De Hond was dronken. Hij had Vero teruggebracht naar hotel Abendstern aan de Stuttgarter Platz. Ze had geen Duitse woorden gevonden buiten “warum?” en “du krank”. Haar Pools klonk eerder bedroefd dan kwaad, al flitsten haar donkere ogen soms als röntgenstralen door zijn hoofd. Hij had haar begeleid tot de deur van de kamer op de tweede verdieping. Als vanzelfsprekend had hij zich daar omgedraaid en was zonder verder een woord te zeggen weer de stad ingegaan.
Op het terras van Café Bleibtreu bestelde hij een halve liter witte wijn. Hij haalde notitieboekje en pen tevoorschijn, maar liet zich graag afleiden door het gesprek aan het tafeltje naast hem. Twee jonge vrouwen en een jongeman, studenten duidelijk. Ze spraken afwisselend in het Spaans en in het Frans met elkaar. Af en toe een zinnetje Duits. Alleen bij de jongen was in zijn Duits een Frans accent te horen. Het gesprek irriteerde De Hond. Hij verstond het Spaanse gedeelte niet. Steeds weer als hij een draad meende te vinden, voorkwam het Spaans echt begrip. Maar dat was niet van belang. Het was geen belangrijk gesprek. Ze babbelden, genoten van hun talen, van hun spel.
Ontevreden probeerde hij zich te concentreren op zijn notities. “Waarom spreekt Vero niet beter Duits?” Maar waarom sprak hij zelf nog steeds geen woord Pools? Nou ja, wie spreekt er nou Pools?
Hij keek op zijn horloge. Een uur. Sluitingstijd bij Café Bleibtreu. Hij dronk zijn laatste glas in een slok leeg. Hij sprak het trio aan. “Excuse me, can you tell me where I can find the Schwarzes Café?” De drie overlegden met elkaar en vertelden hem in tamelijk gebroken Engels hoe hij moest lopen. Tevreden knikte De Hond.

In het Schwarze Café schreef hij kort enkele notities van die dag in zijn boekje. Hij dronk er nog een halve liter witte wijn. Maar hij zat alleen aan zijn tafeltje en keek naar het overwegend jonge publiek. Hij dacht aan Vero. Waarschijnlijk lag ze wakker in bed, luisterend naar het gestommel van de andere gasten van het hotel.
“Je bent een lul, De Hond.” Hij vertaalde het maar even voor haar.

Zwaar en warm en leeg was de Kantstrasse. Geen van de miljoenen Berlijners sloeg acht op De Hond. Hij sloeg links af naar de Stuttgarter Platz. Op de kale muur van het hoekhuis was een bordje bevestigd: “An dieser Stelle stand die Imbissstube der Herta Heuwer. 1949 erfand sie die Currywurst.”
Van later datum was de graffiti:
Hvernig get ég vitað, hvað skal segja
efi og vafi í sal mér byr
Aan de typische ð herkende De Hond de taal als IJslands, maar verder kon hij er niets mee.

Hij sloop hun donkere kamer binnen, kleedde zich uit en kroop behoedzaam naast Vero. Toen hij een arm om haar sloeg, draaide ze zich om, duwde haar gezicht tegen zijn schouder en sliep verder.

Janne voelt maagkrampen terwijl hij naar de machteloze kotsgeluiden van Diny luistert. Al met al is hij wel tot de conclusie gekomen de laatste weken dat een leven zonder de kleurrijke griet niet meer reëel of gewenst is. Leunend over het balkon met gestrekte en gespannen armen wacht hij even af, sowieso het favoriete plekje in dit huis, nu het zomer is, is hij nog nauwelijks in de huiskamer geweest. Hij geniet van de ruimte hier buiten, alsof die zich uitbreidt binnen in hem. Hij inhaleert diep, om en om buitenlucht en dan weer sigarettenrook. Gedeeltelijk opgelucht is ie dat hij morgen weer kan gaan werken, even terug in de routine van gewoon. Het net gevoerde telefoongesprek verbaasde hem nog lichtelijk. Hij herkende zichzelf niet toen hij sissend van razernij Vic beval om woensdagavond terug uit Berlijn te zijn en met een goed verhaal te komen. Diny kwam er niet uit zo te zien alleen en hij was het dreigende neefje zo beu, nee dat is niet het goede word, woest was hij dat zo een stuk stront knettergek de boel aan het verknallen was. Het gevolg van alle stress is dat hij nu in staat is om de onderste steen boven te halen. Alle ooit aanwezige angst en onmacht ten aanzien van Victor sloeg nu om in moordlust... Die Poolse neptweeling kon in de openbaarheid komen wat hem betrof en als Vic niet heel erg meehielp wilde Janne alle medische dossiers afdwingen uit Maastricht! Politie, Hell's Angels, ja HIJ kende ook wel wat mensen hier en daar! Er zouden allesverwoestende acties komen zodat er als bijzaak ook niks meer te tweelingkopiëren viel voor meneer de Hond! De bak kon hij in met die Carola moord! Binnen begint Diny nu te huilen, hij loopt op haar af en voor hij naast haar wil gaan zitten springt ze van het bed af, met uithalen meld ze dat ze vannacht blijkbaar ook nog in haar bed heeft geplast. Een half uur later onder de douche vandaan, begint ze een was in de machine te stoppen. Ze heeft zich bij elkaar gepakt en leuk gekleed, beetje opgetut en voelt zich weer mens. Vastbesloten om na wat ze van Janne vernomen heeft over Vics aanwezigheid woensdag, wil ze afleiding gaan zoeken vandaag, zondag, hun vrije dag. Terwijl ze Jannes nek losmasseert maakt ze een dagplannetje voor vandaag, het niets aan de hand plan. Ze begint er lekker op los te fantaseren waar ze nu zin in zou hebben. ……Eerst een flinke wandeling richting Dishoek, uitwaaien……eigenlijk hoopte ze dat ze binnenkort ook de stap zou wagen richting de aanschaf van een hond….Een lief schattig beestje met een zachte lange vacht, beige of tweekleurig, vrij klein….. Zou ze Janne vragen om te gaan skeeleren naar Dishoek? Bij Duinlust aangekomen zou Raimond ook wel voor gezonde afleiding zorgen, haha, wat een heerlijke vent. Een spetter van de bovenste plank, goed gebekt en origineel ook die nieuwe eigenaar van het duinpaviljoen…. Bij Panta Rhei is om vijf uur live muziek buiten, ook leuk natuurlijk, maar het vooruitzicht om daar lekker met een glas rosé op het strand te gaan feesten wil er niet in. Als ze overdrijft vandaag zal het ook dramatisch aflopen, dus geen drank! Diny maakt Janne nu deelgenoot van haar overdenkingen en na wat overleg wordt het dan sauna en daarna een hapje eten bij Willem op de Nieuwe Dijk. Onderweg richting de sauna lopen ze voor de zoveelste keer naar het windorgel. Ook al zijn de bamboebuizen in aantal gehalveerd, de sfeer is er nog steeds. Aan het einde van de pier, tussen de buizen in met het zicht op zee, was zelfs met weinig wind de rustgevende zang prettig. “Had je dat ook in de Faam gelezen op 1 april? Dat stukje over het windorgel?” Janne kijkt naar Diny. “ Nee, hoezo, wat stond er dan?” vraagt ze. “Herman Brood zou het windorgel komen stemmen, honderden mensen hier!!!” Ze grinniken samen om de 1 april mop, in Vlissingen is het traditie dat een weekkrantje de boel origineel in de maling neemt die dag, wat geheid bij een deel van de Zeeuwse bevolking lukt. In zijn spijkerjasje ontdekt Janne nog een halve joint, hij denkt terug aan hoe de eerste helft erin hakte vorige week in de Hoppit. Maar ja, nu zonder drank lijkt het hem toch een strak plan en steekt hem aan. “Ik loop even naar het strand oké?” hem vluchtig zoenen is ze al snel beneden, de rotsen onder de pier zijn nu droog.

Wandelen over de Pfaueninsel was toch wel het truttigste dat je in Berlijn kon doen. Een houten slot dat gebouwd was als lustslot voor een Pruisische keurvorst, maar dat nooit als zodanig gebruikt was omdat de betreffende Friedrich-Wilhelm stierf vlak voordat het belachelijke gebouw werd opgeleverd. Een paar honderd meter verderop in het parklandschap stond het Kavaliershaus, een neogotisch onding van Karl-Friedrich Schinkel. “Die Schinkel heeft in zijn eentje zowat heel Berlijn gebouwd,” zei De Hond, “tenminste als je de boekjes mag geloven. Behalve de muur natuurlijk, en dat is een van de grootste bouwwerken van de mensheid, maar denk maar niet dat iemand de architect kent. Waarschijnlijk was er ook geen architect, alleen wat metselaars en een bevel.”
Vero keek hem zijdelings aan en lachte. Ze genoot van het romantische eilandje. Kasteeltje, pauwen, een mooi parklandschap… Ze sloeg haar armen om zijn nek en kuste hem. Ze zaten op een stenen bankje en keken uit over het water van de Havel.
“Heut Nacht, wir schlafen hier? Nicht Café Bleibtreu, nicht Hotel. Essen, trinken und machen Liebe.”

Eergisteren waren ze aangekomen in Berlijn.
“Leuk, een paar dagen in Berlijn. De stad bekijken, lekker eten, hotelletje. Wat wil je zien allemaal?”
“Pfaueninsel,” zei Vero meteen. Verbaasd had De Hond haar aangekeken.
“Waarom?”
“Nur so.”

Ze hadden een roeibootje geleend van Yuri, de verkoper in het winkeltje van kunstenaarscollectief Frau Lembke. Ze hadden Yuri die middag leren kennen bij het neuzen in het rommeltje van in eigen beheer uitgegeven cd’s, boekjes en posters van het collectief. Een 29-jarige, langharige en stonede verkoper, zoals hij zichzelf noemde. Hij had beeldhouwen gestudeerd aan de kunstacademie in Berlijn, maar was afkomstig uit Rügbüll, een klein plaatsje tegen de Deense grens in Schleswig-Holstein. In zijn vrije tijd maakte hij twee meter hoge roestig-metalen blokletters. Hij was al bij de R. “Ik word niet oud,” zei hij. Als hij heimwee had naar de vergezichten over de Oostzee pakte hij zijn roeibootje en ging vissen op de Wannsee.
Het was nog een hele onderneming om op de Pfaueninsel te komen, De Honds ongeoefende spieren deden pijn, de blaren op zijn handen waren open. Vero had gedurende de hele tocht achter in het bootje gezeten, de linker-, dan weer de rechterhand in het lauwe water. Ze wees hem op de sterrenhemel, hij haalde de riemen binnenboord en keek omhoog. Mooi ja, hij wiste het zweet van zijn voorhoofd. In haar gebroken Duits sprak Vero over de mooie nacht en over vergelijkbare nachten in Gdansk. De Hond luisterde niet en roeide in een gestaag tempo door.
Ze spreidden hun slaapzakken uit op een grasveldje voor het Kavaliershaus. Ze aten stokbrood met kaas en koude Poolse bloedworst met appeltjes.
Vero kroop dicht tegen hem aan, streelde zijn borst. Hij lag op zijn rug. “Du noch müde?” Hij gromde iets terug. Ze knoopte zijn broek open. “Du ausruhen.” De Hond probeerde te genieten. Maar tussen de sterren zag hij Carola aan deMaas. Hij liep naast haar.

“Hör auf.” Hij kleedde zich aan terwijl Vero zwijgend de spullen terugdeed in het mandje dat ze die middag gekocht had.
De weg terug was eindeloos.

De lucht is klam, het is nu al een paar weken over de dertig graden.
De balkon deuren staan wijd open en Janne zit naast een koud glas rosébier en met een drumshaggie tussen zijn vingers ontspannen te lezen.
De maan is vol er staan drie roden kaarsen op het tafeltje buiten. Hij geniet met tussenpozen van het verleidelijke uitzicht van de zee vlak onder hem.
Het is drie uur 's nachts, een verliefd koppel loopt innig omarmd over de Boulevard voorbij.
Janne staat op en kijkt ze na, het is vloed, in de verte klinkt een scheepshoorn.
Dit geluid en de altijd aanwezige zeemeeuwen staan altijd garant voor een moment van bewustzijn.
Ze typeren Vlissingen in al zijn volle pracht maar ook de lange zwaarte die deze stad kan hebben.
Het koppeltje is nu heel klein geworden, als hij goed focust ziet hij twee poppetjes op het badstrand rennen. Kleding vliegt in het rond.
“Dronken of toerist” mompelt Janne .
Ieder jaar schijnt het weer mensen te lukken om te verzuipen door dit soort stunts. Eb, vloed, dood tij, waar gaat het over? Onbezonnen lol en dan de dag erna gevonden worden, morsdood, opgeblazen, blauw en naakt.
Janne neemt een grote slok bier en wil van deze naargeestige bedoeling af in zijn hoofd.
Binnen ligt Diny nog steeds in diepe rust op het bed ziet hij.
Hij zoekt even rond en vindt een laken en een voetenbankje en nestelt zich lekker op het balkonnetje.
De lucht is helder, ondanks dat de sterren al gevallen zijn kijkt hij gefascineerd naar de hemel…..en dut in.

Een oorverdovend ijselijk gegil! In een reflex wil Janne in beweging komen, dat lukt, hij rolt van zijn stoel half slapend en zit hij pijnlijk en half te stikken van schrik op de grond.
Hij oriënteert zich zo snel mogelijk, Godallemachtig wat een afgrijselijk geluid, zo snel hij kan staat hij half op en wil tegelijkertijd zijn oren afschermen.
Binnen zit Diny, helemaal doorweekt van het zweet te krijsen. In het schemerlicht een goede imitatie van de exorcist.
Gadverdamme hij betrapt zich erop dat hij naar de deur naar beneden kijkt en aan rennen denkt.
Hij rent op haar af en begint haar zwaar door elkaar te rammelen. Dit moet snel over zijn paniekt hij. “ Diny, wat is er, doe niet zo eng, wordt wakker!!!”
Voor zijn gevoel blijft ze nog zeker een halve minuut door merg en been haar schelste geschreeuw uiten.
Hij trekt haar tegen zich aan en ze ontspant merkbaar, het gegil gaat over in zware ademhaling, hij sust wat er nog te sussen valt .
“Ze slaapt weer” verbaasd gaat hij achter haar liggen en houdt haar vast.

“ Janne wordt wakker, nu!”
“Hoe kom ik in hemelsnaam aan blauwe armen!!!???”
Met grote ogen kijkt ze naar de grote zwarte vlekken op haar bovenarmen.
Onmiskenbaar door grote sterke handen gemaakt.
Janne zit rechtop, met zijn verse herinneringen is hij ook nog niet klaar.
“Liefje, vertel eens over wat je gedroomd hebt vannacht, je was nogal van het padje af”
Abrupt kijkt hij weer tegen haar rug aan. Ze heeft zich van hem weggedraaid.
“Ik heb geen flauw idee, maar kan het wel ongeveer invullen…er moet iets gebeuren Janne, ik trek dit niet meer zo. Elvira weet al hiervan maar alles wat ik vroeger bij die grotten gezien heb blijft terugkomen ‘s nachts, soms word ik helemaal over mijn toeren en bang wakker. Wat heb ik gedaan?”
Janne streelt haar rug en vertelt rustig hoe heftig ze was.
“Vertel me maar wat je zag”

“Victor kwam psychotisch uit die grot, met bloedende knieën en vingers, hij had zijn broek op zijn knieën en riep verwilderd lachend dat hij me kwam pakken”
Diny rent naar de badkamer en begint gierend over te geven…..
Janne pakt zijn gsm en belt De Hond op……….

“Kun je je voorstellen wat er door me heen ging, toen ik haar daar zag zitten? Vero, maar ik zag Carola. Zoals jij net Carola zag.
Ik liet het glas uit mijn handen vallen. De witte wijn spatte over mijn schoenen. Ik riep haar naam. Nou ja, ik riep: ‘Carola!’. Zij bekeek me heel verbaasd. Ze was wel wat aandacht gewend, natuurlijk, ze is tenslotte een mooie vrouw. Maar mijn reactie was natuurlijk nogal extreem. Ik hapte letterlijk naar lucht. En het stomme was dat ik niet de Carola zag zoals ik haar gekend had, maar de Carola zoals ze uitgezien had kunnen hebben na elf jaar. Niet zo raar natuurlijk, want ze zijn even oud, Carola en Vero.
Ze vroeg me iets in het Pools, maar dat verstond ik natuurlijk niet. Ze schakelde over naar Duits.
‘Du Hilfe?’ Zoiets zei ze, geloof ik. Ze sprak heel slecht Duits. Ik stamelde wat excuses, veegde met een servet het zweet van mijn voorhoofd. Ik gebaarde naar de stoel naast me. Ze nam haar glas en kwam naast me zitten. Ik trok mijn beurs tevoorschijn en liet haar de foto zien van Carola die ik daar al jarenlang achter plastic bewaar. Je kent die foto wel. Met die hoed, in Zuid-Frankrijk. Dat is dé foto van Carola. Dat is de Carola waarvan ik gehouden heb, waarvan ik nog steeds hou. Die peinzende blik. ‘Houd ik van die man?’ vraagt ze zich daar af. En ze antwoordt ja en nee tegelijk.
Vero keek naar de foto en weer naar mij.
‘Schöne Frau.”
Ze zag het niet. Natuurlijk het leeftijdsverschil tussen de Carola van de foto en de Vero van dat moment was groot: zo’n vijftien jaar. Maar ze zag niet wat ik zag, wat jij nu net ook zag. En ze ziet het nog steeds niet.
En ik ga het haar ook niet vertellen hoor. En jij ook niet, hoop ik.
Want ik wil haar hiernaartoe halen, ik wil met haar gaan samenleven. Want ze is niet alleen Carola, snap je. Ze is Carola en nog veel meer.”
Inekes frons was dieper dan normaal. Haar hoofd schuin, verstoorde blik.
“Victor, dit is niet goed. Dit is geen nieuw leven. Je doet Carola gewoon over. Maar dat kan niet. Carola was Carola. Vero is heel anders. Ik ken haar natuurlijk niet, maar ze is gewoon heel anders.”
“Weet je, het is net als met dat tweelingshuis in Gdansk. Alleen de gevels lijken op elkaar. De rest verschilt gewoon helemaal.”
“Nou ja, vertel maar verder.”
“De rest is eigenlijk een heel gewone love story. Op dat terras hebben we elkaar leren kennen, voorzover dat ging, gezien de taalproblemen. We hebben gedronken, gegeten. Ze is met me meegekomen naar mijn hotel. We hebben seks gehad, heerlijke seks. De volgende dag is ze weggeweest. Naar haar werk. We hadden ’s avonds afgesproken op hetzelfde terras. Ik geloofde er eigenlijk niet in dat ze weer zou komen. Maar ze kwam.”
“Carola zou ook gekomen zijn.”

Nadat ze tot 14.30 in bed hebben gelegen om goed bij te komen van het nachtje kroeg weet Diny de sfeer toch weer fris en enthousiast te krijgen. Ze ruimt de ontbijtbende weg, trekt gordijnen en ramen open.
Er is zon en regen buiten, ondanks de miezerregen heeft ze zin om buiten te zijn.
“ Für Elise” klinkt door de huiskamer van Victor, Diny komt gedoucht weer de huiskamer in. Verheugd ziet ze dat haar witlinnen jurk erg goed past bij de outfit van Janne. Ze zien er geweldig uit zo samen, na een hoofdpijn pilletje voelen ze zich ook zo.
Vastbesloten vertrekken ze richting de Sint Pietersberg, ze wil doen waar ze voor kwam: Carola en het verleden onder ogen zien.
Het is een flinke wandeling, maar de stadsparken met hun oude ommuring en de zon geven rust en harmonie onderweg. Als ze de helling op beginnen te lopen aan de rand van de stad verbreekt Janne de rust om haar op een regenboog te attenderen, beiden waren diep verzonken in hun eigen levens.
“Weet je dat Carola vlak bij de plek waar ze gevonden is ligt begraven……….?
Dat laatste jaar in Maastricht zaten we hier vaak in de grotten………Elvira en ik, Vic en Carola en Marcel en Pascal.” Janne en Diny lopen hand in hand verder, Janne kent Elvira dan wel en weet van een gezamenlijk verleden hier in Limburg, maar over Carola had hij nog nooit iets vernomen. Hij begrijpt wel dat er heel wat gaande is momenteel.
Diny stampt uit alle macht op de grond, verwart en met tranen in haar ogen kijkt ze naar hem, hij streelt haar in haar gezicht en over haar haren.
“ Verdomme” klinkt het nog gesmoord uit haar mond. Zachtjes blijft ze huilen, ze lopen het poortje door het kerkhof op.
De emoties zitten haar hoog, al die jaren heeft ze die dag die haar leven veranderde op een zijweg van haar leven kunnen laten. Niets was meer vanzelfsprekend na die nacht met haar beste vrienden. Ze dacht zelfs dat ze Vic al die tijd als slachtoffer had gezien van alles, maar ze is woedend op hem realiseert ze zich verward.
Het zou voor haar feitelijk toch altijd een vraag blijven hoe Carola aan haar einde is gekomen, maar Vic moest meer weten. Hij is een tijd hoofdverdachte geweest en ondanks de uitspraak heeft hij toch zes jaar in die inrichting gezeten. Haar hoofdpijn bonkte weer in alle hevigheid in haar hoofd. Hoe kon ze Janne nou alles vertellen zonder meteen een oordeel te vellen over dingen die ze niet zeker wist?

De Hond voelt zich meestal thuis bij Ineke, maar nu moet hij met zijn billen bloot. Hij zal haar moeten vertellen wat er aan de hand is. Nou ja, een deel ervan. Maar hij mag niet liegen, hooguit iets vergeten. Vergeten mag, liegen niet.
De Hond probeert de afgelopen jaren voor zijn geest te halen.
De afgelopen jaren waren een bezoeking. Zijn hele leven was een bezoeking geweest, zeker sinds de dood van Carola.
Elf jaar geleden was Inekes eerste vraag geweest wat hij nu ging doen.
“Ik ga op zoek naar een nieuw leven,” had De Hond gezegd.
“Een nieuw leven.” herhaalde Ineke.
“Ja, een nieuw leven.”
Toen irriteerde Ineke hem, net als nu. Waarom ging ze niet gewoon mee in zijn gedachtegang? Waarom zei ze niet gewoon dat hij gelijk had? Waarom sloeg ze niet een arm om hem heen en troostte hem?
Maar nee, hij moest eerlijk zijn, het was net haar tegendraadsheid die hem aansprak, die hem wakker hield, die hem de weg wees.
En dus vertelt De Hond haar een waarheid.
“Na mijn jaren in Vijverdal ben ik een tijd weggeweest, weet je nog?”
Ineke knikt: “Polen toch?”
“Gdansk.”
“Ik heb daar een vrouw leren kennen. Vero.”
“Vertel!”
De Hond, blij met dit korte uitstel, vertelt over zijn wandeling door de straten van het oude Gdansk. Nou ja, oud? In de oorlog was Danzig platgebombardeerd. De Polen hadden de stad overgenomen en ze herbouwd precies zoals ze was geweest. Nee, niet precies. Ze hadden een vroegere fout hersteld.
Hij vertelt het verhaal van het Zwillingshaus.
“Het Zwillingshaus, ja. In het Pools heet het natuurlijk anders. Het gebouw stamt uit vijftienhonderd en nog wat. In de negentiende eeuw kocht een handelaar het. Hij wilde het afbreken en er een nieuw gebouw laten neerzetten. Maar daar verzetten veel Danzigers zich tegen. Keizer Wilhelm II hoorde ervan en bemoeide zich ermee. Hij liet de hele voorgevel naar Berlijn overbrengen en het gebouw daar weer opbouwen op een eiland in de Havel. In Danzig werd een ander gebouw neergepoot, maar dat werd zoals de meeste huizen eromheen aan het eind van de oorlog platgebombardeerd. Toen de stad weer werd opgebouwd kozen de Polen voor het oude huis dat er had gestaan. En zo kwam er een tweelinghuis te staan van het huis dat er eerst had gestaan maar dat nu in Berlijn staat. Raar verhaal hè?.”
“Ja oké, maar die Vero, wanneer komt die in het verhaal.”
“Ik las dat verhaal op een terrasje op de Lange Markt, twee straten verderop. Ik keek op uit mijn boekje en aan het tafeltje naast mij zat zij.”
De Hond neemt de foto uit zijn portefeuille kijkt er even naar en geeft hem aan Ineke.
Ineke kijkt naar de foto, dan twijfelend naar De Hond. Kwaadheid trekt over haar gezicht, ongeloof, wantrouwen.
“Carola.”
“Vero,” zegt De Hond.

Zingend slingeren ze om 3.15u naar de Boonte Kooj, ofte wel nachtclub de Bonte Koe. Diny vliegt de portier om zijn nek en zoent hem enthousiast.
Door de spanningen die haar beïnvloed hebben laat ze alle controle los en laat de alcohol zijn werk doen. Janne doet wat murw met haar mee, het hele Carolaverhaal dat ze hem net nog eens uit de doeken heeft gedaan zit hem niet zo lekker. Hij weet al te veel. Dat daar nu nog een oud lijk bij komt, lijkt hem niets komma niets.
Om 4.00 besluiten ze het voor gezien te houden en stevig gearmd lopen ze naar De Honds appartement, gelukkig niet te missen, langs de Maas. Het voelt vreemd en zo vertrouwd voor Diny.
Thuis aangekomen duikt Diny de koelkast in, onderweg een spoor van kledingstukken makend.
Janne loopt wat heen en weer in de huiskamer, impulsief opent hij een mailtje dat flikkert op de pc die gewoon on line daarop lijkt te wachten.
Janne staart een beetje scheel en met een plotselinge bizarre nadorst naar de foto’s aan de muur.Carola.
Hij herkent nu dit gezicht, in het opengemaakt mailtje kijkt eenzelfde meisje hem aan, duitse teksten erbij. Liefs uit Polen.
Carola Engwegen is een exacte kopie van de Poolse internetdame, of is het net andersom?
Negeren, denkt hij bij zichzelf en klikt de boel snel weg. Lusteloos staart hij in de boekenkast. Even later roept Diny vanuit de tuin, ze staat nog steeds te genieten van haar leven. Nu met een wit wijntje. Liefdevol danst en vlucht hij met haar weg in een roes. De maan neemt toe................

De Hond is woedend. Op zichzelf vooral. Hij trekt zich terug naar het hoekje van de bar bij het raam. Zijn hele plan dreigt in het honderd te lopen. En hij weet niet eens wat hij fout heeft gedaan. Waarom is die idioot van een Janne zijn levensloop gaan napluizen? En hoe heeft hij kunnen ontdekken, wat hij ontdekt heeft. Hij lijkt te weten van zijn connecties in Polen. Hij weet van de vrouwen. De Hond piekert, maar komt niet tot een bevredigende oplossing. En dat is niet eens het grootste probleem. Hoe moet hij nu verder. Kan hij wel verder? Nou ja, hij heeft geen keus. Hij kan niet terugkomen op gemaakte afspraken. Dan kan hij net zo goed meteen van de brug springen.
Kon hij die Polen niet op Janne afsturen? Natuurlijk kon dat, een telefoontje en het was geregeld. Maar als hijzelf dan even later met Vero zou aankomen? Dan zou Diny toch iets gaan vermoeden? Of anders de politie wel.
Nee, hij moet iets anders verzinnen.
Hij staart uit het raam naar de stadswal aan de overkant van het smalle straatje. Met weemoed denkt hij aan de rust die dat beeld hem vroeger gaf.
Met een iets te harde klap zet de barkeepster een pils en een jonge voor hem neer.
“Hier, van Janne.”
De Hond kijkt haar aan.
“Hoe heet je eigenlijk?”
“Charlotte.”
“Oké, Charlotte, heb je nog plannen vanavond?”

Het is kwart over tien als hij wakker wordt. Zijn hoofd bonkt, maar hij is tevreden. Naast hem ligt het weelderige lichaam van Charlotte. Een stevig been over die van hem. Meteen denkt hij aan Janne, aan Diny.
Voor vannacht was dit de ideale oplossing. Hij had Diny de sleutel gegeven met een knik naar Charlotte.
“Jullie kunnen in mijn bed slapen. Doe alsof je thuis bent. We zien elkaar morgen.”
“Veel plezier,” zei Diny
De Hond meende een zweem van jaloezie te herkennen in Jannes blik.
De Hond doet het lampje aan zijn kant van het bed aan. Hij draait een sigaret, steekt die op. Naast hem draait Charlotte zich om en trekt het dekbed over haar hoofd.

Een uur later staat hij op. Naakt, met een kop koffie staat hij voor het raam van de flat. Twee straten verderop woont Ineke. Iedereen woont tegenwoordig in deze buurt. Alweer iets waar de Maastrichtenaren trots op zijn. Niet alleen de mooiste oude binnenstad, maar ook de mooiste nieuwbouwwijk. En voor een deel hebben ze nog gelijk ook. Klotestad!
Hij belt Ineke.
“Kan ik straks even bij je langskomen? Ik moet even met je praten.”
Als hij zijn mobieltje uitschakelt, voelt hij Charlottes warme lijf tegen het zijne.
“Je vriendin?” vraagt ze.
Hij kijkt naar de flats aan de overkant, maar zijn lichaam reageert meteen op haar aanraking.

Diny begint langzaam in de stemming te komen, vliegt oude bekenden om de nek en wil net “haar mannen” erbij slepen om ze voor te stellen als ze ziet dat Janne en Vic samen aan de bar staan.
Ze hoopt dat dit weekeinde de stemming tussen die twee ten goede zal komen.
Met een goed gevoel neemt ze een vol glas rosé aan dat voor haar is besteld.

Een van de vaste klant zit enthousiast de piano te bewerken.
Lichtelijk valse tonen en aanstekelijk dronken vrolijkheid vullen de ruimte. 

Diny begint mee te zingen met de pianist en trekt het vriendinnetje van Fransje op de dansvloer, Rock ’n Roll! Feest! Ze heeft zin om weer eens ouderwets door te zakken.

Tussen Janne en Vic heerst een ijzige stilte, in een vlot tempo bestellen ze hetzelfde recept een paar keer: twee pils, een jonge en een Els.
Jannes woede begint flink op te spelen……als er iemand uit Diny’s leven gaat verdwijnen dan zal dat die galbak van een neef zijn en niet hij. 
Diny is te leuk om weer te laten gaan en sinds wanneer laat hij zich de les lezen? Bah, crimineel of niet……..we zullen wel eens zien wie wie hier bang maakt!
 
“Zeg, kwal dat je bent, hoe haal je het in je hersens om zo in Diny’s leven te stappen met je onfrisse praktijken, mij te bedreigen en te denken dat ik dat allemaal pik? Ik laat me niet meer door jou intimideren, klootzak! Of je vertelt haar wat je allemaal uitspookt of je belooft mij nu dat je geen voet meer in Vlissingen of Diny’s leven zal zetten!” 

Met een doffe maar pijnlijke dreun zet hij zijn woorden kracht bij, zijn vuist beland op de dikke versleten bar. De pijn en de ontlading van zijn woorden maken hem weer kalm. 
De Hond heeft al die tijd op zijn hoede de woorden over zich heen laten komen. Hij wist al dat zo iets zou gaan komen, wist hij nou ook maar een oplossing hiervoor.
Zijn plan stond nou eenmaal vast, het was jarenlang het onderwerp van zijn obsessie geweest en staartmans hier zou dat dus echt niet in de weg gaan staan, no way! 
Diny tegen zich in het harnas jagen was ook het laatste wat hij kon gebruiken, zij was een belangrijke schakel in het hercreëren van het verleden. 

“Nou wat wordt het De Hond, vertel jij het haar van die illegale vrouwenpraktijken of hoepel je op terug naar onzichtbaar en uit ons leven? ” 

Diny feestte er lustig op los, Janne springt op van zijn kruk, pakt Diny beet en samen maken ze een hele show op de heftige Salsamuziek die nu uit de speakers knalt.

Geamuseerd ondergaat De Hond de enthousiaste omhelzing van Diny. “Fijn je weer te zien meid.” Hij streelt door haar korte oranje haar, drukt een kus op haar lippen. Hij kijkt naar Janne, twee weekendtassen in zijn handen. Hij trekt zijn wenkbrauwen kort op. Hij maakt zich los van Diny, neemt een van de tassen over en schudt zonder iets te zeggen Jannes hand. Vrolijk kwetterend danst Diny om hun heen als ze naar de auto lopen. In zijn appartement aan de drukke singel aan de rand van het centrum wijst hij hun de slaapkamer. “Ik slaap wel op de bank. Maakt mij niet uit. En trouwens, we gaan straks toch zeker even naar De Pieter? Als ik iets op heb, slaap ik overal.” “Natuurlijk. Leuk. Zei ik net al, hè Janne? Vanavond naar De Pieter. Goh, Victor ik vind het zo leuk om weer eens in Maastricht te zijn.” Ze omhelst hem nog maar eens een keer. Janne draait weer een shaggie. “En wat zijn jullie verder van plan?” “Nou, als we morgen op zijn, gaan we eerst naar het graf van Carola. Dat wil ik nu eindelijk wel eens zien. Hebben we afgesproken, hè Janne? Ben jij er nog wel eens geweest, Victor?” “Nee,” zei De Hond.
Ze eten in een knus Indonesisch restaurantje aan de Koestraat. Diny is niet te stoppen. Ze praat aan een stuk door. De Hond stelt een enkele vraag en beperkt zich verder tot lachen op de juiste momenten. Janne zwijgt. Even later treden ze café De Pieter binnen. “Nog steeds al die schilderijen.... Hé, is dat Hans? Hans!” Diny is weg. De Hond gaat Janne voor naar de bar. Hij bestelt twee pilsjes bij de blonde barkeepster. Hij geeft er een aan Janne. “Maak je maar niet druk hoor,” zegt hij met zijn vriendelijkste grijns: “Morgen ben ik weg.” Janne kijkt naar de barkeepster. De Hond herkent de blik. Vergeet die vent toch Diny. Als hij mij geen gruwelijke problemen bezorgt dan waarschijnlijk jou wel……..

Voor Janne is de maat langzaam vol, gedachten razen door zijn hoofd. 
Hij laat zijn leven en liefde toch zeker niet bepalen?! 

Strijdlustig knalt hij de treindeuren dicht, inhaleert nog eens heftig van zijn shaggie en loopt met de zware weekeindtassen naar de zitplaatsen waar Diny al stralend op hem zit te wachten....Een zachter gevoel gaat er nu door hem heen. Ook een moment vol twijfels......Maar Maastricht zal het worden vandaag en niets anders! Hij hangt zijn jas op en neemt een nog wat gespannen plaats naast haar.

Janne had het hele Carola- en ver-verledenverhaal maar half gehoord toen Diny dat telefonisch uit de doeken deed. En was meer dan verbaasd toen hij zich na het gesprek realiseerde dat hij had ingestemd om met haar mee te gaan.
Ze wilde de confrontatie aangaan met haar verleden en de bijbehorende spoken.
Diny bladerde ijverig door het stedenboek van Maastricht, dat ze net bij de Bruna had ontdekt. 
Per bladzijde ontstaat er ook een stortvloed van woorden uit haar mond........het romantische stadspark, de geweldige boetiekjes (gaap), de culinaire uitstapjes die ze zouden maken, even een vaag gemompel over een kerkhof.....zijn gedachten beginnen weer af te dwalen.....

Hij krijgt een por in zijn zij......"kijk Café De Pieter in de Pieterstraat", hij ziet een toeristisch plaatje van een terrasje met vogeltjes in kooitjes aan een oude stadsmuur......." Mijn jeugd- en stamkroeg, gaan we daar lekker doorzakken vanavond voor we aan ons echte programma beginnen" .

Oké, Maastricht, here we come, denkt Janne en doet zijn ogen dicht.
In de verte raast een trein langs……..

De Hond slentert door een ver verleden. Een verleden waarin hij de wereld naar zijn hand zette, waarin gebeurde wat hij wilde, waarin de mensen deden wat hij hen opdroeg.
Hij verlangt vaak terug naar die tijd, naar die heel korte periode waarin het leven goed was. Drie jaar hooguit had zijn geluk geduurd. Drie jaren waarop hij nu nog teerde, drie jaren waarop het beeld berustte dat de wereld van hem had. Nog steeds.
Het was begonnen toen hij op kamers ging. Eindelijk zelfstandig werd zoals zijn toenmalige vriendin het noemde. Hij verruilde de geborgenheid van zijn dorp voor wat vanuit dat perspectief de grote stad leek. Maar in feite was het Maastricht van die dagen natuurlijk een winterslapend, suf provinciestadje.
Hij zag er dezelfde inteeltkoppen die hij uit zijn dorp kende. De Bourgondische inborst waarop de stad zich toen al beroemde kenmerkte zich door de mateloze consumptie van bier en sterke drank. De stadstypes waarop nu nostalgisch werd teruggekeken waren zeverende zatladders die in hun roes nog onverstaanbaarder spraken dan hun nuchterder stadgenoten.
Te lang hadden de Maastrichtenaren opgesloten gezeten tussen hun middeleeuwse stadswallen. Het stof van de keramische industrie lag als een ondoordringbare film over de aangetaste hersenen, vastgebakken in de ovens van Regout.
De Maastrichtenaar had (en heeft) een hekel aan iedereen die van “buiten” kwam. Hij keek neer op de “boeren” uit de omliggende dorpen en steden. Hij haatte de “Hollender” alsof iedereen die noordelijker woonde daardoor ook mentaal hoger stond. Maastricht was de geografische eikel van Nederland.
Meer thuis voelde De Hond zich in het toen nog vrij beperkte studentenwereldje. Conservatorium, toneelacademie en twee kunstacademies gaven de stad een bestudeerde bohémienallure. Maar hij realiseerde zich al snel dat ook deze wereld vooral doordrenkt was van alcohol en pretentie.
Zoals altijd na zijn pelgrimage naar Carola's graf haat hij de stad en haar bewoners. De stad heeft haar gedood. Heeft haar alles ontnomen wat haar maakte tot het meisje van wie hij zoveel heeft gehouden. Dat hijzelf daarbij intermediair is geweest, is van geen enkel belang.

Diny telefoneert, ze houdt het kort, dat etentje met Janne bij Soif moet maar een andere keer……
Vervolgens belt ze op een rij Mieke, Elvira en Stella. 

Een bevrijdend gevoel komt over haar heen. Het is tijd dat ze haar energie weer eens gaat verzamelen, ze merkt een soort afhankelijkheid van deze man.  
Het wordt tijd om weer met beide benen in haar eigen leven te gaan staan. 

Het geluk zit haar mee, ze waardeert het dan ook dat iedereen kan vanavond, om 18.00u. 
Locatie: de boerderij van Mieke in Oost-Souburg. 
De tweewekelijkse bijeenkomsten van de vier vriendinnen zijn in praktijk vaker eens in de twee maanden. 
Ieders persoonlijke gang van zaken wordt dan geëvalueerd, vaak met allerlei tranen van lol of gedoe. 
Bij serieuzere aangelegenheden laten ze zich inspireren door Tarot, meditatie, dans of séance. 

Ze heeft er zin in. Ze vertrekt al om 4 uur van de praktijk om zalige Thaise delicatessen in te slaan. 
Met Mieke begint ze alvast aan de voorbereidingen.
Diny vraagt zich af hoe Elvira’s reactie zou zijn op de terugkomst van Vic in haar leven.
Haar beste vriendin en zij spreken niet vaak meer over hun tijd in Maastricht. 

De tafel in de tuin staat gedekt, de vogels fluiten en een frisse geur van verse kruiden maakt het zomergevoel af. 


In diepe stilte, zwaar geconcentreerd kijken ze naar het omgedraaide borrelglaasje, er is contact voelt ze…..Vier wijsvingers rusten zacht op de bodem van het glas….
Dit spel ligt op de rand van ieders grenzen, meer dan eens per jaar zijn ze hier dan ook niet eensgezind voor in de stemming. 
Toch sluimert er nieuwsgierigheid naar boodschappen uit het hiernamaals. 
Soms komen er familieleden door, andere keren iemand die toevallig in de buurt is en wat aandacht wil hebben of geven. In het vervelendste geval een echte plaaggeest, dit kan een ervaring vol afgrijzen teweegbrengen. 
Stella’s aanwezigheid is een absolute must, haar stabiliteit en Indische afkomst voelen als een veiligheidsgarantie. 

Kaarsen flakkeren, de geur van salie hangt nog in de lucht, de sfeer is ontspannen en helder.
Diny neemt een slok van haar kruidenthee en bedenkt zich net dat een glaasje rosé met een peuk er ook wel in zou gaan……
”Is er iemand…….?”vraagt Stella nog eens……Er vindt een wisseling plaats, Stella heeft net een gesprekje gehad met een oudtante.
Iedereen is weer haarscherp bij de nieuw verwachte naam, wie zou er zijn en met wie wil hij of zij contact…?
Langzaam begint het glas in de cirkel met behulp van het alfabet een woord te vormen….
C.A……R.O.L.A.E.N…..G.W.E.G.E……N.. 
Even heerst er wat verwarring, al snel wordt gevolgd door vele gevoelens; van schrik, afgrijzen, spanning en sensatie. 

“Carola Engwegen” gilt Elvira uit, hysterisch in de stilte, waardoor de dames het liefst door de grond willen zakken van hernieuwde schok. 
Diny is het toppunt van zenuwachtig, het zweet breekt haar uit, haar hart slaat over en ze hapt naar adem.
Na Carola’s verdwijning in '91 was niets meer over geweest van hun leven in Limburg. 

Opeens staat het beeld van hoe Vic toen was haar weer haarscherp op het netvlies. Op school in Chevremont, Kerkrade, altijd op dezelfde stoeptegel eet hij buiten zijn broodtrommel leeg. In uniform, tenminste daar leek zijn klederdracht het meeste op.
Een groen bomberjack, opgerolde spijkerbroek en legerkistjes eronder. Met zijn 1.95 meter lengte, kale kop en het forse postuur.
Toen hij zich bewust werd dat zijn uitstraling angst opriep bij anderen waren de pesterijen naar hem toe opgehouden en begon hij zijn fysieke macht te misbruiken.
Toch had ze hem altijd graag gemogen.
Na de Carola-affaire was hij al dan niet schuldig voor zes jaar opgeborgen en was zij met Elvira naar Zeeland gegaan.
In eerste instantie wat seizoenswerk op de camping in Domburg, afleiding om uit Maastricht weg te zijn.
Ze wilden beiden niet meer terug, toen waren ze jong en wild, zon, zee en zoenen in Zeeland.
Afleiding genoeg, maar niet voor altijd blijkt nu.
Victor is terug en nu Carola ook.

Toeval bestaat niet, zegt Ineke altijd. Maar dat is onzin, natuurlijk bestaat toeval. Alleen: af en toe moet je het toeval een handje helpen. Daarom heeft hij voor Vlissingen gekozen, voor Zeeland. Daar moet het gaan gebeuren. Hij kent de stad, hij kent Walcheren. Maar Vlissingen kent hem niet.
Tenminste daar ging hij vanuit tot hij Janne sprak.

En dan is er Diny natuurlijk. Opgeruimde, altijd vrolijke Diny.
Ze had haar zaakjes goed voor elkaar. Haar praktijk dreef vooral op toeristen, Duitse toeristen. Maar tegenwoordig geloofden zelfs de Zeeuwen die etherische onzin.
Alleen relaties, dat wilde niet zo lukken. Maar wat moest ze ook met zo iemand als die Janne. Wat een lulletje, zeg. En nu weet hij ook nog wat er gaat gebeuren, althans voor een deel.
De Hond staat op van het terras van café Malle Babbe op de markt. Hij kijkt nog een keer naar de grijze massa van het zeventiende-eeuwse stadhuis, als een soort Ayers' Rock in het centrum van de stad neergeworpen. Dan draait hij zich om en doorkruist het oude centrum.
Eenmaal voor het kerkje op de berg aangekomen realiseert hij zich dat hij met zijn gedachten heel ergens anders is, in Zeeland. Dat mag niet. Hij wil bij haar zijn.
Het gietijzeren poortje piept open. Hij loopt rechts om het kerkje, tussen de grafstenen. Hij zoekt de bodem af, maar vindt niets. Geërgerd kijkt hij naar de mensen die via een slingerend pad de berg beklimmen. Ze lopen ver uit elkaar, schreeuwen elkaar iets toe.
Aan de andere kant van de kerk zijn nieuwe grasvelden aangelegd. Ze wachten op nieuwe lijken.
De Hond kijkt weer op de grond, raapt een steentje op. Dit moet het maar doen. Hij kijkt nog eens en dan ziet hij de steen. Plat met scherpe randen van onderen. De bovenkant is rond. Krassen verraden menselijk ingrijpen. Hij weegt de steen in zijn hand. Hij loopt naar het graf, legt de steen op het marmer.

Dromerig staart Janne naar het licht van een vuurtoren in de verte en loom wrijft hij over zijn naakte lichaam. 
Wederom is hij overweldigend bevredigd. Diny heeft hem meegenomen op het pad naar intimiteit en extase vanavond. 

Hij grinnikt bij het idee om Tantra als personeelsuitje voor zijn collega's aan boord te organiseren. Hij verwerpt het ook weer. Personeel in urenlange intieme toestanden, lekker bizar... Als dansende goden.... 

Hij laat een scheet, staat op en sluit de lange witte gordijnen. Hij kan Diny nu zien liggen, languit in het ligbad. 
Vandaag hadden ze elkaar om en om geblinddoekt en met oliën en fruit elkaars zintuigen bespeeld. 
Nog high van alle sensatie daalt hij languit neer op het bed. Plonsgeluidjes op de achtergrond doen hem zalig doezelen, even weer ontspannen bij haar zijn, zonder die afgrijselijke neef. 
Uit het niets gekomen en daar ook weer even in verdwenen..... 

Hij voelt Diny naast zich, als hij zijn ogen open doet ziet hij haar naast zich zitten. 
Met zijn wijsvinger trekt hij een lijn over de huid van haar rug.
"Ik wil echt graag een paar dagen met je weg Janne......en dan Victor in mijn woning laten, hij voelt zich zo relaxed hier.....weet je zeker dat je hem niet vertrouwt? Hij is toch okay, wat kan er mis gaan?" 

Janne gaat rechtop zitten en bindt zijn lange blonde haar weer bij elkaar, dit wordt dus nadenken en praten. Wat kan er mis gaan!!!??? 
Alleen al zijn werk waar hij niet zomaar van kan verdwijnen...maar dat is natuurlijk peanuts naast dat gelazer met neeflief. 

Vanuit zijn ooghoek zoekt hij onopvallend zijn kleren. Wat een gedoe, Tantra vriendinnetje wordt verliefd en met zijn nieuwsgierige gezicht is hij dingen te weten gekomen over enge neef. 
Dingen die hij helemaal niet wil weten. 
Jezus, wat flipte die De Hond toen hij erachter kwam dat zijn psychiatrisch verleden en zijn huidige doelen aan het licht aan het komen zijn.
Janne zoekt gespannen zijn hersenen af naar een antwoord zonder haar te kwetsen en zonder leugens. 

'Als wij nou eens morgen, heerlijk op het gemakje bij Siof gaan eten en bespreken waar ik mee bezig ben....voor een goed gesprek maak ik een extra avondje voor je vrij, meid"
Hij zal zich nooit kunnen binden aan haar, maar als hij daar zelf over had willen beslissen was het nu te laat. De Hond met zijn dreigementen sprak duidelijke taal.
Hij kleedt zich aan, een ding was zeker, in de verte hoorde hij een emmertje bier uit Café De Hoppit zijn naam roepen.
Diny blijft stil, ze is bezig de resterende souvenirs van deze avond op te ruimen.
Hij pakt haar gezicht, zoent haar zacht en veel in haar gezicht, ze ruikt naar rozenolie.
"Ik haal je morgen om acht uur op" mompelt hij en vertrekt de donkere zondagavond in. Het is een goed seizoen om te lopen.
Binnen tien minuten is hij via het Bellamypark, door de Walstraat bij zijn emmertje beland. Lahr had vanavond bardienst, lekker effe slap ouwehoere....

Gillende remmen scheuren de Hond uit zijn slaap. Hij neemt zijn voeten van de bank. De vrouw in het compartiment schuin voor hem werpt hem een verwijtende blik toe. Hij wrijft zijn ogen open. Kijk voor je mens, denkt hij. Buiten glijdt het bord Breda langs.
De vrouw staat op en trekt haar jas aan. Als ze langs hem loopt staat ook hij op. Hij volgt haar naar de trein aan de andere kant van het perron. Even geniet hij van de angst in haar ogen als ze bij het instappen omkijkt. In een tamelijk volle wagon vindt zij een plaats naast een man van haar leeftijd. De Hond knikt haar toe en loopt door. Helemaal achter in de trein, op het laatste balkon installeert hij zich op een houten klapstoeltje. Door het raampje in de deur ziet hij hoe station Breda achterblijft.
Hij neemt zijn gsm uit de binnenzak van zijn gekreukte jack.
“Leuk weekend gehad? Knettert het nog? Groetjes, Ineke”
Ineke moet hij overal buiten zien te houden. Ze is de enige verbinding met een enigszins normaal leven die hem nog rest.
Zijn nicht weet helemaal niets, denkt dat hij haar kwam opzoeken om het oude contact te herstellen. Maar ze wilde ook niet alles weten. Bijna plichtmatig had ze naar de afgelopen elf jaar gevraagd, maar ze had zich tevreden getoond met zijn korte, vage antwoorden. Alleen als het over zijn liefdesleven ging, had ze doorgevraagd. Maar net zijn liefdesleven was inderdaad kort en vaag geweest. Hoe kon het ook anders. Hij beantwoordde Inekes sms.
“Het knettert als Chinees Nieuwjaar. Vanavond een pilsje?”
Niet verstandig natuurlijk, maar hij moet even terug naar het normale leven. Hij schrijft de tekst over in zijn notitieboekje, datum erbij. Eronder ontwerpt hij het afgelopen weekend. Hij diept details uit een ver verleden. Ineke wil altijd alles weten. Ook over de seks die hij gehad heeft, denkt hij grijnzend, maar dat is geen probleem: hij heeft genoeg tijd gehad om daarover te fantaseren.
“Hoe laat en waar? Ineke”
“19.00u in De Pieter”
In café De Pieter begroeten ze enkele oude bekenden. De meesten zaten hier elf, zelfs twintig jaar geleden ook al. Alleen het blonde meisje achter de bar is nieuw. Hij bestelt twee pils.
Twee mannen aan het andere uiteinde van de bar, duidelijk aangeschoten, zijn verwikkeld in een zwaar gesprek. Alleen als de blondine zich met het gesprek bemoeit, verschijnt er een glimlach op hun lippen.
“Ken je Laurel en Hardy daar?”
Ineke schudt lachend haar hoofd.
“Niet afdwalen, hè. We hadden het over je grote liefde. Vertel eens, hoe is ze in bed?”
De Hond lacht. Hij is thuis hier. Hier kan hij zichzelf zijn. En hij vertelt zijn verhalen.

Diny loopt de hoek om van Boulevard Evertsen, de Coosje Buskenstraat in en opent de deur van haar praktijk. 
Onmiddellijk bladert ze vrolijk door haar post, al half voorbereid op iets fijns. Ze fronst en legt het stapeltje weer neer. Ze opent de witte gordijnen en glimlacht naar het zonnige leventje buiten. 

Ze voelt hoe onverwacht het is om na 11 jaar haar lievelingsneef in huis te hebben. 
Wat ze gezien heeft de afgelopen nacht lijkt een oude film die verder gaat.
Snel laat deze bizarre gedachten weer los en bladert verward door haar post, zet de computer aan en bekijkt haar mails. 
Heel raar, maar totaal geen teken van Janne. 
Wel Elvira, drie keer, zij informeert naar haar, informeert vervolgens zeer nadrukkelijk naar haar neef Victor. 

Ze strekt zich uit en bekijkt haar afspraken voor die dag in de agenda.
Een Osho-cd en wat wierook doen haar gedachten aan Janne even verdwijnen en een weldadige rust verspreidt zich over de behandelkamer. Ze legt een voorraadje nog verpakte naaldjes klaar en begint zich in te lezen voor de eerste klant die dag. 

Straks even Janne mailen, het duurt weer even voor hij terug aan wal is met zijn boot.

De bel gaat en de orde van de dag verdrijft verdere gedachten.
Het contact met de mensen verloopt vlot die dag, ze bekijkt tongen, maakt notities en met wat naaldjes in de oorlel gaan de klanten ook weer vol vertrouwen bij haar vandaan. 



De Hond staat bij de bushalte zijn nicotinegehalte op te laden.
Hij voelt dat hij lichamelijk niet meer zo fit is als vroeger en het avondje doorzakken is vandaag nog flink voelbaar. 

Na het gesprek met Janne gisteren in de kroeg weet hij dat hij zich op glad ijs bevindt.
Vlissingen is klein en Lahr als barman van café de Hoppit weet A) veel te veel en B) hij is niet discreet. Daar maar even wegblijven dus.

Nerveus trekt hij aan zijn sik.
Een elektrische lading van ellende en kou trekt door hem heen als hij terug denkt aan de woorden van Janne afgelopen nacht in de kroeg.
Toen iedereen al als een hoepeltje was vroeg Janne aan Vic hoe dat zat met de geruchten. 
Op de vraag of Vic inderdaad het vrouwtje van Lange Kees uit Polen had geimporteerd had hij Janne geen antwoord gegeven maar een zeer bedenkelijk gezicht. “Ach joh, met een psychiatrisch veleden wordt er al helemaal op je gelet hier” had hij nog onzeker lachend gebrald. 
Shit, shit, shit, waarom had hij zijn klep daarover nou niet kunnen houden!
Diny zou woest zijn als ze erachter kwam dat hij dat stuk verleden terug had verteld. 

Hij durft Diny helemaal niets meer te vertellen over eventuele vrouwen, maar zijn telefoontje vandaag liegt er niet om.
“Je laat me met rust he? Je laat me godverdomme wel met rust he? Echt Janne, ik zweer het je anders ga je heel veel spijt krijgen. En Diny ook.”
Hijgend had Vic tegen hem gesproken.

De Hond draait zich abrupt om, loopt naar binnen. "Ja," gromt hij in de telefoon. "O…..Ja…..Goed….. Morgen dan?…..Oké". Hij is rustiger nu. Diny dekt de terrastafel: een kan jus, thee, croissants, broodjes. Hij houdt niet van croissants. Zij praat over de dag die haar tegemoet straalt. Hij knikt. "Ik moet even naar Janne vanmiddag en daarna ben ik weg. De trein van zeven over twee." Haar ogen vormen smalle spleetjes nu. Dan geeft ze instructies voor als hij het huis verlaat. De terrasdeuren, de garagesleutel in de brievenbus. Voor ze de deur achter zich dichttrekt, kust ze hem op beide wangen. "Diny’s dag is begonnen," denkt De Hond. Zijn kater speelt weer op, eigenlijk wil hij even op haar bed gaan liggen, maar als hij de slaapkamer betreedt, weet hij dat hij meteen weg moet. Hij ziet het boek op haar nachtkastje. De bladzijdes glijden langs zijn duim. Schuld en boete van Dostojewski.
Haar balkondeuren. In de spiegel van de kleerkast ziet hij dat hij hier niet past. "Waar ben ik in godsnaam mee bezig."

Een luwe bries aaide haar wangen in de ontluikende dag. 

“Godverdomme”, riep De Hond, van deze afstand had hij een goed beeld van haar. Hij stond op uit de Chesterfieldfauteuil en liep naar de terrasdeuren. Zwaar gammel en met een Chirouble nasmaak in zijn mond baalde hij al bij voorbaat van het begin van deze dag. 

Wat nu... Buiten ziet alles er veel te simpel uit: zeemeeuwen lijken niet te krijsen en het weer is zalig. Diny staat zo te zien te genieten, een glaasje jus op tafel. Met een tergend geduld doet ze haar Tajiwuxigung oefeningen. 

“Godverdesnotver”, vloekt hij nog eens, de onrust giert door zijn lijf. Hij neemt twee paracetamolletjes en belt met Janne op de gsm, duikt onder de douche en kleedt zich als een speer weer aan. Diny staat nog steeds in dezelfde houding als 15 minuten eerder. 

Vlissingen ontwaakt, er lopen wat joggers en mensen met de hond voorbij op het strand. De boulevard ziet er nog ontspannen uit zo zonder auto’s. Hij zucht eens diep, er moet nu goed nagedacht worden en onopvallend tot actie overgegaan. Hij heeft zich behoorlijk in de nesten gewerkt en dit stomme plan moet achter de rug komen. Gefascineerd kijkt hij weer naar Diny, het korte oranje haar en een supervrouwelijke lijf. Ze draagt een roze trainingsbroek met zwarte zijstrepen en een zwart haltertruitje.
Ze moest eens weten. 

Langzaam opent hij de terrasdeuren en staart zwaar chagrijnig naar de zee. Het contrast tussen hen is voelbaar. Ondanks de douche blijft hij een smoezelig goor type naast haar. Binnen rinkelt zijn mobieltje, Diny stopt met haar oefening en kijkt hem nu voor het eerst aan na vannacht.