Als m'n dochter een vmbo-advies in Amsterdam had gehad toendertijd, was m'n eerste reactie geweest : oh, dan komt ze dus tussen de allochtonen en die moeten haar niet en haar vrijheid al helemaal niet.

Dus zou ik een vmbo gezocht hebben, waar die allochtonenkwestie minder zou spelen. Dat is overigens nooit aan de hand geweest, maar ik zie dat nog steeds om me heen een grote rol spelen, ook op hoger schoolniveau.

De zoon van mijn zus gaat na de zomervakantie naar de middelbare school. Havo/vwo advies. De inschrijvingen voor middelbare scholen in het centrum, het brede centrum, lopen storm, er zijn veel te veel inschrijvingen, en er moet dus geloot worden.

De kans dat hij uitgeloot wordt is reeel en je mag je maar op 1 school inschrijven en wordt je daar uitgeloot dan vallen alle scholen uit het centrum weg. Zij zegt : Ik wil niet dat hij op zo'n school komt ergens in West. Wat duidelijk is voor degenen die weten wat 'ergens in west' betekent.

Ik wijs haar op Amstelveen en op de mooie fietsroute naar die school, helemaal zonder auto's. Een half uur fietsen. Hij zou gewoon naar Amstelveen kunnen in het geval dat hij wordt uitgeloot. En daar zijn zeker geen problemen te verwachten met z'n hele blonde krullen en z'n ongelofelijk meisjesachtige voorkomen.

Zo zijn er ook allochtone ouders inmiddels die naar scholen zoeken waar niet zoveel allochtonen zijn.

Had je een goed spreidingsbeleid, was dit allemaal geen punt, maar de vraag is of dat nog kan en of het werkt.

Het hangt nu steeds, en al lang, van de ouders af om in te schatten waar ze hun kind willen hebben. Ouders die daar actiever over denken kiezen voor scholen waar een minderheid allochtoon is. Ouders die daar minder over nadenken, of niet eens over kunnen denken, sturen hun kinderen naar de dichtstbijzijnde school. Zitten ook autochtone kinderen op, even gedachtenloos gestuurd. Ja, kan, is ook wel lekker dichtbij en wie zegt dat dat zo erg is, met wie je zit.

Is dat erg ? Ik weet het niet, maar je schuldig voelen omdat je je kind niet naar een school met teveel allochtonen wilt sturen, ook niet, volgens mij.

Nu zou m'n dochter trouwens wel naar een vmbo kunnen gaan in Amsterdam, maar dan als de journaliste die ze inmiddels is, om op te merken wat er goed gaat en wat veel minder. Ze zal er over schrijven en ze zal ongetwijfeld van al die leuke kinderen houden en graag hun verhaal optekenen. Maar ze zal er niet rouwig om zijn dat ze ooit zelf niet op die school zat.

Ik ben wel vaak alleen. Ik heb een vriendin die me vaak niet kan zien. Tegelijkertijd weet ik wel dat ze me graag wil zien, dus dat klopt er aan . Toch ben ik feitelijk vaak alleen.

De stad is vol met mensen, het barst van de mensen, de meeste mensen kennen elkaar echter niet. Ik leef in een omgeving vol mensen, die ik tegelijkertijd niet ken.

Soms bezwijk ik haast wel eens onder het alleen zijn, maar ik weet ook dat er mensen zijn die bijna bezwijken aan het samen zijn.

Altijd samen zijn met haar is wat ik wil. Maar is dat wel zo'n goed idee ? Ik zie mensen gebukt gaan onder dat altijd maar samen zijn. Het wordt zelfs een irritatie, wat ooit een verlangen was.

Ja, ik wil altijd met haar zijn, zolang het niet zo is ? Het is verboden, misschien ergens gelukkig ?

Alleen leven is zwaar en het eist ook zeker moed. Je kunt niet wat gaan piepen naar buiten toe. Je moet helemaal in jezelf piepen en er geen ruchtbaarheid aan geven. Je moet sterk zijn, of je wilt of niet.

Ja , ik ben alleen, en ik wil het niet meer zijn, ik hou van haar . Maar wordt dat ooit wat ?

En wat als het ooit wat wordt ? De routine en de verveling en het museum ?

Verlangen is sterk en het neemt je in beslag en je bent er ook gelukkig mee, maar het kan ook omslaan in een vernietigend besef dat het niet gerealiseerd wordt.

De poezie helpt soms en liedjes, maar er zijn van die momenten dat je beseft dat je uiteindelijk volkomen alleen bent. Ik weet niet of dat erger is dan het moment dat je zou beseffen dat je onherroepelijk met iemand bent opgezadeld.

Alleen zijn, is wat dat betreft vrijer. En sterker, als je het tenminste verdraagt. Doe het anders maar niet. Ik zou misschien niet anders meer willen, maar soms ben ik wel uitgeput, letterlijk. 

De Arabische cultuur houdt van subtiliteiten, is mijn indruk, na een bezoek aan Marokko, enige tijd geleden-, waarin ik veel Marokkanen leerde kennen.

De manier van begroeten, de manier van praten en informeren, de manieren waarop je iets zegt, de manier waarop je je afkeuring laat blijken. Dat laatste is al helemaal een en al subtiliteit , dus tusen de regels door, niet expliciet. Hartelijkheid lijkt het gevolg : je ontvangt een gast, die onverwacht voor je deur staat, je laat niet merken dat het je niet uitkomt.

Daar begint het al mee: een gast is belangrijker dan het zeggen van de waarheid dat het totaal niet gelegen komt. En zo vormt zich de manier van omgaan en de cultuur: het is geen vraag of het wel of niet iets is wat je wilt.

Het kan dus ook verstikkend worden, al die vriendelijkheid, maar het is er zeker wel.

In Nederland geldt eerder het omgekeerde:als het je uitkomt, komt het je uit, als het je niet uitkomt, komt het je niet uit. Er is bij ons geen plicht tot vriendelijkheid, dus ontbreekt die nogal vaak, gewoon in de dagelijkse omgang. Nederlanders hebben een onvriendelijke naam wat dat betreft, ook in de enquetes onder expats uit heel veel verschillende landen komt dat naar voren.

We zijn zo eerlijk , zo recht door zee, zelfs zo recht door zee dat een politieke partij zich tooit met die gevleugelde uitdrukking, maar we beseffen niet altijd dat anderen daar heel wat minder van gecharmeerd zijn.

Zijn 'zij' werkelijk zo vriendelijk, en zijn 'wij' werkelijk zo koel en afstandelijk ? Die kwestie zou in der minne worden besproken in ontwikkelde Arabische kringen, en dan draait men er graag met veel elegant verbaal vertoon omheen, en geeft toe dat het misschien niet helemaal zo is.

In Nederlandse kringen draaien we nergens omheen en we zeggen wel even waar het op staat, maar we hebben moeite met relativering van onszelf en van de ander. Ja, echt moeilijk, vind ik ook zelf.

Dat we onwellevend zijn in de ogen van anderen, kunnen we vaak compenseren met verwijzingen naar allochtone overlast en gevechten op straat hier . Zie je wel : Arabieren zijn het grote tuig. Wij zelf zeker niet. Zit iets in, maar is ook dubbelzinnig : we gebruiken klasse-argumenten opeens als cultuur.

Hebben wij evengoed een sterk punt dat ze veel te veel hun vrouwen binnenhouden, letterlijk en figuurlijk. Zeggen we even zonder omwegen. Ja, hoe kan je daar omheen draaien ? Intussen worden we er niet vriendelijker op.

Mijn vriendin, uit een niet nader te noemen streng land, heeft er een probleem bij : haar tien jaar vermiste man is opgedoken, zit nu nog in het niet nader te noemen streng  land, maar wil naar haar en hun drie kinderen in Nederland.

Zo enorm vermist was hij ook weer niet blijkbaar, maar hij had gewoon niets van zich laten horen, en haar ergens gewoon gedumpt in asielzoekervriendelijk Nederland :

Vrouw en kinderen vluchtten naar Nederland, hij zou achterna komen, maar is nooit op komen dagen. Al bijna tien jaar heeft ze alles alleen op moeten knappen, nu wil hij opeens terug bij haar. Het gaat blijkbaar wat minder goed met hem daar, dus dan maar naar Nederland. En dat heb je als vrouw dan maar te pikken.

Al tien jaar is zij ernstig alleen dus, en dan nog zeggen dat ze een getrouwde vrouw is. Er zijn ook Nederlanders die dat vinden, tot mijn verbijstering.

Nu is ze twee jaar met mij, in het geheim voor iedereen, ook voor haar kinderen. Haar kinderen zijn 17, 24 en 16, dus ze heeft tijd om mij te zien, maar alleen overdag.

Voor iedereen geheim van haar kant, want  ze heeft wel mijn dochter al vaker gezien, mijn moeder en mijn broer en mijn zus en een deel van m'n vriendenkring.

Ergste is dat zij nu zelf opeens weifelt, sinds die man opduikt: wat zou iedereen, de familie en aanverwanten hier en in Engeland, Duitsland, Canada, Australie, Amerika, Dubai,in de diaspora, zeggen als zij hem weigert,die man, die ze tien jaar niet heeft gezien en die haar heeft laten zitten, en hoe zou dat uitpakken voor haar kinderen ?

Maar eigenlijk wil ze hem niet terug. De kinderen dan weer wel dan weer niet.

Er komt een lobby op gang : zwager, broer van haar man, vliegt vandaag vanuit Engeland over naar Nederland om haar te bewerken. Zij wil het niet, maar het gebeurt gewoon. Zeg dan tegen die zwager dat hij niet kan komen, opper ik, maar nee, dat is ondenkbaar.

Je moet direct scheiding aan vragen, is mijn advies. Maar ze merkt op dat ze als gescheiden vrouw dan niet meer zomaar over straat kan gaan, nu als getrouwde vrouw kan ze dat wel. Dit soort dingen zijn dus vanzelfsprekend, begrijp ik, nu in Nederland.

Ik ben haast verbijsterd, want ik maak het voor m'n ogen mee, zeker ook die zwakte en toegeeflijkheid van haar, die er ingebakken lijkt . Terwijl ze zegt dat ze niet van hem houdt. En dat geloof ik ook, anders zou ze nooit en te nimmer in het geheim iets met mij begonnen zijn, uitgehuwelijkt als ze is op haar veertiende. 

Ik zeg tegen haar : "Nu ik dit hoor mogen ze wat mij betreft iedereen terugsturen, behalve jou natuurlijk." Ze lacht en zoent me en begrijpt de licht wanhopige kant van m'n idee. Het gaat sinds dit gedoe ook veel minder goed met haar namelijk. En met mij. Het gaat echter nog steeds goed tussen ons.

Hoe dit verder zal gaan, wordt dan in de komende dagen beslist, of het blijft doorzeuren. Maar ik hoop van harte dat Nederland haar man nooit en te nimmer zal toelaten.

Gek genoeg kun je op het allerindividueelste niveau geconfronteerd te worden met waar veel politieke discussies over gaan. Dan nog blijft de vraag hoe je daar politiek over denkt.

Haar zwager is nu op bezoek, ze benadrukt dat ik echt niet moet bellen , ik ben dus overgeleverd aan de familiedruk, als het gaat om haar houden of verliezen. Zo gaan die dingen. En zo gaat wat ik er van vind. 

En zij vindt het ook niks, maar ze is geen Hirsi Ali. Ik heb haar al tien keer, aardig en soms een beetje kwaad, gezegd dat ze hier in Nederland is, dat ze vrij is om zelf te beslissen, dat ze niets moet, maar dat zit niet in haar hoofd. Zo ontvangt ze die zwager, die ze om te beginnen beter had kunnen afzeggen.

Ik begrijp opeens meer van het maar eeuwig toegeven van vrouwen en dus ook meer van de wereld. En, omgekeerd, zelfs meer van de stemmers op Wilders. Op Wilders stemmen zal ik overigens niet, maar belachelijk is de hele toestand wel inmiddels en zij vindt dat ook. Ze is vrij eigenlijk , maar durft niet. En heel begrijpelijk en tegelijkertijd begrijp ik het niet..

Jarenlang stroomden de zgn. gastarbeiders Nederland binnen, al lang geleden in de zestiger en zeventiger jaren, en tot veel xenofobie leidde dat eigenlijk niet. Ja, Jan Maat, maar die haalde net twee zeteltjes.

Jarenlang stroomden behoorlijke aantallen asielzoekers Nederland binnen : Bosniers, Somaliers, Iranezen, Irakezen, Afghanen, Vietnamezen, Koerden, etc. , en het maatschappelijk mededogen was er wel degelijk .

Zou je uitgaan van 'xenofobie' , onberedeneerde angst en haat voor de vreemdeling, dan zou dat toch in die tijd groot geweest moeten zijn. In mijn herinnering was het dat niet. Misschien was er aanvankelijk nog het meeste weerstand tegen Surinamers, want ja, die waren zwart of wat daar voor door moest gaan..

Gaandeweg echter zien we de irritaties toenemen :

Marokkanen en Turken blijken hun aanwezigheid als springplank te gebruiken om steeds meer mensen uit eigen gelederen hierheen te halen. Een economische noodzaak voor Nederland is er daarbij niet. Beroep op sociale voorzieningen wordt dus navenant groter.

Van de asielzoekersstroom werd gaandeweg duidelijker dat een niet zo gering deel geregeerd werd door de 'asielzoekersmafia' , de tussenhandel die grof geld vraagt aan potentiele asielzoekers, asielvriendelijke landen weet te vinden  en vluchtverhalen voor hen verzint, en daarmee zeker ook veel mensen het land binnen loodst die hun laatste centen daaraan kwijtraken om hier te komen, maar eigenlijk geen vluchteling zijn. Eenmaal hier is men berooid en afhankelijk van bijstand. Veelal vindt men geen werk.

Over beide groepen, arbeidsmigranten en vluchtelingen, begon het beeld dus langzaam te kantelen bij Nederlanders : van ongeschoolde arbeiders naar steeds ruimere potverteerders, van vervolgde vluchtelingen naar asielzoekershandel. Evengoed is dan de neiging nog niet zo groot om dat aan die groepen zelf te wijten.

Dat begint eigenlijk pas als de integratieproblemen veel groter blijken te zijn dan men ooit dacht. Dus veel later. Het zal de gemiddelde Nederlander misschien een zorg zijn zelfs dat gedoe over die sociale voorzieningen, maar waarom lukt die integratie niet, in ieder geval veel te weinig om dat te kunnen compenseren met positieve voorbeelden ? En waarom gaat die import maar door , m.n. van nauwelijks geletterde bruiden uit verre dorpen , waarmee je weer helemaal opnieuw kunt beginnen ?

Die vraag is gaandeweg meer gesteld en mondde uit in irritatie omdat de antwoorden uitbleven, of omdat er antwoorden kwamen waarbij men het gevoel en besef kreeg zich als Nederland met een gigantisch probleem te hebben opgezadeld en niemand die het weet op te lossen. En dan moest dat zich ook nog blijven afspelen in een sfeer van multi-culturele opgewektheid.

Die irritatie werd ook steeds groter toen de kinderen van de gastarbeiders behoorlijk in irritant en zelfs crimineel gedrag grossierden. Of bv. Somaliers de wijk namen naar Engeland, grote schulden achterlatend hier. Of Iraniers die, zo enorm gevlucht, doodleuk naar Iran op vakantie gingen. Of Afghanen die gewoon doorgingen hun vrouwen te onderdrukken zoals ze gewend waren.

En niet alleen de Afghanen: een van de grote bronnen van irritatie is ook de positie van de vrouwen en de dochters.

Zo zijn er veel van die dingen te noemen, die eigenlijk pas veel later kwamen en die dus niet voldoen aan het beeld van de xenofobie en de angst voor de Ander en dat werk.

Beslissend is voorts dat dit met vertraging ook politiek begon door te breken. Al ver voor Wilders. De potentiele stemmers van Wilders nu xenofobie verwijten slaat de plank dan behoorlijk mis, hoewel er best zullen zijn.

Het Europese Hof heeft inmiddels beslist dat Nederland gewoon weer alle bruiden moet toelaten van mannen die slechts een minimum-inkomen hebben en morgen vaak weer werkloos zijn. Heeft men juridisch gelijk in, maar het zal de irritatie over opnieuw een  golf onbehulpzamen niet doen afnemen. Allochtone vrouwen hier die zo nodig een allochtone man uit de familie moeten trouwen zijn er nog slechter aan toe.Veel van hen konden zich de laatste jaren beroepen op het feit dat ze, godzijdank, te weinig verdienden.

Waarom dit alles tot een partij moest leiden die met deze kwesties de grootste van Nederland dreigt te worden is geen vraag van xenofobie, maar de weigering van andere partijen om gewoon te zeggen waar het op staat. In werkelijkheid is er immers al een veel strenger immigratie- en asielbeleid. Of dat nu van verfoeid rechts of links kwam. En waarom laat men Wilders weglopen met de emancipatie van vrouwen ? Precies omdat men er ter emancipatiezijde volkomen halfslachtig over doet.

Over Surinamers hoor je trouwens nooit meer iets, althans niet als algemeen beeld. Hoe zou dat toch komen ? Toch niet omdat ze zwart zijn of iets in die trant ?  

Stel dat Wilders 20 procent van de stemmen gaat halen, dan zijn dat voor een flink deel stemmers die eerst op een andere partij stemden. Het is nog niet zover, maar hoe dat heeft kunnen gebeuren, is misschien toch geen onbelangrijke vraag, nu al niet.

Het is geen nieuwe vraag, maar men schakelt wel vaak snel over op 'racisme-kritiek' e.d., terwijl er inmiddels ongetwijfeld al stapels antwoorden liggen, die ook een andere kant uitwijzen. Er zullen meerdere antwoorden zijn, maar eentje vond ik al terug in De Groene Amsterdammer van 16 februari jl.

Journalist van De Groene bezoekt de Schilderswijk in Den Haag, die voor 90 procent allochtoon is en dus voor 10 procent autochtoon. Hij spreekt op een koffieochtend in de vriendelijke Havenkerk met een paar 'ras-Schilderswijkers' . Daar zeggen ze o.m. ( afgewisseld met verbindend commentaar van journalist) :

"Wij moeten ons aan de regels houden, maar zij mogen alles. Dat kunnen die buitenlanders niet helpen, want dat komt door die slappe regering ", is hun ervaringswet. "Ik had vroeger een bloemenstalletje en kreeg een boete als ik op zondag open was", zegt Wil. "De bloemen gaven ze weg aan het ziekenhuis. Daar ging mijn broodwinning. Ondertussen waren de Turkse slagers en bakkers gewoon open. Dat voelt niet goed. In onze winkels zitten nu belwinkels, Turkse reisbureaus en islamitische slagers. Zij zetten de kratten gewoon op straat en wij kunnen er niet langs. Ik ga altijd naar de supermarkt."

Onveiligheid op straat , hangjongeren ( "Marokkanen dus"), inbraken in huizen en auto's en "je kunt de politie bellen wat je wilt.."- over deze thematiek winden zij zich op. "De armoe is hier gebleven, maar vroeger kon je wel de deur openlaten." Ondanks beloftes is er veel te weinig blauw op straat, is unaniem het oordeel.

Alle voorbeelden komen op hetzelfde neer: zij voelen zich onrechtvaardig behandeld door de politiek, waarmee ze "natuurlijk de PvdA" bedoelen. "Het ergste is dat we vroeger 'van hun' waren, maar nu zijn we zogenaamd bange arbeiders die buitenlanders haten", zegt Wil.

Over Wilders doen deze "ras-Schilderswijkers" niet schimmig. Hij doet het prima, hoewel geen van de aanwezigen zich kan vinden in zijn anti-islamboodschap. "We kennen maar twee soorten mensen : mannen en vrouwen. Allah of een huidskleurtje, dat maakt ons niet uit. Als je maar meedoet. Maar ik kan niet meer met mijn buurvrouw gezellig een bakkie doen, omdat we elkaar niet verstaan ", zegt een hoogblonde vrouw op leeftijd.

(Uit : De Groene Amsterdammer , 16 februari 2010 , pg. 25)

Interessant om te lezen , natuurlijk zijn ervaringen geen objectieve gegevens, maar het lijkt iets aan te duiden , het beeld wordt complexer. Degenen die hier spreken zijn geen racisten, het zijn zelfs geen islam-critici. Toch zijn ze positief over Wilders. Ze verwijten echter vooral 'de slappe regering' en 'natuurlijk de PvdA'. De PvdA was ooit 'van hun' en omgekeerd, zij waren van de PvdA.

Tien procent achtergebleven autochtonen in allochtonenbuurten kan echter niet genoeg zijn voor twintig procent van de stemmen. Maar die tien procent heeft wel kinderen en kleinkinderen, die vaak buiten die wijken wonen en die natuurlijk die reele ervaringen tot aan de aangedikte verhalen horen. Dat kan een rol gaan spelen in de ongerustheid.

Indirecte ongerustheid is vaak agressiever dan de directe, omdat ze niet meer op haar tellen hoeft te passen. "Als je er wat van zegt, krijg je een steen door je ruit" , zegt een van de koffiedrinkers in de Havenkerk, dus je houdt je in.  Eenmaal buiten die wijk barst de ongerustheid en irritatie pas echt los en kan ook buiten proprties raken, lijkt mij.

Er is uiteraard meer te beantwoorden op de vraag over de Wildersstemmers, maar dit is al heel wat. Zelf stem ik niet op Wilders overigens, net zo min als De Groene Amsterdammer supporter is van hem.

P.S - Ik kan hier niet de hele dag aan m'n blog zitten, maar reken er op dat ik elke halve zool en elke reactie die slechts van zwakzinnigheid getuigd, of het nu aanleg of opvoeding is, er vandaag gewoon uitgooi, al is het uren later. Voor het overige is elke reactie welkom natuurlijk.

Het was een onrustige avond op het pleintje, er reden allerlei jongens op scooters rond, politie erbij, een vage indruk van m'n dochter die ook maar uit het raam keek, niet eens uit het raam van haar eigen huis, ze had de wijk genomen naar een vriendin op twee hoog. Ze durft niet in haar huis te slapen op de begane grond met dat ingetrapte raam. Ze is nog even te bang ( zie m'n vorige blog).

Nu is ze een paar dagen naar Berlijn, ze kan sowieso wel weg, maar grappig genoeg neemt ze het scherpste waar, wat daar gebeurt in dat buurtje van haar. Zo scherp is dat ook weer niet, is altijd moeilijk om iets precies goed te zien.

Ik vraag haar waarom opeens nu, want er is weinig aan de hand geweest sinds de twee jaar dat ze daar woont. Ze weet het niet, wel constateert ze dat al een tijd steeds meer jongens rondhangen in de buurt, steeds meer gekloot , naast het gewoon hangen in coffeeshops en dergelijke.

Klinkt als .. economische crisis, aan de andere kant hang ik daar niet rond als ik werkloos zou worden. Maar goed het lijkt een rol te spelen, dus er staat ons nog wat te wachten vermoed ik.

Ze constateert het gewoon trouwens, ze is niet heel bang uitgevallen, maar wel een beetje. Ze is freelance-journaliste en heeft veel werk tot nu toe, anders zou ze er in kunnen duiken, maar ik begrijp ook wel dat je er helemaal niet in wilt verdiepen, er zijn interessanter kwesties. Maar je doet waar je mee geconfronteerd wordt , dus ben benieuwd.

Marx, die held van links, sprak al zonder omwegen over 'lompenproletariaat' , vergis je niet wat een keihard oordeel dat geweest moet zijn : dat deel van het proletariaat waar ze toen als strijdbaar links niets aan hadden. Hoe goed heeft hij dat gezien, maar hoe onbespreekbaar is dat nu.

Vooral sinds de vijftiger/zeventiger jaren, met Fanon en Foucault, zijn die ideeen veranderd, ze zagen terecht 'de verworpenen der aarde', maar het heeft niets opgeleverd, behalve nogal slap gedoe politiek en vooral een soort verbod op ferme uitspraken over de politieke waarde van mensen. Het was en is de tijd van het humanisme.

Men verwijt links vaak softheid, en iedereen vergeet historisch de harde kant. Dat mag best wel weer terug.

Ben ik zelf politiek iets waard ?  Ja, vooral dat ik hartelijk begin te lachen als ik die redeneringen zoals hierboven hoor. Ik zou al lang en breed in de Goelag hebben gezeten.

"Papa , er is bij mij ingebroken" , belde gisteren m'n dochter, " ze hebben m'n voorruit ingetrapt". Het leek op een poging tot inbraak, maar ze zijn niet naar binnen gegaan, ze was op dat moment niet thuis.

Later sprak m'n dochter een man die altijd z'n hond uitlaat op het mooie pleintje waar ze woont. Hij vertelde haar wat hij had gezien : een paar jongens met een scooter hadden problemen met die scooter en ze kregen hem niet aan de praat. Ze stonden met die scooter toevallig voor haar huis, haar huis is op de begane grond, en toen ze die scooter niet aan de praat kregen, gaf een van die jongens plotseling een karatetrap tegen een van de drie voorramen van het huis van m'n dochter en daarmee verbrijzelde hij dat glas en ontzette hij het hele kozijn. Kosten totaal waarschijnlijk 500 euro.

Mijn dochter is niet rijk, het is geen koophuis waarin ze woont, ze leeft een normaal leven, dus die trap tegen die ruit kun je moeilijk 'klassenstrijd tegen de rijken' noemen.

Ze heeft ook geen conflicten in de buurt, loopt niet te delibereren over de islam, is gewoon aardig, toch trappen ze een raam in. Omdat een scooter het niet doet. En ja, het waren Marokkanen. Marokkaanse jochies. Had ook moeilijk anders kunnen zijn,want rond dat mooie pleintje, in de straten , wonen heel veel Marokkanen. Meestal gewoon hun leven, maar er hangen teveel jongeren rond.

"Pappa , ik wil verhuizen", zei ze vanmiddag. En dat begrijp ik direct.

Maar ik zie ook onmiddelijk hoe het met wijken zal vergaan waar progressieve dochters zoals mijn dochter weg willen. Dat wordt alleen maar erger daarna. Er is daar op de begane grond op dat mooie pleintje al vaker een raam ingetrapt. Er zijn op dit moment al twee dichtgetimmerde ramen te zien, levertijd van glas is ruim twee weken, ook nogal stom.

Hoe zal dat verder gaan, zij gaat weg , twijfel ik niet over, en ik geef haar gelijk , ga weg daar. Het is echter een vingerwijzing naar een veel beroerdere toekomst daar.

Op tv. is het altijd aardig discussieren over die kwesties. Maar hoe voorkom je dat het gebeurt ? Hard aanpakken ? Ja , klinkt altijd goed, maar de harde aanpakkers zitten liever thuis achter hun computers te ageren op hun weblogs.

Ik suggereerde mijn dochter dat ze rolluiken zou kunnen nemen, maar zij vindt dat geen gezicht op een vredig pleintje. Er is een ander huis met rolluiken, maar stel je een heel pleintje voor vol huizen met rolluiken. Ze denkt breder dan zichzelf blijkbaar. Toch is ze bang.

Overigens was de politie snel ter plaatse en zorgde voor het dichttimmeren van haar raam, terwijl ze niet eens thuis was. Hulde voor de politie dus in dit geval.

Ik zei nog : "Je zou bijna begrip krijgen voor PVV stemmers."

Ik bedank trouwens die man met z'n hond op het pleintje, die kon vertellen wat er was gebeurd. Als ik het zo hoor vertelde hij het gewoon, maakte zich niet druk om het ethnische gegeven,hij sprak ook een beetje raar, en hij was misschien wel een beetje gek. Zo beschreef m'n dochter hem met symphatie.

Even niet kunnen bedenken wat te zeggen, of te schrijven, of geen idee hoe te reageren, luister ik dan maar dit : Chet Baker's 'Tenderly'. Mag ook wel eens. Ik betwijfel of het zo goed is om altijd en immer je woordje klaar te hebben, en nooit een interval toe te staan van het niet precies weten.

Onze nieuwe leider treedt aan in Almere, of all places, en verkondigt het totale verbod op hoofddoekjes van alles wat ook maar een cent subsidie krijgt, en aangezien zelfs elke stoeptegel subsidie krijgt, kunnen die stoeptegels ook niks aan doen dat ze straks geen vrouwen met hoofddoekjes meer mogen dragen.

Verwacht je toch zelfs in die zaal van aanhangers een licht gegrinnik, aanzwellend tot een luid en hartelijk uitlachen: is dit nu alles ? Maar nee, er was applaus.

Dat we na al die jaren zover gekomen zijn, dat we als verkiezings-item discussie voeren over het hoofddoekje, geeft te denken, en dat we er niet om lachen, nog meer.

Al die bestrijders van de nieuwe leider begeven zich dus op hetzelfde pad. Ze lachen hem niet uit, ze zien er het nieuwe kwaad in, en zij zijn natuurlijk het nieuwe goed.

Dit land van Rembrandt en Van Gogh en Sven Kramer maakt zich druk om hoofddoekjes.

Zelf heb ik niets met hoofddoekjes trouwens, het lijkt me inderdaad nogal een anti-emancipatiebrigade wat je zo ziet rondlopen. Maar sinds wanneer laat een Nederlander zich daardoor intimideren ? Of een Nederlandse ? De irritatie is terecht. Maar meer is het ook niet. De boerka mogen ze verbieden trouwens, vind ik mishandeling.

Als ik stoeptegel was zou ik het jammer vinden als ik straks al die vrouwen met hoofddoekje niet meer zou mogen dragen. Waarom ? Vrouwen blijven vrouwen en tegen vrouwen moet je aardig zijn. Vind ik als man.

Ja , wat moet je stemmen over een paar dagen, als je tenminste eens net doet of je het nog niet weet. Dus raadpleeg je de Stemwijzer. Helemaal feest in Amsterdam, want die heeft er maar liefst zeven.

Je kiest eerst voor het gedeelte waar je woont, krijg je dan een advies wat niet naar je smaak is, heb je er nog zes te gaan. Een mens komt immers ook wel eens in een ander deel van de stad. Zo gezegd zo gedaan, maar qua stemadviezen werd het een regelrecht rommeltje.

Voordeel wat dat betreft is wel dat elke denkbare coalitie zo ongeveer mogelijk zou zijn, maar wist ik dus nog steeds niet wat voor mij de uitverkoren partij was, qua advisering ( je begrijpt wat een gouden markt dat advieswerk moet zijn in het algemeen).

Ten einde raad besloot ik een Stemwijzer in te vullen over een gemeente waar ik niets van wist en m'n keus viel op de gemeente Drimmelen. Om de mooie naam en ik heb ook geen flauw idee waar het ligt. Even niet googelen dus, anders is de lol er af.

Kreeg ik onder meer de volgende kwesties voorgelegd :

De marktstraat in Made moet autovrij worden.

Mee eens, al die auto's in de marktstraat zijn vast wel een plaag in Made. ( Made ??)

De gemeenteraad moet vaker in dorpshuizen vergaderen.

Helemaal mee eens, tot dusver zat men waarschijnlijk vooral in de kroeg te delibereren.

Er mogen geen externe deskundigen meer worden ingehuurd door de gemeente.

Precies, en allemaal weer dikbetaalde totaal tegengestelde adviezen geven, laten die gemeentelui maar eens zelf ergens verstand van krijgen, doen ze ook nog wat in werktijd.

In Drimmelen moet het referendum worden ingevoerd

Zeker weten bv. al over bovenstaande punten, die overigens makkelijk in 1 referendum passen. Hebben we ook iets om over te praten trouwens, naast het weer.

Boeren die willen omschakelen naar toeristische activiteiten mogen daarbij niet door allerlei regels worden gehinderd.

Ja, heerlijk kamperen bij de boer .

De minima in Drimmelen moeten een Drimmelenpas (kortingspas) krijgen

Natuurlijk, alleen al die naam: 'Drimmelenpas' !! Hebben ze dat nog niet ? Dat wordt het woord van 2010.

Jongeren Ontmoetings Plekken (JOPs) horen in de kernen en niet daarbuiten.

Nee mensen, hou de jongelui nou maar in onze externe zuipketen ( EZKs).

Er moet een centraal gelegen evenemententerrein komen voor activiteiten als auto- en motorcross.

Absoluut, niets leuker dan de cross !!

De gemeente moet de kerkbesturen helpen om de kerkgebouwen te behouden.

Geen twijfel, beetje moskeeen subsidieren, als ze er waren, en dan zeker kerkgebouwen laten verkrotten. 'Geen islamisering' klinkt wel leuk, maar hou dan je kerken op orde.

Het bestaande glastuinbouwgebied mag niet worden uitgebreid naar het noorden.

Zeker niet, wordt veel te koud naar het noorden.

Er mogen geen windmolens geplaatst worden langs de Eerste Weg.

Windmolens prima, maar waarom zo nodig langs de Eerste Weg ?

Er moet een volwaardig VVV-kantoor komen in Drimmelen.

Grote schande dat er maar zo'n half kantoortje is, dat ook nog niemand kan vinden.

Het aantal ligplaatsen voor pleziervaartuigen mag niet toenemen.

Heb je eenmaal een goed VVV-kantoor en hou je de jongeren in hun zuipketen, dan zie ik niet in waarom dat niet zou mogen toenemen. Omdat Drimmelen op vakantie is in Frankrijk en Turkije of Thailand mogen die pleziervaartuigen daar niet liggen ? Het zijn toch geen bordelen ?

Zo en nu het stemadvies , eindelijk uitsluitsel voor mij en jawel hoor, het advies is... :

Lijst Harry Bekker !!!  Gefeliciteerd Harry, ik ga op je stemmen in Amsterdam !!

Sven Kramer zei het zelf : het was een dure fout die er gemaakt werd door mijn trainer. Journalist vraagt niet meteen : waarom een dure fout Sven, waarom zeg je niet wat een ramp voor Nederland en wat een ramp voor mij het verlies van die gouden medaille ? Hij vraagt al helemaal niet: hoeveel kost je dit geintje ?

Ik heb lang niet alles gelezen, maar in de Nederlandse pers vind ik de kwestie niet terug : hoe duur is die fout geweest ? Nederlanders rouwen immers niet om het geld, maar om het verlies van de eer. Veel meer is er ook inderdaad niet te verliezen of te winnen als eenvoudige tv. kijker zijnde.

Maar Yahoo news vond het meteen een vraag die ze wel even beantwoord wilden zien , typisch Amerikaans natuurlijk: "Kramer is already a millionaire, with a string of sponsorship and endorsement deals. However, a source close to the 23 year old told Yahoo! Sports that many of his deals were bonus related and that a second gold in Vancouver would have boosted his earnings by an estimated 300,000 Euros."

Ah, nu begrijp ik opeens de opmerking van Sven Kramer een stuk beter, nu zie je ook zijn reactie in een iets duidelijker licht : hij beseft dat hem 300.000 euro door de neus werd geboord door die ongelofelijke blunder van z'n trainer.

Maar, hoe ging het verder ? Vandaag zag ik trainer en schaatser weer geheel glimlachend tezamen, ik kon het commentaar niet verstaan, ik zat in een lawaaiig cafe mijn verdriet weg te drinken, het leek echter helemaal bijgelegd. Dat zijn opdrachten van de sponsors lijkt mij. Altijd positief blijven naar buiten toe.

Tegelijkertijd is er wel nog iets anders : nog nooit heeft een tien kilometer schaatsen, deze saaiste der saaiste activiteiten op een Winterspelen, nou ja bijna dan, hoewel curling ook nog spannender kan zijn, zoveel aandacht gekregen wereldwijd, met in elk land grote berichten, het regende nieuws. Dus die sponsors hebben natuurlijk gezegd : Sven die 300.000 komt wel, nog nooit heb je zo in de aandacht gestaan.

Kon iedereen weer lachen. En het zou me niet verbazen als Mart Smeets weer eens ontroerd was over deze grote sportman en zijn trainer die het als 'mannen' wisten bij te leggen hun ellende. Hij wil graag dat wij mee een traantje wegpinken, hij merkt nooit op dat the boys were laughing all the way to the bank.

Maakt mij niet uit trouwens, maar waarom een berichtgeving hier die dat soort dingen weglaat ? Geef mij maar de Amerikaanse stijl op dat punt.  

Heja, joepie, Wilders was zo blij met de val van de regering !! Maar hij kijkt ook wel eens televisie en het zal snel tot hem doorgedrongen zijn dat veel burgers opeens vinden dat er eens een keer geregeerd moet worden. Er zijn immers zoveel problemen op te lossen die met de economie te maken hebben.

Dat is misschien het voordeel van de val van dit kabinet : dat er plotseling een wens ontstaat naar regeren. De wens om te stemmen uit ressentiment neemt navenant af, het besef dringt door : mensen, we hebben een regering nodig.

Wilders voelt dat toch wel aan en schijnt nu al te beweren dat hij best bereid is tot concessies, maar wie gelooft dat en als we dat geloven hoeven we toch ook niet op 'm te stemmen ?

Deze verkiezingen gaat het over ingrepen in de voorzieningen en hoe dat vorm moet krijgen. De miljarden aan belasting zijn immers heel wat minder binnengestroomd door de economische crisis, daarnaast is er heel veel uitgegeven aan banken e.d om maar te redden wat er te redden viel. Nu gaan we de rekening krijgen, nu gaat de politieke strijd daarover.

Wilders staat er een beetje bij in die strijd, omdat veel minder mensen zich druk zullen maken om zijn punten, want daar gaat het even niet over.

Wilders maakt zich nu al ongerust en zijn blijdschap over de val van het kabinet, was op dat moment al een facade.

Hoewel, hij riep zich al even uit tot de mogelijke premier van Nederland, dus misschien ziet hij het nog niet echt. Maar knijpen doet hij 'm zeker, volgens mijn inschatting. Deze val kwam voor hem te vroeg.

We zullen zien, wat er klopt van deze inschatting.

Ik herinner me het onmetelijke gesnotter en gelach tijdens de inauguratie van Obama, iedereen viel elkaar in de armen bij wijze van spreken, ook hier in Nederland.

Ik zelf was ietsje gereserveerder, want ik vroeg me af wat hij politiek zou gaan doen. Evengoed had ik hem tien keer liever dan Bush, maar wat met Afghanistan, om maar een dwarsstraat te noemen.

Oke, het is inmiddels duidelijk: hij kiest voor de aanval en voor de aandacht voor Afghanistan, dat door Bush verwaarloosde  shithole van fundamentalisme en mafia, wat ook internationaal een groot gevaar is. Hebben we het nog niet eens over Pakistan , maar ook daar moet het een en ander aangepakt worden, wil er geen atoombom gaan vallen.

Buitengewoon lastig, maar hij neemt wat adviezen ter harte. Met name van de Pakistaanse journalist Ahmed Rachid, die Amerika eerder hevig bekritiseerd heeft op z'n Afghanistan-politiek en Pakistan-politiek. Niet dat ze Afghanistan zijn ingevallen, maar dat ze veel te weinig hebben gedaan, want alle aandacht ging uit naar Irak. Niet dat ze Pakistan hebben gepaaid als bondgenoot, maar dat ze te stom zijn om te zien dat de Taliban vooral een Pakistaanse constructie is.

Ahmed Rachid wordt bijna een beetje gek bij het idee dat Amerika eindelijk eens wat democratie en rechtstaat zou kunnen brengen, en dat vervolgens niet doet. Dat was onder Bush.

Nu is Obama aan de beurt en het is duidelijk dat Rachid of mensen zoals hij zich dicht bij hem bevinden met hun adviezen: meer troepen, en eindelijk aandacht voor 'nation-building' : scholen , gezondheidszorg, positie van vrouwen, democratie, aanpakken van de mafia-krijgsheren.

Of dat zal lukken, is maar de vraag, maar Nederland pakt opeens de spullen in en gaat naar huis.

Tjonge, wat waren we toch enthousiast over Obama, zal hij zelf ook wel denken, zoiets, nu de Nederlanders naar huis gaan. Ja, lekker naar huis, maar waarvoor was je eigenlijk militair geworden ?

Enthousiasme over deze president dus vrijblijvend ? Lekker enthousiast voor onszelf maar geen consequenties ? Typisch Nederlands inmiddels ?

Toendertijd was ik tegen de inval. Nu vind ik het te vroeg om terug te trekken. Al was het maar om Obama's inzichten en waar hij zich op baseert, die ik voorlopig wel hoog heb zitten.

Ik ben niet kritiekloos, er vallen teveel burgerslachtoffers, al anderhalf miljoen voor ons, maar gelukkig zitten we over een paar maanden weer lekker thuis. Nederlandse inbreng ? Ach ja, een paar jaar was wel genoeg.

Wat een fantastische president die Obama dat hij een kleurtje heeft, jeetje wat een overwinning.

Ik heb wat inside-informatie en daaruit is makkelijk op te maken dat Balkenende ook in het CDA heel erg slecht ligt, gezien z'n onbekwaamheid om leiding te geven. Men verwachtte dan ook dat hij bij de volgende verkiezingen niet meer de lijsttrekker zou zijn.

Vervolgens forceert hij, om voor de hand liggende redenen, er zijn immers grote tegenstellingen in het kabinet, een breuk. En wentelt dat af op de PvdA.

Een dag later wordt hij verkozen tot de nieuwe lijsttrekker. Die enorme haast is niet toevallig , als ik afga op wat ik heb gehoord. Zijn positie was wankel, maar in deze tijden van crisis kon het CDA niets anders doen, dan achter hem gaan staan.

Oke, dan komen straks de verkiezingen en het is de vraag wie hier het slechtste uit tevoorschijn zal komen, behalve de Nederlandse politiek in z'n geheel.

Balkenende waarschijnlijk ook, maar misschien ook wel helemaal niet.

Als het zo doorgaat wordt het een vijfde kabinet Balkenende. Ik weet niet of hij dit heeft 'uitgerekend'. Maar misschien ook wel. Deze val was de beste manier om z'n positie in het CDA te versterken, wat hard nodig was , want die was zwak inmiddels. En daarna ziet hij wel.

Beetje stom van de PvdA om in die val te trappen. Ze zullen er misschien electoraal wat mee winnen, maar straks staan ze buiten de regering. Uiteraard opnieuw van Balkenende.

"Alle opties open wat betreft Afghanistan", had de PvdA mee kunnen instemmen en vervolgens inbrengen wat dat zou moeten zijn. Zo'n ramp is die aanwezigheid nou ook weer niet , qua inbreng van Nederland in Afghanistan . Integendeel.

Volgens mij dacht ik vroeger dat Villa Lobos een zangeres was, toen een vriendin dit nummer opzette en zei dat het van Villa Lobos was. Dat is 35 jaar geleden, maar Villa Lobos is een Braziliaanse componist. Ik was meteen onder de indruk en ook nu weer, hier gezongen door Amel Brahim, die ik verder niet ken, maar zij zingt het.

Ze zingt een hele tijd zonder een woord te zeggen, wat de woorden nogal nederig maakt, ja, woorden zijn eigenlijk helemaal niet nodig om de stem te horen, en dan is er ook nog een cello, die antwoordt en herhaalt, ook zo mooi, dat het bijna niet om aan te horen is, maar dan barst Amel uit in een zang met woorden, ze komt bijna woorden te kort, ik kan er niets van verstaan, maar woorden zijn het.

Van woordenloos zingen naar zingen met heel veel woorden, het is of je die ooit raadslachtige overgang van het niet kunnen zeggen naar het wel kunnen zeggen in een flits meemaakt, het is er abrupt en opeens, en zonder overgang eigenlijk. Misschien is dat ook wel zo gegaan. 

Een definitieve overgang, zou je zeggen, maar aan het einde keert ze weer terug naar dat zingen zonder woorden, ze neuriet zelfs, ze is weer helemaal sprakeloos en het is  alsof je het begin hoort van de taal, zelfs nadat die al taal geworden is..

Nog in 1966 is er de hit 'Morgen ben ik de bruid' van Willeke Alberti , een volkomen duidelijke en begrijpelijke lofzang op het huwelijk en helemaal bezongen vanuit de gevoelens die zovele meisjes blijkbaar nog hadden, en ze vergeet haar ouders niet en ze vindt het prachtig dat ze straks de naam van haar man draagt. Ze is een en al spannende verwachting , je zou haast kunnen zeggen dat ze al bijna 'in verwachting'is , hoewel de komst van een kind nergens wordt genoemd.

Amper is 'Morgen ben ik de bruid ' afgelopen, gedraaid op de pick-upjes, of daar bestormt opeens 'A Whiter Shade of Pale' de hitlijsten in 1967. Ik kan niet zeggen dat ik ooit echt iets van die titel heb begrepen, noch van de rest van de tekst, maar we vonden het prachtig.

Later, echt veel later, heb ik het er nog eens wel over gehad : wat betekent in vredesnaam 'a whiter shade of pale' . Shade is schaduw , a whiter shade heeft iets tegenstrijdigs, een wittere schaduw, 'pale' is bleek , je zou zeggen 'een wittere schaduw van bleekheid', wat onzin is, en het is niet paleness, maar pale.

Ik zou nog steeds niet weten hoe het te vertalen of wat het betekent. Toch heb ik opeens nu die associatie met 'morgen ben ik de bruid' . De bruid in het wit en al haar verlangens, vervaagde in die tijd, werd een schaduw, witter en witter , bleker en bleker.

Schattige tekst van Willeke, maar we hoorden toen liever iets onbegrijpelijks. Het onbegrijpelijke was misschien een begin van vrijheid en loskomen van knellende conventies. Maar ja, toch, wat Willeke zingt is ook waar : 'Voorbij gaat de tijd'. Zij wist het al. Wij misschien niet eens.

Het is alweer een tijd geleden , maar ik herinner me nog goed dat 'I put a spell on you' , van Creedence  opgezet werd door hele dikke barkeeper Paul, als het al laat was en er alleen nog wat mannen zaten en dan ging de volume-knop helemaal open, de ramen knalden er haast uit, en iedereen begon hard mee te zingen en lucht-gitaar te spelen, wat nogal komisch was.

Ik weet eigenlijk niet of we in de gaten hadden wat we zongen. We werden vooral meegezogen in de muziek. Nu ik het terughoor is de tekst heel uitgebalanceerd eigenlijk: het zijn mannen hier die heftige kritiek hebben op hun geliefde, die maar wat aanrotzooit, waardoor ze zich vernederd voelen en dat willen ze niet 'because your mine'. 

Zou je misschien toch zeggen: typisch mannelijke bezitsdrang, die ook nog eens een vloek uitspreekt over haar, of hoe je het ook precies vertaalt, maar het was grappig genoeg al eerder gezongen door een vrouw, Nina Simone. En dan begrijp je direct dat ze het over een man heeft die ze als de hare beschouwt en maar z'n eigen gang gaat. Typisch vrouwelijke bezitsdrang : maar dezelfde bewoordingen, dezelfde kritiek en lyriek.

Hoewel zij het wel met meer verbetenheid lijkt te zingen, en in plaats van een gitaar een trompet :

Aan het eind zingt ze wel iets wat de mannen van Creedence achterwege laten. Nina zingt na haar kritiek opeens : "I love you anyhow and I don't care if you don'want me , I'm yours right now". Zou ze dat in de tijd van Creedence ook nog hebben gezongen ?

Veel eerder is er weer een man die het zingt in 1929 en die zich 'Screaming Jay Hawkins' noemt. Hij schreeuwt het inderdaad nogal en hij probeert het ook een beetje griezelig te laten klinken. Als dit de eerste versie is , ik heb niet gegoogeld, dan is dat misschien wel de minste, kunnen de meningen over verschillen, maar blijkbaar is het zeker mogelijk om er iets in te herkennen, wat vooral bij Nina Simone een heel goed lied wordt en bij Creedence eigenlijk een antwoord op Nina, met beetje ruige reminicenties aan Screaming Jay. Het is maar een idee trouwens , wat dat laatste betreft. En in plaats van een gitaar of een trompet een saxofoon :

Maar ook Screaming Jay zingt die laatse regels 'I love you ..I'm yours right now' Waarom zingt Creedence dat niet eigenlijk ? Het geeft een wat ongemakkelijk gevoel over de moderne man-vrouw verhouding. Het zegt er indirect iets over, lijkt mij.

Nou, daar gingen we dan, op 'wereldreis', op weg naar onbekende landen en culturen, en we vonden het heel spannend, toen in 1976 : over land naar India. We reisden  gewoon met lokale lijnbussen door Turkije, Iran, Afghanistan, vervolgens met de trein door Pakistan naar India.

Wat stond ons allemaal te wachten daar en wie schetste onze verbazing toen we eenmaal in India, geen eettentje of kraampje konden passeren of 'Una Paloma Blanca' schalde uit de transistorradio's.  Ergens was dat ook wel een teleurstelling en misschien wel jaloezie: 'Una Paloma Blanca' was eerder in India dan wij en dan ook nog een grote hit.

Het had ook wel een relativerend effect ergens, als het om dat 'anderszijn' van culturen ging. In zichzelf gesloten culturen bestonden ook toen al niet meer blijkbaar, alles sijpelde al door, culturen waren zo lek als een mandje, toen al, zeker India, hoewel we van het woord 'globalisering' pas vele jaren later zouden horen.

Nu ik bovenstaande opname voor het eerst zie, begrijp ik het ook wel: George Baker met z'n kop in een auraatje paste eigenlijk prima in de Indiase smaak, precies dat kitscherige van de Bollywood films, die toen ook al razend populair waren.

We hadden ons weer eens vergist en ook wel iets geleerd, want het staat me nog steeds bij.

Na ons hebben niet veel mensen die reis nog gemaakt over land : de revolutie brak uit in Iran, de oorlog in Afghanistan, het werd alleen al daardoor een onbereisbare route. Tot op de dag van vandaag.

Je hoort er dan ook nooit meer iets over. Degenen die toen reisden zijn haast een beetje legendarisch geworden, en zouden ergens liefst het 'Una Paloma Blanca' gegeven een beetje uit die geschiedenis wegvlakken.