dat uit gebruik is geraakt of misschien nooit echt aansloeg. Mij overkwam dit gisteren weer eens, het gebeurt vaker. Je denkt na, stuit op begrippen, betreedt een wereld van ideeën en wendt je vervolgens tot de taal om die ideeën te vertolken. Zo kwam ik gisteren in een wijdse beschouwing, die er nu even niet toedoet (moet die nog laten rijpen), ondermeer op woorden als man, mannelijk en ontmannen. Het woord ontmannen duidt op 'van mannelijkheid ontdoen' of zelfs castreren; in mijn beschouwing was een tegenpool van node en dan kom je natuurlijk uit op ontvrouwen of ontvrouwelijking.

Ontvrouwen, ooit wel eens van gehoord? In mijn directe omgeving werd het in ieder geval niet gebezigd. Met behulp van google ging ik op verder onderzoek uit, want in mijn woordenboeken en naslagwerken thuis had ik het woord niet aangetroffen, en zowaar: ondermeer in het Woordenboek der Nederlands Taal wordt er even over gerept. Het is een woord dat min of meer in onbruik is geraakt of nauwelijks ingang vond, heel af en toe wordt het nog wel in de mond genomen.

Vind het een treffende term, welke wijst op verschijnselen en processen die zich niet alleen vandaag de dag nog altijd voordoen, maar weldegelijk ook in de toekomst zullen blijven optreden.

WNT omschrijft 'ontvrouwen' als (korte en voor de hand liggende omschrijving):
haar vrouwelijke aard verloren hebbende. (1892)

Nuttig dat voorvoegsel ont-. Het kan ontkrachten, ontpitten; verdere omschrijving uit van Dale: de door het grondwoord genoemde toestand ongedaan maken.

De digitale internet versie van WNT kan ik van harte aanraden. Goed dat dit op internet is gezet en voor iedereen beschikbaar is gesteld. Je moet je er alleen even laten registreren (gratis) om het in gebruik te kunnen nemen. Als de term ontvrouwen nog niet bestaan had in de Nederlandse taal, zou ik het in een gedicht verwerkt hebben; iets wat op zich nog altijd kan natuurlijk. En dit smaakt natuurlijk naar meer: welke termen zijn er in andere talen voor dit begrip (en verschijnsel) in omloop? Verneem ze graag.

Afbeelding: Zelfbewust zelfportret van Charley Toorop

In aansluiting op mijn vorige blogbericht dat polemiek tot onderwerp had, waarbij Goethes dichtregel 'alleen wat vruchtbaar is, is waar' centraal werd gesteld, volgt nu het daarbij behorende complete gedicht van Goethe in de oorspronkelijk taal: het Duits. De dichtregel in kwestie: 6e strofe, regel 3.


Hier een audio-video weergave: Vermächtnis

 
En onder de afbeelding van Johann Wolfgang von Goethe de dichttekst. Zo kan zowel geluisterd als gelezen worden.









Vermächtnis
 
Kein Wesen kann zu Nichts zerfallen!
Das Ew'ge regt sich fort in allen,
Am Sein erhalte dich beglückt!
Das Sein ist ewig: denn Gesetze
Bewahren die lebend'gen Schätze,
Aus welchen sich das All geschmückt.
 
Das Wahre war schon längst gefunden,
Hat edle Geisterschaft verbunden;
Das alte Wahre, faß' es an!
Verdank' es, Erdensohn, dem Weisen,
Der ihr, die Sonne zu umkreisen,
Und dem Geschwister wies die Bahn.

Sofort nun wende dich nach innen,
Das Zentrum findest du dadrinnen,
Woran kein Edler zweifeln mag.
Wirst keine Regel da vermissen:
Denn das selbständige Gewissen
Ist Sonne deinem Sittentag.

Den Sinnen hast du dann zu trauen,
Kein Falsches lassen sie dich schauen,
Wenn dein Verstand dich wach erhält.
Mit frischem Blick bemerke freudig,
Und wandle sicher wie geschmeidig
Durch Auen reichbegabter Welt.

Genieße mäßig Füll und Segen,
Vernunft sei überall zugegen,
Wo Leben sich des Lebens freut.
Dann ist Vergangenheit beständig,
Das Künftige voraus lebendig,
Der Augenblick ist Ewigkeit.

Und war es endlich dir gelungen,
Und bist du vom Gefühl durchdrungen:
Was fruchtbar ist, allein ist wahr;
Du prüfst das allgemeine Walten,
Es wird nach seiner Weise schalten,
Geselle dich zur kleinsten Schar.

Und wie von alters her im stillen
Ein Liebewerk nach eignem Willen
Der Philosoph, der Dichter schuf,
So wirst du schönste Gunst erzielen:
Denn edlen Seelen vorzufühlen
Ist wünschenswertester Beruf.

Een overpeinzing vandaag. Schreef onlangs dat polemiek niet slecht is, tegelijk denk ik nu aan een uitspraak van Goethe: Alleen wat vruchtbaar is, is waar. Aan beide uitspraken valt op het eerste gezicht wat af te dingen. Verzanden veel polemisten, zeker vandaag de dag, vaak niet in oeverloze woordenstrijd; komen verdachtmakingen daarbij ook dikwijls niet voorop te staan en hanteren veel pennestrijders vaak ook geen oneigenlijke middelen? 'Alleen wat vruchtbaar is, is waar', is een prachtige uitspraak, maar zie de gruwelen en verwoestingen om ons heen, zijn die minder waar...?
 
Meningen hoeven niet waar te zijn, maar de samenleving staat bol van meningenstrijd. De begrippen 'controverse' en 'polemiek' liggen dicht bij elkaar, verbindend element: meningsverschil. Polemiek hangt direct samen met retorica en is één der stijl- en uitdrukkingsvormen van de kunst van het gesproken woord; schriftelijk weergegeven. Maar het is meer dan alleen een retorische stijl- en uitdrukkingsvorm, het draagt een wilselement in zich: strijd, strijd willen aangaan of niet uit de weg willen gaan. Maar waarom, waartoe en hoe en om welke redenen? Het kleed, de wapenuitrusting is zichtbaar: de taal, het gesproken en geschreven woord.
 
Waar de leugen regeert en hiaten in kennis ongemoeid mogen blijven, verdonkermaand zelfs, zal verwoesting om zich heen grijpen, bevorderd worden? Is dat wat Goethe impliciet ook bedoelt met zijn stelling: alleen wat vruchtbaar is, is waar? Vannacht ging mij over dit onderwerp een intuïtie op: 'Het gezegde niet gestand doen, voordat je voor jezelf instaat, daaruit wordt alle polemiek geboren'.
 
Zal die stelling de komende tijd voor mezelf niet alleen in herinnering brengen en doordenken, maar ook toetsen en duiden aan de (sociale) werkelijkheid.

Feniks

En wat uitwoedt
is me bekend,
grijpt niet meer aan
en omcikelt niet langer.

Wijdbeens vrij
bevreemdt me wat nasmeult,
in as gelegd,
aan gezicht van nieuw landschap.

Rondom nieuwe wapenen,
handen en voeten tegelijk,
zonder romp en hoofd nog,
wezensaard bestemd.

Sterven en geboren worden,
leven op aarde;
gaan zien en dragen
wat mij is, ik word.

Morgenster

Het gaat niet aan om trots te weerleggen,
want wat ik niet kan
en ook niet wil doen,
laat ik me niet zeggen.

Breng niet alles terug naar één,
voordat je weet wat wegen is;
eer jij weer vooruit ziet, getroffen en bevreemd,
zal mijn wachten weten zijn

en jou ook doen bekoren.
Wil je weg en liefde kennen(?),
ook als harten smarten brengen(?),
...gedra weldra mijn Ochtendgloren.

Muziek, wat zou de wereld zijn zonder muziek?! Of bescheidener uitgedrukt wat zou mijn wereld zijn zonder muziek? Heel wat schraler, kouder, eentoniger... Vandaag richt ik me (weer) tot Susanne Vega. Wat een prachtige nummers heeft ze toch geschreven en uitgevoerd.

Deze week een nieuw toppunt in de onophoudelijke stroom van geldschandalen; nu Bernard Madoff, oud-directeur van Wallstreet... Reeds in 1999 werd ervoor gewaarschuwd, zonder dat dat door de autoriteiten werd opgepakt. Dan weet je genoeg. Maar goed, Suzanne kan het beter uitdrukken.

Hier om te beluisteren: Penitent

En hieronder de zangtekst.


Penitent

Once I stood alone so proud
held myself above the crowd
now i am low on the ground.
From here i look around to see
what avenues belong to me
I can't tell what ive found.
Now what would You have me do
i ask you please?
I wait to hear.

The mother, and the matador,
the mystic, all were here before,
like me, to stare You down.
You appear without a face,
disappear, but leave your trace,
i feel your unseen frown.
Now what would you have me do
I ask you please?
i wait to hear
your voice,
the word,
you say.
i wait to see your sign
would i
obey?

I look for you in heathered moor,
the desert, and the ocean floor
how low does one heart go.
looking for your fingerprints
i find them in coincidence,
and make my faith to grow.

Forgive me all my blindnesses
my weakness and unkindnesses
as yet unbending still.

struggling so hard to see
my fist against eternity
and will you break my will?

Now what would you have me do
i ask you please?
i wait to hear
your voice,
the word
you say
i wait
to see your sign
could i
obey?