GROOTMOEDIG AANBOD FRED VAN DER WAL AAN ZIJN VERONGELIJKTE KRITIKASTERTJES ONDER DE LEZERS! (DEEL 2)

ENKELE WEBLOGGERS BEWEREN LEUGENS TE HEBBEN ONTDEKT IN DE CV VAN FRED VAN DER WAL

WIE EEN LEUGEN KAN AANTONEN STEL IK IN STAAT GRATIS EEN KUNSTWERK UIT TE ZOEK TER MIJN HUIZE

ACH, LIEVE LEZERS: DE KUNSTENAARS STIEL IS EEN PRACHT VAK, MAAR EEN HARD VAK, DAT REALISEERT DE BURGERMAN ZICH TOCH NIET TEN VOLLE EN DIENT DUS EERBIEDIG TE ZWIJGEN ALS FRED VAN DER WAL  VOORBIJ KOMT! 

GROOTMOEDIG AANBOD FRED VAN DER WAL AAN ZIJN VELE VERONGELIJKTE KRITIKAS TERTJES ONDER DE LEZERS! TAKE YOUR PICK, FOLKS! OPPORTUNITY KNOCKS!

Om minderwaardige en opzettelijk denigrerende kwalifikaties ten aanzien van mijn werk en CV door jaloerse webloggertjes nu eens even voor goed te ontzenuwen en hun kinnesinne te smoren in de braadpan een korte samenvatting  van een episode uit mijn leven en werken als Groot Kunstenaar:

1996. De kunstenaar stelt zich steeds kritischer op t.o.v. evangeliese denominaties. Studiereis Parijs.

1997. Verkoop laatste huis Leeuwarden met winst. 1996-1999. Controverse met de christelijke schilderes J. v.d. H. en haar echtgenoot, die ruzie zoeken met Fred van der Wal n.a.v. roddels van ex- antroposofiese gereformeerde tekenleraar H. (lid non talenten vereniging Christian Artists). Bezoekt met grote tegenzin na 30 jaar afwezigheid De Da Costakweekschool te Bloemendaal ter gelegenheid van reünie.
De gereformeerde tekenleraar en ex-klasgenoot L. nodigt Fred van der Wal en zijn
 echtgenote uit naar zuid-Frankrijk te komen.
1997. De weinig betrouwbare (dus christelijke) Friese “Zondagsnieuws” journalist R. 
van het Friesch Dagblad cancelt artikel over de in christelijke kringen zeer omstreden 
teksten van Fred van der Wal, nadat de Leeuwarder Courant in een zeer geschokte
recensie “Fred van der Wal schildert voor de eeuwigheid,” ze “grof sarcasties, soms humoristies en bloedserieus” noemt. Voorzitster A.D. van de vereniging van galeriehou
ders en direktrice Galerie nodigt Fred van der Wal uit voor eenmanstentoonstelling in Leeuwarden, maar het zal dankzij de arrogante houding van de kunsthandelares op
 niets uit lopen. Fred van der Wal weigert na hooghartige, lompe bejegening schriftelijk de expositie.Verbreekt na 21 jaar moeizame omgang relatie met de vrijgemaakt stijl gere
 formeerde Groninger H.v. S, producer kunstprogrammas E.O., die ex-Amsterdammer
 Fred van der Wal en zijn echtgenote minachtend “tiepies Bourgondies levende Braban 
 ders uit Den Bosch” (???) noemt en de kunstenaar “een Amsterdamse, modieuze luldebe
 hanger”. Hij wordt hierin bijgevallen door de gepensioneerde gereformeerde tekenleraar
 M. lid Christian Artists. Volgens hem is Fred “een tiepiese VPRO jongen, die in onze kringen niet thuis hoort”. Bezoekt na een oproep na twintig jaar Els B. (ex-eigenaresse Galerie Bouma) . Zij woont in Bloemendaal in een villa achter de Da Costakweekschool. Overnacht na overvloedig drankgebruik ten huize van Els B. (ex-echtgenote Prof. Dr. Pierre Vinken, dir. Elsevier) - en ontwaakt na nachtmerrie achtige nacht met het depri merende uitzicht op de witte villa waar in de 60-er jaren de Da Costa kweekschool, door Fred van der Wal om schreven als een “terreur instituut van de middelmaat” eens gevestigd was.
1998.Wijst verzoeningspoging van E.O. producer H.v. S. vast besloten van de hand en ontzegt hem ten tweede male de toegang tot het huis en erf van het landhuis van de van der Wals.
Vierenzestigduizend gulden winst bij verkoop aandelen Postbank Nederland Fonds.
 Aankoop voor meer dan een ton aan I.T. aandelen,die na tien maanden al honderd
drie en twintig duizend gulden meer waard  zijn.Geeft lukratieve beleggings adviezen aan echtgenote en dochter sinds 1991. Ouderlingen Vrije Baptisten Heerenveen be
schuldigen Fred van der Wal van bizarre, heidense bisexuele S.M.- en travestie prak tijken n.a.v. anonieme informatiebron,die een ovesensationeel kranten artikel van 1991 uit de Leeuwarder Courant citeert en weigeren beschuldiging in te trekken. De van der Wals verlaten verontwaardigd de Vrije Baptisten Gemeente.Publiceert in eigen beheer voor oudste dochter Misja “Dààààg Dagboek!!!”175 pag.  
1999. Opening eigen kunsthande in brocante l onder de naam Galerie Lekkerterp. Bezoekt regelmatig Pinkstergemeente Heerenveen. Legt jaren lang slepend konflikt bij met de zeer onverzoenlijke christelijke schilderes J. v.d.H., lid van Christian Artists en haar echtgenoot. Ontvangt excuusbrief Andries Knevel,dir. E.O. n.a.v zijn lasterlijke uitlatingen gedaan t.a.v. Henk Binnendijk in de Vrije Baptisten gemeente te Drachten. Ontvangt brief L. de Jong, hoofdred. E.O. Blad,waarin deze verklaart melding te maken van tentoonstelling van Fred van der Wal om vervolgens deze belofte niet na te ko
men. Weer een bewijs dat de slogan: ”Hoe christelijker (c.q. gereformeerder), des te onbetrouwbaarder,” voor de zoveelste keer weer bevestig wordt. Publiceert inge
zonden brieven E.O gids en Leeuwarder Courant.Ontzegt kunstrecensente J. Schuurman de toegang tot Galerie Lekkerterp n.a.v. onjuiste mededelingen in de Leeuwarder Courant t.a.v. door haar veronderstelde S.M. praktijken van de kunstenaar. Hoofdredakteur beslist hier op om niet meer over tentoonstellingen van Fred van der Wal te schrijven. Koerswinst I.T. aandelen over 1999: 248.000,- netto onbelast.
2000. Schrijft het otobiografische: “De ondergang van de jarretelgordel” 335
pag. met vele ill. en fotos alsmede “Slaaf van Satan” over S.M. en folterpraktijken
door de eeuwen heen , 335 pag. m. ill. en fotos. Telefonies interview Met “Nieuwsblad
van het Noorden,” n.a.v. de diefstal van 20 schilderijen van Henk Helmantel. Helmantel,
diens uitgever van Seventer en kunthandelaar Loek Brons beschuldigen Fred van der Wal van de diefstal. Brons noemt Fred van der  Wal een Friese knoeier wiens schilderijen
nooit een cent waard zullen worden.  Voorbereiding uitgave intern. Uitgeverij Go
pher “Tekeningen van Fred van der Wal  1967-1977”. De uitgave wordt gecanceld.
Oriëntatiereis Frankrijk naar vestigings
plaats. Opening tweede kunsthandel Galerie Lekkerterp, Weidesteeg 3 te Grou.
Fred  zegt na 10 jaar de vriendschap op met de gereformeerde A. en H. F., Leeuwarden. Moeder Fred van der Wal verklaart aan Stichting 1940-1945 per brief dat haar drie kinderen “ongewenst” waren en uit beledigingen aan het adres van haar oudste zoon Fred . Marjan, zuster van de kunstenaar wordt erkend als vervolgingsslachtoffer W.O. II door Stichting 1940-1945. Afgewezen voor lidmaatschap K.Z.O.D. te Haarlem. Groningse kunstschilder Fokko Rijkens verbreekt onder druk van zijn tweede vrouw relatie met de van der Wals, omdat het “niet goed voor zijn carrière zou zijn”. 
2001. Leeuwarder Courant stuurt per email gefingeerd doodsbericht Fred van der Wal rond.
De kunstenaar overweegt een klacht bij de Raad voor de journalistiek. De van der 
Wals verbreken de relatie met antiek handelaar P.Weekhout. Ontmoeting met kunst
schilders Epko Cordèl en Piet Deunhouwer. Epko Cordèl laat zich denigrerend uit over
Fred  t.o.v.echtgenote Ina van der Wal. Het scheelt Cordèl de aankoop van een schilderij van f 45.000,- door de kapitaalkrachtige van der Wals. Schrijft “Al is het wijntje zuur, het blijft op tafel…!!!” 430 pag. m. vele ill. en fotos.  Schrijft  “Bestrijdt het leed dat Hans doktorandus van Seventer heet!!! Okt. 2001 telefonies interview Noord Hollands Dagblad. De van der Wals verbreken definitief de relatie met de Pinkstergemeente te
 Heerenveen na onterechte beschuldiging en belediging aan het adres van echtgenote I. door enkele leden. Fred  wordt door adviseur Diederick Kraaijpoel geweigerd als deelne
 mer aan de website “Noordelijke Realisten”. Fred bereikt dit jaar de miljonairs status. Geweigerd door Galerie Mokum en Galerie Vieleers te Amsterdam. Kunstschilderes Jacintha R. uit Heemstede verbreekt om onbekende redenen jaren lange relatie met Fred van der Wal.
2002. Sluiting Galeries Lekkerterp te Grou en te Oldeboorn. Fred van der Wal voor het eerst na 24 jaar met werk vertegenwoordigd op door de Fryske Kultuerried georgani seerde expositie. De van der Wals verhuizen 3 jan. 2002 na 24 jaar tegenwerking door Friese en Groningse "collegas", tevens gedwarsboomd door de Friese galerietjes, de Friesche Kultuurkamer en de Friese pers, naar Limburg en vandaar uit in sept. naar midden Frankrijk. Ontvangt opnieuw agressieve brief op “christelijke grondslag” van de fijn christelijke akwarelliste J. v.d. H. (lid christian artists), die de strijdbijl weer op graaft. 
Email kontakt met achterneef Guy Bigot. Interview met medewerkster Stichting 
1940-1945. De van der Wals verliezen door de I.T. krach negentig % van hun vermogen. Fred van der Wal wordt geweigerd als lid van de Friese kunstenaarsvereniging “Fria”,
die hij in 1985 zelf oprichtte. Ontvangt beledigende brief van Friese kunstenares Gerhild
Toth- van Rooij Hernieuwde kennismaking met  M. de M. De van der Wals verkopen huize Lekkerterp (aangekocht voor 180000 gulden) voor zes ton en kopen grote boerderij in Frankrijk. Begin grote verbouwing Maison l’Ermitage, Couloutre . 
In Cossne ontmoeten de van der Wals in een evangelische kerk de Engels-Franstalige Ier  E. Rousseau en 2 Nederlandse echtparen.  De gereformeerde kunsthistorikus Dr. G.
Birtwistle stuurt Fred  een beledigende email n.a.v. verhuiskaart.
De kunstenaar cancelt afspraak (ter verzoening) dec. met Hanneke F. te Leeuwar
den, met wie hij al enkele jaren gebrouilleerd is. Briefwisseling met Ria Larivière. De van
der Wals brengen eenmalig bezoek aan de voormalige overburen Oldeboorn. De van
der Wals overnachten in de verlaten villa van Ina’s ouders te Wageningen Hoog en vieren de jaarwisseling in alle eenzaamheid in de bungalow te Stramproy. Interview met medewerkster Stichting 1940-1945.

De kunstenaar ontvangt dreigbrief en andere hate mail van zijn moeder, die hij nooit gekend heeft. Kennismaking met het Engelse echtpaar Trevor en Susan Brian te Cosne

VAN MEESTERS EN SLAVEN, MEESTERESSEN EN SLAVINNEN DE DINGEN DIE VOOR BIJ GAAN

GEBOEID EN MEESLEPEND WIL IK LEVEN WANT HET LEVEN DUURT MAAR EVEN…

GEHEIMEN VAN HET SADOMASOCHISME VOOR  LEKEN VERKLAARD DOOR GEDIPLO MEERD GROOTMEESTER FRANK FORREST THE THIRD

Mr. Frank Forrest: De volgende tekst is gebaseerd op mijn vijfenvijftig jaar deel nemen aan  activiteiten in de SM sien  en ontmoetingen met honderden liefhebbers en liefhebsters van deze verfijnde sexuele magie in binnen- en buitenland.

Ik heb gepoogd vragen te beantwoorden en antwoorden te geven aan adspirant SM-ers.

ZELFPORTRET FRED VAN DER WAL 1983 GARYP. POTLOOD OP PAPIER

WAT IS SM?

SM is een situatie waarin kinderen diefje met verlos spelen of de volwassen variant diefje zonder verlos waarbij de onderdanige naakt of in lingerie vast gebonden aan een pijnboom in een diep bos aan zijn lot wordt over gelaten voor een etmaal of in een kooi wordt opgesloten met een bak water om op te globberen bij gebrek aan beter.

SM is kojbojtje en Indiaan spelen waarbij de platvoet indiaan altoos de lul is en en de koene kojboj de held en overwinnaar  in het kader van White Power en als beloning voor verleende diensten een veer in zijn reet krijgt gestoken in zijn eigen wigwam terwijl zijn squaw toekijkt als de kojboj de C & W song “Crazy Arms” ten gehore brengt op zijn Joekelulle.

SM is een kinderspel van politie agentje en rovertje die vast gebonden het pijnlijke centrum van alle aandacht van de leader of the pack is met zijn pack als hij zijn waterpistool pakt en loud and clear het stopwoord Holy Smoke roept en zijn Stetson op de grond gooit.

SM is het spelletje Ezeltje Prik Je waarbij de onderdanige partij de ezel is die geblind doekt moet rond lopen en door alle aanwezigen op onverwacht momenten geprikt wordt met naalden zonder te weten wie hem of haar prikt

SM is verstoppertje spelen in je lingerie tijdens een maanloze nacht in een onbekend bos met alleen een GSM bijdehand voor als het mis loopt

SM is het kinderspelletje Jongens-Pakken-Meisjes-Doen op de speelplaaats van de Nicolaas Maesschool in de vijftiger jaren

SM is de priktol over het asfalt voort drijven met een zweepje als kind en denken dat het je buurmeisje is waar je op los turft. Ook in de SM sien moet je klein beginnen, zonder gelijk de beuk bij je kleine zusje er in te gooien of te hoog willen grijpen.

SM is een partijtje trefbal waarbij je de tegenstander op gevoelige plaatsen keihard met de bal treft zodat de tranen in zijn/haar ogen springen en de onderdanige dubbel slaat onder applaus van de kijkers.

SM is het Gouvernante spel van een strenge Meesteres met paarden staart, achterover gebonden haar en zwarte hoornen bril  compleet met overhoren en proefwerken die beloond worden met billenkoek over de knie van de Meesteres

SM is het spelletje patiënt dokter waarbij verre haande fysieke intimiteiten wenselijk zijn

SM is het spelletje poltie agendt versus arrestant waarbij een uren lang derde graads verhoor naakt op een kruk gezeten met een felle lamp op je gericht standaard proce dure

SM is het nursing spel waarbij de strenge nachtzuster je inspecteert op verbonden rookwaren

SM is de opleiding tot gehoorzame hond die op alles woef woef zegt en tot beroeps beffer wordt klaar gestoomd

SM is de uiterst fatsoenlijk, ogenschijnlijk preutse, gepromoveerde, saai ogende academica die een weekend lang naakt geketend aan de vochtige muur door brengt in de folterkelder waar al je dominante vrienden mee te keer kunnen gaan zo lang ze willen.

SM is het zogenaamde hoerenspel door te leren je hoerig te gedragen als man of vrouw en genaaid te worden in het bordeel met een voorbinddildo

SM is proberen te plassen als man terwijl de domina je ondeugende plassertje stevig vast houdt en venijnig afknijpt en cynisch commentaar geeft op je leuter die maar niet de befaamde gouden regenval wil produceren in de herfst van je leven en of ze ‘m niet beter voor een krats af kan laten halen door een bekwame chirurg uit het transseks juwele ombouw sirkwie.

SM is gefotografeerd of gefilmd worden in obscene houdingen

SM is gekleed worden als dienstmeisje en de Meester (-es) elke gevraagde dienst verlenen die maar denkbaar is

SM is het verrichten van gymnastiek oefeningen naakt of in lingerie tot aan uitputting toe

SM is verplicht modderworstelen met twee of drie getrainde worstelaarsters in het openbaar

SM is de grijze muis die overdag in een plooirokje voor de klas staat en diep in de nacht zich ontpopt op een wilde party als wild om zich heen zwiepende zweep domina die in een leren spelpakje een Whip Dance uit voert op de dreigende muziek van The Velvet Underground en jou uit kiest als slachtoffer om flink af- en op te zwepen.

SM is Blood, Sweat and Tears en je diep van binnen afvragen of je niet flauw gaat vallen of moet gaan kotsen op het hoogpolige witte tapijt en wat de gevolgen zullen zijn als het opdroogt en in trekt.

SM is een borrel in een Hard SM bar en alhoewel je een hetero koppel bent, de homo seksjuwele leermannen likkebaardend van onder hun pet met kettingen met glinsteren de ogen het moment af wachten tot je het besluit hebt genomen voor ze neer te knielen en je over te geven aan hun veile lusten en tegennatuurlijk genot.

SM is als je als dominante vrouw haar minnaar dameslingerie, een rokje en High Heels laat aan trekken, om haar vriendinnen thee met een koekje of een lange vinger  te serveren en op bevel voor ze neer te knielen en stuk voor stuk het mondelinge eerbe toon te brengen dat een moderne vrouw toe komt op haar tijd als zij haar dijen spreidt voor een onsje gezelligheid.

SM is als je spread eagled staat vast gebonden en bij elke zweepslag uit volle borsten schreeuwt: “Zet ‘m op! Witte muizen”! of  “Harder, want dit is slappe thee!”,of “Van Dattum!” of  “Daar gaattie nog een keer, Heer!” of gewoon recht toe recht aan “Meer van hetzelfde laken een pak op bipsje, billen, l*l en zak tabak!”

SM is het besef van uitverkoren te zijn als trotse slaaf door de Meester(-es)  en hem/haar je leven lang dankbaarheid te tonen dat hij/zij je over drempel heen heeft geholpen op weg naar een erotisch paradijs.

SM is je dominee haarfijn uit leggen tijdens huisbezoek waarvoor de schroefogen en het Andreaskruis aan de muur is, de zwepen en riemen toe dienen, de functie van het rijtje dildos, de buttpluggen en weten dat je de volgende zondag als zondaar/zondares voor de hele kerk naar voren wordt geroepen om openlijk  je sexuele doodzonden te belijden en weten dat je van af dat moment een outcast bent en gebrandmerkt als de hoer van Babylon om te zien hoe de ouderlingen je geil en taxerend aan kijken om in gedachten hun tegennatuurlijk SM gekleurde weg met je te willen gaan de volgende zondag in de consistoriekamer na de koffie.

SM is wekelijks een monnik van de Orde Der Zwijgzamen  in een streng RK klooster bezoek en die je traint met de karwats en bindende opdrachten geeft om het vol gevreten patertje weltevree seksjuweel eens goed naar de zin te maken zodat hij weer een week daar op kan teren.

SM is in een chique restaurant het toilet verlaten en in je rechterhand duidelijk zichtbaar met een grote dildo langs de gasten met neer geslagen ogen naar de tafel van je dominant(e) schrijdt en voor haar/hem neer knielt om de dildo te overhandigen die recht op in de salade wordt gezet waarop je keihard "Mahlzeit" dient te roepen en alle ogen op je gevestigd zijn tot de ober met witte handschoenen (het zal wel weer een flikker wezen) een briefje brengt op een zulveren dienstblad dat je als gast niet gewenst bent en je terstond dient te verwijderen

SM is dineren in de Coupole in Parijs en onder tafel je Meester(-es) oraal bevredigen  en daarna een fooi ontvangen

SM is vast gebonden met een mondknevel en blinddoek voor op het dubbelbed naast je mooie, jonge vriendin liggen die door haar geroutineerde minnaar in alle gaten en hoek en vakkundig wordt genomen terwijl je onderdehand hijgend van opwinding door de lustkreten en het paar gebrul met een paal als de toren van Pisa ligt te wachten op de dingen die gaan komen

SM is je nieuwe slaaf/slavin, geblinddoekt, naakt op een stoel, als hij/zij de opdracht krijgt om zichzelf te bevredigen terwijl hij/zij zijn/haar geheime fantasieën met je deelt en een video camera alles op neemt.

SM is de nacht doorbrengen aan handen en voeten geboeid met een mondknevel in, geblinddoekt en een koptelefoon op met Nederlandstalig repertoire waarbij de griezel je over de grazzel loop zodat je niet in slaap komt.

SM is de wilde party waar dominantes en dominanten rond lopen met handboeien aan hun gordel en je bevelen om je polsen op je rug te doen en je vakkundig boeien om hun way of life met je te gaan.

SM is zwaar geketend en gecockringd door de detectiepoort van het vliegveld gaan en horen en zien hoe alle alarmbellen gaan rinkelen en een rode lamp aan flitst als de luchthavenpolitie je afvoert als potentiële terrorist naar een verhoorkamer om je poedel naakt uit te kleden, wijdbeens tegen de muur zet en met zijn tweeën je lichaamsopening en onderzoeken om daarna een derde graadsverhoor af te nemen waarbij ze je met telefoonboeken om de oren slaan om de waarheid er uit te persen

SM is  ervaren hoe de hete striemen voelen als je de rug, billen, dijen en borsten van je slaaf/slavin streelt een verkoelende creme aan brengt

SM is de evaluatie achteraf als je slaaf/slavin naakt voor je zit en de sessie met je be spreekt om het volgende keer nog beter en intenser te laten verlopen

SM is kerkvolk dat oordeelt over hoe duivels en slecht SM is terwijl jij spontaan in een wilde lach wilt uitbarsten omdat je weet hoe duivels lekker het is en  je vermaakt omdat ze zo somber kijken maar misschien zelf in de touwen zouden willen hangen als meneer de dominee het niet verboden had.

SM is de slavin die haar lange haar omhoog doet als je haar de zwart leren slavenband om haar hals bevestigt en stevig aan trekt zodat ze naar adem begint te happen en steeds harder gaat piepen

SM is de opwindend lucht van leer die refereert aan Sex Bizarre

SM is de onderwater procedure waarbij de Meester/-es je secondenlang als duikboot in de badkuip onder water duwt tot er bellen opborrelen en je denkt te breken met het leven

SM is de piercing sessie als je je partner haar/zijn eerste gouden tepelring laat zetten bij wijze van verlovingsring zonder verdoving waarna zij zich overgeeft en zegt voor altijd je eigendom te zijn en dat hij/zij alles zal doen wat je zegt

SM is de tatoeage op haar/zijn onderrug met de letters FUCK ME! En een pijl die naar de geheime achter opening tussen de billen wijst zodat geen dominant ooit de verkeerde weg zal nemen

SM is naakt plaats nemen op een stoel waarvan de zetel met kroonkurken versierd is

SM is de tatoeage van het telefoonnummer van de Meester of Meesteres op je onderarm

SM is de tatoeage van twee F muzieksleutels op de rug van de onderdanige om aan te geven dat zijn/ haar lichaam slechts dient als een muziek instrument van de pijn, een jammerhout, gelijk een slecht aan gestreken viool van een straatmuzikant

SM is het brandmerk op je dij van de hoofdletter S van slaaf/slavin

SM is de zwart lederen lingerie met speel openingen in je kledingkast

SM is de kelder onder je huis waar je wordt heen geleid om eens te horen of die wel echt goed geluid dicht is

SM is het leiden van een directievergadering met dameslingerie onder je driedelig grijs en vergeten dat je je oorbellen nog in hebt

SM is samen een goed voorziene sex shop bezoeken en de eerste uren niet meer weg gaan om alles uit te proberen zoals in Groningen mogelijk was.

SM is je opgezette pijnlijke  tepels met een ijsblokje koelen na een uren lange behandeling, lustknoppen die pas na twee weken helemaal genezen zijn

SM is voelen hoe de klemmen met gewichten op je tepels het effect vergroten en alarm bellen doen rinkelen in je zenuwstelsel en hoe je tepels zich aanpassen  en je laten genieten

SM is de verrasssing als je ervaart dat je nieuwe onderdanige reageert als een ervaren slaaf/slavin terwijl jij dacht met een beginneling te maken hebben

SM is het conditioneren van de slaaf/slavin waarbij de onverbrekelijke koppeling tussen lust en pijn wordt geprogrammeeerd in je besturings systeem. De mens als metafoor van de computer.

SM is op de scooter van Oldeboorn naar Grou rijden met tepelklemmen waar aan loden visgewichten zijn bevestigd zodat je bij elke kuil waar je doorheen rijdt de schok van de herkenning krijgt dat een echt volwaardig lid van The Pain And Pleasure Factory bent en denkt; wat heb ik nou aan mijn fiets hangen?

SM is op kerstavond in lingerie buiten de deur te worden gezet in de vrieskou terwijl sneeeuwvlokken neer dwarrelen op je gepijnigde body en je klappertandend de bibberatie voelt opkomen

SM is spread eagled naakt te worden vast gebonden op een zomerse dag tegen het vallen van de avond in een duinpannetje in de Kennemerduinen en door je Meester(-es) te worden achter gelaten zodat je uren later tegen twaalf uur in het pikkedonker het schijnsel van een zaklamp van een politie agent op je gericht ziet die langzaaam zijn witte knuppel van onder uit de zak haalt om je de sterke arm van de wet bij te brengen om je daarna een vette prent van wel 600 euro op je lijf te plakken.

SM is binnen komen in het Huis Van De Pijn en horen hoe de deur achter je op slot wordt gedraaid en verwelkomd worden met de woorden: bestemming bereikt en daarna alleen nog worden genoemd slavenslet, slaventeef, slavenhoer, hoerenslaaf en slaven varken om te weten dat je volkomen overgeleverd bent aan de wensen van je Meester(-es) voor zo lang hij/zij het wil

SM is je overgeven als heteroseksjuweel aan een oudere, grijze, kale, gemeen uitziende  homoseksjuwelen Grootmeester met een leren pet met kettingen en een driehoekige leren schaamlap voor gegespt met drukknopen en een leren blote billen broek, een leren jack, tatoeages die boven zijn kraag uitkomen en een paar rinkelende handboeien aan zijn leren koppelriem uit WO II waar de tekst "Gott mit uns" op staat, een Sado Meester die je met een duivelse grijns en koude röntgenblik in zijn pik ogen aan kijkt en beveelt met hem mee te komen, je en plein publique boeit en je bevend van anticipatie op wat gaat komen met hem mee gaat zonder vragen te stellen

SM is het ondertekenen tijdens de 24 uur durende dertiende SM sessie van het ultieme slaven contract tussen Meester (-es) en onderdanige waarbij je jezelf weg geeft als Total Slave. Het document van absolute overgave. Alhoewel niet rechtsgeldig geldt het in SM kringen als onherroepelijk en bindend.

(wordt vervolgd)

ONTVREEMD SCHILDERIJ VAN FRED VAN DER WAL UIT STEDELIJK MUSEUM TOT VOOR KORT TE KOOP (!) BIJ CBK OOST

10-08-2010
Aan info@stedelijk.nl, pressoffice@stedelijk.nl
LS,
Toevallig kwam ik er vandaag achter dat een schilderij van mijn hand onder code nummer A35503 Stedelijk Museum Amsterdam ontvreemd is uit de collectie van het BKB en niet terug gekomen is in de collectie van het SMA en nu tot mijn verwondering zich bevindt in de CBK Oranje Vrijstaatkade 71 1093 KS Amsterdam nota bene met afbeelding wordt aangeboden voor 2000 euro.
Het is dus gestolen uit het BKB indertijd.
Ik heb het CBK in kennis gesteld per mail en aangeboden de zaak in de minne te schikken zonder verdere aangifte te doen bij de poltie Amsterdam vanwege diefstal of dagblad publiciteit te zoeken.
Graag verneem ik Uw visie op één en ander en of U in het werk kunt stellen dat het ontvreemde schilderij terug komt in de collectie,
met een vriendelijke groet
Fred van der Wal

Aan m.nijhoff@stedelijk.nl

Geachte Heer Nijhoff,
Toevallig kwam ik er vandaag achter dat een schilderij van mijn hand onder code nummer A35503 Stedelijk Museum Amsterdam ontvreemd is uit de collectie van het BKB en niet terug gekomen is in de collectie van het SMA en nu tot mijn verwondering zich bevindt in de CBK Oranje Vrijstaatkade 71 1093 KS Amsterdam nota bene met afbeelding wordt aangeboden voor 2000 euro.
Het is dus gestolen uit het BKB indertijd maar hoort thuis in het SM Amsterdam.
Ik heb het CBK in kennis gesteld per mail en aangeboden de zaak in de minne te schikken zonder verdere aangifte te doen bij de poltie Amsterdam vanwege diefstal of dagblad publiciteit te zoeken.
Graag verneem ik Uw visie op één en ander en of U in het werk kunt stellen dat het ontvreemde schilderij terug komt in de collectie, want het is mijn beste schilderij uit de 70-er jaren en als zodanig representatief
met een vriendelijke groet
Fred van der Wal

9-8-2010 fred van der wal


Aan cbk@oost.amsterdam.nl
LS,
Een schilderij van mij , formaat 107 x 116 afbeelding flatgebouwen is van mijn hand.
Kunt U mij zeggen hoe dit schilderij in uw bezit is gekomen daar het mogelijk ontvreemd is.
Ik zal ook contact opnemen met de vorige eigenaar in elk geval, daar het indertijd is aangekocht door de gemeente amsterdam en naar mijn informatie ontvreemd is uit een overheidscollectie.
Hoogachtend,
Fred van der Wal

fred van der wal

Aan cbk@oost.amsterdam.nl
LS,
Het schilderij Flatgebouwen door mij geschilderd is ontvreemd bij sanering BKB en niet terug gekomen in de collectie van het Stedelijk Museum Amsterdam onder code nummer A 35503. Ik verzoek U om een oplossing opdat een en ander in de minne kan worden geschikt zonder aangifte te hoeven doen bij de politie Amsterdam wegens diefstal.
Tevens stel ik de staf van het Stedelijk Musuem zo snel mogelijk op de hoogte van één en ander.
Hoogachtend
Fred van der Wal.

cbk@oost.amsterdam.nl

Digitale catalogus | 1 werken

Digitale catalogus | 1 werken 

Fred van der Wal
Flatgebouwen
Gem techn. op doek, 107 x 116 cm
Categorie van € 2000,- en hoger
Gereserveerd
Nummer: 476001

cbk amsterdam

oranje-vrijstaatkade 71
1093 ks amsterdam
t 020 2535456
cbk@oost.amsterdam.nlVerslag raadsvergadering 24-02-1993 beeldend kunstbeleid Amsterdam

Reactie fred van der wal Vkblog 21-08-2010 14:42

Bron: Raad
Type document: Bijlage
Nummer Gemeenteblad: B
Onderwerp: Notitie Beeldende kunst 1993-1996
Datum publicatie:--1993
Datum Raad:24-02-1993
Besluit Raad: + wijziging zie afd. 1, nr. 145 van 1993
Opmerking: behoort bij afd. 1, nr. 121 van 1993
Tekst:
Notitie Beeldende kunst 1993-1996

Weblogger G. P . verkeerde in de veronderstelling dat het verdwenen werk « Flatgebouw en » BKR werk was waarmee de gemeente zou kunnen doen wat zij wensten, omdat zij er voor betaald hadden. Dit is een onjuiste visie. Tevens wees hij mij op de stukken van de raadsvergadering 1993 over het beheer van de kunstwerken aangekocht door de BKR Amsterdam, hetgeen een andere klasse werken echter is. Voor de duidelijkheid vermeld ik enkele punten uit de ellenlange nota die duidelijk is in de visie wat beleid beeldende kunst betrof:

3. de gemeentelijke aankopen. Deze werden tot dusverre in de vorm van aankooprondes door de Secretarie en de Dienst Musea voor Moderne Kunst georganiseerd
4. de verwerving ten behoeve van de kunstuitleen, waarin tot dusverre de BKB (als onderdeel van de Dienst Musea voor Moderne Kunst) een
belangrijke rol heeft gespeeld;
5. het beheer van de BKR-collectie, eveneens een taak van de BKB. De voorraad werk van de vroegere Beeldende-Kunstenregeling wordt gesaneerd, waarmee de taak zal zijn afgerond. Buiten de BKR-collectie
is er nog ander werk dat door de BKB aan instellingen wordt
uitgeleend.

Grutte Pier 20-08-2010 16:10
Ah, categorie is wel logisch. Afh. daarvan berekend men de uitleentarieven:

www.cbkamsterdam.nl/index.php?...

En het CBK is toch redelijk gerenommeerd. Van ontrekking lijkt me hier geen sprake. Maar heb je nog geen antwoord op je emails? Ze zijn al meer dan een week oud.

Punt 4.1 van de nota beeldend kunstbeleid Amsterdam 24-02-1993 :

Het is goed voor de reputatie van een kunstenaar om werk in de collectie van het Stedelijk Museum te hebben

Fred van der Wal : en die opsteker kan ik in mijn zak steken !

Punt 5.1.5 punt 5 van de nota beeldend kunstbeleid Amsterdam 24-02-1993 :

Het beheer van de BKR collectie eveneens een taak van het BKB . De voorraad werk van de vroegere Beeldende Kunstenaars regeling wordt gesaneerd waarmee de taak zal zijn afgerond . Buiten de BKR collectie is er nog ander werk dat door de BKR aan instellingen wordt uitgeleend.

Fred van der Wal: Het verdwenen schilderij “Flatgebouwen” van mijn hand was geen BKR werk maar aangekocht in het kader van de jaarlijkse gemeente aankopen ronde Amster dam en door een jury waarin medewerkers van het Stedelijk Museum uitgeselec teerd voor de collectie van het Stedelijk Museum, een tweede selectie op kwalitatieve gronden dus. 

Punt 7 : 5 van de nota beeldend kunstbeleid Amsterdam 24-02-1993 :

Betreffende het BKR werk onder verantwoordelijkheid Dienst Musea voor moderne kunst voor zo ver het werk is in te passen in museale collecties krijgt het aldaar een bestem ming. Het dan resterende werk wordt terug gegeven aan de kunstenaar.

Fred van der Wal: Ik kreeg een tiental werken terug waarvan er drie zwaar beschadigd waren, één door water schade, één door een brand en het derde door onzorgvuldig beheer.
Mijn vermoedens dat de administratie bij het BKB te wensen over liet blijkt uit het feit dat een van de terug gegeven werken indertijd is aangekocht door Amsterdam koopt kunst en gemeentelijk eigendom had moeten blijven. In feite was het dus geselecteerd om niet terug gegeven te worden.

Het uit de Stedelijk Museum collectie verdwenen schilderij “Flatgebouwen” is na sanering van het BKB in de jaren negentig dus 14 maar mogelijk ook 17 jaar verdwenen geweest. Een met de hand geschreven aantekening bij het beschreven werk in de collectiebeheer lijst van het Stedelijk Museum betreffende mijn aanwezige werken een document dat ik hier voor mij heb luidt:

Bij sanering van BKB niet terug gekomen in coll. SMA, Fred van der Wal.

Hieruit blijkt duidelijk dat het werk onttrokken is aan de collectie Stedelijk Musuem Amsterdam

De visie van weblogger G.P. blijkt dus onjuist!

Door een toeval kwam ik er achter dat het werk verzeild was geraakt in het CBK, een kunstuitleen, waarvan de directeur mij geen informatie wilde geven hoe hij in het bezit van het schilderij was gekomen.
Een merkwaardige zaak die bij mij het vermoeden doet opkomen dat het door een medewerker van het BKB indertijd is ontvreemd en jaren later te koop aangeboden in een kunstuitleen.
Een andere mogelijkheid is een administratieve vergissing.

ZELFPORTRET FRED VAN DER WAL 25 AUG. 2010 MET GEMENE OUWE RUKKERSKOP TEN GEVOLGE VAN DE EEUWIGE NOORDELIJKE FRIESE TEGENWIND TIJDENS AANVAL VAN INSPIRATIE OF TEMPORAINE PARANOIEDE SCHIZOFRENIE?

HET GEHEEL DUIDELIJK GEMIXED MET EEN VLEUGJE SADOMASOCHISTISCHE IMPULSEN WAARDOOR DE WAANZIN UIT ZIJN OGEN BLIKT NAAR DE LEZER TOE? EEN AANSCHIJN VAN HET EENS ZO NOBELE GELAAT VAN ONZE GEVOELIGE, ARTISTIEKE LIEFDESVRIEND, DIE AAN HET GEHEEL ZOALS ALTIJD EEN BIJZONDERE TOUCH GEEFT EN DE ARGELOZE TOESCHOUWER OPRECHT VERRAST EN O,O,O, DAT IS MOOI, ZO MOOI...DAAR KUNNEN WE UREN OVER DOOR GAAN BIJ EEN WEBLOG BORREL MET EEN LAARS BIER EN EEN BERG BITTERBALLEN MET MOSHI MOSHI MOSTERD UIT LYON

AUTO PORTRAIT FOTO: FUIJIFILM  12 MP

DE BEELDENDE KUNST HEEFT NIET VOLDOENDE IMPACT OM IETS WEZENLIJK TE VERANDE REN IN DE MAATSCHAPPIJ

Iedereen heeft begrip voor de moeilijke positie van de werknemer, zijn kinderen, zijn minderen en zijn vrouw en daar kan ik goed in komen. Het leven heeft zijn kostprijs.  Maar de auteur of beeldend kunstenaar zou wél in het verzet kunnen blijven, maar doet dat evenmin. Kunstenaars knippen en buigen voor de gevestigde orde en zijn bang om ook maar iets te zeggen dat ze impopulair bij de collegaatjes zou maken. U ziet ze als slappe, laffe ja knikkers, zegt U altijd als onbegrepen genie?

Ja, dat zeg ik al jaren lang! In de zestiger en zeventiger jaren wilde men dat niet horen. Het struisvogel effect.  Dat vind ik inderdaad ook zeer te laken. Maar het gebrek aan vitaliteit en weerbaarheid is, denk ik, gewoon een ouderdomsverschijnsel: uitholling overdwars. Wegversmalling!

Protest tegen het establisment is traditioneel het werk van jonge mensen. Niemand van de jonge generatie van The Siver Sixties heeft nu nog de ambitie iets in die richting te presteren. Ze zijn gepensioneerd, dood of zitten in de opvang voor thuis- en daklozen. Overigens zou ik toch niet durven beweren dat gen enkele kunstenaar meer kritiek uitoefent. Ik zal bijvoorbeeld zelf nooit zwijgen, hoeveel goodwill mij dat ook zal kosten. Mijn roeptoeter is altijd een macro Giga megafoon geweest. De accu van die megafoon is nog steeds vol geladen, de vonken spatten van de polen af en soms zelfs zeer duidelijk, vooral in mijn geschreven bijdrages. Toch zie ik tegenwoordig niet veel busjes vol met Polen meer, dus ook dat heeft zichzelf geregeld.
Ik schrijf vrij veel en ik spreek dan zelden over literatuur, vaker over de beeldende kunst, in de context waarin die figureert. Er zijn sleht geïnformeerde lezers die zich daar een op niets gefundeerd oordeel over aanmatigen. Ik probeer ze zo geduldig mogelijk uitleg te geven. In plaats dat ze daar dankbaar voor zijn krijg je de vlucht naar voren; de agres sie, bedreigingen, intimidatie, smerige, achterbakse streken van mislukte kunstenaars met hun aan- en inhang, lezers die denken slimmer te zijn dan ik. Ik laat mij ondanks alles niet van mijn stuk brengen. 
Ik vind literatuur eigenlijk niet zo belangrijk meer als in de zestiger jaren toen het literaire plantsoen een eye opener was voor wie wilde kijken. De maatschappelijke situatie waarin we leven is veel belangrijker. Het hier en nu. Ik zal nooit ophouden mij kritisch op te stellen. Nooit. Ook als kunstenaar, ook in mijn geschreven tekst, net als in mijn beeldend werk  blijf ik dat doen. Hier sta ik en daar sta jij! Ik kan niet anders. Maar wat gebeurt er? Het publiek reageert nauwelijks op wat de beeldende kunstenaars aan ideeën uitdragen, en dus houdt de overheid er ook geen rekening mee. 
Waarom zouden ze? Kunstenaars zijn veelal vrij blijvende, mislukte circusclowns die maar wat aan leuteren over fictieve prijzen die ze hebben gewonnen terwijl ze in werkelijkheid niets voor stellen. Het kunstbedrijf is niets meer dan een Vanity Fair.
De beeldende kunst heeft niet voldoende impact om iets wezenlijk te veranderen, ze heeft dat trouwens bij mijn weten ook nooit gehad.

Ik heb altijd gezegd dat de kunst de franje vormt van het maatschappelijk tapijt, verder niets. Een appendix. Een nutteloos wormvormig aanhangsel dat kan gaan ontsteken en dan een geur van verrotting om zich heen verspreidt. Beeldende kunst als politiek of reliegieus middel is helemaal een misbaksel. Ik heb nog nooit politiek geladen kunst gezien die mij ook maar iets deed. Het is niet meer dan een plaatje bij een praatje, net zoals die zogenaamde christelijke kunstenaars Bijbelse taferelen gaan tekenen en schilderen. De kunst wordt daar ondergeschikt gemaakt aan een ethische of religieuze boodschap en daar doet de kunstenaar de kunst mij te kort. Veel schilders liggen tussen het schilderen door te neuken aan de voet van de ezel, dat doe ik dus niet, maar zeg wel IE AAAAH en stoot mijzelve nimmer voor de tweede keer aan dezelfde steen!
De enige conclusie voor de beeldende kunstenaar is: te wapen! Dus moet er wel flink met scherp geschoten worden van uit het schuttersputje. Uitwaaierend spervuur!

Ik ben van nature een sluipschutter en geen druipkutter met een drupneus! Daar blijf ik van overtuigd. Ik ben een gezonde Hollandsche jongen met Godtdank twee gezonde longen! Het is mijn stiel, de kunst.

Ik ben er van overtuigd dat als er ooit een situatie ontstaat waarin het nodig zal zijn om met echte springladingen te werken in plaats van met woorden de oude, krasse Fred van der Wal enthousiast mee zal doen door met zijn knoestige wandelstok uit het raam te zwaaien en met krassende stem het voetvolk aan te moedigen tot actie. Ik zal niet laf op mijn stoel blijven zitten met een natte reet. Twee kneedbommen in mijn bloesje, net als BB indertijd. Ik draag niet voor niks als man een Super King Size beha om mijn ware bedoelingen met de maatschappij te verbergen. Mijn ultieme geheime wapens die twee knockers. Effectief!

De kunst heeft geen impact meer zoals in de zestiger jaren, zeg je, maar dat weet je natuurlijk nooit. De invloed van de literatuur en kunst kun je moeilijk in kaart breng en. Het is geen tour de France of een tombola op de kermis. Achteraf kunnen wij de tijdgeest pas interpreteren.

Geen tour de France, maar wel een tour de force. Forceren dus die hap! De beuk er in gooien bij je kleine zusje als het moet! Inderdaad, ze kan de latente revolutie in de hand werken, ze kan iets smeulend houden, een geest van revolte in de stijl van de Rote Armee Fraktion, van kritische houding stimuleren. Maar er bestaat nu geen situatie meer waarin dat potentieel tot een explosief mengsel wordt. Het establishment heeft zeer handig een soort repressieve tolerantie geschapen en de werkende bevolking aan zich gebonden en gemaakt tot in slaap gesuste slaven van het productie apparaat. Je ziet dat op elk nivo, ook in de kunst zoals in dat boek van Tama Janowitz, Slaves of New York en Bright lights, Big City van Brett Easton Ellis.  Het failliet van de glamour en de glitter, dat juich ik toe.
Als slaafse underdogs (onderhonden) bedelt men letterlijk om een fooi als werknemer. Gaan op vakantie in kuddes op hetzelfde moment en komen weer terug in kuddes. De nieuwe, jonge generatie verkoopt zich met huid en haar aan het establishment. Ze willen mooie kleren, vrije sex in alle rangen en standen, een auto, een nieuwbouwhuis, de nieuwste elektronische apparatuur en veel geld, ze wil functioneren zonder zich vragen te stellen: de simpele genoegens van de repressieve tolerante maatschappij. Het neoliberale consumentaire systeem beleeft een gouden tijd. Wat ik zeg klinkt allemaal zeer pessimistisch en er is geen straaltje hoop. Angst heerst in de straten van de metro pelen. Ik denk aan Barry McGuire met Eve of destruction uit de Sixties.
De televisie kanalen creëren om via de media nog intenser aan desinformatie en mis leiding te kunnen doen. De leugen fabriek. Een slaapmiddel. Een tranquillizer. Eens zal het veranderen. Ik hoop op de zelfbewuste Mens die het heft in eigen hand neemt en daar naar handelt. De mens maakt altijd te laat het onderscheid tussen waarheid en leugen. Het kan nu met de nieuwste technologieën en massa beïnvloeding voor goed te laat zijn.

De media zijn belangrijk, en die zijn niet bepaald in handen van de linksen en progres sieven. 

Hoe het met onze omroep en pers gesteld is weet iedereen. 

Maar niettegenstaande dat relatief ontbreken van een socialistische pers, doet het socialisme het toch niet echt slecht in ons land. Mensen die dagelijks zeer rechtse en christelijk geïnspireerde kranten lezen stemmen voor een deel toch socialistisch.

Ik begrijp een dergelijke houding niet. Als ze zich socialist noemen, waarom kopen ze dan geen socialistische krant, waarom steunen ze dan het rechtse CDA en lezen met genoegen bij de kapper of tandarts De Telegraaf en de Privé? En ik onderschat de macht van de pers niet. Integendeel. Het is haast een fysiologische wet dat als je dagelijks aan iets wordt blootgesteld je er de invloed van ondergaat. Men steunt massaal het komen de kabinet in zijn uiterst rechtse pro-Amerikaanse politiek, die tot een wereldoorlog kan leiden. Men weet dat het allemaal leugens zijn wat de besturende elite verkondigt, maar door de dagelijkse herhaling gaat men ze toch geloven.

Het is gewoon de Goebbelsmethode die opnieuw wordt toe gepast, maar dan veel geraffineerder en weer gesteund door het grootkapitaal. En op de televisie en radio wordt dat allemaal nog eens overgedaan, visueel en auditief. Hoe zou dat zonder gevolg kunnen blijven? De enige hoop is het kritische doorzicht van de bevolking.

Op het einde van ons gesprek van toen zeg je dat je over de problematiek waar we het toen over hadden ooit eens een groot essay zou publiceren, waarvan trouwens reeds gedeelten klaar waren. We zijn nu twintig jaar later, en er is nog steeds geen essay verschenen.

En het zal niet verschijnen omdat ik ondertussen heb ingezien dat ik geen echte essay schrijver ben. Ik heb die gedachte al lang verlaten. Mijn aandacht voor alles wat er ge beurt aan het maatschappelijk front verslapt nooit. Het houdt mijn geestelijke veerkracht in mij wakker. 

Bij je kritiek op het establishment vergeet je ook nooit de kerk en de right wing evangelical beweging.

De Kerk is wezenlijk niet veranderd, haar muren zijn nog steeds even dik, ze is nog steeds een moddervet kapitalistisch tentakel, en een bolwerk van dogmatisme, hypocrisie, sexueel misbruik, onderdrukking en intolerantie. De machtspolitiek die men voert is harder dan ooit. En vergeet niet, wij denken daar zo over, maar niet de een voudige boerenlul uit Friesland, net als zoveel andere tobbers en sukkelaars die niet beter weten en alles kritiek slikken dat ze door de machthebbers wordt voor geschoteld. Van dergelijke mensen moet de Kerk en de evangelische beweging  het hebben. In Amerika worden nog altijd miljoenen dollars in extreem evangelische kringen vergaard. Ik heb van dichtbij totaal verziekte uitlopers in Nederland daar van gezien jaren lang. In 1965 heb ik mij daar van gedistantieerd, maar wel de situatie op afstand gevolgd. 

Kom er maar eens om! Kadootjs van webloggers, lezers en -essen of kunsthistorici zul je niet zo gauw krijgen als eenvoudig genie en kunstenaar, behalve van de Grote Super zoenvis Isis Nedloni, die alles over heeft voor Uw Berenman op het weblog en IRL.

En dat is goed, heel goed, want zo houdt de burger de moed er in. En wat kan en burgerkunstschilder anders dan de moed er in houden? De paden op, de lanen in...

Kaart Lucebert die in het boek was gestoken met op de flip side de tekst veel leesplezier. Een kaart die Uw uiterst sentimentele kunstenaar uiteraard bewaart in zijn documenta tie voor latere geslachten ter nagedachtenis en aansporing tot studie van het werk en veel bewogen leven van onze held en omstreden kultuurdrager.

Na een hoffelijke discussie met drs. Marina Raymakers, een vriendelijk ogende, goed geklede academica uit het kunsthistorische veld, die bereid was alle informatie te verschaffen die Uw zoals bekend hondsbrutale, doch in- en in geniale kunstenaar op hoge toon eiste, doch hoe snel bemerkte zij niet in haar wetenschappelijke objectiviteit en academische distantie hoe onze ruw gebolsterde kunstartiest (Fred van der Wal dus) een gouden hart van doublé in zijn borstkas had kloppen en elke toets van Hoger hand moeiteloos kon doorstaan, maar genoeg geluld.

Fred van der Wal, zondagochtend febr. 2010, Leeuwarden in een Vrije Baptisten gemeente en zo weten wij als lezers dat tenminste één artiest zich nog enigszins om zijn eigen zieleheil bekommert en op de dag des Heeren zichzelve tesamen weet te pakken om zich te vergaderen bij de broeders en zusters voor het Aangezicht van de Heire der Heirscharen om tenminste één uur tot inkeer te komen, in tegenstelling tot de heidense collegaatjes, die helemaal van God los zijn, te veel drinken, vreten en geheime tegen natuurlijke verbonden sexuele begeerten najagen om zich met een broek vol liefde een breuk te neuken, activiteiten en tijdverdrijf voor het onderlijf die tot niets leiden.

Dr. Fransje Kuyvenhoven. Uw artiest (Fred van der Wal) vraagt zich af: is de foto genomen in de werkkamer van de begaafde Dr. of bij haar thuis. Vanwege het zakelijke meubilair en de-let wel- maar liefst twee koffiekannen en een stalen archiefkast neigt Uw kunstenaar tot de eerste optie. Kijk ik met mijn dicht geknepen kunstenaarsoog naar de inrichting dan moet het een vrolijke bedoening zijn op het instituut waar de creative lusten van het personeel zich duidelijk manifesteren in de culturele biotoop.

Ik heb een paar weken geleden gratis opgestuurd gekregen van uit het ICN een heel fijn kunstboek over het Rijks aankoopbeleid , een promotie onderzoek van Mevrouw Dr. Fransje  Kuyvenhoven, een vuistdik boekwerk, inclusief colofon 411 (sic!) paginas dik en verlucht met vele fotos van 's Rijks kunstbezit.

Dat boek heb ik gekregen omdat ik altijd heel beleefd ben tegen een Hoog Geplaatst Persoon en veel respect voor academici aan de dag leg, zo lang ik als verwend kreng gelijk krijg, anders is het huis te klein en vliegen de Godvers door het huis in staccato, maar dat spreekt vanzelf. Je bent artiest of je bent het niet!

Voor mij (als geniale, doch zeer eenvoudig gebleven, simpele, need'rige kunstartiest) leest het boek als een detective roman met een open slot, dus eigenlijk bijna als een Nouveau Roman, alleen is deze uitermate helder geschreven studie realiteit en voorzien van spijkerharde documentatie verwijzingen. Het is een adembenemend boek.

Als geïnteresseerde leek hebben wij dus te maken met ICN medewerkers die hun weetjes weten en dat komt zelden voor in het domme kunstenaarsplantsoen waar al die gedrogeerde, drankzuchtige beroepsneuroten rond dwalen in opperste staat van agonie en zelfbeklag met als voornaamste levensvervulling Fred van der Wal lastig te vallen met gebazel en geneuzel, agressie en intimidatie, eigenschappen waar de collegaatjes in uit blinken.

Ik heb er diepe compassie mee...diepe compassie!

BCW STATUS KUNST IN ICN COLLECTIE FRED VAN DER WEL BEVESTIGD DOOR ICN!

Om minderwaardige en opzettelijk denigrerende kwalifikaties ten aanzien van mijn werk en CV door niet nader te noemen personen van de manlijke zowel als de vrouw elijke kunne nu eens even voor goed te ontzenuwen en hun kinnesinne en onvrede te smoren in de virtuele braadpan waar ze bij het virtueel vis bakken voortijdig de virtuele pan zijn uitgesprongen, dan nu een korte samenvatting van een uiterst boeiende discussie voor de jonge collega zowel als de geïnteresseerde leek tussen drs. Marina Raaijmakers (ICN medwerkster) en Fred van der Wal (beroeps genie, beeldend kunstenaar, auteur): 

RE: *Spa RE: BCW vraag & collectievraag‏
Dit bericht is onderdeel van een discussie. Discussie weergeven

5-8-2010

fred van der wal

Aan marina.raymakers@icn.nl
Dag Marina,
Het boek (van Fransje Kuyvenhoven) “De staat koopt kunst" lijkt me een dusdanig spannend en informatief boek dat ik zou willen vragen om het mij toe te sturen naar mijn Franse huis als het niet te veel moeite is. De kosten van boek en verzending vergoed ik graag.
met een vriendelijke groet
Fred van der Wal
Maison l' Ermitage 
FRANKRIJK

From: Marina.Raymakers@icn.nl
To: krietak@hotmail.com
Date: Wed, 4 Aug 2010 17:11:45 +0200
Subject: RE: *Spa RE: BCW vraag & collectievraag

Geen dank. Ik zal het blog volgen om de reacties weer te zien.
Mijn collega Evert Rodrigo zal contact met je opnemen om over je schenking grafisch werk te praten.
Wellicht is het een idee dat je in november bijvoorbeeld dan ook een bezoek aan Rijswijk brengt om onze depots en jou collectie bij ons te bekijken?
Het boek kan je dan ook inzien (en meekrijgen als je wil) want ik vrees dat het niet in iedere bibliotheek te verkrijgen is.
Met vriendelijk groet,
Marina

Van: fred van der wal [mailto:krietak@hotmail.com]
Verzonden: woensdag 4 augustus 2010 14:42
Aan: Marina Raymakers
Onderwerp: *Spam*: RE: *Spam*: RE: BCW vraag & collectievraag

Dag Marina,
Dank voor toestemming. Alleen het relevante uit de mail citeer ik met bronvermelding. De duidelijkheid laat niet te wensen over en is sluitend.
Het promotie onderzoek interesseert mij zeker en zal het zien te verkrijgen via de bibliotheek in november als ik weer in Friesland ben. Misschien is het ook 't aanschaffen waard voor mijn (te) uitgebreide boekenverzameling.
Jammer van die regen. Hier in de Nièvre zwaar bewolkt.
Mijn hartelijke dank voor de beantwoording van de mails. Het bloggen gaat door, soms met ter zake doende verhalen, soms ook wel met heel wat mindere stuff. We moeten door gaan,
met een vriendelijke groet
Fred van der Wal

From: Marina.Raymakers@icn.nl
To: krietak@hotmail.com
Date: Wed, 4 Aug 2010 13:38:19 +0200
Subject: RE: *Spam*: RE: BCW vraag & collectievraag

Ja hoor, citeren uit mijn mail mag.
En graag hierbij beoordelingscriteria uit dit verleden afsluiten.

Heb je geen interesse in het boek? Voor een promotieonderzoek is het heel leesbaar en mooi uitgegeven.
Hier regent het pijpestelen. Veel blog(ger) plezier.
Met vriendelijke groet,
Marina

Van: fred van der wal [mailto:krietak@hotmail.com]
Verzonden: woensdag 4 augustus 2010 13:26
Aan: Marina Raymakers
Onderwerp: *Spam*: RE: BCW vraag & collectievraag

Dag Marina,
Dank voor het duidelijke en snelle, uitgebreide antwoord. Ik zal een bepaalde niet passende en onterechte kwalifikatie die ik in een mijner laatste reacties op het weblog weg halen die ik gedaan heb in onvrede met de voortdurende aanvallen van de ……(kwalifikatie verwijderd door Uw redacteur Fred van der Wal) ongelukkige, kwaadaardige, humorloze (karakter eigenschap van alle soortgelijke hufters) een …(kwalifikatie verwijderd door Uw redacteur Fred van der Wal) volgens mijn info, iemand die mij en een andere weblogster voortdurend lastig valt, onderuit haalt, beticht van fraude, leugens tav mijn CV en om onbekende redenen mij zelfs via een Proxy server benadert en nu ook medestanders heeft waaronder van de universiteit van …die helemaal nergens de ballen van af weet met zijn familieliddie met een spintol schapenwol spint en stukken over mij schrijft waar de honden geen brood van lusten.
Hoe gestoord kan iemand zijn! Ik ken die meneer …niet eens en wil 'm niet kennen, zal niet op zijn voorstel ingaan om " een borrel met hem te drinken" waarschijnlijkd rinkt hij alleen maar slappe thee, maar ik poog hem wel te kalmeren en begrijp niet wat hem beweegt om ……(kwalifikatie verwijderd door Uw redacteur Fred van der Wal) tegen mij op te zetten. Toch laat ik mij niet onder schoffelen door iemand die met kunst niets te maken heeft en zal hem en zijn bent genoten blijven bestrijden, zonder mij in de psychologie van zulke individuen te verdiepen, maar doe het allemaal niet met grote vreugde.

Alhoewel het niet echt fatsoenlijk is om zonder toestemming uit een correspondentie door mij te citeren, hetgeen ik al eerder heb gedaan, ik beken, zou ik een gedeelte uit deze mail als antwoord graag willen publiceren om …(wie noemt zich nou zo die ook maar een greintje zelfrespect heeft) duidelijkheid te verschaffen.
Mijn op- en aanmerkingen die ik deed over jou en andere medewerkers, daar zou ik mijn verontschuldigingen bij deze voor aan willen bieden.
Je zult uit ervaring voorts ook wel weten: die artiesten van tegenwoordig zijn vreselijk snel aangebrand door gebrek aan corrigerende factoren uit hun omgeving.
Ten laatste: indien het veel werk is om verdere beoordelingscriteria en uitspraken over werken na te gaan heb ik daar alle begrip voor en is het wellicht goed om een en ander wat dit betreft af te sluiten.
met vriendelijke groet
Fred van der Wal

PS:

van uit de Bourgogne
waar de zon niet schijnt op dit moment
en mijn oudste dochter binnen twee uur
arriveert met na haar scheiding
in gezelschap van haar nieuwe vriend
die ik nog nooit gezien heb
Je raadt het al!
Hij is een weblogger van de Volkskrant!

Van: fred van der wal [mailto:krietak@hotmail.com]
Verzonden: vrijdag 30 juli 2010 13:39
Aan: Marina Raymakers
Onderwerp:

Geachte Mevrouw Raymakers,
Ter verduidelijking aan mijn kritikasters op het Volkskrantweblog over mijn werk zou ik U gaarne nog één vraag voor leggen:
Het BKR werk dat het ICN van mijn hand in depot heeft draagt zoals ik begreep ik de BCW codering
Daar een ……(kwalifikatie verwijderd door Uw redacteur Fred van der Wal) meneer, volgens bronnen een….…(kwalifikatie verwijderd door Uw redacteur Fred van der Wal), mij voortdurend op het Vkblog en helaas ook elders meent te moeten stalken met zijn geleuter en uit dien hoofde aanvankelijk beweerde dat de BCW status van mijn werk een verzinsel mijnerzijds en onjuist was, nu een volgende kwalifikatie doet als zou die BCW status een luk rake status toekenning zijn geweest in de trant van:

"Ach, een paar werkjes van die Fred van der Wal zijn ooit eens aangekocht door de een of andere vage commis sie, dus wij van het ICN geven de hele bubs van die jongen maar de BCW status, zijn we daar ook weer van af".
Aanvankelijk beweerde hij zelfs dat er van een BCW status helemaal geen sprake was voor mijn werk en repte van een PCW status, hetgeen hij niet lang vol kon houden toen ik twee formulieren op het weblog zette waar op de BCW status van mijn werken duidelijk vermeld is.
Deze visie stoort mij dus in hoge mate, maar ik kan het niet bevestigen, noch ontkennen.
Mijn vraag is:
De toekenning van een BCW status, is dat inderdaad luk raak gegaan of via een toet sing?
Bij voorbaat mijn dank voor de door U genomen moeite,
Fred van der Wal

From: Marina.Raymakers@icn.nl
To: krietak@hotmail.com
Date: Wed, 4 Aug 2010 12:47:34 +0200
Subject: RE: BCW vraag & collectievraag

Beste Fred,
Ja, ik volg zo’n beetje wat er gezegd wordt op het blog. Overigens ben ik in het geheel niet beledigd. Ik vind bloggen en daarop reageren wel leuk vanwege de directe en persoonlijke manier van communicatie. Enne…….. Yuri van der Linden is niet de partner van onze directeur. Niet eens familie.
In de hoop dat ik je een beter antwoord kan geven op de vraag van de BCW toekenningen heb ik nog eens bij mijn collega’s nagevraagd hoe dat zat. Formeel en ambtelijk antwoord wel want we zijn nu eenmaal een onderdeel van OCW en daarmee ambtenaren.

Hierbij:

De grondslag voor de toekenning van de BCW-status ligt in het KB 21, 1984. Daarin staat: Art 4. Onze minister wijst, de commissie gehoord, aan welke objecten van culturele waarde op grond van hun bijzondere betekenis tevens objecten van bijzondere culturele waarde zijn.

De splitsing CW – BCW binnen de (ICN/RBK) collectie is in vele vergaderingen voorbereid door de kunst historische staf van de RBK (Rijksdienst Beeldende Kunst), vervolgens vastgesteld door de directeur RBK en voorzien van een advies van de commissie beheer.

Eén van de criteria bij de beoordeling CW – BCW was: heeft het rijk (in het verleden) werk aangekocht van deze kunstenaar.

Er waren ook andere criteria: lokaal belang, nationaal belang, heeft een kunstenaar een (vaste) galerie, museum tentoonstellingen gehad en is werk in (NL of buitenlandse) museumcollecties aanwezig.

Er werd stevig gediscussieerd (natuurlijk ook over persoonlijke voorkeuren), documentatie en foto’s geraad pleegd. De voorbereidende commissie was breed samengesteld.

Specifiek weten we niet wat er is gezegd over jouw werken of van andere individuele kunstenaars. Hiertoe zou wellicht archief onderzoek gedaan kunnen worden over de samenstelling van die commissies, notulen etc nalezen. Dat zal behoorlijk veel werk zijn. Ik denk dat de archieven van de RBK bij het Nationaal Archief zijn ondergebracht (dat zou ik nog na kunnen gaan).

 Een van mijn collega’s (Fransje Kuyvenhoven) heeft in heeft in 2007 haar promotie onderzoek afgesloten met een boek “De staat koopt kunst. De geschiedenis van de collectie 20ste eeuwse kunst van het ministerie van OCW 1932-1992”. Hierin is veel te lezen over de gang van zaken rondom BKR aankopen en de rol van de Rijksdienst voor beeldende Kunst (als voorloper van het huidige ICN). Met alle plezier wil ik je dit boek toesturen (graag een adres dan).

Dan de vraag over het opnemen van jouw totale grafische oeuvre in de ICN collectie. Deze leg ik voor aan het afdelingshoofd van onze afdeling Collectiebeheer (Michaela Hanssen). Zij is echter net op vakantie gegaan en zal pas eind augustus terug zijn. Wel kan ik alvast zeggen dat één van de criteria voor het opnemen van werken in onze collectie is dat we het ook kunnen plaatsen/uitlenen aan bijvoorbeeld musea. We verzamelen in de regel niet voor bewaring in onze depots. Kunst moet immers gezien worden. Vandaar ook dat wij vorig jaar een grote collectie van ca. 5000 werken op papier aan het Rijksprentenkabinet hebben overgedragen die deze collectie kan laten zien.
Tot zover even, met vriendelijke groet,
Marina Raymakers

fred van der wal 20-08-2010 11:13
Jan
Ik waardeer je gevoel voor humor waar niets op aan te merken valt en respect voor je bestrijden van het onrecht je aangedaan door de overheden.
De verdwenen 11 werken uit het ICN zullen wel niet meer terug komen die zijn gewoon van de wand geplukt en het schilderij dat bij de Stedelijk Museum collectie behoort is nog de vraag of het terug komt. Vanmiddag om half vier wijd ik er een weblog je aan.
Het administratie systeem van het ICN is verbeterd inmiddels en de alleraardigste, behoorlijk geklede Mevrouw drs. M. Raaymakers heeft mij een promotie "Het Rijk Koopt kunst" opgestuurd in boekvorm dat fraai is vorm gegeven, helder geschreven en omvangrijk. Voor mij als geïnteresseerde leek leest het als een historiserende detective roman waar ik nog wel eens op in zal gaan in een weblogbijdrage, doch het vereist enige studie om iets te zeggen over het aankoopbeleid, want het is me een vuistdik boek. Een echt winterboek èn een leespil.
Wel lijkt duidelijk dat het bij de overheid niet gaat om de kunst of de kunstenaar maar om de eigen verworven posities van de cultuurambtenaren in allerlei aankoop- en opdrachten commissies. Tevens een vergadercultuur in die kringen die zijn weerga niet kent.

EEN IEDER-VRIEND OF VIJAND, BLANK OF BRUIN, MAN OF VROUW, HOMO-, HETE RO OF BISUWEEL, DIE ONWAARHEDEN IN MIJN CV KAN AANTONEN KAN EEN KUNSTWERK VAN ONZE ALOM GERESPECTEERDE KUNSTENAAR FRED VAN DER WAL UITZOEKEN!
HET ZAL WEL ERG STIL BLIJVEN AAN HET WEBLOG FRONT IN DEZE EN OOOOH, BOY, IT FEELS SO GOOD!

...WANT FRED VAN DER WAL LACHT WAT AF ! UIT VOLLE BORSTEN!

Epiloog:

Gedurende enige tijd zijn er door webloggers felle verbale aanvallen gericht op de man van de Eeuw'ge vrede, onze alom geliefde Fred van der Wal. De regelmatig belaagde en soms zelfs fysiek bedreigde kunstenaar heeft zijn weerwoord uitvoerig gegeven met diverse weblogs en elke verdenking teniet gedaan ten aanzien van het waarheidsgehalte zijner CV en expositie vermeldingen.
Een enkeling meesmuilde klagelijk dat ik het "hard" wilde spelen en "dattie dat ook kon als ie wilde", maar waar een wil is daar moet ook een weg zijn, anders loopt men een Cul de Sac in, voegde Fred van der Wal er grootmoedig aan toe.

Welnu, lieve lezers, de doorgaans goed betaalde klagers weten niet eens wat hard is vanuit hunne gerieflijke posities met de billen op het fluweel van de overheid of het bedrijfsleven.
Een en ander heeft geresulteerd in het definitief afstand nemen door onze kunstartiest van een aantal weinig aangename pennevoerders die hij toch al zelden of nooit las en het niet meer bezoeken van komende weblogborrels.
Men kan weer opgelucht adem halen in het weblogplantsoen en verder gaan waarmee men bezig was!
Slechts de ware kunstenaar (fred van der wal dus) kent de hitte des daags en de koude des nachts en het zijn sterke benen die de weelde dragen, de artistieke sluipwespen en
bescheten strontvliegen vallen af of zitten al of niet tijdelijk opgesloten in een leipespeis of het dolhuys.
En zo hoort het ook! In kunstenaarsland geldt The Survival Of The Fittest! En als iemand fit is...

ONZE AFGELEEFDE ARTIEST ZWART OP WIT NA DRIE DAGEN DOORZAKKEN DAN WEET U HET WEL HOE LAAT HET IS!

Foto 26 aug. 2010 op zijn tachtigste verjaardag op sterven na dood 

FRED VAN DER WAL? KNOKKEN TOT IN DE HAL! ELKE AVOND BAL! EEN LOOJEN PIJP VOOR HET GEVAL!

JA! DIE FRED VAN DER WAL KENNEN WE HIER LANGZAMERHAND WEL! DIE HOEVEN WE NIET ZO...DIE HAALT IEDEREEN ONDERUIT WAAR IE ZELF BIJ STAAT, ZEGGEN ZE!

Dorpjes zijn in dit verlaten gebied nog slechts in het landschap opgenomen contouren met de zwijg ende, alom aanwezige kerk in de kom. Het verwaarloosde, zelden bezochte Gods gebouw als een op gestoken vermanende vinger naar omhoog – een enkeling, meestal een ongelovige, spreekt oneerbiedig van een erectie naar de hemel waar de Heire der Heirscharen zetelt met Zijne engelen, hiërarchisch gerangschikt.

 Het krkgebouw, waar op de spits gedreven een door de weersinvloeden dof geworden, afgebladderd, goudkleurig haantje al lang geen victorie meer kraait. Op zondag preekt dominee Bierenbroodspot of onbezoldigde hulpdominee Snijdoodt over de noodzaak om zelf voor zienend te zijn over de voleinding des levens voor een lege kerk tegen de banken. 
Niemand luistert naar die achterhaalde dorpsgek in zijn zwarte jurk en zo hoort het ook.
Nederland; Mijn God!

Ik kende in de Nieuwe Spiegelstraat een antiekhandelaar die René Süss heette en door de collegas "De Wandelende Jood" werd genoemd omdat hij geen rijbewijs had en altijd tegen zessen door zijn schriele vrouw werd opgehaald met de Volvo.
Hij hield het niet uit in het Spiegelkwartier, verkocht zijn zaak en werd een paar jaar later een van zijn geloof gevallen dominee in Amsterdam, daarna voorganger in een klein bescheten Fries dorp waar hij de taal niet verstond en de autochtonen hem ook niet, totdat de classis hem vanwege zijn ketterijen het ambt uitzette, toen werd hij maar Rebbe en rebbelde er op los in de Jodenkerk van die tekenleraar M. te Kampen. Ook een vak. Laten wij gewoon verder wachten op de wederopstanding des vlezes en een erec tie in den ochtendstond want die heeft goud in de mond zodat het goed pijpen is voor het lieve vrouwtje of vriendje. Laat ik vooral de homosuwelen niet vergeten.

Wel even de partner wekken met een paar stompen opdat hij/zij de mondeling beleden lippendienst aan het gesteven geslacht, dat ten hemel geheven eroszwaard uit de schede kan vol brengen.

Soms ben ik een wakkere spuitgast 's ochtends vroeg om een andere keer te ervaren dat de druk op de slang plotseling is weg gevallen, dan geef ik gelijk de pijp aan Maarten.

Een wat somber ogende, gebogen man met wallen onder zijn ogen om tegen op te klimmen met een ladder, die auteur/kunstschilder Fred van der Wal. Dressed in black, net als de grote Zoenvis. Anderhalf uur te laat komt hij glimlachend en zelfvoldaan aanzetten op het terras in Donzy en doet alsof er niets gebeurd is.
“De brug over de Nohain was deze keer in het geheel niet open gesteld vanwege weg werkzaam heden, want het is een stenen brug met een hand gesmede, zwart gelakte ijzeren railing, die kan helemaal niet open of dicht, dus zodoende. Zonder vergunning verboden visvangst en wie het verbod negeert wordt door de gendarmes auf die Flucht erschossen, net zoals in de tijden van weleer toen een Ariër nog een Ariër was en het niet zwart van de allochtone medemensen op de Albert Cuyp zag, maar frisse groene en grijze uniformen op stampende laarzen voorbij trokken.
Wist U dat ik daar net zag hoe een flink uit de kluiten gewassen dame met rossig haar beha met een knal door de lucht liet vliegen en daarna poedelnaakt het water in sprong? Het leek wel een vliegende vis. Een zoenvis dan. Te toevallig om toeval te heten dat ik net langs kwam. Ik houd wel van vrouwtjes met initiatieven. Iedere ware man wil een sappige Zoenvis aan de haak slaan met zijn speciale hengel en pikhouweel.

Bovendien geldt er sinds weken in de Bourgogne vanwege de droogte een sproeiverbod en heb ik het allemaal alleen moeten ophouden, zonder hulp voor mijn gulp en deze keer zelfs zonder hulp van boven, hetgeen toch tegen mijn principes is als in het griffermeerde geloof gepokte en gema zelde gelovig menschenkind,” is zijn enige commentaar, kijkt ons uitdagend aan en spuugt in zijn handen. Wat kunnen wij hier op zeggen als ongelo vigen? Niks toch in al onze ootmeod en need'righeid?
Hij geeft ons een kleverige hand en vermeldt dat hij al weer hoge nood heeft, dankzij een opspelende prostaat zo groot als een voetbal. In combinatie met een door het overvloedig drankgebruik keiharde pompoen grote lever, een pens om op tafel te leggen ter grootte van een bierton, plus last van kruip knie, okselbaai en wandelende nieren is het leven voor hem gelukkig ook geen pretje net als voor ons.
Wij wijzen hem de weg naar het dichtst bijzijnde toilet. Handenwrijvend komt hij terug en vermeldt dat in het kleinste kamertje de lamp stuk was maar zo ontzettend kan genieten van dat E.O. pro gramma “Licht En Uitzicht” en daarom de handen maar heeft gewassen met een stuk lila kleurig lavendel zeep dat hij altijd in een plestik doosje bij zich op het lichaam draagt, want als iemand een propere man is, guttegut, breek hem de bek niet open…en of we maar even gelijk van boven tot onderen aan hem willen ruiken om een en ander terstond te verifiëren, daar staat hij op, want liegen doet hij hooguit in commissie, maar nooit individueel. Hetgeen de man siert.

Voorlopig wordt zijn broek nog opgehouden door een stuk rafelig touw en zijn z’n designschoenen, ontworpen door de Arnhemse Remmy Vollebreg zijn al meer dan tien jaar oud en lijken meer op werkmansschoenen dan op kek schoeisel. Hij brandt los: ”Wist U dat ik sinds het bezoek van mij en mijn vrouw aan Marlou Witzel te Haarlem niet meer ‘s ochtends, maar ook nog ‘s avonds douche? Het is mij met klem aangeraden vanwege mijn lijflucht die het zilveren bestek begon aan te tasten. De boel begon uit te wasemenen en uit te zwavelen.

Eigenlijk vond zij dat een eerste vereiste voor een bezoek aan haar huis. Anders kan ik beter thuis blijven. Ook omdat op haar tafel een alternatief natuurblad lag over gezond heid en de bouw van een zuiverende zilver ionen generator die wonderen van onderen verricht als je pisbuis ranzig is en de blaas vol gelopen met bacillen. Er ging een wereld vol alternatieven voor mij open waar ik niets van af wist, maar laat ik het nu eerst liever over de jaargetijden en het weer hebben, dat zijn ook dankbare onderwerpen voor de gemiddelde man in de straat.
Is dit voorwaar niet het schoonste uur van het schoonste jaargetijde aller jaargetijden als de R in de maand zit? Als de geur van mest, mist en moeras zich verenigt tot adembenemende gasvorming zoals eens in de loopgraven van de Grote Oorlog (spreek uit: Greute Eurlog) van veertien-achttien de vechtjassen enthousiast naar adem hapten als er weer een wolk mosterdgas voorbij trok? Verdient de me demens dan beter? Nou dan! Gassen en weg wezen! Zyklon B is de ultieme oplossing voor het bevolkings vraagstuk. En gebruiken ze mosterdgas kun je altijd nog een Islamitisch hoofddoekje voor je neus en mond binden! Ja toch? En reuzehandig!"

Hij gaat vervolgens over op bespiegelingen over het wisselen van de seizoenen als metafoor voor het menselijk bestaan en of we nu meer gezegend zijn met Cirrus hetzij met Strato Cumulus bewolking, men hakt bij de Hoetsies en de Toetsies toch wel elkaars ledematen af want vlees op tafel moet er komen. Niet dat hij het normaal vindt. Het hoort bij de culturele verworvenheden van de gekleurde medemens, dat ongeciviliseerde gerag van gasten die wij in het Westen dienen te respecteren op overheidsvoorschrift, want Fred van der Wal heeft geen relatie met het Vlaams Belang van Filip de Winter, doch laat hij zijn licht over het klimaat graag ook eens schijnen want dat is pas echt in de mode.

“Het voorjaar is mij immer te veel belovend en onnozel in zijn voorzichtig, aarzelend ont spruiten van het kan vriezen en het kan dooien, vervuld van nooit in te lossen beloftes op een betere, nabije toekomst, dat kan niet goed uitpakken voor de ijsheiligen, dus het voorjaar is een leugenachtig wezen, gelijk de slang in het paradijs, de zomer vind ik ronduit ordi aan het Zandvoortse strand met al die appels van Eva, de herfst melancholie alom, daar om hoogst slaapverwekkend, het sterfhuis van de winter totaal verwerpelijk, want dan houdt alles op en wordt zelfs het meest brandende hart benevens de broek vol liefde en mededogen met een zeer dun laagje ijs bedekt. Het krakelee van de seizoenen. Wat valt er dan nog te winnen of te verliezen in het leven? Daar aan de zomerse Noordzeestranden vol rondwarende bronstige, ontklede mannen met de dankzij Viagra voortdu rend opgesteven geslachten en de lekkende, loopse vrouwen, de borsten ver over de houdbaar heidsdatum heen ontbloot en gerimpeld als een verdroogd appeltje, constant verkerend in de vi cieuze cirkel van hunne al of niet tegennatuurlijke hartstochten. Op weg,-on the road folks op weg naar route sixty six- maar maak maar gauw dat je weg komt met je rollator als ik er aan kom op mijn Harley. Pak ‘m beet Stanzi! On the road, maar naar wat of wie? Mag ik dan nog even aan Isis denken?
Ach wat, Fred van der Wal heeft helemaal geen opgezette prostaat, kruipknie of andere kommer en kwel en zijn broek wordt helemaal niet opgehouden door een touw, want als iemand kan beroeps ouden hoeren en den ander voor de gek houden is hij het wel, zegt men in kunstenaarsland.
En voor de man of vrouw die ook wel eens wil weten hoe het er voor staat aan de einder van het bestaan dan wacht U Fred van der Wal altoos weer grijnzend als de Nederlandse Bukowski met een sixpack Grolsch in de klamme, kalvinistische jat met die gemanicuurde, rood gelakte nagel van de wenkende wijsvinger en deze keer dan niet de opgestoken middelvinger, want daar kun je een boete voor krijgen. Het schrikt menigeen ook af zo’n direct ordinair gebaar. Het is zo in- en in onbe schaafd. Je laat je zo ver schrikkelijk in de kaart kijken. Nee, dan liever een dagje naar het strand. Op zoek. Naar wie is wie? Wel nee! De ontucht straalt uit de ogen van die ouwe rukkers daar in de schaduw van het Casino te Zandvoort. Heeft de Schepper dat soms zo bedoeld in al Zijn scheppings drift? Ik dacht toch van niet als oprecht gristenmens!
Strandleven. Allemaal hete lijven in monotheistiese aanbidding voor die grote koperen ploert aan de azuur blauwe hemel, dat levert als beloning kanker op. Een gassige bol van miljoenen graden die onbescheiden hangt te stralen om niet. De gruwel der verwoesting. Dag in, dag uit met een enthou siasme stralen alsof hij er voor betaald wordt. En op aarde elkaar maar eindeloos in vetten en met je klauwen in andermans puntje puntje … nee, daar zouden we het vandaag eens niet over heb ben, want waar puntje bij paaltje komt is een king size condoom verplicht en als daar zand korrels in komen is het einde oefening. Wat hebben zij trouw ens anders te doen daar op die afkalvende zandvlakte dan de draagbare radio op Hilversum drie te zetten en lusteloos tegen malkander op te rijen en te kronkelen als palingen in een pot met snot? Zijn we dan in de manege des levens? Hij van omhoog komt met Zijne gerechtigheid. Gods molens malen langzaam, maar zij malen. Nogal logies dat de Klimatwechsel steeds sneller verloopt. Het is het eindoordeel over de mensheid. En dat is goed. Zegt de Schrift niet zo treffend dat de mensen de zon zullen vervloeken? Mag ik daar dan mee beginnen als ik U niet ontrief? En wat de atoombom betreft waar mijn fijngevoelige linkse en gristelijke collegaatjes zo principieel op tegen zijn zeg ik eenvoudigweg: Bom Kom! Dan hebben we dat ook gehad!”

NEDERLAND KLEIN KOLERELAND EEN CALVINISTIES LAND IN DE LACHSPIEGEL 

"Die arrogante gereformeerden zijn exponenten van de benepen Hollandse anti-culturele ziel, net als de Roomse gluiperdjes, die onsmakelijke zwart jurken en die pvda aanhang is geen haar beter.  
Ze vertegenwoordigen de kleinburgerlijke mentaliteit die in het cultureel achterlijke Friesland, Drenthe, Limburg en Zeeland vooral onder kunstenaars die anti Fred van der Wal zijn nog opgang maakt, maar het is steeds meer een achterhoedegevecht dat zij bij voorbaat verliezen. 
Een milieu waar men gotzijdank in Amsterdam en de Bourgogne geen weet meer van heeft…hier in Frankrijk geldt alleen de wereldwijd geldende OerWet van Geld, Drank en Lekkere....!  
Ik noem dat altijd de Onheilige Drieëenheid van Het Leven met een grote El!

Daar kan ik mij heel goed in vinden in lingerie met mijn grote El! Dat is een trits die mij aan spreekt omdat 't niets te maken heeft met de ingekankerde somberheid en pessimisme van die kriste lijke ku(ns)tkwezels! In Amsterdam noemde ze een meneer die falsificaties van kunstwerken in omloop bracht El Aquarel!

Ik heb het zelf gehoord in het café Jan Heuvel waar het Amsterdamse gajes bij elkaar samen zweerde.

In gereformeerde kringen komt het meeste incest en andere sexuele afwijkingen voor. Bij de EO liggen ze na kantoortijd op de buros te neuken, verkondigde Janny IJzerkwadraat eens samen met Dominee Snijdoodt en de lakei van het Oranjetuig Jeroen Quickshit-Kneuterdom, afkomstig uit een zwart calvinistische familie, schijnt een mietje te zijn die volgens goed ingelichte bronnen al jaren met een man op ontuchtige wijze tegennatuurlijk samen hokt in een fijn christelijke buitenhuwelijkse sexuele onecht vereniging op vrije eigentijdse grondslag, daar zwijgt de fijn griffermeerde familie liever over, want dat is een pijnpuntje, dus vinden ze het reuze fijn dat Jeroen zo van onze vorstin houdt.

Nu heb ik ook twee pijnpuntjes als ik eens zo nu en dan stevig bij mijn tepels ben gepakt en de trappen af aan handen en voeten geboeid naar de martelkelder gesleurd,  dus we kunnen elkaar een slap, nat handje geven.
De vader van E.O. dorpsomroeper Jeroen, een zwaar brillende schoolmeester met flap oren uit Schubbekuttennijeveen noemt zich de enige echte gierzwaluwspecialist en zit in zijn vrije tijd met een verrekijker in de bosjes naar vogeltjes te loeren tussen het dwang matige afrukken door. Of misschien zit hij te loeren naar ontuchtige mannen die met malkander luidruchtig vleselijke gemeenschap hebben in het struweel en met een oerschreeuw zo indringend klaarkomkrijsen dat alle vogels vliegen, om daar thuis vervolgens met een uitgestreken bleek smoel over dat poep stampen schande van te spreken, maar onderdehand windt het 'm vreselijk op! 
Gereformeerden zijn geobsedeerd door sex in alle rangen en standen, behalve drs. H. uut Groningen, dat is de grootste droogkloot die ik ken, die heeft zijn lul alleen met pis sen versleten.

Dat kweekt natuurlijk ook mietjes bij de vleet! Mams X. van Jeroen Quickshit heeft er met haar dikke drankkop voorlopig allemaal veel verdriet van… Ik kan ze niet anders zien dan mensen die een uitzichtsloos, zinloos leven leiden en als schoolmeesters clichématige CDA opvattingen hebben. Wat kan een gereformeerde jongeling nou beter doen dan optrekken met andere leden van griffermeerde jongelingen vereniging? Aftrekken!

Gotzijdank ben ik als beeldend kunstenaar nog steeds een Jonge Wilde in hart en nieren alhoewel ik behoorlijk ranzig begin te worden in mijn huidplooien zoals U al lang begrijpt en als zodanig door het kerkvolk vanaf den beginne naar de marge van de maatschappij gedrongen, maar wie in de marge leeft, trekt zich niets aan van het klootjesvolk, daar gelden andere regels voor. 
Als geniaal kunstenaar sta ik vanzelfsprekend boven en onder de wet.
" Wie God en Gebod uit zijn beeldend werk laat maakt pas echt interessante kunst. Religie in de kunst is bullshit, dat leidt tot glas in lood ramen en lullige illustraties in de EO gids. Anecdotiek. Er zijn nu langzamerhand zes clubjes van zogenaamde christelijke kunstartiesten in Nedrland, die elkaar op leven en dood bestrijden, want die agressieve vechtcultuur, dat hoort bij de agressieve, verkankerde christelijke leer. 

Wie anti-of a-christelijke kunst maakt wordt hoog aan geslagen in het Museum circuit. Het is een wet van Meden en Perzen dat die gereformeerde kunstenaars, meestal ge frustreerde tekenleraren zijn, zoals die afval kikkers J., Hank Duvelsjas, Henk Peersma, Marc de Groot en ander vullis c.s. Het zijn en blijven talentloze sitting ducks zijn waar het goed schieten op is. Rijp voor de afvalhoop! 

Helaas heb ik geen gereformeerde vader, want daar is het goed op in hakken voor mij als SP stemmer en anti monarchist vanaf mijn achttiende levensjaar. Vroeger stemde ik PSP. Ik ben niet voor niets dienstweigeraar geweest, ondanks dat ik als gezond denken de vaderlander een oproep voor de offciers keuring kreeg, die ik heb weg gesmeten, net als mijn militaire paspoort en naamplaatje uit het raam van de reidende trein naar Haarlem. Een daad van belang. Ik was toen al drieëntwintig. Beter laat dan nooit. Een stellingname die er niet om liegt. Die militairen herkennen een Übermensch als Fred van der Wal natuurlijk ook meteen, daar is het hele systeem van selectie bij de keuring op gericht. Het militaire apparaat is net als het CDA een verlengstuk van Kerk, Kut en Kapi taal. Liegen doen ze allemaal.

Je merkt het ook altijd aan ex-gereformeerde kunstartiesten waar ze vandaan komen. Het blijven rel reli kikkers. Die gereformeerde auteurs zijn ook altijd tuk op het beschrij ven van de meest gemene, gore sex scenes, omdat die griffermeerde glimpiepers van huis uit bloedgeil zijn. Ze worden opgevoed met Bijbel verhalen over ontucht, incest, moord en doodslag, Sodom en Gonorrhoe en dat geeft een jong meisje goede zin in d'r onstuimige slipje. Springtij in het voor onder. Gereformeerde schrijvers putten bij voorkeur uit de meest afgrijselijke krochten van de menselijke geest. Geen wonder dat ze zich goed konden vinden in de S.S. waar Befehl ist Befehl ze goed bekend voor kwam. De vaderfiguur in de gereformeerde gezindte is immers ook bij voorkeur een miniatuur Adolf Hitler. Ze verkondigen een rigide, meedogenloze moraal. In het Amsterdam van The Silver Sixties beschouwde ik, Fred van der Wal en mijn kunst vrienden het calvinisme als een vreemd stukje folklore, als iets dat voor goed verleden tijd was en ach terhaald door het moderne levensgevoel. Honderduizenden ex- gereformeerde mannen en vrouwen kampen nog elke dag dankzij hun christelijke opvoeding met een post traumatisch stress syn droom en lijden aan nachtmerries die bevolkt worden door demonen, duivelen en kwade kwelgeesten. Het Jeroen Bosch syndroom noem ik het altijd.

Simon Vinkenoog, die als apostel van het absurdisme half Amsterdam aan de hard drugs heeft geholpen, beweert dat schrijven over het calvinisme behoord tot zaken die niet meer actueel zijn, maar hij vergist zich deerlijk, zoals hij het zelden bij het juiste eind had met zijn Amsterdam Magisch Centrum.

Ik krijg per email elke dag wel tien brieven over de problemen die het christelijke geloof heeft opgeleverd, meestal gaat het over een hardhandig er in getimmerd, raar privé geloofje, dat door de harde, calvinistische vaders generaties lang als enig zalig makende Verlossende Woord werd gepresenteerd.

Ik heb zelf nog twee, drie maal per week nachtmerries over de jaren dat ik tussen 1963 en 1966 in het bevindelijk gereformeerde milieu verkeerde en een streng gereformeerde vriendin had, Alice Kneuterdom , die mij mee sleepte naar honderden huisgemeentes van afgescheiden kerkgangers, benauwde achteraf lokalen van sektes, bijeenkomsten van gefrustreerde gristenen, pinkstergemeente conferenties waar de voorgangers overal duivelen om zich heen zag (zijn geloofsgenootjes, denk ik) en stonden te raas kallen in onverstaanbare klanken met het schuim op de bek. Miljoenen in Nederland lijden nog el ke dag onder de problemen die de Hel en Verdoeme nis leer heeft opgeleverd. 

"Het gereformeerde geloof," zegt hoofdpersoon Frank Forrest in een van de verhalen van Fred van der Wal, "dat is een versleten trap orgeltje met een lekke blaasbalg, waar een bevlekt maandverband van het merk Nefa sinds de jaren vijftig in is zoek geraakt tussen de dienst weigerende pedalen en een stoffige dundruk Bijbel uit 1910 dient om de wormstekige afgebroken poot te vervangen". En zo is het maar net. 

"Ik wil in mijn verhalen laten zien wat voor een van de pot gerukt, onbetrouwbaar hypo kriet schorum de meeste gereformeerden zijn. Dat kost niet veel moeite, want de voor beelden zijn voor het op rapen! Het is de terreur van de middelmaat. Ze appelleren in die kringen aan al of niet terechte schuldgevoel ens om de gelovigen te onderdrukken. Wie uit de kerk stapt verliest onmiddellijk alle contacten met me degelovigen. Ze laten je stik ken en hebben daar nog een Bijbeltekst voor paraat ook. Door er over te schrijven kan ik mijn woede uiten en mijn stap om te breken met elk geloof te rechtvaardigen. Ik wil heel duidelijk laten zien waarom ik er mee gekapt ben. Ik heb ook geen enkele heimwee naar dat vreselijke milieu van profeten in zakformaat. Onder leden van de Pinkstergemeente is het even erg. Het afscheid september 1965 van die familie Kneuterdom was eerder een enorme opluchting. Daarna ben ik nooit meer naar een kerk gegaan. EO leden mijd ik als de pest. Ik was eindelijk vrij om te doen en te laten wat ik wilde en dat was niet niets als beeldend kunstenaar. Misschien is mijn toon onverdraagzaam en grimmig. De soms goed geklede echtgenote van een hier wonende fotograaf noemt mij afkeurend "een felle jong en", dat mag niet in modieuze, verlichte kringen, daar is men o-zo-tolerant maar hun tole rantie is louter onverschilligheid. Zij poogt bij een glas wijn de amateur psychologe te spelen en mij te doorgronden en daarna te verslindne met huid en haar, maar hoe vaak hebben wij elkaar gesproken?

Ze weet nog veel beter dan ik zelf wat mijn geheime drijfveren en karakter eigenschap pen zijn. Heel knap van haar maar ik weet wel zeker dat ze zich behoorlijk vergist. Ik ben wars van elke poging de ander te psychologiseren of te categoriseren, daar is de mense lijke existentie veel te complex voor en ik heb natuurlijk alleen maar zes jaar lagere school, waar ik overigens twaalf jaar over heb gedaan als genie. Een hele prestatie! Doe me dat maar eens na, alheowel je altijd baas boven baas hebt, want ik hoorde van een kunstartiest die vijf jaar lagere school had en zich nu een ware vrijetijds amateurfilosoof acht!", voegt Fred er minzaam aan toe. 

Fred wilde het liefste altijd al niets worden en werd daarom kunstenaar. Een verstandig besluit. Op school keek hij uitsluitend uit het raam of naar het plafond en droomde weg naar zonniger oorden. Haïti waar de grote Gauguin rond strompelde met een ongenees lijke rottende zweer aan zijn voet dankzij de syfilis. 

Ja, dan weet een artiest pas echt wat het is om artiest te zijn als het vlees begint te rotten en wie dan nog niet jodelen kan, die leert het nooit!

AHA ERLEBNISS VAN FRED VAN DER WAL 25 AUG. 2010 IN STIKDONKERE RUIMTE MET SLECHTS EEN ZAKLAMP OM BIJ MAAR NIET OP TE LICHTEN

WAT DE ARTIEST ERVOER IN DE DUISTERE RUIMTE BEWAREN WIJ VOOR EEN LATERE AFLEVERING WAARIN DE GRIEZEL U OVER DE GRAZZEL ZAL LOPEN EN EEN HORRORSTORY ZICH AFSPEELT IN SM SETTING DIE ZIJN GELIJKE NIET KENT...

EEN VERLICHT MOMENT IN KUNSTENAARS

LAND

En toen ik dus thuis kwam na drie dagen doorzakken ben ik na goed te zijn uitgeslapen van de weeromstuit, want ik wilde mezelf namelijk heroriënteren op het beroepsveld, in een verlicht moment zo eens gaan rond kijken in kunstenaarsland wat daar te beleven viel en of het allemaal wel aan mijn hoge maatstaven kon voldoen wat daar allemaal gewrocht werd in momenten van opperste inspiratie en extase, want het blijft gelukkig een uitermate geil, moreel los geslagen volkje die kunstartiesten,  met uitzondering van de Groninger kerkinterieurschilder Henk Duvelsjas, dames die gelijk met gespreide achterpoten lekkend langs de kant van de weg in een droge greppel gaan liggen als ik langs kom op mijn skoeter met mijn grote toeter, anders waren ze ook nooit in de kunst gegaan vanzelf en dat naar anderen kijken hetzij mij spiegelen aan de ander doe ik als genie uit mijzelf nooit zo maar zonder reden en kwam toen tijdens een dagtripje met de tram onverwachts terecht bij de Rijksakademie te Amsterdam omdat de tram niet verder ging door vierlante wielen en een gebroken bovenleiding, dus stapte ik uit en legitimeer de mij bij de uitgang van de akademie als "The Godfather Of Rirty Realism" deed mijn ronde en bekeek de artistiekelingen eens krities met mijn door de jaren heen geschoolde kennersoog naar borsten, heupen, billen, kop en achterpoten of die wel geschoren waren en of de tepels van de kunstenaressen in spe wel dwars door het strakke truitje met opdruk van de een of andere achterbuurt schorum popband te zien waren- want die soms niet al te fris ogende afgeneukte academie leerlingen  waren daar toch "zo ont zettend goed bezig" volgens de goed uit de kluiten gewassen Juliette, de altoos aan genaam ogende, zwaar geparfumeerde, goed geklede, gehaaide wederhelft met heur pas gewassen haar, persoonlijk eigendom van de soms zo buitengewoon vriendelijk lijkende fotograaf Rimmer Rockanje (fotos zonder franje), die als Groninger tot mijn stijgende verbazing gaarne zijn strooien zomerhoed op houdt tijdens het diner, waar ik dus helemaal niet van gediend ben, net zo min als getatoeëerd petjesvolk aan mijn dis- en daar ben ik me in die Rijksakademie toch zo'n ongeluk geschrokken, dat ik terstond vanwege de nervositeit een dubbele kuitenflikker sloeg ondanks mijn kruipknie, toen ik nog wat jonger was en geen reuma tiek had in mijn knie sloeg ik om de vijf minuten kuitenflikkers gevold door driedubbele axels en rietbergers, alhoewel Dr. Kaerel met een perfect diagnostisch oog beweert dat het helemaal geen rimmeltiek is, doch een kraak been aangelegenheid en wie kan het nou beter weten als ie me operatief een nieuwe knie wil aansmeren?

Ik vind het heel belangriojk dat kunstenaressen flinke tepels hebben die tegen een stootje kunnen, anders kan er geen koordje met een lus er om heen leggen waar ik gewichten aan bevestig met liefde.

Ik schrok me trouwens toch al een ongeluk toen ik bij die akademie op bezoek was, want ik hoorde daar in de Rijksakademiegangen van alles: Swahili, Servies, Kroaties, Chinees en Japans en dan vooral het in progressieve multiculti kunstkringen zo geliefde Engels, want de moderne artiest denkt zo internationaal, hè, die kent geen grenzen meer, die overspoelt alle winterdijken, niet van dat bekrompen Nederlandse, hè, dat hebben wij ver achter ons gelaten als ruim denkende internationale artisten. 
Nou, Nederlands heb ik daar die dag niet gehoord, wel een raar soort steenkolen Engels waar de docenten zich van bedienden.
Het peil van het beeldend werk was bedroevend. Het was namelijk helemaal niets. Het leek de christelijke akademie te Kampen wel waar meneer Maaskant eens tegen een gereformeerde Jojo verklaarde dat hij niets met mij te maken wilde hebben, hetgeen ik onlangs nog heb door verteld aan de zeer pientere kunsthistorica Jacqueline Halvarine, die ik nu al weer een jaar lang bijna niet gezien heb en niet echt adoreer maar wel mee op de foto sta in hun tuin te Colmery om over heur graatmagere altoos sjaggerijnig kijkende wederhelft maar te zwijgen, want met dat pvda mannetje wil ik ik me niet mee encanailleren.

Ik lul verder namelijk vrijwel alles door, dus opgepast. Net goed eigenlijk! Het is maar dat U het weet!

O, ja, men sjouwde daar in de Rijksakademie hoogst artistiek af en aan met Hightech Apparatuur en kostb're digitale cameras, men liep zich heel parmantig voortdurend de benen uit 't ontuchtige, kunstzinnige, geurige, veneriese hol, men hing bij tijd en wijle wat om elkaars nek, fluisterde "Je t'aime moi non plus" of "Voulez vous coucher avec moi", allemaal onsmakelijk gelul en gehijg in malkanders nek dus en men lebberde onderdehand wat af waar de honden geen brood van lustten, men sjouwde wat op en neer door de gangen om een onsje artistieke vitaliteit en culturele dynamiek te sugge reren, maar resultaten om over naar huis te schrijven? 
Niks, Naks, Notting, Nada, mijn lul smaakt naar bokking, om het internationaal èn inter cultureel te houden binnen de Nedrelandse wateren! 
Een sfeer die men op elk creativiteitscentrum aan treft bij die Rijksakademie. Wat wil je ook, een directeur die geen enkele visie heeft en met de staf klakkeloos de aanpak van Ate liers '63 is gaan imiteren, dat moet op niets uit draaien. Ik pleit dus voor onmid delijke opheffing van de Rijks akademie en overheveling van het budget naar Ateliers ' 63 waar wel talenten vertegenwoordigd zijn naar men fluistert in de wandelgangen van het Amsterdamse bos bij het kontroeien vlak bij de bosbaan waar wat afgeroeid wordt.

Mag ik U eens iets vertellen? Ja? Pak 'm beet Stanzi! Daar gaattie dan 
Ik schaam mij soms twee minuten lang beeldend kunstenaar te zijn als ik zulke onzin zie. Niet langer. Toch dacht ik toen niet in die akademielokalen: wordt het voor mij geen tijd voor een gans ander medium? Iets met kleien, kiekjes maken, macra meeën of figuur zagen?

Ik trok de conclusie. De combi van kunst en vriendschap onder kunstartiesten is een illusie. Het leven, daar ging 't om. Geld, drank en geen gesijk an je kop! Monnie in de pokkut blijft toch het belangrijkste doel om naar te streven. Een chick die aan een stuk doorkakelt daar word je toch ook horendol van zo lang je niet in haar bloesje en onder haar kekke rokje magmet je grijp- en graaihanden?

Een plotseling helder inzicht diende zich aan in één van die zeldzame momenten. Zie het als een intertestinaal orgasme na een herowieneshotje. Een duidelijke Aha Erlebniss tijdens het klotsen, maar dan wel met een knappe ejaculatie over de gehaakte bedde sprei over de donsje dubbel waar de eendenveren door heen staken. Jammer voor de eigenaresse dat die sprei geleend was, want het was er niet meer uit te krijgen.

Ik wist waar het om draaide in de kunst met een grote ka en formuleerde mijn canon:
Als een schilderij een 60 grams ontbijtkoek van Pijnenburg is, een beeldhouwwerk een Chocoprinz, dan is een tekening een gevulde Jodenkoek, een akwarel een chocolade roomschuitje en een stuk grafiek een Fries boter duimpje of een negerzoen voor de consu ment. Recht op de bek smakkend en vacuum zuigen met die slobberende zuignappen uit de trog in de tuin der lusten.
Smaken verschillen.
Doch laten wij het voor het gemak vooral eens over mij zelf hebben, die boeiende verschijning die menigeen fascineert en door geobsedeerd raakt. 
Alles wat ik nu nog teken en schilder gaat wellicht regel recht naar mijn klanten in Frank rijk met uitzondering van nog een groepstentoonstelling in sept. 2005 in Amsterdam, Galerie Mokum, na 33 jaar keer ik daar weer terug, op de leeftijd van onze Heere Jezus of was het 34. Het scheelt in elk geval niet veel en waar kunnen wij ons nou beter aan spiegelen als we de E.O. mogen geloven. Ik verwacht wel dat de omstanders via een electronisch versterkte  roeptoeter Hosanna in den Hoge roepen en hunne schamele winterjassen op de grond voor mij uit spreiden als ik op mijn knalrode skoeter met een enorme toeter van hebbikjoudaar voor de boeg en een wind kerend waterdicht wind scherm ter grootte van de Honds bossenzeewering op mijn ruim bemeten, opklapbare zadel luid claxonerend in mijn kemelharen jas aan kom rijden. Daar hebben we de profeet, gonst het door de massa.
Galeries daar wil ik niets mee te maken hebben! Kunstdhandel is oplichterij, zei kunsthistoricus Dr. J. van Geest mij eens in 1972! 
Voor mij was de om het leven gebrachte galerie directrice Dieuwke Bakker van Galerie Mokum een kip zonder kop, die haar agressie bot kon vieren op onmondige, bangelijke realistiese kunstschilders met de mond vol tanden. Daarom ben ik in 1972 daar weg gegaan…Ik laat mij niet intimideren en ben namelijk niet te koop, hetgeen een zeldzaamheid is in kunstenaarsland! Voor geen tien miljoen!"

(wordt vervolgd)

ZELFPORTRET MET VLAG 22 AUG 2010 UIT DE SERIE : EAT THE DOCUMENT

MAAR NIET MET WAPPERENDE VLAGGEN OP DE BARRICADEN OF EEN STEEN IN DE HAND

‘Ik vind dat een beeldend kunstenaar niet de plicht heeft om de haverklap op de barrica den te gaan staan om de revolutie te prediken of met protestlappen en bont gekleurde windvanen in betogingen mee te lopen. Ook niet als het werkelijk de moeite waard is, dan moet je het ook niet doen. Bezettingen van musea vond ik altijd al onzin in de sixties en na doen van die Parijse studenten opstand die als een smeulend vuurtje uit doofde puberaal gedrag. 
In 1976 vroeg ik professor H.R. Rookmaaker tijdens de opening van een tentoonstelling aan de VU te Amsterdam eens wat de taak van de kunstenaar is.
Kunst maken, zei hij en als vrijgemaakt gereformeerde had hij er aan kunnen toe voegen: en verder je snel aanpassen aan griffermeerde, burgerlijke fatsoensnormen en je bek houden.

Ik vond het geen probleem en was het grosso modo wel met de wetenschapper eens alhoewel ook deze meneer aan AA (Academische Arrogantie) leed.
Je kunt als kunstenaar beter de dingen observeren die om je heen gebeuren op politiek, economisch, cultureel en op sociaal gebied, dan je uitsluitend richten op d ebewoners van het kunstenaarsplantsoen. De mythologie trachten te achterhalen. De leugens van de politici te ontmaskeren, want de wereld om ons heen bestaat  hoofdzakelijk uit misleiding en die moet je willen aantonen en recht zetten. Om de ogen van de lezers en kijkers te openen. Soms doet een weblogger in mijn geval daar een mislukte poging toe.

Misdadig experiment in massa psychologie

Tijdens de Mexicaanse Griep Hype trachtte mijn geliefde Isis Nedloni mij te overtuigen dat ik die anti griep prik moest gaan halen. Ze smeekte mij het per email, omdat er gesugge reerd werd dat het een dodelijk virus was dat rond waarde en honderden miljoenen mensen zou doden. Ik vond na uitgebreid de materie te hebben bestudeerd die opvat ting  onverantwoorde nonsens en onnodig die injectie te halen. Ik ben er van overtuigd dat die Hype door belanghebbenden is georganiseerd om te kijken hoe grote, goed gelovige, naieve bevolkingsgroepen zijn te manipuleren en te mobiliseren. Een misdadig experiment in massa psychologie, maar veelzeggend.
Minister Klink heeft de bevolking besodommieterd door voor 200 miljoen euro waardeloze vaccins die mogelijk gevaarlijke bijwerkingen hebben, aan te schaffen.

Als je wilt stelen van de belastingbetaler moet je het in ’t groot doen, niet in het klein, dat blijkt elke keer weer.

Bon Vivant allures in domineesland 

Bon Vivant allures neemt men hem kwalijk in Holland domineesland .Niemand ontkent dat hij een van onze meest omstreden kunstenaars in Nederland en vooral Friesland is, maar geen beeldend kunstenaar ook werd en wordt telkens weer zo fel bekritiseerd als Fred van der Wal. Soms door lezers die hij niet kent of wil kennen. Veelvuldig door academici die geen flauw benul van de sociologische context van de beeldende kunst hebben en leg die maar eens uit hoe een en ander in elkaar steekt. Dat zijn dan meestal mensen die niet verder zijn gekomen dan het bruggetje van Vincent van Gogh.

Fred van der Wal zijn werken, hij is en blijft zeer produktief, wekken bij een aantal lezers controverses op, zijn uitlatingen en zijn activiteiten komen heel dikwijls als provocerend over.

Vrienden onder kunstenaars heeft hij nauwelijks, die zijn op de vingers van één hand te tellen en dan houd je nog genoeg vingers over om een joint op te steken en een glas Gato Negro wijn in te schenken.

Door enkele webloggers omstreden BCW code

Toen hij onlangs verklaarde dat er een groot aantal van zijn kunstwerken een BCW code hadden ontstond er heel wat deining bij een paar lezers die totaal niet op de hoogte waren. De oude verwijten van “ leugenpolitiek” en “ zelfpromotie” doken weer eens op.

De een of andere schilder uit het Zuiden des lands, uiteraard een pvda lid, trachtte een hetze op te zetten onder de lezers van het weblog tegen Fred van der Wal.
Ook zijn inderdaad soms wat uitdagende bon-vivant-allures, zijn grote reizen, de exquise restaurants, de hotels, de exclusieve wijnen, de grote huizen die hij bezit, de bank accounts, die hem vertrouwd zouden zijn, zijn gerieflijke bestaan, worden hem wel eens kwalijk genomen en in twijfel getrokken. Wie hij is en wat hij denkt blijkt vooral uit zijn weblogs, teksten, documentatie materiaal en schilderen.

De typische tempovolle, menigmaal barokke Fred van der Wal-stijl, doordesemend met wat een niet nader te noemen dagblad journaliste “Valsigheidjes” noemde en een Kennemer kennis “Gemenigheidjes” tot vermaak van de kunstenaar neemt hij krachtig afstand van wat hij ook in het volgend gesprek het artistieke establishment noemt, de machthebbers die teren op vriendjespolitiek en bedrog, mensen die niet van het leven kunnen genieten maar benepen en angstig en vooral misdadig trachten hun duffe wereld af te schermen voor alles wat van waarde is, verruimend, verdiepend en niet met de oppervlakkige voorbijgaande mode van de tijd mee gaat.
Een artikel uit De Volkskrant ligt op zijn schrijftafel dat verslag doet van de bevoordeling van de ene helft van de gesubsidieerde kunstenaars aan de andere en het volgende jaar vice versa. Een zichzelf in stand houdend circuit.

We beginnen met de op dit weblog klassieke vraag: wat was je reactie bij het her lezen van het interview?

Ik heb nog steeds ongeveer dezelfde meningen als in de jaren zeventig, mijn overtuiging en zijn nauwelijks veranderd. Het establishment interesseert mij niet, maar dat kan ik mij permitteren. Ik heb de strijd gestreden. Tussen 1966 en 1968 had ik nauwelijks te eten en geen cent te makken. 
Ik zal niet beweren dat schrijven en schilderen een vrijblijvende bezigheid is, maar het is wel tamelijk onge vaarlijk. Dat was toen zo, dat is nog altijd zo. Ik heb wel met enige regelmaat bedreigingen gekregen, telefonisch, per brief en per mail, vooral van collegae en aanverwante halluvve garen van het type dat de hele dag psychofarmacae moet slikken om zich op de van nature wankele benen staande te houden in het maatschappe lijk bestel waar menigeen om valt bij een zuchtje wind onder het motto: Voor ik val, lig ik al!

Het raakt mij persoonlijk niet, maar mijn echtgenote was bang dat een aantal personen zich werkelijk aan ons adres zouden vervoegen met kwade bedoelingen.

Moeten ze vooral doen; op elke verdieping ligt een handvuurwapen.
Het establishment hoeft met wat geschreven wordt door mij geen rekening te houden, het kan het geschreven woord rustig tolereren en kanaliseren. Er is geen enkel alterna tief voor de kunstenaar om zijn recht te halen in Nederland, dat blijkt elke keer weer. 
Ik ga graag met een pistool, revolver of geweer op de foto. Ik vertel ook vaak dat ik drie Oosterse gevechtssporten beoefende. Ik vind dat iedere jongen een gevechtstraining zou moeten volgen. Vooral gevoelige, tengere jongens. Elke homoseksjuweel zou verplicht moeten worden gesteld een zwarte band karate te halen anders zou hij zijn liefhebberij niet mogen uitoefenen. Ik ben voor fysieke weerbaarheid.
Het establishment heeft namelijk angst voor bruut geweld. Ik ben voor de literatuur van de vuistslag, het vitalisme van wil je niet horen moet je maar voelen en de persoonlijk geredigeerde vrolijke anarchie zoals ik die bij Charles Bukowski aan tref.

Maar anno nu doet er zich iets merkwaardigs voor. Het bourgeois-establishment zit nu steviger dan ooit in het zadel. Ik ben ervan overtuigd dat het uit de gebeurtenissen van de jaren zestig zijn conclusies heeft getrokken. Er werd professioneel over nagedacht. Het is niet zonder betekenis dat de politieke partijen sindsdien over alles en nog wat studiebureaus heeft opgericht, waaronder dat voor de media.

Het bourgeois-establishment is er in geslaagd de mens te veranderen. Ik bedoel natuurlijk niet dat er een ander ras van Ueber- of Untermenschen werd gecreëerd, maar wel dat men er in geslaagd is de geest van toen klein te krijgen. Als ik het me goed herinner heb ik in de zeventiger jaren beweerd dat de socialisten trachtte de midden klasse Amsterdam uit te werken en de onderklasse die overbleef tot een willoze, slaafse kudde om te vormen, een gemakkelijk te manipuleren kudde die zou gaan leven volgens de normen van de kleine bourgeois en zich conformeert aan de banaliteiten van een Paul de Leeuw. Juist daar is men nu helaas grotendeels in geslaagd.

En de bourgeois is braaf. Maar ook de monetaire crisis maakte de mensen bang, lijdzaam, uitgeblust, laf en futloos.

Met de inzet van steeds meer en steeds geperfectioneerder elektronica heeft men steeds minder werkkracht nodig. Kijk maar eens naar de industriële poductie. Voor het eerst in de geschiedenis wordt men nu geconfronteerd met een heel speciale vorm van werkloosheid. Mensen die uitstekend zouden kunnen werken, zeer bekwaam zijn, en graag zouden willen werken, kunnen dat niet meer, die zitten thuis achter de buis of vallen anderen lastig van achter hun computer met onzin. 
Gevolg: de arbeiders zijn tot ongeveer alles bereid om in onze elektronische economie opgenomen te worden. Ze willen daarin functioneren en leven. En dat is normaal. Dat weet het burgerlijk establishment natuurlijk ook. Het is er dus bijzonder goed in geslaagd zich, dank zij deze situatie, stevig te restaureren. De situatie was daarvoor ook bijzonder gunstig na de oliecrisis van 1973. Ik geloof niet dat de machthebbers die crisis geschapen hebben, maar ze hebben er hun tactiek wel handig bij aangepast, ze maken er nuttig gebruik van. We moeten als we over vroeger en nu praten altijd proberen na te gaan hoe de mensen die in 2010 zo oud zijn als wij in 1963 waren, anno nu tegenover het establishment staan. Een goed vergelijkingspunt zijn de betogingen indertijd van Provo. Dat was toch mooi, nietwaar, dat geweldige succes van een stelletje hasjrokers, al die publiciteit om iets dat eigenlijk nergens over ging.
De vraag is: welk risico liepen al die betogers? Geen enkel. Toen leek men ogenschijnlijk bereid om risico's te nemen en de publiciteit trapte daar in, die dachten dat een revolutie in Nederland voor de deur stond. Het stelde niets voor die relletjes bij het huwelijk van Claus en Beatrix. Een beetje rook maken, verder niks. En ik begrijp echt wel hoe dat verschil met nu te verklaren is. Nu heerst er angst voor de toekomst. Ik spreek niet eens meer van welzijn of welvaart. Men heeft gewoonweg angst voor het dagelijks brood. En dat weet het establishment ook zeer duidelijk en dat exploiteert het. Er heerst grote onzekerheid, er is begrijpelijkerwijs dus grote terug houdendheid om nog enige actie te voeren.

In de welvaartsmaatschappij was het risico toch niet zo bijzonder groot.

Er waren mensen zoals ik die met open ogen het risico werkelijk namen zoals Fred van der Wal. Drie maanden voor het hoofdakte examen haakte ik af in 1965 en reliseerde me terdege dat ik weinig kans had in het kunstenaarsplantsoen. Geen akademie opleiding, geen geld, geen materialen, geen huisvesting en geen enkele support van familieleden of zogenaamde collegas. Het is kantje boord geweest of ik was in Amsterdam verhong erd. Uit die tijd heb ik nog steeds nachtmerries. Wernemers met een veilig baantje, een flatje, vakantiegeld en een dertiende maand kunnen zich niet voor stellen hoe het is om jaren lang de ene dag niet weten of je de volgende dag een brood zal kunnen kopen. En juist dat soort mensen gaat aan de drank of aan de drugs uit verveling en walging over hun eigen bestaan. Vaak zijn het nog sexverslaafden ook, dat maakt de situatie nog treuriger.
Men riskeert zelfs in artistieke kringen stomweg de honger, miskenning en gebrek aan huisvesting niet meer, om in de marginaliteit terecht te komen. Met andere woorden: zelfs de kunstenaar is gekanaliseerd. Hij wil maar een ding: braaf werken, een huisje, uitkering, rust, kleurpotloodjes en het liefst functioneren binnen het establishment. 
Als je je brood nog wilt verdienen in de beeldende kunst moet je je bek houden. Ik zie dat ook in Friesland; uitsluitend bange kunstenaars, niemand durft ook maar iets te zeggen dat bij de ander niet in goede aarde zou vallen. Het eigenlijke ideaal van het patronaat is: hoe kunnen we terugkeren naar het liberalisme van de vorige eeuw, toen enkelen hand in hand met de rechtse regimes enorme winsten maakten over de ruggen van de arbeiders, die al tevreden moesten zijn omdat ze werk hadden? De komende centrum-rechtse regering werkt er op dit moment hard aan met zijn plannen om dit ideaal geleidelijk te realiseren. We keren heel snel terug naar een polarisatie rijk - arm.

(wordt vervolgd)

FRED VAN DER WAL 22 AUG. 2010 "TIJDENS HET DINER ZET IK MIJN GIANTS KLEP PET ALTIJD AF, MAAR ALS IK DOOR DE INSPIRATIE WORDT GETEISTERD...IK ZIE OP DE TV WEL EENS VAN DIE GHETTO SUJETTEN, DAAR ZIT DE IDENTITEIT VAN IN DE PET EN DAT IS NIET MY CUP OF TEA!"

 Fred van der Wal : Als ik de naam Huub ‘doctorandus’ Mous hoor krijg ik steeds een onbeheersbare aandrang om eens flink de ondernavelse kraan wijd open te draaien, stoom af te blazen, alle registers open te gooien, mijn bek wijd open te trekken bij het mid winter blazen, stevig door te gassen en eens even flink uit mijn voortdurend slappe lul fluitend te gaan staan pissen tegen de voordeur van Keunstwurk, terwijl ik an sich toch niet echt schijt aan het instituut heb en al helemaal niet aan de sympatieke Afke,die altijd heel vreindelijke mails verstuurd en naar ik hoop er niet bij de komende bezuinig ingen uit vliegt na jaren trouwe dienst, dus knijp ik bij nader inzien mijn altoos lekkende lul maar even dicht voor een paar seconden ter overdenking als zij voorbij fietst, alhoe wel ik dan bij het zien van de sippe kop van Mous otomaties als antagonisme de stront voel op golven in regelmatige hete blubberende, schokkende darmkrampen tot aan mijn stuitje, de barensweeën van een bruin kindje dat naar buiten geslingerd moet worden in de pot die alles slikt en het onaangename gevoel van de tegelijkertijd omhoog golvende kots, die dankzij een antiperistaltiese beweging onweerstaanbaar naar boven op kropt tot het schuim en de zure dampen mijn goed gebekte, gestifte lippen giftig paars kleuren om vervolgens mijn tuberculeuze longen als een paar kauwgombal lonnen uit te hoesten, die twee besmetbakken …en dan weet ik weer van voren dat ik van achteren ook leef onder het gerochel met alle poriën en sluizen wijd open gezet in mijn liezen begin te krabben waar een champignon schimmel knopvormige gezwellen ter grootte van meloen en doet ontspruiten, zodat ik frank en fier de toekomst van over morgen tegemoet zie zoals het de ware artiest met keiharde mannentieten en tepels als nikkelen doppen betaamt, want ik doe het niet voor minder als laatste der Mokihanen die de strijbijl weer op gezette tijden graaft, gotsammetruttenbollennogantoe! 
En wie blijft daar maar oeverloos voort klepperen met zijn onbehouwen hoeven als een aftands, blind Fries molenpaard met oogkleppen tot aan de horizon? Juist! Huub ‘klippe tie-klappetie’ kojboj Mous…Nou, meneer, wat mij betreft: De Ballen, want opschieten doet het niet! En wat Kauwboys betreft uit de veel geroemde Western For a Fistfull of Dollars kan ik alleen maar roepen over de prairie met de ondergaande zon: Cowboy, vat geen kou, boy! Het kan daar ontzettend afkoelen in de nacht als je Wig Wam lek is.

Huub Mous : Afknijpen Van der Wal, dat doe je veel te weinig.

Huub Mous : Weet je wat jij moet doen, Van der Wal, je moet alle bagger die je in de duisterste spelonken van je troebele geest kunt verzamelen boven op mijn kop uit schijten, daar zijn ze dol op hier in Fryslân!
Je hebt ooit een club van gefrustreerde kunstenaars opgericht, daarmee was je je tijd ver vooruit.
Gooi al die stront er in één keer uit! Verzin het ergste wat je bedenken kunt, kom klaar, ruk je af en kots al je verzuurde braaksel op mijn kruin! Je zult er wèl bij varen ...en ik ook! Overmorgen word je breeduit geciteerd in de Leeuwarder Courant.
Die pissenbedden daar krijgen een natte broek van jouw verrotte kots-uitlatingen. Ze lusten er wel pap van! Die 'Zielepiet de Vries' maakt misschien straks wel promotie met een paginavullend artikel over 'De nieuwe vloedgolf van gescheld op het Friese internet". Wat een kop! Ik zie hem nu al voor me. Weet je wat het is, Van der Wal, eigenlijk mag ik je wel. Jij schrijft ten minste wat je werkelijk denkt. Nee, dan die impotente zuurpruimen bij de LC, die met rooie koontjes elke dag op hun PC zitten te lezen hoe wij elkaar in de komt naaien. Schande, schande, schande...! Rimmer zeg er wat van! Mag ik daar morgen wat over schrijven? Krijg ik dan promotie, Rimmer? Hoe kan ik dat schorriemorrie aan de schand paal nagelen? Rimmer, ik wil ze naaien! Kom op Van der Wal, gooi er nog een smerige schep bagger boven op! Fryslân heeft daar behoefte aan! Het is is hier huilen met de pet op! Laat die LC genieten van je vunzige tirades. Ze rukken zich af daar op het de redactie! Kom op! Spuiten jij!
 
Fred van der Wal : Wat een zeldzame viespeuk die Huub Mous! Ik heb daar maar één woord voor: BAH, BAH en nog eens BAH! In drievoud! Ik heb geen enkele rancune tegen de Leeuwarder Courant die ik lang met veel genoegen heb gelezen. Ik zie ook geen enkele reden om die fijn gebouwde redacteuren van deze periodiek te gaan beledigen. Je hebt het mis als je Fria een club van gefrustreerde kunstenaars noemt. Negen van mijn werken zijn al sinds 1971 vertegenwoordigd in het prentenkabinet van het Stedelijk Museum te Amsterdam, zevenenvijftig nu in het ICN, eerst 70 en 13 in het Rijksmuseum te Amsterdam, waarmee ik toch voor goed ben bij gezet in het archief van de rijke Nederlandse cultuur historie, voorts ben ik vertegenwoordigd in overheids- zowel als particuliere collecties in Nedreland, Duitsland, VS, Engeland en Frankrijk, lid van Arti et Amicitiae te Amsterdam en Pulchri Studio te Den Haag, tevens ben ik sinds de zestiger jaren vaak uitgenodigd voor exposities in de V.S., Duitsland, Belgie, Frankrijk, en Enge land.

Dat kunnen jouw beeldende vriendjes mij niet nazeggen, Huub. Ik vind je opportunisme, je halfheid en lafheid, je aandachttrekkerij en je mislukte pose van angry young man après la lettre zo veilig, zo koket, zo voor de spiegel ingestudeerd en je gespeelde cynisme zo onmachtig. Je zet jezelf buitenspel, bij vriend en vijand, boy. Mijn sympathie ligt bij jouw opponenten. Niet bij jou. En daar, beste Huub, heb je het zelf naar gemaakt ! Een weinig constructieve opstelling. Je zoekt de schouder om op uit te huilen. But not for me, boy !

Misja :  jongens jongens, moet dat nou weer zo? En dat allemaal op keu's weblog...

Huub Mous : 'Je pose van angry young men'. Vooral dat 'young man' doet me goed. Heel wat mensen zien mij als een het prototype van een 'yepie'. Zoals je misschien weet is 'yepies' een nieuw modewoord dat staat voor: 'neo-senioren die er op los leven'. Daar herken ik mij wel in, moet ik zeggen. Verder ben ik het niet met je eens wat Fria betreft. Dat mag dan tegenwoordig een gerespecteerde beroepsvereniging zijn voor beeldend kunstenaars in Fryslân. Deze club is in januari 1985 opgericht uit pure frustratie. Het was destijds een stelletje zielepieten die de pik hadden op de BKR en het aankoopbeleid van de provincie. Van die belhamels had jij de grootste bek. Niet zo lang overigens, want in mei 1985 stapte je alweer op uit het bestuur van Fria, omdat je je niet kon verenigen met het beleid van deze vereninging.
'Waar Fred komt, komt ruzie'. Daarna is het alleen maar bergafwaarts gegaan met jou. Frustatie is ook nooit een goede raadgever, dat had ik je meteen al kunnen zeggen. Anyway, hou de zonzij daar in Frankrijk. Schenk nog een glas roodwijn in en proost op de oude Reve zaliger. Je ziel zal rusten in vrede. Amen.

Wim Duzijn: De een schrijft gedichten en de ander schept stront. That's life. Problemen ontstaan daar waar de strontschepper van anderen gaat eisen dat ze hem dichter noemen.
Schoenmaker hou je bij je leest is dan ook het advies dat DOCTOR MOUS jou onge twijfeld zou geven wanneer je vriendelijk en beleefd bij hem aan zou bellen. 

fred van de wallen:  
Kijk, kijk
heel het huisgezin lacht
als kindje Wim binnen komt
alleen moet Fred van der Wal
helemaal niet
lachen

Ik schrijf over waar ik
verstand van heb Wim
en zo is het toevallig
ook nog eens een keer

fred van der wal  
Oh, Wim
wat leuk!
Ik kan je nog even mededelen dat
een gedicht van mij vermeld staat
in de net uit te komen
dichtbundel
van de Vlaamse uitgeverij
Writeshistory

de acceptatie van
mijn werk en persoon
in Gent en omstreken
is van een geheel
andere orde
dan in Friesland
met zijn vijandige
kunstenaars
pardon, kunstenmakers
ik heb er dan ook
geen enkele
connectie mee

Wim Duzijn: Kind worden is volgens het evangelie de hoofdtaak die een christen zich moet stellen. Je komt de Hemel niet eens binnen wanneer je niet kinderlijk bent...
Daarom verbaas ik me zo vaak over het potsierlijke ouwelullengedrag van fanatieke religieuze mensen. Wat stellen die mensen zich voor bij dat vreemde christelijke begrip 'Kinderlijkheid'?

walbeer: Je hebt weinig begrepen van de hoofdlijn van het evangelie. Wel deel ik je kritiek op veel christenen die elkaar te vuur en te zwaard bestrijden en streken flikken.
In Zeeland had je op een of ander eiland 17 (!!!) Pinkstergemeenten die elkaar het licht niet in de ogen gunden en vanaf de kansel verketterden. Ik kan mij het daarom heel goed voor stellen dat mijn goede vriend Jaap Voorhans, die in deze kringen aldaar op groeide niets meer te maken willen hebben met elke vorm van christendom.
  
fred van der wailibibiberenman:  Ik noem Huub doctorandus Mous altijd Huub "Verdeel en Heers" Mous. Hoe zou dat toch komen? 

Wim Duzijn: Het evangelie stelt DE EENLING centraal. Alles is er op gericht mensen los te weken uit de wereld van de gelijkschakelende algemeenheid. Jezus was een rebel die de anti-anarchistische of anti-kinderlijke regelzucht van het joodse establishment scherp veroordeelde.
Vooral in de door de Roomse kerk afgewezen gnostische evangeliegedeelten wordt het eenlingschap sterk benadrukt.
Je zou dan ook kunnen stellen dat de gnosis de liberale Jezus benadrukt, waar de Roomse kerk de autoritaire machthebber in Jezus vergoddelijkt. Jezus wordt een soort tovenaar die macht kan uitoefenen over de levens van miljarden mensen. Al die mensen vormen een groot collectief jezusblok - hetgeen de dood is van zowel 'het kind' als 'de eenling'.

fred van der wal:  Wim
We verschillen qua opvattingen duidelijk. De mijne staan in het kader van de orthodox gereformeerde en evangelische opvattingen. het zou te ver voeren omd aar op in te gan, daarbij komt dat ik liever niet in een welles nietes spelltje verzeild raak. Ik vind deze materie te belangrijk. Ik wil alles ridiculiseren en vooral wat de beeldende kunst betreft waar ik geen hoge pet van op heb, maar een Bijbel visie waar ik niets mee kan laat ik voor wat het is.
Wat de Rooms Katholieke kerk betreft: de omhaal van woorden, het incorporeren van dwaalleringen en valse religie hebben het zicht op het evangelie en de Bijbel vertroebeld. 

Wim Duzijn: Jezus was een vijand van de orthodoxie. Onbegrijpelijk dat een intelligent mens weigert in te zien dat de aanvallen op de orthodoxie in het evangelieverhaal er op wijzen dat een mens maar beter geen orthodoxe gelovige kan zijn... 

fred van der wailibibiberenman: De orthodoxie uit de tijd van het NT en iets daarvoor is niet de orthodoxie van de reformatorische en evangelische richting nu.

Er zal wel weer een academicus zich melden die beweert dat het allemaal verzonnen is wat ik beweer en een andere betweter dat het bedoeld is om mezelf groter voor te doen dan ik ben, maar ze kunnen niks bewijzen, allemaal kinnesinne van de Hollandse dominees.

Hollandse academici denken dat cultuur bedrijven net zoiets is als met een spintolletje schapewol spinnen en daar veelkleurige zelfgebrejen wollen truien van maken, maar zij hebben het mis, totaal mis en dat probeer ik ze bij te brengen voor hun eigen bestwil.

FRANK FORREST IS ME D'R EENTJE! EVEN MET ZIJN TWEETJES NAAR DE NATTE HOEK...TOE MAAR! HET KAN NIET OP! HOE KOMT EEN NORMAAL MENS ER OP?

Frank is vrijetijdstravestiet. Een partime job. Onbezoldigd weliswaar, maar een kniesoor die daar op let. Hij steekt tegen Uw verslaggever Fred van wal en roeit met de riemen die hij heeft; voorzien van eroties wapens als Devil in disguise met zijn lingerie, high heels, make up, aangeplakte wimpers en valse nagels voor het beter balzak krabben, beweert hij.

Hij vertelt enthousiast over de explosie van felle erotiese gevoelens die hij ervaart bij het omkleden en het probleem dat hij zijn erektie in een strak kokerrokje zo moeilijk kan verbergen.

Groot geschapen, daar ben je klaar mee!

Daar storen de andere leden van de werk groep Travestie& Transseksualiteit zich nog wel eens aan als ze hem moeizaam zien rond schuifelen met een grote tent in zijn rokje geprojekteerd door zijn gesteven geslacht dat in opstand is gekomen tegen de strakke omknelling van het tangaslipje en niet meer aan de slappe was wil. Een richtingaanwijzer die als een beschuldigende elfde vinger zonder nagel in de richting van de aanwezigen wijst. Niet iedereen kan dat waarderen zo'n instant eerbewijs aan de tramlijn begeerte van een onbekende die elke keer als hij lijn negen gierend door de bochten hoort gaan als automatische reflex zijn manlijke geslacht doet opwippen op kunstige wijze. Volgens ingewijden kan hij er zelfs een toverbal mee weg schieten.

Frank Forrest: “Geneukt worden in netkousen of in zwarte nylons van 15 denier die je lekker hoort knisperen, bij het tegen elkaar op schuren vind ik soms erg opwindend als ik in the mood for love ben. 
Als brede gebouwde man in stonewashed jeans en geruit pooierblokkenjasje val ik niet zo op mannen, maar als om geklede man ben ik gewoon niet te houden, dan wil ik zowel met echte mannen als met andere travestieten, gehuwde biseksjuwelen of transseksjuwelen naar bed om van bil te gaan” 
Later op de avond na een half dozijn Margharitas gaat hij weg voor een fast fuck om de hoek in het fietsenhok, ook wel de natte hoek genoemd.

Er staat door de slechte afwatering voortdurend een plas water. Je globbert gewoon van je poten op je klompen van het tevergeefs gestorte springzaad.

Als hij geruime tijd later met een verrukte glimlach rond de lippen terug komt zit zijn rok en haar slordig. De make up zit in vegen over zijn gezicht.  
Is daar wat gebeurd dan, nou, daar weet ik niks van, mijn naam is haas, luidt het aloude liedje.

Hij heeft een verzaligde glimlach op het gelaat. De zaad vragende ogen staan voldaan en wat doffer dan voorheen. Hij heeft zijn grote beurt gehad. Ik kan slechts raden wat er gepasseerd is in ruim het uur dat verlopen is …Meneer is vast wel een keer of acht aan zijn/haar gerief gekomen. 
Ik probeer de “geheime biseksuele dame” in een hokje te stoppen, maar weet daar geen raad mee. Wat is hij/zij nou eigenlijk? Als man valt hij niet op mannen maar op vrouwen, dus is hij heteroseksueel. Zodra hij zich als vrouw verkleed heeft wil hij met mannen naar bed. Homoseksueel dan? Maar hij wil ook met transseksuelen en travestieten naar bed? Omgekeerd Lesbies misschien? 
Maar hij laat zich ook geregeld vast binden, neuken, afzwepen en domineren door zijn min naar Piet Peerensmots, een wakkere spuitgast van de vrijwillige brandweer in Friesland, die ook gehuwd is en wekelijks naar twee Grootmeesters in Groningen gaat om zich de tepels aan zijn voorhuid te laten vast naaien om zich echt een paar uur flink d epot uit genaaid te voelen. 
Hoe zit dat dan met die Frank Forrest?

Is hij een fetisjistiese onderdanige biseksuele masotravestiet? Ik kom er de hele avond niet helemaal uit. En zou ik zelf als man met hem/ haar naar bed willen? Het verwart mij om mij zelf of anderen bij voorbaat al als homoseksueel in te schalen. 
Het is trouwens toch al een uiterst zwoele avond en zomerhitte maakt bloedgeil.

FRANK FORREST, LEEUWARDEN, OUDE FOTO UIT 1988, TERUG GEVONDEN IN DE NALATENSCHAP VAN DE OMSTREDEN KUNSTARTIEST DIE IN 2009 OM HET LEVEN KWAM IN PORTUGAL NA EEN TURBULENT LIEFDESLEVEN

Ik denk aan die suggestieve film: Body Heat waarin de hoofdpersoon een paar keer zegt: ”It’s the heat!” omdat ie het warm heeft en dan van de weeromstuit weer zijn lul te voorschijn haalt om af te koelen of zich te laten pijpen door een aantrekkelijke jonge dame. 
Is die hitte ook hier een excuus om als degelijk gehuwde liefhebber van travestie een man te gaan bemannen in dameskleding?

Maar voor wat dan een excuus zal ik U zeggen? Ik doe toch niets verkeerds? En moeder de vrouw thuis achter het fornuis zal het best snappen van achter haar vette schort en onder haar haarknotje en mij met haar handen in haar zijde met opgestroopte mouwen uitermate liefdevol aankijken door de vette glazen ter dikte van colaflesbodems in de ziekenfondsfiets die ze op haar neus draagt en bemoedigend toe knikken.

Zo ver is het echte nog niet. Deze avond heb ike en lange weg te gaan. Ik ben binnen gekomen als hetero en hoe zal ik de deur uitgaan? Op handen en voeten met een veer in mijn reet? Ik sta voor alles wijdopen. Het is één maal in de veertien dagen Alles Mag Dag van mijn vrouw.
Ik kijk, luister, lach, huil, praat, bid en bewonder de aanwezige travestieten en transseks uelen. Het wordt steeds benauwder in het lokaal en het gaat ruiken naar externe secre ties. Gassige dampen. De ventilatie werkt niet, de sfeer is drollig, de geur van opwellen de stromen van manlijk zaad, die de bloem en van het kwaad gemakkelijk doen ont kiemen. 
"Heb je je punteslijper niet bij je, schat, ander kun je echt geen punt zetten met je piele moos!" roept een olijk travo met een haartoren die  in de tijd van Brigitte Bardot niet had mis staan.

Slecht travestietenweer trouwens, die temperaturen van boven de dertig. Mascara loopt uit, lipstick druipt als bloed van de lippen zodat de travestieten er als bloeddorstige sex beluste moorddadige vampiers er uit gaan zien.

Het is en blijft een vrolijk volkje, die leden van de T&T club. De sexuele spanning is hoog. Er hangt de prikkelende lucht van onweer en sex in de lucht. 
Een pruik bij dit weer heeft hetzelfde effekt als een dikke bontmuts bij de Huzaren van Bordeel.

Het blijft zomers lang licht dus komen er ook minder travestieten. Velen beleven hun travestie geaardheid in het allerdiepste geheim. Moeder de vrouw thuis achter aardappelen mag het niet weten van die geheime hutkoffer achter een schot op zolder.
Toch mag de club deze avond niet klagen. Tachtig mensen bezoeken deze avond. Van sommigen is de partner mee gekomen. Anderen zijn juist naarstig naar een geschikte partner op zoek. Rechts van mij zit een geheime dame zijn nagels te lakken. Anders voelt hij zich niet helemaal kompleet. Hij heeft niet voor een katoenen bloesje gekozen maar een synthetiese. Zweten geblazen dus! Twee oudere mannen zijn tot dame getransfor meerd en zijn tot in de uitstaande uitdagende puntjes van hun neptietjes verzorgd. 
"Even de tietjes bij punten en de puntjes op mijn I zetten!" roept een travestiet olijk en plukt aan zijn beha met siliconenvullingen.

Wat een werk, denk ik bij mijzelf! Ik zou het er allemaal niet voor over hebben. Travestie is meestal onbetaald dag- en nacht werk! Liefdewerk oud papier! Ik weet dat ik daar veel te gemakzuchtig en te nuchter voor ben.
Deze avond is het hele voltallige bestuur van de Landelijke Kontaktgroep T&T op bezoek om de afdeling Amsterdam te inspekteren. Ze zijn allen als geheime dame verkleed. De avond vordert. Men is al lang aan de wijn, bier of aan de sterke drank. De gesprekken worden heftig er en de versierpogingen openlijker. Ik raak in gesprek met een oog verblindende travestiet met straffe tieten. 
Of ik er al lang kom en of ik zin heb om straks mee naar zijn/haar huis te gaan, vraagt hij. Hij woont sinds een week alleen. Zijn vrouw heeft hem de deur uitgezet toen ze onlangs ontdekte dat hij onder een oude koffer op zolder een tas met dameslingerie, erotiese hulpstukken en make up spullen al jaren lang had verborgen. Hij zegt dat hij besloten heeft dat hij vanaf nu niet anders meer wil dan de hele dag in travestie rond lopen. Zijn vrouw kondigde onmiddel lijk echtscheiding aan. Eén wijf in huis vond ze wel voldoende. Ze had geen zin in nog een wijf in huis als concurrentie, had ze hem overspannen toe geschreeuwd.
Hij had haar uitgelachen en zijn overhemd uitgetrokken om te laten zien dat hij een dure bustehouder van haar aan had. Daarna deed hij zijn pantalon uit en zijn inmiddels hysteriese vrouw zag haar eigen kanten slipje, de strakke jarretel gordel en de nylonkousen aan zijn lijf.
Ze viel hem aan en krabde zijn gezicht open. De sporen zijn handig weg gewerkt met dikke lagen make up. Ze had hem in elkaar geslagen en hij had voor het eerst genoten van haar felle slagen en trappen in zijn kruis, deelde hij mee. Nee, hij had achteraf geen ballast, want hij droeg een kruisbeschermer zoals ze op karate wel dragen. Zijn vrouw heeft haar enkel ver zwikt, dat wel en haar grote teen gekneusd. Hij kreeg voor het eerst deze avond adressen van schoenwinkels voor travestieten. Zijn stijl van kleden is een beetje hoerig, maar soms ook de sekretaressestijl. Strakke korte of lange rokken met een diep split.
Ik voel met hem mee en zeg dat ik hem wil kussen. Hij glimlacht om mijn overwinning op mijzelf. Al snel zitten we te snavelen en te bekken als twee jong verliefden in het park. Het voelt goed. Ik realiseer me dat het niets uit maakt of je nou met een man of een vrouw gaat vogelen, zo lang je maar kunt vliegen!
Later zie ik hem met een andere travestiet gearmd vertrekken. Hij heeft zijn partner voor de nacht in elk geval gevonden. Ik zie aan de natte vlek in mijn beige zomerpantalon dat ik spontaan ben klaar gekomen. Beter mee verlegen dan om verlegen en een echte droogneuker ben ik toch nog nooit geweest. Al tijdens mijn kleuterschooljaren zat ik al bij voorkeur in de natte hoek.
Ik praat met een andere travestiet over het recht voor de man om in een rokje, jurk of op hoge hakken over straat te gaan. Het stoort mij niet, die fixatie op dames kleding van deze mannen. We babbelen verder over karate. Een van hen geeft grif toe als omgeklede man helemaal niet sportief te zijn aangelegd, maar: ”Als ik morgen van mijn baas voortaan in een jurk en een bloesje met een paar flinke tieten mag komen, dan nam ik vier keer per week karateles en loop ik met genoegen elke mand een marathon uit, want als er ook maar één collegaatje een opmerking maakt gaat de beuk er in en niet alleen bij je kleine zusje”.
Om even voor twaalf volgt de mededeling voor de laatste ronde. Het is de hoogste tijd. Saved by the bell. Mijn lippen zijn ruw van de hartstochtelijke kussen. Ik besluit hier vaker naar toe te gaan. Dit is mijn ding en mijn eigen ding is de hele tijd keihard en weet wat hij wil. Zo snel mogelijk er in! Lekker een potje rampetampen. Rond een uur of twee is het echt mooi geweest. Een groep omgeklede mannen gaat als echte dames nog op stap om een man te versieren, want voor hen is de zwoele nacht nog maar net begonnen en ze hebben er zin in. 

Iedereen heeft inmiddels een liefdespartner voor de zwoele nacht gevonden, valt mij op. ”Zwoel” betekent volgens het woordenboek van van Dale niet alleen maar “benauwd,” maar vooral “doordrenkt van zinnelijkheid…” Ik noteer nog even snel het telefoonnummer en adres van mijn zoenpartner en beloof een afspraak voor verdere mondelinge kennismaking te maken , maar loop alleen naar huis en overdenk de avond. Het heeft mij verward die eerste tong kussen met een man. Dit zou eigenlijk mijn wereld niet helemaal moeten zijn. Ik heb plosteling geen zin meer in de dagelijkse obligate neukpartij met Alice deze nacht. Boulevards van passie zijn deze avond voor mij open gegaan. Mijn zuiver heterosexuele gevoelens zijn weg gevlogen op de zwoele wind naar onbestemde verten. Ik zal mijn echtgenote morgenochtend bij het ontbijt een bekentenis doen. Ik heb iets uit te leggen! De fase van jurkangst ben ik voor goed voorbij! Ik ben vrij!
Een fles gekoelde witte wijn in de koelkast zal mijn enige gezelschap zijn tijdens deze zwoele nacht…de slaap kan ik toch niet vatten!

soms

voel ik mij

op de terrassen des levens

eventueel gezeten op een bank

aan de boulevard

met een zok frieten, bitterballen,

kreketten en een berenklauw

ook een zomergast

en dan

ja dan pak ik mijn ezel

die I A roept

en kwast met mijn kwasten

een magistrale meesterlijke

majestueuze zonsondergang

waarbij de zon de zee in zakt

met een visuele plons

op het maagdelijke doek

dat ik verkracht met penselen

op die manier behoor tot de rambos

met toverballen  stelen as kamelen

Ik heb geen vriend, ik hoef geen vrienden en ik wil geen vrienden want ik ben een LONER en een SELF PROCLAIMED LONESOME HOBO op de FREIGHT TRAIN DES LEVENS op weg naar wijde perspectieven en brede boulevards vol mededogen en ook nog vanzelf een HOLY MONK IN THE DESERTS OF WORLD CITIES zodat we het hele pakket in één bij mal kander hebben en er wer eens niets te klagen valt. Over consistent, manhaftig en toch in- en ingevoelig  gedrag gesproken! Ook goeiemorgen!

ONTVREEMD SCHILDERIJ VAN FRED VAN DER WAL UIT STEDELIJK MUSEUM NU TE KOOP (!) BIJ CBK OOST 

9-8-2010 ONTVREEMDING SCHILDERIJ

FRED VAN DER WAL UIT STEDELIJK

MUSEUM AMSTERDAM !

ZO GAAT DE OVERHEID OM MET AAN

GEKOCHTE KUNST VAN BELASTING

GELD! 

FRED VAN DER WAL DE DUPE VAN MIS MANA

GEMENT!

‏
10-08-2010
Aan info@stedelijk.nl, pressoffice@stedelijk.nl
LS,
Toevallig kwam ik er vandaag achter dat een schilderij van mijn hand onder code nummer A35503 Stedelijk Museum Amsterdam ontvreemd is uit de collectie van het BKB en niet terug gekomen is in de collectie van het SMA en nu tot mijn verwondering zich bevindt in de CBK Oranje Vrijstaatkade 71 1093 KS Amsterdam nota bene met afbeelding wordt aangeboden voor 2000 euro.
Het is dus gestolen uit het BKB indertijd.
Ik heb het CBK in kennis gesteld per mail en aangeboden de zaak in de minne te schikken zonder verdere aangifte te doen bij de poltie Amsterdam vanwege diefstal of dagblad publiciteit te zoeken.
Graag verneem ik Uw visie op één en ander en of U in het werk kunt stellen dat het ontvreemde schilderij terug komt in de collectie,
met een vriendelijke groet
Fred van der Wal

Aan m.nijhoff@stedelijk.nl

Geachte Heer Nijhoff,
Toevallig kwam ik er vandaag achter dat een schilderij van mijn hand onder code nummer A35503 Stedelijk Museum Amsterdam ontvreemd is uit de collectie van het BKB en niet terug gekomen is in de collectie van het SMA en nu tot mijn verwondering zich bevindt in de CBK Oranje Vrijstaatkade 71 1093 KS Amsterdam nota bene met afbeelding wordt aangeboden voor 2000 euro.
Het is dus gestolen uit het BKB indertijd maar hoort thuis in het SM Amsterdam.
Ik heb het CBK in kennis gesteld per mail en aangeboden de zaak in de minne te schikken zonder verdere aangifte te doen bij de poltie Amsterdam vanwege diefstal of dagblad publiciteit te zoeken.
Graag verneem ik Uw visie op één en ander en of U in het werk kunt stellen dat het ontvreemde schilderij terug komt in de collectie, want het is mijn beste schilderij uit de 70-er jaren en als zodanig representatief
met een vriendelijke groet
Fred van der Wal

9-8-2010 fred van der wal

Aan cbk@oost.amsterdam.nl
LS,
Een schilderij van mij , formaat 107 x 116 afbeelding flatgebouwen is van mijn hand.
Kunt U mij zeggen hoe dit schilderij in uw bezit is gekomen daar het mogelijk ontvreemd is.
Ik zal ook contact opnemen met de vorige eigenaar in elk geval, daar het indertijd is aangekocht door de gemeente amsterdam en naar mijn informatie ontvreemd is uit een overheidscollectie.
Hoogachtend,
Fred van der Wal

fred van der wal

Aan cbk@oost.amsterdam.nl
LS,
Het schilderij Flatgebouwen door mij geschilderd is ontvreemd bij sanering BKB en niet terug gekomen in de collectie van het Stedelijk Museum Amsterdam onder code nummer A 35503. Ik verzoek U om een oplossing opdat een en ander in de minne kan worden geschikt zonder aangifte te hoeven doen bij de politie Amsterdam wegens diefstal.
Tevens stel ik de staf van het Stedelijk Musuem zo snel mogelijk op de hoogte van één en ander.
Hoogachtend
Fred van der Wal.

cbk@oost.amsterdam.nl


Digitale catalogus | 1 werken


Digitale catalogus | 1 werken

Fred van der Wal
Flatgebouwen
Gem techn. op doek, 107 x 116 cm
Categorie van € 2000,- en hoger
Gereserveerd
Nummer: 476001

Reserveer Bewaar

cbk amsterdam

oranje-vrijstaatkade 71
1093 ks amsterdam
t 020 2535456
cbk@oost.amsterdam.nl

Cher Fred van der Wal,

Coucou c'est nous
Le nec plus ultra des marches pour tous les amateurs d'art.
Qui sommes-nous?
Présenter vos productions artistiques n'a jamais été plus facile.
A partir de maintenant, tous les artistes peuvent presenter leurs oeuvres aux amateurs d'art du monde entier. Occasion unique à la fois pour les jeunes artistes et ceux qui ont de l'expérience, pour les amateurs et les professionnels.
Notre site sur le web de création récente a pour but de devenir le lieu d'exposition et le marché de l'art le plus vaste de tout le web en France et ailleurs. En fait ce sera le lieu de rencontre de tous les créateurs et amateurs d'art.
Son nom est Coucou c'est nous
Ce site accueille toute personne désireuse d'exposer, de vendre et d'acheter d'art.
Si, chez vous, vous avez une oeuvre d'art quelconque que vous voudriez montrer à un vaste public d'autres amateurs d'art, alors coucou est votre galerie (virtuelle).
La seule condition est que l'oeuvre d'art soit unique. Ce qui signifie que des motifs imprimés signés (des lithos par exemple) sont acceptés.
Tout ce que vous avez à faire est de s'inscrire et prendre une photo numérique de votre oeuvre et de remplir un formulaire sur le site.
Exposez vos oeuvres d'art sans aucun coût
Vous pouvez faire de la publicité pour 5 oeuvres sans frais pendant 6 mois. Après ou pendant cette période vous avez la possibilité de commencer une galerie personnelle de 25 oeuvres maximum.

FRED VAN DER WAL JULI 2010 COULOUTRE. MIJN TEGENSTANDERS? STUK VOOR STUK DROGE, VERKRUMMELDE KURKEN! EEN KRUISBEET EN ZE TREKKEN GILLEND AF ALS MAGERE SPEENVARKENS DIE HET KOUDE STAAL VAN HET VLIJMSCHERPE MES AAN DE STROT VOELEN GEZET!

KLINKT DAT EEN BEETJE CRU? HET ZAL WEL WEER! GOED IS HET NOOIT OF HET DEUGT NIET! DE HOLLANDSCHE ZIEKTE! DE HOLLANDER IS DOORDESEMD MET HET ZUUR VAN DE KINNESINNE EN NAIJVER EN DAT MOET DE HOLLANDER SNEL AFLEREN!

ACH, LIEVE LEZERS: DE KUNSTENAARS STIEL IS EEN PRACHT VAK, MAAR EEN HARD VAK, DAT REALISEERT DE BURGERMAN ZICH TOCH NIET TEN VOLLE EN DIENT DUS EERBIEDIG TE ZWIJGEN ALS FRED VAN DER WAL (UNVERFROREN GENIE IM VIERTELTAKT) VOORBIJ KOMT!

GROOTMOEDIG AANBOD FRED VAN DER WAL AAN ZIJN VELE VERONGELIJKTE KRITIKASTERTJES ONDER DE LEZERS! TAKE YOUR PICK, FOLKS! OPPORTUNITY KNOCKS!

Om minderwaardige en opzettelijk denigrerende kwalifikaties ten aanzien van mijn werk en CV door jaloerse webloggertjes nu eens even voor goed te ontzenuwen en hun kinnesinne te smoren in de braadpan een korte samen vatting van de laatste 7 jaar van mijn leven en werken als genie:

2002. Fred voor het eerst na 24 jaar met werk vertegenwoordigd op door de Fryske Kultuerried georganiseerde expositie. De van der Wals verhuizen 3 jan. 2002 na 24 jaar tegenwerking door Friese en Groningse “collegas”, tevens gedwarsboomd door de Friese galerietjes, de Friesche Kultuerried en de Friese pers, naar hun bungalow in Limburg en vandaar uit in sept. naar midden Frankrijk. De van der Wals verkopen huize Lekkerterp (aangekocht voor 180.000 gulden) voor zes ton en kopen grote longère met 14 kamers in Frankrijk. Begin grote verbouwing Maison l’Ermitage, Couloutre door het echtpaar van der Wal.
2003. Atelier febr. 2003 afgebouwd en in gebruik genomen. Diverse bezoeken aan Parijs. Uitnodigingen voor tentoonstellingen in Frankrijk. Kennismaking met New Yorkse schilder Sidney Klein, die de van der Wals vraagt naar New York te komen. Kennismaking Parijse kunstschilder Michel Chapellier.
2004 Briefwisseling met kunsthandelares Janna van Zon. Uitnodiging om deel te nemen aan herdenkingstentoonstelling Dieuwke Bakker in 2005 Galerie Mokum, Amsterdam. Aankoop tekening van 1500 euro voor de Dieuwke Bakker Collectie. Lid Le Groupe Nevers. Weblog Punt.nl herop gestart.
2006. Uitgenodigd als “Kunstenaar van de Maand” door Pulchri bestuur, maar weigert tentoonstelling Pulchri Studio te Den Haag. Kennismaking met de flamboyante kunstena res Isis Nedloni. Fred start weblog Volkskrant. Fred en Isis worden geweerd van de website “Schrijversweb”.
2007. Telefonisch Intervjoe HP over Henk Helmantel. Fred cancelt deelname aan de Biennale van Florence en de Salon du Dessin te Parijs. VU Amsterdam cancelt deelname Fred aan over zichtstentoonstelling van veertig jaar verzamelen door de VU directie. Lid Nederlandse Vereniging Van Tekenaars. In voor bereiding enkele verhalenbundels en een voorwoord bij de bundel “Hekel” van Isis Nedloni. Publiceert verhalen op Basic Publishing. Mail van de Friese Galerie Zofier “U bent geen professioneel kunstenaar”. Kennismaking met Moderator “Basic Publishing” Gil Heuvelmans te Gent. Ontmoeting Gentse dichter Coenraad de Waele te Gent. Ontmoeting Herman Brusselmans in Paters hol, Gent. Bliksembezoek aan de internationale animatiefilmer Gerrit van Dijk en zijn echtgenote Cilia, Haarlem. Fred weigert uitnodiging “Biennale of Drawings 2008 Tsjechië” en uitnodiging door Friese Galerie La Lanka. Aanbod column op website Lucaswas hier. Drs. Huub Mous publiceert op zijn weblog onder de kop “Ostracisme in Friesland” over de boycot tegen het werk van Fred van 1978 – 2002. Invitatie Biennale Florence Fortessa Da Basso. Interview met een aardig beschonken Fred voor regionale TV en radio omroep Mercurius, Leeuwarden. Voor de tweede keer miljonairsstatus bereikt. Drie dagen schor sing door hoofdredactie Volkskrantweblog. Ruzie met acteur Wil van Selst in café Sligting, Santpoort. Bijgelegd onder sloten drank en veel gelach.
2008. Invitatie International Art Fair Salz burg. Invitatie Art Fair Akzenta Graz. Invitatie Galerie Mannheim. Invitatie Int. Management Org. voor de Duitse markt. De selectieve kunstenaar cancelt de aanbiedingen. Mail van Instituut Collectie Nederland dat er 70 werken van Fred van der Wal in de collectie aanwezig zijn. Fred wijst contracten met Mayer Marketing Org. Mannheim en Peter Boehner Galleries, maar ook de Art fair te Salzburg en de Akzenta te Graz af. Mail van Gemeente Archief Amsterdam dat beslissing om de tot 2065 gesloten BKR dossiers in te zien in heroverweging wordt genomen. Ontvangst per post BKR rapportagedossiers met onthullende feiten. Bezoek aan Parijs. Invitatie Salon d’artistes contemporain 2008, Genève. Geweigerd als deelnemer Kunst week.nl door Haarlemse directeur D.P. Vermelding Encyclo, Online Encyclopedie.
Tweede invitatie Galerie Boehner. Invitatie Affordable Art Fair. Deelnemer aan Write(s)history met verhalen. Breuk met de alcohol doordrenkte Kennemer kliek rond café De Halve Maan. Invitatie Art Domain Gallery Leipzig. Geweigerd door Benno T. voor website overzicht Nederlandse kunstenaars. Invitatie Biennale Florence Fortessa Da Basso.
2009. Invitatie Biennale Florence Fortessa Da Basso. Verhuizing van uit de Bourgogne naar Nederland. Invitatie Biennale Floren ce. Publicatie eerste boek “Schrijversblokkade” bij uitg. WWAOW. Geselecteerd als reporter voor Vijftig Plusser. nl website. Afdeling literatuur en muziek. In voorbereiding tweede boek. Briefwisseling met kunstenaar/organisator John Cordell en zijn dochter, schilderes Renée Samuels. Kennismaking Engels schildersechtpaar Lee Woods en Jane Whiteridge. Publicatie gedicht in bundel Writehistory.
2010. Interview TV Omrop Fryslan. Interview International Magazine Vice. Elf werken Fred van der Wal spoorloos uit ICN collectie. Mail uitwisselinge met ICN. Schilderij van de kunstenaar ontvreemd uit Stedelijk Museum Amsterdam. Mailuitwisseling met Stedelijk Musuem. Dertien werken van de kunstenaar naar het Rijks Museum Amsterdam. Vermel ding in Marquis Who’s Who. Voorbereiding bundel met tekeningen van Isis Nedloni. Opname verhalen en gedichten in bundels uitg. Writehistory.

EEN IEDER-VRIEND OF VIJAND, BLANK OF BRUIN, MAN OF VROUW, HOMO-, HETE RO OF BISUWEEL, DIE ONWAARHEDEN IN MIJN CV KAN AANTONEN KAN EEN KUNSTWERK VAN ONZE ALOM GERESPECTEERDE KUNSTENAAR FRED VAN DER WAL UITZOEKEN!
HET ZAL WEL ERG STIL BLIJVEN AAN HET WEBLOG FRONT IN DEZE EN OOOOH, BOY, IT FEELS SO GOOD!

...WANT FRED VAN DER WAL LACHT WAT AF ! UIT VOLLE BORSTEN!

Epiloog:

Gedurende enige tijd zijn er door webloggers felle verbale aanvallen gericht op de man van de Eeuw'ge vrede, onze alom geliefde Fred van der Wal. De regelmatig belaagde en soms zelfs fysiek bedreigde kunstenaar heeft zijn weerwoord uitvoerig gegeven met diverse weblogs en elke verdenking teniet gedaan ten aanzien van het waarheidsgehalte zijner CV en expositie vermeldingen.
Een enkeling meesmuilde klagelijk dat ik het "hard" wilde spelen en "dattie dat ook kon als ie wilde", maar waar een wil is daar moet ook een weg zijn, anders loopt men een Cul de Sac in, voegde Fred van der Wal er grootmoedig aan toe. 

Welnu, lieve lezers, de doorgaans goed betaalde klagers weten niet eens wat hard is vanuit hunne gerieflijke posities met de billen op het fluweel van de overheid of het bedrijfsleven.
Een en ander heeft geresulteerd in het definitief afstand nemen door onze kunstartiest van een aantal weinig aangename pennevoerders die hij toch al zelden of nooit las en het niet meer bezoeken van komende weblogborrels.
Men kan weer opgelucht adem halen in het weblogplantsoen en verder gaan waarmee men bezig was!
Slechts de ware kunstenaar (fred van der wal dus) kent de hitte des daags en de koude des nachts en het zijn sterke benen die de weelde dragen, de artistieke sluipwespen en

bescheten strontvliegen vallen af of zitten al of niet tijdelijk opgesloten in een leipespeis of het dolhuys.
En zo hoort het ook! In kunstenaarsland geldt The Survival Of The Fittest! En als iemand fit is...

 

FRED VAN DER WAL IS NIET DE RATTENVANGER VAN HAMELEN MET MUIZENVAL VOOR VLIEGENGOD 1986 GARYP GREATE BUORREN 63

BREAKIN' NEWS: VERKRACHT DOOR EEN MUIZENVAL & TOCH GELUKKIG! (DEEL 2)

De afgelopen acht jaar heeft Frank Forrest in totale afzondering geleefd in zijn zwaar beveiligde huis Maison L’Amitié in de Bourgogne waar herten langs het hek van zijn huis lopen en slangen in de tuin leven. Op  tafel ligt naast een rijmwoordenboek een doorgela den parabellum schietklaar. Hij weet dat collegaatjes met niet meer dan vijf jaar lagere school en elf jaar gekkenhuis hem op de hielen zitten in hun psychotische wanen.

Frank heeft vijanden onder kunstenaars en lust ze rauw als ex-commando. Bij de stoottroepen hielden zijn slapie en hij er elke stoot onder en ging het niet goedschiks dan maar kwaadschiks. Ze hadden genoeg geoefend op hun plunjezak.

"Denk maar dat het je meissie die voddenbaal" had de sergeant grijnzend gezegd en de middelvinger in de linkerhand op en neer  bewoog als in militaire kringen internationaal bekend neukgebaar. En geoefend hadden ze met het hele bravo peloton als bos apen.

In no time waren ze Bokitos geworden, bereid om voor elk wijf over een brede gracht te springen met volle bepakking en het koude, naakte staal van de bajonet in de aanslag.

Hoofdfiguur in zijn flinterdunne novelle is Weppie Website, een ex-sleepboot kapitein van de binnen duwtrekvaart, waar heel wat misstanden in de werksfeer plaats vinden op de platbodems en dekknechten bij bosjes lazerus over bood slaan of geslagen worden door de kappie met een los geschroefde houten handspaak van het stuurwiel.

De hoofdpersoon komt na ontslag door een brug te hebben geramd met een te hoog opgeladen bak met containers tijdens een speurtocht bij een survivaltrining in Friesland langs Kollum, de plaats waar zijn voorouders vandaan komen en ontmoet daar in de dorpskroeg een pendelaarster die samen leeft met een homosexuele astroloog, Quillaume Vinaigre du Rivage, die voor een keil en een aai over zijn kale bol en ergens anders gratis een horoscoop trekt van iedere bezoeker.

Via een intensieve cursus Hogere Wichelroedeloperij tussen de dijen van de pende laarster maakt Weppie met zijn op en neer wippende pendel voor het eerst kennis met het Ongeziene en krijgt contact met een magiër uit het jaar nul, die geïncarneerd is in Quillaume, maar in zijn vorige incarnatie een vrouw was die in het kraambed stierf dus vandaar de connectie met de duwboottrekvaart en de fixatie op het duwtrekboot bedrijf. Het kind werd met het badwater weg gegooid nadat het na veel duwen en trekken uit elkaar getrokken was. Trekpleisters en douwwormen hielpen niet meer om de zaak bij elkaar te houden en de zuigeling lag toch te gillen als een half geslacht speenvarken, dus er was niks aan verloren toen ze het wurm bij de achterpoten tegen de pas ge stuukte muur kwakten met een gezamenlijk geuit: "Eén twee drie in Godsnaam" waar ik als weblogger wel wat op tegen ben omdat een ijdel gebruik van Zijn Naam In Den Hoge lijkt en dat zou onder het nieuwe kabinet niet moeten, kunnen.

In elk geval was met het ombrengen van de boreling weer een probleem minder op de aardkloot geschapen.

Alle partijen tevreden en de vader lachte in zijn vuistje, die had tenminste niet het zoveelste hongerige mondje van een hongerlappie te voeden in zijn eigen gebouwde lekkende plaggenhut, dus die ging de kroeg in en viel na afloop stomdronken van de loopplank af het kanaal in waar een meerval van twee meter hem in zijn ballen beet en dan ben je gelijk verlamd en gaat gillend onder water om nooit meer boven te komen, dat weet mijn kleine zusje ook, die nogal eens de beuk er in gegooid krijgt om sneller groot te groeien. De verharding slaat nu eenmaal breeduit toe en dat kweekt geen Underdogs (onderhonden) maar Upperdogs (bovenhonden) bij de ronde van Vlaanderen.

Laten wij ons echter  bij de literatuur houden en de pedagogische kanten van het leven over aan de beschimmelde, benauwde, benepen, bekrompen, bedaagde en bescheten schoolmeesters met een latent paedophiele aanleg, anders word je vanzelf geen schoolmeester.

Een novelle van het type roman nouveau werd het, met een open einde en een totaal gebrek aan enige samenhang, maar dat geeft niks, dat maakt een goeie indruk op de weblogger die verder niets leest dan de strips van Tom Poes en het spinnen van schapenwol verslijt voor een diepzinnige culturele activiteit.

Hoe diep kan een mens gezakt zijn?

Uw verslaggever weet het niet en wil het niet weten.

GRIJS GEMOFFELD EN NOG NIET GAAR

Dankzij de ingebakken grijs gemoffelde ijzeren dicipline trekt Frank zich elke morgen om zeven uur terug in zijn schrijfhut, die sprekende gelijkenis vertoont met het houten huisje waar Roald Dahl zijn boeken schreef. Hij noemt het huisje “De Kotshut” hetgeen alles over het scheppingsproces zegt. De kunstenaar lijdt en wie lijdt verbetert zichzelve want lijden zuivert lekker uit. Alleen uit leed wordt kunst geboren, zo heb ik begrepen uit een omvangrijk, prachtig boekwerk dat mij is opgestuurd door de vriendelijke drs Marina R. van het ICN. Het eigentijds vorm gegeven boek, geschreven in een helder, dynamisch proza door de op het eerste gezicht bescheiden, jeugdig ogende Fransje van K., als promotie onderzoek, oogt prettig en inviteert de lezer tot bladeren, een boek, dat voor schrijver dezes, ik dus als ondergetekende van deze weblogbijdrage, leest als een spannende detective roman. De schrijfhut van Frank, achter in de tuin, leunt tegen een oude muur die op instorten staat. Niet ver daar vandaan ligt een oude begraafplaats waar het ’s nachts spookt; Op de helling aan de overkant van de rivier ligt een ruïne waar na twaalf uur lichten worden gezien die niemand kan verklaren. Het percentage zelfmoorden ligt hoog en menig inwoner hangt de oude heidense leer van de magie aan. Frank heeft er zelf mee kennis gemaakt. Hij had last van een wrat aan de binnenkant van zijn hand die hem het schrijven bemoeilijkte. In het café La Place ontmoette hij een in het zwart geklede man met een grote flambard op het hoofd. Hij leek op de Nederlandse auteur Richard Klinkhamer. Een onheilspellende figuur met een duivelse blik in de koortsachtige ogen. Hij zou zijn vrouw vermoord hebben, door de gehaktmolen gedraaid en het residu aan de vogelens des velds gevoerd. Opgeruimd staat netjes en wat je anders met een dooie? Om een lang verhaal niet al te kort te maken; de man was bedreven in zwarte en witte magie, dat had hij geleerd in de Ecole Superieur de la Magie Sexuelle in Laquépie, Zuid Frankrijk, waar Serge M. een Café Tabac dreef, zo nu en dan na discotheek bezoek in een greppel reed of andermans band lek stak in een jolige bui. In elk geval had de sinistere caféganger de remedie bij uitstek voor de wrat. De auteur moest exact om twaalf uur de krant Le Canard Enchainé begraven op een plek achter in de tuin, een kip slachten en het bloed over de plek sprenkelen om daarna een formule uit te spreken waarbij een bepaalde demon werd opgeroepen, dan zou de wrat onmiddellijk genezen zijn. Frank geloofde er niets van maar verzekerde de man dat hij zijn raad zou opvolgen. In plaats van het ritueel keek Frank die avond naar een TV Cinq uitzending van de bejaarde Francoise Hardy die met zilverwit haar in een knotje wat af zat te bazelen over haar astrologische kennis of over haar tophit uit de zestiger jaren waarin ze wat doorzeurt over jongens en meisjes die geen of wel een jongen of een meisje hadden. Tienerleed dus. Twee weken later komt Frank weer het café in waar hij de man in het zwart misprijzend in zijn richting ziet kijken. “Je hebt het niet gedaan, hè, kleine Hollandse klotebibber!Ik zal je nog eens bezweren! Alsof het allemaal vanzelf komt in het Ongeziene!” zegt de man verongelijkt. Frank probeert eerst nog te ontkennen. Dan toont de man de binnenkant van zijn eigen hand en laat de wrat zien die op dezelfde plaats zit als die van Frank. De schrijver verlaat in opperste staat van verwarring het pand. Thuis gekomen draait hij de song van Johnny Cash “ The man in black” en daarna “ I put a spell on you” van The Animals met Eric Burdon. Vlak bij het kasteel ligt de begraafplaats waar het graf ligt van de beroemde poweet Charles du Chagrin. De dichter wijdde de onsterfelijke powemen voornamelijk aan de dorpsbewoners en een onsterfelijk gedicht aan zijn moeder dat hij schreef op drie jarige leeftijd om op zijn vierde levensjaar al reeds hele aubades te brengen aan de sponde van zijn maman die jong overleed aan de Vliegende Tering zoals het behoort in kunstenaarskringen, waar de dood rond gaat als een brullende leeuw, ziende wie hij kan verslinden. Volk genoeg op de been. Op de grafsteen van de dichter is veel zeggend de tekst gebeiteld: “Komt het vandaag niet dan komt het morgen ook niet!” In het Frans uiteraard. Te moeilijk voor het doorsneewebloggertje, dus voor het gemak maar even vertaald. Het interieur van schrijfhut Kotshut wordt gedomineerd door een grote houten stoel met rechte rugleuning. Op de plaaten waar polsen en enkels zich bevinden zitten brede leren riemen. Zwepen, riemen en ander speelse materialen uit het SM sirkwie hangen keurig gerangschikt aan de muur of zijn uitgestald op een lange ruw gedisselde zelf getimmerde houten tafel. “Voor de broodnodige inspiratie, want met leer meer sfeer en pijn is fijn, doch pijn wel even met mate en langs lijnen van geleidelijkheid op te voeren en dan nog uitsluitend en alleen als het gekoppeld wordt aan seksjuwelen impulsen met een breed spectrum en variabel in intensiteit en frewentie, behoedzaam draaien aan de knoppen valt aan te bevelen, het vlees is immers programmeerbaar, de mens als metafoor voor de computer (of omgekeerd) en na een goede fine tuning optimaal functioneel, anders is het leven geen vol ei maar een lege dop en get your kicks on route sixty six! Of was het nou route eighty eight?” verzucht de vergeetachtige auteur, die ook wel eens wat anders wil als het schrijven niet wil vlotten. En voor dat “wat anders willen” zijn daar de vrouwelijke fans, die zich met liefde laten in binden gelijk een nog niet open gesneden antiek boek met goud op snee in lederen kaft gebonden. Lichte beschadiging, beschadigngen aan de rugband, ezelsoren aan de paginas van het boek des levens of watervlekken in de slip geen bezwaar. De auteur neemt het niet zo nauw als man de wereld! Aan de muur hangt een levensgrote foto van Juliette Greco in een uitdAgende pose. Het is één en al retro wat de klok slaat!

MODERNE VROUWEN EN HUN KANOS. PEDDELEN MAAR!

Meestal schrijft en schildert hij de hele dag. Tussen door eet hij een stuk droog stok brood met een glas sojamelk. Voor de nodige beweging maakt hij een wandeling, waarbij hij op de viersprong vier keuzes heeft. Na een uur wandelen realiseert hij zich plotseling dat hij de weg toaal kwijt is en veel beter een rondje rond de kerk kan lopen, vlak bij de auberge, tegenover het gemeentehuis. Hij overpeinst dan de diepe waarheid dat hij inmiddels heel wat meer dooie mensen kent dan levendige, ook onder de nog levende mensen. Zoals het overgrote merendeel van de ouwe jongens krentenbrood generatie overdenkt hij zijn lot en slaakt de kreet: Mijn Godt! Hoe velen hebben niet al een enkele reis naar de grote finale geboekt op hun twintigste en berusten in hun zelf opgelegde lot? En wie gaat de veerman betalen als er niks te halen valt? De doodsrivier even over peddelen op je eentje dan maar in je kanariegele kano? En over en kano gesproken: hoord ehij onlangs niet op een terras twee jongedames in gesprek die aan elkaar vroegen of ze nog haar op hun kanos hadden! En hoe enigjes hij die uitdrukking had gevonden en spontaan de ladies een Long Drink aanbood om het moment van verbaal klaar komen uit te stellen, want koud in de mond, heet in de kont! En met die wijsheid, lieve webloggertjes en webloggerinnen, moeten wij het vanaag dan maar doen! Ik dank U voor Uw aandacht!

Fred van der Wal 18 aug. COULOUTRE

(wordt vervolgd)

FRANK FORREST THE THIRD MET ZONNEBRIL EN VAN GOGH HOED ZEGT OVER HET LEVEN: DOOR SCHOFFELEN TOT JE SCHEEL ZIET MET JE HELE HANDEL & JE FLES ROZE SJAMPIE ALS DE EERSTE DE BESTE PATSER, DAT IS MIJN LUST & MIJN LEVEN! 

VERKRACHT DOOR EEN MUIZENVAL EN TOCH GELUKKIG (HOOFDSTUK 1)

Een vrolijk gelach weerkaatst tegen de muur van de tegenover liggende verlaten boerderij. Onze verteller met zonnebril en rieten van Gogh hoed zit op één van zijn terrassen en schuddebuikt al weer van het hysterische lachen op de vroege ochtend. Een in- en intevreden man, die sinds kort niet meer drinkt, maar ook niet minder.
"Gotsallemetruttenbollen nog an toe! Wie zet de ferryman effe over met Melina Melitta! Koffiefilters dus! Nee, dan liever roze sjampie achter mekaar opklokken!", kan hij nog net uitbrengen voorhij een schallende boer laat ontsnappen aan zijn strot. Een Mocking Bird fladdert verschikt op van de achter 't huis gelegen Mocking Bird Hill waar het wemelt van de mokkende vogels, maar niet van de Nederlandse vakantiegangers. 
"Nee, nu zullen we het helemaal krijgen ! Verkracht door een muizenval…waar een wil is daar is ook een weg ! Ik heb het bericht zelf gelezen op de voorpagina van De Telegraaf.
Dan wil je weten hoe ie ‘m dat geflikt heeft. Per ongeluk een potje solo liggen buik schui ven in de bosjes met de zon op je blote reet omdat de zon een echte Hollandse jongen bloedgeil maakt? Heeft ie me toch alle geluk van de wereld gehad want voor hetzelfde geld had ie een wolfsklem aan zijn leuter gehad en dan had ie er helemaal af gelegen of was ie in een zwart gat verdwenen. Kosmisch, hè! En hoe staat het nu met zijn klepel en klokkespel ? Tot pulp geplet ? Als je er wat pikkels op gooit en ‘m even laat aanbakken is het met een zoetzuur augurkje en gefruite uitjes misschien nog wel te vreten ook als een puntzak broodje overrejen als je spaakbeen en ellepijp tussen de bloederige derrie uit vist! Heb je dat gelezen van die SM Meester die een slaaf zijn l*l er af sneed en daarna in de koekepan gooide en hoe taai dat ding achteraf was? Niet te vreten ge woon, alhoewel op de voorhuid nog wel te kauwen viel, dat was net chewing gum met een apart smaakje! Zoiets kan toch ook alleen in Duitsland gebeuren, daar hebben ze een lange traditie op dat gebied! Daarom gaat het er ook zo goed met de economie!" 

Kunstschilder/auteur Frank Forrest woont en werkt in Maison l’Amitié op het platteland van de Bourgogne. In Nederland en in het bijzonder in Friesland wordt hij door critici, collegas en galeries nog steeds niet gewaardeerd en buiten gesloten, maar hij blijft er opgewekt onder. Het lijkt hem allemaal al lang niet meer te deren.

Hoe vaak zingt hij niet op gevoelige wijze dat symbolische prachtlied: "Krijg nou allemaal maar de kolere en de tiefus an je lip en de reetkeeskanker an je billen, na je laatste wip?" En is ie de tekst van dat Nederlandse lied vergeten galmt het "What a day for a daydream" over de naar honey poney geurende velden, citroengeel van de bloeiende koolzaadplanten. Om brood dronken van te worden!

RARE VERHALEN

"Verkracht door een muizenval ! Ik las alleen de kop in de krant. Wat een bak ! Hahaha ! Het zal wel weer een Fries met een SM hobby zijn die dat moet over komen. Zeker bezig met het bestrijden van de buidelrat in zijn wrakke roeiboot en toen met zijn lul in een val gelopen tijdens de gondelvaart in Oldeboorn. Nou, die is door het oog van de naald gekropen, zeg ! Die kan zo door naar die ouwe opoetjes van de Friese costuum commis sie met zijn stuk folklore!"
We lachen wat af deze goede morgen om de rare verhalen van de vrij gevochten kunste naar. Om zijn broer die aan lager wal raakte om in een Haarlemse steeg na een klap met een honkbalknuppel in zijn megere kippennek om het leven kwam en zijn zuster die nog steeds op hoge leeftijd de meest vreemde strapatsen uit haalde op haar duivenplatje in een achterstandswijk in Amsterdam. Zijn vader die een zelfmoordpoging ondernam waar de kinderen bij in huis tijdelijk waren in afwachting van een beschikking van pro juventute waarbij ze naar weeshuizen zouden gaan en die vreemd opkeken toen hij zijn kop in de oven stopte en de gaskraan open draaide. De ontploffing die volgde daar spreekt men nu nog over in de Utrechtse straat te Amsterdam.
“Toe vader, drink niet meer !” moet het oudste kind nog net geroepen hebben voor de explosie. Het heeft niet geholpen.
De suicide pleger was een flamboyante marktkoopman die wel wist hoe hij het publiek vast moest houden met zijn bizarre verhalen over het intiem van zijn eigen vrouw : LAG ZE WEER MET BANDEN PECH IN D’R BLOTE TUMTUMMTJE BIJ DE BUURMAN ACHTER LIGUSTERHEG AMECHTIG TE HIJGEN TOT IE NAAR BUITEN KWAM MET DE MATTENKLOPPER OM ER OP LOS TE TURVEN WANT ME VROUW WAS BEROEPSMASOCHISTE DIE HIELD WEL VAN EEN PORTIE KLOP EN DAARNA VAN JE HOP HOP HOP ER BOVEN OP!
Waarmee hij dan met dat soort gore praatjes geraniums op de markt trachtte te verkopen die gewoon de potten werden uitgerukt onder homerisch gelach van de omstan ders , die wel een vrouw onvriendelijke joke hielden op de vroege maandag morgen. 
Zijn verhaal ging dan meestal over de werkzame lente voor de berken met klamme loten en de effecten achteraf op vreemdgangers met lamme kloten die regelmatig bij Jan Bik in Haarlem langs gingen om hun ondernavelse wekker lekker op te halen met hun zweetstekker. Dat was vlak na de grote oorlog toen er nog weinig speelgoed op de markt was en de mensen vijf jaar lang niks anders omhanden hadden dan de hele dag te liggen neuken terwijl de bommenwerpers over vlogen. Er was nog geen TV, de radios en fietsen waren door de bezetter in gepikt, sandalen waren kunstig uit oude autobanden gesneden, doorzichtige jurkjes uit stof van gevonden parachutes, ribbelcondooms waren nog niet op de markt en van Oompje Condoompje uit de Zakstraat naast firma Geylvoet, een groothandel in naaimachines, had nog nooit iemand gehoord. De homootjes deden het nog in het geniep met hun pieperdjes in de bosjes en Jos Brink, Gordon en Gerard Joling waren als relnichten nog niet uitgevonden. Criminelen werden naar de kolonieën geloosd en kinderverkrachters zonder pardon of verdoving gecastreerd. Ballen er uit, bebloede boerenzakdoek voor het kruis en daar is het gat van de directeur, pardon…deur! Affakkelen die handel met harde hand.

BRIL OMHOOG SVP 

 In onze kerk zat iedereen stijf rechtop en loerde onder de preek naar andermans wijf met een broek vol naasteliefde. Ouderlingen die bij meneer de dominee thuis waren geweest spraken achteraf wat besmuikt over het kleinste kamertje, een niet nader te noemen klein vertrek, waar zelfs de koningin regelmatig voor door de knieën gaat en daar hing boven de spoelbak een ruw gedisseld perenhouten schildje met de kunstig met een soldeerbout ingebrande tekst  "KNOLLEN RAPEN DOET HET GAT GAPEN" en een tweede bordje  "HEREN DOE DE BRIL OMHOOG WANT DE WIJVEN ZITTEN OOK GRAAG DROOG". 
Zo onaangetast de Bourgogne nog steeds er bij ligt, bevindt zich ergens in de Nièvre het buiten van Frank Forrest omgeven door een Engelse, romantische tuin met paadjes, terrassen, rozenstruiken, vruchtbomen op een ruim kavel van meer dan een halve hectare ; zo wrak is de tafel waaraan onze kunstenaar en Uw verslaggever nu zitten.
“Bij warmte is dit de slechtste plek om te zitten, dan zijn de bezoekers het snelst opgerot als het begint op te warmen, terug naar van weg geweest, want aan mensen die hier wat tegen mij aan komen leuteren heb ik geen behoefte, daar zorgt de koperen ploert wel voor dat ze in no time opzouten. Het gaat vandaag trouwens al tegen tien uur erg warm worden. Ik denk niet dat U het lang uit houdt en anders laat ik de kettinghond wel even los, dat beest heb ik met opzet erg vals gemaakt door ‘m flink te trappen onder zijn ballen, dan worden het betere bijterdjes, net als mensen. Vroeger, toen ik nog wel eens uit de krammen kon schieten, trapte ik elke bouvier die ik tegen kwam zijn ribben door zijn vacht naar buiten en trok ik voor de lol brandende kolenkachels uit de muur om daarna een paar mud briketten er achter aan te smijten.

BOKITOS IN DE KUNST

Ik had hier een keer een collega schilder, die haalde na een vrolijke drankpartij zijn lul uit zijn broek om in opperste vrijmaking tegen een conifeer aan te gaan staan pissen. Dat kan ik natuurlijk niet hebben. Nou, Bello wist er wel raad mee ! Eén hap en weg was zijn hele zaakje ! Dat heeft toen nog een proces opgeleverd, maar in Frankrijk begint zo’n Nederlandse schilder helemaal niks, dat is geseponeerd. Ik noemde het slachtoffer Bokito vanwege zijn sprekende gelijkenis met een orang oetan. Je hebt van die mensen. Ook in de kunst wemelt het van de Bokitos!"
Ik kijk naar een groot gat in de tafel.
 "Er hing vorig jaar een grote, zware industriële lamp boven, die ik op een brocante had opgescharreld, een loeier van een ding van over de honderd kilo waar een soort enorme gloeipeer in ging van wel tienduizend watt die je in ouderwetse vuurtorens tegen komt. Alleen kon het plafond het niet houden dus dat ding stortte met een kutklap dwars door die tafel. Als ik er onder had gezeten lag ik nu de madeliefjes vanuit mijn rottende grafkist naar omhoog te douwen in de lente en de krokussen er achter aan, hahaha ! Dat zou mijn wijf wel goed zijn uit gekomen, had ze de hele poet voor zichzelf kunnen houden, hahaha!"

NATTE BENEN

Als Frank Forrest lacht, gebeurt er iets merkwaardigs in het klepppen en ventielen sys teem van zijn wakkere inborst met de pacemaker om op snelheid te komen en zijn door de drank aangetaste strottenhoofd. Er hoest, gorgelt, ploempt, piept en plurkt van alles in zijn binnenwerk als die stem van schuurpapier aan de wellustige rood geverfde lippen ontsnapt. Alsof een honderd jaar oude tractor plotseling een dot gas geeft en een zwarte rookwolk uitbraakt. De bulderende hoonlach van onze uit zijn mond ruikende artiest roept plotseling sterke associaties op met een instorten de ruïne die net door een team slopers met explosieven wordt opgeblazen.
Hij is nu achter in de zestig meer nog berensterk behalve de champignon micose be smetting in zijn voortdurend vochtige onwelriekende vochtige liezen die een stinkende etter afscheiden en waar de paddenstoelen welig op tieren als op paardenmest en soms zelfs zijn oren uit ploppen . Om over zijn natte benen maar te zwijgen. Een Scorpio bij uitstek met zijn viespeukerij volgens de huis-, tuin- en keuken wichelaar Wim Dozijn, die de horoscopen per gros trekt in zijn bejaardenwoning alsof het niks kost. 
Het vergif zit bij een Scorpio in zijn staart. Daar kunnen de vrouwtjes over mee praten die hem niet iets beter hebben leren kennen tussen de zure lappen. Stuk voor stuk na het tweede gebruik als keerkring piepel nu al jaren lang veranderd van bloeiende vrouwen met strakke borsten en willige heupen in tandeloze, monomaan mompelende, mummelende, afgetakelde, rond schoffelende besmetbakken. Rijp voor de sloop en de kliniek voor geslachtsziekten of het leipespeis. 
Toch zit onze kunstenaar regelmatig nog vol manlijke hormonen die er uit moeten, zoals zijn hoofd persoon Henk Hetebroek uit zijn laatste novelle "Met jouw waldhoorn tussen mijn alpen". Als de hoofdpersoon hikt spat het sperma hem de bek uit als bijkomstigheid. Een eigentijdse zedenroman met sociaal realistische ondertonen voor de rijpere lezer! 

NIEUW AMSTERDAMS PEIL

Het talent dat hem in staat stelde in twee talen te schrijven en vooral aan het Nieuw Amsterdams Peil te ontstijgen, begeesterd hem nog elke dag, zoals ik het horen mag, want ik ben niet voor de kat zijn kut naar de schrijver/schilder toe gekomen. Nog altijd kan hij met de gretigheid van een op scherp staande sluipschutter vertellen over zijn overgrootvader, een sijkstraal van een kerel die op een zwart, Fries paard door Olde boorn schreed om de wallekanten van de sloten te controleren of er wel goed gehekkeld was dit jaar. Hij leefde op voet van oorlog met de burgemeester van Akkrum, die geen zwart, maar een wit paard had en een foeilelijke dochter die meer op een wrattenzwijn dan een aantrekkelijk exemplaar van het menselijk ras van de vrouwelijke kunne leek. Ondanks aandrang vanuit de kerkeraad besloot de grootvader toch maar niet het vrouwtje te bevruchten en liet die gifbeker aan zich voorbij gaan.
Ik word nog liever van de flikkeritis dan dat ik daar mijn droplul in steek, dan heb ik meer lol voor mijn lul, zou hij in de dorpskroeg gezegd hebben na een paar liter Beerenburg. Vervolgens draaide hij drie maal om zijn as en stortte neer op het plankier.
Zulke dwingende stories waarom de schrijver zelf overigens het hardst moet lachen. Net zoals onze omstreden met zichzelf zeer ingenomen kunstenaar Fred van der Wal regelmatig in één van zijn ateliers vreselijk hard moet lachen om zijn eigen vondsten en meer plezier op één dag beleeft dan een gesubsidieerde kunstenaar in tien jaar.
Hij draaft door: “Een klasgenoot schreef tien boeken over pastorale onderwerpen en was lector aan een Amster damse Universiteit, met een sociaalpedagogische leer opdracht waar de honden geen brood van lustten. Hij had dus maar vijf studenten van wie er vier gevaarlijk krankzinnig waren en de vijfde volgens naaste familieleden op het punt stond het binnnen afzienbare tijd te worden.
Hij barst uit in een satanische lach als hij het vertelt. “Life is full of strange surprises” , zal hij nog enkele malen tijdens het vraag gesprek herhalen.

(wordt vervolgd)

DAAR BIJ DIE MOLEN STOND FRED "WINTERSCHILDER" VAN DER WAL FEBRUARI 2009 TE KLEUMEN IN DE IJSKOUDE, SNIJDENDE NOORDENWIND IN HET LEGE LANDSCHAP BIJ OUDE LEYE, GEEN KROEG OPEN, DUS WAT STOND HEM ANDERS TE DOEN, DAN...