Doorgaans ben ik gecharmeerd van het gebruik van onbekende nederlandse woorden. Zowel oude weinig gebruikte woorden kunnen mij nochtans een glimlach op het gezicht toveren. Alsmede de nieuwe woorden die we hebben verkregen door het vergroten van de nederlandse taalunie met suriname en neologismen en barbarismen.

Waar ik echter niet tegen kan is het woord activatie. Er bestaat geen woord activatie, het moet activering zijn! Een barbarisme is niet erg, maar een foute vertaling wel.
Zo heb ik laatst een reis moeten bevestigen zodat het reisbureau een activatie kon doorzetten. Bij voorgaande zin rijzen mijn haren te berge, ten eerste moet iedere rechtgeaarde taalliefhebber spugneigingen krijgen bij het woord doorzetten, ten tweede wordt het duidelijk dat activatie onvervoegbaar is.

Volgend voorbeeld, ik kreeg van een groot kabelbedrijf een aantal jaar geleden een brief met een activatiecode. Dan vraag ik mij direct af wat ik met een activatiecode kan; activateren? Van Dale kent beide woorden niet. Activatie bestaat niet en is totaal nutteloos daar er een correct alternatief is.

Kortom, negeren dat woord. Het is pure taalvervuiling en laten we er allemaal snel mee ophouden.

 

 

Ik was laast bij onze lokale grossier voor een paar appels. Een ruime keus aan dit fruitproduct ligt uitgestald in blauwe kratten. Kleine verschrompelde appeltjes met hier een daar een beurse plek in allerlei kleurenvariaties. Ik verbaas mij erom dat er nog geen blauwe appels in het schap liggen. Zo starend naar het zielig hoopje fruit komt er een man naast mij staan die secuur elke appel in de handen neemt en inspecteerd op kleine onvolkomenheden. Zijn handen, zwart van het vuil, raken alle appels aan alvorens hij vier kandidaten selecteerd en in zijn plastic zakje laat glijden. Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat deze man tot de plassen-en-wegwezen groep behoord. Laat mij even elaboreren, er zijn twee groepen mensen op de wereld, de ene wast zijn handen na elk toiletbezoek, de andere is daar wat zuiniger in; soms wel, maar soms ook niet. Er zijn zelfs plassen-en-wegwezen toiletbezoekers die ook na een grote beurt niet de moeite nemen om hun handen te ontdoen van giersporen. Ik verdenk de man naast mij ervan een van die laatsten te zijn. Mijn trek in een sappig appeltje verdwijnt als sneeuw voor de zon. Ik besluit mij niet te trakteren op verschrompeld vers fruit, maar een geprepareerd vitaminiebommetje aan te schaffen.

Zo tuig ik naar het schap met potjes en tabletten die beloven mijn Omega 3 niveau te verhogen, mijn cholesterol te verlagen en bovendien mij kunnen voorzien van mijn dagelijkse portie bifidus in welke vorm dan ook. Als ik de aanbevelingen op elk potje lees bekruipt mij het gevoel dat ik een uiterst ongezond leven leid en geen enkele van de dagelijks aanbeveelde hoeveelheden in mijn gewone voedsel terug vind. Gedeprimeerd schuif ik een aantal van de kunstmatige vitaminen in mijn boodschappenmandje en loop teneergeslagen naar de kassa. Een jongedame bliept mijn potjes en kijkt mij vriendelijke, dom, glimlachend aan. Ik betaal natuurlijk met mijn plasticje en schuif de vitamine preparaten in mijn binnenzak. De appelman is ook net klaar, hij pakt met zijn vieze fikken een goed bespoten appel uit de tas en neemt er een hap uit. Even blijf ik naar hem kijken in een hoopvolle verwachting dat hij ter aarde stort met een verkrampt gezicht als ware hij sneeuwwitje. Maar niets is minder waar, vrolijk loopt hij de winkel uit en verdwijnt uit mijn gezichtsveld.

Daar sta ik dan met mijn pillen. Ik besluit een vitamine pilletje te nemen om deze teleurstelling te verwerken, het pilletje smaakt nergens naar en verdwijnt achter in mijn keel. Toch een hele andere ervaring dan een sappig appeltje, hoe vies en bespoten dan ook. Snel draai ik mij om, loop de kruidenier weer binnen en schaf een paar gore appels aan, thuis gekomen was ik ze met een schuurspons om de onzichtbare poepstrepen te verwijderen die de mensen hebben achtergelaten die de appels hebben gehanteerd en neem een hap. Ik zak rustig onderuit in mijn leesstoel en proef de appel. Hier kan geen pilletje tegenop.

"Goede morgen!" klinkt het overdreven enthousiast achter mij, terwijl ik met mijn duffe kop vol slaap en flarden droom bij de koffieautomaat mijn eerste bakkie zwart goud tap en een beetje in de verte staar in een goede poging om wakker te worden. "Goede morgen Truus!", reageert een man achter mij overdreven aardig, "alles goed?". "Ja, met jou ook?" is haar repliek nog steeds vol overdreven enthousiasme. "Met mij altijd" reageert de man. Truus glimlacht en huppelt overdreven weg om na twee meter een volgende collega enthousiast, doch compleet ongeinteresseerd te begroeten. Deze vorm van verbale desinteresse is een algemeen geaccepteerde vorm van intermenselijk contact, vooral tentoongespreid bij het aanvangen van de werkzaamheden en rondom de koffieautomaat.
Als Truus even later omkeert en mij ziet staan loopt ze terug om ook mij een hartelijk goedemorgen te wensen, kennelijk een poging om haar gemaakte vrolijkheid aan mij over te dragen. Een poging die schromelijk mislukt als ik haar even kort toeknik met een stuk non-verbale communicatie dat haar huppeltje halverwege in de lucht doet stoppen. Haar glimlach verdwijnt verbazingwekkend snel en ze draait zich mompelend om en weet net nog het woord sjagerijn uit te stamelen. Niet alleen haar vrolijkheid was gemaakt, haar inschattingsvermogen laat het blijkbaar ook even afweten. Er is een groot verschil tussen mijn opstartproblematiek en mijn sjagerijnigheid. 's Ochtends heeft ondergetekende gewoon behoefte aan een opstartprocedure met een bak koffie en geen zin in gemaakt geneuzel en gescharrel van een ongeinteresseerde dame die alleen haar populariteit probeert bij te schaven.

Het grappige is ook nog eens dat een paar uur later Truus weer rondhuppelt alsof ze van de ochtendschrik al weer helemaal is bekomen. Ze huppelt het kantoor naast mij in en begint haar sociale gezwets met een mannelijke collega die blijkbaar geen enkele last heeft van een naderende deadline. Haar gekakel is duidelijk te verstaan omdat de deur van het vertrek waar zij verblijft open staat. Dat deuren open staan is een normale procedure hier op de werkvloer als je bereikbaar bent voor vragen. Normalieter heb ik geen enkel probleem met werkoverleg, ook niet als dat aan mijn bureau plaatsvindt. Maar secundair gebabbel over kinderen en vakanties in een gemaakt enthousiasme is wel iets waar ik mij aan kan storen. Het harde gelach over een grap die bijzonder slecht is en waar alleen om gelachen wordt om de gesprekspartner te vleien doet mij besluiten om hun deur te sluiten. Helaas, dat had ik beter niet kunnen doen. Niet alleen ben ik nu de sjagerijn van vanochtend bij de koffie, nu ben ik ook nog eens degene die hun pret bederft. Ik ben de boeman omdat ik hun deur sluit. Wat mij bevreemd is dat de deur kort daarna opengaat en Truus weer verder gaat op haar ronde. Blijkbaar was het dus nodig dat de deur openstond; temeer het sociale karakter en de desinteresse van het gesprek bevestigend.

Het gekakel verstomt gestaag in de verte. Mijn kantoorkamer vult zich langzamerhand met collegae die zacht babbelend elkaar bevragen over van alles en nogwat zowel prive als zakelijk. Ik buig mij over mijn toetsenbord en vang mijn werk aan. Na niet al te lange tijd komt mijn grote vriendin de ruimte binnen om iedereen luidruchtig goedemorgen te wensen. Geergerd kijken een aantal collegae op. Truus loopt naar Jolanda en begint uitgebreid en vooral hard te overleggen. De hardheid van de toon en de schelheid van haar stem maken het negeren van haar gesprek niet makkelijk. Nadat ik alles over oom Leo, de kinderen, de hond en de kat heb gehoord wordt er een lunchafspraak gemaakt. Dat blijkt niet zomaar geregeld te zijn, een tijd, een locatie, een tafel, het eten, wie er nog meer mee gaat, of ze nog een rondje gaan lopen en hoe laat daarna iedereen een vergadering heeft. Nochtans vergeet Truus niet te vermelden dat ze vandaag eerder weg moet wegens een ziekenhuisbezoek, die vermelding alleen is alweer een gesprek waard. Als het gekwaak over zieken begint sta ik op, loop naar Truus en Jolanda en kijk ze even op mijn meest vriendelijke en charmante manier aan. Iets in mijn blik moet hebben verraden dat ik een niet al te vriendelijke uitspraak ging doen, want ik ben nog niet bij het bureau aangekomen of plotsklaps is het gesprek afgerond en is Truus met de opgeheven snavel vertrokken. Ik glimlach een keer naar Jolanda, zij knikt mij begrijpend terug, schijnbaar blij dat ik haar heb verlost van deze wervelstorm.

Wij hebben een plek in onze straat waar ik eindelijk het gas eens open kan trekken. Normaal woon ik aan een woonerf en is de maximale snelheid zo'n vijftien kilometertjes per uur. Ik ben een zeldzaam brave weggebruiker en rij dan dus ook altijd op mijn Solex netjes vijftien. Ik heb ooit met het behalen van mijn rijbewijs geleerd dat een woonerf stapvoets is, voor vijftien kilometer per uur moet je echt heel hard doorstappen. In ieder geval zat ik afgelopen vrijdag weer op mijn trouwe gemotoriseerde ros en trotseerde de miezerige regen die op mijn bril bleef plakken. Halverwege de straat kom ik een webopbreking tegen met een bijbehorend bordje. Boven het bord hangt nog een bord, 30.

Men heeft een 30 bord bij wegwerkzaamheden geplaatst terwijl de normale maximale snelheid 15 is. Dat lijkt me heel vreemd. Ik geef dan ook een volle dot gas en scheur met meer dan twintig het wegwerkzaamhedengebied in. Mijn topsnelheid aan het eind van het stuk bedraagt al gauw zo'n 24 kilometer per uur en kinderen, moeders en honden vliegen alle kanten op, zich in veiligheid brengend van het wegmonster dat ik ben geworden. Dan moet ik hard in de ankers om me weer te conformeren aan het geldend maximum van vijftien. Ik voel me slecht, ik heb hard gereden, ik heb mensen in gevaar gebracht, maar ik heb geen verkeersregels geschonden, dus daar kunnen ze me niet op pakken. Ik sta in mijn recht! Het bord is niet fout, ik ben niet fout, de moeders, kinderen en honden zijn fout. Zij hadden moeten zien dat ik daar 30 mocht.

Buiten het woonerf gekomen geef ik gas en kom zo aan bij de supermarkt alwaar ik mijn medesnorrende senioren begroet en bijbabbel. Na de benodigde boodschappen voor het aanstaande avondeten bestijg ik mijn trouwe tweebander en vang de weg naar huis aan. Bij het woonerf gaat de snelheid weer omlaag naar een acceptabele vijftien kilometer per uur. Ik sla de hoek om, daar zijn de wegwerkzaamheden, het volgasstukje! Ik zit klaar om het gas open te trekken en iedereen voor zijn voeten te rijden, want ik sta in mijn recht, als ik tot mijn schrik ontdek dat het bordje is verdwenen. De kabel zit in de grond, geen wegwerkzaamheden, geen snelheidsverhoging. Helaas. Ik tuf rustig naar huis alwaar ik mijn boodschappen uitlaad en begin te koken. Ik zal nog vaak met weemoed aan deze snelheidsverhogende maatregel denken, nooit zal ik meer zo hard door mijn straat gaan.

Mijn buurman pokert, de straat pokert, op de klaverjasavonden wordt tegenwoordig ook een pokertafel ingericht, tv, internet en de bladen staan er vol mee; heel nederland is bezig om zich te verdiepen in dit kaartspelletje. Ik nu dus ook. Sinds een paar maanden zit ik geregeld aan de buis gekluisterd om de toernooien te volgen en bijna elke week leg ik nu een kaartje met de buurman en zijn vrienden. Waarom dit spel zo ontzettend leuk is weet ik nog niet. Soms zitten we een avond stil met een kan koffie te spelen. Er wordt nauwelijks gesproken of gelachen, iedereen zit verdiept in het spel.

Pokeren leer je echter niet zomaar. Het is me nu wel duidelijk dat dit een kaartspelletje is dat het klaverjassen tot een kinderspelletje maakt. Het is kaarten, stratego en monopoly samengevoegd. Samen met rekenen en psychologie maakt dat het een ingewikkeld spel vol listen en intriges is. Mijn eerste stappen zijn genomen, ik ken de rijtjes kaarten en weet welke combinaties hoger scoren dan anderen. Dit is de eerste stap, je probeert krampachtig de kaarten op volgorde te leggen en je hoopt op een mooi paar of zelfs een straat. Met bluffen ga je altijd mee want, zo denk je, ik heb goeie kaarten. Niets is minder waar en wederom kan je al je voorzichtig gespaarde speelfiches naar de overkant schuiven. Er is dus meer dan alleen de hoogste kaarten hebben, natuurlijk winnen die, maar wil jij al je chips inzetten op een mogelijkheid alles te verliezen? De volgende stap is dus inschatten welke kaarten in het spel zitten en hoeveel van elke kleur. Laat ik het alvast even verklappen, het zijn er twee en vijftig, vier kleuren met dertien kaarten. Nu kan je ongeveer de kans berekenen die er is om jou een goeie hand te geven.
De derde stap is je positie. Als je op de vroege posities zit direct na de blinden dan zit je niet lekker. Let erop dat je niet elke hand kan spelen, iedereen mag na jou inzetten, dus alleen met een hele goeie hand ga je mee, of wed je zelfs. Als je daarentegen in een late positie, vlak voor de deler, zit dan kan je proberen de pot te stelen; de pot stelen doe je door te wedden, bijvoorbeeld drie keer de big blind, je wed alleen als iedereen voor je heeft gechecked. Dat checken is vaak een indiatie dat met eigenlijk wil wachten omdat men verwacht geen goeie kaarten te hebben.

Ik ben nu bij de vierde stap. Met leuke kaarten wacht ik doorgaans de flop af, met goeie kaarten ga ik daarvoor al verhogen, afhankelijk van mijn positie. Ik bereken de pot en mijn kansen, ik baseer de kansen van de anderen op basis van hun inzet.
Het spel begint steeds spannender te worden, ik zie meer mogelijkheden, kansen en vluchtroutes. Waar ik me diep van bewust moet zijn is dat het makkelijk is veel te verliezen en moeilijk om een beetje te winnen. Stap voor stap moet je je spel en je chips opbouwen. Slechts een op de tien keer pak je de pot. Hier en daar sprokkel je wat blinden. De keren dat je verliest moet je je verlies tot een minimum proberen te beperken, heeft iemand een grote bek, speelt hij aggressief, laat hem zijn gang gaan, laat hem maar sprokkelen, ik weet dat mijn tijd nog komt aan deze tafel, of aan een ander of niet. Dan stop ik en ga ik naar huis. Dan heb ik een hele avond stratego, monopoly en klaverjassen gespeeld en ben ik dik tevreden.

Op een onbewoond eiland zou ik wel eens willen zijn, helemaal vandaag. Na het missen van de wekker werd ik bruut wakker geschud onder een koude douche. De geiser heeft het laten afweten. Geen vlammetje, niets. Het beestje is nodig aan vervanging toe, ze is per slot van rekening ook al 30 jaar oud. Bibberend van de kou trek ik mijn kleren aan en loop naar beneden om koffie te zetten. Kut, filters op, dan maar keukenpapier als filter gebruiken, vandaag kan ik echt niet zonder koffie.
Ik smeer een boterham met appelstroop om er even later achter te komen dat mijn schoon gestreken overhemd de sporen van mijn ontbijt draagt. Een sprintje naar boven gaat ook niet helemaal foutloos en ik beland halverwege op de trap hangend aan de leuning. Nu weet ik het zeker, dit wordt mijn dag.
Na mijn ochtendstrubbelingen stap ik in de auto op weg naar het Pee en Er terrein om daar de gele rakker naar Amsterdam te pakken. De rit gaat behalve een kleine file foutloos. Het oponthoud heeft er natuurlijk wel voor gezorgd dat ik ondanks mijn vertragingscalculatie op een haar na de trein mis. Iets meer dan een half uur later komt gelukkig mijn trein helaas met een klein beetje vertraging. Ik stap in een frommel me tussen de pukkelende pubers in een zetel tweede klas. Het is krap en warm, mijn buurman heeft zijn walkman op standje tien waardoor ik kan meegenieten van de bassen van Tiesto en aanverwanten.
Ik nip van de koffie die ik op het perron voor een astronomisch bedrag heb aangeschaft. Het gaatje is net groot genoeg om wat koffie door te laten, maar slurpen is verplicht als je een beetje een slok wilt nemen. Bij station Hilversum staat mijn buurman op en draait zijn rugzak op zijn rug, de souplesse waarmee deze actiegepaard gaat is voldoende om de koffie uit mijn hand te slaan en het resterende beetje op mijn panthalon te doen belanden. Ik heb nu volledig mijn pechdag geaccepteerd en waai zijn verontschuldingingen gemoedelijke glimlachend weg. Ik dep de vloer met een Spits, zijn die gratis kranten toch ergens goed voor, denk ik terwijk ik de katerns uitvouw en de plas koffie bedek.
Mijn werkdag gaat zonder al te veel misstappen voorbij en ik stap aan het eind van de middag weer in de trein. Halverwege stoppen we, er is iets mis met de trein. Wat er mis is blijft een raadsel, maar dat we niet verder komen met de twee honder meter lange slurf is duidelijk. Na een half uur komen er bussen om ons verder te rijden tot Amersfoort, daar stap ik uit en loop ik naar de betaalautomaat. Ik heb op het verkeerde terrein geparkeerd. Mijn kaartje wordt geaccepteerd en in plaats van iets meer dan vier euro afrekenen wordt ik geconfronteerd met een parkeertarief van twintig euro. Er zit niets anders op dan betalen wil ik met mijn auto de garage verlaten. Het Pee en Er terrein blijkt ernaast te liggen, gevoed door een weggetje die ik voor uitrit aanzag. Nu wordt ik toch wel een beetje chagerijnig.
Vandaag ga ik vroeg naar bed denk ik als ik naar huis rij voordat mijn banden ook nog eens lek gaan.

Wij zijn heel erg milieubewust thuis. Scheiden van afvalstromen, besparen van water en sparen met lampen. Maar ik begin een beetje aan dit alles te twijfelen. Hoe milieubelastend is het bijvoorbeeld om spaarlampen te maken? Of aluminium auto's? Of bio-diesel?

En hoe zit dat nou precies met dat CO2 verhaal, daar geloof ik dus echt geen bal van. Ik geloof wel dat we niet zo achterlijk veel hout moeten kappen en dat we eens moeten stoppen met fossiele brandstoffen, maar stoppen met bubbels in de cola stoppen? Volgens een onderzoek dat ik recent heb gelezen volgt de toename van de CO2 in de atmosfeer de toename van de gemiddelde temperatuur op de aarde, met een vertraging van 15 jaar. Het is dus niet andersom zoals vele wijsneuzen beweren. Ergo, CO2 is het gevolg van het opwarmen van de aarde, niet de oorzaak.
Daarnaast maakt de aarde cycli rond de zon en staat soms iets verder en dan weer iets dichterbij de vuurbal, dan is de zon ook nog eens lekker actief, waardoor de temperatuur nog meer toeneemt. Ik denk niet dat wij armzalige schepsels met het verminderen van CO2 enig punt kunnen maken. Maar goed, ik wil CO2 niet afzeiken, het verminderen van de uitstoot heeft namelijk een hele mooie secundaire werking. Mensen worden er steeds milieubewuster door.

Wat wel een ingrijpende milieuverbetering zou zijn is als we allemaal wat minder vlees zouden eten, gewoon een dagje per week geen vlees, maar groenvoer. Hierdoor is er minder vee nodig, dus minder land voor de veestapel, er zijn minder drollen die bijdragen aan een mestoverschot en er is ruimte voor meer groen en akkerbouw. De voedingswaarde van een koe en de bijbehorende vierkante meters die zij nodig heeft voordat ze geslacht wordt is veel minder dan een vergelijkbare tomaat of tarwestengel. Als je echt milieubewust wil zijn wordt dan deeltijd-vegetarier en als je niet weet wat je dan moet eten, koop eens een vegetarisch kookboek of google een goed recept.

Amerika en Rusland. Twee grootmachten die strijden om het recht DE politiemacht van de wereld te zijn. Ze zijn aggressief en proberen hun dogma's in andere landen op te dringen. De NAVO en Europa staan aan de zijlijn toe te kijken hoe deze twee landen de wereld proberen te indoctrineren met hun overtuigingen. Irak en Afghanistan moesten er al aan geloven, binnenkort is Iran waarschijnlijk aan de beurt.
Amerika voelt zichzelf belangrijk, sinds ze de wereld hielpen verlossen van de Tweede Wereldoorlog hebben ze zichzelf opgewerkt tot beschermer van de wereld, waarbij ze ervan overtuigd zijn dat zij de waarheid in pacht hebben.
Sinds de amerikanen eigenhandig Irak aan hebben gepakt, zonder NAVO, heeft die laatste organisatie al zijn geloofwaardigheid verloren. De NAVO gaat ten onder aan gebrek aan daadkracht, want dat hebben de amerikanen nou eenmaal wel, en aan hun uiterst langzame beslissingssnelheid. In mijn ogen moet de NAVO de partij zijn die de conflicten op de wereld beteugeld, niet de amerikanen of de russen. De NAVO moet een verzameling zijn van alle staten die met elkaar samenwerken om verde te brengen op deze planeet. De amerikanen profileren zich als de politie van de democractie, zij brengen vrijheid in landen die er nog lang niet aan toe zijn. Wat de amerikanen niet begrijpen is dat er andere landen op de wereld zijn met andere normen en waarden. De keuze van de president van Rusland bijvoorbeeld, de russen kiezen niet de president met de duurste campangne of de beste verkiezingspunten, de russen kiezen de sterkste man. Zij willen een daadkrachtige, sterke vader voor het moederland, geen wonder dat Poetin nog altijd aan de macht is, al heeft hij zijn speelpop Medvedev op de hoogste plaats neergezet.
In het midden-oosten zijn ze nog druk bezig met geloofs-oorlogen, zoals de kruisvaarders in onze middeleeuwen, zij hebben tijd nodig om daaruit te groeien, dat doe je niet door grote legers te sturen en democratie op te dringen. Dat doe je door ze te begeleiden en hulp aan te bieden, producten te importeren uit die landen, waardoor de mensen geld krijgen en tijd krijgen om te werken en te leren. Zo leren ze dat democratie een middel is om nog vrijer te leven, die landen zullen vanzelf veranderen.
Wat is erg bekrompen vind van de amerikanen is het anti-kernwapen beleid dat ze voeren tegen Iran. Er zijn een aantal landen op deze aardkloot die beschikken over een nucleair arsenaal, wie geeft de amerikanen het recht om te beoordelen dat Iran daar niet bij mag horen. Laat ik duidelijk zijn, ik ben absoluut geen voorstander van bommen en granaten, helemaal niet als ze binnen lutele seconden de complete mensheid kunnen wegvagen en de aarde tot een troosteloos landschap kunnen omvormen. Maar hoe kan een natie bepalen wat een ander moet doen? De amerikanen hebben een lijst van schurkenstaten, staten die in hun ogen boeven zijn, vol zitten met terroristen en zich niet conformeren aan de toon die de amerikanen zetten. Een voor een proberen ze die landen naar hun hand te zetten, om te bouwen en te voorzien van vrijheden waar de mensen zich geen raad mee weten. De bevolking is gewend aan onderdrukking, aan de zekerheid van een slecht bestaan. Die mensen moeten zelf tot inkeer komen, dat kan bloedig zijn, maar dan hebben ze wel hun eigen vrijheid verworven en is het niet dictatoriaal opgedrongen.
Buiten dit alles is er een groep landen dat zich de EU noemt en dat verzuipt in de bureaucratie, zo erg dat ze niet mee kunnen doen, sterker nog, zo erg dat ze geen nee durven zeggen tegen Amerika. Met twee keer zoveel inwoners moet de EU toch wel groot genoeg zijn om de kruisvaart van de amerikanen tegen te kunnen houden? Waarom lopen alle europeesche leiders nog steeds als schoothondjes achter de amerikanen aan? Wordt het niet tijd om de hand in eigen boezem te steken en eens met alle europeanen te bepalen welke koers we willen varen? Misschien ben ik te nuchter, maar ik geloof niet dat een land als Iran zomaar raketen op Europa gaat flikkeren, helemaal niet als Europa humanitair met andere landen omgaat in plaats van, net als de amerikanen en russen, hun eigen overtuigingen in aan een ander land wil opdringen. Ik hoop ten zeerste dat Europa sneller een wereldmogendheid wordt die tegengas kan bieden aan de amerikanen en de russen en dat de NAVO weer de politiemacht van de wereld wordt, op deze manier gaat het anders echt rotzooi worden.

Specialisten in de detailhandel zijn schaars. Tegenwoordig verkoopt iedereen alles. Op elke hoek van de straat kan je een computer kopen, zelfs bij de Aldi. Er is echter nauwelijks een verkoper te vinden die enige productkennis heeft.

Zo ben ik tijden op zoek geweest naar een mooi roestvrij stalen boutje van vier en een halve centimeter in de maat M8. Op zich is dat geen vreemde maat, maar je moet er niet mee aan komen zetten bij de bouwmarktketens. Het is aandoenlijk om te zien hoe een medewerker naar het schap kijkt wat je net grondig hebt doorgespit en adviseert om een niet roestvrij stalen bout van vijf centimeter te gebruiken. Hij zegt er nog snel even bij dat je het boutje ook kan afzagen. "Goh", zeg ik dan, "handig, een boutje dat je kan afzagen, zijn er boutjes die ik niet kan afzagen dan?". Wezeloos vermoeiend zijn die figuren. Ik mis de oude stoffige winkeltjes met schappen tot aan het plafond waarin alle soorten en maten boutjes en ander spul ligt opgeborgen, wachtend op een klant die op zoek is naar dat ene zeldzame moertje, boutje of spijkertje.

De bouwketens en supermarkten zijn niet de enige die ongeschoolde debielen aannemen om klanten te 'helpen'. Deze gasten zijn binnengedrongen in alle soorten winkels van de speelgoedzaak tot het warenhuis, alleen de wijnboer bij mij op de hoek weet nog wat hij verkoopt, de rest leest gewoon de verpakking voor.

Als paddestoelen schieten ze uit de grond, kleine monumenten voor een verkeersslachtoffer. Vaak bestaande uit een foto en elke dag voorzien van verse bloemen. Het bermmonument. Een eerste rustplaats voor de overledene. Een plaats waar het slachtoffer kan worden herdacht. Een plaats waar de nabestaande in alle rust het langsrazende verkeer hinderen. Het bermmonument wint de laatste jaren stevig aan populariteit en is bijna niet weg te denken uit het nederlandse straatbeeld.

Een bermmonument is een pukkel, een paddestoel, een abces langs de weg. Het hoort er niet. Er zijn plekken waar je je dierbaren kan herdenken, dat noemen we begraafplaatsen. Niet een stuk rots, metaal of een kruisje langs de openbare weg. Je kan toch niet iemand op twee plekken herdenken? Bovendien vind ik het belachelijk dat iedereen tegenwoordig een monument krijgt. Als je door een dronkenlap of een andere gestoorde weggebruiker van het leven wordt berooft en er mensen zijn die dat willen herdenken op de plaats van het ongeluk, best, voor een paar weken. Maar iemand die moedwillig door rood rijdt en zijn dood aan zichzelf te danken heeft, hoe cru dat ook is, hoeft van mij niet tot weggod te worden gebombardeerd en een monument te ontvangen dat er na vijf jaar nog staat.

Bovendien heeft de dood van een willekeurige weggebruiker geen symbolische waarde voor de rest van de maatschappij, zoals de slachtoffers van zinloos geweld dat wel hebben. Zij verdienen monumenten omdat ze opkwamen voor anderen, het verkeersslachtoffer is in dat opzicht een anoniem slachtoffer dat herdacht mag worden onder familie en vrienden, maar daar hoeft de rest van de wereld niet mee lastig gevallen te worden.

Vrijheid is voor mij dat ik kan bepalen waar in tijd en ruimte ik mij bevindt en wat ik daar doe. Vrijheid is een van de basisbehoeften van de mens, de ultieme vrijheid wordt gerealiseerd door een op het eerste gezicht chaotisch geordende samenleving. Chaotisch meer in de zin van een heterogene samenstelling van mensen die op verschillende plekken en tijdstippen werken.

De vrijheid om te gaan en te staan waar we willen wordt bereikt door een mentaliteitsverandering. Werkgevers moeten hun werknemers loslaten, afstappen van de dictatoriale cultuur die in bedrijven heerst en vertrouwen op de kwaliteiten van zijn werknemers. Een werknemer wordt een soort eigen baas die wordt afgerekend op zijn resultaten.

Een werknemer wordt dus mobieler, flexibeler en vrijer. Werken kan hij door middel van de informatietechnologie op elke plek en op elk moment.

Het kantoor wordt een ontmoetingsplek waar men in levende lijve contact heeft met collegae en klanten. Maar andere plekken inrichten als ontmoetingsplek is ook heel goed mogelijke, een publiek kantoor bijvoorbeeld; een publiek kantoor is een kantoor waar mensen op een flexplek kunnen werken, waar mensen van verschillende bedrijven kunnen neerstrijken om te werken. Een publiek kantoor wordt gebruikt door mensen die geen thuiswerkplek hebben, of niet willen hebben. In een publiek kantoor moeten faciliteiten als een toilet en een koffieautomaat aanwezig zijn. Maar denk ook aan bestaande flexplekken zoals parken en restaurants.

Qua plek worden we dus flexibel, maar ook qua tijd. Niemand vind het leuk om om 6.00 uur op staan om achteraan te sluiten in de file naar werk. Niemand vind het leuk om om 17.00 uur wederom met dezelfde mensen in dezelfde rij te staan, maar dan de andere kant op. Die uren in de file zijn verloren uren. Sommigen kunnen nog een telefoongesprek voeren, anderen luisteren alleen radio.
Als we behalve in plaats ook in tijd flexibel kunnen worden dan staan we niet meer massaal in de file. We beginnen thuis met werken en in de loop van de ochtend vertrekken we naar kantoor. Dit hoeven we tevens maar een keer of twee per week te doen voor onze sociale contacten. Verder zitten we met de laptop en de mobiel onder de pergola in de tuin.

Als laatste hebben we nog een vervoerskeuze, we zijn vrij om ons vervoer te kiezen. We kunnen in een koekblik in de rij gaan staan, in de trein te ver van onze eindbestemming worden afgeleverd of werkeloos in de bus zitten. Vaak wordt het meest flexibele voertuig vergeten; de motorfiets. De motorfiets is flexibel, kan tussen de file door, parkeert overal zonder problemen en is ook in overdekte vorm of als scooter verkrijgbaar. De ultieme vrijheid beleef je op een motorfiets samen met vrij zijn in tijd en ruimte om te werken waar en wanneer je maar wilt.

Het nieuwe werken is in mijn ogen dus vooral vrij zijn om een optimale prestatie te leveren op de manier waar ik voor kies.

Nu is het afgelopen. Al Qaeda en al die andere clubjes van idiote geloofsfanaten zijn nu echt te ver gegaan. Wat mij betreft trekken we er met alles wat we hebben op uit om die gasten in hun jurken af te fikken, als brandende fakkels verlichten zij dan de Sahara.
De intolerante klootzakken bemoeien zich niet alleen meer met hun eigen geloof met denken dat ze het westen moeten terugpakken voor alle kruistochten die er zijn geweest. Ze voeren nu hun eigen moderne kruistochten en bekrompen dat ze zijn denken ze ook nog dat Allah dat wil.

Stel dat er een god zou zijn, Allah, Jawe, God, Jezus, Zeus et cetera, denk je dan dat zo'n god wil dat je gaat lopen bloedvergieten? Dat je onschuldige mensen moet opblazen? Denk je echt dat er maagden voor je klaarstaan als je bij de hemelpoort aan komt kloppen? "Hoi Allah, missie volbracht, ik heb net mijn gordel laten ontploffen, waar zijn mijn maagden?", "Eh, meneer de terrorist, die zijn ondertussen wel een keer op met al die bommen en granaten, ik heb hier nog wel een opblaasschaap, nooit eerder gebruikt, misschien heb je daar wat aan!".

Nee, baardmannen in jurken, er is echt niets tussen hemel en aarde (geldt ook voor anders gelovigen). En al zou er wel wat zijn, geloof dan lekker, maar val er geen andere mensen mee lastig. Ik denk dat ik maar een knokploeg ga beginnen die fundamentalisten gaat opblazen, met behoud van onschuldigen... Of een anti-fundamentalistische partij.

De raad van hoofdcommissarissen van de politie heeft besloten om dit jaar strenger te controleren op verboden verlichting. Verboden verlichting bestaat uit lampjes die niet aan de fiets zijn bevestigd en uit lampjes die niet continue branden. Ik ben zeer verheugd met dit bericht omdat nu de politie iets te doen heeft in de donkere wintermaanden. Normaal zitten ze op het buro pepernoten te eten en zich druk te maken over het gebrek van boeven in hun cel, maar nu kunnen ze zich eindelijk nuttig maken.

Ze gaan fout verlichte fietsers verbaliseren. Ik snap het niet, deze regel is weinig pragmatisch en alleen maar betuttelend. Jaren geleden, nog voordat er LED-verlichting verkregen kon worden, waren fietsers niet zichtbaar. Met de komst van de kleine LED-lampjes aan tassen en jassen was de onzichtbare wegpiraat ineens zichtbaar en scheelde me dat menig hartverzakking. Ook de knippermodus van zo'n klein lampje is een prettige uitvinding, een fietser is nog veel makkelijker zichtbaar, helemaal met regen en sneeuw.

En nu gaan onze vrienden in het blauw jacht maken op fout verlichte berijders van het stalen ros, jammer. Ik had liever gezien dat de commissarissen in Den Haag hadden aangestuurd op een wetswijziging, zij zijn handhavers van de veiligheid, waarom denken ze er dan niet over na?

Afgelopen weekend heb ik mijn grammofoon weer aangesloten. Na jaren van een stoffig verblijf op zolder is mijn oude vertrouwde platenspeler vergezeld van een paar mooie vinyllen weer terug op het dressoir. Jaques Bralle klinkt weer als vanouds, met een kleine kras in zijn stem veroorzaakt door de nieuwe naald die de verstofte groef schoonploegd.

Toen de compact disk in de winkels verscheen was ik één vaan de eersten om mijn muziekcollectie voor het ouder worden te behoeden en heb ik alles over gezet naar het kleine ronde schijfje wat we nu zo goed kennen. Maar het warme geluid en de kraak van de grammofoon heb ik vanaf dag één gemist. Heldere klanken schalden uit mijn setje, maar de stoffige gezelligheid van de grammofoon was ver te zoeken.

Ik heb daarom afgelopen weekend een speciaal kastje aangeschaft die tussen mijn platenspeler en versterker kan worden geplaatst om zo de verdwenen grammofoon-ingang te vervangen. Daarnaast natuurlijk een verse naald gekocht en per omgaande platen van Jaques, Elvis en The Beatles uit het stof getrokken.

Oude klanken schallen door mijn woonkamer, ik waan mij twintig jaar jonger en ben gelukkig.

Vandeweek las ik in de krant dat 55-plussers te dik worden. Wij nederlanders zijn mijns inziens teveel aan het veramerikaniseren en nemen ook hun dik-wordt-gewoonte over. Eerst onze kinderen vetmesten en dan onszelf. Op zich lost het probleem zich natuurlijk vanzelf op; dikke mensen gaan eerder dood. Maar denk eens aan de gevolgen van het overlijden van dikke mensen.

Ten eerste moet het lijk worden opgetild en versleept naar het mortuarium. Vroeger deden een paar sterke mannen dit, in de toekomst zullen er steeds meer mensen of heftrucks aan te pas moeten komen. Het vervoer naar het mortuarium moet worden aangepast, ik stel me zo voor dat we lijkwagens met dubbele achteras gaan zien verschijnen op 's neerlands wegen. De koelkast moet worden vergroot, de uitvaartcentra krijgen dan een ruimte gebrek en moeten worden uitgebreid. Kisten moeten groter, wat houtkap en ontbossing tot gevolg heeft. En de verbrandingsruimte, dan wel graf moet worden vergroot.

Bovenstaande geschreven te hebben kan ik slechts concluderen dat dikke 55-plussers ronduit asociaal zijn. Ze brengen onnodig veel kosten met zich mee en zijn milieuvervuilend. Ik stel voor dat we belasting gaan heffen op het overschrijden van het gezonde gewicht. Hiervoor wordt de BMI calculator gebruikt, iedereen met een BMI hoger dan 25 moet voor elk punt meer een procent meer belasting afdragen zodat de kosten van het overgewicht kunnen worden gedragen.

Reclamemakers, wat een prutsers. Wat een poeha en dom gelul. Significante betere producten worden dagelijks op de markt gezet met een nieuw en verbeterd recept. Vooral wasmiddelreclames zijn briljant. Ze verzinnen nieuwe woorden, ze heruitvinden nieuwe producten en ze brengen floppen uit de jaren 70 terug op de markt.

Wat dacht je van 'vers verpakt' op de vleeswaren of 'nieuwe formule' op de deo?
Wat zegt vers verpakt, dat de verpakking vers is? Eigenlijk zegt het niets over de inhoud. Dat kan hartstikke verrot zijn, maar vers verpakt. Er is dus helemaal geen versheidsgarantie zoals de verpakking wel zou vermoeden.
En wat heb ik aan een nieuwe formule? Is mijn deo beter gaan ruiken of juist slechter? Is een nieuwe formule wel goed voor een product dat ik heb aangeschaft voor de juistheid van de formule?

De meest vreemde opmerking van dit moment is toch wel 'Bifidus essensis' bij de shampoo reclame, even googlen levert mij op: met yoghurt extract! Lekker belangrijk voor een shampoo.
Zeg dan gewoon met yoghurt. Dat snapt iedereen. Ga niet lopen wauwelen over bifidus. Volgens de Wikipedia is dit zelfs een door Danone verzonnen naam om wetenschappelijk te klinken.

Laten we in dezelfde lijn een boek uitgeven met: 'Leest nog beter'. Of een film met: 'Nieuwe acteurs'. Of een nieuwe weg met: 'Nu met bitumen, voor een stille rit!'. Lijkt me tof en super zinnig.

De nimmeraflatende discussie in menig huishouden is de stand van de wc-bril. Omhoog, omlaag, omhoog, omlaag. Vaak is dit een strijd tussen de sexen en winnen de meeste stemmen of de medehuisbewoners die het hardst schreeuwen. Bij mij moest de wc-bril altijd in de laagste stand worden achtergelaten, dan konden de vrouwen namelijk blindelings hun achterwerk op de bril laten zakken en belanden ze niet onverwacht in het natte, harige keramiek van een ranzige pot.

Bij mijn zwager moet de klep zelfs op de bril, omdat het anders zo'n vervelend gezicht is. Ja, ik zit vaak ook uren te staren naar de pot en dan erger ik me echt rot aan die openstaande klep. Waanzin is het! De klep dicht om de remsporen op te ruimen, dat zijn verdomme de sporen die een goed wc-gebruiker al automatisch uitwist met de nevenstaande borstel (nee, die is niet voor je billen, maar voor de pot). Tja, de wc-etiquette is soms ver te zoeken.

De oplossing is on-sexistisch en o-zo simpel. Bij elk wc-gebruik beweeg je de bril. Mannen en vrouwen. Je mag zelf kiezen of je dat voor of na je pot-gebruik doet. Als een man de pot op gaat voor een staande plas en de bril is omhoog, dan zet hij de bril naar beneden bij het verlaten van het toilet; staat ze echter al in de benedenstand, dan wordt de bril voor gebruik verticaal geplaatst.
De volgende gebruiker vindt de bril dan altijd in de gewenste of de ongewenste positie. Dat is voor iedereen altijd hetzelfde, man of vrouw.

Over het onderwijs in ons koude kikkerlandje wordt al jaren gesteggeld en gesleuteld. Het resultaat van dat gefriemel is nog steeds bedroevend. De jongere generatie kan nauwlijks hoofdrekenen, hebben geen enkel benul van de vaderlandse geschiedenis, laat staan van het wereldkundig verleden en hebben een taalknobbel die meer lijkt op een deuk.

Mijn jongere collegae doen sommen als vijf maal zeven op hun computer, kijken mij verbazend aan als ik iets weet over de oorlog en kunnen nauwlijks grammaticaal correcte zinnen schrijven. Het is zo jammer dat ze gebruik maken en vertrouwen op de spellingscontrole van hun tekstschrijfprogramma.

Maar laten we eerlijk zijn, het groene en witte boekje maken het er ook niet duidelijker op. De nederlandse spelling is 40 jaar onveranderd gebleven tot het nieuwe groene boekje in de jaren 90 uitkwam. Daarna is er bijna een jaarlijkse update geweest en zitten we nu met een groen en een wit boekje. Laten we elkaar geen mietje noemen, maar dat is niet bij te houden. Ik ben net blij dat ik enkele uitzonderingsregels ken voor het aan elkaar schrijven van woorden en prompt wordt het weer aangepast. Dat is toch niet bij te houden!
Taalfouten op het gebied van aan elkaar schrijven of aanelkaarschrijven, zo je wilt, zal ik me dus niet druk om maken. Maar een paar d's en t's zijn toch niet zo heel moeilijk. Ok, ik zit ook niet altijd goed maar het niveau van mijn collegae is echt ver beneden peil.

En nu blijkt dat het onderwijssysteem de afgelopen twintig jaar compleet is verbouwd en dat dat geen vruchten afwerpt. Scholieren vragen massaal om meer school en begeleiding. De invoering van de tweede fase blijkt een complete mislukking en het hoger onderwijs haalt met fabels en stickers studenten binnen. Een scholier moet al zo vroeg een keuze maken over zijn of haar toekomst dat ze te vaak fout kiezen. En er zijn meer schoolverlaters dan ooit tevoren. Laten we maar weer gewoon verplichte en keuze vakken instellen, weg met het nieuwerwets onderwijs en terug naar de oude normen en waarden. Misschien dat mensen dan weer leren hoofdrekenen, weten wat een lijdend en meewerkend voorwerp zijn en weten wie Baltasar Gerards, gebroeders de Witt en van Speyck waren.

Oh, wat haat ik winkelen. Die mensen. Die mensen die alleen of in groepjes in de weg lopen. Die niet doorlopen. Die doelloos over de hoofdstraat slenteren. Die mensen die zonder iets te zeggen over je heen afslaan als je ze inhaalt. Of die totaal onverwacht op de rem trappen als je er vlak achter loopt. Ik moet me dan echt inhouden. Woest wordt ik er van. Die mensen hebben niet door dat ze belachelijk langzaam door de hoofdstraat meanderen en dat ik mijn route alsmaar opnieuw moet plotten om de slakkengangers te kunnen passeren. Zonder deze langzaamlopers zou ik binnen een mum van tijd aan de andere kant van de straat kunnen komen en rap mijn winkellust kunnen stillen.

Zaterdags is de stad bezaaid met schlemielen. Hanggroep jongeren, hanggroep ouderen, complete families met colonnes kinderwagens en rondspringende peuters, bijkletsende vriendinnen en haastigen. Maar het allerergst zijn de moeders met kinderwagens. Volgens mij denken ze dat als je een kinderwagen hebt je dan automagisch voorrang behoort te krijgen. Dus nemen ze het ook maar gelijk. En 'klats' weer een van links komende kinderwagen tegen mijn enkels. Moeder kijkt me boos aan dat ik niet uit de weg ga. 'Sterf', denk ik bij mezelf, 'ga asjeblieft ergens anders racen met je kind'. Ik verbaas me eigenlijk hoe weinig kinderen er overlijden door onbeholpen moeders. Ze duwen die wagen er zo voor, er zal net een bus aankomen, dan wordt het echt een rommeltje.

Het lijkt me echt niet zo moeilijk om een beetje winkelrespect voor elkaar op te brengen, om elkaar een beetje ruimte te geven. Blijkbaar is dat het wel. Daarom ga ik altijd winkelen als het regent. Dan ben je de meeste rotzooi kwijt, of het spoelt wel weg. Iedereen is gehaast, dus het schiet lekker op, alleen kom je dan vaak in snikhete winkels terecht. Je moet dan rap je jas, hoed, wanten, sjawl en trui uitdoen wil je niet van je graad gaan. Ja, winkelen is echt niets voor mij, ik ben blij dat mijn vriendin dat doet.

Aanstaande zaterdag bevestig ik mijn geslacht, ik word dan een echte man. Ik ga een boormachine kopen. Echte mannen hebben boormachines. Een Black & Dekkert of een Bosch. De professionele prutser maakt echter gebruik van een DeWalt. Het gele gereedschap. Niet het geel van de Kraxis, maar het helder geel van echt mannengereedschap. Zaterdag is het dus zover.

Ik zie me al staan, uitgebreid bestuderend over de verschillende machines gebogen, verkopers afwimpelend; die hebben meestal toch nauwelijks verstand van wat ze verkopen tegenwoordig. Ik ga me niet door een jongetje van nauwelijks zestien met een dikke puist op de kop laten vertellen welke machine het beste is. Negen van de tien keer lezen ze gewoon het plaatje op en ik weet niet of ze het opvalt of niet, maar ik kan ook lezen. Dan wil ik niet te lomp overkomen en dank hen voor hun zinloze geblaat.
De meesten weten dan hoe laat het is en vertrekken, maar soms zit er een weerbarstig type tussen. Zo'n type dat verslaafd is aan helpen en niet van je zijde wijkt. Al zou je van de Kraxis naar de Gammel lopen dan gaan ze nog mee. Nee, ik ga me niet laten lastigvallen door een puistenkop, ik doe of ik niets hoor en stap per ongeluk op zijn voet.

Gereedschap is cool. Als man hoor je erbij met een goed stuk gereedschap. Je begint met een schroevendraaier die je van je opa op je verjaardag krijg als je net uit de luiers bent. Pa en ma zijn daar dol op. Helemaal als je voor de zoveelste keer de radio uitelkaar heb geschroefd. Uiteindelijk komt er een punt in je leven dat je meer nodig hebt. Dat gereedschap een noodzakelijke behoefte in het leven wordt. Vanaf dat punt wordt er bijna wekelijks een nieuwe aanwinst aan de collectie toegevoegd. Hamers, schroevendraaiers, doppensets en momentsleutels. Alles wat een doe-het-zelvert of een opperprutser nodig heeft.

Maar nu is het dus eerst tijd voor een nieuwe boor. En lekkere stevige, die wel een beetje kracht kan leveren, liefst waarschuwt voor als ik weer eens in stroomdraden of waterleidingen ga boren en waarbij de boordiepte goed te regelen is. Ik heb van weinig dingen verstand, maar als het op gereedschap aankomt ben ik een expert. En als ik het even niet weet lees ik me wel in via de kaartjes bij de verschillende machines. En misschien heeft zo'n puistenkop me zaterdag toch wel wat interessants mee te delen.