voor ik haar zag voelde ik een glimlach

binnen komen

keek verwachtingsvol

naar de deuropening

en daar kwam ze

glimlach zo zacht

weifelend voetje voor voetje

schonk ze elk van ons

een glimlach zo zacht

kon een ieders lieve oma zijn

aan een tafeltje voor twee

ging ze zitten

alleen

grijzig vest over witte blouse

kraagje hoog gesteven

lange bruin zwart geblokte rok

glooiend tot op haar zwarte schoenen

met ijzers

handschoenen en muts

keurig op elkaar gelegd

en die glimlach zo zacht

koffie met appeltaart

bestelde ze

nee zonder slagroom hoor

moet om mijn lijn denken juffrouw

en ook haar schonk ze

een glimlach zo zacht

zag haar weggaan

weifelend voetje voor voetje

door de sneeuw

wat bleef aan het tafeltje voor twee

haar glimlach zo zacht

alleen

kornelis 24012010

“Ik wil nog een keer wat met jullie doen.”

Om beurten kijkt hij ons aan, indringend.

Hij zit tegenover ons, moeizaam en al breekbaar, als een gewonde soldaat, maar strijdbaar.

Toch dooft het hem zo kenmerkend vonken spattend vuur in zijn ogen met regelmaat tot nog wat na smeulend houtskool….

Zijn handen rusten op de leuning van de gemakkelijke stoel;

zo groot zijn handen in vergelijking met zijn al zo dunne armen.

“Ik wil nog een keer wat met jullie doen,” herhaalt hij.

Weet niet wat ik zeggen moet.

Kijk opzij; zie pijn in de ogen van P.;

iets wat op tranen lijkt en ‘is dit de vriend die we kenden’;

“ja nog een keer wat met elkaar doen,” verzucht hij

en veegt wat onhandig door zijn ogen.

Eerder die zondagmorgen had J. ons verteld over de zware behandelingen die hem te wachten stonden. En over hoe zijn lijf hem in de steek liet, over de tijd die hij niet meer heeft.

“Zeven maanden max,” had de behandelend arts hem gezegd.

“Ik ga voor anderhalf jaar,” was de gevechtsklare reactie van onze vriend geweest.

“Heb nog zoveel te regelen’’ en “wil nog naar China, Zuid-Afrika…” had hij er aan toegevoegd,

welhaast fluisterend.

Zwijgend eten we stokbrood en kippensoep.

Herinner me onze wilde jaren in Zwitserland, de reünie van school en later de vrolijke gezinsweekenden; al die avonden als mannen onder elkaar waarop de verhalen over vroeger steeds  glorieuzer werden, een Heerengenootensamenzijn noemen we zo’n bijeenkomst.

“Wil nog een keer wat met jullie doen,” zegt J. weer;

“maar kan niet meer zo ver weg.”

Weer een paar dagen Zwitserland zit er niet meer in realiseer ik me.

“Wil met jullie nog op een rondvaartboot,

door de grachten van Amsterdam, of zo….”

Buiten valt een laatste plak sneeuw van de heg.

“Gaan we doen J.,” zeggen P. en ik in koor.

Zie hoe J. zijn grote handen ineen vouwt.

kornelis, 22 januari 2010.

heb je ’t niet koud

vraag ik het meisje

dat met blote voetjes

in hooggehakte pumps

door de vers gevallen sneeuw

stapt

toen ik naar bed ging

sneeuwde ’t nog niet

antwoordt ze met een glimlach

vol vroege morgen winterzon

in haar hemelsblauwe ogen

later die dag

rolt de kop

van een sneeuwpop

als ik voorbij fiets

kijk om

en de kop

zit ‘r weer op

voor de bus komt

wie van jullie lacht

of huilt

wiegt sneeuw

kornelis 02012010

stil en weerloos

nat van nevel

adem of regen ook

hangt goud in Bergen

langzaam licht en andere gedachten

sluipen behoedzaam

met elke stap

zag ik je vanmorgen op het strand

onderaan het duin

in een portiek vannacht 

maan in je ogen

en alle mussen op het terras van Minkema

pikten aan de glimlach van het kind

die je had opgezet

later op de brug

of verder nog

waar rozen bloeiden

stil en weerloos

hangt goud in Bergen

kornelis 10112009

van de Lützowplatz niets dan druilerigheid

geur van natte bladeren

misschien nog een taxi

zij die afscheid neemt

of mijn verlangen

in haar handen verborgen

eerder die avond

guirlandes slap van verveling

aan de bar van Hotel Berlin

als elke avond krabbel ik

wat ik zie en voel

op bierviltjes

op visitekaartjes

en knik als de barman

de fles omhoog houdt

hij die piano speelt

wiegt zijn hoofd

nipt van bier tussendoor

en laveert verder over de toetsen

naar de vrouw die danst

al maar nader danst

haar geur bedwelmt mijn huid

rinkel haar zilver

blauw haar kralen

laat me lezen wat je schrijft dichter

laat me voelen wat je ziet

hier in de bar van Hotel Berlin

aan de Lützowplatz  

kijk haar taxi na

verder niets dan druilerigheid

kornelis 08102009

ik adem haar naam in schelpen

en de Noordzee buigt

van wankeling aangedaan

strandvuur nog maar eens opgepord

vonkenregen rondom banieren

in haar ogen niets meer

als hij gitaar speelt

vallen schaduwen van de duinen

herinner me de schatkaart

van het meisje met de dennenappels

als twee regenbogen

later mijn landschap omklemmen

en voor wie in schelpen schuilt

schrijf ik

hij die achter de duinen

honing uit raten slaat

vergrijst maar herkent nog

alle bloemen aan geur en kleur

of de houten kabouter

die ik eerder elk seizoen

naar zijn liefde voor de Noordzee

vroeg mijn gedichten nog verzamelt

weet ik niet

ik leg alle schelpen

ademwarm

op een kleed van koude vonken

en roep de branding aan

kornelis 18102009

hoe lang ze daar al zit weet ik niet

kan getij zijn

misschien wel de nacht door

schrijft ze

of sinds de zon opkwam

terras van kraaien

meeuwen en een enkele mus was

van kille waai en zeeruis dromerig

zonnebril in warrig haar gestoken

vest losjes over haar schouders

kralenketting stil gehangen

schrijft ze

droom een hond aan haar voeten

weet niet hoe lang ze daar al zit

gebogen over het schoolschriftje

open geslagen op tafel

en wat ze schrijft

schrijf wat ik voel

zegt ze

scheurt papier

en geeft me

vuurwake

windval

waterdruis

en meer zo veel meer voel 

dan ik aankan

schrijft ze

alsof ik niet besta

kornelis 24042009

uit een waaier bladeren wervelt

de man met de mondharmonica

muts scheef op zijn kop

ogen als verre vuren

wangen bol van storm op zee

als een bezetene danst en speelt

de man met de mondharmonica

rond schreeuwende kinderen

lege tafels en stoelen met dekens

bokkensprongen maakt hij

de man met de mondharmonica

bokkensprongen maar ook pasjes

als een balletdanser

klanken scheuren uit zijn ziel  

zweven soms

terwijl bladeren in kringen ritselen

dan houdt hij stil

de man met de mondharmonica

zijn ziel als zon

hoog geheven in zijn knuist

van zee en zout

naar aarde buigt hij

voor ons gewone mensen

twee merels en stil geworden kinderen

wij klappen

hij legt zijn ziel op tafel

wikkelt zich in een deken

glimlacht even

en slokt jenever uit een glas

dat overblijft

in een waaier van bladeren

waait hij weg

de man met de mondharmonica

kornelis 11102009

haar gezicht strak

gespannen lijnen

vaag een blos

ogen met verre blik

lippen een streep

honderd en honderd glazen bollen

in alle kleuren van de regenboog

kijken op haar neer

als ze zwijgend naar de lift loopt

voor de allerlaatste keer

zegt ze monter

even iets dat op een glimlach lijkt

op het bed een bruin hemd

haarkap en broekje

kussens opgeschikt

we babbelen wat over dingen

die er niet toe doen

nog een kopje thee

gaan jullie maar

zegt ze

krijg zo een pilletje

en wil nog wat yoga doen

kalm haar gezicht

bleek en lief

ontspannen haar lichaam

blik naar binnen

als we gaan

kornelis 17092009

Wist ’t zeker vanochtend: moest over Hero Brinkman gaan en over Julio P.

Over twee ontmaskerde mannen.

Hero, gewezen wout, nu Wilders volgeling met een drankprobleem en losse handjes

en Julio, voormalig beul, nu Transavia vliegenier, trots op zijn vuile werk voor Videla.

Ja, daar moest het over gaan.

Zoveel lekkers om heerlijk cynisch over te schrijven.

Een wellustig gevoel ‘van lekker afmaken die twee’ ruiste door mijn aderen toen de bel ging.

Doe de voordeur open en daar stond een meisje met allerlei papieren in haar handen.

‘Wilt u kinderpostzegels kopen’, sliste ze verlegen.

Wind waaide haren voor haar ogen met hoop;

zag de beugels om haar tanden.

Daarom slist ze, bedacht ik me.

‘Ja natuurlijk’ en ik pakte het formulier en de pen die ze me aanreikte.

Kreeg een plakzegel voor op de deur.

‘Dankuwel meneer’ en met een zwaai liep ze het pad af.

Had een goede daad gedaan, fijn voelde dat en straks nog postzegels ook.

Als ik later in de zon druiventrossen knip realiseer ik me dat Hero en Julio eigenlijk onbelangrijk zijn;

niet waard om over te schrijven.

Gaat allemaal om dat meisje met de kinderpostzegels.

‘’t Zijn de kleine dingen die het doen’ herinner ik me Saskia & Serge.

Moet vriend J. bellen; hij is jarig vandaag.

kornelis 24092009

muziek: Saskia en Serge

over vanavond

andere avonden

liefde of gezichten die ik herken

valt weinig meer te vertellen

dan wat ik op bierviltjes krabbel

dode geluid van haar lach

naar binnen kijkt hij

koekoeksklok altijd een uur later

drupt de kraan en drupt

achter sijpelt de stortbak

weer Zarah Leander

Ich liebe dich

komt ze nog

Kaffee Lutz bitte

nogmaals

over vanavond

andere avonden

verlangen of dromen die ik droom

valt weinig meer te vertellen

dan wat ik op bierviltjes krabbel

ik mis je zo

lege banken langs het meer

die middag in Odeon

water onder de brug

rozen in je ogen

regendruppels

etalages in de Bahnhofstrasse

wish you were here

zij van de lach met ‘t dode geluid

loopt naar de jukebox

my life is changing in so many ways

I dont know who to trust anymore

theres a shadow running thru my days

like a beggar going from door to door

over vanavond

valt weinig meer te vertellen

kornelis 21092009

muziek: Neil Young A Man Needs A Maid

onder hemels blauw

wat wuivend riet

en hoog geschoten bloei

parmantig de reiger

loom dobberen eenden

verder in het veld een haas

of verbeeld ik me dat

een man in hemdsmouwen 

op de bank

hij ziet me komen en knikt

goeie middag zeg ik

hij glimlacht

met een schreeuw

wiekt de reiger op

de man gaat staan

wijst de vogel na

en bromt dat reigers

bang voor vrouwen zijn

grinnikend loop ik verder

als ik omkijk

zie ik het gezicht

van een vrouw

in een zilveren lijst

op de bank

stil haar ogen

kornelis, 18082009

Meer dan 30 kilometer lang links dijk en rechts water.

Alhoewel ’t maar een kwartier, twintig minuten zoeven is voelt het als een eeuwigheid.

Nog voor de sluizen bij Den Oever probeer ik als altijd Friesland al te zien

(duurt de dijk niet zo lang, denk ik), tevergeefs, zo ook vandaag.

Links moedige fietsers tegen de wind in en rechts allemaal stokken met netten.

Zon en wolken spelen schaduwen over het gras, asfalt en water.

Een oude Mercedes met PL nummerbord raast ronkend voorbij, dikke walmen achter latend.

Paar minuten verder ploeteren mannen in een bootje met netten omgeven door scherende meeuwen; soms duiken ze omlaag het water in, schieten hemelwaarts, wat zilverigs in de snavel.

Kan nog steeds Friesland niet zien; achterom kijkend verdwijnt de kustlijn van de Wieringermeer in nevelen.

De muziek van Radio 2 verveelt me en net als een cd van Golden Earring wil pakken hoor ik klanken die me raken. Ze lijken van verre te komen, maar toch weer zo dichtbij.

Vergeet alles om me heen. Geen idee wie het zijn, de muziekanten die nu de auto vullen.

Ademloos luister ik.

‘Doe dan maar Nick & Simon’, zegt ze;

‘de 3 J’s of Norah Jones als je wat ……

‘Stil even, niks zeggen’, onderbreek ik haar en tiptoets het geluid harder.

Hoor nog net de woorden ‘Justin Vernon’ en ‘For Emma’ voordat een promo over de geremasterde Beatles me terugbrengt op de Afsluitdijk.

Pak mijn opschrijfboekje, maak wat aantekeningen en mompel:

‘Vanavond effe opzoeken.’

Die avond vind ik ‘For Emma’ van Bon Iver. 

Muziek: http://www.youtube.com/watch?v=T0yaQ20dpWI

laat maar verzanden

langzaam in poelen broeien

bloeisel dat blijft

warm mijn polsslag

en adem vlucht in luwte

als geur van dennen

huid omarmd

waait wind mijn ogen

laat maar verzanden

en het kind in mijn ogen

schreeuwt zijn naam

de heks kreunt

kromt haar bezem

rond de heksenbal

hoog boven de houten kabouters

in takken gehangen

laat maar verzanden

langzaam in poelen broeien

de schreeuw in mijn ogen

bloeisel dat blijft

kornelis 07092009

muziek:

Kate Bush - The Man With The Child In His Eyes (1979 Xmas Special ...

Kom al paar avonden niet verder dan

‘de dode huizen van Schoorldam….’

en

‘was een winkel

zegt hij

kon je snoep kopen

en hier woonden oude mensen

zo oud als geronnen mos’

over de afbraak van een aantal huizen die moeten wijken voor de omlegging van de N9 ter hoogte van Schoorldam. Morgen nog maar een keer langs fietsen, langzaam dit keer of beter, langs lopen en foto’s maken. Wellicht helpen de beelden dan……

Blader wat door mijn onafscheidelijke opschrijfboekje en stuit op een lijstje met muziek, wensmuziek. Muziek die ik op mijn iPod wil, maar bij het downloaden raak ik steeds weer verdwaald in de magie van mijn nieuwe Apple. Nu eerst maar eens mijn lijstje met wensmuziek vervolmaken.

Klik op iTunes en kies The crying light van Antony & the Johnsons als achtergrondmuziek. (Had zoonlief voor me gedownload.)

Een paar minuten later is dit het resultaat:

• Bon Iver: For Emma, forever ago en Blood Bank
• De Munnik, Prins & JP: op weg naar huis
• JP den Tex: Bad French
• Michael de Jong: 23, Rue Boyer
• Tim Buckley: Dream Letter, Live in London 1968

Herinner me wat ze zei toen ze ging slapen:

‘zullen we morgen naar Schoorl wandelen; kun je foto’s van de dode huizen maken……’

kornelis 05092009

muziek:

Antony and the Johnsons - One dove

Als je goed kijkt kun je nog letters zien:

DZ, DJ en BH.

Hoe jong waren we toen we die letters, onze initialen in de muur van het schuurtje krasten, het schuurtje van mijn ouderlijk huis? Jaar of elf, twaalf; zal de zomer voor de middelbare school geweest zijn. Weet nog dat mijn vader niet blij was met dat gekras op zijn schuur, maar ongedaan maken ging niet. Als straf moesten we een week lang voer voor zijn twee konijnen verzorgen. Elke middag na school verzamelden we paardenbloembladeren op het braakliggend land langs het spoor.

DZ, DJ en BH;

zijn nog meer letters op die muur dan de foto laat zien: FvdK, LvD, HB, CH, AJ……

Initialen van jongens en meisjes die samen opgroeiden.

De meesten heb ik al jaren en jaren niet meer gezien.  

Wel AJ, nog steeds een dierbare vriendin en DJ, haar broer, soms op feestjes.

Denk dat ik als eerste mijn letters in de muur kraste.

Deed ik al als jochie van vijf, samen met Wim;

ik mijn naam en 6, hij daarna de zijne en ook 6, met een roestige spijker.

Dachten alle mensen dat we al zes jaar waren……

De flat waar Wim en ik toen woonden is paar jaar geleden afgebroken.

Zes schoolklassen later waren we al zo groot dat beginletters op wijzer duiden.

Wonen andere mensen in ons huis met ons schuurtje.

Mensen die ik niet ken. Mensen met andere kinderen.

Kinderen en hun vriendjes en vriendinnetjes die misschien ook hun letters in de muur van het schuurtje gekrast hebben.

Wil ’t niet weten, wil ’t niet zien.

kornelis 25082009  

Het wil maar niet lukken om de vlieger in de lucht te houden; steeds weer duikt het ding terug op het zand. Maar de vader weet van geen ophouden en voor de zoveelste keer rent hij achteromkijkend naar de vlieger over het strand en weer lukt het niet.

Als zijn vader aanstalten maakt om het nog een keer te proberen schudt het kind met zijn hoofd en loopt met gebogen schouders terug naar zijn moeder. Het rotsvaste geloof dat zijn vader een alleskunner is heeft hij vandaag op het strand van Hargen aan Zee verloren.

Iets verderop snuffelt een witbruin gevlekt hondje op korte poten aan een stretcher waarop wel heel erg veel roodverbrand vrouw ligt uitgestald. Een schriel gefluit roept het beest tot de orde en met een inmiddels opgeduikelde gele tennisbal in zijn bek waggelt het naar zijn baas, een lange man in een mintgroene zwembroek met Stetson getopt, zo’n hoed als J.R. in Dalles altijd droeg.

Dan starten de bronzen helden van de Reddingsbrigade de motor van hun rubberboot.

Even later racen ze met wild geraas over de zee zo kalm als een spiegel.

Heb veel gedaan in al die jaren op en aan het strand, maar nog nooit was ik ook een bronzen held van de Reddingsbrigade.

Moet aan David Hasselhoff denken en aan Pamela, maar de aanblik van wel heel erg veel roodverbrand vrouw uitgestald op die stretcher brengt me met een schok terug naar het strand van Hargen aan Zee, waar alle meeuwen zich inmiddels op en rond de strekdam verzameld hebben.

Alle meeuwen? Nou, op één na dan; één meeuw scheert, zweeft en duikt boven zee, strand en duinen dat het een lieve lust is (hou wel van een uitgewoond cliché uit vervlogen jaren).

Zou dat dan Jonathan zijn, Jonathan Livingston Seagull, de meeuw van Richard Bach of moet ik zeggen van Neil Diamond?

Eet nog een broodje pindakaas en pak Sneeuw van Orhan Pamuk uit mijn rugzak.

Steeds dikker wordende sneeuwvlokken dwarrelen over de bladzijden en de zon pikt en pikt mijn huid.

‘Zal ik ijs halen of willen jullie een frikadel, frites met mayonaise of een broodje croquet’,

hoor ik een meisjesstem met heerlijk zachte gee.

‘Zal ik ook wat te drinken meenemen?’

Ben weer in Wijk aan Zee; mijn moeder geeft elk van ons een dubbele boterham en vraagt of we ook limonade willen. Pindakaas met zand knarst tussen mijn kiezen en de met zoveel water aangelengde limonade heeft elke smaak van vruchten verloren.

Ka loopt verder door het dikbesneeuwde Kars en in de verdrietige ogen van het witbruin gevlekte hondje weerspiegelt de Stetson van J.R.

kornelis 24082009

Jonathan Livingston Seagull - Be

Klinkt als ‘hansi ’s pneu für ’s trotti’;

Geen idee waar het over gaat vraag ik de hooggehakte vrouw met ‘t dreinende kind in mijn allerbeste Duits nog een paar keer wat ze wil. En steeds herhaalt ze ‘hansi ’s pneu für ’s trotti’ .

Zo wordt het nooit wat, maar dan herinner ik me de raad van school om te zeggen:

‘enschuldigung, Ich bin ein Praktikant aus Holland und bitte Sie auf Hoch Deutsch zu reden; of zo iets.

En dat werkt; blijkt om een band voor een autopet te gaan.

Even later bedankt ze me omstandig en wenst me veel succes.

Al die tijd stond Frau Jungholz, de ‘Abteilungsleiterin’, over vijftig en zuur, van een afstandje scherp toe te kijken, wachtend op het moment dat ik haar hulp zou vragen.

Schenk haar mijn liefste glimlach en ga verder met het uitpakken van de dinky toys.

De rest van de dag bestaat uit afstoffen en vegen, kinderen zeggen dat ze overal af moet blijven,

mevrouwen naar gelouterde verkopers brengen, etiketten plakken en glimlachen.

Als ik Eus die avond vertel over mijn eerste dag als ‘Praktikant’ op de speelgoedafdeling komt hij met vergelijkbare ervaringen op de meubelafdeling.

‘Hoog tijd om te ontspannen mijn beste Bjoeck’, mompelt hij en loopt naar het kastje onder het raam.

Op zijn knieën rommelt hij wat en komt met een kreet overeind, zwartige hoes omhoog gestoken.

‘Hoog tijd voor ome Neil!’

‘Pak jij de cognac, daar in de vensterbank; heb de glazen al klaar gezet zoals je ziet.’

We roken, drinken en luisteren; kaarsen toveren grillige schaduwen langs de muren.

‘En dit nummer he, daar gaat het om nu mijn beste Bjoeck’ en hij pakt zijn gitaar.

In kleermakerszit speelt en zingt hij mee:

‘don ’t let it bring you down…’

Barstende koppijn en droge bek de volgende dag;

alle speelgoedautootjes razen door mijn lijf

en op een bezemsteel vliegt Frau Jungholtz  

door mijn brandende ogen, maar met ‘don ’t let it bring you down’

wandel ik door de dag.

kornelis, 19082009

http://www.youtube.com/watch?v=mU9_Q7PJuNQ

Ook vanavond zweeft muziek van Neil Young langs de muren en ramen van mijn kamer.

Kan er maar geen genoeg van krijgen; pak de ene na de andere cd uit het rek naast de boekenkast.

Lijkt wel een verslaving te worden, net als schrijven.

Had me nog zo voorgenomen om vanavond ’s wat anders te draaien, maar eigenlijk zonder dat ik er erg in had klikte ik weer Neil Young achter het klepje, maar tenminste wel een concessie gedaan:

4 Way Street van CSN&Y. Niet uitsluitend Ome Neil dus, zoals ik hem in mijn wilde jaren noemde.

Kijk naar de stapeltjes cd’s die een flink deel van de tafel in beslag nemen.

Hoe heeft ’t ze ver kunnen komen?

Moet dat blog van Marjelle geweest zijn waarin ze het over Neil Young had.

Das mooi, kan ik iemand de schuld geven. Ha, lekker voelt dat!

Nu er nog voor zorgen dat er morgenavond, na weer een dag wolken-wind-zon, eindelijk iets anders dan Neil Young rond mijn hoofd kringt. Lijkt nu al een onmogelijke opgaaf te worden omdat ik na jaren en jaren weer over een pick-up beschik en al de lp’s uit mijn wilde jaren ook weer thuis gekomen zijn.

En wat is er mooier dan Neil Young met een tik!

Herinner me hoe ik om mijn leventje in die wilde jaren enigszins in stand kon houden door mijn dierbare lp’s te verkopen als ik met zwikken of het schoonmaken van wc’s op de Hoogovens niet genoeg geld verdiend had.

Zo moest ik uiteindelijk ook de grote zwarte schijven van Ome Neil verpatsen.

Toen ik aan het eind van mijn wilde jaren weer wat geld had waren lp’s van Neil Young de eersten die ik weer kocht. En nu staan ze stijf tussen al die anderen in boodschappentassen naast de pick-up.

Herinner me ook de lange avonden in de kamer van Eus,

in het souterrain van dat hoge herenhuis in Zürich waar hij op onnavolgbare wijze Neil Young vertolkte, maar dat is voer voor een volgend verhaal…..

Terug naar vanavond;

naar The Loner, Cinnamon Girl, Down By The River en een heerlijk lange live uitvoering van Southern Man……..

Morgen eerst maar naar het strand

kornelis 18082009

http://www.youtube.com/watch?v=jB_qmRjetdE

en de carrousel draait en draait

met grote en kleine paarden draait de carrousel

met brandweerauto en een Moor

vervaarlijk de leeuw en kinderen

met al de kinderen draait de carrousel

vol van lach en muziek

door licht en wind en schaduwen

lang gevallen

dan de grote man

de grote grijze man

met donkere hoed

alleen zit hij aan het tafeltje

naast de carrousel

de carrousel die draait

de carrousel die muziek maakt

de grote grijze man zwijgt

kijkt soms om zich heen

alsof hij op iemand wacht

of de vrouw helemaal in zwart

bloemen in ’t haar gestoken

blauw rood en geel haar fiets

tassen zwaar aan het stuur

kijkt ze naar de carrousel

de carrousel die draait en draait

prikkeldraad haar lippen stijf opeen

wijds als zee glinsteren haar ogen

of is het de zon even

en de carrousel draait en draait

vol van lach en muziek

kornelis 13082009