De oorlog van de Bosnische Serviërs was “rechtvaardig en heilig”. Dat heeft Radovan Karadzic, de politieke leider van de Bosnische Serviërs tijdens de oorlog in Bosnië-Herzegovina (1992-1995) gezegd tijdens zijn openingsverklaring van zijn verdediging voor het Joegoslavië-tribunaal in Den Haag.

Het Servische volk moest zich verdedigen tegen de moslimbevolking. De moslims waren de oorlog begonnen en wilden van Bosnië-Herzegovina een 100% islamitische staat maken, zo luidde de verdediging van Karadzic vanochtend. “Ik sta hier niet alleen om mijn sterfelijke zelf te verdedigen, maar vooral om de grootsheid te verdedigen van een kleine natie die meer dan 500 jaar is onderdrukt”, zei Karadzic.

Enfin, elk vogeltje zingt zoals het gebekt is, zullen we maar zeggen. Moos zou hebben gezegd: “Het zal het kindje Jezus wel weer zijn”. Maar Wilders zal blij zijn met deze uitspraak van Karadzic, krijgt hij eindelijk bijval uit 'onverdachte' hoek!

In 2003 heeft Suriname een associatieverdrag getekend met de Nederlandse Taalunie, dat destijds ongehinderd het parlement heeft gepasseerd.

Nu eind van deze maand een delegatie van de Taalunie een werkbezoek zal brengen aan Suriname, heeft fractieleider van het Nieuw Front (de huidige regeringscoalitie) Otmar Rodgers in De Nationale Assemblée (DNA) geprotesteerd tegen dit bezoek. Lees méér op www.surinamestemt.com.

Nog maar ruim honderd dagen en de Surinamers moeten naar het stemlokaal om een nieuwe regering en een nieuwe president te kiezen. Zeker nu Venetiaan heeft aangegeven niet beschikbaar te zijn voor een vierde termijn, is de hamvraag: wie wordt de nieuwe president?

Niet alleen in Suriname zijn de speculaties in volle gang, ongetwijfeld geldt dat ook voor Nederland. En niet alleen de blaka bakra's, maar ook veel autochtone Nederlanders zijn geïnteresseerd om te weten of wellicht Bouterse toch...?

Het antwoord op die prangende vraag heb ik niet paraat, maar ik kan u wel helpen door u te verwijzen naar www.surinamestemt.com, waar deze en andere vragen dagelijks aan de orde komen. Een keur van Surinaamse journalisten houdt de vinger aan de pols en doet hiervan op deze site door en voor mondige Surinamers verslag, steeds met de benodigde kritische ondertoon. Doe er uw voordeel mee!

Met interesse maar ook met stijgende verbazing heb ik de recensie gelezen op Radio Nederland Wereldomroep van gister over de geschiedenis van het dagblad De Telegraaf onder de titel “Het geheim van De Telegraaf” door mediahistoricus Mariette Wolf.

Interesse omdat het natuurlijk een uiterst boeiend gegeven is: de geschiedenis van 1893 tot heden van wat nu Nederland’s grootste krant is, dat is niet niks. Wolf, voormalig directeur van het Nederlands Persmuseum, kreeg als eerste inzage in de archieven van De Telegraaf. Waarom heeft het eigenlijk zo lang geduurd voordat ze toegankelijk werden? "De Telegraaf staat bekend als een gesloten bastion", legt Wolf uit. "Zeker tot begin jaren tachtig. Toen kreeg de hoofdredactie een opener karakter. Ook waren er minder controverses, de krant werd wat meer salonfähig. Ik heb geprofiteerd van die nieuwe openheid en kreeg in 2003 deze opdracht van de achterkleinzoon van Hak Holdert, de man die de krant in 1902 kocht."

Toch blijven er nog wel wat blinde  vlekken in de geschiedschrijving over De Telegraaf, zegt Wolf. Dat komt voor een deel  omdat veel bekende scribenten niet bepaald trots zijn of waren op hun verleden als journalist bij de krant. "Sommige mensen zijn namelijk geassociëerd aan andere kranten of tijdschriften, terwijl ze veel meer bij De Telegraaf hebben gedaan. Een goed voorbeeld is de toneelschrijver Herman Heijermans. De naslagwerken zeggen dat hij een jaar bij de krant heeft gewerkt, terwijl het er toch echt zeven zijn geweest. Verder wordt hij vooral in verband gebracht met NRC Handelsblad."

Na lezing van de twee laatste alinea’s zal mijn stijgende verbazing de lezer al wel duidelijk zijn geworden: dit zijn de enige woorden –althans in deze recensie, en dan nog omfloerst– die refereren aan het foute oorlogsverleden van De Telegraaf, een gegeven waar zo overduidelijk op kousenvoeten omheen is gelopen dat het schreeuwt om gerechtigheid. Eén voorbehoud moet ik hierbij maken: ik heb het boek niet gelezen, dus het kan ook zo zijn dat recensent Frans Regtien verantwoordelijk is voor deze geschiedsvervalsing. Het is te hopen voor auteur Mariette Wolf.

Hier komt noodzakelijkerwijze Hakkie Holdert in beeld, hetgeen ik ontleen aan Wikipedia:
 “In juni 1940 kwam Hak Holdert (die De Telegraaf in 1902 had gekocht, RvdM) via zijn zoon Hakkie, die lid van de Nationaal-Socialistische Beweging (NSB) van ir. A.A. Mussert was, in contact met ir. C.J. Huygen. Deze zou in september van dat jaar door Mussert benoemd worden tot secretaris-generaal van de NSB. Uit deze contacten maakte de top van het Duitse bezettingsapparaat en de NSB op dat Holdert niet negatief tegenover het nationaalsocialisme stond. Holdert was van mening dat dit profijtelijk voor zijn krantenimperium zou kunnen zijn. Uiteindelijk betaalde Holdert een som van f 25.000 (omgerekend naar de waarde in 2005 is dit € 170.000) waarmee de NSB WA-uniformen kon laten maken. Ook betaalde Holdert aan Huygen diens maandelijkse toelage van f 1.000 (2005 € 6.900), later f 1.500 (2005 € 9.000). Hiermee gaf Holdert substantiële financiële steun aan de NSB.

Tussen juli 1941 en juli 1942 waren er veelvuldig contacten tussen Holdert en de Duitse bezetter. Het was de bedoeling dat Holdert De Telegraaf zou verkopen aan de Duitsers. Dit ketste uiteindelijk af op de vraagprijs van Holdert. Gedurende de Tweede Wereldoorlog heeft Holdert, hoewel geen nationaalsocialist, Duitse en pro-Duitse periodieken gedrukt en de NSB financieel gesteund. Dit deed hij naar eigen zeggen omdat hij zijn bladen uit handen van de Duitsers en de NSB wilde houden.

In het kader van de Bijzondere rechtspleging is van de mogelijkheid gebruikgemaakt om wijlen Holdert alsnog voor het Amsterdamse tribunaal te laten terechtstaan. Dit adviseerde op 7 april 1948 van het vermogen van Holdert, toen geschat op f 17 miljoen (omgerekend naar de waarde in 2005 is dit € 66 miljoen), een bedrag van f 2 miljoen (2005 € 8 miljoen) verbeurd te verklaren. Het tribunaal nam aan, dat Holdert niet opzettelijk de nazi-propaganda had bevorderd, maar wel dat hij, om zijn bedrijf te redden, onoorbare middelen had gebruikt.”

Het is te hopen voor Mariette Wolf dat deze gegevens ook in haar boek te vinden zijn.
.

Blijkens een bericht in deze krant van gister laat Minister Klink van Volksgezondheid onderzoeken of alle medische specialisten niet beter in loondienst kunnen gaan werken. Klink wil de voordelen bestuderen die optreden als medisch specialisten die nu een vrij beroep uitoefenen in loondienst zouden werken. Ongeveer de helft werkt in een maatschap, de andere helft staat op de loonlijst van het ziekenhuis en heeft een CAO.

Nu loopt er al een mijns inziens overbodig onderzoek naar de inkomens- verschillen van medisch specialisten, in juli van dit jaar door Klink ingesteld nadat de Nederlandse Federatie van Universitair Medische Centra (NFU) –omdat inmiddels was gebleken dat de specialisten in de negentig algemene ziekenhuizen  gemiddeld het dubbele verdienen van wat de medisch specialisten van de acht academische ziekenhuizen met een eigen CAO verdienen– aan de bel had getrokken en het ministerie van Volks- gezondheid en zorgautoriteit NZa om snel ingrijpen had gevraagd. Zie mijn blog hier van 23 juli j.l., getiteld: “Géén blijfbonus, maar een CAO voor alle medisch specialisten!”

Die afzonderlijke CAO voor medisch specialisten van de acht academische ziekenhuizen is een wapenfeit van voormalig Minister van Volksgezond- heid Els Borst, die er echter toen niet in geslaagd is ook een bindende CAO vast te stellen voor medisch specialisten in de algemene ziekenhuizen. Laten we hopen dat het Klink zal lukken deze tour de force wél te realise- ren, want het is een grote schande dat de helft van de algemene zieken- huizen nog steeds wordt geringeloord door ‘specialisten-maatschappen- land’.

De Orde van Medisch Specialisten wijst het onderzoek naar de voordelen van loondienst niet meteen af. Specialisten zijn “het gedoe over hun inkomen zo beu, dat dit misschien wel een oplossing kan zijn”. De discussie duikt regelmatig op aan het Binnenhof. Telkens strandt het echter op de vergoeding van de goodwill van de maatschap waarin de zogeheten vrije beroepers hebben geïnvesteerd. “Dat is altijd de bottleneck geweest”, zegt de woordvoerder van de Orde. “Daar moet een grote zak geld voor op tafel komen.”

“De goodwill van de maatschap”, so what? Decennialang hebben medich specialisten geprofiteerd van deze constructie en nu willen zij –nu ze hun troetelkindje moeten opgeven– ook nog een grote zak met geld? Natuurlijk hebben ze geïnvesteerd in deze constructie die er nooit had mogen komen, maar wie moet die zak met geld op tafel leggen? De gezondheidszorg? Dus de belastingbetaler, u en ik? Menen die medisch specialisten dat nu heus? Waarvoor zijn zij medicijnen gaan studeren? Helaas staat hierover niets in de door hun afgelegde eed van Hippocrates, maar het komt mij voor als strijdig met de geest van deze eed om als platte bankiers geld bijeen te schrapen ten laste van de gemeenschap.
.

Dachten we de laatste shit van Harry Borghouts, Commissaris der Koningin in de Provincie Noord-Holland, zo langzamerhand wel gehad te hebben, komt daar opeens in de Telegraaf van vanmorgen heel vroeg het bericht dat de man foute declaraties van zijn vanwege het Icesave-débacle opgestapte gedeputeerde Ton Hooijmaijers heeft goedgekeurd.

Wat moet er nog allemaal boven water komen alvorens de man naar huis wordt gestuurd, is dat niet de hoogste tijd?
.

Onder de kop “Groei salafisme stagneert” werd gister in de Volkskrant melding gemaakt van een vermindering van de groei van het salafisme, een ultra-orthodoxe stroming binnen de islam. Dit stelde Wil van Gemert, directeur binnenlandse veiligheid van de AIVD woensdag in het NOS-journaal.

Twee jaar geleden waarschuwde de dienst nog voor een groeiende invloed van salafistische predikers die het salafisme verder in Nederland zouden verspreiden. De AIVD vreesde toen dat die radicale stroming zou uitgroeien tot een beweging.

Mijn bezwaar tegen boven genoemde kop van de Volkskrant is van taalkundige aard. Waar het hier gaat om een ontwikkeling die werd gevreesd, is het woord ‘stagneert’ (jammer, denk je dan onwillekeurig) niet op z’n plaats; hier had mijns inziens moeten staan: ‘een halt toegebracht’, ‘gestopt’, o.i.d. Enkel indien het handelt om een gewenste ontwikkeling is mijns inziens ‘stagneert’ (want dat is inderdaad jammer) op z’n plaats.

Wat zijn de VKblog-taalpuristen onder ons en de dames en heren van de Volkskrant hierover van mening? Ik ben benieuwd!
.

de Volkskrant heeft in het weekend

geen opinie

waarom niet?

.

Bloggen is net zo belachelijk

als jezelf te kijk zetten in een realityshow



(aldus Andrew Keen op de Opinie-pagina van vandaag)

Wie wordt niet cynisch die dit leest: “Specialisten in de acht academische ziekenhuizen hebben een CAO. Hun maximumsalaris is € 113.000. Hun collega’s in de negentig algemene ziekenhuizen verdienen gemiddeld dubbel zoveel. Specialisten doen de afgelopen jaren meer behandelingen. Specialisten in een academisch ziekenhuis krijgen daarvoor geen extra salaris, omdat zij gebonden zijn aan het maximum-cao-loon. Specialisten in algemene ziekenhuizen zijn de afgelopen jaren meer gaan verdienen, want ze worden per uur betaald.” Daarom betalen de academische zieken- huizen nu veelal een 'blijfbonus' aan hun specialisten.

Is het een wonder dat de kosten van de zorg gierend uit de klauwen lopen bij dit soort salarissen en bij dit soort onethisch gedrag van de dames & heren medici?

Het levert echter de niet oninteressante vraag op waarom de specialisten in de algemene ziekenhuizen géén CAO hebben. Want die zitten veelal geclusterd in maatschappen die de ziekenhuisdirecties hun wil opleggen met hun streven naar winstmaximalisatie.

De Nederlandse Federatie van Universitair Medische Centra (NFU) heeft het ministerie van Volksgezondheid en zorgautoriteit NZa om snel ingrijpen gevraagd. In opdracht van het ministerie van Volksgezondheid onderzoekt accountantskantoor PricewaterhouseCoopers de inkomens- verschillen. Eind dit jaar is het rapport klaar.

Snel ingrijpen, dat is zeker noodzakelijk, maar PricewaterhouseCoopers neemt 5 maanden om de inkomensverschillen te onderzoeken! Het is een schande dat deze situatie überhaupt kans heeft gekregen te ontstaan, maar deze uitwas zal dus ook zo snel mogelijk moeten worden uitgesneden, doorschuiven naar volgend jaar kan niet meer.

Nogmaals: waarom hebben specialisten in de algemene ziekenhuizen géén CAO, maar hun eigen lucratieve maatschappen? Onderzoek naar verschillen is niet anders dan een afleidingsmanoeuvre. Alleen de drastische maatregel om alle specialisten te verplichten hun maatschap op te heffen en zich onder de –of een soortgelijke– CAO als die van de specialisten in academische ziekenhuizen te stellen kan aan deze ongewenste situatie een einde maken. Nu of nooit!
.

Soms zie je niets in alle nieuws dat per dag aan je voorbijkomt, maar gister was dat wel even anders, eigenlijk te gek voor woorden.

1)  GOTSPE  De Turkse premier Recep Tayyip Erdogan is wel de laatste die het woord genocide in de mond mag nemen. “De incidenten lijken, eenvoudig gezegd, op genocide. Het heeft geen zin het anders te interpre- teren”, zei Erdogan nadat de Chinese autoriteiten opnieuw een nachtelijk uitgaansverbod hadden afgekondigd in de regionale hoofdstad Urumqi. Turkije voelt zich kennelijk religieus en etnisch verbonden met de Oeigoeren in het westen van China.

Blijkt opeens dat Erdogan opeens tóch weet wat het begrip genocide inhoudt, terwijl hij consequent fulmineert tegen eenieder die deze term gebruikt voor de door de Turken in het jaar 1915 georchestreerde volkerenmoord op de Armenen, waarbij vele miljoenen Armenen het leven hebben gelaten (sla er Armeense genocide  maar op na op Wikipedia).

2)  GOLDEN BOY  ‘Knappe fotograaf’, was het eerste wat ik dacht toen ik zijn foto zag in de Volkskrant-online onder de kop “Prins blijft DNB-commis- saris”: Prins Pils omgebouwd tot handelaar in tweedehands auto’s of makelaar o.i.d., met een brede, vertrouwen-willende-wekken glimlach, in de rug gesteund door drie zuilen, links de PvdA, rechts het CDA en de CU als quarter-back.

Tegen de wil van de Tweede Kamer ín zet het kabinet haar besluit dóór. Balkenende en Bos stellen in hun brief dat de prins in verband met zijn toekomstige taak als koning zich breed moet kunnen oriënteren. Om die reden werd hij in 1998 commissaris bij DNB. De prins tussentijds terugtrekken vindt het kabinet geen optie, omdat zij hechten aan goede interne bedrijfsvoering van DNB. Die willen zij niet doorkruisen. Geen wonder: zonder PWA stort DNB in elkaar. Hoe verzin je zo’n argument? Maar wie weet is PWA een slimme leerling & een goede opvolger voor de door gebrek aan gewicht omhoog gevallen Borghouts bij het ABP? Zijn we ook van de monarchie verlost.

Kamerleden vinden het echter ‘een te kleine zaak’ om er een motie over in te dienen. “Het wordt al gauw persoonlijk opgevat”, zegt Kamerlid Paul Tang van regeringspartij PvdA. So what, is Tang bang dat hij bij zijn afscheid van de politiek geen lintje krijgt? Over principes gesproken!

3)  VOOR SPEK & BONEN  De opzet van Prinsjesdag verandert. Op de derde dinsdag van september zal de koningin een algemener, meer ‘visionair’ betoog houden, in plaats van de meer feitelijke opsomming van beleidspunten die de Troonrede de laatste jaren is geworden. Vicepremier Wouter Bos liet dat vrijdag doorschemeren na afloop van de ministerraad. Let wel: “hij liet het doorschemeren”, maar, zéi hij het dan niet?

Wat de koningin zelf vindt van de plannen, wilde Bos niet zeggen. Maar het meermalen herhaalde antwoord “er is goed nagedacht over deze variant” maakte duidelijk dat er intensief contact was geweest met paleis Noordeinde.

– "Dus nee, majesteit zit er niet ‘voor spek en bonen’ bij?"

– "Nee", aldus Bos.

Na deze uitspraak van Bos mogen we aannemen dat majesteit er alleen nog maar zit voor het spek, visioenen met spek.

4)  OBAMA & PAUS  De Amerikaanse president Barack Obama & echtgenote zijn vrijdag in het Vaticaan aangekomen voor een audiëntie (archaïsch woord voor ontvangst, wordt alleen nog maar voor & door het Vaticaan gebruikt) bij paus Benedictus XVI. Michelle & Ratzinger wedijverden in modieuze outfit, de respectieve couturiers hadden hun best gedaan: Michelle met bevallig hoofddoekje en Ratzinger met een spannend rood hesje over zijn room(s)witte jurk.

Jammer dat Obama dit archaïsche gebruik om bij zo’n archaïsch instituut op beleefdheidsbezoek te gaan niet heeft afgeschaft. Hij heeft het zeker niet meer nodig om het katholieke volksdeel in Amerika tegemoet te komen. Wat een flauwekul allemaal, en dat in de 21ste eeuw, kappen met die handel.
.

Het nieuwe VKblog functioneert (nou ja) nu ruim vier weken en Telemiep wil maar niet meekomen. Nog altijd krijg ik in een aantal gevallen de melding "tijdelijke titel voor bericht" met een nummer erachter, zo van "zoek het maar uit!", "gooi het maar in m'n pet!"

Niets zo eeuwig als het tijdelijke!

Miep, hoe lang nog?

Gefaald als Voorzitter Raad van Toezicht IJsselmeerziekenhuizen en gefaald als Commissaris der Koningin in Noord-Holland heeft hij zijn competentie-niveau al lang overschreden. Moet hij dan ook nog falen als President Commissaris van het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds (ABP), Neêrlands’ grootste pensioenfonds?

Het is te danken aan de Provinciale Staten van Noord-Holland dat dit laatste debacle Borghouts, het ABP en haar pensioentrekkers, en u en mij, de belastingbetaler, wordt bespaard. Waarom heeft Borghouts dit zelf niet willen inzien en heeft hij het bijna laten aankomen op een motie van wantrouwen?

Nu speelt Borghouts al in reserve-tijd: hij is de eerste en vooralsnog enige CdK die erom verzocht heeft tot zijn 70ste te mogen aanblijven. Nu kan ik mij voorstellen dat als je het goed doet, als je fit genoeg bent en er nog plezier in hebt, je na je 65ste nog wel even wil doorgaan, maar in zíjn geval?

Voor de eer hoeft hij het niet te doen, want die is hij na de twee genoemde deblacles definitief kwijt. Waarvoor dan? Voor het geld? Na met al zijn bijbanen al zóveel extra geld te hebben binnengesleept? Zit hij soms op net zo’n hoge lasten als de met ontslag gegane burgemeester van Den Helder, Hulman? Onwaarschijnlijk. Blijft over: het geld, enkel en alleen het geld.

Hier zijn maar twee conclusies mogelijk:
1)  pluche plakt, maar dat wisten we al;
2)  een Commissariaat van de Koningin moet een luizenbaan zijn, want enerzijds heb je een riant inkomen en een hoog aanzien, anderzijds heb je kennelijk zóveel vrije tijd dat je legio bijbaantjes –met eveneens riante ‘schadeloosstellingen’– kunt aannemen zonder enige verplichting de opbrengsten van die schnabbels in de kas van de provincie te storten, dit alhoewel je het doet in de tijd van de provincie!

Waar en wanneer dient de volgende vacature zich aan?
.

Degenen die de beurs beroepsmatig volgen en zij die dat uit hobby en/of enig ander oogmerk doen, zullen weten dat uitgevers van wetenschappelijk werk significant beter presteren dan uitgevers met een algemeen fonds, en meestal ook meer dan andere doorsnee beursfondsen.

Wetenschappelijke uitgeverijen

Een bekend voorbeeld hiervan was en is Uitgeverij Elsevier, nu Reed Elsevier Group, die ten tijde van het bewind van Pierre Vinken, van 1979 tot 1995 haar president directeur, aan alle dochterondernemingen de 20% norm voor te behalen rendement oplegde. De aan Elsevier toebehorende wetenschappelijke uitgeverijen hebben een ‘niche’ in de markt van weten- schappelijke publicaties, tijdschriften van hoog weten- schappelijk gehalte in oplages van veelal nog geen 500 exemplaren, waar universiteiten, wetenschapsinsituten, bibliotheken en dergelijken zich tegen elke prijs op abonneren: ze kunnen niet zonder.

De andere kant van deze medaille is dat wetenschappers  hun weten- schappelijke studies ter publicatie aanbieden, niet eens zo zeer om hun studies openbaar te maken, maar vooral omdat acceptatie door de altijd hooggekwalificeerde & kritische redactie van zo’n tijdschrift geldt als kwaliteitskeurmerk. De opbrengst uit auteursrechten –indien al– is te verwaarlozen.

Algemene uitgeverijen

Geheel anders ligt dit bij de algemene uitgeverijen, wellicht ook gespeciali- seerd, maar zonder een unieke positie in de markt als bovengenoemde wetenschappelijke uitgevers. Daar geldt een door de tijd uitgeselecteerde norm, die voorschrijft dat de auteursrechten liggen ergens tussen 10 en 15% van de verkoopprijs van het boek per verkocht exemplaar, met nauwelijks afwijkingen, al zeker niet naar boven. In een klein taalgebied als Nederland, waar eerste oplages voor fictie zich meestal beperken tot 3.000 exemplaren indien al, voor gevestigde auteurs hooguit 5.000 exemplaren wellicht, betekent dit voor de auteur bepaald geen vetpot, rekent u zelf maar uit.

Wetenschap kosteloos ter beschikking?

Maar de tijd heeft niet stilgestaan. De universitaire wereld zijn de licensie- kosten die zij betalen om toegang te krijgen tot wetenschappelijke publicaties al lang een doorn in het oog. Daarom heeft de Nederlandse interuniversitaire organisatie SURFfoundation een onderzoek laten instellen naar de gevolgen van het openbaar en zonder kosten ter beschikking stellen van alle wetenschappelijke artikelen.

In de studie die hieruit resulteerde, Costs and Benefits of Research Communication: The Dutch Situation, zijn drie publicatiemodellen vergeleken. Het grootste voordeel biedt het Open Access-model waarbij de onderzoeksfinancier of -instelling betaalt voor publicatie en het artikel vervolgens vrij toegankelijk is. Dit kan leiden tot een jaarlijks voordeel van € 133 miljoen. Zelfs in het geval dat Nederland als enig land kiest voor dit publicatiemodel, en daarnaast de licenties voor tijdschriften aanhoudt, wordt nog altijd een voordeel van € 37 miljoen behaald.

Nog geen reactie uitgevers

Het rapport concludeert dat niet alleen op lange termijn belangrijke voordelen zijn te behalen. Ook gedurende een transitiefase zal een positief maatschappelijk effect uitgaan van het meer open toegankelijk maken van onderzoeksresultaten. In het huidige model moeten universiteitsbiblio- theken en onderzoeksinstellingen miljoenen euro’s abonnementsgelden aan uitgevers betalen. Het Open Access-model zou de uitgevers van die inkomsten beroven. Maar, zo meent de onderzoeker, daar is moeilijk aan te ontkomen.

Dit is de financiële kant van de zaak, die ten gunste werkt van de weten- schappelijke instellingen. Hoe zich dat echter verhoudt tot de resultaten –en dus ook de opstelling– van de uitgevers zal nog moeten blijken. De immateriële kant van de zaak is dat de wetenschappelijke selectie die nú door de wetenschappelijke tijdschriften wordt gerealiseerd dán is verdwenen, en het is nog in ‘t geheel niet duidelijk hoe dit moet worden gecompenseerd, het rapport zegt daar niets over.

Individueel verzet tegen molochen

Teruggaand naar de algemene uitgeverijen doet zich een interessante ontwikkeling voor, zo je het al ontwikkeling mag noemen, en dat is het verzet dat auteurs beginnen aan te tekenen tegen de uitgeversmolochen en hun machtspositie, niet in de laatste plaats door de grote concentraties die zich in de laatste decennia nationaal & intenationaal hebben voltrokken.

Hiermee duid ik op twee recente gebeurtenissen. De eerste is het jongste feuilleton dat de schrijver Jeroen Brouwers onder de titel Sisyphus’ bakens | vloekschrift*) heeft gewijd aan de affaire rond de in 2007 aan hem toegekende Prijs der Nederlandse Letteren en alle intriges daar omheen, inclusief een niet mis te verstane pathetische uithaal naar ‘de uitgever’. Het tweede incident is de vooralsnog ‘eenmans -revolte’ van de (kinderboeken) auteur Sjoerd Kuijper, die in de door hem gehouden Anny M.G. Schmidt- lezing van 13 mei j.l. de vloer heeft aangeveegd met niet alleen uitgevers, maar met de hele Nederlandse boeken- en mediabranche in z’n algemeenheid, en die vervolgens door zijn uitgever op straat is gezet.

De tijd moet het leren

Al met al interessante ontwikkelingen, die in de komende tijd her & der zeker nog veel ruzies & pijn tot gevolg zullen hebben, en waarvan de uitkomst voorlopig nog in nevelen is gehuld. Mijn belangstelling gaat daarbij voornamelijk uit naar het lot van de auteurs van fictie, die nu zonder twijfel helemaal worden platgewalst door de uitgeversmolochen & hun trouwe volgelingen.

---------

*)  Amsterdam/Antwerpen 2009.

.

Kan het afstandelijker: “Fouten gemaakt? Nee. Nalatigheid? Nee, ook niet. Ik was niet slim genoeg. Een beetje dom misschien, zoals prinses Máxima dat zegt. Ik had misschien een keer de vraag moeten opwerpen hoe het precies zat met die deposito’s”*), zo zei CdK in Noord-Holland Harry Borghouts in het debat met Provinciale Staten gister. Voor excuses –laat staan voor opstappen– ziet hij geen enkele reden.

Borghouts verdedigde zich met een juridische uiteenzetting over de speciale positie van de commissaris van de koningin, rijksorgaan en provinciaal orgaan. “Aan de meerledigheid van deze functie is de afgelopen dagen in de media geen recht gedaan”, stelde Borghouts. “Ik ben voorzitter van het college van GS en van Provinciale Staten. Ik moet daarbij boven de partijen staan. Ik moet de voorwaarden scheppen voor een ordentelijke en democratische besluitvorming. Die rol vereist objectiviteit en distantie. Als commissaris van de koningin ben ik niet de baas van de provincie. Mijn functie is niet te vergelijken met die van minister of een directeur van een bedrijf”, aldus de commissaris. “Ik hoef geen toezicht te houden op de financiën. Dat betekent niet dat ik geen verantwoordelijkheid voel. Dat zou van een te grote afstandelijkheid getuigen. Ik heb nooit de vraag binnen het college van GS opgeworpen of ons geld wel goed gestald was. Ik denk dat dit een blinde vlek is geweest. Dat is een verklaring, geen excuus (cursivering van mij, RvdM).”

De vraag is, hoe doet Borghouts dat als president commissaris van het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds (ABP)? Zegt hij daar ook: “Ik hoef geen toezicht te houden op de financiën”? Heeft hij daar ook wel eens een blinde vlek? Dun door de broek allemaal, het enige dat Dirty Harry te melden heeft is dat hij verantwoordelijkheid voelt! Let op de nuance: hij voelt verantwoordelijkheid, maar heeft die (kennelijk) niet! Wie houdt niet z’n hart vast nu zo’n snurker nog steeds aan het hoofd staat van Nederlands’ grootste pensioenfonds?

Daarom doe ik een oproep aan de Kroon, aan commissarissen en directie van het ABP, alsmede aan directies/besturen van bedrijven, instellingen of organisatie waar Borghouts nog meer bijklust, om deze groteske regent per direct te bedanken voor (on)bewezen diensten en hem zonder enige verdere beloning en/of toeslag met enkel maar z’n pensioen naar huis te sturen. Het is duidelijk dat hij z’n niveau van incompetetie heeft bereikt, het had hem dan ook nooit moeten worden toegestaan tot zijn 70ste in functie te blijven.

---------

*)  ontleend aan een artikel in de Volkskrant van 15 juni 2009.
.

Het blijft tobben in dit leven, zoals ik een dezer dagen als reactie heb verzucht onder een of ander blog. Hetzelfde geldt voor het vernieuwde Vk-blog.

Had ik gister een blog geprogrammeerd om om 08.00 uur vanmorgen geplaatst te worden, maar hó maar, toen ik om half twee ging kijken was het er niet, gewoon, het was er niet. Eerst nadat ik “mijn blog” en “alle berichten” had aangeklikt, en vervolgens de titel van dat blog, wás het er opeens nadat ik vervolgens weer “mijn blog” had aangeklikt.

Hebben alle GJB’s, Kokopelli’s en Grutte Pieren hiervoor een verklaring?

Nog zoiets merkwaardigs: ga ik een paar blogs lezen, switch naar “meest aanbevolen” en tref daar een blog aan dat ik gister met belangstelling heb gelezen, bekeken en erop gereageerd, maar wie schetst mijn verbazing toen ik zag dat het betreffende blog “Nieuwbouw Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed” van Klaas A. Mulder slechts 1 reactie heeft gehad, namelijk mijn reactie.

GJB, Kokopelli, Grutte Pier, hoe in godsnaam komt een blog met slechts 1 reactie (ik weet het, dat is geen aanbeveling, maar toch) in de kolom “meest aanbevolen” terecht (dat het overigens ruimschoots zou verdienen)? Kijk, dat Fred van der Wal met zijn wasknijpercyclus daar terecht komt, okay, dat hebben hij en Zoenvis zelf zo gewild.

Nee, het is ongerijmd en ongeloofwaardig, temeer waar bij de blogs van Klaas A. Mulder altijd te constateren is geweest dat VK-bloggers in het algemeen niet houden van dit soort moderne architectuur!
.

Lijkt mij een legitieme vraag nadat het volledige College van Gedeputeerde Staten van Noord-Holland en bloc is afgetreden en Borghouts IJzeren-Hein-ig zegt aan te blijven omdat híj benoemd bestuurder is en de gedeputeerden daarentegen gekozen functionarissen. Deze fijnzinnige nuance ontgaat mij.

Dit aftreden is een logisch uitvloeisel van de conclusie vorige week van een commissie van de provincie dat het College van Gedeputeerde Staten de eigen regels ten aanzien van het onderbrengen van geld heeft geschonden, want er werd geen contrôle op de geldstromen gehouden. Toen de IJslandse bank Landsbanki en de Duitse bank Lehman Bankhaus omvielen, had Noord-Holland € 78 miljoen bij deze instellingen uitstaan. De provincie heeft volgens de onderzoekscommissie tussen 1 april 2007 en 1 oktober 2008 ten onrechte geen actief risicomanagement gevoerd. Bovendien was er onvoldoende grip op de schatkistbewaarder. Ook de motieven voor een lening van € 50 miljoen zijn onduidelijk gebleken, zo oordeelde de commissie. En waar CdK Borghouts voorzitter is van het College van Gedeputeerde Staten kan hij mijns inziens niet anders dan medeplichtig zijn. Immers, zij –de CdK  &  de Gedeputeerde– hebben dan wellicht persoonlijk geen schuld, maar ze hebben gezamenlijk  &  in vereniging gehandeld en zijn dus politiek aansprakelijk.

Dat Borghouts niet opstapt omdat hij geen verantwoording aan kiezers verschuldigd is gaat mij dun door de broek: hij is medeplichtig, punt uit.

Zeer zorgwekkend vind ik in samenhang hiermee dat Borghouts sinds 1 april 2009 President Commissaris ad interim is van het Algemeen Burgelijk Pensioenfonds (ABP), het grootste pensioenfonds van Nederland. Hoe kan iemand die inzake financiëel beheer zó heeft geblunderd met het oppertoezicht van een financiële instelling worden belast?

En niet alleen heeft hij geblunderd in financiëel beheer, want kennelijk heeft ‘men’ óók al geen consequenties getrokken uit de complete afgang  &  ondergang van de IJsselmeer Ziekenhuizen, waar Borghouts (nog altijd) voorzitter is van de Raad van Toezicht.

Kortom, mijns inziens is Borghouts niet langer te handhaven, niet in Haarlem, niet in Heerlen en niet in Lelystad. Aangezien Borghouts lid is van Groen Links rust op fractie-voorzitter Femke Halsema de zware taak Borghouts ervan te overtuigen dat hij moet opstappen. En niet alleen haar taak, het is haar morele plicht.
.

Het wordt de hoogste tijd dat na de verzekeraars, bankiers, bedrijfsdirecteuren, commissarissen, etcetera, nu ook de artsen worden aangeklaagd voor 'het grote graaien' en dat zij mede verantwoordelijk worden gesteld voor het failliet van de vrije markt.

Vandaag staat in het dagblad Trouw een artikel onder de kop “Kosten medisch specialisten rijzen de pan uit”, waaruit blijkt dat de zorgverzekeraars over het vorige jaar een stijging van 30% hebben moeten vaststellen in de salariskosten van medisch specialisten. Dit staat dan ook nog eens in geen enkele verhouding tot het aantal behandelingen, want die zijn met slechts 4% gestegen. De stijging komt deels voort uit de invoering van een uniform specialistentarief. Dat had een einde moeten maken aan onverklaarbare verschillen in tarieven van specialisten, en zeker niet tot een dergelijke absurde kostenstijging.

Voor geen enkel weldenkend mens is het te begrijpen dat voor dit al decennia lang bestaande en bekende probleem nog altijd geen adequate oplossing is gevonden. Men blijft maar aanmodderen met pogingen greep te krijgen op de ‘materie’, zoals onder andere bovengenoemd ‘uniform’ specialistentarief, maar alleen met het gevolg dat het probleem maar groter en groter is geworden.

Ooit had ik een buurman, medisch specialist in een maatschap van vijf soort- genoten, met toen al een inkomen van circa € 350.000,00, die een luizenleven leefde in een zeker niet zwaardere dan 50 à 55-urige werkweek (verminderd met een door de maatschap betaald ‘studie’-verlof van ½ dag per week), die om de twee jaar z’n zeewaardig zeilschip inruilde voor een groter om daarmee minstens een maand per jaar met vacantie te gaan. Ik kan niet eens zeggen dat ik jaloers was, ik was –en ben nog altijd– stomverbaasd dat dit wordt toegestaan in onze maatschappij.

Helaas zie ik in Klink niet de man die die in staat is dit gezwel uit te snijden, maar dát het een gezwel is en dát het moet worden uitgesneden staat voor mij als een paal boven water.
.

President Obama heeft vandaag in Normandië bij de herdenking van de gealliëerde invasie op 6 juni 1944 gepleit voor een aanhoudende herdenking van D-Day, de dag waarop Amerikaanse, Britse en Canadese troepen in Normandië aan land gingen om de Tweede Wereldoorlog te beslechten. Ik ben het daarmee grondig oneens en ik zal proberen uit te leggen waarom.

Om te beginnen kijk ik terug op de dag van vandaag, een door de Franse president Sarkozy belegd spektakel “pour besoin de sa cause”, want aan de vooravond van de Franse verkiezingen. Doel van deze bijeenkomst was niet de herdenking van D-Day, het doel was om de ‘grandeur’ van Sarkozy en het belang van Sarkozy voor het Franse staatsbestel te onderstrepen, en daartoe heeft hij D-Day gewoon ‘gebruikt’. En het is hem nog gelukt ook.

Het was ook niet zo dat een bijzonder aantal jaren dit jaar reden tot viering gaf, nee hoor. Ons metrieke stelsel geeft nu eenmaal aanleiding om duidelijk gemarkeerde aantallen aan te grijpen als teken van uitzonderlijkheid, meestal veelvouden van 5, op langere termijn veelvouden van 25. D-Day was gister echter ‘slechts’ 65 jaar geleden. Niets bijzonders aan de hand dus, behalve dan dat Sarkozy voldoende minachtig heeft voor D-Day om die dag geheel en al in te zetten voor zijn eigen belangen. Diplomatiek jongleurswerk van de eerste orde.

Wat is het belang van herdenken? Eenvoudig: “Dat dit nooit meer gebeure!”, of in het geval van gister: “Dat dit nooit meer nodig zij!” Maar gaan we dan kijken naar al die dingen die wij zo nodig moeten herdenken: oorlog, rascisme, genocide, noem ze maar op, niet alleen al die rampen die de mensheid zichzelf heeft aangedaan, maar ook die welke zij zichzelf nog steeds aandoet, jaar-in en jaar-uit, dag-in en dag-uit, elk uur van de dag, nu op dit moment, steeds weer opnieuw.

Wat moeten wij dan zonodig herdenken? D-Day, Bevrijdingsdag, Dachau, opheffing van de slavernij, Hiroshima  &  Nagasaki, Rotterdam, Dresden, het Plein van de hemelse Vrede (die naam alleen al!), de politionele acties, of juist niet? Weet u het? Weet u dat al deze dingen, soortgelijke  &  nog ergere, nog altijd gebeuren, vandaag de dag, nu, dit uur?

Schamen moet wij ons dat we van herdenken een klakkeloze routine hebben gemaakt, en zonder na te denken doen we er allemaal aan mee. Of gebruiken we het voor eigen doeleinden. Om die routine te doorbreken zou er een algemeen verbod op herdenken moeten worden ingesteld, met uitzondering wellicht voor de eerste vijf jaar na het te herdenken feit. Verder niet. Afgelopen uit. Weg met die hypocrisie. Kijk naar jezelf. Punt.

.

Dit blog is helaas een beetje als mosterd na de maaltijd vanwege de VK-bloggers opgelegde onthouding, maar is denk ik toch nog actueel genoeg om het ook hier te plaatsen (alhoewel tijdig geplaatst op mijn Blogger-blogspot).

Mark Rutte heeft het niet makkelijk, heeft het überhaupt niet makkelijk gehad sinds zijn aantreden als fractieleider van de VVD. Wellicht heeft dat hem er toe gebracht uiteindelijk dan maar zo goed als zeker politiek harakiri te plegen met zijn voorstel de ontkenning van de holocaust niet meer als halsmisdaad te beschouwen.

Na de uittocht van de rechts-populisten onder aanvoering van Wilders  &  Verdonk was Rutte gedwongen de voor iedereen  &  elke partij ongewisse  &  niet te voorspellen strijd aan te binden met het vooralsnog onaantastbare populisme, ‘the all Dutch game’ waarvoor nog niemand een strategie heeft kunnen bedenken.

Binnen de VVD wordt achter de schermen het volksgericht om Barbertje te laten hangen al voorbereid door de oude –maar daarom nog niet wijze– mannen van die club (die absoluut geen eerbiedwaardigheid meer kunnen claimen), lees er Youp van ‘t Hek in NRC Handelsblad van zaterdag 30 mei maar op na. Een ‘leuk’ bedoelde uitsmijter van Youp: “Ik wist niet dat die holocaust zo gevoelig lag”, maar is die holocaust dan heilig?

Ronny Naftaniël van het Centrum Informatie en Documentatie Israël (CIDI) komt met zijn artikel “Mark Rutte schiet door” op de Opinie-pagina van de Volkskrant van 28 mei j.l. als een duveltje uit z’n doosje tevoorschijn om te roepen dat het voorstel van Rutte om de vrijheid van meningsuiting niet meer te limiteren “ondoordacht en gevaarlijk” is.

Naftaniël stelt dat de vrijheid van meningsuiting in ons land in wezen al buitengewoon ruim is. Alleen de artikelen 137 c-e Wetboek van Strafrecht, die het aanzetten tot haat en het opzettelijk beledigen van bepaalde bevolkingsgroepen verbieden, maken hierop een inbreuk. De uitspraak in hoger beroep tegen Wilders geeft straks ongetwijfeld meer zicht op de hanteerbaarheid van dit artikel.

Maar Rutte’s fout is natuurlijk –hij had ‘t kunnen weten– dat hij het waagt tegen de holocaust aan te schoppen, want die lijkt in de westerse wereld wel heilig verklaard (Naftaniël schrijft het dan ook met hoofdletter). De holocaust vormde zo’n zestig jaar geleden de ultieme rechtvaardiging voor de stichting van de staat Israël, een beslissing waar de wereld al vrij snel spijt van kreeg, maar –right or wrong– de joden moesten en zouden hun eigen thuisland krijgen.

Zo wordt dat alsmaar voort-etterende probleem dat Midden-Oosten heet tot op de dag van vandaag geëxploiteerd en door de westerse wereld gesanctioneerd als uitvloeisel van ons gemeenschappelijk schuldcomplex dat we de holocaust hebben laten gebeuren, zo niet ondersteund. Zo is de holocaust inderdaad een begrip geworden dat de geur van heiligheid met zich draagt, echter een allerminst heilig begrip.

Naftaniël zegt terecht dat de strafwet geen verbod kent op de ontkenning van de holocaust, maar zegt hij, “rechters zien in de ontkenning van deze volkerenmoord een opzettelijke belediging van de joodse bevolkingsgroep, hetgeen meestal tot strafoplegging leidt”. Rutte wil hieraan terecht een eind maken door de artikelen 137c-e te schrappen, waarbij hij echter het aanzetten tot geweld wél strafbaar wil blijven stellen.

Het komt mij voor dat na zóveel jaren, na zóveel onderzoek en met zóveel bevestigend bewijsmateriaal de holocaust-ontkenner alleen maar zichzelf te kijk zet als dorpsidioot, zoals Ahmadinejad, de door de paus weer in genade aangenomen bisschop Wilkinson, en soortgelijken. Dat holocaust-ontkenning nog altijd strafbaar zou zijn als zijnde een opzettelijke belediging van de joodse bevolkingsgroep is daarom anno 2009 volledig onbegrijpelijk en niet langer houdbaar, de rechters zouden zich eens achter hun oren moeten krabben.

Ook Naftaniël heeft na al die decennia nog niets geleerd, hij volhardt in zijn/hun slachtoffer-rol wanneer hij stelt: “Het voortdurend gekwetst worden, is bovendien een pijnlijke ervaring voor de slachtoffers. Het is de vraag of deze geestelijke pijn minder ernstig is, dan bijvoorbeeld het krijgen van slaag of de gevolgen van diefstal. Voor holocaust-slachtoffers en hun familie is het in ieder geval afschuwelijk te horen dat de moord op hun familie een leugen is.”  Waar staat het ook alweer in de bijbel: “Heer, vergeef het hun, want zij weten niet wat zij zeggen”?

Moraal van dit verhaal: als Wilders straks in hoger beroep wordt vrijgesproken, dan moet de VVD Rutte weer in genade aannemen, eerlijk is eerlijk.
.