Bij het opruimen van de boekenkast kwam ik 5 boeken tegen van de Engelse cartoonist Giles. Ik kocht ze rond 1980 en heb ze al jaren niet ingekeken. Wat ik me herinner zijn knap gemaakte tekeningen, over actuele Britse onderwerpen waar ik indertijd niet veel van begreep.

Als ik ze nu weer doorblader valt opnieuw het fraaie tekenwerk op. Fijn getekende, karikaturale figuurtjes, tegen losjes gepenseelde achtergronden, met grijstinten voor meer dieptewerking. Een plezier om naar te kijken.

De onderwerpen zijn inderdaad niet altijd direct te vatten. Wat weet ik nog van de Engelse actualiteiten van 30 jaar geleden ? Niet veel. Maar sommige grappen blijven leuk. Een agent, bijvoorbeeld die een man in een slaapzak, buiten de poort van Wimbledon, wekt met de mededeling: 'U heeft zich verslapen. Borg heeft gewonnen 6-2, 6-2, 6-3.'

Okee, geen dijenkletser, maar als cartoon is hij goed. Op Wikipedia lees ik dat Giles uitgeroepen is tot de beste Britse cartoonist van de 20ste eeuw. Zelf heeft hij daar geen weet van gehad, want hij stierf in 1995, 5 jaar voor de verkiezing. Hij had er toen ruim 40 jaar opzitten als tekenaar voor de Daily Express.

Dat blijkt een tamelijk rechts krantje te zijn, met schreeuwerige koppen en sensationele berichtgeving. Iets waar ik in 1980 geen weet van had. Giles zelf had daar naar het schijnt gemengde gevoelens bij, want zijn sympathieën lagen eerder bij de linkse politiek. Maar hij verdiende er wel goed.

En zijn jaarlijkse bundels cartoons gingen als warme broodjes over de toonbank. Meer dan 50 zijn er verschenen en ook nadat hij al jaren gestopt was met tekenen bleven er nieuwe bundels uitkomen.

Giles heeft een interessant leven geleid. Hij is begonnen als tekenfilmmaker in de jaren '30. In 1937 publiceerde hij zijn eerste cartoons in een links georiënteerde zondagskrant. Door een ongeluk werd hij doof aan een oor en blind aan een oog. Gedurende de 2e wereldoorlog werkte hij als oorlogscorrespondent en maakte de bevrijding van de concentratiekampen mee.

Rijk en beroemd werd hij met zijn werk voor de Daily Express en de Sunday Express. Maar onderschat het niet, hij moest wel 3 à 4 van die gedetailleerde tekeningen per week produceren. En dat is hard werken.

Ik besluit 2 van de 5 boeken te houden (de 22ste en de 33ste bundel) en de rest toch maar weg te doen. Je kunt niet alles bewaren en de cartoons van Giles zijn inmiddels ook te bekijken via internet op http://www.gilescartoons.co.uk/

Voor wie bang is dat ik nu kostbare boeken weg ga gooien: Op E-bay staan ze te koop voor 1 pond per stuk...

Er schijnen mensen te zijn die zo'n overzichtelijk bestaan hebben en zo weinig bezittingen, dat ze jaarlijks kunnen beslissen welke spullen ze nog nodig hebben. De rest gooien ze weg.

Ik heb daar bewondering voor. Niet dat ik problemen heb met weggooien, maar waar vind ik de tijd om elk jaar al mijn spulletjes kritisch tegen het licht te houden ? De praktijk is dat er in de loop der jaren, op verschillende plaatsen in het huis, zaken neergezet zijn die daar, ongehinderd en heel lang, blijven staan zonder dat iemand er naar omkijkt.

Ja, natuurlijk staan ze soms wel een beetje in de weg. Maar vaak verschuilen ze zich onopvallend, achter of onder andere spullen, die wel af en toe gebruikt worden. Je komt ze dus pas tegen als je echt eens de boel overhoop haalt. Bijvoorbeeld als je verwacht over niet al te lange tijd te gaan verhuizen.

Wat je dan vindt is vaak verbazingwekkend. Twee computermuizen en toetsenborden, bijvoorbeeld. Een handig schakelkastje waar vier printers of scanners, of pc's met parallelle poorten, op aangesloten kunnen worden. Een faxapparaat ! Wie gebruikt dat nog ? Een doos vol snoeren en computerkabels met aansluitingen die je op moderne apparatuur niet meer tegen komt.

Maar vooral heel veel, heel oude, software. Voor een deel zelfs op ouderwetse floppy-discs ! Originele versies van Windows 95 en -98. Microsoft Works en Money, fotobewerkingsprogramma's, beveiligingssoftware en een heel mooi programma voor het meersporig opnemen van muziek, dat het helaas niet doet op modernere versies van Windows.

Voor dat laatste kun je trouwens tegenwoordig gratis zogenaamde 'open source software' downloaden van internet. Ik heb laatst eens geëxperimenteerd met het muziek-opneem-programma Audacity. Zoek daar eens naar met Google, als het je interesseert.

De mooiste vondst van alles was een dik leerboek voor het tekstverwerkingsprogramma Word Perfect 6. Voor Windows, staat er trots op de omslag en als je het openslaat blijkt het om Windows 3.1 te gaan. Het boek dateert uit 1994.

De prehistorie ! In de eerste alinea staat dat je het woord 'win' moet intypen achter de 'dos prompt'. Ja, kinderen, daar staan jullie van te kijken, hè ? Nooit geweten dat een computer zoiets als een 'dos prompt' had ?

Dat was uit de tijd dat een pc, na minutenlang ratelend en steunend opstarten, niets meer te zien gaf dan een zwart scherm, met onderin wat lettertjes en een knipperende cursor. Dat was de 'dos prompt'. En om überhaupt iets met je computer te kunnen doen moest je daar een commando intypen ! Niets icoontjes aanklikken.

Bij die oude computers zat niet eens een muis ! Een muis ? Dat was toch een klein grijs diertje dat graag kaas at ? Ja, vroeger... Dat waren nog eens tijden. Maar de eerste pc die ik in huis had, een loeizwaar bakbeest met een piepklein beeldschermpje, had ook minder geheugen dan mijn huidige mp3-speler.

Zou er voor al die afgedankte apparatuur en die achterhaalde programma's, een museum bestaan ? Zou eigenlijk wel moeten. En als je computermuseum intypt in Google vind je er ook een aantal. Jammer voor hun, maar ik heb al iemand gevonden die mijn oude pc's en toebehoren wil hebben.

Er begint trouwens enige tekening in de opruim-strijd te komen. Hoewel alles nog her en der in huis staat heb ik ook geïnteresseerden gevonden voor de boeken, de tijdschriften, de strips, de landkaarten, de stereo-apparatuur en de postzegels ! Nu nog hopen dat ze het allemaal ook echt op komen halen...

Het begint een beetje uit de hand te lopen met al die web-accounts. Naast dit blog, heb ik natuurlijk een Hyves pagina http://jan-de-stripman.hyves.nl/ , zoals een hele groep andere vk-bloggers. Een paar keer per week ga ik er kijken en soms voeg ik iets toe, of haal ik iets weg. Op Hyves heb ik, sinds april vorig jaar, 74 vrienden gemaakt en mijn pagina is 1137 keer bezocht.

Ongeveer net zo lang heb ik een Netlog-account http://nl.netlog.com/deStripman . Netlog lijkt op Hyves, is internationaler, maar je kunt er minder mee en er komt nooit iemand kijken. Dus sinds het begin heb ik er verbazingwekkend weinig aandacht aan besteed.

Om ook eens een ander weblog uit te proberen heb ik een tijdje terug een blog op Blogspot http://stripmanprikbord.blogspot.com/ aangemaakt. Een echt aanlokkelijk alternatief voor het VK-blog is dat niet. Al was het maar omdat er zo weinig bezoekers komen. Ik heb er wel widgets met verwijzingen naar het VK-blog en Twitter op staan, dus een verdwaalde internetter zou er de goede weg gewezen kunnen worden.

Een beetje per ongeluk, omdat ik op iemand anders wilde reageren, maakte ik onlangs een account aan op Friendfeed http://friendfeed.com/jandestripman . Eigenlijk is dat een soort Twitter maar dan een stuk onbekender. Sinds ik er aanwezig ben heb ik nog geen enkele reactie ontvangen. Maar je kunt je Friendfeed account wel naadloos koppelen aan Twitter, zodat alles wat ik op het laatste plaats ook automatisch op de eerste verschijnt.

En dan sinds vorige week ben ik dus ook aanwezig op Twitter http://twitter.com/jandestripman . Of ik het nu een groots medium ga vinden weet ik nog niet. Met het volgen van een 20-tal medetwitteraars begint het al aardig druk te worden. Hoe moet dat met meer dan 100, zoals bij sommige twitter-gebruikers ?

Aan de andere kant is het leuk om te zien dat ik in zo korte tijd toch al 15 volgelingen heb gekregen. Een paar keer per dag een enkel regeltje plaatsen is geen moeite en het is handig om collega-bloggers op de hoogte te houden en zelf op de hoogte te blijven, van de nieuwste blogs.

De toekomst zal uitwijzen of ik er echt actief mee bezig blijf of dat ook Twitter na verloop van tijd in het rijtje slapende accounts terecht komt...

Iedereen die zich in het openbaar vertoont kan kritische opmerkingen van omstanders verwachten. Dat geldt in kleine kring, het eigen gezin: 'Ruim je vuile sokken nu eens op !', op het werk: 'Dat rapport had ik eergisteren al moeten hebben !' en zelfs op internet: 'Je verhaal slaat nergens op' of 'Je had die foto zonder flits moeten maken'.

De vraag is of je er altijd op zit te wachten, op al die kritiek. Het kan positief uitwerken, natuurlijk, als er handige aanwijzingen en tips bij zitten. Je leert, door je kritiek ter harte te nemen, hoe je je in het sociaal verkeer gedragen moet. Maar teveel kritiek kan ook negatief werken. Je kunt er onverschillig of opstandig van worden.

De meeste mensen groeien op onder een stroom van kritiek en correcties. Ouders voeden hun kinderen op door ze te vertellen hoe ze dingen moeten doen, maar ook door ze te corrigeren en op hun fouten te wijzen. Je zou dus zeggen dat kritiek accepteren iets is dat ons gemakkelijk afgaat. Toch is dat niet altijd het geval.

Kinderen verdedigen zich al door excuses voor hun misstappen aan te voeren, of de schuld op een ander af te wentelen. Bij veel volwassenen is het niet anders. We hebben misschien minder moeite met opmerkingen van mensen waar we veel respect voor hebben, onze ouders bijvoorbeeld, maar van anderen kan het moeilijker zijn om een goed bedoelde correctie aan te nemen.

Daarbij komt dat we de motieven achter de kritiek misschien niet altijd vertrouwen. Van opvoeders mag men verwachten dat ze met de beste bedoelingen hun kroost corrigeren. Maar bij andere vormen van kritiek kan de twijfel gemakkelijk toeslaan. Is dit opbouwend bedoeld ? Of alleen maar lekker een ander de grond in stampen om er zelf beter uit te komen ?

In een tijd waarin het meer en meer aangemoedigd wordt om vrijuit te spreken en geen blad voor de mond te nemen, zou je denken dat er makkelijker omgegaan wordt met kritiek. Fris van de lever zeggen dat de ander niet deugt, maar dan ook met een glimlach accepteren hoe je zelf tot de grond toe afgebrand wordt.

Veel mensen reageren echter ronduit kribbig als ze op een foutje worden gewezen. We hebben een kort lontje zegt men. Soms loopt het uit op scheldpartijen, handgemeen of erger. En een enkele keer kruipt de aangesprokene in de slachtofferrol: 'Ik doe ook nooit iets goed ! Ik mag ook niets zeggen ! Ik wordt gedemoniseerd...'.

Je ziet dat ook in de politiek en dan vooral in kringen waarin men zeer kritisch staat tegenover andere politieke stromingen en mensen uit andere culturen. Die anderen worden zonder remmingen uitgekafferd, want de waarheid mag gezegd worden. Maar na een grof gebekte uitval schiet men vaak razendsnel in de slachtofferrol. Niet erg consequent. Als je vindt dat beledigen mag dan moet je zelf ook tegen een stootje kunnen.

Kritiek is een zaak van geven en nemen. Maar bij alle kritiek moet men zich ook afvragen wat het beoogde doel is. Alleen maar kankeren uit arrogantie, om te laten zien hoe superieur, stoer en intelligent men is ? Of uit medeleven opmerkingen maken, met het doel de ander bij te sturen, te helpen en laten groeien ?

In het eerste geval zou ik zeggen, dim eens een beetje, hier schiet niemand iets mee op. Als het laatste de bedoeling is dan moeten we niet vergeten dat een compliment op zijn tijd ook erg goed uit kan pakken. Niet alleen hameren op wat fout gaat, maar ook de positieve kanten belichten. Dat werkt het beste !

De strip is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Eerdere afleveringen van dit verhaal verschenen op: 12 december - 16 december - 27 december - 29 december - 10 januari - 13 januari - 24 januari - 27 januari - 7 februari - 10 februari - 21 februari - 24 februari - 7 maart -

Ik heb er tot nu toe niet veel over willen zeggen want er is nog niets zeker, maar het lijkt toch waarschijnlijk dat we het komende jaar gaan verhuizen. Ik druk me voorzichtig uit, want we moeten eerst nog maar een geschikt huis zien te vinden, dat aangepast is of kan worden aan mijn lichamelijke toestand.

En we moeten ook nog definitief bericht krijgen, van de gemeentelijke overheid, dat we daarbij de nodige ondersteuning zullen gaan krijgen. Maar, de eerste berichten uit die hoek zijn positief, dus de verwachtingen zijn gewekt.

Ondertussen zit en lig ik, in onze oude woning, kritisch om me heen te kijken. Er staan veel spullen in ons huis en al peinzende vraag ik me af of we die straks ook allemaal weer in ons nieuwe huis zouden willen hebben. Nu ik zelf niet meer met dingen kan slepen wil ik graag de hoeveelheid spullen, die anderen voor mij moeten gaan verslepen, wat verminderen.

Kasten vol boeken die al jaren niet meer ingekeken worden. Jaargangen van het prachtige tijdschrift National Geographic, die voor een groot deel, direct na ontvangst, op een stapel gelegd zijn en daar niet meer van af zijn gekomen.

Een monumentale 10-delige encyclopedie uit de jaren '50. Een stapel landkaarten, van een halve meter hoog. Drie postzegelalbums, vooral gevuld met oostblokzegels uit de jaren '70.

En ik heb ook nog een berging vol staan. Dozen waarvan ik niet eens meer weet wat voor boeken er in zitten ! Stripboeken liggen er in ieder geval bij, van Agent 327, Robbedoes en Kwabbernoot, Claire Bretécher en Henk Julsing. Maar even naar beneden draven om die handel eens duchtig door te spitten behoort niet meer tot de fysieke mogelijkheden.

Verkopen ! Hoor ik sommige lezers al lispelen. Maar als het op handelen aankomt ben ik een antitalent. Ik heb wel eens wat op Marktplaats gezet en ook wel eens reacties gekregen op mijn advertenties.

Maar, zelfs als ik akkoord ging met de helft van de vraagprijs, struikelde de transactie steevast omdat de koper de spullen niet op wilde komen halen en ook geen portokosten wilde betalen. Moet ik het dan, voor die paar grijpstuivers, ook nog thuis komen bezorgen !?

Mijn langspeelplaten heb ik vorig jaar al weggegeven. En vroeger, toen ik nog wat vlotter ter been was heb ik wel eens een familielid overvallen met een overtollig kastje, tafeltje, of een tas boeken. Dat zit er nu niet meer in.

En familie en vrienden zitten natuurlijk ook niet te wachten op mijn oude troep. Op een eerste rondgestuurde mail, over boeken die ik wel kwijt wilde, kreeg ik niet één antwoord. Zelfs geen: Sorry, Jan, maar we hebben zelf al genoeg waardeloze spullen.

Okee. Maar ergens stuit het me tegen de borst om de hele handel zomaar bij het grof vuil te zetten. Op een of andere manier raak je toch gehecht aan die oude troep. In de komende maanden ga ik dus maar af en toe naar de berging om wat in die dozen te rommelen.

Ik heb nog wel even tijd. Een paar dingen zijn misschien nog de moeite van het bewaren waard, de rest gaat dan maar naar de kringloopwinkel. Als er zich in de tussentijd niemand meldt die er toch nog interesse in heeft...

De strip is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Eerdere afleveringen van dit verhaal verschenen op: 12 december - 16 december - 27 december - 29 december - 10 januari - 13 januari - 24 januari - 27 januari - 7 februari - 10 februari - 21 februari - 24 februari -

Ja, beste mensen, het viel niet mee gisteren. Jullie weten dat ik niet veel buiten kom. Mijn gezondheid maakt het al moeilijk, het slechte weer van de laatste maanden werkte niet mee en de afgelopen week was ik ook nog eens zwaar verkouden. Ik was dus wel een beetje bezorgd toen ik het dorp in ging om te stemmen. Je hoort immers de gekste dingen tegenwoordig.

Ik stak mijn neus buiten de deur en ja, hoor ! Daar stormde een woeste horde muzelmannen, met wapperende baarden, door de straat. Mijn ogen werden verblind door blikkerende zwaarden, waterpijpen en flitsende tanden.

Gelukkig is het stembureau gevestigd in een bejaardencentrum, vlak om de hoek. Dus ik vermande me en klom op mijn elektrische fiets. Voorzichtig laveerde ik tussen de tulbanden en boernoezen door. Met moeite wist ik een paar laag overvliegende hoofddoekjes te ontwijken en op één moment scheelde het maar een haar, of ik was door een opdringerige boerka in de sloot gedreven.

Mijn adem werd afgesneden door de rook van afgebrande woonhuizen. Ik sloot mijn ogen voor de geplunderde dorpsschool en de ruïne van de katholieke kerk en probeerde de hulpkreten van onteerde en belaagde vrouwen en meisjes niet te horen.

Graag had ik geholpen, maar tegen deze overmacht was ik sowieso kansloos geweest. Er stond me maar één weg open: Naar het stembureau en daar, met een machtig gebaar van het rode potlood, de geschiedenis een wending ten goede geven.

Na een urenlange worsteling met fanatieke moellahs, slangenbezweerders en tapijtverkopers struikelde ik het bejaardenhuis binnen. Daar was het al een stuk rustiger. Een enkel oudje schuifelde, achter een rollator, door de gang en groette me afwezig in het voorbijgaan.

In het stemhokje ontdekte ik tot mijn verrassing dat ultrarechts Nederland vergeten was een afdeling in ons dorp op te richten. Dat werd geen stem op een hoogblonde ariër, dus. Nu ja, dan maar een oude kennis op de lijst van een progressieve lokale partij aangekruist.

Toen ik weer buiten kwam was de situatie daar radicaal veranderd. De onlusten en relletjes, die ik eerder meende waar te nemen, leken in rook opgegaan. De moslim-tsunami was als bij toverslag geweken.

Het zonnetje scheen, de lucht was helderblauw en rook naar lente, met een lichte zweem van komkommer. De vogels kwinkeleerden in het groen. Op de parkeerplaats zag ik tevreden dorpsgenoten uit hun keurige gezinsauto's stappen en monter de weg naar het kiesbureau inslaan.

Mooi ! De democratie was weer gered !

In de voorlopige uitslag, die ik vanochtend op internet zag, is de lokale partij van mijn keuze de grootste geworden in de gemeenteraad. Mooi in een dorp waar VVD en CDA het traditioneel voor het zeggen hadden. De linkse partij waar ik landelijk op stem heeft in ons dorp weinig inbreng, maar heeft in andere gemeenten wel leuke successen geboekt...

Afgelopen zondag zijn de webcams van Vogelbescherming Nederland op beleefdelente.nl weer opgestart. In het radioprogramma Vroege Vogels werd het startschot gegeven voor een nieuw seizoen van meekijken met de nestelende vogels.

Dit jaar worden de volgende soorten gevolgd: steenuil, torenvalk, oehoe, koolmees, ooievaar, boerenzwaluw, kerkuil en boomklever.

Maar liefst 3 verschillende uilensoorten, dus. In vergelijking met vorig jaar zijn de opvallendste afvallers de slechtvalk, lepelaar en ijsvogel. Van de laatste kun je het je voorstellen, daarvan is het de afgelopen 2 seizoenen niet gelukt om broedactiviteiten in beeld te brengen.

Maar met name de slechtvalk was juist een publiekslieveling die garant stond voor spanning, dramatiek en sensatie. Hopelijk wordt dat goed gemaakt door een van de andere vogelsoorten. En anders zijn er genoeg andere sites te vinden waar broedende slechtvalken gevolgd kunnen worden.

Denk niet dat er nu, zo vroeg in het jaar nog niet veel te zien zal zijn. De oehoe van beleef de lente zit al te broeden. Het gaat om een Nederlandse vogel, de locatie van het nest wordt geheim gehouden om verstoring te voorkomen.

Bij de Duitse Uhucam hebben we 2 jaar geleden kunnen zien wat een prachtige beelden deze grootste uilensoort op kan leveren. En in de Duitse Eiffel zijn de vogels ook al voor de camera gesignaleerd. Dus wie weet krijgen we zicht op twee broedsels.

Beleef de lente is ook te volgen via Twitter http://twitter.com/beleefdelente

Zie ook deze webcamsites:

Werkgroep Slechtvalk Nederland  met webcams op verschillende plaatsen in ons land.

Slechtvalken de Mortel, een website van Lambert Cox, gewijd aan het bekendste slechtvalken paar van ons land.

Slechtvalken in Heidelberg 

Nestkast live met mezen, spreeuwen en uilen 

Gek eigenlijk dat ik niet eerder op zoek gegaan ben naar Little Nemo. Hij moet haast wel ergens in mijn achterhoofd gezeten hebben bij het maken van de droomstrips van de afgelopen maanden. Want net als mijn alter ego, het kleine Jannemannetje, wandelt Nemo, een jongetje gekleed in nachthemd, door bizarre droomavonturen.

Een collega-blogger schreef over zijn voorliefde voor films waarin dinosaurussen voor komen. Ik moest daarbij denken aan een oud tekenfilmfiguurtje, Gertie the dinosaur, en meldde dat in een reactie.

De blogger attendeerde mij er op dat het filmpje met Gertie, dat dateert uit 1914, te zien en te downloaden is bij het Internet Archive . Toen ik daar ging kijken ontdekte ik dat de ondeugende dinosaurus een schepping is van Winsor McCay. En dat is ook de maker van de legendarische Little Nemo strips.

Het mooie is dat de Little Nemo strips ook allemaal terug te vinden zijn op internet, bij de Comic Strip Library . Gratis te bekijken, op groot formaat, want de copyrights zijn, 70 jaar na de dood van McCay in 1934, verlopen.

Daar zie je onmiddellijk dat Winsor McCay een geweldenaar was in wiens schaduw ik bij lange na niet kan staan. Zijn verhalen zijn zo fantasievol, surrealistisch en kleurrijk. Het prachtige tekenwerk is bijzonder gedetailleerd en verfijnd. Opvallend is zijn creatieve gebruik van de kaders en het perspectief.

Het stramien van de verhaaltjes is tamelijk simpel. De kleine Nemo ligt in zijn houten bedje te slapen en wordt door een helper van koning Morpheus gewekt om diens dochtertje te komen bezoeken, in het droompaleis.

De weg naar Slumberland, waar koning Morpheus resideert, is bezaaid met wonderlijke landschappen en bizarre figuren. Gaandeweg komt Nemo in de problemen. Hij verdwaalt in een paddenstoelenbos, wordt belaagd door vreemde steltlopers, of hij wordt meegenomen door een zeemonster.

Als hij er eindelijk in slaagt om in dromenland te komen, blijkt het bijzonder moeilijk om het paleis binnen te gaan. Is hij het paleis binnen dan gaat er van alles mis voor hij de prinses ontmoet. Enzovoort. Aan het eind van elke episode wordt hij wakker in, of naast zijn bedje. Moeder of vader komt hem troosten en vertellen dat alles maar een droom is geweest.

De verhalen verschenen tussen 1905 en 1927 in verschillende Amerikaanse dagbladen. Een groot succes was Little Nemo aanvankelijk niet, hoewel hij zeker zijn bewonderaars en navolgers had.

Echt beroemd werd de strip pas aan het eind van de 20ste eeuw. Striptekenaars uit die periode, zoals de Fransman Moebius, noemden McCay als een van hun voorbeelden. De strips werden in fraaie albums herdrukt en Nemo figureerde in films en videospelletjes.

Vergeleken met Winsor McCay ben ik maar een amateuristische krabbelaar. Maar ach, iedereen moet het doen met de talenten en dromen die hij heeft...

Zie voor Little Nemo op Wikipedia NL , of de uitgebreidere Engelse versie . Daar vind je ook links naar de biografie van Winsor McCay.

Wat is internet toch een mooie uitvinding. Televisieprogramma's als De reis van de Beagle en Vroege vogels, kijk ik achteraf op het web. Gemiste schaatswedstrijden kunnen alsnog bekeken worden, op de site van de NOS. Maar ook cultureel verantwoorde radioprogramma's kunnen via internet beluisterd worden.

Zo download ik elke week de nieuwste aflevering van OVT, het 'radioprogramma over de onvoltooid verleden tijd, met discussies, reportages en ooggetuigenverslagen'. Dat wordt uitgezonden op zondagochtend, op het moment dat we meestal net met het gezin aan de warme broodjes zitten.

Dankzij internet kan ik het nu beluisteren op een geschikter moment. Maar naast nieuwe programma's zijn er ook veel dingen, van langer geleden, in de internet-archieven terug te vinden. De Marathon-interviews bijvoorbeeld, die VPRO sinds de jaren '80 van de vorige eeuw uitgezonden heeft.

Eerder schreef ik al iets over het interview met Johnny van Doorn en onlangs luisterde ik naar gesprekken met Freek de Jonge, Jan Wolkers en Henk Hofland. De afgelopen dagen hoorde ik de Belgische schrijver Hugo Claus, in gesprek met zijn landgenoot, journalist, Johan Anthierens.

Bekende namen voor wie die tijd bewust heeft meegemaakt. Voor de jeugd misschien onbekende grootheden. Maar ik ga over dat interview en twee gesprekspartners niets vertellen, alles is terug te vinden op de site van de VPRO en Wikipedia. Nee, er was iets anders dat ik opmerkelijk vond.

Doorgaans eindigt zo'n archief-uitzending op het moment dat de STER-reclame begint. Maar bij een deel van dit gesprek liep de opname langer door. Ik hoorde tot mijn verrassing een bijna vergeten intro-tune, gevolgd door een vrolijk gezongen: 'Een lepeltje Completa in je koffie, maakt je koffie pas compleet !'

Ook de wervende spots die volgden, allemaal gezongen, wierpen mij 25 jaar terug in de tijd. Nog veel gekker en meer vervreemdend waren de nieuwsberichten die volgden. Uitgesproken in een langzaam en met nadruk gearticuleerd Nederlands, begon het met een onbegrijpelijke aankondiging over het verhogen van de benzine-accijnzen.

Daarna kwam een bericht over een wetenschapper uit de DDR wiens vlucht naar West-Duitsland een diplomatieke rel veroorzaakt had. Het derde bericht ging over een Amerikaan die ontvoerd was door een groep Fillipijnse rebellen, waar ik het bestaan compleet van vergeten was.

Ik begreep er niets van. Waren dit echt de dingen waar we ons in de jaren '80 druk om maakten ? Het leek wel nieuws van een andere planeet ! Het enige dat vertrouwd aandeed was het weerbericht, regenachtig en niet al te warm.

Een ding werd me wel duidelijk. Over 25 jaar zullen wij, of onze kinderen, niets begrijpen van de onderwerpen waar wij nu zo fanatiek mee bezig zijn. Wilders ? Wie was dat ook al weer ? Ergens wel een geruststellende gedachte. En mooi dat je daar dan, via internet, naar kunt luisteren...

Zie:

Marathoninterviews VPRO 

Wikipedia over Hugo Claus en Johan Anthierens 

De Stripman over Johnny van Doorn  en over het marathon-interview

Soms kan een eenvoudig idee een grote vlucht nemen. Neem nu de sympathieke Ierse muzieksite BalconyTV, die heeft inmiddels niet alleen navolging gevonden in Europa, maar ook in Amerika.

Het uitgangspunt was simpel, drie vrienden maakten YouTube-filmpjes van muzikanten op hun balkon, dat uitzag over een drukke straat in Dublin. Door de eenvoudige opzet en de kleine ruimte moest het instrumentarium beperkt blijven.

Daardoor kregen de vaak akoestisch gespeelde, recht toe recht aan liedjes een bijzondere charme en sfeer. De enthousiaste presentatie en de wens om het hele jaar door, elke dag een filmpje te maken resulteerde in fraaie momenten. Soms bij storm en regen, hitte, kou, nacht en ontij.

Inmiddels heeft BalconyTV filialen in Hamburg, London, Poznan en Nashville. Nieuwe initiatieven zijn gepland in Auckland (Nieuw Zeeland) en New York. Er zijn sinds de start van de site, in 2006, ruim 10 miljoen BalconyTV-video's bekeken. Dat komt neer op elke 10 seconden een filmpje.

In het archief staan inmiddels duizenden video's. Je kunt er dagen mee vullen en ik geef dan ook maar een paar willekeurige links van de afgelopen maanden. Ga vooral zelf eens kijken !

Blue Fever 

Hot Chelle Rae 

Leonard Kuhnen 

The Deans 

Henrietta Game 

De strip is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Eerdere afleveringen van dit verhaal verschenen op: 12 december - 16 december - 27 december - 29 december - 10 januari - 13 januari - 24 januari - 27 januari - 7 februari - 10 februari - 21 februari -

Als jong Stripventje heb ik acht keer een arm of been gebroken. Ik herinner me dat ik dan wel eens in bed lag, met mijn vers gegipste armpje en dan wenste dat ik de tijd terug kon draaien. Gewoon, ogen dicht, wakker worden en merken dat alle ledematen weer heel zijn.

Het gebeurde natuurlijk nooit. Maar de wens is begrijpelijk. Er zijn genoeg voorvallen waarbij je soms zou wensen dat je de klok een paar uur terug kon zetten. Maar hoe ver zou je gaan als dat echt zou kunnen ?

Laatst stelde iemand voor om de hele aarde maar te resetten. Net als een vastgelopen computer. Druk op de knop en helemaal overnieuw beginnen. Alles terugdraaien tot het moment dat de wereld nog woest en ledig was. Maar gaat dat niet wat ver ?

Als ik daartoe de macht zou hebben zou ik me toch wel even bedenken. Je maakt een einde aan een hoop ellende, maar er gaat tegelijkertijd ook wel erg veel moois verloren. Bovendien zou ik er zelf dan nog wel zijn om de gevolgen van mijn ingreep te bekijken ?

Zie je ? Daar beginnen de problemen al. Het gaat er maar om onder welke voorwaarden je de tijd terug zou zetten. Een paar miljard jaar terug is alleen aanlokkelijk als je vervolgens, net zo lang, toe kunt zien hoe de boel zich ontwikkelt. En miljarden jaren is wel erg lang.

Wat minder ingrijpend dan ? Laten we zeggen een jaar of 20 ? Voor mij persoonlijk zou dat betekenen dat ik me weer helemaal gezond zou voelen. Dat klinkt goed. Maar betekent het ook dat ik dan weer overnieuw het hele proces van ziek worden mee moet gaan maken ? En ik zou mijn vrouw en kinderen kwijt zijn ?

Dan maar liever niet. En als ik er over nadenk, zoveel gelukkiger was ik in die tijd nu ook weer niet. Het zou hooguit iets hebben als ik mijn ervaringen van nu mee zou kunnen nemen naar het verleden. Dan kon ik hier en daar een beetje bijsturen en meer genieten van de leuke dingen en me minder aantrekken van de narigheid.

Maar een kleine koerswijziging heeft waarschijnlijk grote gevolgen. Het zit er dik in dat ik dan heel nieuwe moeilijkheden zou tegenkomen. Dat ik goede vrienden van nu helemaal mis zou lopen. Dat de hele wereldgeschiedenis een andere wending zou nemen, door mijn geklungel.

Echt eenvoudig lijkt het me dus niet. In boeken en films over dit thema zie je de hoofdpersonen ook steevast in de problemen komen. Daarbij, als ik de mogelijkheid krijg om de tijd terug te draaien, dan krijgen anderen die vast ook.

Stel je de janboel eens voor ! Ben je zelf net lekker bezig zet er ergens iemand de tijd een paar jaar terug. Kun je weer overnieuw beginnen ! Nee, laten we dan maar gewoon in het nu blijven leven en er het beste van maken...

Zie ook the Saint, die me met dit blog aan het denken zette.

De strip is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Eerdere afleveringen van dit verhaal verschenen op: 12 december - 16 december - 27 december - 29 december - 10 januari - 13 januari - 24 januari - 27 januari - 7 februari - 10 februari -

En hoe is het met jullie, beste medebloggers ? Ik ben elke dag aanwezig op het VK-blog, maar heb toch vaak de indruk dat ik de grote ontwikkelingen niet altijd even goed volgen kan. Het is ook haast niet bij te houden.

Bloggers verdwijnen en verschijnen. Sommigen vinden zichzelf opnieuw uit, met een nieuwe naam en een nieuw blog, of blazen hun oude identiteit nieuw leven in. Anderen verdwijnen stilletjes of met slaande deuren. Een enkeling wordt zelfs de deur gewezen.

De stripmannen, getekend door de stripmannen

Maar er zijn er ook die stug doorzetten. Al jaren en met indrukwekkende regelmaat. Ik ga hier geen namen noemen, want dan zal je altijd zien dat ik een paar belangrijke vergeet. Maar kijk maar eens tussen mijn favorieten.

De Geheimzinnige Hulpman, die al vanaf het begin van dit blog, in september 2005, de helft van de tekeningen levert en ik behoren ongetwijfeld tot de doordouwers. We hebben er nog steeds lol in en krijgen daarvoor ondersteuning in de vorm van een gestage stroom bezoekers en reacties.

Actueel zijn we meestal niet. De grote maatschappelijke thema's komen bij ons maar mondjesmaat aan bod. Maar dat is misschien wel de kern van ons bescheiden succes. Als we ons met huid en haar in het Moslimdebat gestort hadden, bijvoorbeeld, dan had dat waarschijnlijk veel bezoekers opgeleverd, maar was de lol ons vermoedelijk reeds lang vergaan.

Ligt het trouwens aan mij of is dat thema in de afgelopen weken een beetje uit de belangstelling geraakt ? Vermoedelijk heb ik weer iets gemist, maar ach wat geeft het. Hier kunnen we het ongestoord over aardappelkoekjes, pimpelmezen en startpistolen hebben.

In tegenstelling tot wat je van anderen hoort hebben wij niets te klagen over de aanloop. Vorige week zijn we zelfs de 200.000 pageviews gepasseerd. En hoe het komt weet ik echt niet, maar afgezien van een dip halverwege vorig jaar, die te wijten was aan de vernieuwing van het blog en de daarbij optredende technische problemen, stijgen de bezoekersaantallen nog immer.

De bezoekersaantallen van het Stripblog, per week in 2009, volgens onestat.com.

In het eerste volledige jaar van ons blog moesten we het doen met 10.678 pageviews. Het afgelopen jaar kwamen we op 69.534. Dat is ruim 6 keer zoveel !

In de begintijd plaatsten we regelmatige leuke verhalen en mooie strips waar geen enkele reactie op kwam. Tegenwoordig kunnen we zelfs over sport bloggen en de reacties stromen binnen. Begrijpen doen we het niet altijd, maar we zijn er blij mee.

Ik wil best toegeven dat ik ook wel eens op andere blogplatforms gekeken heb en wel eens ergens een account heb geopend, maar echt aanlokkelijk leek het me tot nu toe niet. Waarom zou je ook weggaan van een plek, waar je een vaste aanloop van lezers hebt, om ergens anders, anoniem, opnieuw te beginnen ?

Nee, mensen, wij gaan gewoon nog even door. Zolang de Volkskrant en onze gezondheid het toelaat...

Voor de mensen die het gemist hebben: Er worden momenteel Olympische winterspelen gehouden in de Canadese stad Vancouver. Er is protest van de oorspronkelijke bewoners van het land (zie hier), die wij voor het gemak Indianen noemen. Maar daar is niet veel aandacht voor.

Er was een dodelijk ongeval bij het rodelen, maar ook dat kan de spelen niet stoppen. Wij sportliefhebbers zitten ondanks alles voor de tv om het spektakel te volgen.

Voor de Nederlanders is de hoop op medaillewinst vooral gevestigd op de schaatsers. Sven Kramer, natuurlijk, hij heeft zijn eerste gouden medaille gelukkig al gewonnen. Ik moet er niet aan denken wat er gebeurt was als hij gefaald had. Dat had ons land pas echt in een crisis gestort. Niets minder dan een nationale ramp is afgewend.

Verder spelen onze landgenoten een bescheiden rolletje, in sporten als bobsleeën en snowboarden. Het is niet geheel onmogelijk dat er door de oranje brigade ook daar medailles worden behaald, maar als het niet gebeurt is er geen man overboord.

Het ligt voor de hand dat ook ik voornamelijk de schaatswedstrijden gevolgd heb. De meeste andere sporten worden diep in de nacht op de tv vertoond, maar ik blijf niet wakker voor sleetje rijden, schansspringen en skilopen, hoe interessant dat ook mag wezen.

Wat me bij dat schaatsen opviel was, behalve de slechtwerkende dweilmachine's, een belangrijke vernieuwing, waar ik verder nog niemand over gehoord heb. Het ouderwetse startpistool, voorheen een echt vuurwapen dat geladen moest worden met patronen, is vervangen door een elektronisch pistool.

Dit nieuwe werktuig lijkt nog het meest op een rode niettang, met een lampje aan het uiteinde. De starters hechten klaarblijkelijk erg aan de klassieke houding, arm omhoog, pistool in de lucht, want hoewel daar met dit moderne hulpmiddel weinig reden meer toe is, staan ze nog steeds met dat ding boven hun hoofd.

Het geeft uiteraard een elektronische knal en op hetzelfde moment licht het lampje even op. Kinderlijke imitatie van het ouderwetse pistool, maar dat zal ongetwijfeld in volgende versies nog verbeteren. De toekomst is aan een bescheiden drukknop, minder macho, maar genoeg om een wedstrijd op gang te brengen.

Geruime tijd terug (zie deze bijdrage) heb ik al eens gepleit voor vervanging van het oude startpistool door een modern apparaat. Dat is betrouwbaarder want die ouwe dingen weigerden nog wel eens. En het is veiliger. Met name bij plaatselijke sportwedstrijden, waarbij het schot gelost wordt door hoogwaardigheidsbekleders of lokale schoonheden, willen er wel eens gewonden vallen door rondvliegende vonken.

Het is prettig te merken dat mijn voorstellen in vruchtbare aarde gevallen zijn. Zo zie je maar: belangrijke vernieuwingen vinden hun oorsprong in de blogwereld..!

Pimpelmees-update: De kleine generaal, de pimpelmees op ons balkon, die zijn spiegelbeeld in het woonkamerraam probeert weg te jagen, is nog steeds elke dag present.

Op Youtube vond ik twee filmpjes van pimpelmezen die hun agressie botvieren op autospiegels. Een ervan heet, naar mijn idee bij vergissing: Pimpelmees verliefd de ander Pimpelmees vs autospiegel .

Elke droom heeft zijn raakpunten met de realiteit, al zijn ze soms ver te zoeken. Als we naar de droom van vandaag kijken dan heb ik precies zo'n situatie nog nooit meegemaakt. Ik heb veel artiesten live zien spelen, maar meestal waren dat kleine zaaltjes en geen grote sterren.

J.J.Cale heb ik dus, jammer genoeg, nooit in levende lijve gezien. Ik heb wel DVD's in huis met live-opnamen van hem. Dat hij in mijn droom voorkomt is dus niet heel vreemd.

Een concert waarbij het publiek instrumenten meeneemt is ook niet alledaags. Dat lijkt meer op een workshop, of masterclass. Nu speel ik zelf een beetje gitaar. En heel lang geleden heb ik wel eens deelgenomen aan zo'n bijeenkomst, maar dat leek weer niet veel op mijn droom.

Dat ik in de droom problemen heb om te zien wat er gespeeld wordt, lijkt misschien gek. Muziek gaat toch via de oren, zou je zeggen. Maar voor een amateur als ik is het ook een hele hulp als je kan zien wat een andere gitarist op zijn instrument doet.

In zijn algemeenheid komt het wel vaker voor dat, in je droom, de dingen die je wilt doen maar niet willen lukken. Het koffie-incident lijkt daarvan nog een milde variant...

Eerdere droomstrips:

Ik droomde dat ik een grote, harige...

Ik droomde dat ik Harm Ottenbros was...

Erben Wennemars en de geit

...doe ik er nog iemand een plezier mee...

Of voor gebruik in de rechterkolom, misschien beter in spiegelbeeld ?

Ik ben al een tijdje op zoek naar het ideale aardappelkoekjes-recept. Na geslaagde experimenten met restjes aardappelen en broccoli en redelijk gelukte pogingen om mijn moeders aardappelpannekoeken te reproduceren, besloot ik afgelopen weekeinde eens iets anders te proberen.

Op onze vensterbank ligt al jaren een oud wafelijzer dat mijn vrouw ooit uit Duitsland meenam. In de gietijzeren bovenkant zijn de ingrediënten gegoten voor Kartoffelwaffeln: meel, aardappels, eieren, melk en gist. In hoeveelheden die geschikt zijn voor een weeshuis.

Nu was ik wel benieuwd wat voor koeken je zo zou kunnen bakken, maar het leek me veiliger om, voor een eerste experiment, van alles de helft te nemen. Het wafelijzer zelf was niet meer geschikt voor gebruik, dus moest er in een koekenpan gebakken worden.

Ik ging uit van het volgende:

1 pond meel

2 eieren

3/8 liter melk

¾ kilo aardappelen, die ik kookte en fijn stampte.

Bij gebrek aan gist nam ik zelfrijzend bakmeel. Bij het mengen merkte ik al snel dat er een dik, kleverig deeg ontstond. Ik deed dus niet alle meel erdoor en nam een beetje meer melk, om de boel nog enigszins smeuïg te houden.

Voor de smaak voegde ik, in eerste instantie, alleen wat zout en een geraspt teentje knoflook toe. Het eerste koekje, dat ik in wat zonnebloemolie bakte, zag er mooi uit, een beetje als een bovenmaatse poffer. Maar erg smakelijk was het niet. De buitenkant werd aardig bruin, maar van binnen behield het een kleverige elasticiteit.

Nog wat meer melk erbij, zodat de volgende koekjes, geschept met een flinke opscheplepel, wat meer uitvloeiden. Toch nog redelijk dikke poffers van een centimeter of 10 doorsnee werden het nu.

Ik liet mijn vrouw er een proeven. Die trok een zuinig gezicht. Meer zout, vond ze en het smaakte meelderig. Daar zat wat in. Naast nog wat zout mengde ik door de rest van mijn beslag een fijngesnipperd uitje, nog een teentje knoflook en een klein gehakt bosje peterselie.

Daar bakte ik nog een dozijn reuzenpoffers van die ik met gemengde gevoelens opdiende. Met lange tanden aten mijn huisgenoten een aardappelflap. Ik wilde me niet laten kennen en at er zelf een stuk of drie. Maar ik moest uiteindelijk toegeven, ze smaakten niet geweldig.

Van buiten leken ze best mooi, maar die binnenkant... Het bleef rubberachtig en de meelsmaak overheerste. Van aardappel proefde je niets. We filosofeerden over mogelijke verbeteringen. Veel minder meel en minder melk, meer kruiden. En ja, misschien zou het beter smaken als je er echte wafels van zou bakken.

Niet voor herhaling vatbaar dus, helaas. Maar ik blijf het proberen !

De strip is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Eerdere afleveringen van dit verhaal verschenen op: 12 december - 16 december - 27 december - 29 december - 10 januari - 13 januari - 24 januari - 27 januari - 7 februari -

Als je de vogels voert op een klein balkonnetje, vlak voor het woonkamerraam, heb je kans dat je, na een tijdje, bepaalde vogels gaat herkennen. Makkelijk is dat niet, want de ene koolmees lijkt sprekend op de andere en het duurt vaak een hele tijd voor je doorhebt dat die ene boomklever, die telkens zo snel weer terug is, eigenlijk twee boomklevers zijn die elkaar afwisselen.

Het helpt als een bepaalde vogel uiterlijke kenmerken heeft die hem of haar duidelijk onderscheiden van z'n soortgenoten. De duif zonder staart bijvoorbeeld, die hier in de buurt al jaren rondvliegt. En een paar jaar geleden kwam er vaak een zwart-wit gevlekt kauwtje, gedeeltelijk albinisme heet dat.

Ook makkelijk te herkennen is de pimpelmees met het hangende vleugeltje, die deze winter ons balkonnetje bezoekt. Het beestje krijgt, als hij zit, z'n linkervleugel niet netjes op z'n rug gevouwen. Gek gezicht, maar het schijnt hem niet te hinderen.

Zonder problemen vliegt hij af en aan, vanaf de overkant van de straat, om van de pinda's en zonnepitten te eten. Af en toe zie je hem ruzie maken met soortgenoten en hij staat zijn mannetje. Nee, niets aan de hand, deze mees redt zich best, ondanks zijn lamme vleugel.

Maar vandeweek zag ik hem ineens iets geks doen. Zou er dan toch nog een ander steekje los zitten ? De mees posteerde zich op het stokje waar mijn pindakorfje aan hangt, leek zich schrap te zetten en vloog daarna op het raam af. Tot een echte botsing met het glas kwam het niet.

Na een fladdervlucht omhoog landde hij weer op het voederhuisje. Om even later nog eens precies hetzelfde te doen. Ik vond het maar raar, maar aangezien hij daarna weer zijn gewone gang ging, dacht ik er verder niets bijzonders van.

Tot hij een dag later, een paar minuten achter elkaar, zijn fladderende vlucht langs het raam maakte. Tussendoor hipte hij enthousiast rond het voederhuisje, roffelde met zijn snavel op de stok waar het pindakorfje aan hangt of maakte hij zich zo groot en imposant mogelijk.

Er ging me een licht op. Zou deze mees bezig zijn met het bevechten van zijn eigen spiegelbeeld ? Vorig jaar las ik in het boek 'De eendenman', van Kees Moeliker, over een merel die jaren achtereen met veel geweld zijn eigen spiegelbeeld bestreed.

Collega-blogger Antoinette Duijsters maakte foto's van een vink die zichzelf in haar woonkamerraam als rivaal zag. En later ik wist zelf een klein stukje film vast te leggen, van een heggemus die op mijn balkon hetzelfde deed.

Dat moest het haast wel zijn. Ik sloop naar mijn videocamera en maakte een filmpje. Het is maar een klein vogeltje, dus misschien is het niet heel duidelijk. Maar trek zelf je conclusies...

Meer natuurfilms op: Stripmanfilms

De strip is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Eerdere afleveringen van dit verhaal verschenen op: 12 december - 16 december - 27 december - 29 december - 10 januari - 13 januari - 24 januari - 27 januari -

Artistieke types, zoals tekenaars, muzikanten en schrijvers hebben de reputatie nogal slordig en ordeloos door het leven te gaan. De rommelige ateliers van, bijvoorbeeld, Kees Verwey en Francis Bacon hebben ongetwijfeld aan die beeldvorming bijgedragen.

Ik heb weliswaar lange tijd mijn best gedaan om artistiek te zijn, maar ordeloos was ik niet. Ik ruimde altijd keurig mijn spulletjes op, bewaarde mijn potloden en papier in een ladekast en spoelde na gebruik mijn penselen altijd netjes uit.

Dat was ook wel uit zuinigheid, natuurlijk, en die kwam weer voort uit geldgebrek. Als je je verftubes, na gebruik, netjes dichtdraait en je de verf in je kwasten niet keihard op laat drogen, gaan ze veel langer mee. En aangezien ik geen geld had om telkens maar nieuwe spullen te kopen, moest ik wel netjes zijn.

Zo geordend als mijn artistieke leven was ging het ook lange tijd met mijn administratieve zaken. Girootjes netjes in de blauwe postbankmap, de bescheiden van verzekeringen en werkgevers netjes in mapjes in de kast.

Om een of andere reden is daar de afgelopen jaren een beetje de klad in gekomen. Het ligt voor de hand om de oorzaak daarvan bij mijn lichamelijke gesteldheid te zoeken. Ik had er geen puf meer in en gooide alle enveloppen, na inspectie van de inhoud, op de grote hoop.

Gaandeweg werden dat twee hopen, een in de kast en een op mijn computertafel. Toen ik onlangs een nieuwe envelop niet meer tussen de stapel in de kast kon wringen, omdat die klem zat tussen de plank en bovenkant van de kast en de stapel op de tafel op de grond dreigde te glijden, vond ik het tijd om eens te gaan ruimen.

Gisterenochtend trok ik de helft van de kaststapel naar buiten. Ik zou eigenlijk naar de fysiotherapeut zijn gegaan, maar eenmaal met de fiets in de hand over de stoep geglibberd, bleek dat de straat helemaal een ijsbaan was. Weer voorzichtig naar de trappenhal geschuifeld en dan maar aan het opruimen. Da's ook lichaamsbeweging.

Tot mijn verrassing zag ik dat ik het hele afgelopen jaar niet een giroafschrift netjes in het mapje had gedaan. In een andere map vond ik wel de afschriften over het jaar 1998. Nou die mochten onderhand wel eens weg. Zo spitte ik de massa enveloppen en paperassen door.

Ligt het aan mij of wordt de papierwinkel in de loop van een mensenleven steeds groter. Belastingdienst, uitkeringsverstrekker, ziektekostenverzekeraar, spaarrekening, betaalrekening, uitvaartverzekering, telefoon- en internetprovider, gemeente, rolstoelleverancier enzovoort, enzovoort.

Mijn irritatie over al die papieren en rekeningafschriften begon langzamerhand te groeien. Kan dat nou niet handiger ? Waar blijft dat online-leven, met alles papierloos geregeld, via internet ?

Na een uurtje had ik een halve vuilniszak vol overbodig papier. Het ruimt lekker op. Maar er ligt nog een deprimerende stapel, van centimeter of 40, die ook nog eens doorgewerkt moet worden. Andere keer verder...

Een interessante website met informatie over ateliers van kunstschilders is Binnenkijken in beroemde ateliers. Met onder andere foto's van het atelier van Bacon.

Als je er even over nadenkt is het eigenlijk raar. De 'droomstrips' die ik de afgelopen maand getekend heb zijn eigenlijk de meest realistische strips die ik ooit maakte. Nu is een droom helemaal niet realistisch. Maar toch probeer ik om het verhaal, zo goed mogelijk, naar waarheid weer te geven.

Bij dromen is dat niet eenvoudig. Ze zijn vaak warrig en springen van de ene situatie naar de andere. Als je je er al iets van herinnert, bij het ontwaken, dan mag je blij zijn als er een paar scènes bij zitten die een verhaallijn suggereren.

Een ander probleem is dat ik niet zo heel goed ben in realistisch tekenen. Je ziet dat aan de portretjes die ik van bestaande personen gemaakt heb. Ergens blijf ik steken tussen realiteit en karikatuur. Hoewel die van deze week al wat beter is dan de vorige.

Gelukkig kan ik van mezelf zonder problemen een stripfiguurtje maken. Een ander voordeel is dat ik rustig kan zeggen dat ik het echt zo gedroomd heb en de zuivere waarheid weergeef. Het is toch niet te controleren.

Wordt in ieder geval nog een keer vervolgd...

Zie ook: 

Ik droomde dat ik een grote, harige...

Ik droomde dat ik Harm Ottenbros was...

Rondneuzend in de enorme muziekverzameling van mijn goede vriend M. kom ik een verzamel-cd van Georgie Fame tegen. Ja, die ken ik nog wel van heel vroeger. Een aantal hits had hij, in de jaren '60. 'Bonny and Clyde' galmde ik toen mee met de radio. En wat later het aanstekelijke 'Rossetta', dat Georgie samen zong met Alan Price.

Als ik de cd opzet blijkt dat ik nog meer liedjes ken. 'Yeh, yeh' en 'Get away', bijvoorbeeld. Wat een leuke muziek is dit eigenlijk. En wat klinkt het hip en eigentijds. Een energieke mix van Rhythm and Blues, pop en een stevige scheut jazz. Je hoort duidelijk waar iemand als Jamie Cullum de mosterd gehaald heeft.

En waarom staat Jamie wel in de hitparade en zijn we Georgie Fame vergeten ? Waarschijnlijk omdat Georgie zelf nog veel te serieus bezig is met nieuwe muziek maken om zich druk te maken over de liedjes die hij 45 jaar geleden zong.

Het levensverhaal van Georgie Fame staat uitgebreid op Wikipedia. Ik ga het hier niet herhalen. Maar even in vogelvlucht: Hij werd geboren in 1943 in Engeland en heet eigenlijk Clive Powell. Hij leerde jong piano spelen en kreeg als 16-jarige zijn eerste muzikantenbaantje in de band van de Britse rocker Rory Blackwell.

Niet lang daarna begeleidde hij, met zijn band The Blue Flames, zangers als Billy Fury en Marty Wilde. Begin jaren '60 ging hij, voorzien van de artiestennaam Georgie Fame, zelf zingen en plaatjes opnemen. Hij scoorde een hele reeks hits zowel in Europa als in de VS.

In de loop van de jaren '70 nam het succes af. Misschien spelen drugproblemen hierbij een rol. Ook was er een affaire met Nicolette, de vrouw van de Markies van Londonderry. Hoe het verhaal precies zit is me niet helemaal duidelijk. Georgie zou bij haar een kind hebben verwekt, maar dat wordt door andere bronnen ontkend.

Nadat de Markiezin van haar man scheidde trouwde Georgie in ieder geval met haar. Ze leefden niet echt lang en gelukkig. Nicolette pleegde in 1993 zelfmoord door van een brug te springen.

Desalniettemin is Georgie nooit gestopt met optreden en platen opnemen, voornamelijk met tamelijk serieuze jazzmuziek. Fans van Van Morrison hebben waarschijnlijk platen in huis waarop Georgie meespeelt, want in de jaren '80 en '90 had hij de leiding over Morrison's begeleidingsband.

Zijn oude hits zijn op cd verkrijgbaar en anders te beluisteren op YouTube:

'The ballad of Bonnie and Clyde' 

Get away (Georgie op gitaar !)

Yeh yeh

Rosetta (met Alan Price)

De strip is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Eerdere afleveringen van dit verhaal verschenen op: 12 december - 16 december - 27 december - 29 december - 10 januari - 13 januari - 24 januari -