Als je de vogels voert op een klein balkonnetje, vlak voor het woonkamerraam, heb je kans dat je, na een tijdje, bepaalde vogels gaat herkennen. Makkelijk is dat niet, want de ene koolmees lijkt sprekend op de andere en het duurt vaak een hele tijd voor je doorhebt dat die ene boomklever, die telkens zo snel weer terug is, eigenlijk twee boomklevers zijn die elkaar afwisselen.

Het helpt als een bepaalde vogel uiterlijke kenmerken heeft die hem of haar duidelijk onderscheiden van z'n soortgenoten. De duif zonder staart bijvoorbeeld, die hier in de buurt al jaren rondvliegt. En een paar jaar geleden kwam er vaak een zwart-wit gevlekt kauwtje, gedeeltelijk albinisme heet dat.

Ook makkelijk te herkennen is de pimpelmees met het hangende vleugeltje, die deze winter ons balkonnetje bezoekt. Het beestje krijgt, als hij zit, z'n linkervleugel niet netjes op z'n rug gevouwen. Gek gezicht, maar het schijnt hem niet te hinderen.

Zonder problemen vliegt hij af en aan, vanaf de overkant van de straat, om van de pinda's en zonnepitten te eten. Af en toe zie je hem ruzie maken met soortgenoten en hij staat zijn mannetje. Nee, niets aan de hand, deze mees redt zich best, ondanks zijn lamme vleugel.

Maar vandeweek zag ik hem ineens iets geks doen. Zou er dan toch nog een ander steekje los zitten ? De mees posteerde zich op het stokje waar mijn pindakorfje aan hangt, leek zich schrap te zetten en vloog daarna op het raam af. Tot een echte botsing met het glas kwam het niet.

Na een fladdervlucht omhoog landde hij weer op het voederhuisje. Om even later nog eens precies hetzelfde te doen. Ik vond het maar raar, maar aangezien hij daarna weer zijn gewone gang ging, dacht ik er verder niets bijzonders van.

Tot hij een dag later, een paar minuten achter elkaar, zijn fladderende vlucht langs het raam maakte. Tussendoor hipte hij enthousiast rond het voederhuisje, roffelde met zijn snavel op de stok waar het pindakorfje aan hangt of maakte hij zich zo groot en imposant mogelijk.

Er ging me een licht op. Zou deze mees bezig zijn met het bevechten van zijn eigen spiegelbeeld ? Vorig jaar las ik in het boek 'De eendenman', van Kees Moeliker, over een merel die jaren achtereen met veel geweld zijn eigen spiegelbeeld bestreed.

Collega-blogger Antoinette Duijsters maakte foto's van een vink die zichzelf in haar woonkamerraam als rivaal zag. En later ik wist zelf een klein stukje film vast te leggen, van een heggemus die op mijn balkon hetzelfde deed.

Dat moest het haast wel zijn. Ik sloop naar mijn videocamera en maakte een filmpje. Het is maar een klein vogeltje, dus misschien is het niet heel duidelijk. Maar trek zelf je conclusies...

Meer natuurfilms op: Stripmanfilms

De strip is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Eerdere afleveringen van dit verhaal verschenen op: 12 december - 16 december - 27 december - 29 december - 10 januari - 13 januari - 24 januari - 27 januari -

Artistieke types, zoals tekenaars, muzikanten en schrijvers hebben de reputatie nogal slordig en ordeloos door het leven te gaan. De rommelige ateliers van, bijvoorbeeld, Kees Verwey en Francis Bacon hebben ongetwijfeld aan die beeldvorming bijgedragen.

Ik heb weliswaar lange tijd mijn best gedaan om artistiek te zijn, maar ordeloos was ik niet. Ik ruimde altijd keurig mijn spulletjes op, bewaarde mijn potloden en papier in een ladekast en spoelde na gebruik mijn penselen altijd netjes uit.

Dat was ook wel uit zuinigheid, natuurlijk, en die kwam weer voort uit geldgebrek. Als je je verftubes, na gebruik, netjes dichtdraait en je de verf in je kwasten niet keihard op laat drogen, gaan ze veel langer mee. En aangezien ik geen geld had om telkens maar nieuwe spullen te kopen, moest ik wel netjes zijn.

Zo geordend als mijn artistieke leven was ging het ook lange tijd met mijn administratieve zaken. Girootjes netjes in de blauwe postbankmap, de bescheiden van verzekeringen en werkgevers netjes in mapjes in de kast.

Om een of andere reden is daar de afgelopen jaren een beetje de klad in gekomen. Het ligt voor de hand om de oorzaak daarvan bij mijn lichamelijke gesteldheid te zoeken. Ik had er geen puf meer in en gooide alle enveloppen, na inspectie van de inhoud, op de grote hoop.

Gaandeweg werden dat twee hopen, een in de kast en een op mijn computertafel. Toen ik onlangs een nieuwe envelop niet meer tussen de stapel in de kast kon wringen, omdat die klem zat tussen de plank en bovenkant van de kast en de stapel op de tafel op de grond dreigde te glijden, vond ik het tijd om eens te gaan ruimen.

Gisterenochtend trok ik de helft van de kaststapel naar buiten. Ik zou eigenlijk naar de fysiotherapeut zijn gegaan, maar eenmaal met de fiets in de hand over de stoep geglibberd, bleek dat de straat helemaal een ijsbaan was. Weer voorzichtig naar de trappenhal geschuifeld en dan maar aan het opruimen. Da's ook lichaamsbeweging.

Tot mijn verrassing zag ik dat ik het hele afgelopen jaar niet een giroafschrift netjes in het mapje had gedaan. In een andere map vond ik wel de afschriften over het jaar 1998. Nou die mochten onderhand wel eens weg. Zo spitte ik de massa enveloppen en paperassen door.

Ligt het aan mij of wordt de papierwinkel in de loop van een mensenleven steeds groter. Belastingdienst, uitkeringsverstrekker, ziektekostenverzekeraar, spaarrekening, betaalrekening, uitvaartverzekering, telefoon- en internetprovider, gemeente, rolstoelleverancier enzovoort, enzovoort.

Mijn irritatie over al die papieren en rekeningafschriften begon langzamerhand te groeien. Kan dat nou niet handiger ? Waar blijft dat online-leven, met alles papierloos geregeld, via internet ?

Na een uurtje had ik een halve vuilniszak vol overbodig papier. Het ruimt lekker op. Maar er ligt nog een deprimerende stapel, van centimeter of 40, die ook nog eens doorgewerkt moet worden. Andere keer verder...

Een interessante website met informatie over ateliers van kunstschilders is Binnenkijken in beroemde ateliers. Met onder andere foto's van het atelier van Bacon.

Als je er even over nadenkt is het eigenlijk raar. De 'droomstrips' die ik de afgelopen maand getekend heb zijn eigenlijk de meest realistische strips die ik ooit maakte. Nu is een droom helemaal niet realistisch. Maar toch probeer ik om het verhaal, zo goed mogelijk, naar waarheid weer te geven.

Bij dromen is dat niet eenvoudig. Ze zijn vaak warrig en springen van de ene situatie naar de andere. Als je je er al iets van herinnert, bij het ontwaken, dan mag je blij zijn als er een paar scènes bij zitten die een verhaallijn suggereren.

Een ander probleem is dat ik niet zo heel goed ben in realistisch tekenen. Je ziet dat aan de portretjes die ik van bestaande personen gemaakt heb. Ergens blijf ik steken tussen realiteit en karikatuur. Hoewel die van deze week al wat beter is dan de vorige.

Gelukkig kan ik van mezelf zonder problemen een stripfiguurtje maken. Een ander voordeel is dat ik rustig kan zeggen dat ik het echt zo gedroomd heb en de zuivere waarheid weergeef. Het is toch niet te controleren.

Wordt in ieder geval nog een keer vervolgd...

Zie ook: 

Ik droomde dat ik een grote, harige...

Ik droomde dat ik Harm Ottenbros was...

Rondneuzend in de enorme muziekverzameling van mijn goede vriend M. kom ik een verzamel-cd van Georgie Fame tegen. Ja, die ken ik nog wel van heel vroeger. Een aantal hits had hij, in de jaren '60. 'Bonny and Clyde' galmde ik toen mee met de radio. En wat later het aanstekelijke 'Rossetta', dat Georgie samen zong met Alan Price.

Als ik de cd opzet blijkt dat ik nog meer liedjes ken. 'Yeh, yeh' en 'Get away', bijvoorbeeld. Wat een leuke muziek is dit eigenlijk. En wat klinkt het hip en eigentijds. Een energieke mix van Rhythm and Blues, pop en een stevige scheut jazz. Je hoort duidelijk waar iemand als Jamie Cullum de mosterd gehaald heeft.

En waarom staat Jamie wel in de hitparade en zijn we Georgie Fame vergeten ? Waarschijnlijk omdat Georgie zelf nog veel te serieus bezig is met nieuwe muziek maken om zich druk te maken over de liedjes die hij 45 jaar geleden zong.

Het levensverhaal van Georgie Fame staat uitgebreid op Wikipedia. Ik ga het hier niet herhalen. Maar even in vogelvlucht: Hij werd geboren in 1943 in Engeland en heet eigenlijk Clive Powell. Hij leerde jong piano spelen en kreeg als 16-jarige zijn eerste muzikantenbaantje in de band van de Britse rocker Rory Blackwell.

Niet lang daarna begeleidde hij, met zijn band The Blue Flames, zangers als Billy Fury en Marty Wilde. Begin jaren '60 ging hij, voorzien van de artiestennaam Georgie Fame, zelf zingen en plaatjes opnemen. Hij scoorde een hele reeks hits zowel in Europa als in de VS.

In de loop van de jaren '70 nam het succes af. Misschien spelen drugproblemen hierbij een rol. Ook was er een affaire met Nicolette, de vrouw van de Markies van Londonderry. Hoe het verhaal precies zit is me niet helemaal duidelijk. Georgie zou bij haar een kind hebben verwekt, maar dat wordt door andere bronnen ontkend.

Nadat de Markiezin van haar man scheidde trouwde Georgie in ieder geval met haar. Ze leefden niet echt lang en gelukkig. Nicolette pleegde in 1993 zelfmoord door van een brug te springen.

Desalniettemin is Georgie nooit gestopt met optreden en platen opnemen, voornamelijk met tamelijk serieuze jazzmuziek. Fans van Van Morrison hebben waarschijnlijk platen in huis waarop Georgie meespeelt, want in de jaren '80 en '90 had hij de leiding over Morrison's begeleidingsband.

Zijn oude hits zijn op cd verkrijgbaar en anders te beluisteren op YouTube:

'The ballad of Bonnie and Clyde' 

Get away (Georgie op gitaar !)

Yeh yeh

Rosetta (met Alan Price)

De strip is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Eerdere afleveringen van dit verhaal verschenen op: 12 december - 16 december - 27 december - 29 december - 10 januari - 13 januari - 24 januari -

Zo, eergisteren weer even de eendjes in het park gevoerd. Op de elektrische fiets. En bij terugkomst brak zowaar de zon door. Het leek wel alsof de lente in de lucht zat. Maar toen ik zo weer naar huis reed, na een kwartiertje buitenlucht, bekroop me wel even de gedachte of het nou eigenlijk de moeite wel waard was.

Voor ik eventjes het park in ga moet ik me eerst dik aankleden, drie verdiepingen afdalen, fiets uit de kelder halen... En dan alweer zo snel terug naar huis en me al die trappen weer omhoog hijsen. Waar doe ik het voor...?

Maar dat soort dingen moet ik me eigenlijk helemaal niet afvragen. Voor mij is dit net een mooi uitje. Ik rij even langs de glasbak en gooi een paar lege flessen weg, groet een voorbijganger, voer de eendjes en ga weer naar huis. Prima !

Op het eerste gezicht lijkt chronisch ziek zijn een lichamelijke bezigheid. Maar leven met een aandoening, die niet meer over gaat, blijkt in de praktijk vooral een mentale kwestie. Hoe blijf je ondanks alles toch een beetje vrolijk en optimistisch gestemd ?

Het is een evenwichtsoefening. Aan de ene kant moet je accepteren dat je niet gezond bent en dat ook niet meer zal worden. Aan de andere kant zul je toch uit willen kijken naar mogelijkheden om je toestand te verbeteren, of beter dragelijk te maken.

Er zijn ook omgevingsfactoren. Mensen om je heen willen graag dat het beter met je gaat, dat er progressie is. Je wilt die mensen niet teleurstellen. Je wilt jezelf niet tekort doen. Je wilt elke mogelijkheid benutten.

Het afgelopen jaar heb ik daarom hulp gezocht bij een revalidatie-arts. Op zijn advies ben ik met therapeutisch zwemmen begonnen. Maar daarom ook heb ik nu na een paar maanden, in overleg met diezelfde arts, besloten om weer te stoppen met zwemmen.

Aan de ene kant alles uitproberen, maar aan de andere kant accepteren dat je sommige dingen niet meer kunt en dat er op sommige punten geen verbetering in zit. Jammer maar helaas.

Het was best leuk, dat zwemmen. Maar wat heb ik er aan om twee of drie dagen per week voor pampus te liggen ? Hoe blijf je vrolijk gestemd als je elke week een paar dagen tegen de grenzen van je mogelijkheden op knotst ?

Even geen training dus. Misschien is het ook wel een denkfout om te verwachten dat je elk lichamelijk probleem weg kunt trainen. Toen ik laatst naar het schaatsen zat te kijken kwam dat ook ter sprake. Een van de rijdsters was overtraind geweest en daarna al 2 seizoenen uit vorm.

Oud-schaatser Bart Veldkamp vertelde dat hij dat zelf ook mee had gemaakt. Bij hem klaarde de toestand pas weer op nadat hij een paar jaar met schaatsen en trainen gestopt was. Je moet niet alles met training op willen lossen, was zijn conclusie.

Maar ik ga het eerdaags weer proberen bij de fysiotherapeut. Toch benieuwd of ik na een week of acht zonder lichamelijke oefening voor- of achteruit gegaan ben.

NB: Om niet in herhaling te vervallen leg ik niet elke keer uit wat mijn gezondheidsproblemen precies zijn. Wie er meer over wil weten kan op de links in de rechterkolom klikken, onder het kopje 'De gezondheid van...'.

Wie geïnteresseerd is in foto's en een filmpje van de eendjes in het park kan terecht op het Klupblog: Met de eendjes gaat het goed

De strip is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Eerdere afleveringen van dit verhaal verschenen op: 12 december - 16 december - 27 december - 29 december - 10 januari - 13 januari -

En vergeet ondertussen de mensen met echte problemen niet !

Ja, logisch, zullen de kenners zeggen, in risotto zitten nooit aardappelen. Dat is waar. Maar het is me opgevallen dat de meeste recepten en gerechten, waar ik tot nu toe iets over geschreven heb, aardappelen bevatten. En een lezer verzuchtte laatst dat hij niet zo van aardappelen hield, dus vandaar nu iets zonder aardappelen.

Het zou misschien beter Hollandse risotto kunnen heten. Want een aantal ingrediënten, die bij dit van oorsprong Italiaanse rijstgerecht horen, heb ik vervangen door vaderlandse alternatieven.

De allereerste keer dat ik risotto maakte deed ik dat naar een recept van Jamie Oliver. Met witte wijn en Parmezaanse kaas. Jamie deed er ook diepvries doperwtjes en garnalen in. Lekker !

Maar omdat sommige mensen niet van sterke smaken houden ging ik aan het experimenteren. En ik kwam op de volgende benodigdheden:

Voor vier personen:

Scheut olijfolie (zonnebloemolie werkt ook prima)

Een flinke ui en een paar teentjes knoflook, fijn gesnipperd

Ongeveer 300 gram risottorijst

Een glas pils

Een liter kippenbouillon (kan prima van bouillonblokjes)

Een handje kleingesneden champignons

Een onsje geraspte oude kaas (of belegen als je dat lekkerder vindt)

Een scheut kookroom, voor extra smeuïgheid

Geen zout toevoegen, de bouillon is zout genoeg !

De risotto maak je als volgt: Fruit de ui- en knoflooksnippers in de olie, voeg als de ui glazig begint te worden de rijst toe. Roer goed om met een houten lepel. Als ook de rijst een tikje glazig begint te zien voeg je het glas pils toe.

Blijf roeren tot het vocht door de rijst opgenomen is. Voeg opscheplepel voor opscheplepel de kippenbouillon toe. Na elke lepel de rijst omroeren tot de bouillon opgenomen is. Ergens halverwege, je kunt dat zien als de bouillon voor de helft op is, doe je de champignons erbij.

Als de bouillon bijna op is eens proeven of de rijst al gaar is. Zo ja, de geraspte kaas erdoor roeren, een scheut kookroom erbij en klaar ! Opdienen met een frisse salade en stokbrood.

Al met al sta je zo 20 minuten te roeren en dat is een heel gedoe. Het kan makkelijker met behulp van de oven. Verhit die voor op 200 graden, of 180 als het een heteluchtoven is. Tot en met het toevoegen van het pils is de bereiding net als hierboven staat.

Doe daarna de risotto in een afdekbare ovenschaal. Voeg iets minder dan de helft van de bouillon toe, doe de deksel op de schaal en zet hem in de oven. Ga vervolgens een minuut of acht, negen relaxen op de bank.

Haal daarna de schaal uit de oven. Voeg bijna alle bouillon toe, maar hou een beetje achter, voor je weet maar nooit. Doe de champignons erbij, roer nog eens door en zet de schaal terug in de oven.

Na weer een minuut of acht à negen eens kijken of het al wat wordt. Jamie Oliver geeft in totaal 18 minuten kooktijd aan, maar het scheelt nogal welk soort risottorijst je gebruikt. Mijn ervaring is dat de ene merk langer nodig heeft dan het andere.

Even proeven, dus. Als het nog niet gaar is, en de rijst dreigt wat droog te worden, doe dan de bouillon die je achter gehouden hebt erbij en laat het nog een minuut of vijf gaan. Is het te soppig, dan geen bouillon toevoegen, maar zo weer terug in de oven. Eenmaal gaar kan de kaas en de room erbij. Eet smakelijk !

En vergeet ondertussen de aardbevingsslachtoffers in Haïti niet !

Verantwoording. Kun je een droom eigenlijk verantwoorden ? Ik denk het niet, maar aan de andere kant een beetje extra informatie kan geen kwaad.

Lees het hele verhaal over de carrière van Harm Ottenbros op sportkroniek.nl . Daar vertelt hij dat het van de brug gooien van zijn fiets in scene gezet was voor het VPRO tv-programma Het gat van Nederland.

Voor het portret van Ottenbros heb ik gebruik gemaakt van foto's die ik op internet vond. In mijn droom kwam hij niet zo duidelijk in beeld. Misschien verwar ik hem ook wel met Bert Oosterbosch, dat was echt een geweldige tijdrijder.

Klik hier als je deze banner voor je eigen blog wilt downloaden, maar vergeet vooral niet te doneren !

En dan bedoel ik niet de Bewust Onbeschonken Bestuurder, nee, het gaat me om de Nederlander die zich nergens druk om maakt. De kalme, nuchtere, onverstoorbare volksaard, waar we ooit wereldwijd bekend om stonden. Waren wij niet het land van 'Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg' ?

Tegenwoordig blazen we voortdurend maar hoog van te toren. Waar is de tijd gebleven dat er in de serieuze kranten geen showbizz-nieuws stond ? De tijd dat sportberichten alleen op maandag een halve pagina in beslag namen ? De tijd dat er nog geen Bekende Nederlanders waren en prinsessen gewoon op de fiets naar school, gingen ?

Nu ja, je had wel Nederlandse beroemdheden, maar ze waren zeldzaam. En als je eens iemand tegenkwam, die een kennis had die zo'n uitzonderlijke vaderlander had gesproken, dan kreeg je steevast de geruststellende mededeling dat de persoon in kwestie 'heel gewoon' gebleven was.

Kom daar nu nog eens om ! Als er een Volendamse zanger van zijn soapsterretje scheidt dan doet zelfs de ministerpresident daar uitspraken over ! Als het Nederlands voetbalelftal een toernooi speelt kleuren hele wijken oranje.

En alles wordt ook direct uitgezonden. Van begrafenissen en huwelijken van beroemdheden tot de meest onbenullige sportwedstrijden. Het ontbreekt er nog maar aan dat ook de conceptie en geboorte van bekende personen live op tv gebracht worden !

Het lijkt wel alsof van elk voorval tegenwoordig een groot evenement moet worden gemaakt. Zijn we net van de economische crisis in de Mexicaanse griep gerold en weer terug, storten we ons in de klimaatproblemen. En alsof de duvel ermee speelt krijgen we een paar weken strenge winter.

En ja, hoor ! Het strooizout is op ! Paniek ! Nee, toch niet ! Er is is nog zout !! Hoe is dat nu weer mogelijk !? Kamervragen ! Er moeten koppen rollen !! Zoutgate !!! Waarom maken we ons overal toch zo ontzettend druk over !!!???

Zou het echt zo zijn dat we met zijn allen, collectief, hysterisch geworden zijn ? Of is het de berichtgeving ? Ligt het aan de kranten en nieuwsrubrieken, die nu eenmaal gevuld moeten worden, nieuws of geen nieuws ? Om gehoord te worden moeten die misschien wel extra hard schreeuwen.

Waarschijnlijk doen kalme, nuchtere mensen het ook niet zo goed in de berichtgeving. De paniekerige schreeuwers vallen meer op. Daarom wordt er meteen gezinspeeld op een kabinetscrisis, als er een rapport over Irak wordt gepubliceerd, dat voor een weldenkend mens toch weinig nieuws bevat.

Toch zijn de bezadigde types nog niet helemaal uitgestorven. Laatst was er een relletje rond een actiegroep die seksueel geweld tegen kinderen bestrijdt. In een aantal gemeenten had die club folders verspreid, waarin mensen gewaarschuwd werden tegen pedofielen die in hun wijk zouden wonen.

De tv-ploegen trokken uit met groot materieel. Maar het lukte ze niet om paniekerige en hysterische buurtbewoners voor de camera te krijgen. Het voorval werd met ouderwetse Hollandse nuchterheid opgevat. 'Kom, kom, er zijn misschien wel meer buurtbewoners, die nare dingen met kinderen doen, waar we niets vanaf weten. Beetje onzin die folders.'

Het mag dus misschien zo lijken dat we alleen nog maar in uitroeptekens en scheldwoorden met elkaar converseren. Misschien is dat maar schijn. Want al zie je ze niet dagelijks, ze bestaan nog wel ! De nuchtere Nederlanders...

De strip is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Eerdere afleveringen van dit verhaal verschenen op: 12 december - 16 december - 27 december - 29 december - 10 januari -

London river, Fishtank, Young @ Heart, Troubled water en De storm. Het overheersende thema schijnt water te zijn, maar verder zeggen deze films me niet veel.

Ja, De storm, een film over de watersnoodramp, die is genoeg in de publiciteit geweest, maar de kans dat ik deze, of een van de overige films, ga zien is niet erg groot. Er is een periode geweest dat ik niet alleen elke film zag, die in het filmhuis draaide, maar ook zelf achter de projector zat.

Halverwege de jaren '80 werd ik lid van de vereniging waar het filmhuis deel van uitmaakte. Aanvankelijk kwam ik elke donderdag naar de film als bezoeker. De films waren interessant, alternatief, spannend of onbegrijpelijk, maar na afloop was het altijd gezellig en het bier was niet duur.

Op een zeker moment werd ik lid van de werkgroep Film. Aanvankelijk deed ik dienst achter de bar. Gratis kopjes thee uitdelen en na afloop wat sterkers. Onze werkgroepcoördinator was Pieter, een actieve veertiger, altijd op zoek naar verbeteringen.

Een groter projectiedoek, luiken voor de ramen, betere projectoren, echte klapstoelen. Veel geld was er natuurlijk niet. We moesten het, als vrijwilligersorganisatie hebben van een beetje subsidie, de entreegelden en de baromzet.

Toch is er kwalitatief een hoop veranderd in de 15 jaar dat ik er rondliep. Van twee 16 millimeter projectoren, die naast elkaar stonden, gingen we eerst naar een 'longplayer'. In de oude situatie moest je aan het eind van elke rol overschakelen naar de andere projector.

Om dat makkelijk te maken was er op de film, aan het eind van elke spoel, een overnametekentje te zien. Een rondje, of kruisje, in de rechter bovenhoek. Op het moment dat je dat zag moest je in één vloeiende beweging de ene projector stoppen, de andere starten en het geluid overzetten. Soms ging dat aardig goed, maar je zat er ook wel eens naast en dan projecteerde je een stuk uitloopstrook.

Met de longplayer kon je meerdere filmspoelen aan elkaar monteren, zodat een overname naar de andere projector niet meer nodig was. Na afloop moest dan wel de hele handel weer teruggespoeld en losgemaakt worden en van de oorspronkelijke aan- en uitloopstroken worden voorzien.

Nog mooier werd het toen Pieter een 2e hands 35 millimeter projector op de kop tikte. Film in bioscoopkwaliteit ! Het betekende wel nog meer monteerwerk. Maar als de persoon achter de projector een beetje zijn of haar best deed, was het resultaat indrukwekkend.

Niet iedereen nam het vak van operateur, zoals die functie heet, even serieus. Ik heb wel eens een avond meegemaakt waarbij we aanvankelijk niets begrepen van de film. Het verhaal leek zomaar ergens te beginnen. Toen na een half uur ineens de titelrol voorbij kwam werd het wat duidelijker: we waren begonnen met spoel twee...

Ook hebben we wel eens een film vertoond zonder geluid, omdat er vergeten was een knopje om te zetten. Of is het wel eens voorgekomen dat de operateur tijdens de voorstelling even zijn post verliet, om bij terugkomst de film, die uit de projector gelopen was, van de trap te zien kronkelen.

Dat soort rampen zijn mij nooit overkomen, maar kleine storinkjes konden het ook al spannend maken. Een hardnekkige pluis voor de lens, een filmbreuk, of een gat in de film gebrand, omdat je de klep voor de lamp te laat sloot. Dat beeldje heb ik er dus maar tussenuit geknipt. Ik heb het nog jaren in mijn portemonnee meegedragen.

Door gezondheidsproblemen heb ik me gaandeweg uit het verenigingsleven teruggetrokken. Maar het was een mooie ervaring en nog steeds mompel ik, als ik, bij een oudere film op tv, in de rechter bovenhoek een rondje of driehoekje zie: 'Hee, een overnametekentje...'

Zie ook de website van de Vereniging Artishock in Soest.

Met aparte pagina's over het filmaanbod

En over de geschiedenis van het Filmhuis...

De strip is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Eerdere afleveringen van dit verhaal verschenen op: 12 december - 16 december - 27 december - 29 december

Een tegenstander van nieuwigheden ben ik zeker niet, maar ik verzamel geen gadgets. Een nieuw snufje laat ik doorgaans rustig aan me voorbijgaan. Eerst de oude spulletjes verslijten. Als er, bijvoorbeeld, nieuwe audio- of videosystemen op de markt komen duurt het vaak jaren voor ik me er aan waag.

Aan het begin van de week zat ik dus rustig naar een ouderwetse videoband te kijken, waarop ik het Nieuwjaarsconcert van het Nederlands Blazersensemble had opgenomen. Leuk optreden, met de gebruikelijke kindercomposities, een mix van klassieke- en volksmuziek en indrukwekkende, gehandicapte gastmuzikanten uit Congo.

Er was nogal veel muziek op de zenders rond de feestdagen. Teveel om alles direct te zien. Daarna bekeek ik dus een tweede band, met een aflevering van Top 2000 à gogo en een deel van het 25-jarig jubileum van The Rock and Roll Hall of fame.

Zoals dat gaat met video opnamen was het apparaat ruim ingesteld. Een paar minuutjes eerder gestart en wat langer door laten lopen. Je weet maar nooit of de uitzending precies op tijd begint. Voor elk programma moest ik me dus door een reclameblok worstelen. Aan het eind liet ik de recorder gewoon lopen en schonk ondertussen koffie in.

Tsjonge, daar zat me nogal een gat, voordat de Hall of fame van start ging. Reclame, meer reclame en nog meer reclame, mensen kinderen wat een hoop reclame. Ik schat dat er zeker een kwartier aan wervende spotjes op die band stond.

Het schijnt dat er recorders zijn die de reclame detecteren en automatisch overslaan. Of dat nu bij het opnemen of het afspelen gebeurt dat weet ik niet. Maar zo modern is onze videorecorder niet. Uiteindelijk kun je al die advertenties natuurlijk snel doorspoelen, maar het zette me wel aan het denken.

Lees verder ...

Ja, ja, die tachtiger jaren. Ik was 20 toen ze begonnen, een werkeloze dagdromer. Halverwege het decennium kreeg ik mijn eerste serieuze baan en zette ik mijn eerste stappen op een podium. Als muzikant met knikkende knieën.

Met die knieën is nog redelijk goed gekomen, maar de muzikale loopbaan kwam niet echt van de grond. Geeft niet, er zijn belangrijkere dingen in het leven. De liefde bijvoorbeeld. Aan het eind van de jaren '80 kwam ik mijn vrouw tegen.

In die tijd raakte de lp uit en kwam de cd ervoor in de plaats. Maar tegelijkertijd verloor ik langzamerhand mijn interesse voor de populaire muziek. Ik kocht geen nieuwe platen meer.

En tegen de tijd dat ik dan eindelijk een cd-speler in huis haalde ging mijn belangstelling vooral uit naar de vele goedkope heruitgaven die ineens op de markt kwamen. Niet van muziek die ik zelf ooit gehad had, maar van blues uit de jaren '50, jazz uit de jaren '30 en de geweldige collectie volksmuziek uit het archief van Alan Lomax.

Het rijtje nummers uit de jaren '80, van lp's die ik ooit had, is dus heel wat korter dan dat van de jaren '70. Maar er zitten leuke liedjes bij. En ik begin met een nummer uit 1979, dat ik in deel 1 van de willekeurige lp-parade vergeten was. 'I'm in love with you' van Steve Forbert.

Het komt van de enige cd die ik ooit gekocht heb om een lp te vervangen. Ik schreef er ooit een verhaal over. Het is zo'n hartverscheurend mooie liefdesballade dat het eigenlijk in geen enkele ranglijst zou mogen ontbreken.

Steve Forbert – I'm in love with you (van 'Jack rabbit Slim', 1979. Filmpje zonder beeld, maar met tekst.)

Bram Vermeulen & de Toekomst – Pauline (van 'Bram Vermeulen & de Toekomst', 1980. Fimpje met diashow.)

David Lindley – She took off my romeos (van 'El rayo-X', 1981. Er staat ook een live-uitvoering op YouTube, maar ik kies voor de lp-versie, met diashow.)

Fischer Z – Marliese (van 'Red skies over paradise' 1981. Met door fan gemaakt animatiefilmpje.)

The Undertones – It's gonna happen (van 'Positive touch', 1981. Op Youtube staat een aardige videoclip.)

Dave Edmunds – From small things  (van 'D.E.-7', 1982. Live voor de BBC-camera's.)

Paul Brady – Crazy Dreams (van 'Full moon', 1986, een live-album. Het filmpje komt uit het BBC-programma 'Later with Jools Holland' en dateert uit 1996.)

John Hiatt – Alone in the dark (van 'Bring the family', 1987. Live in Hamburg.)

Is het toeval dat bij de YouTube-filmpjes de live-uitvoeringen in de minderheid zijn ? Was er toch minder muzikaal vakmanschap in de jaren '80 ? Wel veel ambachtelijke muziek is te horen in het radioprogramma 'De Avonden', waarin nog de hele week muziek gedraaid wordt uit de 'Atoomjukebox'. De afleveringen zijn ook terug te luisteren op internet.

Zie ook deel 1 van de Willekeurige lp-parade, over de jaren '70.

De strip is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Eerdere afleveringen van dit verhaal verschenen op: 12 december - 16 december - 27 december

Rond deze tijd gaan radio en tv weer los met de top 2000 aller tijden. Voor al maar ouder wordende luisteraars, zoals ik, wordt die lijst elk jaar minder interessant. Tien jaar geleden, bij de eerste editie, waren de jaren '60 en '70 nog zeer ruim vertegenwoordigd. Maar het, op hun favoriete nummers stemmende, luisterpubliek wordt jonger en dus de hits in de lijst ook.

Nu was ik toch al geen groot liefhebber van de megahits uit de top van de lijst. Maar het meer obscure lp-werk begint nu dus langzaam te verdwijnen. Fanatiek luisteren zal er dit jaar, vrees ik, niet meer bij zijn.

Maar niet getreurd, we hebben immers de eigen muziekverzameling nog. Nee, geen lp's meer, die heb ik bijna allemaal weggegeven. Ze stonden maar een beetje in de kelder te verkommeren.

Maar juist omdat ik mijn lp's heb weggegeven kan ik nu weer naar de muziek luisteren die ik ooit in de kast had staan. Mijn zwager, aan wie ik de lp's cadeau deed en de Geheimzinnige Hulpman, hebben namelijk een groot deel van de collectie omgezet in mp3-tjes. Zo geniet ik de laatste weken weer van muziek die ik jaren niet had gehoord.

Een lijstje met mooie liedjes is zo gemaakt, maar eerst nog enige uitleg. Mijn interesse in muziek begon in de jaren '60, toen ik mijn eerste singletje kocht, 'Help' van the Beatles. Maar ik begon pas lp's te kopen in de jaren '70.

Mijn oudere broer lag op dat moment een jaar of 5 op me voor. En platen die hij al had, kocht ik zelf niet nog een keer. The Beatles zaten dus niet in mijn lp-verzameling, net zo min als the Stones.

Ergens in de jaren '80 ben ik overgestapt op het kopen van cd's. Mijn interesse in oude jazz, blues en rootsmuziek, die ik de afgelopen jaren ontwikkelde, kom je in onderstaande lijst niet tegen.

Dit zijn dus niet de mooiste nummers die ik ken. Maar wel een aantal leuke liedjes die ik zelf ooit op lp had. De volgorde is chronologisch, op het jaar waarin de lp oorspronkelijk verscheen. Verder heb ik als voorwaarde gesteld dat ik door moest kunnen linken naar een YouTube-filmpje en dat het nummer niet in de top 2000 van dit jaar mocht staan.

De meeste filmpjes zijn van live-optredens. Soms is het geluid niet zo best, of de uitvoering niet geweldig, dan heb ik, waar mogelijk, voor een filmpje met de lp-versie, of een videoclip gekozen.

Voor vandaag een rijtje liedjes uit de jaren '70. Over een paar dagen, op het Stripblog, nog een paar uit de jaren '80. Veel luisterplezier !

Van Morrison – And it stoned me (van de lp 'Moondance' uit 1970. Het YouTube-filmpje is van een live-uitvoering die wel een beetje gejaagd is...)

J.J.Cale – Magnolia (van 'Naturally', 1971. Ook hiervan staan live-uitvoeringen op YouTube, maar ik kies voor de studioversie met melige diashow.)

Bonnie Raitt – Love me like a man (van 'Give it up', 1972. Het YouTubefilmpje is van een indrukwekkende live-uitvoering uit 1995.)

John Martyn – May you never (van 'Solid air', 1973. Mooi live-optreden van BBC-tv.)

Andy Fairweather Low – Reggae tune (van 'Spider jiving', 1974. Youtube filmpje met diashow, maar het valt me al enorm mee dat er zoveel van deze zanger te vinden is...)

The Sensational Alex Harvey Band – Man in the jar (van 'The impossible dream', 1974. Een tamelijk obscuur live-filmpje van deze opmerkelijke band. Matig beeld en geluid, maar mij bezorgt het kippenvel...)

John Lennon – What ever gets you thru the night (van 'Walls and bridges', 1974. Een videoclip ?)

Little Feat – All that you dream (van 'The last record album', 1975. Live op Rockpalast in 1977.)

Rory Gallagher – Calling card (van 'Calling card', 1976. Live-uitvoering van een relatief rustig nummer van de betreurde Ierse gitaarheld.)

Jan Akkerman & Kaz Lux – There he still goes  (van 'Eli', 1976. YouTube-filmpje met alleen geluid.)

Joan Armatrading – Barefoot and pregnant (van 'To the limit', 1978. Live op Rockpalast.)

Leo Kottke – Everybody lies (van 'Burnt lips', 1978. Erg mooie live-versie op YouTube.)

Ry Cooder – The very thing that makes her rich (van 'Bop till you drop' uit 1979. Maar dan een lange live-uitvoering uit 1987.)

Madness – My girl (van 'One step beyond', 1979. Een echte videoclip.)

Bijna al deze artiesten en hun lp's zijn terug te vinden op Wikipedia en dan met name de Engelse variant, die vaak zeer uitgebreide informatie geeft.

De top 2000 heeft uiteraard ook een eigen website. En is nog tot oudejaarsavond te beluisteren op radio 2.

Een leuk alternatief voor de top 2000 is momenteel te horen in het radioprogramma De Avonden. Op doordeweekse avonden op radio 6: De atoomjukebox van Stoffer en Bentz.

'Stoffer en Bentz brengen in de laatste twee weken van 2009 hun 500 à 600 favoriete singles van de afgelopen 55 jaar. Niet in een bepaalde rangorde en zonder veel commentaar, dertig uur lang: 'druk op de knop, muziek!'

De strip is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Eerdere afleveringen van dit verhaal verschenen op: 12 december - 16 december

Af en toe probeer ik aardappelpannenkoeken te bakken zoals mijn moeder dat doet. Het was een van mijn favoriete kostjes, als kind en die smaak wil je dan graag nog eens beleven. Het lukt me soms heel aardig, maar precies zoals vroeger dat valt nog niet mee.

Vermoedelijk komt het recept voor aardappel-pannenkoeken uit Duitsland, mijn oma kwam uit Saarbrücken, maar ook in andere landen is het gerecht wel bekend. Op internet vond ik, bijvoorbeeld, dat het in Engeland beschouwd wordt als armeluisvoedsel, 'poor man's bread'.

De Duitse naam in Reibekuchen, type dat in bij Google en je vindt een hele reeks bereidingswijzen. Het simpelste heeft als ingrediënten alleen geraspte aardappel en uien, boter, peper en zout. Ik doe er in ieder geval altijd ook een paar eieren door en wat kruiderijen.

Neem bijvoorbeeld 1 kilo aardappels, twee grote uien, drie eieren, een eetlepel bloem, peper, zout, knoflookpoeder naar smaak en eventueel iets als oregano, tijm of gehakte peterselie.

De aardappels moet je schillen en grof raspen. Je kunt ze even voorkoken, dan komt er bij het raspen minder vocht vrij. Maar niet te lang op laten staan, want dan kun je ze niet meer raspen.

Als je ongekookte aardappels neemt is het verstandig om de geraspte sliertjes in een theedoek te verzamelen en even flink uit te wringen. Anders wordt het een heel waterige boel. De ui kan geraspt, maar in kwart ringen snijden werkt ook prima.

Doe alle ingrediënten, met de aardappels en de uien, in een grote kom en meng goed door elkaar. Laat het mengsel niet te lang staan, want dan gaat de aardappel bruin kleuren. Om te bakken gebruik ik twee kleine pannetjes met anti-aanbaklaag en een beetje zonnebloem olie. Je kunt ook meerdere koekjes in een grote pan bakken.

Eerst pannetjes en olie heet laten worden. Een schep van het mengsel in elk pannetje, aandrukken met de achterkant van de lepel tot er een platte koek ontstaat, meestal een beetje onregelmatig van vorm. Het vuur niet te hoog en in een paar minuutjes aan beide kanten bruin laten worden.

Eergisteren mengde ik nog wat grofgesneden bladspinazie door mijn pannenkoeken mengsel. Dat is ook heel smakelijk. Maar aangezien je verse spinazie alleen kunt kopen in enorme zakken, hield ik nog genoeg over voor een bijgerechtje. De aardappelpannenkoeken kun je ondertussen even warm houden in de oven, op 70 graden.

Spinazie met tomaat en uien. Snijd een ui en een paar teentjes knoflook fijn en fruit die in een ruime pan, of wok. Neem drie tomaten en snij die in blokjes. Als de ui glazig begint te worden de tomaat toevoegen. Kruimel er een half bouillonblokje bij en laat even pruttelen tot de tomaat zacht is.

Was ondertussen de spinazie en snij die grof. Ongesneden kan ook, net wat je leuk vindt. Je hebt nu waarschijnlijk veel meer spinazie dan er in je pan past. Maar dat geeft niet, tijdens het bereiden slinkt het enorm. Je houdt maar een klein beetje over.

Voeg een deel van de spinazie aan het tomaten-uimengsel toe en roerbak tot de spinazie begint te slinken. Daarna de pan bijvullen met spinazie en roerbakken. Zo tot alle spinazie op is. Als de laatste bladeren geslonken zijn direct opdienen.

Niet echt geschikt als kerstdiner, misschien, maar wel lekker. En vegetarisch, dus goed voor klimaat en milieu. Een biefstuk erbij bakken kan natuurlijk ook...

Zie voor eerdere kookblogs:

Irish Stew en andere stevige maaltijden 

en:

Nog één keer de Snor - En de perfecte biefstuk

Heeft een tekenaar, muzikant of schrijver automatisch recht op alles wat hij of zij gemaakt heeft ? Op internet, ook op het Volkskrantblog, kom je wel eens conflicten tegen omtrent copyrights. Maar ook in de ouderwetse, analoge wereld is het niet altijd even duidelijk.

Persoonlijk breek ik er mijn hoofd niet over. Ik zorg ervoor dat alles wat ik op mijn blog plaats door mij, of door de Geheimzinnige Hulpman, zelf gemaakt is. Zo voorkomen we beschuldigingen van plagiaat. Ik heb er verder een tekstje bij gezet, dat vermoedelijk weinig mensen op zal vallen:

'Het overnemen van de inhoud van dit blog kunnen we vast niet tegenhouden, maar doe het dan wel met onze naam er bij...'

De praktijk is dat er af en toe plaatjes van ons blog worden gekopieerd. Soms wordt dat eerst netjes gevraagd en dan is het natuurlijk prima. Soms komen we er later bij toeval achter en dan zijn we er minder blij mee. Maar wie weet hoe vaak het gebeurt zonder dat we er iets van merken ?

Ik zou trouwens niet weten hoe ik het gebruik van een tekeningetje, op een webpagina, in geld uit zou moeten drukken. Het voor de rechter slepen van de tekeningetjesdief is waarschijnlijk een stuk duurder. We maken ons er dus maar niet al te druk over. Als ze iets van je stelen is dat ook een blijk van waardering tenslotte.

Je kunt je zorgen maken over het ongevraagd gebruik van origineel werk, of niet. Maar hoe zit het met tekeningen, teksten, muziek of wat dan ook, die in opdracht zijn gemaakt ? Wie heeft daar de rechten op ? En kun je daar als maker later zelf nog iets mee doen ? Of ben je dan je eigen werk aan het stelen ?

In het verre verleden werkte ik een aantal jaren op de tekenkamer van de Rijksdienst voor het Oudheidkundig Bodemonderzoek. De tekeningen die ik daar maakte, van opgegraven voorwerpen en opgravingsplattegronden, waren bedoeld als illustraties bij de publicaties van die dienst. Ik kreeg er salaris voor, van het uitbetalen van copyrights was geen sprake.

Nu werd er met die tekeningen ook geen groot geld verdiend, hoor. De boeken waar ze in verschenen werden alleen gelezen door archeologen en verzameld in wetenschappelijke bibliotheken.

De plaatjes bij dit verhaal heb ik ook in die tijd op die tekenkamer gemaakt. Het zijn fragmenten van een grotere tekening. De opdrachtgever was een archeoloog die naast zijn werk bij de ROB ook aan een ander project bezig was, het archeologische themapark Archeon.

Hij wilde een overzicht in vogelvluchtperspectief van de allereerste opzet van dat park, eigenlijk alleen nog fantasie. En dan in een soort Asterix en Obelix-stijl, om mee langs potentiële sponsors te gaan. Dus kwam hij bij mij terecht.

De tekening is later nog een paar keer aangepast maar, voor zover ik weet, nergens gepubliceerd. Het uiteindelijke park is ook heel anders geworden. Maar op de website staat nog wel een plattegrond die heel in de verte doet denken aan mijn ontwerp.

Ben ik nu in overtreding als ik deze plaatjes in de openbaarheid breng ? Vermoedelijk wel, ook al heb ik ze zelf gemaakt. Maar ik verwacht niet dat, twintig jaar later nog iemand er zich druk over zal maken. Het is in ieder geval een van de leukste dingen die ik in dienst van de overheid maakte.

Even off-topic: Zie ook mijn sneeuwfoto's op het Klupblog:

Sneeuw op balkon - Vogelhuisje met witte hoed

Sneeuw in het park

Wat zijn we toch een extremisten. Als er een probleem is maken we er meteen een enorm probleem van. Een ramp die het voortbestaan van onze beschaving bedreigt. Als we zo door gaan zal de aarde vergaan.

Maar voor het zover is zal eerst de zee leeg gevist worden. Tenminste dat is wat er in de laatste aflevering van de tv-serie 'Beagle – in het voetspoor van Darwin' verteld werd. De commentaarstem was er zeker van. Over een paar jaar zit er geen vis meer in de zee.

De scheepskok vertelde, terwijl hij een zelfgevangen tonijn fileerde, dat er over een jaar of vijf vrijwel geen restaurant meer te vinden zou zijn waar nog vis geserveerd zou kunnen worden. De uitspraken werden geïllustreerd met verontrustende beelden, uit een Britse documentaire.

Het was deprimerend en indrukwekkend. Maar op het eind kwam de documentairemaker zelf in beeld. Hij zei dat men verwachtte dat er tegen 2048, dat is over bijna 40 jaar, op sommige plaatsen in de oceaan geen vis meer te vangen zou zijn.

Ligt het aan mij, of zijn dat tegenstrijdige berichten ? En hoe moet ik het verhaal over de visvangst rijmen met de voorgaande aflevering van de serie ? Daarin liet men zien dat, door beschermingsmaatregelen, de Noordkaper, een bedreigde walvissoort, weer flink in aantal toenam.

Zo'n walvis heeft een flinke eetlust. Zo'n populatie kan alleen toenemen als er voor die dieren een hoop te eten is in de oceaan. Dan kan die dus nog niet leeggevist zijn, lijkt me.

Ik geloof best dat er een probleem dreigt met de visvangst. Maar waarom doen we er dan meteen zulke extreme uitspraken over ? Omdat de boodschap anders niet overkomt ?

Ander voorbeeld: De klimaatverandering. Sommige mensen zeggen dat het klimaat de afgelopen 10 jaar helemaal niet is opgewarmd. Zij halen wetenschappers aan die wijzen op de verminderde zonneactiviteit en die daaruit afleidden dat de aarde zal gaan afkoelen.

De meerderheid is het daar niet mee eens. Het afgelopen decennium was het warmste sinds we met meten zijn begonnen. Als we zo doorgaan loopt het helemaal verkeerd met ons af.

En zo'n filmpje als dat vertoond werd bij het begin van de klimaatconferentie in Kopenhagen. Een schreeuwend kind hangend aan een boomtak terwijl onder haar woeste golven over het landschap spoelen. Is dat niet een beetje overdreven ?

De komende ontwikkelingen worden ons voorgehouden alsof er rampen van Bijbelse proporties dreigen. In werkelijkheid gaan de veranderingen tamelijk langzaam en zijn er veel onzekerheden en onverklaarde fenomenen. Maar als we zo doorgaan...

Als we zo door gaan, ja. Maar als er een ding duidelijk wordt, als je even terug kijkt op de geschiedenis van de mensheid, dan is het dat we nooit erg lang op dezelfde manier door zijn gegaan.

Stel je eens voor dat we onze overgrootouders weer tot leven konden wekken. Die zouden hun ogen niet geloven als ze zagen hoe wij nu leven. In een paar generaties is de mensenwereld flink veranderd. Dus wij gaan zeker niet door zoals nu.

Maar of het in de nabije toekomst nu warmer of kouder gaat worden, of we die zee nu in 5 of in 40 jaar leegvissen, het is in ieder geval verstandig om na te denken over hoe we met onze wereld verder willen.

Hoe we onze energievoorziening gaan regelen, hoe we het opraken van fossiele brandstoffen gaan aanpakken. Hoe we de welvaart in China, India en de 3e wereld mogelijk gaan maken. Hoe we voedselvoorziening gaan regelen.

De extremistische propaganda, rond deze vraagstukken, moeten we misschien maar op de koop toe nemen. Want zelfs als de reden om ons gedrag te veranderen verkeerd is, zou de verandering op zich wel eens heel verstandig kunnen zijn.

De strip is het vervolg op een nieuw verhaal gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. De eerste aflevering verscheen op 13 december. Eerdere vervolgstrips van hem kun je vinden in de rechter kolom, onder het kopje: 'Uit het archief'.

Laten we het eens over mijn zwakheden hebben. Jullie kennen me als iemand met belangstelling voor cultuur, muziek, natuur en milieu. Sociale misstanden en politiek houden me ook bezig en sport, natuurlijk. Maar naast al die gezonde interesses heb ik ook een donkere kant.

Ik hou er ook wel van om, een beetje onderuit gezakt naast mijn vrouw, te kijken naar televisieseries over moord en doodslag. Niet alles, hoor. De meeste Amerikaanse pulp, zoals die door de commerciële omroepen uitgezonden wordt, laat ik aan me voorbij gaan. Net als vrijwel alle Nederlandse detective-reeksen.

Nee, de Britse series zijn bij mij favoriet. Morse had je vroeger, nu na het overlijden van hoofdrolspeler John Thaw, volgen we zijn assistent Lewis. We kijken naar Taggart, Trial and Retribution, Wire in the Blood, Frost, Dalziel en Pascoe en Waking the Dead en ik vergeet er nog wel een paar.

Hoewel een goede, Zweedse, Wallander of Martin Beck er ook best in gaat. Net als een Duitse Tatort, op z'n tijd. Maar de Engelse series zijn doorgaans spannend, sfeervol en redelijk realistisch. En ik begrijp de taal ook zonder ondertiteling.

Er wordt wel veel onderling geruzied door de speurders. En anders worden ze wel gedwarsboomd door hun superieuren. De ideale hoofdrolspeler schijnt een knorrige individualist te moeten zijn.

Een van de gemoedelijkere voorbeelden van het genre is Midsomer Murders, bij ons doorgaans te zien bij de KRO, maar momenteel ook 's middags op België 1. De oudere, soms wat humeurige, inspecteur heet hier Tom Barnaby, een rol gespeeld door John Nettles.

Midsomer Murders is gesitueerd op het Engelse platteland. Uit de naam zou je af kunnen leiden dat het graafschap Somerset als achtergrond gekozen is. Maar de plaatsjes, die in de afleveringen genoemd worden, zul je vergeefs op de kaart zoeken.

Midsomer bestaat niet. Het is een fictief graafschap. Maar mooi is het er wel. Tsjonge wat staan er fraaie buitenhuizen, schilderachtige cottages en knusse dorpjes. Als je op internet gaat zoeken blijkt dat er hele websites aan de serie gewijd zijn, compleet met landkaarten van Midsomer.

Maar de fans hebben ook de werkelijke locaties opgezocht waar de opnamen gemaakt zijn. De meeste blijken in Buckinghamshire en Oxfordshire te liggen. Er is een Midsomer Murders route uitgezet en er is zelfs een boek verschenen waarin de mooiste plekjes beschreven worden.

Inspecteur Barnaby mag dan wel een verzuchten dat hij af en toe moe wordt van de inwoners van Midsomer, met hun bizarre gewoonten, overspeligheid en moordpartijen, het publiek lijkt er geen genoeg van te kunnen krijgen. De serie is momenteel aan zijn 12e seizoen toe.

Zou het aan de fraaie omgeving van Midsomer liggen ? Of aan de toch wel wat karikaturale schets van het Engelse plattelandsleven, met zijn wedstrijden om de mooiste tuin en cricket op de 'village green' ? Of het contrast tussen al die knusheid en de daaronder sluimerende misdaad.

Hoofdrolspeler Nettles heeft inmiddels aangekondigd in 2010, na bijna 14 jaar, te willen stoppen. Waarschijnlijk gaat de serie dan zonder hem verder. Het herkenningsmelodietje, een walsje met een opvallende rol voor het spookachtige geluid van de theremin, zullen we voorlopig dus nog niet hoeven te missen.

Zie ook Wikipedia: Midsomer Murders , of de uitgebreidere Engelse versie.

En de KRO-detective website.

De strip is het begin van een nieuw verhaal gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Eerdere strips van hem kun je vinden in de rechter kolom, onder het kopje: 'Uit het archief'.

Het ligt er natuurlijk een beetje aan hoe je als blogger te werk gaat. Maar als je alleen maar af en toe een tekstje of een plaatje op het web wilt zetten en verder niet lastig gevallen wil worden, dan kun je het Volkskrantblog misschien beter links laten liggen.

Niet dat elke bijdrage hier zo'n enorme response krijgt. Het hangt een beetje van het onderwerp af en van hoe vaak je zelf iets nieuws plaatst, of van je laat horen bij collega-bloggers. Maar als ik het vergelijk met andere blogs waar ik wel eens kom, of Hyves, dan is het hier toch een stuk levendiger.

Op mijn Hyves-pagina heb ik bijvoorbeeld, sinds eind april, ruim 1000 bezoekers mogen ontvangen. Een aantal dat ik hier op het VK-blog in een doorsnee week haal.

Kastelen in Nederland, een blog dat ik onlangs ontdekte op blogspot.com en dat vol staat met originele foto's en verhalen, moet het doen met nog geen 200 bezoekers per maand. Aan de inzet van de eigenaar kan het niet liggen, hij plaatste drie nieuwe bijdragen deze week. Toch krijgt hij maar mondjesmaat bezoek.

En dat is hier toch wel anders. Okee, als ik het over voetballen heb mag ik blij zijn als ik een stuk of 10 reacties krijg, maar als ik over actuele onderwerpen, het blog zelf, of persoonlijke zaken schrijf, loopt het al snel in de tientallen. Aantallen waar menige blogger, buiten het VK-blog, een gat bij in de lucht zou springen.

Neem Peter's pagina, een blog dat al jaren loopt en waar bijna dagelijks een stuk, over een min of meer actueel onderwerp, op verschijnt. In de afgelopen weken is 5 reacties een enorme positieve uitschieter, meestal blijft er een ontmoedigende 0 staan. Dat is me hier al tijden niet meer overkomen.

Okee, ik weet wel dat er ook ergernissen zijn. Gekrakeel en zelfs gepest. Als dat je teveel stoort dan is het VK-blog misschien geen ideale plek voor jou. Maar als je het leuk vindt om reacties en aandacht te krijgen voor je blog-uitingen, dan zit je hier best goed.

Jongens dromen ervan om naar de sterren te reizen. Een rondje om de maan, een duikvlucht over Jupiter en dan, hup, de Melkweg op. Sommige volwassenen hebben dat soort dromen nog steeds.

Gelukkig zijn er moderne hulpmiddelen, zodat er aan milde gevallen van ruimte-dromerij tegemoet gekomen kan worden. Bij Hippocampi kon je onlangs lezen dat in het Artis-planetarium een virtuele uitstapje in de ruimte gemaakt kan worden. Op de website is een aankondigingsfilmpje te zien.

Maar er blijven mensen die met een simulatie geen genoegen nemen. Mensen die echt de ruimte in willen. Voor hen zijn de mogelijkheden beperkt. Astronaut worden is maar voor een handjevol personen weggelegd. Als privé-persoon met een officiële vlucht mee kan alleen als je er miljoenen voor neertelt.

Dat moet goedkoper en eenvoudiger kunnen, dacht een aantal Amerikanen. Ze schreven een prijsvraag uit, de Ansari X Prize. Er was 10 miljoen te winnen voor degene die, binnen twee weken, twee keer, met hetzelfde toestel, de ruimte zou weten te bereiken.

In 2004 werd dat doel gehaald door SpaceShipOne, een vliegmachine ontworpen door Burt Rutan. Ik zag er een tijdje terug een film over. Reuze spannend en ook wel wat tragisch.

Naast het bedrijf van Rutan, Scaled Composites, waren er nog een 25-tal andere deelnemers. Van raketten en raketvliegtuigen tot luchtballonnen, allerlei methoden werden beproefd. Investeerders van allerlei pluimage waagden hun geld aan de diverse projecten.

Meestal zonder succes. In de film waren volwassen mannen te zien die, met tranen in hun ogen, toe moesten geven dat hun droom geen werkelijkheid zou worden. Anderen bleven, hoewel de prijs aan hun neus voorbij gegaan was, stug doorknutselen aan hun Learjet met raketaandrijving.

Het eindigde met de voorspelling dat er binnen een paar jaar verschillende bedrijven met mogelijkheden voor toeristische ruimtevaart zouden komen. De film verscheen in 2006. Het kan zijn dat de economische crisis er een beetje de rem op heeft gezet, maar het leek er tot voor kort niet op dat het allemaal zo snel zou gaan.

Tot vanochtend het bericht in het radionieuws te horen was dat SpaceShipTwo gepresenteerd was. De bekende miljardair Richard Branson heeft er geld in gestoken en men verwacht, in 2011, de eerste commerciële ruimtereizen te gaan maken.

Het is misschien kinderachtig van me maar ik vraag me daarbij toch af waarom je zo'n reis zou willen ondernemen. Moet je alles wat mogelijk is ook echt willen ? Het worden geen echte ruimtereizen, hoor. Je gaat met een rotvaart omhoog, bent even gewichtloos, aan de rand van de dampkring en je gaat met een rotvaart weer naar beneden.

Rondjes om de maan en scheervluchten langs de planeten zitten er nog niet in. Het lijkt dus leuk, maar eigenlijk is het niet veel. Want wat kun je daar, 'in de ruimte', nu helemaal doen ? Eigenlijk helemaal niets.

Het kost wel erg veel brandstof. Ik kan me niet voorstellen dat milieu-organisaties bij het idee staan te juichen. En zonder gevaar voor passagiers en omstanders is het ook niet helemaal.

Maar goed. Mensen willen steeds gekkere dingen. Als je met een elastiek om je middel van een brug af gesprongen bent, of met een parachute op je rug van een wolkenkrabber, dan is dit vast een mooie uitdaging. Het zal ook wel een onvermijdelijke ontwikkeling zijn, die verstandige mensen niet tegen kunnen houden...

Zie Wikipedia voor:

De Ansari X Prize 

SpaceShipOne 

SpaceShipTwo 

Zie ook dit bericht op de site van de Volkskrant...

En de website van Virgin Galactic, waar de ruimtereisjes geboekt kunnen worden...