Steven Rooks is dit jaar 50 geworden. Niet iedereen zal direct weten over wie ik het heb, maar Rooks was, eind jaren '80, een van de succesvolste wielrenners van ons land. In de Tour de France van 1988 werd hij tweede en winnaar van het bergklassement.

Ik ben ongeveer even oud als Rooks. Toen hij glorieus door Frankrijk fietste zat ik gekluisterd aan tv en radio en dacht bij mezelf: 'Als ik nou eens serieus zou gaan trainen...'. Natuurlijk deed ik dat niet, ik beperkte me tot een wekelijks rondje over de Amerongse berg.

Als je jong bent kun je dromen over beroemde sporthelden, muzikanten of acteurs en hopen dat je zelf ook ooit zo succesvol zult worden. Ook al komt er in de praktijk uiteindelijk weinig van terecht, je spiegelt je toch aan hun voorbeeld.

Ik had dat niet alleen bij sporters. Ook muzikanten, schrijvers en kunstenaars zetten mijn fantasie aan het werk. Bij het lezen van interviews en recensies keek ik altijd even naar de leeftijd van de artiest. Was ik nog niet te oud om me volledig aan de kunst te wijden ?

Aanvankelijk waren mijn helden allemaal ouder dan ik. Johan Cruijff, The Beatles, Marten Toonder, Rembrandt, Magritte, Louis Paul Boon, sommigen waren al overleden voor ik hun werk ontdekte. Maar gaandeweg ben ik zelf ook aardig op leeftijd geraakt.

Ergens in de jaren '80 heb ik mijn sportieve helden, qua leeftijd, al ingehaald. Bij het kijken naar sportwedstrijden kan ik niet langer dromen van eigen sportieve successen. Van de meeste sporters zou ik onderhand de vader kunnen zijn.

Muzikanten van 50 hebben hun hoogtepunt doorgaans ook al een tijdje achter de rug. Hoewel er daar af en toe nog wel eens een krasse knar verrassend uit de hoek kan komen. Bij de meeste andere kunstvormen zijn ook nog wel wat mogelijkheden, maar de concurrentie van de jongeren is zwaar.

Schrijvers gaan misschien wel het langste mee en doen er vaak ook langer over om hun top te bereiken. Een Nobelprijs voor de literatuur zit er dus misschien nog wel in. En hoe langer ik wacht hoe opmerkelijker ik zal zijn. Bejaarde Stripman debuteert met bestseller. Dat moet kunnen. Als ik me nu eens helemaal aan het schrijven zou wijden...

Op het gebied van kamerplanten ben ik geen expert. We hebben wel wat plantjes in huis staan, waar ik voor zorg, want mijn vrouw is er al helemaal geen liefhebber van. Na verloop van tijd verdwijnen de meeste planten naar de trappenhal en als ze te groot en opdringerig worden, wacht de vuilcontainer.

Op het balkon ben ik er zuiniger op. Daar staat momenteel mijn Fuchsia weer prachtig in bloei en sinds een paar dagen ook de Dahlia. Die bloem, een klein modelletje, maar vrolijk oranje-roze gekleurd, doet me denken aan mijn opa en oma.

Die bewoonden in de jaren '60 een klein wit daglonershuisje in het Soesterveen. Langs de weg ernaartoe, een met steenslag gedeeltelijk verhard zandpad, stond een rij bomen. Om het huisje heen wat bloeiende planten en ervoor een moestuin. Alles is ondertussen verdwenen onder een nieuwbouwwijk.

Aan de rand van haar tuin kweekte oma een rijtje Dahlia's. Anders dan mijn bescheiden balkonplantje, dat hooguit 30 cm hoog is, torenden deze ver boven mijn kinderhoofdje uit. Lange stelen met grote joekels van bloemen er aan, donkerrood, wit en geel.

In de keuken had oma Geraniums en Begonia's. Op en rond het, door de alg wazig groene, aquarium en de petroleumstelletjes. Voor het raam van de woonkamer stonden Sanseveria's, op een kastje een Hertshoorn. Zijn er nog mensen die dit soort planten in huis hebben ?

Mijn Dahlia kreeg ik 2 jaar geleden cadeau van collega-blogger Kees Smit en zijn vrouw. Ik zette hem op het balkon waar hij ternauwernood een slakkenaanval overleefde. Van mijn oma had ik onthouden dat je de wortelknollen van de plant, aan het eind van het seizoen, uit moest graven om ze in kranten gewikkeld te laten overwinteren.

Dat deed ik dus braaf. In het volgende voorjaar plantte ik de grootste knol, die me de beste vooruitzichten leek te hebben, in een ruime bloempot. De zes dunnere knolletjes, niet meer dan dikke worteltjes eigenlijk, gingen samen in een andere pot.

Wekenlang wachtte ik vergeefs op een levensteken. Bij de kleine knolletjes gooide ik, omdat ik daar toch al niet veel van verwachtte, na een paar weken maar wat gemengd bloemzaad. Terwijl dat oontkiemde en in bloei kwam ontdekte ik tussen het jonge groen ook wat grotere bladen die van de Dahlia's moesten zijn.

In de pot met de grote knol groeide alleen wat gras. Uiteindelijk heb ik hem maar weggegooid. Tot Dahliabloemen kwam het in de andere pot ondertussen ook niet. Toch haalde ik hem in het najaar binnen en liet de knollen dit keer in de pot overwinteren.

Dit voorjaar zette ik hem zonder al te veel verwachtingen maar weer op het balkon. De Dahlia's liepen fluks uit en geloof het of niet, de tweede bloem begint zich al te openen ! (Foto's zijn te zien op het Klupblog )

Op de website van de Nederlandse Dahlia Vereniging lees ik dat het fijn is om met Dahlia's bezig te zijn. Dat kan ik bevestigen, al moet je er soms een beetje geduld mee hebben...

Toen ik een jonge knaap was liep ik wel eens met mijn vrienden door de bossen rond Soest te struinen. We vonden vogelskeletjes, zagen eens twee mensen vrijen op een dekentje en werden een keer door een boswachter weggestuurd, omdat we midden in een jachtpartij verzeild dreigden te raken.

Maar meestal gebeurde er niet veel bijzonders en kletsten we wat over de dagelijkse dingen die kinderen zoal meemaken. Een keer kwam het gesprek op spoken en griezelverhalen. Op slag veranderde het bos in een enge plek waar achter elke boom iets duisters schuil leek te gaan.

Het was de tijd van het televisieprogramma 'Waar gebeurd', waarin gewone Nederlanders onwaarschijnlijke verhalen vertelden. Van opmerkelijke toevalligheden tot regelrechte spookverhalen. Volgens mij werden de interviews gedaan door de toen nog jonge Paul Haenen.

Hij stelde eigenlijk maar drie vragen: 'Hoelang is het nu geleden ?', 'Wat is er toen gebeurd ?' en 'Is dat echt waar gebeurd ?'. Simpel, maar doeltreffend. Het hield de halve natie aan de buis gekluisterd.

Als ik 'waar gebeurd' intype in Google valt me als eerste op dat het als één woord geschreven wordt en dat ik twee keer de suggestie 'waargebeurt' krijg, met een 't', dus.

Bij www.onzetaal.nl lees ik dat het aanvankelijk door velen gezien werd als een verkeerde uitdrukking, het zou 'een waar verhaal', of een 'echt gebeurd verhaal' moeten zijn. Maar de term staat sinds de jaren '70 in de Dikke van Dale en sedert 2005 wordt het als één woord geschreven.

Bij Wikipedia vind ik, bij Paul Haenen, dat hij inderdaad in 1974, voor de KRO het programma 'Waar gebeurd' maakte. Er staat dat het een grote hit was. Er is naar aanleiding van de serie zelfs een boek verschenen. Toch is er opvallend weinig over te vinden.

Uiteindelijk kom ik op de site van het Parool een stukje interview met Haenen tegen: ''Ik herinner me een vrouw die een wollen speelgoedhondje had, dat elke keer als zij thuiskwam met zijn staartje kwispelde, zeer tot jaloezie van haar echte hond. Toen ze dan ook per ongeluk de twee honden even alleen in een kamer had gelaten, had de echte hond de speelgoedhond verscheurd. 'En is het waar gebeurd?' vroeg ik dan. 'Dit is waar gebeurd,' zei de vrouw.''

Op een andere site vind ik de leader van het tv-programma, die ingesproken is door de beroemde acteur Ko van Dijk. De website www.waargebeurd.nl blijkt een datingsite te zijn.

Zelfs heb ik nooit iets meegemaakt dat geschikt was voor een tv-programma met griezelverhalen. Ook mijn wandelingen in het bos zijn tot op heden steeds goed afgelopen.

De meeste bomen in ons land, ook die in de bossen, zijn door mensen aangeplant. Ik denk dat, in de buurt van mijn huis, de enige spontaan opgeschoten boompjes die op mijn balkonnetje zijn. In het park, langs de straten en in de tuinen is alles mensenwerk.

Het gevolg van de menselijke bemoeienis met bomen is dat veel exemplaren de kans niet krijgen om echt oud en monumentaal te worden. Ze worden gesnoeid, geknot, gekandelaberd en uiteindelijk gekapt.

Daar staat tegenover dat er voor de overblijvende oude knoesten veel belangstelling en zorg is. Er zijn stichtingen en werkgroepen die zich voor het behoud inzetten. Specialistische bedrijven stellen onderhoudsplannen op en voeren operaties uit. Soms wordt zo'n oude boom voorzien van stutten, kabels en trekstangen.

In het boek Bijzondere bomen in Nederland, van de Bomenstichting en op verschillende websites zijn daar mooie voorbeelden van te vinden. In het boek kwam ik ook de tip tegen om naar bomen te kijken met Google Streetview, de website waarop je virtueel door straten en lanen kunt rijden.

Dat blijkt een aardig tijdverdrijf en soms een heel gepuzzel. Lang niet alle bijzondere bomen staan langs de openbare weg. Vaak is het zicht op een oud exemplaar versperd door bebouwing, of andere begroeiing. Maar ik heb toch al een paar leuke voorbeelden gevonden.

Als je op onderstaande links klikt kom je op een foto in streetview terecht. Door met de muis over de foto te bewegen kun je bedieningsknoppen laten verschijnen. Je kunt om je heen kijken, met de knoppen linksboven, verder rijden of inzoomen, door op de foto te klikken. Het is ook aan te bevelen om rechtsboven in de foto te kijken of er foto's van gebruikers beschikbaar zijn. Daar kun je ook overschakelen naar 'volledig scherm'.

De linde van Nuenen. In de 17e eeuw geplant en opgekweekt als etagelinde. In 1994 is de kroon er uit gezaagd zodat nu alleen de onderste etage resteert. Ik ben er rond 1990 eens langs gekomen, toen moet de boom nog compleet zij geweest, maar ik herinner me alleen het indrukwekkende staketsel rond de stam.

De dikste boom van Noord-Holland, een rode beuk in Westerblokker. Op de hoek van de Westerblokker en de Bramleylaan in de tuin een eindje van de weg, maar duidelijk zichtbaar. Op de satelietfoto is de enorme kroon van deze boom goed te zien. Het grappige is dat de opnamen vanaf de Bramleylaan 's winters zijn gemaakt, daar is de boom kaal.

De dikke eik, bij de spookboerderij, in Brummen. Over de boerderij achter de boom worden spookverhalen verteld. En wat gebeurt er nu precies met die auto en die fietsers op streetviewfoto's ? Heeft er een een lekke band ?

De dorpslinde van Hilvarenbeek. De 17e eeuwse linde staat tussen de kerk en de muziektent op het vrijthof. Een bank omsluit de gegroefde stam, metalen stutten ondersteunen de takken.

Monumentale tamme kastanje in Breda. Laatste overblijfsel van het park 'de Trekpot', nu een industrieterrein. Maar de boom, met een stamomtrek van 620 cm, staat er mooi bij...

Zwarte populier bij het Poptaslot in Marssum. De op één na dikste boom van Friesland, stamomtrek 610 cm.

De magnifieke kroezeboom, een vermoedelijk 500 jarige eik, met een stamomtrek van ruim 7 meter !  Streetview volgt de onverharde Lansinkweg, over de Fleringeres, die pal langs de boom voert. Je kunt aan deze eik wel zien dat hij op zijn retour is. Helemaal hol en vergelijk hem eens met de jonge boom er naast, die is al een stuk hoger...

Meer monumentale bomen kun je vinden bij de Bomenstichting

Of op websites

Bomeninfo

Bomenwereld 

Monumental trees

De strip is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Eerdere afleveringen in deze serie verschenen op: 2 mei - 16 mei - 30 mei - 13 juni - 27 juni - 11 juli - 25 juli - 8 augustus -

Het is natuurlijk ondoenlijk om het altijd iedereen naar de zin te maken. Dus wat je ook doet, of het nou soep koken is, fotograferen, schrijven, tekenen of sokken breien, er zullen altijd mensen zijn die met kritiek komen.

Nu mag ik doorgaans helemaal niet klagen. Meestal krijg ik meer complimenten dan negatieve reacties. En ik denk ook graag van mezelf dat ik goed tegen kritiek kan. Ik word zelden kwaad, probeer me te verplaatsen in de gedachten van de criticaster en als blijkt dat ik er echt naast zit, zal ik dat eerlijk toe te geven.

Maar toch geldt het ook voor mij: kritiek komt harder aan dan prijzende woorden. Hoe zou dat komen ? Is het onderhuidse onzekerheid over het werkstuk waarmee ik me presenteer ? Zie je wel, het is waardeloos... Of voel ik me beledigd omdat ik een arrogante kwast ben ?

Misschien is het wel omdat ik van oordeel ben dat kritiek eerlijker is dan complimenten. Van een vriendelijke reactie kun je nog denken dat hij gegeven wordt omdat men je te vriend wil houden. Dat kun je van een misprijzende sneer niet zeggen. Daarom neem ik kritiek wellicht serieuzer.

Onterecht, natuurlijk ! Ik ga er graag van uit dat mens geneigd is tot het goede, maar er zijn gewoon nare en vervelende types die altijd wat te zaniken hebben. Die enkele zure zeurpiet is waarschijnlijk jaloers en probeert zich een beetje, ten koste van mij, te profileren.

Niets van aantrekken, dus. Maar aan de andere kant... als ik helemaal nooit meer een negatieve reactie zou krijgen zou ik echt gaan denken dat er iets mis was. Wie wil er nou zo zoetsappig worden dat er niemand meer iets op of aan te merken heeft ?

Reacties zijn welkom. Zelfs negatieve...

Er is een oplossing op komst voor bloggers met het VK-reizen-probleem. Zie het blog van de Moderator... 

Wat is er aan de hand ? Sinds afgelopen woensdag is een aantal blogs doorgelinked naar de VK-reizen site. De voorpagina's van deze blogs (zie het lijstje hieronder) zien er nog normaal uit. Vaak kun je het laatste blog ook normaal openen. Maar als je op een van de oudere blogs doorklikt wordt je doorgesluisd naar de reizen-site.

Aangezien de pagina-indeling van die site afwijkt van het blog is het resultaat een warboel. Bovendien gaan de meeste van deze blogs natuurlijk niet over reizen, dus zijn ze op de reizen-site niet op hun plaats.

De getroffen bloggers hebben op allerlei manieren geprobeerd aandacht te krijgen voor hun probleem. Mails, blogs, noodkreten. Tot nu toe zonder resultaat. Sommigen zijn wanhopig en denken er over maar met bloggen te stoppen.

Het betreft in ieder geval de blogs van:

Martin Broek

http://www.vkblog.nl/blog/28364/martin

Maria Dolores

http://www.vkblog.nl/blog/4747/!_Nee%2C_ik_ben_geen_toerist

Mo

http://www.vkblog.nl/blog/130240/Hanneke_in_Hanoi

Bart

http://www.vkblog.nl/blog/5973/ogen_en_oren_te_kort

Noud Hovius

http://www.vkblog.nl/blog/5600/Noud_Hovius

Ina Dijstelberge

http://www.vkblog.nl/blog/7569/!%60ANDER_BEN_IK_%60!

Antoine Robbesom

http://www.vkblog.nl/blog/4215/Alledaags_Brazili%EB

Het Triumviraat

http://www.vkblog.nl/blog/126754/Drieklank

Van Dyke

http://www.vkblog.nl/blog/37943/landgenoten

Johan HvD

http://www.vkblog.nl/blog/7333/Nieuwe_oefeningen

Jacob Hesseling

http://www.vkblog.nl/blog/611/Werken_en_wonen_in_wonderland

Helena

http://www.vkblog.nl/blog/720/Helena%27s_web-spinsels

Geroma

http://www.vkblog.nl/blog/4050/!Zielenroerselen!

Maria Trepp

http://www.vkblog.nl/blog/5419/passagenproject

Ragfijn

http://www.vkblog.nl/blog/5959/Ragfijn

Thera

http://www.vkblog.nl/blog/2633/OPEN!

Drijfveren (Koen)

http://www.vkblog.nl/blog/6779/drijfveren

Solvejg

http://www.vkblog.nl/blog/652/Solvejg_%27s_wereld

Diana van den Driessche

http://www.vkblog.nl/blog/7446/Diana_van_den_Driessche

Fred van der Wal

http://www.vkblog.nl/blog/4531/fredvanderwal

Edu

http://www.vkblog.nl/blog/755/onderwijs_en_andere_zaken

Klaas A. Mulder

http://www.vkblog.nl/blog/472/delfzijl_e.o.

Gijs van Hesteren

http://www.vkblog.nl/blog/7030/Fryske_dagen

Maar waarschijnlijk zijn er nog meer. Veel andere bloggers hebben nergens last van.

Maandagavond (ik lag al in bed !) kwam er een bericht van de Volkskrant Moderator, zie reactie van Martin Broek, hieronder of kijk hier

Ik laat deze oproep nog even staan, maar reacties kunnen beter bij de Moderator geplaatst worden...

Er zijn mensen die denken dat ik altijd vakantie heb. Ik ben arbeidsongeschikt verklaard en hoef dus niet meer te werken. Ik kan dus de hele dag zelf bepalen wat ik doe.

Dat zou zo zijn als ik kerngezond was. Helaas ben ik chronisch ziek, de reden van mijn arbeidsongeschiktheid, waardoor ik maar heel weinig kan doen. In de praktijk heb ik eigenlijk huisarrest. Als ik me niet teveel inspan kan ik, op eigen kracht, twee keer per week een half uurtje luchten.

Als ik dat uitleg zijn er mensen die zeggen dat dat dan wel erg zwaar zal zijn. Nou, ja, ik zou het graag anders zien, natuurlijk, maar zolang ik maar niet over de grenzen van mijn lichamelijke mogelijkheden heen ga, is het doorgaans wel te doen, hoor.

In de uren die ik niet doorbreng met rusten op bed, vermaak ik me best met kleine klusjes in huis en op balkon en met boeken, tv, stereo en internet. Vakanties zijn niet zo aan mij besteed. Ook op mijn vakantie-adres moet ik een groot deel van de dag rustend doorbrengen en reizen is extra vermoeiend.

Wel laat ik me af en toe een paar uurtjes door de omgeving rondrijden. Per auto of rolstoel, of een combinatie van beiden. Varen kan ook, ontdekten we vorig jaar, in zo'n salonboot die ook geschikt is voor rolstoelers.

Vorig jaar maakten we een boottochtje over de Vecht bij Weesp. Afgelopen woensdag vertrokken we voor een rondvaart over de Loosdrechtse plassen en de Vecht.

Van te voren zag het weer er niet al te best uit, maar dat viel op de dag zelf enorm mee. Toen we ons eenmaal door de opgebroken straten van Hilversum gewurmd hadden en de aanlegsteiger hadden bereikt, bleek dat men daar helemaal voorbereid was op passagiers in rolstoelen.

Het trapje de salon in werd, met behulp van enkele metalen platen, omgebouwd tot een hellingbaan. De opgekomen rolstoelers werden naar beneden getransporteerd en de hellingbaan weer verwijderd. Zo mankeer je niets, zo zit je met een groep andere mentaal- en/of lichamelijk gehandicapten, netjes opgeborgen in de salon van een rondvaartboot.

Maar ach, het was best leuk. Het uitzicht mooi, de koffie lekker, de lunch eenvoudig maar voldoende en het meegenomen gezelschap aangenaam. Op het personeel aan boord was ook niets aan te merken. En tegen het eind van het tochtje droegen mijn metgezellen de rolstoel weer de trap op, zodat ik ook nog even op het achterdek uit kon waaien.

Niet alle dagen vakantie, dus. Maar af en toe een ochtendje is ook best leuk !

Foto's van het vaartochtje zijn te zien op het Klupblog.

Ik heb me de laatste dagen wat meer verdiept in de discussies op en over het Volkskrantblog. Het opvallendste discussiepunt was de manier waarop het blog omgaat met ongewenste bezoekers. De moderator heeft bans uitgedeeld en daarvoor soms ingegrepen in de lijsten van verbanningen op individuele blogs. Bloggers die daar tegen protesteerden zijn soms berispt en geschorst.

Het is interessant om te zien dat er in de hieruit voortkomende twisten vaak gebruik wordt gemaakt van vergelijkingen. Bloggers zien het blog als hun eigen huis en wensen zelf te bepalen wat ze daar doen en wie ze ontvangen. Ze vergeten daarbij dat hun huisje niet afgezonderd ergens op de hei staat, maar onderdeel uitmaakt van een groot appartementencomplex, in een drukke stad.

De moderator ziet zichzelf als de huisbaas die probeert orde in zijn appartementenblok te houden. Zijn tijd en middelen zijn beperkt, waardoor zijn acties soms bot en willekeurig over komen.

De emoties lopen hier en daar hoog op. Ik wil daarom voorstellen eens een stapje terug te doen en het blog eens te vergelijken met een grote boom. De blogboom heeft heel veel vertakkingen en er nestelen allerlei vogels in. Sommige opvallende exemplaren, andere bescheiden, misschien zelfs saai.

Er zijn er die in alle rust hun eieren leggen en hun jongen proberen groot te brengen. Anderen maken veel lawaai, pesten hun buren en schelden op de bewoners van andere bomen.

Je hebt er die wel vier verschillende nestjes bouwen, of juist proberen dat ene perfecte nest te maken. Andere leggen alleen wat slordige takjes neer. Er zijn trekvogels, die maar af en toe langs komen er zijn standvogels die al jaren aanwezig zijn.

Het is mooi, hè, zo'n vergelijking. Je kunt hem eindeloos uitbreiden en er op door fantaseren. Onze blogboom staat natuurlijk in een tuin en er is een tuinman. Die ziet ook wel dat er vogels in de boom zitten en dat sommige herrie en rommel maken. Maar het is zo'n grote boom dat hij niet alle takken in de gaten kan houden.

Hij jaagt hier wat vervelende vogels weg, maar ergens anders worden ze door andere vogels weer binnen gehaald. Span dan een net over de boom, zeggen sommige vogels. Maar de tuinman verstaat de vogeltaal niet al te goed. En dan, zo'n net maakt het voor goedwillende vogels een stuk moeilijker om op de boom neer te strijken.

En zo ploeteren ze verder, boom, vogels en tuinman. Ik ben zelf natuurlijk ook zo'n vogel, eentje die al jaren in de boom zit. Af en toe kom ik uit de boom en probeer hem eens van een afstandje te bekijken. Het is toch best een mooie en indrukwekkende boom, denk ik dan. En wat een verscheidenheid aan bewoners. Rare vogels, interessante, mooie, saaie en natuurlijk ook vervelende.

Ik zie ook wel dat er hier en daar een rot plekje aan de boom zit en dat er vogels zijn die er een zooitje van maken. En dat sommige vogels spandoeken uit hun nest hebben hangen. Hier en daar zit er een vogel zelfs driftig te zagen aan de tak waar hij op zit.

Dan denk ik, kalm toch, beste medevogels. Hou het hele plaatje toch in gedachten. Bekijk de hele boom. Dan heb ik er niet zo'n moeite mee om de herrieschoppers en nestvervuilers te negeren en te blijven genieten van het grote geheel. En als ik zo eens rondvlieg en naar de andere bomen kijk, dan is de onze zo slecht nog niet.

Ps: Het is altijd riskant zo'n blog over het blog. Maar ik heb mijn best gedaan om me in algemene termen uit te drukken. Als iemand zich meent te herkennen in de tekst of de tekening, dan is dat puur toeval.

Door alle heisa om de kabinetsformatie zou je bijna vergeten te eten. Het schijnt dat jonge mensen toch al niet koken. Liever halen ze kant en klare maaltijden, diepvries pizza's, magnetron stamppot, of een blik soep. Dat je dergelijke gerechten ook zelf kunt maken komt niet bij ze op.

In het verleden heb ik al eens wat recepten gegeven, waar zelfs de grootste kluns zich in de keuken geen buil aan kan vallen. Campinggerechten was de mening van sommigen. Anderen kwamen met culinaire aanwijzingen van hoe het nog lekkerder en beter kon.

Maar dat zijn dan de mensen die wel kunnen koken. Daar waren mijn recepten niet in de eerste plaats voor bestemd. Ik wilde juist laten zien dat koken makkelijk kan zijn, gezond, toch lekker en avontuurlijk.

Vooruit, ik probeer het nog een keer. Wie weet is er een hongerige jongere die er wat van leren kan. Tortillataart ! Je hebt er wel een oven bij nodig, maar die kun je misschien ook ergens lenen.

Verder zijn een, bij voorkeur ronde, ovenvaste schaal nodig, een pak voorgebakken Mexicaanse tortillapannekoeken en vulling. De ovenschaal vet je lichtjes in met wat olie, boter of margarine. Leg er een tortilla in, bedek die met vulling, weer een tortilla, vulling er op enzovoort.

Tot je een stapel tortilla's hebt, met daartussen vulling. Schuif de schaal in de oven die je ondertussen op 200 graden hebt voorverwarmd. 15 tot 20 minuten bakken en klaar ! Als het goed is wordt de bovenste tortilla lekker knapperig. Eventueel kun je er paar plakjes kaas bovenop leggen, voor een extra smakelijke afwerking.

Jullie vragen je misschien af wat voor vulling je dan moet gebruiken. Daar doe ik niet moeilijk over. Iets met tomaten en kaas lijkt me voor de hand te liggen. Je kunt tomatenketchup nemen, of zelf tomatensaus maken, afhankelijk van je culinaire vaardigheden en ambities.

Plakjes ham of gesneden kipfilet zou kunnen. Rul gebakken gehakt. Of als je het vegetarisch wilt doen al dan niet gefruite groente. Uitjes, bijvoorbeeld, champignons, of paprika. Er zijn tal van mogelijkheden en variaties denkbaar.

Niet alle ingrediënten hoeven op elke laag. Je kunt een laag tomatensaus met ham doen, gevolgd door een pannekoek en een laag gefruite uitjes met kaas enzovoort. Proberen en experimenteren, maar.

Ik maakte het laatst met 6 tortilla's en daar aten we met z'n tweeën onze buik aan vol. Voor meer personen kun je meer pannekoeken nemen of er wat gerechtjes bij maken. Salade en chilibonen, bijvoorbeeld.

Eet smakelijk !

Voor wie wil weten wat een Mexicaanse tortilla is, zie Wikipedia. Ze zijn te koop bij de supermarkt, in verschillende formaten.

Andere kookbijdragen op het Stripblog:

Risotto zonder aardappelen

Fuchsia-fruit, eetbaar of niet...?

De strip is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Eerdere afleveringen in deze serie verschenen op: 2 mei - 16 mei - 30 mei - 13 juni - 27 juni - 11 juli - 25 juli -

Via mijn oud collega Tibor kwam ik een mooi verhaal tegen over het verkeerd aanpakken van een ontevreden klant. Het gaat over de Canadese countryzanger Dave Carroll en was vorig jaar groot nieuws op internet. Ik had het tot op heden gemist, maar het is prachtig.

Carroll en zijn band reisden met een vliegtuig van United Airlines naar Chicago. Een medepassagier zag dat er, bij het inladen van de bagage, gegooid werd met gitaren. Bij aankomst bleek de Taylor gitaar van Carroll, nieuwwaarde 3.500 dollar, kapot. De hals was gebroken.

In de daaropvolgende maanden probeerde de zanger tevergeefs de schade vergoed te krijgen. Hij werd door de medewerkers van United Airlines afgescheept en genegeerd. Uiteindelijk maakte hij er een lied over en plaatste dat, vervat in een humoristisch filmpje, op YouTube. Het werd een grote hit.

Van de Engelse Wikipedia haal ik de volgende gegevens:

Het YouTube-filmpje werd op 6 juli 2009 geplaatst. In 1 dag werd het 150.000 keer bekeken. In de maanden juli en augustus trok het ruim 5 miljoen kijkers, momenteel staat de teller op meer dan 9 miljoen.

Amerikaanse media pikten het verhaal op en benadrukten de pr-blunder van United Airlines. De maatschappij probeerde te redden wat er te redden viel, bood excuses aan en een schadevergoeding. Carroll vroeg ze het bedrag, 3000 dollar, aan een goed doel te schenken.

Bob Taylor, fabrikant van de kapotte gitaar, schonk de zanger 2 nieuwe gitaren en hielp bij het maken van 2 vervolgfilmpjes, met nieuwe liedjes over het voorval. Het eerste lied was ondertussen een grote hit op I-tunes. De YouTube-video kwam in de top 10 van het tijdschrift Time.

Dave Carroll is inmiddels een veelgevraagd spreker op congressen over klanttevredenheid. Op een van zijn reizen, met een vliegtuig van United Airlines, raakte zijn bagage zoek !

Men zegt dat de aandelen van United Airlines in de dagen na het incident 10% in waarde daalden. Mooi, niet waar ?

Zie ook de website van Dave Caroll, met het uitgebreide verhaal en links naar de 3 liedjes...

De Engelse Wikipedia met een wat kortere versie van het verhaal.

Het artikel, over het internet-imago van bedrijven, waar ik een foto van Dave Carroll tegenkwam...

Over het algemeen worden mensen met ambities geprezen en bewonderd. Het wordt mooi gevonden als iemand iets wil bereiken in zijn leven. Zolang daarbij de wet niet overtreden wordt, natuurlijk. Misdadigers met ambities worden doorgaans vervolgd en zo mogelijk opgesloten.

Maar voor rechtschapen individuen is een doel in het leven een mooi ding. Het geeft richting, het houdt je bezig en voorkomt dat je vervalt in slechte gewoonten en depressie.

Voor de gehandicapte, of chronisch zieke, medemens ligt het allemaal wat anders. Die ziet veel van wat voor andere mensen heel normale ambities zijn al vrij snel de mist in gaan. Voor sommigen is het onderhouden van menselijke contacten, of het stichten van een gezin, al moeilijk, laat staan het boeken van successen op andere terreinen.

Desondanks zijn er mensen met lichamelijke, of geestelijke beperkingen die dapper volhouden en hun dromen blijven najagen. Op tv zie je af en toe muzikanten met mentale stoornissen, die proberen popsterren te worden. Of lichamelijk gehandicapten, die een tocht door de jungle ondernemen, of een berg proberen te beklimmen.

Ze doen dat, zeggen ze, om te laten zien dat iemand met een handicap toch veel kan bereiken. En ze bewijzen dat ook zo nu en dan. Heel bewonderenswaardig. Maar toch kijk ik er vaak met gemengde gevoelens naar.

In de eerste plaats vraag ik me af of het allemaal wel zo gezond en verstandig is, als ik iemand met krukken, of op handen en knieën, een berg op zie strompelen. Bij lichamelijk gezonde bergbeklimmers heb ik trouwens ook zo mijn bedenkingen.

Waarom blijf je toch niet lekker thuis ? Denk ik dan al gauw. Waarom doe je jezelf dit aan ? Het zijn de ambities, natuurlijk. Iets willen doen waarmee je bewondering afdwingt. Waardering oogsten van andere mensen.

Het is me allemaal niet vreemd, hoor. Bergbeklimmen heb ik nooit gestaan, maar wel op een podium gestaan met een gitaar in mijn hand, dromend van een succesvol muzikantenbestaan. In die droom ben ik teleurgesteld.

En dat is het grote nadeel van ambities. Het is mooi als je ze waar kunt maken, maar vaker loopt het op een mislukking. De mooie succesverhalen, die we in de media tegenkomen, zijn de uitzonderingen. Daarom lees je ze in de krant en zie je ze op tv.

Dat geldt voor gezonde mensen net zo goed als voor personen met beperkingen. De meeste wereldburgers zien hun ambities op niets uitlopen. En sommigen grijpen dan naar onverstandige, of ongeoorloofde, middelen. Verblind door hun ambities vliegen ze uit de bocht, met ongelukken en ellende tot gevolg.

Sporters gaan aan de doping, bankiers nemen te grote risico's, olieboorders lappen de veiligheidsvoorschriften aan hun laars, politici beginnen een minderheidscoalitie met gedoogsteun. Allemaal ontspoorde ambities.

Misschien is het beter om bescheiden te zijn. Je doelen aan te passen aan je mogelijkheden. En tevreden te zijn met de waardering van familie en vrienden. De mensen die al van je houden, ook al ben je geen hemelbestormer.

Verstandig, maar saai, advies, dat ambitieuze mensen vermoedelijk schouderophalend naast zich neer zullen leggen...

Ik was 10 jaar toen de Britse tv-serie Catweazle voor het eerst op tv verscheen. Veel herinner ik me er niet van. Het excentrieke gedrag van de hoofdpersoon en zijn opmerkelijke uiterlijk, zijn fascinatie voor 'electrickery' en veel mislukte toverspreuken.

In de tussenliggende jaren heb ik niet heel vaak aan hem gedacht. Af en toe kwam ik zijn beeltenis wel eens tegen, magere man, grote neus, wijd uitstaande, grijze haardos, snor en baard. Maar ik geloof niet dat de serie ooit herhaald is op de Nederlandse tv, dus echt herinneringen ophalen was er niet bij.

Totdat ik voor mijn laatste verjaardag de 13-delige eerste serie van Catweazle, op DVD, cadeau kreeg. Laat ik het maar direct zeggen, ik heb ze met veel plezier bekeken.

Het plot is snel verteld. Een middeleeuwse tovenaar komt per ongeluk in de 20ste eeuw terecht. Hij is uit zijn grot verjaagd, niet door de Noormannen, zoals op de DVD-box staat, maar door de Normandiërs, de troepen van Willem de Veroveraar.

Hij springt in een meertje en komt weer boven water, vlak bij een boerderij op het Engelse platteland. Daar maakt hij kennis met Edward Bennet, een 14-jarige boerenzoon, die vanwege zijn rode haar 'carrot', wortel, wordt genoemd. Samen beleven ze allerlei avonturen, waarin spanning en slapstick elkaar afwisselen.

Indertijd vonden we het een erg leuke serie en op zich is dat best te begrijpen, er zit humor in, een beetje magie en de botsing tussen een wereldvreemde middeleeuwer en de moderne tijd is fantasievol uitgewerkt. Maar die Catweazle is wel een merkwaardige hoofdpersoon, hoor.

Niet bepaald een superheld, broodmager, onhandig, asociaal, hij steelt, scheldt, stinkt en is onberekenbaar. Carrot verbergt hem, geeft hem te eten en haalt hem uit de penarie, maar ergert zich regelmatig aan zijn rare streken en ondankbaarheid.

Toch ontstaat er een wederzijdse genegenheid. En hoewel Carrot aanvankelijk niets gelooft van Catweazles verhaal, moet hij uiteindelijk toegeven dat zijn magie wel degelijk werkt. Ook al is dat niet altijd op de bedoelde manier.

Op het eind van de serie keert de tovenaar terug naar zijn eigen tijd. Of in ieder geval, zo lijkt het. Helemaal definitief kan die terugkeer niet zijn, want er is ook nog een tweede serie van 13 afleveringen gemaakt.

Een kleine zoektocht op internet leert dat er verschillende fanclubs zijn. Hoofdrolspeler, Geoffrey Bayldon, inmiddels hoog bejaard, verkeert nog in goede gezondheid. Dat geldt helaas niet voor Robin Davies, die de rol van Carrot speelde. Hij overleed begin 2010 aan kanker.

Het tekenfilmpje aan het begin van elke aflevering is gemaakt door George Worsley Adamson, die ook verschillende Catweazle-boeken illustreerde. Het is hier te zien aan het begin van een promotiefilmpje, gevolgd door een fragment uit een van de eerste afleveringen. Of bekijk een tweede versie van het filmpje, met interviewfragmenten met hoofdrolspeler Geoffrey Bayldon.

De Britse Catweazle fanclub

Mooier is deze Duitse (maar Engelstalige) fansite 

Er zijn plannen voor een Catweazle speelfilm. De website is er al, maar daar is nog niet veel op te zien...

Het gedrag van mensen is razend interessant en zeer divers. Men zegt wel dat het bij ontmoetingen tussen levende organismen maar om drie dingen gaat: Moet ik er voor weg rennen, kan ik er mee paren, of kan ik het opeten ? Maar de mens beantwoordt die kwesties dan wel op heel veel verschillende manieren.

Zet een enkele man of vrouw ergens in een open vlakte en veel bijzonders zal er niet gebeuren. Maar zet er een stuk of twintig bij elkaar en het is bal. Er ontstaan vriendschappen, ruzies, vormen van samenwerking en concurrentie. En uiteindelijk ook cultuur, een niet al te vast omlijnd samenraapsel van gedragingen die door iedereen normaal gevonden worden.

De enkeling die zich niet aan dat normale gedrag wil houden noemt men gek. In het beste geval worden de gekken getolereerd, in het ergste geval uitgesloten of zelfs vermoord.

Wat is gek ? Dat is niet zo eenvoudig te beantwoorden. Er zijn vele gradaties. Asociaal gedrag, afwijkende kleding, je niet houden aan beleefdheidscodes, er zijn momenten dat we ons er allemaal aan bezondigen. Een beetje gek, of excentriek, vinden we vaak ook wel leuk.

Veel artiesten gedragen zich een beetje gek. Daar kunnen we dan om lachen, we genieten van hun vreemde en originele invallen, of verbazen ons om hun creatieve voortbrengselen. Dat ze zich raar kleden, wat meer drank en drugs gebruiken en wel eens wilde dingen roepen, nemen we op de koop toe.

Misschien zit hem daar de kneep. We tolereren gekken zolang de voordelige kanten van hun gedrag opwegen tegen de nadelen. Iemand die alleen maar asociaal is, anderen uitscheldt, zijn omgeving vervuilt en anderen tot last is, kan op weinig begrip rekenen. Maar als de zonderling ons laat lachen, of weet te ontroeren, wordt hij uiteindelijk in het hart gesloten.

Betekent dat ook dat vervelende gekken bestreden moeten worden ? Dat lijkt me niet. Voor een oprechte gek is gek doen geen keuze, maar komt het gedrag voort uit een mentale stoornis. Je kunt het een gek dan niet kwalijk nemen dat hij of zij zich gek gedraagt.

Gelukkig is dat begrip tot brede lagen van de maatschappij doorgedrongen. De mate waarin gekken geaccepteerd worden is misschien aan golfbewegingen onderhevig. Maar bij mentaal gestoorden denken we tegenwoordig eerder aan verzorgen dan aan straffen.

Vrijwel iedereen zal van mening zijn dat echte gekken netjes behandeld moeten worden. Het zijn de grensgevallen waarmee we in de problemen komen. Het is ook niet altijd even makkelijk om onderscheid te maken tussen zonderlingen, pestkoppen, aandachttrekkers en echte gekken.

Gek gedrag dat ons hindert proberen we dus te corrigeren. Je ziet het overal waar grote groepen mensen samen iets doen. Bepaalde mensen voelen zich geroepen om een zekere orde aan te brengen. Gek gedrag wordt maar in beperkte mate toegestaan.

Soms lijken de gekkenbestrijders zelf niet veel wijzer dan hun tegenstanders. Er kunnen dan vruchteloze discussies ontstaan en betreurenswaardige ruzies. Een enkele keer wordt de gek zelf voor gek gezet, weggehoond of hardhandig aangepakt.

Maar misschien is het verstandig om je ook eens in de gek te verplaatsen. Die gelooft heilig in zijn eigen gekkigheid. Een gek vindt zichzelf de enige normale persoon in een gekke wereld.

Ik kon een uitroep van verrassing maar nauwelijks onderdrukken. Het was ook eigenlijk te gek. Wie zou me geloven ? Was dit stom toeval of is er meer tussen hemel en aarde...?

Afgelopen week droomde ik dat ik stage liep in dierentuin Amersfoort. Ik had er al een dag op zitten waarin ik voorgesteld was aan een deel van het personeel en een rondleiding had gehad door het park. Nu was ik, 's ochtends vroeg, op weg naar mijn nieuwe stageplek.

Ik fietste langs de Birkstraat, de verbindingsweg tussen Soest en Amersfoort. Even verderop was een wit vrachtwagentje gestopt. De chauffeur was uitgestapt en stond aan de kant van de weg ergens naar te kijken.

Toen ik dichterbij kwam zag ik dat hij naast een pasgeboren tijgerwelpje stond. En een klein stukje daar vandaan lag een baby-olifant in de wegberm. De man keerde zich een beetje hulpeloos naar mij. Ik maakte me bekend als medewerker van de dierentuin en probeerde hem gerust te stellen.

'Moet ik iets doen ?', vroeg de chauffeur. 'Nee', zei ik, 'vooral niets doen. Ik ga hulp halen.' Waarop ik snel doorreed. Aangekomen bij de dierentuin sprak ik een verzorgster aan, die ik de vorige dag ontmoet had. Ik probeerde haar uit te leggen wat ik gezien had. Ze keek me nogal ongelovig aan.

Kort daarop werd ik wakker met de gedachte dat het eigenlijk gek was dat ik geen volwassen tijger en olifant bij de jonge dieren had gezien. Ze zouden toch ook een moeder moeten hebben ?

Een paar dagen later zat ik naast mijn vrouw op de bank naar het televisiejournaal te kijken. Er was een bericht over twee pasgeboren tijgerwelpjes in Dierentuin Blijdorp, die voor het eerst naar buiten mochten.

Leuk, maar echt gek werd het aan het eind van het nieuwsitem: 'Het is toch al een mooie periode voor Blijdorp...', zei de nieuwslezer, 'want er is ook net een olifantje geboren...'.

Zie ook:

De nieuwsberichten van Diergaarde Blijdorp:

Tijgertjes naar buiten 

Olifantje geboren in Diergaarde Blijdorp 

Beelden van de olifantenbaby en de tijgertjes bij RTL 

Een filmpje over de pasgeboren tijgertjes op NU.nl 

De olifanten in Blijdorp zijn ook te volgen via een webcam 

De strip is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Eerdere afleveringen in deze serie verschenen op: 2 mei - 16 mei - 30 mei - 13 juni - 27 juni - 11 juli -

Okee, het is al een paar jaar geleden gebeurd, dus voor sommigen onder ons is het geen nieuws. Maar het kwam voor mij toch als een schok dat de duizendjarige den omgevallen is.

Echt duizend jaar was de boom niet, maar het was toch een erg indrukwekkende grove den. Hij stond achter een hotel, in Wolfheze, in het bos niet ver van de legendarische Wodanseiken.

Dat is een stel eeuwenoude eikenbomen die in hun naam verwijzen naar de voor-christelijke god Wodan, maar in werkelijkheid zijn ze circa 400 jaar oud. Geplant langs een in de 16e eeuw gegraven sprengenbeek, in een tijd dat ons land stevig in de greep van het Christendom was.

De duizendjarige den bleek, nadat hij in 2006 zomaar ineens omgevallen was en men de jaarringen kon tellen, ook ongeveer 400 jaar oud. Helemaal precies kon zijn leeftijd niet vastgesteld worden omdat de oude rakker van binnen hol bleek te zijn.

Wodanseiken, duizendjarige den, het zijn romantische benamingen die in de 19e eeuw aan de bomen zijn gegeven. Maar het zijn wel de enige bomen waar ik ooit speciaal naar toe gereisd ben. Op de fiets, vanuit Soestdijk, op een mooie zomerdag heen en weer.

Voor mijn laatste verjaardag kreeg ik het boek 'Bijzondere bomen in Nederland' cadeau, uitgegeven door de bomenstichting. Toen ik op zoek ging naar de bomen die ik kende bleek dat de oude den het loodje gelegd had. Men heeft hem in het bos laten liggen, dus nieuwsgierigen kunnen de imposante stam nog bewonderen.

Gelukkig zijn andere bomen die ik ooit bezocht nog in goede doen. De eeuwenoude Robinia bij kasteel Doorwerth, bijvoorbeeld, de dorpslinden van Hilvarenbeek en Nuenen, de lindelaan bij het klooster van Tongerlo (vlak over de grens in België) en vlak bij huis, de trompetboom in de paleistuin van Soestdijk en de Amerikaanse eik in de pekingtuin in Baarn.

Het zijn maar een paar voorbeelden van de ruim 250 bomen die in dit boek beschreven worden. Duizendjarige exemplaren zijn daar helaas niet bij, die zijn er niet in ons land. Maar imposante reuzen hebben we wel degelijk.

Het is ook maar de vraag of onze inheemse boomsoorten wel zulke enorme leeftijden kunnen bereiken. Als ik het boek zo lees is het voor de meeste zo rond de 500 jaar wel afgelopen.

De bomen bij mij in de buurt zijn nog lang zo oud niet. Maar bij een appartementengebouw aan het eind van de straat staan wel een paar mooie exemplaren bij elkaar. Een flinke plataan, een majestueuze rode beuk en, achter het gebouw, een joekel van een mammoetboom.

Die laatste, met 37 meter een van de hoogste van ons land, kan de duizend jaar misschien nog halen. Maar dat zullen we pas over ruim 800 jaar weten...

Links:

De bomenstichting 

Een audiofragment uit het radioprogramma OVT, van 4 juni 2006, toen de duizendjarige den net omgevallen was. We horen onder meer de beheerder van het bos waar de den stond.

In memoriam de duizendjarige den 

 Een foto van de omgevallen den

Een artikel uit 1996 over de mogelijke leeftijd van de den 

Nog meer foto's van toen de den nog overeind stond 

Foto's van de mammoetboom in Soestdijk

Oplettende lezertjes zullen weten dat ik geen twintig meer ben. Sterker nog, ik ben de vijftig al gepasseerd. Dat geeft niets, natuurlijk, maar je gaat het toch aan sommige dingen merken.

Dat ik de trappen niet meer zo energiek opstuif, als in vroeger jaren, is niet alleen aan de leeftijd te wijten. Al speelt dat ook een rol. Lichamelijke inspanningen gaan de meeste mensen van middelbare leeftijd wat moeilijker af dan twintigers. Dat geldt ook voor mensen die geen chronische gezondheidsproblemen hebben.

Maar gelukkig heb ik mijn jeugdige geest nog. Hoewel... De laatste jaren ga ik wat dat betreft toch ook merken dat de sleet er op zit. Het herinneren van namen, feiten en gebeurtenissen gaat een stuk langzamer dan vroeger. Maar meestal schiet het gezochte me, na verloop van tijd, toch nog wel te binnen.

Je moet je, wat betreft de teruggang van het geheugen, nog geen zorgen maken zolang je nog weet dat je af en toe iets vergeet. Het is pas echt zorgelijk als je vergeet dat je vergeetachtig bent. Dat zeggen de deskundigen, tenminste.

Maar je gaat met dat normale, lichte, leeftijdsgebonden geheugenverlies toch rekening houden. Je leert ermee leven, als het ware. Zo gebruik ik al een hele poos de computer om ideetjes en invallen te noteren. Handig, want anders zou je de mooiste ideeën zomaar vergeten. Nu ga ik, als ik op zoek ben naar een thema voor een nieuw verhaaltje gewoon even kijken in mijn reservebank. Daar staat dan altijd wel wat.

Het loopt ook wel eens mis met dat noteren. Samen met mijn goede vriend Gerard Kuit maak ik, bijvoorbeeld, al een aantal jaren cultuur-historische uitstapjes in eigen land. Daar schrijf ik dan verhalen over en Gerard maakt er tekeningen bij. Maandelijks worden die gepubliceerd in een plaatselijk verenigingsblad en op ons eigen weblog. 

Onlangs zijn we begonnen aan een nieuwe reeks, over de Zuiderzeekust. Het is zomervakantie, dus het eerste hoofdstuk hoeft pas over een paar maanden ingeleverd te worden. Om het allemaal niet te ver weg te laten zinken ben ik laatst toch maar vast aan het schrijven begonnen.

Ik sloeg mijn verhaal netjes op in een nieuw mapje. Maar afgelopen week was ik wat bestanden aan het ordenen en daar kwam ik ineens een tweede zuiderzeeverhaal tegen ! Ik opende het bestand en zag tot mijn verrassing een heel ander begin van onze serie...

Glad vergeten ! De dag nadat we ons eerste tripje maakten, naar Muiderberg, had ik die notitie al gemaakt. Uiteraard met de gedachte dat ik dan niet zou vergeten wat ik op dat moment voor aardigs bedacht had. Helaas was ik een paar weken later vergeten, dat ik dat niet wilde vergeten, en ben ik opnieuw begonnen.

Moet ik me nu toch zorgen gaan maken ? Ik ben niet alleen vergeten wat ik niet wilde vergeten, maar ook dat ik, om dat te voorkomen, een geheugensteuntje had gemaakt. Ach, het zal toch wel een slippertje van het geheugen zijn ? Dat kan iedereen gebeuren. Daarbij is het teruggevonden stukje ook prima te gebruiken als begin van het tweede hoofdstuk...

Zie ook het Mejanderblog voor de verhalen van Gerard en mij.

Een filmpje van ons bezoek aan Muiderberg staat hier

De afgelopen week op Stripmanblogs:

#83 Odilon de naaktkat - Als wajangpop...

Het groene hart 10 - Stadhuis, IJsselpoort en kwade wijven

Waar gewerkt wordt gaat het fout

Guerrilla-tuinieren

Het gezegde is eigenlijk: 'Waar gewerkt wordt, worden fouten gemaakt.' Maar halverwege de jaren '80 ging ik naar mijn werk in een t-shirt waar ik met viltstift 'waar gewerkt wordt gaat het fout' op had geschreven. Ik was niet helemaal tevreden met mijn werkgever. Die trok zich overigens niets van mijn kleine protest aan.

Zo'n 25 jaar later kan ik uit ervaring zeggen dat het inderdaad, bijna altijd, fout gaat op plaatsen waar gewerkt wordt. Of het nu betaald werk of vrijwillige arbeid betrof, problemen heb ik altijd gehad.

Ben ik misschien een ruziezoeker, met een kort lontje ? Of een slechte teamspeler ? Ik denk het niet. Ook toen werd ik al geprezen voor mijn geduld, mijn relativeringsvermogen en mijn rustige aard. Soms werd dat laatste zelfs als verwijt geuit en vond men mij te rustig.

Maar goed, het nut van blinde paniek heb ik nooit ingezien. En op sommige momenten kun je alleen achteruit leunen en toekijken hoe de boel uit de hand loopt. Ik ben in ieder geval nooit te beroerd geweest om achteraf puin te ruimen.

Ik ben wel iemand die nogal secundair reageert. Rustig doorgaan op heftige momenten en dan een dag later, na een nachtje slapen, nog eens op het probleem terug komen. Niet leuk misschien, voor mensen die dachten dat ze er, op het moment zelf, aardig mee weg waren gekomen.

En ik ben nooit te beroerd geweest om kritiek op de organisatie te uiten. Daar kom je in de problemen mee, is mijn ervaring. Mensen in leidinggevende posities kunnen vaak slecht tegen kritiek. Fouten toegeven wordt gezien als gezichtsverlies. Dat heb ik nooit begrepen. Hoe kun je nu vooruitgang boeken, als je niet bereid bent je fouten onder ogen te zien en daarvan te leren ?

Toen ik later zelf wel eens ergens de leiding over had werd me snel duidelijk, dat af en toe eens toegeven dat je er naast zit, heel prettig werkt. Je haalt de kou uit de lucht en voorkomt dat standpunten verharden en een conflict uit de hand loopt.

Mijn eerste baas ging er nog van uit dat bazen nooit fouten maken. Wat aanleiding was voor mijn protest en uiteindelijk, mijn vertrek. Later heb ik me bij dat mechanisme neergelegd. Je kunt van je werk een groot gevecht tegen de bierkaai maken, maar uiteindelijk word je daar ook niet gelukkiger van.

Het had wel een afstandelijkere werkhouding tot gevolg. En het inzicht dat het echt klopt: 'Waar gewerkt wordt gaat het fout'. Het lijkt haast een natuurwet, waar je je beter maar bij neer kunt leggen. Al was het maar voor je eigen gemoedsrust.

En fouten kunnen ook humoristisch zijn. Een van de aardigste teksten die ik af en toe tegenkom in mijn internet-geschiedenis is bijvoorbeeld: 'Welkom bij Foutmelding...'.

Het is zo langzamerhand hoogzomer. Dat heeft onder meer tot gevolg dat de vogels minder enthousiast zingen dan in het voorjaar. De meeste soorten hebben hun jongen uitgebroed en gaan zo langzamerhand in de rui. De noodzaak om territoria vast te stellen en partners aan te trekken is een stuk kleiner geworden.

Maar toch kun je 's ochtends heel vroeg het ochtendkoor nog horen, 'the dawn chorus', zeggen de Engelsen. Verschillende vogelsoorten zingen nog voor de zon op is. Waarom zouden ze dat doen, kun je je afvragen.

Een theorie die ik eens gehoord heb is dat de mannetjes aan hun concurrenten willen laten weten dat ze er nog zijn. Dit territorium is nog bezet en ik ben de nacht goed doorgekomen. Zoiets.

Maar in de loop van het jaar hoor je dat die zang verandert. Vooral aan de merel. In het heel vroege voorjaar, kun je de mannetjes zachtjes horen oefenen. Verborgen in een struik, of laag in een boom zitten ze wat voor zich uit te murmelen.

Het echte werk begint in maart en bereikt in mei zijn hoogtepunt. Niet alleen 's ochtends vroeg, maar ook 's avonds, of zomaar ergens overdag, zitten de mannetjes uitgebreid te zingen.

Die zang is verdeeld in strofen, van een paar seconden, afgewisseld met telkens een paar seconden pauze. Elke strofe bestaat uit twee delen, een langzaam begin, met lange noten in dat typische lage mereltimbre, gevolgd door een snel stuk met ingewikkelde kwettertonen.

Ik hoorde laatst, ik denk bij Vara's Vroege Vogels, een expert uitleggen dat uit onderzoek gebleken is dat het eerste deel vooral bedoeld is voor de concurrerende mannetjes. Het 'hier ben ik en dit plekje is bezet' signaal. Het snellere tweede deel zou bedoeld zijn om een vrouwtje te lokken.

Dat zou mooi verklaren wat ik een paar dagen geleden hoorde. Ik werd 's ochtends heel vroeg wakker. Het was buiten nog donker, maar de vogels waren al aan het zingen. Ik hoorde vinken, winterkonikjes en roodborstjes. En ook, vlakbij, een merel.

Maar de merelzang klonk een beetje gedempt, minder uitbundig dan in het voorjaar. Op een zeker moment dacht ik te horen wat het belangrijkste verschil was. De merel zong nog maar de helft van zijn liedje !

Alleen de langzame tonen rolden nog uit zijn keel. De snelle noten bleven achterwege. Misschien omdat, in deze tijd van het jaar, de broedtijd voorbij is ? Het is voldoende om je even bij de medemannen te melden, een vrouwtje aanlokken is niet meer nodig.

Ik ben benieuwd of andere vogelliefhebbers dat ook opgevallen is, of dat er bij mij nu net een rare merel zat te zingen...

Op de site van Vroege Vogels kon ik de uitleg over de merelzang niet terug vinden. Wel een artikel over de merel, waarin iets over de zang staat. Daarin ook een link voor het downloaden van merelzang.

De strip is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Eerdere afleveringen in deze serie verschenen op: 2 mei - 16 mei - 30 mei - 13 juni - 27 juni -

Door het blog van Wattman over het Wilhelmus herinnerde ik me ineens een voorval van jaren geleden...

Toen ik nog wel eens met een gitaar op een feestje stond ben ik eens aangesproken door een man, die me vroeg of ik zijn nieuwe Nederlandse volkslied niet op wilde nemen, 'God zegen Nederland' . Ik zag er niet veel in en heb hem beleefd afgewimpeld. Bleek het later de beroemde Joodse zanger Leo Fuld te zijn. Niet lang daarna verscheen er een documentaire over hem op tv ! Helaas is hij kort daarop gestorven...

In 1997, bij het overlijden van Leo Fuld schreef ik het onderstaande verhaal...

Roem is vergankelijk. Een jaar of wat terug had ik nog nooit van Leo Fuld gehoord. Toch was hij in de jaren rond de tweede wereldoorlog een beroemd zanger. Ik had, een jaar of vijf geleden, het geluk om hem te ontmoeten op een viering van het Joodse Nieuwjaar in een grand café in Amsterdam.

Samen met mijn vrouw en een joodse vriendin speelden we bij die gelegenheid wat jiddische liedjes. Nu zijn wij niet joods en zeker geen experts wat betreft het joodse lied, toch viel ons optreden in de smaak. Op een zeker mument ging er een onderdrukt geroezemoes door de zaak. Een kleine oude man, met rood geverfd haar kwam binnen.’Is dat Leo Fuld ?’ hoorden we fluisteren, ‘Ja, dat is Leo Fuld.’

Toen we uitgespeeld waren kwam hij naar ons toe en complimenteerde ons met ons spel. Hij vertelde dat hij nog elke dag een lied schreef. We knikten maar wat en luisterden met beleefde belangstelling toen hij vertelde dat hij ook een nieuw volkslied geschreven had. Want dat Wilhelmus, met dat ‘van Duitschen bloed’ vond hij maar niets.

Hij had een lied geschreven met de liefde voor onze koningin als centraal thema. ‘Lang leve Beatrix’ , of iets van die strekking. Zou het voor ons niet iets zijn om op de plaat te zetten ? We hielden ons wat op de vlakte, wisten niet goed wat we met dit onverwachte voorstel aanmoesten en of we die oude baas wel helemaal serieus moesten nemen. Hij zou nog wel contact met ons opnemen.

Enige tijd daarna zagen we een documentaire op de tv. Leo Fuld had een bezoek gebracht aan Israel en naar aanleiding daarvan gaf men een korte schets van zijn carrière. En imposant was die. Zijn platenverkoop liep in de miljoenen, hij had opgetreden met allerlei grote artiesten. Edith Piaf, Charles Aznavour, Frank Sinatra... In de Oorlogsjaren verbleef hij, min of meer per toeval in de Verenigde Staten. Hij opende er een nachtclub waar hij zelf het jiddische lied zong, maar ook weer de groten uit de showbizz te gast had.

Nu, in Israel, trad hij op in een radioprogramma. Dat maakte zoveel enthousiasme en emoties los, dat men het een paar uur langer door liet gaan, om alle luisteraars die naar de studio belden te woord te staan. In een interview vertelde Fuld dat hij nog elke dag een lied schreef en een nieuwe versie van het Wilhelmus had gemaakt. Toch gaven de beelden van de oude zanger, thuis in Amsterdam, de indruk van vereenzaming en armoe. Rommelige kamertjes, met stapels papier en een hometrainer.

Weer een paar jaar later was hij te gast bij Han Reiziger in diens zondagse tv-programma. Hij zong een jiddisch lied, haalde herinneringen op en vertelde dat hij nog dagelijks een lied schreef.

Een paar maanden daarna zat ik bij de Chinees te wachten op een portie Mi Fang Singapore en een Loempia Speciaal. Zoals altijd maakte ik van de gelegeheid gebruik om wat te griezelen, door de roddelbladen in te kijken. Bij de korte berichten stond een foto van Leo Fuld en de kop: ‘Leo Fuld schrijft nieuw volkslied’. Ik vertelde het lachend aan mijn vrouw toen ik thuis kwam.

En nu is hij dood. We zullen aan hem terug denken met een mengsel van vertedering en trots. Een wereldberoemd zanger, die miljoenen platen verkocht had en met beroemdheden op de planken had gestaan. Een oude zanger, door het grote publiek vergeten, die, als alle oude mensen, telkens het zelfde verhaal vertelde en nog plannen en ambities had waar niet veel meer van terecht zou komen. Een vriendelijke baas, die ons, amateurs complimenteerde met ons spel.

Juni 1997

Ik zie zojuist dat hij zijn volkslied zelf echt op cd gezet heeft ! Dat had ik kunnen zijn, daar bij Beatrix....!!! Kijk voor het lied en een filmpje van Fuld bij de koningin op www.hipporecords.nl/fuld_godze...

Op MokumTV een levensbeschrijving een bespreking van Fulds laatste cd en een filmpje van een tv-optreden.

Zie ook Wikipedia over Leo Fuld

Terwijl wij hier op dat Volkskrantblog een beetje zitten te navelstaren gebeuren er ook nog echt belangrijke dingen in de echte wereld. Er zijn ontwikkelingen die weinigen verwacht hadden, er zijn teleurstellingen en triomfen.

Sommigen grijpen hun laatste kans, anderen maken onvergeeflijke fouten. Er wordt tijdgerekt en er wordt vals gespeeld, maar er zijn ook mooie acties. Er zijn er die met de staart tussen de benen afdruipen, terwijl men elders, dronken van geluk, danst tot de dageraad.

Hoe het allemaal verder gaat weet niemand. De grootste pessimisten krijgen ongelijk, de vrolijkste optimisten worden misschien teleurgesteld. De toekomst voorspellen gaat het makkelijkste achteraf.

Maar veel te klagen hebben we voorlopig niet. En omdat van mijn voorspellingen tot nu toe helemaal niets uitgekomen is zal ik het er, voor de zekerheid, maar op houden dat Duitsland kampioen wordt...