D-day. ik kan niet normaal nadenken, ren van hot naar her maar doe niets zinnigs. o jawel, ik heb een onngelooflijk mooie rode meisjesjurk gekocht bij Luba op de Haarlemmerstraat. Shoppen volgens EQ: een winkel binnen rennen, binnen dertig seconden iets uit een rek pukken, passen als het echt niets anders kan betalen wegwezen. Ik had namelijk vijf minuten daarvoor met mijn vader en broertje afgesproken op het Leidseplein om te lunchen bij de Oesterbar, mijn vaders favoriet. Helaas was ik iets te laat, regende het pijpestelen en stonden de mannen in de regen te wachten omdat de vrienden van Holleeder nog bezig zijn het nieuwe interieur te verbouwen. Laten jullie die mooie oude tegels wel zitten jongens? Is wel wat waard, als dat helpt. 
WE zijn naar het Tuynhuys gegaan in de Reguliersdwarsstraat, heel erg gezellig, klein beetje heerlijke wijn gedronken. Fijn om mijn vader te zien, zo leuk dat hij is gekomen. Had ik dat al een keer gezegd?
Jezus, ik vergeet het leukste nieuwtje! Job Gosschalk belde  dat hij interesse heeft in de filmrechten van Mijn geheim! Hoe fucking cool is dat?! Ik heb hem een paar maanden geleden geinterviewd voor De Klapstoel en dat was zo superleuk dat we contact hebben gehouden. Ik had hem mijn manuscript al gestuurd voordat het naar de drukker ging omdat ik benieuwd was naar zijn mening. Spannend!!! IK zit nu in de coffeeshop naast mijn kapper Jimmy en die staat nu in de deurenopening te krijsen dat ik moet komen.
Het gaat beginnen. Op naar de presentatie.
  

Joehoe, ik heb mijn boek, ik heb mijn boek, ik heb mijn boek! Gisteravond kreeg ik het plechtig overhandigd van de boyz van 521, bij hun op kantoor, voordat de schoolreis begon. Ik was er natuurlijk al heel vaak geweest maar nu was het anders. Ik kwam om zes uur aan, stipt zoals mij meerdere keren dringend was verzocht. Harold kwam aanrennen om de voordeur voor me open houden met veel gevoel voor drama. Achter de houten tafel in de receptie zaten mijn verloofde en Arjan me stralend aan te kijken, maar dat kan ook iets te maken hebben gehad met de twee flessen cava die ik meesjouwde. Ik ging zitten, mijn hart bonsde, de jongens keken elkaar aan, ze keken mij aan, het leek wel alsof we op het punt stonden elkaar het jawoord te geven. Arjan greep in zijn tas en ineens lag het op tafel, zomaar, een boek, een echt boek, mijn echte boek. Geen zetproef, geen afschrift van de zoveelste versie maar the real thing. Het klinkt misschien overdreven sentimenteel maar ik was zo geraakt dat ik mijn boek ineens in handen had. Ik bladerde van voor naar achteren en terug, ik rook aan het papier. Het ruikt lekker, een nieuw boek. Ik kon niet ophouden met ernaar te kijken. Goed en toen moest het maar even uit zijn met dat emotionele gedoe want er wachten belangrijker zaken op ons: niks geen strakgetrokken voorhoofden maar Ajax-Denemarken in de Arena. Pardon, ik bedoel FC Kopenhagen. Geweldig! Ik was nog nooit eerder naar een voetbalwedstrijd geweest en ik begrijp ook niet bijster veel van het spelletje – hoewel ik bij de WK-voetbalpool van Het Parool toch anderhalve dag de tweede plaats heb bezet- maar het theater dat van zo’n wedstrijd wordt gemaakt als je in het stadion zit, daar kan ik vrij makkelijk in meegaan. Daar zat ik dan in vak 415, rij 24, plaats 5, met een glaasje Sinas, tussen het Hoogbegaafde Uitgeversduo, omringd door fanatiek kijkende jongetjes met rood/witte sjaaltjes. Ik zwaaide me een Ajaxarm met die witte vlag die gratis en voor niets op je stoel ligt en stelde genoeg domme vragen (‘wie zijn die types die de hele tijd staan daar aan de overkant?’ ‘He, onze keeper staat ineens in het andere goal!’ ‘Waarom hangt er om dat ene vak een net?’ Waar is Robin van Persie?’). De eerste helft kreeg ik nog uitvoerig antwoord op elke vraag maar tijdens de tweede helft sloeg de stemming om, met name na het eigen doelpunt van Ajax. De boyz zaten op hun nagels te bijten, gingen steeds verder naar voren zitten, vlogen overeind als er – kennelijk – bijna iets belangrijks gebeurde. Helaas gebeurde dat niet meer. Na de nederlaag waren de boyz lamgeslagen, ontroostbaar en verdoofd. ‘Maar we hebben wel een leuk boek, toch?’ probeerde ik. Het mocht niet baten, er moesten eerst even een paar halve liters bier aan te pas komen in het Grolsch-café. Toen ik ’s avonds laat thuiskwam, zette ik Mijn geheim op de schoorsteenmantel en ging op de bank zitten. Ik staarde er een paar minuten naar en vroeg toen aan mijn verloofde: zitten er echt letters achter die kaft?

Stop maar met zoeken, Shushu is terecht! Ik heb net gebeld met het nummer dat de eigenaren Robert en Nada hadden achtergelaten en kreeg de moeder van Robert aan de telefoon. Na 2,5 week vermist te zijn, hebben ze haar teruggevonden in een verlaten pand op de Westerstraat. Tijdens hun zoveelste zoektocht in de stromende regen tikte Nada zonder veel hoop tegen het raam van het huis en tot hun grote verbazing kwam Shushu af op het geluid. Toen de politie er niet in slaagde haar te bevrijden, zijn Robert en Nada de volgende dag via tuinen en huizen in de achterliggende Boomstraat het pand binnengedrongen en nu is Shushu weer thuis, vermagerd, verwilderd en een beetje in de war, maar dat komt goed. Nada was al druk in de weer om zoveel mogelijk buurtgenoten te verwittigen dat de zoektocht kon worden gestaakt, vertelde schoonmoeders, zeker nu het stel via de broer van Robert die deze weeklog volgt in Frankrijk had laten weten dat er behoefte bestond aan opheldering in de Jordaan.


Zo, ook weer opgelost. Dan kan ik vannacht weer gewoon rustig wakker liggen van mijn boekpresentatie, mijn speech van vrijdag, mijn optreden in de literaire salon, een geschikt hoofdstuk om voor te lezen in het Parooltheater en of mijn vader dit land wel zal kunnen bereiken. Ik hoorde net dat Northwest Airlines van plan is om vrijdag te gaan staken en dat heeft ook gevolgen voor de KLM vluchten vanuit New York naar Amsterdam.

Ik heb weer eens niet goed geluisterd, mijn vader vliegt niet met KLM, noch met Northwest Airlines en hij vertrekt donderdag in plaats van vrijdag want als je vrijdag vliegt ben je hier pas zaterdag. Dat had ik inmiddels wel kunnen weten, die lieve schat woont al ruim vijftien jaar aan de overkant van de oceaan.
Ik heb Nien in China (www.nieninchina.web-log.nl) net even gebeld, een van mijn beste vriendinnetjes die op vijf juli naar Peking is verhuisd om bij haar liefje te zijn die daar woont. Geen Chinees overigens maar een oer-Hollandse jongen die Sjaak heet. Het was zo fijn om haar stem even te horen. Juist deze week mis ik de dagelijkse telefoontjes over alles en niets. Ik zou alle gebeurtenissen die op me afkomen steeds direct met haar willen delen, maar dat kan niet door dat stomme tijdsverschil. Wat een onhandige uitvinding is dat toch. Ze klonk goed, ik heb het idee dat het leven tussen zestien miljoen twattende Chinezen in een stad waar ze geen letter kan lezen begint te wennen. In de categorie curieuze Chinaweetjes: Het is in China verboden een hond te bezitten die hoger is dan 35 centimeter. De logica hierachter heeft Nien nog niet ontrafeld maar ze werkt er aan.
Ik ga morgen meteen een boek naar haar opsturen.
Jaahaa, over een paar uur krijg ik dan eindelijk mijn boek te zien van die twee hoogbegaafde boyz. Het zal tijd worden. Ik krijg kriebels in mijn buik als ik er aan denk, van die prettige verliefdheidskriebels waar je een beetje high van wordt. Het zal ook wel een vreemde ervaring zijn, het is het definitieve bewijs dat ik er nu helemaal niets, geen letter, geen komma, geen punt meer aan kan veranderen. Dat is natuurlijk al weken zo maar de aanblik van het boek zoals het in de winkel komt te liggen, zal ongetwijfeld anders voelen dan de gedachte dat de drukker ermee bezig is.
Mijn verloofde gaat ook mee gelukkig. Hij heeft me zo waanzinnig gesteund de afgelopen maanden. Hij heeft met engelengeduld geluisterd naar mijn twijfels en onzekerheden, liters goede nachtrustthee gezet, bapaobroodjes gemaakt en schuimbaden vol laten lopen voor de kleine stressauteur in wording. Hij zit ook in de boeken en daarom begreep hij als geen ander waar ik mee bezig was. Ik zou niet meer weten hoeveel avonden we samen aan zijn Indiase houten tafel hebben gezeten met een fles wijn en een asbak tussen ons in en Stippeltje&Vuurtje (de Chinese vuurbuiksalamanders van zijn dochter) als publiek voor onze eindeloze gesprekken, die niet altijd makkelijk maar wel altijd onvergetelijk waren. Meer dan terecht dus dat mijn verloofde mee gaat op de schoolreis van Harold&Arjan. Ik moet mijn paspoort meenemen, had ik dat al verteld? Waarschijnlijk moet je kunnen aantonen dat je meerderjarig bent om de botoxkliniek binnen te mogen. Ik ben bang voor spuiten, ik hoop maar dat het geen pijn doet. Ik ben trouwens weer terug Hyves, dit keer niet via mijn eigen twee vrienden maar via het aanzienlijk omvangrijkere bestand van mijn lieve vriendinnetje en professionele PR-koningin Eel. Ze heeft via haar adres http://eelief.hyves.nl alle hyvertjes, hoeveel zouden dat er zijn?, laten weten dat mijn boek eraan komt en dat iedereen gezellig bij me langs moet komen op de Uitmarkt. Zo lief van haar, dank je wel lieve schat.

Shushu de kat is kwijt. Tenminste, dat was een paar dagen geleden het geval toen haar baasjes die op de Noordermarkt wonen een alarmerend bericht door mijn brievenbus gooide met een foto van Shushu, een kleine zwart/wit gevlekte poes. Haar foto hangt ook op verschillende bomen in de Jordaan. Sinds mij is verzocht om naar Sushu uit te kijken, doe ik niet anders. Ik ben al drie keer bijna onder een bestelbus gekomen omdat ik denk dat haar zie wegschieten tussen twee geparkeerde auto’s. Toen ik vanochtend vroeg weer met de foto van Shushu in mijn handen stond, bedacht ik ineens dat de eigenaren eigenlijk een morele plicht hebben ons buurtgenoten op de hoogte te houden van de stand van zaken omtrent Shushu. Net als op aanplakbiljetten voor uitverkochte concerten een witte balk maar dan met ‘Terecht!’ of ‘Platgereden’.
Als ik morgen niets heb vernomen, ga ik de eigenaars bellen. Over katten gesproken, voor een potje lachen kan ik de website catswholooklikehitler.com aanraden.
Ik ben nog geen vijf minuten op weg naar de redactie van Het Parool als ik word klemgereden door de chefkok van 521, met een stapel dozen van FedEx onder zijn arm. Op de vraag wat hij gaat doen, krijg ik als antwoord: ‘Dat mag jij niet weten’. Twee minuten later gaat mijn telefoon: Harold. Fijn hoor, al die aandacht. Ik ben voorbereid op vragen over zaklantaarns, zwemkleding en slaapzakken maar niets van dat alles. Hij vertelt me dat ik zaterdag op de Uitmarkt geïnterviewd zal worden in de literaire salon (http://www.uitmarkt.nl/programma.cfm). Gerrit Komrij is namelijk uitgevallen, en ze zochten iemand van een vergelijkbaar kaliber. Dan kom je natuurlijk automatisch bij mij uit.
Ik schijt nu al in mijn broek dat ik straks voor een zaal vol mensen zit. Doodeng maar wel geweldig. Het is zo’n intensieve week, elke dag iets nieuws waar ik nog nooit mee te maken heb gehad. Ik moet niet vergeten om Robert de websitebouwer te vragen dit nieuwste nieuwtje op mijn site www.elsquaegebeur.com te zetten.
Slapen gaat steeds lastiger,al om tien uur vallen mijn ogen dicht maar als ik in bed ga liggen, kan ik niet in slaap komen of lig ik de halve nacht te woelen. Ik word ook elke ochtend wakker met mijn hoofd aan het voeteneinde. Straks maar eens even googlen wat dat zou kunnen betekenen.
Harold heeft trouwens zijn mond voorbij gepraat. We gaan woensdag iets doen dat begint met de zinsnede ‘boto...’, daarna hield hij verschrikt zijn mond en begon hij over iets onbenulligs te kletsen.
Mooi, een botoxbehandeling. Die kan ik wel gebruiken zo langzamerhand.

Maandag 21 augustus

Ik schrik wakker omdat Paul Jambers in mijn oor lispelt met zijn hese 0900-stem. ‘Er is een bericht binnengekomen’, fluistert hij. Gelukkig, het is slechts mijn nieuwe sms-toon die iemand op het terras mij zaterdag heeft toegestuurd via bluetooth; geen bleke Belg in een leren jas te bekennen in mijn slaapkamer (www.jambers.be)

Op de redactie moet ik het een en ander regelen voor de presentatie van vrijdag. Ik hoor van Arjan en Harold, mijn briljante en hoogbegaafde uitgeversduo, dat Mijn geheim zojuist van de drukker is gekomen. Ik sta direct in de startblokken om naar de 521-burelen te racen, die hier vijf minuten fietsen vandaan zijn. Dat ritje kan ik me besparen, laat Arjan me fijntjes weten. Ik zal niet toegelaten worden in het pand, omdat de jongens hebben besloten dat ik het boek pas woensdag voor het eerst in handen krijg, tijdens de verrassingsact die ze voor me op touw hebben gezet.
“Heb jij kaplaarzen?”, smste Harold net. Ik voel een sportieve activiteit aankomen, iets met fourwheeldrive en modderplassen. Wordt vervolgd.

Het tweede leuke telefoontje van vandaag is met het Pulitzerhotel om een hotelkamer te reserveren voor mijn lieve vader die speciaal voor mijn presentatie uit New York komt. Ik ben zo blij dat hij er bij zal zijn, ook al ga nu ik zeker janken tijdens mijn dankwoord. Helaas kan het vrolijkste stiefmonster ter wereld, Annetine, niet meekomen. Heel erg jammer want ze is me zo lief, en ik heb haar de afgelopen maanden vaak lastig gevallen met telefonische monologen over de beslommeringen rond Mijn geheim. Dikke kus voor jou, Tino. Aan het eind van de middag ga ik naar het dak van Nemo. Arjan komt langs met een berg ansichtkaarten met de cover van Mijn geheim in zijn tas om te verspreiden in cafés. Die jongens komen om in de ludieke acties en dat is nog niet alles, ze weten ook uitstekend de weg in de keuken. Hier het recept voor de specialiteit van Arjan Oliver: een ovenschotel met broccoli. Verfijnd edoch voedzaam. Men bakt stukjes kip en kookt roosjes broccoli. Dit mengt men met een halve tube mayonaise en een blik champignonsoep in een ovenvaste schaal. Kaas erover en smullen maar.

Het gesprek met Gerald Mulder ging goed, al moet ik nog wennen aan de rol van geïnterviewde in plaats van interviewer. De neiging om zelf met vragen op de proppen te komen, valt niet makkelijk te onderdrukken. Het is interessant om nu eens zelf aan den lijve te ondervinden hoe het voelt om vrij indringende vragen op je afgevuurd te krijgen, en dan maar te moeten afwachten hoe je je woorden terug zal zien. Ik was zenuwachtig, Mulder is een grote geleerde meneer, niet de eerste de beste persoon om een boom mee op te zetten over liefde, overspel, bedrog en affaires op de werkvloer. Het viel mee. Groot is hij zeker, minstens anderhalve kop groter dan ik. Wijs was hij ook wel, en aardig en een goede luisteraar. Hoewel wijs, Mulder beweert dat alle mannen min of meer dezelfde vrouwen aantrekkelijk vinden maar dat vrouwen geen flauw benul hebben wie van hen de gelukkigen zijn. Het lijkt me dat meneer Mulder mannen iets raadselachtiger afschildert dan ze in werkelijkheid zijn. Ik weet zeker dat als ik met meneer Mulder, of welke man dan ook, in de kroeg zit, ik precies kan aanwijzen welke van de aanwezige vrouwen de drie-seconde-regel van de gemiddelde man doorstaan.

Het is ongelooflijk takkenweer. Ik heb medelijden met de toeristen die gehuld in ponchos langs de gracht voor mijn huis schuifelen. Voor mij is het ook zielig trouwens, ik moet naar de redactie van Het Parool door de gietende regen. Dat is niet bevorderlijk voor mijn fotokarma. Na het interview moet ik mijn vader in New York bellen om te vragen of hij al heeft besloten of hij en zijn vrouw Annetine aanstaande vrijdag naar de presentatie komen. Ik hoop het zo. Later meer.

Ik word om half acht wakker omdat de achtjarige dochter van mijn verloofde de slaapkamer binnen trippelt. Ze gaat koffie voor zetten, ik heb haar gisteren geleerd hoe dat moet. Het lukt, ze weet zelfs nog dat ik er geen melk en suiker in wil. Gisteravond heb ik drankjes gedronken in Waldorf, een nieuwe tent op de Elandsgracht, samen met twee vriendinnen Borg en Eel, en een oude klasgenoot van Eel die door haar is opgespoord via www.hyves.nl. Ik heb me daar ook ooit voor aangemeld maar na twee ‘krabbels’ (de term die Hyves bezigt voor berichten) heb ik er niets meer mee gedaan. Ik krijg tegenwoordig geregeld een mailtje van de organisatie die zich zorgen maakt dat ik nog maar twee Hyves-vrienden in plaats van 784 zoals het hoort op Hyves.
Nog wat slaperig kruip ik achter de computer om een e-mail te beantwoorden van de literair agent Vicki Satlow die bezig is de buitenlandse rechten van Mijn geheim wereldwijd te verkopen. Heel erg spannend allemaal.
Aan het eind van de middag fiets ik naar het Gerard Douplein in de Pijp waar ik heb afgesproken op het terras van ’t Paardje. Dat was tot voor kort een doodgewone, ouderwetse bruine kroeg waar Mona uit Big brother nog achter de bar heeft gestaan. Sinds kort heeft ’t Paardje een nieuwe eigenaar die de boel heeft opgeknapt zodat het er nu naast bruin ook ‘hip and happening’ is. Niet meer alleen leverworst met Amsterdams zuur op de borrelkaart maar ook gamba's van de bakplaat. Het is een geweldige plek om mensen te kijken die met volle boodschappentassen van de Albert Cuypmarkt komen (www.albertcuypmarkt.com).
Een vrouw op versleten schoenen met een oud mannenjasje aan en een zonnebril op staat midden op het plein, naast haar op de grond ligt een rode plastic tas met een paraplu erin. Ze gooit een muntje van vijf eurocent in de lucht en probeert het op te vangen met één hand, steeds wee. Het gaat haar niet goed af en het muntje rolt alle kanten op, bijvoorbeeld onder de tafel naast de onze waaraan twee uit de kluiten gewassen mannen met zonnebankbruine hoofden bier zitten te drinken. De houding waarmee een van de mannen het muntje opraapt en op tafel smijt, maakt haar boos. Ze begint te schreeuwen: “Jij zit vol met agressie! Gooi het eruit, scheld me maar verrot voor wegwerpjunk van de week!” Hoofdschuddend grist ze het muntje van de tafel en loopt weg, richting de Ferdinand Bolstraat. De mannen weten zich geen houding te geven, ze lachen maar wat.
Ik ga op tijd naar huis. Morgen word ik geïnterviewd voor Het Parool, samen met journalist en schrijver Gerard Mulder. Hij heeft een boek geschreven over zijn liefdesgeschiedenis met een veel jongere vrouw voor wie hij zijn relatie verbrak (www.plataan.nl).