Sharon Kroes schrijft
Woensdag 9 september zal vanaf 17:00 (inloop) tot 19:00 in Perscentrum Nieuwspoort vlakbij de Tweede Kamer de lancering plaatsvinden van het boek “Overtuigend Debatteren”, geschreven door Sharon Kroes en Peter van der Geer.
In het boek staan alle gesprekstechnieken, tips en trucs die een goed spreker zou moeten beheersen, in welke situatie dan ook. Om dit te vieren en de mogelijkheden en het belang van een goed debat in elke organisatie te belichten zal het eerste exemplaar van het boek worden overhandigd aan Alexander Pechtold. Hij zal, een week voor het grootste parlementaire debat van het jaar, ingaan op het voeren van een goed debat, wat daar bij komt kijken en natuurlijk Prinsjesdag en de naderende Algemene Beschouwingen. Bij deze wil ik u van harte uitnodigen hier bij aanwezig te zijn.
Het aantal plekken is niet al te groot, een kwestie van snel een plek reserveren dus. Dat kan door een mail te versturen naar info@sharonkroes.nl. Pas bij bevestiging staat u definitief op de gastenlijst. Ik hoop snel eens met de lezers van sharonkroes.nl de verbale degens te kruisen. Tot ziens in Perscentrum Nieuwspoort!
“U gaat over de vraag, ik ga over het antwoord.” Een
scherpe reactie van oud-minister Brinkhorst tijdens een
persconferentie. Volgens een journalist werd zijn vraag niet
beantwoord. Niemand kent de journalist meer, maar de quote komt nog
vaak voorbij. Nu zit u waarschijnlijk niet vaak in
persconferenties. Maar dit schouwspel staat wel mooi symbool voor
een van de grootste problemen in meetings. Voor het blok gezet
worden.
Wie stond er niet eens met zijn mond vol tanden? Een vraag die je niet wist te beantwoorden, een opmerking die je niet wist te pareren of een argument dat je niet verwacht had. Op het moment zelf heb je het idee dat je door de grond kunt zakken. Achteraf, ja achteraf, dan komen de mooie oneliners, rake grappen en scherpe antwoorden. Maar dan is er een probleem. Achteraf is het namelijk te laat.
Een goede spreker kan mensen in elke situatie overtuigen. Hoe? Door een aantal technieken te beheersen. Een van die technieken is het terugkoppelen. Elke vraag of opmerking van de ander leidt namelijk de aandacht af. Van uw eigen verhaal. En precies dat verhaal zal anderen overtuigen, niet of u op die ene opmerking kunt reageren.
U vraagt zich waarschijnlijk af, hoe doe ik dat dan? Simpel, door de vraag of opmerking van de ander nooit rechtstreeks te beantwoorden. Laat u niet meezuigen in het speelveld van de ander, u zet de lijnen uit. Wie goed kijkt naar politici of CEO’s ziet dat zij de vragen slechts gebruiken om een bepaald deel van hun verhaal voor het voetlicht te brengen. Een wethouder begon na de vraag of hij zelf kinderen had meteen te praten over de nieuwe basisschool die in de buurt zou verschijnen. De vraag lijkt persoonlijk en direct, maar wordt door het terugkoppelen meteen onschadelijk gemaakt.
Op deze manier bepalen goede spreker de inhoud. En weten daardoor anderen te overtuigen. Een dwaas kan tenslotte meer vragen dan duizend wijzen kunnen beantwoorden. Trap dus niet in de valkuil. Het draait om uw verhaal. Denk daar eens aan als u straks weer in een meeting aanschuift.
Wie stond er niet eens met zijn mond vol tanden? Een vraag die je niet wist te beantwoorden, een opmerking die je niet wist te pareren of een argument dat je niet verwacht had. Op het moment zelf heb je het idee dat je door de grond kunt zakken. Achteraf, ja achteraf, dan komen de mooie oneliners, rake grappen en scherpe antwoorden. Maar dan is er een probleem. Achteraf is het namelijk te laat.
Een goede spreker kan mensen in elke situatie overtuigen. Hoe? Door een aantal technieken te beheersen. Een van die technieken is het terugkoppelen. Elke vraag of opmerking van de ander leidt namelijk de aandacht af. Van uw eigen verhaal. En precies dat verhaal zal anderen overtuigen, niet of u op die ene opmerking kunt reageren.
U vraagt zich waarschijnlijk af, hoe doe ik dat dan? Simpel, door de vraag of opmerking van de ander nooit rechtstreeks te beantwoorden. Laat u niet meezuigen in het speelveld van de ander, u zet de lijnen uit. Wie goed kijkt naar politici of CEO’s ziet dat zij de vragen slechts gebruiken om een bepaald deel van hun verhaal voor het voetlicht te brengen. Een wethouder begon na de vraag of hij zelf kinderen had meteen te praten over de nieuwe basisschool die in de buurt zou verschijnen. De vraag lijkt persoonlijk en direct, maar wordt door het terugkoppelen meteen onschadelijk gemaakt.
Op deze manier bepalen goede spreker de inhoud. En weten daardoor anderen te overtuigen. Een dwaas kan tenslotte meer vragen dan duizend wijzen kunnen beantwoorden. Trap dus niet in de valkuil. Het draait om uw verhaal. Denk daar eens aan als u straks weer in een meeting aanschuift.
Een van de oudste en meest klassieke drogredenen is de
autoriteitsdrogreden. Hierbij wordt een autoriteit aangehaald en
aan de hand van die autoriteit probeert men een stelling te
bewijzen. Zo kwam onlangs in een training een bepaald rapport
voorbij ‘waar onmogelijk aan getwijfeld kon worden, want
opgesteld door professor X’. Is dat echt zo?
Er zijn heel veel manieren om met autoriteitsdrogredenen om te gaan. Twee manieren zijn het aantonen van de irrelevantie en het doorvragen. Bij het eerste geef je heel duidelijk aan dat de aangehaalde autoriteit er niet toe doet. Als je zelf econoom bent is dat nog geen reden dat jouw eigen economische theorie meteen klopt.
In het tweede geval probeer je door te vragen. Het gaat er tenslotte niet om dat professor X het geschreven heeft, maar wat professor X geschreven heeft. Dwing de wederpartij de inhoud van het rapport op tafel te leggen en probeer aan de hand van de redeneringen die in het rapport staan een goede discussie te voeren. Al was professor X professor Y, het zou het argument niet sterker mogen maken.
Er zijn heel veel manieren om met autoriteitsdrogredenen om te gaan. Twee manieren zijn het aantonen van de irrelevantie en het doorvragen. Bij het eerste geef je heel duidelijk aan dat de aangehaalde autoriteit er niet toe doet. Als je zelf econoom bent is dat nog geen reden dat jouw eigen economische theorie meteen klopt.
In het tweede geval probeer je door te vragen. Het gaat er tenslotte niet om dat professor X het geschreven heeft, maar wat professor X geschreven heeft. Dwing de wederpartij de inhoud van het rapport op tafel te leggen en probeer aan de hand van de redeneringen die in het rapport staan een goede discussie te voeren. Al was professor X professor Y, het zou het argument niet sterker mogen maken.
Overtuigen van mensen is op het gebied van communicatie nog altijd
een van de lastigste zaken. Regelmatig komen tijdens trainingen en
coaching sessies vragen voorbij over het overtuigen van een bepaald
persoon en ‘welke argumenten ik daar voor moet gebruiken'.
Was het maar zo makkelijk, was er maar een standaard set argumenten
waarmee je iemand makkelijk kunt overtuigen.
Belangrijk bij het overtuigen van een bepaald persoon is het zoeken naar een common ground, een standpunt waar beiden het over eens zijn. Het zorgt er voor dat de andere persoon ook in een prettige mood komt en dat maakt het overtuigen altijd een stuk makkelijk. Bij een casus waarbij een partij een 30 km zone wilde en een andere partij een stoplicht in dezelfde straat helpt het om het gemeenschappelijk belang te benadrukken, namelijk het veiliger maken van de straat voor de spelende kinderen. Vanuit een gemeenschappelijk belang kun je met een plan en argumentatie aankomen.
Wie een ander wil overtuigen moet dus een aanloopje nemen. Niet meteen begin met het voorstel, maar door het stellen van vragen en het zoeken naar overeenkomsten kijken naar de gemeenschappelijke punten en daar weer op voortborduren. Succes!
Belangrijk bij het overtuigen van een bepaald persoon is het zoeken naar een common ground, een standpunt waar beiden het over eens zijn. Het zorgt er voor dat de andere persoon ook in een prettige mood komt en dat maakt het overtuigen altijd een stuk makkelijk. Bij een casus waarbij een partij een 30 km zone wilde en een andere partij een stoplicht in dezelfde straat helpt het om het gemeenschappelijk belang te benadrukken, namelijk het veiliger maken van de straat voor de spelende kinderen. Vanuit een gemeenschappelijk belang kun je met een plan en argumentatie aankomen.
Wie een ander wil overtuigen moet dus een aanloopje nemen. Niet meteen begin met het voorstel, maar door het stellen van vragen en het zoeken naar overeenkomsten kijken naar de gemeenschappelijke punten en daar weer op voortborduren. Succes!
Nieuwe technologie om het democratisch debat transparanter te maken
begint langzaam maar zeker tot het Nederlandse staatsbestel door te
dringen. Zo zijn debatten in de Tweede Kamer live te volgen. Zowel
de plenaire vergaderingen als de verschillende commissies. Maar ook in het
buitenland kunnen ze er wat van. Zo heeft het Engelse parlement
naast de livestreams ook de mogelijkheden om het complete archief op te vragen op het internet gezet. En
laten we natuurlijk Obama niet vergeten, de nieuwe president
die ons dagelijks op updates van het beleid trakteert.
Het zou mooi zijn als ook de Tweede Kamer een archief online kan
zetten, maar het gaat de goede kant op!
Een zeldzame gebeurtenis in de Tweede Kamer, een kabinetslid dat in
het debat wordt klemgezet door een Kamerlid. Toch gebeurde het bij
het afgelopen Irak debat, waarbij Mariette Hamer pas tijdens het
debat aangaf dat een parlementaire enquete naar de inval in Irak
zelfs na de commissie Davids niet uitgesloten zal zijn. PvdA
Kamerlid Martijn van Dam en Femke Helsema bespreken het debat
hier. Op 02:57 het gewraakte fragment van
Mariette Hamer.
In een democratie als de Nederlandse zijn Tweede Kamer en regering strikt gescheiden. De eerste heeft, door het volk gelegitimeerd, de plicht om de regering ter verantwoording te roepen. Het debatteren met de ministers en staatssecretarissen is daar een cruciaal onderdeel van.
Het probleem is echter het verloop van het debat. Want wat is de uitkomst? Meestal wat het regeerakkoord gedicteerd heeft. Geen scherpe argumenten, het afwegen van de juiste voor- en tegens en doen wat goed is voor het land en waar het volk om vraagt. Nee, onze volksvertegenwoordigers worden buitengewoon kort gehouden door diezelfde ministers en staatssecretarissen die toevallig namelijk ook hooggeplaatste partijgenoten van diezelfde Tweede-Kamer leden zijn.
Deze spagaat levert tenenkrommende debatfragmenten op. De PvdA, al jarenlang fervent voorstander van een Irak onderzoek vertegenwoordigd in de Kamer een standpunt dat niet door haar stemmers, eigen achterban, programma en zelfs PvdA bewindslieden gedragen wordt, namelijk geen Irak onderzoek. Zelfs nu de roep van binnen en buiten de partij steeds sterker wordt geeft de PvdA in de Tweede Kamer niet thuis. Weg debat, weg argumentatie, een paar holle frasen van mevrouw Hamer, meer heb ik niet kunnen vinden.
De oplossing om het debat weer op scherp te krijgen en ook de politiek weer bij de burger te brengen is eenvoudig, namelijk een drastische versimplificering van het regeerakkoord. Niet een boekwerk waarin allerhande gedetailleerde afspraken gemaakt worden, maar een akkoord op hoofdlijnen. De invulling daarvan zal dan ook blijken als met de Kamer wordt gedebatteerd. In hoeverre kan de regering het parlement van haar gelijk overtuigen? En dan echt overtuigen, niet aan een regeerakkoord binden. En mocht de PvdA iets dan niet willen, dan stemt ze gewoon tegen.
Het maakt dat ook de oppositie een veel betere rol in het debat krijgt. Niet alleen maar schreeuwen en alles ‘belachelijk’ vinden. Maar voorstellen indienen en echt het inhoudelijke debat aangaan met mede parlementariërs. Echte argumenten uitwisselen, de stemming in de samenleving veel beter kunnen aanvoelen en eindelijk eens effectief de regering kunnen controleren.
Het positieve effect zou zijn dat niet Balkenende uitmaakt of een Irak onderzoek zinnig is, maar het volk.
Blokjes? Welke blokjes vraagt u zich af? Het is de nieuwste hype
van het parlement, blokjes. Geen fysieke legoblokjes, maar
overzichtelijke stukjes waarin de speech van de minister geknipt
wordt. Elk onderwerp een eigen blokje. Met als doel het debat
efficiënter te laten verlopen. Met name de oppositie ergert zich
dood aan de blokjes. Terecht? Ja. Het werkelijke wapen van een
parlementariër is de dodelijke interruptie. Net die sterke vraag
die een minister of moet beantwoorden of een flater doet slaan. Net
dat punt dat daardoor alle actualiteitenrubrieken haalt.
In het parlement van Thailand gaan ze soms met elkaar op de vuist. Daar pleit ik niet voor. Ik houd het liever bij verbale schermutselingen. Maar dan moet de vorm van het debat daar wel ruimte voor geven. Van een minister mag verwacht worden dat deze retorisch begaafd is. Vragen weet te pareren, het debat durft aan te gaan en haar standpunt weet te beargumenteren. Daar wordt ook hard op geoefend door heel veel politici. Maar als het aan het blokje ligt mag je aan het einde heel braaf een vraagje stellen. De doodssteek van het debat.
En als de minister dat niet kan? Jammer, dan ontbreekt het de minister aan talenten om het beleid te verkopen. Tegenwoordig net zo cruciaal als het beleid maken. Onderstaand stuk is een verslag van de plenaire vergadering van 5 november. Lees het en hopelijk is het jullie ook volstrekt duidelijk dat dit niet alleen veel beter had gekund, maar ook had gemoeten!
De heer Pechtold (D66): Voorzitter...
De voorzitter: Was de minister al aan het einde van dit blok gekomen?
Minister Hirsch Ballin: Van dit blok nog niet helemaal.
De voorzitter: Dan verzoek ik de heer Pechtold, even met zijn interruptie te wachten tot het einde van dit blok. De minister vervolgt zijn betoog.
Minister Hirsch Ballin: Ik moet hierbij bekennen, mevrouw de voorzitter, dat ik heb verzuimd om te markeren waar mijn algemene inleidende woorden eindigen.[….]
De heer Teeven (VVD): Ik heb nog een vraag over de algemene inleidende woorden van de minister.
De voorzitter: Dat vermoedde ik al toen u ging staan, mijnheer Teeven. Ik had wel begrepen dat de algemene inleiding was afgebroken. Maar stelt u gerust uw vraag over de algemene inleiding.
De heer Teeven (VVD): Het is wel wat lastig met die blokjes, maar het zal wel wennen.
De voorzitter: Ik dacht dat ik het u goed had uitgelegd van tevoren.
De heer Teeven (VVD): Ja, maar ik ben slecht van begrip. Dat zal wel aan mij liggen.
Sharon Kroes
In het parlement van Thailand gaan ze soms met elkaar op de vuist. Daar pleit ik niet voor. Ik houd het liever bij verbale schermutselingen. Maar dan moet de vorm van het debat daar wel ruimte voor geven. Van een minister mag verwacht worden dat deze retorisch begaafd is. Vragen weet te pareren, het debat durft aan te gaan en haar standpunt weet te beargumenteren. Daar wordt ook hard op geoefend door heel veel politici. Maar als het aan het blokje ligt mag je aan het einde heel braaf een vraagje stellen. De doodssteek van het debat.
En als de minister dat niet kan? Jammer, dan ontbreekt het de minister aan talenten om het beleid te verkopen. Tegenwoordig net zo cruciaal als het beleid maken. Onderstaand stuk is een verslag van de plenaire vergadering van 5 november. Lees het en hopelijk is het jullie ook volstrekt duidelijk dat dit niet alleen veel beter had gekund, maar ook had gemoeten!
De heer Pechtold (D66): Voorzitter...
De voorzitter: Was de minister al aan het einde van dit blok gekomen?
Minister Hirsch Ballin: Van dit blok nog niet helemaal.
De voorzitter: Dan verzoek ik de heer Pechtold, even met zijn interruptie te wachten tot het einde van dit blok. De minister vervolgt zijn betoog.
Minister Hirsch Ballin: Ik moet hierbij bekennen, mevrouw de voorzitter, dat ik heb verzuimd om te markeren waar mijn algemene inleidende woorden eindigen.[….]
De heer Teeven (VVD): Ik heb nog een vraag over de algemene inleidende woorden van de minister.
De voorzitter: Dat vermoedde ik al toen u ging staan, mijnheer Teeven. Ik had wel begrepen dat de algemene inleiding was afgebroken. Maar stelt u gerust uw vraag over de algemene inleiding.
De heer Teeven (VVD): Het is wel wat lastig met die blokjes, maar het zal wel wennen.
De voorzitter: Ik dacht dat ik het u goed had uitgelegd van tevoren.
De heer Teeven (VVD): Ja, maar ik ben slecht van begrip. Dat zal wel aan mij liggen.
Sharon Kroes
Deze tekst verscheen vrijdag 21 december 2007 in het
opinieblad Opinio.
"Zaterdag is de beste dag om je schuilkelder op te ruimen", zo vertrouwde een Israëlische student mij ooit eens toe tijdens een debattoernooi in Dublin. "Wat?" reageerde ik ietwat verbouwereerd, maar ik had het goed verstaan. Het schijnt nogal wat tijd te kosten, met name als het licht weer eens uitgevallen is en de voorraden aangevuld moeten worden, dus daar kun je dan maar beter een hele dag voor uittrekken.
Het is deze enorme tweeslachtigheid die mij altijd mateloos gefascineerd heeft. Hoe leef je in vredesnaam een normaal leven terwijl je het juk van een gewapend conflict en de mogelijkheid van een bloedige terreuraanslag de hele dag met je mee zeult? Mijn vader had daar een passend antwoord op. Afsluiten is het toverwoord. Zelfs als rebellen, huurlingen of terroristen tot de tanden toe bewapend in jouw straat staan dienen de boodschappen gedaan te worden en gaat het dagelijks leven door. Het is deze enorme veerkracht waar ik altijd zeer veel bewondering voor gehad heb.
Toch is afsluiten nooit helemaal mogelijk. Alweer jaren geleden was ik in Israel en reisde ik gewoon met de bus van hot naar her. Na alle berichten in de Nederlandse media toentertijd over bomaanslagen niet de meest verstandige beslissing ooit. Toch deden mijn ouders en ik het. Niet omdat we een enorm statement wilden maken richting wie dan ook, maar gewoon omdat je ontzettend snel in het leven van alledag opgeslokt wordt. Maar die tweeslachtigheid heeft ook een andere zijde. Bij elke halte keken we toch even wie er naar binnen kwam. Was het een Arabisch uitziende man? Had hij een grote sporttas bij zich? Of een dikke winterjas? Als een van de vragen ja was keek ik toch wel verontrust. Daar kon de Arabisch uitziende man niets aan doen, maar wij ook niet. Angst is de prijs die betaald moet worden voor een eigen stuk land, mogelijk gemaakt door de vorige generatie.
Benjamin Netanyahu, Ehud Barak en Ariel Sharon zijn allemaal exponenten van die vorige generatie die alom bewondering oogst, ook bij mij. Het zijn mensen die bloed vergoten hebben voor elke millimeter land in het Midden-Oosten en een belangrijke rol hebben gespeeld bij het bouwen van het land zoals we het nu kennen. Zij zijn verantwoordelijk voor het primaire behoud en zijn oorlogshelden die door hun militaire verleden op ontzettend veel krediet konden rekenen in het Israelische politieke discours. Maar het zijn niet de juiste mensen die belangrijke en pijnlijke concessies konden doen over het land wat ze nota bene zelf veroverd hadden.
Een pijnlijk voorbeeld hiervan is wel de tijd dat Ariel Sharon samen met Arafat tot een akkoord moest zien te komen. De twee gezworen vijanden die jarenlang tegenover elkaar stonden op het slagveld moesten plotsklaps elkaar de hand schudden en recht in de ogen aankijken. Een voorwaar onmogelijke opgave.
Wie het conflict van een afstandje bekijkt denkt dat het nooit gaat eindigen en ziet slechts dezelfde eindeloze cycli van geweld die zich al tientallen jaren lijken te herhalen. Toch ben ik gematigd optimistisch over de toekomst. Er staat namelijk een nieuwe vastberaden generatie op. Jongeren die de verhalen over het bloedvergieten hebben meegekregen van hun ouders, maar ze slechts als verhalen kennen. En ondanks alle ellende waarmee deze jongeren te maken krijgen merk ik in mijn omgeving dat ze met een compleet ander perspectief tegen het conflict aankijken. Hun voornaamste doel is niet meer gericht op het primaire behoud van de staat Israel, maar op het consolideren van haar positie. De volgende stap in nation building.
Mijn generatie zit dus in een compleet andere positie. Israel is een fact of life. Het enorme militaire apparaat dat Israel bezit is een garantie dat het land voorlopig niet overlopen zal worden. Maar het is niet een garantie dat mensen een vredig bestaan kunnen opbouwen in het beloofde land, een lang gekoesterde wens. Dat laatste is iets waar jongeren voor zullen moeten zorgen. Ik geloof ook dat de jongeren hiervoor kunnen zorgen. Zij hebben niet die emotionele betrokkenheid en littekens die je krijgt als je oorlog na oorlog voert met de omringende staten. Dit werd bijvoorbeeld duidelijk toen de discussie in Israel oplaaide over de dienstplicht. Steeds minder jongeren zien het als hun heilige plicht om het vaderland te verdedigen en er desnoods voor te sneuvelen. Dit zijn mensen die dankbaar zijn wat hun vaders en grootvaders hebben gedaan, maar nu een andere weg in slaan om de volgende fase van consolidatie waar te maken.
Laat ik als voorbeeld geven de Palestijnse wens om Oost-Jeruzalem tot hoofdstad van de toekomstige Palestijnse staat uit te roepen. De vorige generatie wilde hier absoluut niets van weten, deling van Jeruzalem is, als heilige stad, onbespreekbaar. Maar dit bastion vertoont barstjes. Murw gebeukt als de meeste burgers zijn zien ze ook in dat van hun een belangrijk en moeilijk offer moet worden gevraagd om een Palestijnse droom uit te laten komen. De Israelische publieke opinie is er absoluut nog niet helemaal klaar voor, maar er is een voorzichtige kentering gaande bij veel jongeren. Het is een optie die bij jongerenorganisaties steeds meer besproken wordt en als ik heel eerlijk ben, ook bij mij steeds meer ingang vindt. Politici roeren zich voorzichtig in dit debat en zelfs toespelingen in die richting worden steevast ontvangen met massaal protest. Maar het zijn vooral ouderen en religieuzen die zich hier in mengen.
Voor veel jongeren, de religieuzen buiten beschouwing gelaten, is Israel helemaal niet die ondeelbare staat die tot de laatste snik bevochten moet worden. Toen Israel vrede sloot met Egypte in 1979 was ik nog niet geboren en tijdens de vredesakkoorden met Jordanië in 1994 zat ik nog op de basisschool. Maar ook ik zie dat de vredesakkoorden een stuk stabiliteit hebben gebracht die het meer dan waard maakte om land op te geven. En dergelijke concessies zullen hoe dan ook moeten volgen om die uiteindelijke stabiliteit van de staat Israel waar te maken.
In dit opzicht denk ik dat de discrepantie tussen de verschillende generaties enorm is. Het politieke discours wordt momenteel beheerst door militairen in maatpak. Leiders die de onderhandelingen zien als een uitruil van militair-strategische gebieden. De nieuwe generatie zullen veel meer burgers in maatpak zijn. Jongeren die niet de grote oorlogen van '67 en '73 hebben meegemaakt en die het hebben van land niet als een ultiem doel zien.
Laat ik dan maar afsluiten met een beroemde quote van een van de meest charismatische voormannen van die vorige generatie, namelijk Moshe Dayan:
"Als je vrede wil moet je niet met je vrienden praten, maar met je vijanden"
Sharon Kroes
"Zaterdag is de beste dag om je schuilkelder op te ruimen", zo vertrouwde een Israëlische student mij ooit eens toe tijdens een debattoernooi in Dublin. "Wat?" reageerde ik ietwat verbouwereerd, maar ik had het goed verstaan. Het schijnt nogal wat tijd te kosten, met name als het licht weer eens uitgevallen is en de voorraden aangevuld moeten worden, dus daar kun je dan maar beter een hele dag voor uittrekken.
Het is deze enorme tweeslachtigheid die mij altijd mateloos gefascineerd heeft. Hoe leef je in vredesnaam een normaal leven terwijl je het juk van een gewapend conflict en de mogelijkheid van een bloedige terreuraanslag de hele dag met je mee zeult? Mijn vader had daar een passend antwoord op. Afsluiten is het toverwoord. Zelfs als rebellen, huurlingen of terroristen tot de tanden toe bewapend in jouw straat staan dienen de boodschappen gedaan te worden en gaat het dagelijks leven door. Het is deze enorme veerkracht waar ik altijd zeer veel bewondering voor gehad heb.
Toch is afsluiten nooit helemaal mogelijk. Alweer jaren geleden was ik in Israel en reisde ik gewoon met de bus van hot naar her. Na alle berichten in de Nederlandse media toentertijd over bomaanslagen niet de meest verstandige beslissing ooit. Toch deden mijn ouders en ik het. Niet omdat we een enorm statement wilden maken richting wie dan ook, maar gewoon omdat je ontzettend snel in het leven van alledag opgeslokt wordt. Maar die tweeslachtigheid heeft ook een andere zijde. Bij elke halte keken we toch even wie er naar binnen kwam. Was het een Arabisch uitziende man? Had hij een grote sporttas bij zich? Of een dikke winterjas? Als een van de vragen ja was keek ik toch wel verontrust. Daar kon de Arabisch uitziende man niets aan doen, maar wij ook niet. Angst is de prijs die betaald moet worden voor een eigen stuk land, mogelijk gemaakt door de vorige generatie.
Benjamin Netanyahu, Ehud Barak en Ariel Sharon zijn allemaal exponenten van die vorige generatie die alom bewondering oogst, ook bij mij. Het zijn mensen die bloed vergoten hebben voor elke millimeter land in het Midden-Oosten en een belangrijke rol hebben gespeeld bij het bouwen van het land zoals we het nu kennen. Zij zijn verantwoordelijk voor het primaire behoud en zijn oorlogshelden die door hun militaire verleden op ontzettend veel krediet konden rekenen in het Israelische politieke discours. Maar het zijn niet de juiste mensen die belangrijke en pijnlijke concessies konden doen over het land wat ze nota bene zelf veroverd hadden.
Een pijnlijk voorbeeld hiervan is wel de tijd dat Ariel Sharon samen met Arafat tot een akkoord moest zien te komen. De twee gezworen vijanden die jarenlang tegenover elkaar stonden op het slagveld moesten plotsklaps elkaar de hand schudden en recht in de ogen aankijken. Een voorwaar onmogelijke opgave.
Wie het conflict van een afstandje bekijkt denkt dat het nooit gaat eindigen en ziet slechts dezelfde eindeloze cycli van geweld die zich al tientallen jaren lijken te herhalen. Toch ben ik gematigd optimistisch over de toekomst. Er staat namelijk een nieuwe vastberaden generatie op. Jongeren die de verhalen over het bloedvergieten hebben meegekregen van hun ouders, maar ze slechts als verhalen kennen. En ondanks alle ellende waarmee deze jongeren te maken krijgen merk ik in mijn omgeving dat ze met een compleet ander perspectief tegen het conflict aankijken. Hun voornaamste doel is niet meer gericht op het primaire behoud van de staat Israel, maar op het consolideren van haar positie. De volgende stap in nation building.
Mijn generatie zit dus in een compleet andere positie. Israel is een fact of life. Het enorme militaire apparaat dat Israel bezit is een garantie dat het land voorlopig niet overlopen zal worden. Maar het is niet een garantie dat mensen een vredig bestaan kunnen opbouwen in het beloofde land, een lang gekoesterde wens. Dat laatste is iets waar jongeren voor zullen moeten zorgen. Ik geloof ook dat de jongeren hiervoor kunnen zorgen. Zij hebben niet die emotionele betrokkenheid en littekens die je krijgt als je oorlog na oorlog voert met de omringende staten. Dit werd bijvoorbeeld duidelijk toen de discussie in Israel oplaaide over de dienstplicht. Steeds minder jongeren zien het als hun heilige plicht om het vaderland te verdedigen en er desnoods voor te sneuvelen. Dit zijn mensen die dankbaar zijn wat hun vaders en grootvaders hebben gedaan, maar nu een andere weg in slaan om de volgende fase van consolidatie waar te maken.
Laat ik als voorbeeld geven de Palestijnse wens om Oost-Jeruzalem tot hoofdstad van de toekomstige Palestijnse staat uit te roepen. De vorige generatie wilde hier absoluut niets van weten, deling van Jeruzalem is, als heilige stad, onbespreekbaar. Maar dit bastion vertoont barstjes. Murw gebeukt als de meeste burgers zijn zien ze ook in dat van hun een belangrijk en moeilijk offer moet worden gevraagd om een Palestijnse droom uit te laten komen. De Israelische publieke opinie is er absoluut nog niet helemaal klaar voor, maar er is een voorzichtige kentering gaande bij veel jongeren. Het is een optie die bij jongerenorganisaties steeds meer besproken wordt en als ik heel eerlijk ben, ook bij mij steeds meer ingang vindt. Politici roeren zich voorzichtig in dit debat en zelfs toespelingen in die richting worden steevast ontvangen met massaal protest. Maar het zijn vooral ouderen en religieuzen die zich hier in mengen.
Voor veel jongeren, de religieuzen buiten beschouwing gelaten, is Israel helemaal niet die ondeelbare staat die tot de laatste snik bevochten moet worden. Toen Israel vrede sloot met Egypte in 1979 was ik nog niet geboren en tijdens de vredesakkoorden met Jordanië in 1994 zat ik nog op de basisschool. Maar ook ik zie dat de vredesakkoorden een stuk stabiliteit hebben gebracht die het meer dan waard maakte om land op te geven. En dergelijke concessies zullen hoe dan ook moeten volgen om die uiteindelijke stabiliteit van de staat Israel waar te maken.
In dit opzicht denk ik dat de discrepantie tussen de verschillende generaties enorm is. Het politieke discours wordt momenteel beheerst door militairen in maatpak. Leiders die de onderhandelingen zien als een uitruil van militair-strategische gebieden. De nieuwe generatie zullen veel meer burgers in maatpak zijn. Jongeren die niet de grote oorlogen van '67 en '73 hebben meegemaakt en die het hebben van land niet als een ultiem doel zien.
Laat ik dan maar afsluiten met een beroemde quote van een van de meest charismatische voormannen van die vorige generatie, namelijk Moshe Dayan:
"Als je vrede wil moet je niet met je vrienden praten, maar met je vijanden"
Sharon Kroes
Deze column verscheen eerder op NieuwNieuws.nl, onderdeel
van het weblog Geenstijl.nl.
Ik heb er van genoten
Na mijn vorige column ben ik werkelijk bedolven onder de reacties. En ik moet eerlijk zeggen, ik heb er oprecht van genoten. Een aantal goede inhoudelijke reacties en heel veel mensen die mij in hun allerbeste Nederlands kwamen vertellen dat de gemiddelde moslim toch echt dit land uit moet of compleet moet opgaan in de Nederlandse samenleving. Los van het feit dat de gemiddelde moslim de spellingsregels waarschijnlijk beter beheerst dan dit bataljon schreeuwers, ik ben het er wederom niet mee eens.
Liberaal land
Nederland is een liberaal land dat altijd klassieke vrijheden met hand en tand verdedigd heeft. Vrijheid van meningsuiting en vrijheid van religie zijn daar belangrijke voorbeelden van. Veel mensen vinden dat zij deze rechten wel verdienen, maar weigeren ze ook aan anderen te geven. Het moet vooral in ons straatje passen. Maar de afbakening die momenteel te maken valt op het gebied van het inperken van vrijheden is aan de hand van het wetboek van Strafrecht. En dan is het toch echt niet toegestaan om bijvoorbeeld homo’s van een flatgebouw te gooien.
Significante schade
Waar wordt bijvoorbeeld bij het dragen van een hoofddoek of het uiten van een afwijkende religieuze identiteit de samenleving significante schade toegebracht? Op geen enkel punt. Het is meer verworden tot een discussie waarin xenofobe mensen stellen liever geen hoofddoekjes in het publieke domein te willen zien omwille van het feit dat wij een land zijn met joods-christelijke wortels. Zelfs als dit zo zou zijn, betekent dit dat andere religieuze groeperingen als tweederangs burgers behandeld moeten worden? Dat we deze mensen opeens verbieden om te geloven waar ze in willen geloven en ze een bepaalde set normen en waarden van Nederlandse bodem moeten willen opdringen? Mag een keppeltje of een ander religieus teken dan ook opeens niet meer? Complete waanzin. De staat moet zich in het publieke domein zeer terughoudend opstellen. U zou ook niet willen dat een kruisje aan een ketting door een politie agent van een nek gescheurd zou worden. Het is een uiting van een van de diepste overtuigingen van mensen, namelijk het geloof. En daar dient de Nederlandse overheid zich zoveel mogelijk van afzijdig te houden.
Moslims oké
Hoe harder men de moslim slaat, hoe meer hij zich moslim voelt. Mensen automatisch zien als een bedreiging van de Nederlandse samenleving en rechtsorde met als aanleiding hun geloof is onzin. Het is in Nederland bijna tot een taboe aan het verworden om een islamitische identiteit te hebben en deze ook uit te dragen. Mensen die menen dat een ieder volwaardig behandeld dient te worden, kunnen aankloppen bij de beruchte linkse kerk. Ik ga niet mee in deze redenering zonder eerst ook maar iets van steekhoudende argumenten gehoord te hebben. Ik heb het gezegd en zal het nog maar eens herhalen, moslims zijn best oké.
Met vriendelijke groet,
Sharon Kroes
Ik heb er van genoten
Na mijn vorige column ben ik werkelijk bedolven onder de reacties. En ik moet eerlijk zeggen, ik heb er oprecht van genoten. Een aantal goede inhoudelijke reacties en heel veel mensen die mij in hun allerbeste Nederlands kwamen vertellen dat de gemiddelde moslim toch echt dit land uit moet of compleet moet opgaan in de Nederlandse samenleving. Los van het feit dat de gemiddelde moslim de spellingsregels waarschijnlijk beter beheerst dan dit bataljon schreeuwers, ik ben het er wederom niet mee eens.
Liberaal land
Nederland is een liberaal land dat altijd klassieke vrijheden met hand en tand verdedigd heeft. Vrijheid van meningsuiting en vrijheid van religie zijn daar belangrijke voorbeelden van. Veel mensen vinden dat zij deze rechten wel verdienen, maar weigeren ze ook aan anderen te geven. Het moet vooral in ons straatje passen. Maar de afbakening die momenteel te maken valt op het gebied van het inperken van vrijheden is aan de hand van het wetboek van Strafrecht. En dan is het toch echt niet toegestaan om bijvoorbeeld homo’s van een flatgebouw te gooien.
Significante schade
Waar wordt bijvoorbeeld bij het dragen van een hoofddoek of het uiten van een afwijkende religieuze identiteit de samenleving significante schade toegebracht? Op geen enkel punt. Het is meer verworden tot een discussie waarin xenofobe mensen stellen liever geen hoofddoekjes in het publieke domein te willen zien omwille van het feit dat wij een land zijn met joods-christelijke wortels. Zelfs als dit zo zou zijn, betekent dit dat andere religieuze groeperingen als tweederangs burgers behandeld moeten worden? Dat we deze mensen opeens verbieden om te geloven waar ze in willen geloven en ze een bepaalde set normen en waarden van Nederlandse bodem moeten willen opdringen? Mag een keppeltje of een ander religieus teken dan ook opeens niet meer? Complete waanzin. De staat moet zich in het publieke domein zeer terughoudend opstellen. U zou ook niet willen dat een kruisje aan een ketting door een politie agent van een nek gescheurd zou worden. Het is een uiting van een van de diepste overtuigingen van mensen, namelijk het geloof. En daar dient de Nederlandse overheid zich zoveel mogelijk van afzijdig te houden.
Moslims oké
Hoe harder men de moslim slaat, hoe meer hij zich moslim voelt. Mensen automatisch zien als een bedreiging van de Nederlandse samenleving en rechtsorde met als aanleiding hun geloof is onzin. Het is in Nederland bijna tot een taboe aan het verworden om een islamitische identiteit te hebben en deze ook uit te dragen. Mensen die menen dat een ieder volwaardig behandeld dient te worden, kunnen aankloppen bij de beruchte linkse kerk. Ik ga niet mee in deze redenering zonder eerst ook maar iets van steekhoudende argumenten gehoord te hebben. Ik heb het gezegd en zal het nog maar eens herhalen, moslims zijn best oké.
Met vriendelijke groet,
Sharon Kroes
Deze column verscheen eerder op NieuwNieuws.nl, onderdeel van het weblog Geenstijl.
Geachte heer Wilders,
Luiken naar beneden, helm op en wachten maar tot de vijand komt. Het is bijna een instinct om in tijden van verandering alles te willen bevriezen. Politici als u spelen op een buitengewoon vernuftige wijze in op deze gevoelens door een beeld te schetsen van een land waar elke avond om 6 uur bloemkool wordt gegeten en Nederland elke 4 jaar het WK voetbal wint. Een utopie.
Nederland zou zich dan ook compleet open moeten stellen voor immigranten en ze niet meer met argusogen bekijken. Herhaaldelijk heeft u op deze plek betoogd dat de Nederlandse identiteit regelrecht wordt bedreigd door de ‘islamisering’ van Nederland. Leuke zin, doet het goed bij de kiezer, maar de redenering is erg krom. Er wordt namelijk verondersteld dat een cultuur of identiteit een statisch iets is en elke verandering dus een bedreiging. Legt u de jaren ’50, ’60, ’70 en ’80 eens naast elkaar. Een wereld van verschil waarin ook duidelijk wordt dat er niet zoiets bestaat als een statische Nederlandse cultuur. Zij is constant onderhevig aan verandering die wordt ingegeven door de mensen die er wonen. Maar ach, politici uit de Griekse stadsstaten en het Romeinse rijk hadden ook grote moeite met groepen vreemdelingen op eigen bodem
Kunstmatige Nederlandse identiteit
Laat ik het dan gewoon maar eens zeggen, moslims zijn best oke. Net zoals andere religieuze of etnische groepen die dit prachtige land bevolken. Maar in een wereld waarbij geboren worden en dood gaan op steeds grotere afstand van elkaar gebeuren is het niet opportuun van mensen te verlangen compleet op te gaan in een bepaalde kunstmatige Nederlandse identiteit. En ja, dat betekent dat de door u zo gehate moslims inderdaad gewoon een hoofddoek mogen dragen en trots kunnen zijn op het feit dat ze uit bijvoorbeeld Marokko komen. De enige eis die een maatschappij aan deze mensen kan stellen is dat ze volledig meedraaien in de samenleving en basisvoorwaarden als de taal dus beheersen.
Alles geoorloofd
Dat is ook meteen het fundamentele punt. Niemand accepteert het als de staat actief zou proberen om in het hoofd van mensen te kruipen om daar bepaalde opvattingen te veranderen. Dit principe komt in tal van rechten terug, zoals vrijheid van meningsuiting en vrijheid van godsdienst. Een Nederlander is dus zoveel mogelijk vrij in zijn opvattingen en moet denken en doen wat hij wil. Maar als het op culturele identiteit aankomt is opeens alles geoorloofd. Onder mom van assimilatie zou de staat een halfslachtige poging moeten doen om mensen een bepaald denkpatroon met de daarbij behorende gevoelens aan te meten. Een hopeloze poging die gedoemd is te mislukken.
‘Wat de boer niet kent, dat eet ie niet’ lijkt dan ook meer het adagium achter deze bizarre immigratiepolitiek te zijn. In plaats van het potentieel van mensen waar ook ter wereld te onderkennen en dit te gebruiken in het voordeel van de samenleving zijn uw aanhangers verworden tot een groep naar binnen gerichte mensen die krampachtig elke verandering tegen proberen te houden. Wen er maar aan. Ieder mens heeft een geschiedenis, een bepaalde cultuur, opvoeding en opvattingen meegekregen. En die wist gelukkig niemand uit, zelfs u niet.
Met vriendelijke groet,
Sharon Kroes
.
Onderstaand stukje is een tijd geleden verschenen
op de opiniepagina van het blad van de Erasmus universiteit en
is tezamen met Eric Stam geschreven. Het is niet helemaal actueel
meer, maar toch wil ik jullie er graag van laten
genieten.
Voetbal en verkiezingsdebatten hebben iets gemeenschappelijks: de nabeschouwing is vaak het leukst. Sharon Kroes (wereldkampioen parlementair debatteren) en Eric Stam (voorzitter Erasmus Debating Society) nemen de deskundigen eens onder de loep.
“Juist de uitdager vond ik op een gegeven moment zeer defensief. (…) Helemaal op het eind was het bijna de geslagen hond.” Was getekend, Henkjan Smits, imagodeskundige. Van hem kregen we na afloop van het RTL 4 debat tussen Bos en Balkenende een paar knappe staaltjes analyse, bijvoorbeeld over de ‘onauthentieke oogbewegingen’ van Bos en de superieure houding van Balkenende.
Het kijkerspubliek dacht er anders over en riep Bos nipt tot winnaar uit. Ach, misschien is Henkjan Smits zelf ook niet zo authentiek als debatanalist. Wij geloven Henkjan Smits gewoonweg niet als hij dan een extra gewichtig toontje aanslaat, probeert om moeilijke woorden te gebruiken en daarin opzichtig faalt.
Een ding staat vast: de berichtgeving in de media over verkiezingsdebatten is minstens net zo interessant als de debatten zelf. Met daarin een hoog schipper-aan-de-wal-gehalte en interessantdoenerij. Ook wij zijn vanwege onze debatachtergrond gevraagd om ons licht te laten schijnen over de verkiezingen, maar kunnen we dat eigenlijk wel?
Het antwoord luidt: nee, nauwelijks. Niet meer althans dan iedere stemgerechtigde leek die de verkiezingsdebatten volgen. Bij debatten als deze is het namelijk volstrekt onduidelijk op basis waarvan we uitspraken moeten doen over de prestaties van de dames en heren lijsttrekkers. We kennen hun precieze beweegredenen niet en we kennen de situatie (het televisiedebat) niet. Want: wie is het publiek? En wat wil het publiek?
Interessant is in dit verband het werk van de socioloog Erving Goffman. In zijn bekende werk, The Presentation of the Self in Everyday Life, laat Goffman zien welke rollen individuen aannemen in bepaalde situaties. Goffman stelt dat wanneer twee of meer individuen sociale actie met elkaar aangaan, zij bewust of onbewust hun eigen rol daarbinnen definiëren om consensus te bereiken over de situatie. Binnen het wedstrijddebat is dat behoorlijk eenvoudig: de situatie is dat de jury, meestal bestaande uit twee of drie personen, overtuigd moet worden van een van te voren toegewezen standpunt op basis van vastomlijnde, harde criteria. Binnen dat micro-universum zijn we behoorlijk deskundig, kunnen we redelijk objectief een aantal heel verstandige dingen over (wedstrijd)debatprestaties zeggen. Daarbuiten echter zijn de wijsheden die we als debatdeskundigen debiteren eerder performatief: wij kunnen dan zelf definiëren hoe politici zich in een verkiezingsdebat behoren te gedragen, daarmee de publieke opinie beïnvloedend. Mits we dat op een gezaghebbende wijze doen uiteraard.
Dat performatieve effect zien we vooral bij zogenaamde deskundigen die weten wat ‘het volk’ zien en horen wil. Henkjan Smits heeft bijvoorbeeld in zijn microwereld van Idols en de X-factor authenticiteit verheven tot hét voornaamste criterium waarop individuen afgerekend worden en doet met politici in verkiezingstijd doodleuk hetzelfde op een ongemeen scherpe manier (de ooghoeken van Bos die enkele microseconden naar boven staarden). In zijn commentaar benadrukte hij ook nog enkele malen dat het hem totaal niet interesseert wie nu ‘het slimste jongetje van de klas is’, zolang je maar authentiek bent. Dáár gaat het volgens Henkjan Smits echt om. Wij wedstrijddebaters zijn vermoedelijk een stuk meer geneigd om Bos een nadenkende blik en lichte zenuwen te vergeven, zolang zijn verhaal maar steviger argumentatie bevat dan dat van zijn opponent. Zó zijn wij geneigd om debaters te beoordelen.
Maar wie heeft de wijsheid in de pacht? De crux is dat het micro-universum waar Goffman in zijn face-to-face microsociologische benadering naar verwijst, compleet ontbreekt. Immers, zoveel mensen zoveel wensen. Iedere deskundige spreekt vanuit eigen optiek zonder altijd even duidelijk hoe relevant die is.
Ook leuk was het commentaar van onze gewaardeerde vriend en collega Lars Duursma (met Sharon wereldkampioen) bij RTL 4: Bos de beste debater, maar Balkenende wellicht toch de grotere staatsman. Interessant, maar wat betekent dat voor de concrete situatie van het verkiezingsdebat? Strekt het tot aanbeveling voor een van beide heren, of is het zomaar een constatering? Hij onderscheid hier namelijk twee verschillende rollen die Bos en Balkenende tegelijkertijd spelen: de debater en de staatsman. Onderzoek uit de Verenigde Staten wijst vooralsnog uit dat de verliezer van presidentiele verkiezingsdebatten de uiteindelijke verkiezingen vaak wint.
Goffman stelt ons in verkiezingstijd kortom vooral voor een hoop vragen. Welke debatstijl is nu het meest overtuigend? Ligt de zetelwinst of links of op rechts? Is het winnen van een verkiezingsdebat eigenlijk wel nastrevenswaardig, of kan het zich ook tegen je keren? Die vraag kunnen we alleen beantwoorden als we precies weten als we precies weten wat het publiek zien en horen wil. Deskundigen spelen hierbij dikwijls een vermakelijke en soms ook een verhelderende rol. Ons advies is echter dat u de nabeschouwingen niet al te serieus moet nemen. En dat u op 22 november gewoon uw eigen hart en hoofd volgt.
Sharon Kroes & Eric Stam
Voetbal en verkiezingsdebatten hebben iets gemeenschappelijks: de nabeschouwing is vaak het leukst. Sharon Kroes (wereldkampioen parlementair debatteren) en Eric Stam (voorzitter Erasmus Debating Society) nemen de deskundigen eens onder de loep.
“Juist de uitdager vond ik op een gegeven moment zeer defensief. (…) Helemaal op het eind was het bijna de geslagen hond.” Was getekend, Henkjan Smits, imagodeskundige. Van hem kregen we na afloop van het RTL 4 debat tussen Bos en Balkenende een paar knappe staaltjes analyse, bijvoorbeeld over de ‘onauthentieke oogbewegingen’ van Bos en de superieure houding van Balkenende.
Het kijkerspubliek dacht er anders over en riep Bos nipt tot winnaar uit. Ach, misschien is Henkjan Smits zelf ook niet zo authentiek als debatanalist. Wij geloven Henkjan Smits gewoonweg niet als hij dan een extra gewichtig toontje aanslaat, probeert om moeilijke woorden te gebruiken en daarin opzichtig faalt.
Een ding staat vast: de berichtgeving in de media over verkiezingsdebatten is minstens net zo interessant als de debatten zelf. Met daarin een hoog schipper-aan-de-wal-gehalte en interessantdoenerij. Ook wij zijn vanwege onze debatachtergrond gevraagd om ons licht te laten schijnen over de verkiezingen, maar kunnen we dat eigenlijk wel?
Het antwoord luidt: nee, nauwelijks. Niet meer althans dan iedere stemgerechtigde leek die de verkiezingsdebatten volgen. Bij debatten als deze is het namelijk volstrekt onduidelijk op basis waarvan we uitspraken moeten doen over de prestaties van de dames en heren lijsttrekkers. We kennen hun precieze beweegredenen niet en we kennen de situatie (het televisiedebat) niet. Want: wie is het publiek? En wat wil het publiek?
Interessant is in dit verband het werk van de socioloog Erving Goffman. In zijn bekende werk, The Presentation of the Self in Everyday Life, laat Goffman zien welke rollen individuen aannemen in bepaalde situaties. Goffman stelt dat wanneer twee of meer individuen sociale actie met elkaar aangaan, zij bewust of onbewust hun eigen rol daarbinnen definiëren om consensus te bereiken over de situatie. Binnen het wedstrijddebat is dat behoorlijk eenvoudig: de situatie is dat de jury, meestal bestaande uit twee of drie personen, overtuigd moet worden van een van te voren toegewezen standpunt op basis van vastomlijnde, harde criteria. Binnen dat micro-universum zijn we behoorlijk deskundig, kunnen we redelijk objectief een aantal heel verstandige dingen over (wedstrijd)debatprestaties zeggen. Daarbuiten echter zijn de wijsheden die we als debatdeskundigen debiteren eerder performatief: wij kunnen dan zelf definiëren hoe politici zich in een verkiezingsdebat behoren te gedragen, daarmee de publieke opinie beïnvloedend. Mits we dat op een gezaghebbende wijze doen uiteraard.
Dat performatieve effect zien we vooral bij zogenaamde deskundigen die weten wat ‘het volk’ zien en horen wil. Henkjan Smits heeft bijvoorbeeld in zijn microwereld van Idols en de X-factor authenticiteit verheven tot hét voornaamste criterium waarop individuen afgerekend worden en doet met politici in verkiezingstijd doodleuk hetzelfde op een ongemeen scherpe manier (de ooghoeken van Bos die enkele microseconden naar boven staarden). In zijn commentaar benadrukte hij ook nog enkele malen dat het hem totaal niet interesseert wie nu ‘het slimste jongetje van de klas is’, zolang je maar authentiek bent. Dáár gaat het volgens Henkjan Smits echt om. Wij wedstrijddebaters zijn vermoedelijk een stuk meer geneigd om Bos een nadenkende blik en lichte zenuwen te vergeven, zolang zijn verhaal maar steviger argumentatie bevat dan dat van zijn opponent. Zó zijn wij geneigd om debaters te beoordelen.
Maar wie heeft de wijsheid in de pacht? De crux is dat het micro-universum waar Goffman in zijn face-to-face microsociologische benadering naar verwijst, compleet ontbreekt. Immers, zoveel mensen zoveel wensen. Iedere deskundige spreekt vanuit eigen optiek zonder altijd even duidelijk hoe relevant die is.
Ook leuk was het commentaar van onze gewaardeerde vriend en collega Lars Duursma (met Sharon wereldkampioen) bij RTL 4: Bos de beste debater, maar Balkenende wellicht toch de grotere staatsman. Interessant, maar wat betekent dat voor de concrete situatie van het verkiezingsdebat? Strekt het tot aanbeveling voor een van beide heren, of is het zomaar een constatering? Hij onderscheid hier namelijk twee verschillende rollen die Bos en Balkenende tegelijkertijd spelen: de debater en de staatsman. Onderzoek uit de Verenigde Staten wijst vooralsnog uit dat de verliezer van presidentiele verkiezingsdebatten de uiteindelijke verkiezingen vaak wint.
Goffman stelt ons in verkiezingstijd kortom vooral voor een hoop vragen. Welke debatstijl is nu het meest overtuigend? Ligt de zetelwinst of links of op rechts? Is het winnen van een verkiezingsdebat eigenlijk wel nastrevenswaardig, of kan het zich ook tegen je keren? Die vraag kunnen we alleen beantwoorden als we precies weten als we precies weten wat het publiek zien en horen wil. Deskundigen spelen hierbij dikwijls een vermakelijke en soms ook een verhelderende rol. Ons advies is echter dat u de nabeschouwingen niet al te serieus moet nemen. En dat u op 22 november gewoon uw eigen hart en hoofd volgt.
Sharon Kroes & Eric Stam
Onderstaande column verscheen afgelopen week op
NieuwNieuws.nl, onderdeel van de website Geenstijl.
Het was maar liefst een verschil van 70.000 stemmen. Nooit eerder in de Nederlandse geschiedenis haalde de nummer twee meer stemmen dan de lijsttrekker. Het was voor Verdonk aanleiding om afgelopen week het leiderschap binnen de partij op te eisen. Maar, zoals Mark Rutte terecht benadrukte; “de verkiezingen zijn geen referendum over het leiderschap van de partij”. Vanwege de onmogelijke situatie waarin zij de VVD gemanoeuvreerd heeft is het beter voor de partij om Verdonk er uit te zetten.
Wie wat dieper in dit Verdonk-Rutte geschil wil duiken moet zichzelf afvragen waar de verkiezingen eigenlijk om draaien. Er wordt op personen gestemd die gelieerd zijn aan een bepaalde partij. Vervolgens nemen deze personen zitting in de Tweede Kamer. Hypothetisch gezien maakt de lijstvolgorde hiervoor bitter weinig uit daar het systeem van voorkeursstemmen aanwezig is. Zelfs iemand die laatste op de lijst staat kan zo in het parlement zitting nemen.
Maar wat kan er nog meer vastgesteld worden aan de hand van de verkiezingsuitslag? Helemaal niets. Elke politieke partij gaat verschillend om met het mandaat wat zij van de kiezer heeft gekregen en dat is hun goed recht. Zo kiezen sommige lijsttrekkers ervoor om in het parlement te blijven als regeringspartij, terwijl anderen zitting nemen in het kabinet. De verkiezingen zeggen namelijk slechts een ding over de legitimiteit van een bepaalde persoon en dat is of deze persoon legitiem genoeg is om in de Tweede Kamer zitting te nemen. Elke andere claim moet afgewezen worden.
Terug naar Verdonk. De VVD leden hebben tijdens de lijsttrekkersverkiezing besloten dat Mark Rutte de geschikte persoon is om hun idealen te vertegenwoordigen. Daar heeft de Nederlandse kiezer geen enkele inspraak in. Als vervolgens Verdonk meer stemmen krijgt bij de verkiezingen kan men daaruit de conclusie trekken dat Rita hoger gewaardeerd wordt. Maar het laatste woord is en blijft altijd aan de partij om zich te vereenzelvigen met de koers van de kiezer. Het zou ridicuul zijn om op basis van het stemmenaantal de koers van de partij aan te passen. Dat is niets meer dan grenzeloos opportunisme en ik ben dan ook bijzonder blij dat de VVD dat weerstaan heeft.
Deze volkomen misplaatste claim maakt echter wel dat het imago van de partij zwaar beschadigd is. Voor de buitenstaander is de VVD na dit intern gekrakeel niet bepaald serieus meer te nemen. Als de VVD aan damage control wil doen en een eenduidige boodschap naar buiten wil dragen in de toekomst rest er slechts een ding: Verdonk onmiddellijk lozen.
Het was maar liefst een verschil van 70.000 stemmen. Nooit eerder in de Nederlandse geschiedenis haalde de nummer twee meer stemmen dan de lijsttrekker. Het was voor Verdonk aanleiding om afgelopen week het leiderschap binnen de partij op te eisen. Maar, zoals Mark Rutte terecht benadrukte; “de verkiezingen zijn geen referendum over het leiderschap van de partij”. Vanwege de onmogelijke situatie waarin zij de VVD gemanoeuvreerd heeft is het beter voor de partij om Verdonk er uit te zetten.
Wie wat dieper in dit Verdonk-Rutte geschil wil duiken moet zichzelf afvragen waar de verkiezingen eigenlijk om draaien. Er wordt op personen gestemd die gelieerd zijn aan een bepaalde partij. Vervolgens nemen deze personen zitting in de Tweede Kamer. Hypothetisch gezien maakt de lijstvolgorde hiervoor bitter weinig uit daar het systeem van voorkeursstemmen aanwezig is. Zelfs iemand die laatste op de lijst staat kan zo in het parlement zitting nemen.
Maar wat kan er nog meer vastgesteld worden aan de hand van de verkiezingsuitslag? Helemaal niets. Elke politieke partij gaat verschillend om met het mandaat wat zij van de kiezer heeft gekregen en dat is hun goed recht. Zo kiezen sommige lijsttrekkers ervoor om in het parlement te blijven als regeringspartij, terwijl anderen zitting nemen in het kabinet. De verkiezingen zeggen namelijk slechts een ding over de legitimiteit van een bepaalde persoon en dat is of deze persoon legitiem genoeg is om in de Tweede Kamer zitting te nemen. Elke andere claim moet afgewezen worden.
Terug naar Verdonk. De VVD leden hebben tijdens de lijsttrekkersverkiezing besloten dat Mark Rutte de geschikte persoon is om hun idealen te vertegenwoordigen. Daar heeft de Nederlandse kiezer geen enkele inspraak in. Als vervolgens Verdonk meer stemmen krijgt bij de verkiezingen kan men daaruit de conclusie trekken dat Rita hoger gewaardeerd wordt. Maar het laatste woord is en blijft altijd aan de partij om zich te vereenzelvigen met de koers van de kiezer. Het zou ridicuul zijn om op basis van het stemmenaantal de koers van de partij aan te passen. Dat is niets meer dan grenzeloos opportunisme en ik ben dan ook bijzonder blij dat de VVD dat weerstaan heeft.
Deze volkomen misplaatste claim maakt echter wel dat het imago van de partij zwaar beschadigd is. Voor de buitenstaander is de VVD na dit intern gekrakeel niet bepaald serieus meer te nemen. Als de VVD aan damage control wil doen en een eenduidige boodschap naar buiten wil dragen in de toekomst rest er slechts een ding: Verdonk onmiddellijk lozen.
Onderstaand stuk verscheen eerder op de website
NieuwNieuws.nl, onderdeel van Geenstijl.
De campagnekanonnen hebben al hun kruit verschoten en de rook daalt langzaam neer op het slagveld. Wie er als eerzaam burger rondloopt kan weinig anders dan verdwaasd rondkijken. Churchill zei ooit al eens dat “democratie de slechtste staatsvorm is met uitzondering van alle andere die we hebben geprobeerd.” Het is een citaat dat door mijn hoofd spookt nu ik in staat ben terug te kijken op de campagne. Mijn hemel, wat was het schaamteloos oppervlakkig. In verkiezingstijd gaan de luiken van eiland Nederland potdicht en bestaat er niemand anders meer.
Toch blijkt elke keer weer dat een dergelijke strategie uitermate succesvol is. Ook bij deze verkiezingen is er forse zetelwinst voor behoudende krachten in de vorm van de SP en Groep Wilders. Politici die u in hoge mate de illusie hebben gegeven dat iedereen van de wieg tot het graf verzorgd kan worden en dat alle moslims boerenkool zullen gaan eten. Grote vraag blijft echter wat de politiek met deze partijen aanmoet. Links en rechts gaan er stemmen op dat deze partijen hoe dan ook in een coalitie moeten komen vanwege de enorme zetelwinst.
Maar deze roep mist elke democratische grondslag. Bij de coalitievorming moet er primair gekeken worden naar het aantal zetels en programmapunten. En daaruit blijkt dat een Groep Wilders het met negen zetels absoluut goed gedaan heeft, maar dat er 141 zetels niet bezet zijn door zijn partij. Eenzelfde redenering geldt voor de SP. Het is dan ook geen kiezersbedrog van partijen om te stellen dat men niet met Groep Wilders wil samenwerken wegens te grote inhoudelijke verschillen. Elke coalitie met minimaal 76 zetels heeft immers een democratische grondslag en daar is Wilders of Marijnissen niet per sé voor nodig. Nederland hoeft dus geen tomaten- of bananenrepubliek te worden.
Maar als er wordt gekeken naar coalities zijn die wel mogelijk zijn moeten de rekenmachines tevoorschijn worden gehaald. Een CDA, Pvda en SP coalitie is getalsmatig mogelijk, maar gaat waarschijnlijk onmogelijk te bewerkstelligen zijn. CDA en SP liggen immers te ver van elkaar vandaan. De logische vervanger van de SP zal de ChristenUnie zijn. Maar de prijs die Rouvoet daarvoor zal vragen zal hoog zijn. Het mag dan een betrouwbaar politicus blijken, zijn standpunten zijn allerminst gematigd. Zo is de CU altijd mordicus tegen abortus en euthanasie geweest en heeft ze liever vandaag dan morgen een totaalverbod op alles wat met seks te maken heeft. En vergist u zich niet, de prijs die Rouvoet zal vragen voor regeringsdeelname ligt hoog. Maar voordat de CU eisen kan stellen is het sowieso de vraag of CDA en PvdA wel door een deur kunnen. In 2003 is het immers ook niet gelukt en gedurende deze campagne hebben ze zich zeer scherp tegen elkaar afgezet.
Kortom, het gaat een uitermate lastige formatie worden. Ik hoop dat de politici zich niet gaan laten leiden door geschreeuw dat Wilders of Marijnissen moet deelnemen omdat anders de stem van het volk niet gehoord wordt. Een ding is duidelijk, de kiezer heeft gekozen. Maar wat is volslagen onduidelijk.
De campagnekanonnen hebben al hun kruit verschoten en de rook daalt langzaam neer op het slagveld. Wie er als eerzaam burger rondloopt kan weinig anders dan verdwaasd rondkijken. Churchill zei ooit al eens dat “democratie de slechtste staatsvorm is met uitzondering van alle andere die we hebben geprobeerd.” Het is een citaat dat door mijn hoofd spookt nu ik in staat ben terug te kijken op de campagne. Mijn hemel, wat was het schaamteloos oppervlakkig. In verkiezingstijd gaan de luiken van eiland Nederland potdicht en bestaat er niemand anders meer.
Toch blijkt elke keer weer dat een dergelijke strategie uitermate succesvol is. Ook bij deze verkiezingen is er forse zetelwinst voor behoudende krachten in de vorm van de SP en Groep Wilders. Politici die u in hoge mate de illusie hebben gegeven dat iedereen van de wieg tot het graf verzorgd kan worden en dat alle moslims boerenkool zullen gaan eten. Grote vraag blijft echter wat de politiek met deze partijen aanmoet. Links en rechts gaan er stemmen op dat deze partijen hoe dan ook in een coalitie moeten komen vanwege de enorme zetelwinst.
Maar deze roep mist elke democratische grondslag. Bij de coalitievorming moet er primair gekeken worden naar het aantal zetels en programmapunten. En daaruit blijkt dat een Groep Wilders het met negen zetels absoluut goed gedaan heeft, maar dat er 141 zetels niet bezet zijn door zijn partij. Eenzelfde redenering geldt voor de SP. Het is dan ook geen kiezersbedrog van partijen om te stellen dat men niet met Groep Wilders wil samenwerken wegens te grote inhoudelijke verschillen. Elke coalitie met minimaal 76 zetels heeft immers een democratische grondslag en daar is Wilders of Marijnissen niet per sé voor nodig. Nederland hoeft dus geen tomaten- of bananenrepubliek te worden.
Maar als er wordt gekeken naar coalities zijn die wel mogelijk zijn moeten de rekenmachines tevoorschijn worden gehaald. Een CDA, Pvda en SP coalitie is getalsmatig mogelijk, maar gaat waarschijnlijk onmogelijk te bewerkstelligen zijn. CDA en SP liggen immers te ver van elkaar vandaan. De logische vervanger van de SP zal de ChristenUnie zijn. Maar de prijs die Rouvoet daarvoor zal vragen zal hoog zijn. Het mag dan een betrouwbaar politicus blijken, zijn standpunten zijn allerminst gematigd. Zo is de CU altijd mordicus tegen abortus en euthanasie geweest en heeft ze liever vandaag dan morgen een totaalverbod op alles wat met seks te maken heeft. En vergist u zich niet, de prijs die Rouvoet zal vragen voor regeringsdeelname ligt hoog. Maar voordat de CU eisen kan stellen is het sowieso de vraag of CDA en PvdA wel door een deur kunnen. In 2003 is het immers ook niet gelukt en gedurende deze campagne hebben ze zich zeer scherp tegen elkaar afgezet.
Kortom, het gaat een uitermate lastige formatie worden. Ik hoop dat de politici zich niet gaan laten leiden door geschreeuw dat Wilders of Marijnissen moet deelnemen omdat anders de stem van het volk niet gehoord wordt. Een ding is duidelijk, de kiezer heeft gekozen. Maar wat is volslagen onduidelijk.
Sinds jaar en dag wordt de mensheid om haar oren geslagen met
doemscenario’s over dreigende milieurampen. En ondanks alle
mooie en plechtige woorden van regeringsleiders verandert er bar
weinig. Ook in de huidige verkiezingstijd is het milieu bepaald
geen onderwerp van belang, zelfs bij GroenLinks hoor ik ze er bar
weinig over. Het is oprecht jammer dat economische belangen zo vaak
prevaleren boven milieubelangen. Maar is het ook wel begrijpelijk
aangezien regeringen worden afgerekend op het beleid dat in vier
jaar gevoerd is en op korte termijn is pronken met milieuveren
buitengewoonlastig. Toch zal er een cultuuromslag moeten
plaatsvinden. Echter niet bij de regeringen, maar bij ons, het
electoraat. Maar afgeven op het kabinet en vervolgens
opportunistisch met de portemonnee stemmen zet geen zoden aan de
dijk. De sleutel tot verandering is in een democratie nog altijd in
handen van het volk. En hoewel het voor veel mensen nog een ver van
mijn bed show is zijn in Nederland ook de grenzen van de groei
bereikt.
Wat dat betreft is het ook volkomen terecht dat minister Veerman resoluut een streep haalde door het voornemen van de gemeente Utrecht om eeen weg door het Groene Hart aan te leggen. En begrijp ik de actiegroep die geen bebouwing en auto’s in het Naardermeer wilde ook steeds beter. Niet omdat ik een geitenwollen sok ben – ik voldoe in alles aan het tegendeel - maar omdat mijn leven niet verziekt hoeft te worden door beton, asfalt en uitlaatgassen. In een klein land als Nederland moeten we misschien maar gewoon eens gaan erkennen dat de grenzen van economische groei niet tot in het oneindige kunnen worden opgerekt. Economische groei zou dan ook veel duurzamer moeten zijn. Het hele land asfalteren en met de vlam in de pijp in een vrachtwagen door het land dieselen – ook wel Nederland Distributieland genoemd- is hopeloos achterhaald. Dit beleid wordt wat mij betreft liever vandaag dan morgen opgedoekt. Ja ik weet het, China is booming. Maar ik hoef tenminste niet met een mondkapje op door de smog naar mijn werk. Natuurlijk is de concurrentie in de gaten houden en aftroeven belangrijk, maar word even wakker, er is meer op deze planeet. Als welvaart en levenskwaliteit zo belangrijk is moeten we wat meer inzetten op schone en minder milieuvervuilende industrie. Het is op de korte termijn heel aantrekkelijk om wat extra banen te scheppen, maar op de lange termijn is het alleen maar desastreus. Welke echte staatsman durft dat nou eens aan.
Al met al wil ik op 22 november een regering met ballen zien. Niet alleen naar de korte termijn kijken, maar ook de lange termijn erbij betrekken. We moeten ons eens niet alleen maar blindstaren op economische groei, maar onze ogen openen en beseffen dat kwaliteit weleens boven kwantiteit zou moeten gaan.
Wat dat betreft is het ook volkomen terecht dat minister Veerman resoluut een streep haalde door het voornemen van de gemeente Utrecht om eeen weg door het Groene Hart aan te leggen. En begrijp ik de actiegroep die geen bebouwing en auto’s in het Naardermeer wilde ook steeds beter. Niet omdat ik een geitenwollen sok ben – ik voldoe in alles aan het tegendeel - maar omdat mijn leven niet verziekt hoeft te worden door beton, asfalt en uitlaatgassen. In een klein land als Nederland moeten we misschien maar gewoon eens gaan erkennen dat de grenzen van economische groei niet tot in het oneindige kunnen worden opgerekt. Economische groei zou dan ook veel duurzamer moeten zijn. Het hele land asfalteren en met de vlam in de pijp in een vrachtwagen door het land dieselen – ook wel Nederland Distributieland genoemd- is hopeloos achterhaald. Dit beleid wordt wat mij betreft liever vandaag dan morgen opgedoekt. Ja ik weet het, China is booming. Maar ik hoef tenminste niet met een mondkapje op door de smog naar mijn werk. Natuurlijk is de concurrentie in de gaten houden en aftroeven belangrijk, maar word even wakker, er is meer op deze planeet. Als welvaart en levenskwaliteit zo belangrijk is moeten we wat meer inzetten op schone en minder milieuvervuilende industrie. Het is op de korte termijn heel aantrekkelijk om wat extra banen te scheppen, maar op de lange termijn is het alleen maar desastreus. Welke echte staatsman durft dat nou eens aan.
Al met al wil ik op 22 november een regering met ballen zien. Niet alleen naar de korte termijn kijken, maar ook de lange termijn erbij betrekken. We moeten ons eens niet alleen maar blindstaren op economische groei, maar onze ogen openen en beseffen dat kwaliteit weleens boven kwantiteit zou moeten gaan.
Gedurende de opening van het academisch jaar aan de Erasmus
Universiteit heb ik besloten een punt te zetten achter het actieve
wedstrijddebatteren. Daar viel mij de eer ten deel de Civilitate,
de hoogste studentenonderscheiding, in ontvangst te nemen uit
handen van het College van Bestuur van de universiteit. Na het
winnen van zowel het Nederlands-, Europees- en wereldkampioenschap
en tal van andere debatwedstrijden is het goed te stoppen en
tevreden terug te kijken op een hele mooie periode. Ik heb de
gelegenheid gehad de gehele aardbol over te vliegen, zeer
interessante mensen te ontmoeten en te mogen genieten van prachtige
speeches. Kortom, een onvergetelijke tijd.
Het paradoxale is dat de uitersten waar het format van het parlementaire debat je toe dwingt in te denken je een zeer genuanceerd mens maakt. Ik heb ik weet niet hoe vaak een mening moeten verkondigen die tegengesteld is aan mijn persoonlijke mening en daar heb ik heel veel van geleerd. Elke munt heeft twee zijden, dat zouden meer mensen eens moeten beseffen. Ik hoop oprecht dat de nuance en het van meerdere kanten bekijken van maatschappelijke vraagstukken iets is wat weer terug gaat komen. Populistisch gepraat en drogredenen heb ik nu wel genoeg gehoord, visie en argumentatie helaas iets te weinig.
Ook mijn munt heeft twee zijden. Ik stop inderdaad met het actieve wedstrijddebatteren, maar dat betekent niet dat ik mij als een kluizenaar geheel terugtrek. Ik draag op het vlak van wedstrijddebatteren met alle liefde het stokje over aan de volgende generatie en ben ze waar nodig behulpzaam. Ook blijf ik onverminderd doorgaan met het geven van talloze debattrainingen voor een uiteenlopend aantal instellingen en zal ik mij zeker nog meer in het maatschappelijk debat gaan mengen. Kortom, geen dramatiek of wat dan ook, ik doe slechts een stapje terug en op andere gebieden een stapje vooruit.
Rest mij nog wel even een aantal mensen te bedanken. Allereerst Irene Bakker, zij zorgde ervoor dat ik ooit als klein jongetje begon met het debatteren en staat mij tot op de dag van vandaag met raad en daad bij. Voor mijn periode in het Lagerhuis en de vele media optredens in andere programma's is zij mede-verantwoordelijk geweest. Daarnaast bedank ik debatpartner Lars Duursma, zonder wie veel van de bekers die hier op mijn kast staan - en dan heb ik het over de belangrijkste titels - niet mogelijk zouden zijn geweest. Ook mede-blogger Eric Stam, Pieter Klep en Tanya Borjal bedankt voor een bijzonder gezellige tijd! Uiteraard vergeet ik een hoop mensen, maar gelukkig ga ik die de komende tijd vast wel weer tegen komen en dan schud ik jullie graag de hand!
Het paradoxale is dat de uitersten waar het format van het parlementaire debat je toe dwingt in te denken je een zeer genuanceerd mens maakt. Ik heb ik weet niet hoe vaak een mening moeten verkondigen die tegengesteld is aan mijn persoonlijke mening en daar heb ik heel veel van geleerd. Elke munt heeft twee zijden, dat zouden meer mensen eens moeten beseffen. Ik hoop oprecht dat de nuance en het van meerdere kanten bekijken van maatschappelijke vraagstukken iets is wat weer terug gaat komen. Populistisch gepraat en drogredenen heb ik nu wel genoeg gehoord, visie en argumentatie helaas iets te weinig.
Ook mijn munt heeft twee zijden. Ik stop inderdaad met het actieve wedstrijddebatteren, maar dat betekent niet dat ik mij als een kluizenaar geheel terugtrek. Ik draag op het vlak van wedstrijddebatteren met alle liefde het stokje over aan de volgende generatie en ben ze waar nodig behulpzaam. Ook blijf ik onverminderd doorgaan met het geven van talloze debattrainingen voor een uiteenlopend aantal instellingen en zal ik mij zeker nog meer in het maatschappelijk debat gaan mengen. Kortom, geen dramatiek of wat dan ook, ik doe slechts een stapje terug en op andere gebieden een stapje vooruit.
Rest mij nog wel even een aantal mensen te bedanken. Allereerst Irene Bakker, zij zorgde ervoor dat ik ooit als klein jongetje begon met het debatteren en staat mij tot op de dag van vandaag met raad en daad bij. Voor mijn periode in het Lagerhuis en de vele media optredens in andere programma's is zij mede-verantwoordelijk geweest. Daarnaast bedank ik debatpartner Lars Duursma, zonder wie veel van de bekers die hier op mijn kast staan - en dan heb ik het over de belangrijkste titels - niet mogelijk zouden zijn geweest. Ook mede-blogger Eric Stam, Pieter Klep en Tanya Borjal bedankt voor een bijzonder gezellige tijd! Uiteraard vergeet ik een hoop mensen, maar gelukkig ga ik die de komende tijd vast wel weer tegen komen en dan schud ik jullie graag de hand!
Het spijt me dames en heren, maar ik kan Nederland onmogelijk nog
serieus nemen de komende verkiezingen. Schreef ik in mijn vorige
stuk nog dat er een aardige versplintering in gang is gezet, vanaf
vandaag staat er op de pagina van de Kiesraad - de instantie die
zich bezighoudt met alles rondom de verkiezingen – een
overzicht van alle politieke partijen die meedoen met de
verkiezingen. Hieronder krijgt u van mij een overzicht, maar
voordat ik dat ga geven een kleine vraag. Kan iemand dwazen
verbieden een politieke partij op te richten? Dit heeft namelijk
niet veel meer met democratische beginselen te maken, dit zijn
belachelijke partijen met vaak belachelijke namen (XyZyX 4U2
bijvoorbeeld!). Wat een drama, ik ga er na dit stukje niet meer
over schrijven. Volgende keer gewoon weer een opinierend artikel
over een ander onderwerp van mijn hand.
· VVD
· Partij van de Arbeid (P.v.d.A.)
· Christen Democratisch Appèl (CDA)
· Democraten 66 (D66)
· Staatkundig Gereformeerde Partij (SGP)
· GROENLINKS
· SP (Socialistische Partij)
· LEEFBAAR NEDERLAND
· ChristenUnie
· Lijst Pim Fortuyn (LPF)
· DUURZAAM NEDERLAND
· Partij van de Toekomst (PvdT)
· Nieuwe Communistische Partij – NCPN
· De Conservatieven.nl
· “Alliantie Vernieuwing en Democratie”
· Lijst Veldhoen
· Partij voor de Dieren
· VIP Vooruitstrevende Integratie Partij
· Lijst Vrede Zij Met U!
· Republikeinse Socialisten
· N C D (Nederlandse Christen Democraten)
· De Groenen
· VERENIGDE SENIOREN PARTIJ
· P.T.B. v/h Rokerspartij
· Natuurwet Partij
· LIBERAAL NEDERLAND
· P.V.D.M. en alle overige aardbewoners
· NEDERLAND ANDERS
· XyZyX 4U2
· HUP-Holland
· Humanistische Democratische Partij
· PARTIJ TEGEN OVERBEVOLKING (P.T.O.)
· Nederland Transparant
· Politieke Partij Pinto
· Groep Wilders / Partij voor de Vrijheid
· PRDV
· ONS Nederland
· P.P. ONS
· P.P.V.B.M.
· Continue Directe Democratie Partij (CDDP)
· Nieuw Rechts (NR)
· P.V.E.
· Sociaal-Liberale Partij
· FVP
· ISLAMITISCHE PARTIJ NEDERLAND
· Vereniging De Sociale Volks Partij
· ALLEN ZIJN ÉÉN
· Stem Niet
· PNVD
· AVP
· Partij voor het Noorden
· Internet Partij Nederland (IPNL)
· Aanklacht Jongkind
· RECHT VREDE VRIJHEID.NL
Succes op 22 november....
· VVD
· Partij van de Arbeid (P.v.d.A.)
· Christen Democratisch Appèl (CDA)
· Democraten 66 (D66)
· Staatkundig Gereformeerde Partij (SGP)
· GROENLINKS
· SP (Socialistische Partij)
· LEEFBAAR NEDERLAND
· ChristenUnie
· Lijst Pim Fortuyn (LPF)
· DUURZAAM NEDERLAND
· Partij van de Toekomst (PvdT)
· Nieuwe Communistische Partij – NCPN
· De Conservatieven.nl
· “Alliantie Vernieuwing en Democratie”
· Lijst Veldhoen
· Partij voor de Dieren
· VIP Vooruitstrevende Integratie Partij
· Lijst Vrede Zij Met U!
· Republikeinse Socialisten
· N C D (Nederlandse Christen Democraten)
· De Groenen
· VERENIGDE SENIOREN PARTIJ
· P.T.B. v/h Rokerspartij
· Natuurwet Partij
· LIBERAAL NEDERLAND
· P.V.D.M. en alle overige aardbewoners
· NEDERLAND ANDERS
· XyZyX 4U2
· HUP-Holland
· Humanistische Democratische Partij
· PARTIJ TEGEN OVERBEVOLKING (P.T.O.)
· Nederland Transparant
· Politieke Partij Pinto
· Groep Wilders / Partij voor de Vrijheid
· PRDV
· ONS Nederland
· P.P. ONS
· P.P.V.B.M.
· Continue Directe Democratie Partij (CDDP)
· Nieuw Rechts (NR)
· P.V.E.
· Sociaal-Liberale Partij
· FVP
· ISLAMITISCHE PARTIJ NEDERLAND
· Vereniging De Sociale Volks Partij
· ALLEN ZIJN ÉÉN
· Stem Niet
· PNVD
· AVP
· Partij voor het Noorden
· Internet Partij Nederland (IPNL)
· Aanklacht Jongkind
· RECHT VREDE VRIJHEID.NL
Succes op 22 november....
Mijn excuses dat het zo lang heeft geduurd voordat u in de
gelegenheid was een nieuw artikel van mijn hand te lezen, maar ik
ben pas net bekomen van de politieke gebeurtenissen van de
afgelopen tijd. Zo word ik momenteel via actualiteitenrubrieken en
kranten doodgegooid met de oprichting van een heel scala nieuwe
partijen. Op zich ook niet heel vreemd, aangezien het ongelooflijk
makkelijk is om een nieuwe politieke partij te beginnen. Maar met
name aan de rechterkant van het politieke spectrum moet het eens
een keertje gaan ophouden, want de politiek dreigt momenteel een
grote karikatuur te worden van een groot aantal obscure
clubjes.
Zo zullen er altijd mensen zijn die in de eeuwige zucht naar macht zichzelf onsterfelijk belachelijk aan het maken zijn. Er zullen ongetwijfeld momenteel een heleboel namen door uw hoofd schieten, zeer terecht overigens, maar ik bedoel de heren Nawijn en van As die een monsterverbond hebben gesloten. Speerpunten van de partij? Afschaffing van alles dat islamitisch ruikt, proeft en voelt. Zo vindt de partij van beide heren het volkomen normaal te pleiten voor het afschaffen van islamitisch onderwijs, maar maakt het joods en christelijk onderwijs ze absoluut niets uit. Ook hoofddoekjes moeten zo snel mogelijk af, maar keppeltjes kunnen gewoon opblijven. Overigens willen de heren niet in de extreem-rechtse hoek geplaatst worden en reageert Nawijn als een gebeten hond op voorzichtige suggesties dat alleen de Islam aanvallen en geen enkel standpunt innemen ten opzichte van andere geloven wel enige vorm van discriminatie kan betekenen. Want, zo stelt meneer Nawijn, “de moslims hebben het er gewoon zelf naar gemaakt dat ik zo over ze denk.” Overigens vindt meneer Nawijn zichzelf absoluut geen populist.
Ook maakte ik onlangs bij Netwerk kennis met de nummer twee van de Partij voor de Vrijheid. Voor de mensen die geen idee hebben van welke politieke clown deze partij nu weer is, het is het nieuwste hersenspinsel van Geert Wilders. Fleur Agema, zoals de nummer twee van de lijst heet, gaf ons een kijkje in haar intrigerende hersenpan. Zo strijdt mevrouw al sinds jaar en dag tegen subsidies. Ze heeft zich compleet vastgebeten in een aantal dossiers van subsidie ontvangende instellingen in Noord-Holland en pleit voor onmiddellijke bevriezing van deze gelden. Het werd alleen een bijzonder genante vertoning toen zij voor de deur van een van de instellingen stond en niet de vraag kon beantwoorden waar de afkorting van de instelling precies voor stond. Dat geeft namelijk behoorlijk te denken over het algemene kennisniveau van de rest van het dossier. Op zich vond ik deze schertsvertoning niet heel verwonderlijk aangezien mevrouw Agema een achtergrond bij de LPF heeft en leden van deze partij hebben nog nooit een vraag fatsoenlijk hebben kunnen beantwoorden. Aangezien dit de nummer twee van de lijst is ga ik er vanuit dat zij dus na Geert Wilders het hoogst gekwalificeerd is. Ik wacht dan ook met angst en beven de rest van de lijst af en kan slechts prevelen dat deze mensen nooit en te nimmer zitting in het kabinet zullen krijgen.
Maar vergeet u vooral de heren Pastors en Eerdmans niet, die zich in het strijdgewoel gemengd hebben met de strijdkreet EenNL. De naam heeft absoluut geen diepzinnige betekenis, maar was gewoon de leukste uit een prijsvraag. Enige ronkende populistische retoriek is beide heren gelukkig ook niet vreemd. Zo willen zij “meer handen aan het bed”, “meer blauw op straat” en uiteraard “minder bureaucratie”. Dat zijn van die holle frasen waar ik helemaal niets mee kan. Er is geen partij die bovenstaande punten niet wil uitvoeren, maar de vraag is en blijft hoe een partij het wil uitvoeren. Moeten de belastingen omhoog, gaan we bezuinigen of gaan we de staatsschuld laten oplopen? Hoe je het ook wendt of keert, het geld zal altijd ergens vandaan moeten komen. Maar daar hebben bovenstaande partijen gelukkig geen last van in Nederland Sprookjesland waar het geld aan de bomen groeit en we het slechts hoeven te plukken om het uit te kunnen geven.
Bovenstaand stukje zal ongetwijfeld ietwat bijtend overkomen, maar ik ben het dan ook echt zat. Ik sta volledig achter de opvatting van Bart Jan Spruyt, de voormalig nummer 2 van de lijst Wilders en medeoprichter van de Edmund Burke stichting, die stelt dat de verdeeldheid op rechts eens moet stoppen. De conservatieve rechtse kiezer die in het stemhokje echt geen VVD wil stemmen is uitgeleverd aan tal van obscure clubjes die aan politiek gekonkel ten onder gaan. Er is absoluut nog veel ruimte rechts van de VVD, maar helaas ontbreekt het daar aan krachtige politici met een duidelijke visie die niet alleen populistisch bezig zijn.
Zo zullen er altijd mensen zijn die in de eeuwige zucht naar macht zichzelf onsterfelijk belachelijk aan het maken zijn. Er zullen ongetwijfeld momenteel een heleboel namen door uw hoofd schieten, zeer terecht overigens, maar ik bedoel de heren Nawijn en van As die een monsterverbond hebben gesloten. Speerpunten van de partij? Afschaffing van alles dat islamitisch ruikt, proeft en voelt. Zo vindt de partij van beide heren het volkomen normaal te pleiten voor het afschaffen van islamitisch onderwijs, maar maakt het joods en christelijk onderwijs ze absoluut niets uit. Ook hoofddoekjes moeten zo snel mogelijk af, maar keppeltjes kunnen gewoon opblijven. Overigens willen de heren niet in de extreem-rechtse hoek geplaatst worden en reageert Nawijn als een gebeten hond op voorzichtige suggesties dat alleen de Islam aanvallen en geen enkel standpunt innemen ten opzichte van andere geloven wel enige vorm van discriminatie kan betekenen. Want, zo stelt meneer Nawijn, “de moslims hebben het er gewoon zelf naar gemaakt dat ik zo over ze denk.” Overigens vindt meneer Nawijn zichzelf absoluut geen populist.
Ook maakte ik onlangs bij Netwerk kennis met de nummer twee van de Partij voor de Vrijheid. Voor de mensen die geen idee hebben van welke politieke clown deze partij nu weer is, het is het nieuwste hersenspinsel van Geert Wilders. Fleur Agema, zoals de nummer twee van de lijst heet, gaf ons een kijkje in haar intrigerende hersenpan. Zo strijdt mevrouw al sinds jaar en dag tegen subsidies. Ze heeft zich compleet vastgebeten in een aantal dossiers van subsidie ontvangende instellingen in Noord-Holland en pleit voor onmiddellijke bevriezing van deze gelden. Het werd alleen een bijzonder genante vertoning toen zij voor de deur van een van de instellingen stond en niet de vraag kon beantwoorden waar de afkorting van de instelling precies voor stond. Dat geeft namelijk behoorlijk te denken over het algemene kennisniveau van de rest van het dossier. Op zich vond ik deze schertsvertoning niet heel verwonderlijk aangezien mevrouw Agema een achtergrond bij de LPF heeft en leden van deze partij hebben nog nooit een vraag fatsoenlijk hebben kunnen beantwoorden. Aangezien dit de nummer twee van de lijst is ga ik er vanuit dat zij dus na Geert Wilders het hoogst gekwalificeerd is. Ik wacht dan ook met angst en beven de rest van de lijst af en kan slechts prevelen dat deze mensen nooit en te nimmer zitting in het kabinet zullen krijgen.
Maar vergeet u vooral de heren Pastors en Eerdmans niet, die zich in het strijdgewoel gemengd hebben met de strijdkreet EenNL. De naam heeft absoluut geen diepzinnige betekenis, maar was gewoon de leukste uit een prijsvraag. Enige ronkende populistische retoriek is beide heren gelukkig ook niet vreemd. Zo willen zij “meer handen aan het bed”, “meer blauw op straat” en uiteraard “minder bureaucratie”. Dat zijn van die holle frasen waar ik helemaal niets mee kan. Er is geen partij die bovenstaande punten niet wil uitvoeren, maar de vraag is en blijft hoe een partij het wil uitvoeren. Moeten de belastingen omhoog, gaan we bezuinigen of gaan we de staatsschuld laten oplopen? Hoe je het ook wendt of keert, het geld zal altijd ergens vandaan moeten komen. Maar daar hebben bovenstaande partijen gelukkig geen last van in Nederland Sprookjesland waar het geld aan de bomen groeit en we het slechts hoeven te plukken om het uit te kunnen geven.
Bovenstaand stukje zal ongetwijfeld ietwat bijtend overkomen, maar ik ben het dan ook echt zat. Ik sta volledig achter de opvatting van Bart Jan Spruyt, de voormalig nummer 2 van de lijst Wilders en medeoprichter van de Edmund Burke stichting, die stelt dat de verdeeldheid op rechts eens moet stoppen. De conservatieve rechtse kiezer die in het stemhokje echt geen VVD wil stemmen is uitgeleverd aan tal van obscure clubjes die aan politiek gekonkel ten onder gaan. Er is absoluut nog veel ruimte rechts van de VVD, maar helaas ontbreekt het daar aan krachtige politici met een duidelijke visie die niet alleen populistisch bezig zijn.
(Hezbollah manifestatie, voor een ieder die nog steeds
denkt dat Hezbollah geen goed georganiseerd leger heeft, maar
slechts bestaat uit wat dappere burgers met een
vuurwapen)
Onlangs mocht ik op CNN een ogenschijnlijk historische gebeurtenis aanschouwen. Het Libanese leger stak de Litani rivier over en trok Zuid-Libanon in. Eenmaal gelegerd werden de solaten door de bevolking onthaald met rijst en wapperende Libanese vlaggen. De Libanese burger hoopt dat het leger een einde kan maken aan het banditisme en president Bush sprak ook al over de “geboorteweeën van een nieuw Midden-Oosten”. Helaas kan er alleen maar geconcludeerd worden dat de huidige wapenstilstand niet alleen zeer fragiel is, maar ook geen enkel uitzicht biedt op structurele verbetering.
Zo heeft Emile Lahoud, naast president ook hoofd van de Libanese strijdkrachten, al verklaard dat de Libanese soldaten “zij aan zij met de mensen van het verzet gestationeerd zullen worden en Hezbollah zeker niet zullen ontwapenen”. Op zich ook geen gekke uitspraak voor iemand die op de hand is van Damascus. Hezbollah leider Nasrallah mag dan wel beloofd hebben wapens niet meer openlijk te dragen, de komst van het Libanese leger stelt hem wel perfect in de gelegenheid bunkers te herbouwen, wapenarsenalen aan te vullen en te hergroeperen. Het feit dat niemand zijn vingers wil branden aan de ontwapening of ontmanteling van Hezbollah geeft duidelijk aan dat haar invloed in Zuid-Libanon nog enorm is en door het weerstaan van de macht van het leger van Israel waarschijnlijk alleen maar verder zal groeien.
Ondertussen is de invloed van Iran na de militaire operatie met sprongen toegenomen. Het gehele zuiden ligt in puin en de Iraanse president Ahmedinejad heeft al honderden miljoenen toegezegd om het land weer op te bouwen, door Hezbollah wel te verstaan. De burgers in zuid-Libanon zullen zich alleen maar verder van Israel afkeren doordat zij zien dat Hezbollah ze tenminste te eten geeft en een dak boven hun hoofd. En dat zorgt ervoor dat zolang met name Europa te bang is om troepen te sturen de machtsbasis alleen maar verder groeit en de toch al explosieve situatie in het Midden-Oosten dramatisch zal verslechteren.
Maar naast het Libanese leger zou ook een multinationale troepenmacht moeten verschijnen. Als de VN in het Midden-Oosten serieus genomen willen worden en willen laten zien dat de resoluties die zij aanneemt ook concreet gevolg hebben had er daadkrachtig gehandeld moeten worden. Helaas heeft het land dat tijdens de vredesonderhandelingen de grootste mond had, namelijk Frankrijk, opeens het idee slechts 400 soldaten te gaan leveren. Ook andere landen staan niet te springen om troepen naar Libanon te sturen. Ik vraag mij dan oprecht af, hoe moet het Midden-Oosten de internationale gemeenschap in vredesnaam nog serieus nemen? De internationale gemeenschap moet eens een keer haar verantwoordelijkheid gaan nemen. Beide partijen zijn akkoord gegaan met resolutie 1701 en verwachten dan ook wat terug. Het is tenenkrommend om landen te zien steggelen over het sturen van troepen en het is nog veel erger om te zien dat resolutie 1701, net zoals vele andere resoluties, een papieren tijger aan het worden is.
Dit gesteggel is ook de reden dat Israel het bestand momenteel niet geheel naleeft. Niemand moet kunnen verwachten van Israel dat het land met de armen over elkaar gaat zit wachten totdat Hezbollah weer een enorm wapenarsenaal heeft. Precies om deze reden worden er momenteel commando acties ondernomen die doelgericht het smokkelen van wapens moeten tegengaan. Israel redeneert, en terecht, dat als er een resolutie ligt deze ook geheel moet worden uitgevoerd en niet alleen die delen die nadelig voor Israel zijn. Want in ruil voor een wapenstilstand spreekt de resolutie ook van terugtrekking van Hezbollah tot naar het gebied boven de Litani rivier. Dit bestand behelst beslist niet alleen maar een staakt het vuren, maar zo wordt het helaas wel keer op keer in alle media gepresenteerd.
Al met al moet de Israelische militaire aanwezigheid gewoon doorgaan. Het leger verhindert de opbouw van een gevaarlijke terroristische groepering in het zuiden van Libanon. Het woord is nu aan de internationale gemeenschap om te bewijzen dat resolutie 1701 niet de zoveelste papieren tijger is. Dan pas, maar ook geen minuut eerder, moet Israel haar militaire acties in het zuiden van Libanon staken en kan er eindelijk gewerkt worden aan een structurele oplossing
Onlangs mocht ik op CNN een ogenschijnlijk historische gebeurtenis aanschouwen. Het Libanese leger stak de Litani rivier over en trok Zuid-Libanon in. Eenmaal gelegerd werden de solaten door de bevolking onthaald met rijst en wapperende Libanese vlaggen. De Libanese burger hoopt dat het leger een einde kan maken aan het banditisme en president Bush sprak ook al over de “geboorteweeën van een nieuw Midden-Oosten”. Helaas kan er alleen maar geconcludeerd worden dat de huidige wapenstilstand niet alleen zeer fragiel is, maar ook geen enkel uitzicht biedt op structurele verbetering.
Zo heeft Emile Lahoud, naast president ook hoofd van de Libanese strijdkrachten, al verklaard dat de Libanese soldaten “zij aan zij met de mensen van het verzet gestationeerd zullen worden en Hezbollah zeker niet zullen ontwapenen”. Op zich ook geen gekke uitspraak voor iemand die op de hand is van Damascus. Hezbollah leider Nasrallah mag dan wel beloofd hebben wapens niet meer openlijk te dragen, de komst van het Libanese leger stelt hem wel perfect in de gelegenheid bunkers te herbouwen, wapenarsenalen aan te vullen en te hergroeperen. Het feit dat niemand zijn vingers wil branden aan de ontwapening of ontmanteling van Hezbollah geeft duidelijk aan dat haar invloed in Zuid-Libanon nog enorm is en door het weerstaan van de macht van het leger van Israel waarschijnlijk alleen maar verder zal groeien.
Ondertussen is de invloed van Iran na de militaire operatie met sprongen toegenomen. Het gehele zuiden ligt in puin en de Iraanse president Ahmedinejad heeft al honderden miljoenen toegezegd om het land weer op te bouwen, door Hezbollah wel te verstaan. De burgers in zuid-Libanon zullen zich alleen maar verder van Israel afkeren doordat zij zien dat Hezbollah ze tenminste te eten geeft en een dak boven hun hoofd. En dat zorgt ervoor dat zolang met name Europa te bang is om troepen te sturen de machtsbasis alleen maar verder groeit en de toch al explosieve situatie in het Midden-Oosten dramatisch zal verslechteren.
Maar naast het Libanese leger zou ook een multinationale troepenmacht moeten verschijnen. Als de VN in het Midden-Oosten serieus genomen willen worden en willen laten zien dat de resoluties die zij aanneemt ook concreet gevolg hebben had er daadkrachtig gehandeld moeten worden. Helaas heeft het land dat tijdens de vredesonderhandelingen de grootste mond had, namelijk Frankrijk, opeens het idee slechts 400 soldaten te gaan leveren. Ook andere landen staan niet te springen om troepen naar Libanon te sturen. Ik vraag mij dan oprecht af, hoe moet het Midden-Oosten de internationale gemeenschap in vredesnaam nog serieus nemen? De internationale gemeenschap moet eens een keer haar verantwoordelijkheid gaan nemen. Beide partijen zijn akkoord gegaan met resolutie 1701 en verwachten dan ook wat terug. Het is tenenkrommend om landen te zien steggelen over het sturen van troepen en het is nog veel erger om te zien dat resolutie 1701, net zoals vele andere resoluties, een papieren tijger aan het worden is.
Dit gesteggel is ook de reden dat Israel het bestand momenteel niet geheel naleeft. Niemand moet kunnen verwachten van Israel dat het land met de armen over elkaar gaat zit wachten totdat Hezbollah weer een enorm wapenarsenaal heeft. Precies om deze reden worden er momenteel commando acties ondernomen die doelgericht het smokkelen van wapens moeten tegengaan. Israel redeneert, en terecht, dat als er een resolutie ligt deze ook geheel moet worden uitgevoerd en niet alleen die delen die nadelig voor Israel zijn. Want in ruil voor een wapenstilstand spreekt de resolutie ook van terugtrekking van Hezbollah tot naar het gebied boven de Litani rivier. Dit bestand behelst beslist niet alleen maar een staakt het vuren, maar zo wordt het helaas wel keer op keer in alle media gepresenteerd.
Al met al moet de Israelische militaire aanwezigheid gewoon doorgaan. Het leger verhindert de opbouw van een gevaarlijke terroristische groepering in het zuiden van Libanon. Het woord is nu aan de internationale gemeenschap om te bewijzen dat resolutie 1701 niet de zoveelste papieren tijger is. Dan pas, maar ook geen minuut eerder, moet Israel haar militaire acties in het zuiden van Libanon staken en kan er eindelijk gewerkt worden aan een structurele oplossing
Vanaf 2007 zal de NS na tientallen jaren het spoorboekje drastisch
gaan omgooien. En als we de communicatie afdeling moeten geloven
staat een reisje in de trein voortaan synoniem met het paradijs op
aarde. Er wordt een voorstelling geschetst van lachende
conducteurs, veel minder vertragingen en veel meer treinen. En dat
alles doet de NS voor u, de Klant. Het gekke is dat een voorstel
dat het leven van zoveel mensen zal beinvloeden zo weinig stof doet
opwaaien. Zelfs na het actief doen van onderzoek en met de NS
telefoneren blijft de nieuwe dienstregeling voor mij schimmiger dan
de Russische KGB. Zelfs bij het noemen van concrete trajecten moest
men mij het antwoord schuldig blijven. De NS roept ondertussen wel
dat het allemaal fantastisch zal zijn en dat moeten wij dan maar op
hun woord geloven. Maar ondertussen beginnen de eerste concrete
plannen naar buiten te druppelen en die blijken helemaal niet het
paradijs op aarde te zijn.
Zo roept de NS dat treinen gemiddeld genomen in een veel hogere frequentie op stations zullen stoppen en dat wij daar allemaal maar heel blij mee moeten zijn. Maar hoe doen ze dat dan? Door extra treinen te kopen? Door meer personeel aan te nemen? Nee geachte Klant, we laten de huidige treinen gewoon bij elk denkbaar gehucht stoppen. Toegegeven, de mensen van metropool Castricum zullen heel blij zijn dat zij maar liefst 6 (!) keer per uur naar Amsterdam kunnen, maar voor het merendeel van ons gaat het kommer en kwel worden. In de Randstad is men namelijk gebaat bij goede en snelle verbindingen tussen de vier grote steden. Zo zijn er aardig wat mensen die in Rotterdam werken en in Amsterdam wonen of verzint u maar elke andere denkbare combinatie. Deze mensen mogen vanaf nu vijf dagen per week heel veel andere stations aanschouwen. De maatregel draagt er alleen maar toe bij dat mensen met veel langere reistijden worden geconfronteerd. En als u dacht dat het bij de afgelopen hittegolf al zwaar was door een half uur in een trein te moeten zitten, dan wens ik u volgende zomer veel succes als het een uurtje zal worden.
Natuurlijk kunt u nog steeds snel in Amsterdam zijn zegt de NS. Dan neemt u toch gewoon de Hogesnelheidslijn! En daar lijkt het er inderdaad op dat de NS haar commerciele belang laat prevaleren boven het maatschappelijk belang. Want deze Hogesnelheidslijn kan u inderdaad wel snel tussen de steden vervoeren, maar wel tegen een hoger tarief. Welk tarief? Dat kon de mevrouw bij de NS mij helaas ook niet vertellen. Of het duurder ging worden? Ze mocht het eigenlijk niet zeggen, maar ze dacht van wel, zo fluisterde ze me toe. Ze is niet de enige die dat denkt, elk normaal denkend mens kan beredeneren dat dit type trein duurder gaat worden. Maat het wordt straks wel uw enige mogelijkheid om nog met een beetje fantsoenlijke reistijd te reizen.
Maar ook ik zelf weet nu al dat ik de dupe ga zijn. Ik reis namelijk weleens op het traject tussen Utrecht en Putten. Waar eerst het gemoedelijke stoptreintje vier stations passeerde om mij vervolgens bij het station vriendelijk gedag te zwaaien ga ik vanaf 2007 geconfronteerd worden met stations met illustere namen zoals “Den Dolder” en “Overvecht”. Vier extra stations komen erbij, een verdubbeling dus. Ik ben overigens ook zeer benieuwd naar uw verhalen over de NS, zowel positief als negatief. Het is de enige manier om een goed beeld van het bedrijf te krijgen, dus dropt u ze vooral in de reactiepanelen. Lijkt me overigens wat als je forens bent en elke ochtend toch al vroeg moest opstaan om met allemaal zure mensen in de trein te zitten. Wat mij betreft een extra stimulans om hard te werken en studeren en zorgen dat ik gewoon in een auto over de weg kan zoeven en die mensen in de trein nooit meer hoef te zien.
Zo roept de NS dat treinen gemiddeld genomen in een veel hogere frequentie op stations zullen stoppen en dat wij daar allemaal maar heel blij mee moeten zijn. Maar hoe doen ze dat dan? Door extra treinen te kopen? Door meer personeel aan te nemen? Nee geachte Klant, we laten de huidige treinen gewoon bij elk denkbaar gehucht stoppen. Toegegeven, de mensen van metropool Castricum zullen heel blij zijn dat zij maar liefst 6 (!) keer per uur naar Amsterdam kunnen, maar voor het merendeel van ons gaat het kommer en kwel worden. In de Randstad is men namelijk gebaat bij goede en snelle verbindingen tussen de vier grote steden. Zo zijn er aardig wat mensen die in Rotterdam werken en in Amsterdam wonen of verzint u maar elke andere denkbare combinatie. Deze mensen mogen vanaf nu vijf dagen per week heel veel andere stations aanschouwen. De maatregel draagt er alleen maar toe bij dat mensen met veel langere reistijden worden geconfronteerd. En als u dacht dat het bij de afgelopen hittegolf al zwaar was door een half uur in een trein te moeten zitten, dan wens ik u volgende zomer veel succes als het een uurtje zal worden.
Natuurlijk kunt u nog steeds snel in Amsterdam zijn zegt de NS. Dan neemt u toch gewoon de Hogesnelheidslijn! En daar lijkt het er inderdaad op dat de NS haar commerciele belang laat prevaleren boven het maatschappelijk belang. Want deze Hogesnelheidslijn kan u inderdaad wel snel tussen de steden vervoeren, maar wel tegen een hoger tarief. Welk tarief? Dat kon de mevrouw bij de NS mij helaas ook niet vertellen. Of het duurder ging worden? Ze mocht het eigenlijk niet zeggen, maar ze dacht van wel, zo fluisterde ze me toe. Ze is niet de enige die dat denkt, elk normaal denkend mens kan beredeneren dat dit type trein duurder gaat worden. Maat het wordt straks wel uw enige mogelijkheid om nog met een beetje fantsoenlijke reistijd te reizen.
Maar ook ik zelf weet nu al dat ik de dupe ga zijn. Ik reis namelijk weleens op het traject tussen Utrecht en Putten. Waar eerst het gemoedelijke stoptreintje vier stations passeerde om mij vervolgens bij het station vriendelijk gedag te zwaaien ga ik vanaf 2007 geconfronteerd worden met stations met illustere namen zoals “Den Dolder” en “Overvecht”. Vier extra stations komen erbij, een verdubbeling dus. Ik ben overigens ook zeer benieuwd naar uw verhalen over de NS, zowel positief als negatief. Het is de enige manier om een goed beeld van het bedrijf te krijgen, dus dropt u ze vooral in de reactiepanelen. Lijkt me overigens wat als je forens bent en elke ochtend toch al vroeg moest opstaan om met allemaal zure mensen in de trein te zitten. Wat mij betreft een extra stimulans om hard te werken en studeren en zorgen dat ik gewoon in een auto over de weg kan zoeven en die mensen in de trein nooit meer hoef te zien.
Sharon Kroes
Woonplaats: -Voormalig Nederlands, Europees en wereldkampioen debatteren en Nederlands kampioen eloquentia Sharon Kroes is deelnemer, finalist en winnaar van talloze debattoernooien in Dublin, Kuala Lumpur, Oxford, Cork, Bremen, Amsterdam, Keulen en Istanbul. Laat zich ook in het maatschappelijk debat horen als voormalig panellid van het Lagerhuis, waar hij meerdere malen tot beste spreker gekroond werd. Voorts is hij partner in De Debatclub, mede-oprichter van trainingsbureau Debatrix, voormalig voorzitter van de Erasmus Debating Society, voormalige vice-president van de European Debating Council en houder van de Civilitate, een universitaire onderscheiding wegens buitengewone prestaties op het gebied van het debat. Gebruikt zijn kennis en ervaring om mensen op communicatief gebied verder te helpen en sprongen te laten maken. Gaat graag met iedereen de discussie aan. Stuur vooral een reactie, vraag, opmerking of feedback naar info@sharonkroes.nl
Laatste reacties
Transparantie van het debat
edu: Je doet net of het hier nieuwigheden betreft, terwijl de …
Irak onderzoek en het debat in de Kamer
Aad Verbaast: Het zal allemaal niet uitmaken denk ik. Het blijven allemaal …
Irak onderzoek en het debat in de Kamer
Sharon Kroes: @mihai
Het gaat er in eerste instantie niet om het vinden …
Irak onderzoek en het debat in de Kamer
mihai martoiu ticu: Is het niet raar dat vragen/onderzoeken over misdaad wel of …
Generatieconflict
ben van rooij: Sharon,
Een aardige en acceptabele bijdrage van je.
Het is goed toe …
Archief / RSS
Bekijk het hele archief van Sharon Kroes, of klik op een van de jaren hieronder om een deel van het archief te ontsluiten.
2009
2008
2007
2006
Zoek in het archief
Abonnementen
| Alle blogs | 
|
 |
 |
| Deze gebruiker |
|
|
|
