De dorpsstraat slingert zich als een meanderende rivier door de kern van het dorp. Hierbij zich onttrekkend aan de gapende open wond die in het dorp is gecreëerd om de geplande nieuwbouw mogelijk te maken. De bijna natuurlijke versmalling bij de C1000 zorgt voor een gezellige sfeer waarbij in en uitladende autootjes, je een soort leuk marktgevoel geven. Als je haast hebt moet je de dorpskern wel mijden, maar dat weten de dorpers ook wel.

  

 

Afgelopen zaterdag liep ik weer eens binnen bij de Mix-Inn waar je voor de gezelligheid en een praatje over de gebeurtenissen in het dorp moet zijn. Nu Joop zijn handeltje heeft overgedaan lijkt de Mix-Inn deze plek als van zelfsprekend overgenomen te hebben. Als ze er nog een hapje en drankje gaan schenken hebben ze de status van het open dorpscafé meteen gratis meegenomen.

 

 

De Mix-Inn ligt aan een van de saaiste pleinen in het dorp. Nu hebben we maar één plein in het dorp dus elke kwalificatie is meteen goed. Van mooiste tot lelijkste, van schoonste tot knulligste. De discussie die de altijd goed gemutste uitbater Edwin van de MixIn en ik hadden, ging om de een of andere onbekende reden over het pleintje en dat het wel gezellig is met al die mensen. “De parkeerplaatsen voor de deur moeten weg”, zei Edwin met een bijna wanhopige stem. “Hoe bedoel je weg?” zei ik nogal naïef. Dit kenschetst enerzijds mijn ongekende onwetendheid over de zaken die echt in het dorp spelen en anderzijds over de gigantische afstand die ik elke dag weer ervaar tussen bestuurders in het dorp en zijn bewoners. Een bijna klassiek voorbeeld is de poster die nu bij het gemeentehuis hangt om de burgers mee te laten denken over Zoeterwoude 2025.  Pardon, 2025! Twee-duizend-vijf-en-twintig! Hallo, we leven in 2009, echt waar! Is 2015 niet goed genoeg voor jullie? Nu ja, hier over later nog maar een keer.

 

Terug naar de parkeerplaatsen. Die zes parkeerplaatsen zijn eigenlijk de ideale aanvulling om het gezellig te houden en tevens te voorkomen dat we straks met die C1000 karretjes over de straat gaan rijden op weg naar onze, dan door nood gedwongen, ver weg geparkeerde auto’s moeten rijden. En waar moet onze visboer op donderdag naar toe? Dorpers dit kan niet! Het wordt tijd voor een grote actie om onze zes plaatsen te behouden. Laat je stem horen bij Edwin, ja die van de Mix-Inn. We laten ons deze prachtige plaatsen toch niet afsnoepen. Komen er straks een paar bloembakken voor in de plaats. We zitten niet te wachten op misschien wel het mooiste plein van het dorp, maar als je er niet meer komt heeft het allemaal geen zin!

Vandaag lezen we dat er aan het drama van de hoogleraar in Atlanta een einde is gekomen. Zijn lichaam is gevonden niet al te ver van zijn huis. Menselijke drama's waarin weer blijkt hoe een individue in de knop geraakt is en vervolgens de fout in gaat. Dit veelvuldig maar uiterst betreurenswaardig ten koste van juist de onschuldigen in deze wereld. Toegegeven niet alleen schoot hij zijn echtgenote neer, maar ook twee onschuldige omstanders moesten het ontgelden. Gelukkig heeft hij zoveel realiteitszin gehad om zijn kinderen nog onder te brengen bij een broer. Een vergelijk met het dagelijkse zinloze geweld in de wereld is snel gemaakt. We zien het in foto's en tv beelden op ons af komen - Pakistan, Irak - en ook zo en af toe in Nederland, Apeldoorn en Leeuwarden.

Wat me eigenlijk echt intrigeert is de actie van die ene ambtenaar aan de VU in Amsterdam. Een tijd geleden las hij over het schietincident in Atlanta en de link naar de professor van de VU was snel gemaakt. Zittend achter zijn bureau kwam er uiteraard geen enkele creatieve of structurele gedachte in hem op. Studenten informeren, examens verzetten, niets doen, koffie drinken of overleggen voeren met de Raad van Bestuur allemaal interessante opties. Niets van dat alles! Ontslaan was de enige vrij kansloze gedachte die deze persoon ter berde  kon brengen. Hoe je een, blijkt achteraf, dode persoon op staande voet moet ontslaan is mij een volstrekt raadsel. Wellicht bestaat er ook nog zoiets als pas schuldig na bewijs en veroordeling!

Nu begrijp ik al heel weinig van dit soort ambtenaren maar met stijgende verbazing heb ik het nieuws gevolgd waarin een soort rollercoaster op gang kwam. De betrokken ambtenaar moet de tijd van zijn leven hebben gehad. Bellen met de pers, voorlichtingsbijeenkomsten, inrichten van een crisisteam, slachtofferhulp voor de studenten regelen, en uiteraard de administratieve afwikkeling met contracten en een gang naar de rechtbank. Nu denk ik dat hij (waarom ontbreekt bij mij de gedachte dat het ook een vrouw zou kunnen zijn) niet verder is gekomen dan de eerste stap en met wat geluk de tweede. Meer mag je niet verwachten. En dan, uiteindelijk blijkt de dader er zelf al uitgestapt te zijn. Actie over en uit. O ja, voor de kinderen zou ik zijn salaris nog een paar maanden doorbetalen. Lijkt me een leuke opdracht.

Als professor aan de VU zou ik me toch niet erg op mijn gemak voelen. Het is onduidelijk of een keer door rood licht rijden, dronken achter het stuur zitten, huiselijk geweld of een reep chocolade stelen bij de supermarkt niet tot uiterst complexe acties zoals ontslag of demotie door het bestuur van de VU gaan leiden. Je weet maar nooit waar ze de grens trekken.  De personeelsleden zijn in ieder geval gewaarschuwd!

In deze tijd van het jaar sta je op met de meest romantische uitzichten. Een bleek zonnetje trekt alsof de dag slechts langzaam mag beginnen, over de met mistflarden bedekte weilanden. Het lijkt erop dat de dag kan alleen maar mag beginnen met dit eeuwige rustgevende moment. Slechts tien seconden heb je nodig om de wereld in je hoofd tot bedaren te brengen. Minder dan een minuut heb je nodig om even tot jezelf te komen.



En dan langzaam, heel langzaam, lopen de eerste koeien je beeld binnen. Omspoeld door de mistflarden trekken ze in een colonne de wei in. Op weg naar een nieuwe dag met heerlijk weer en elkaar. De paar nog wat puberale jonge koeien stoeiend achter zich latend. Het wordt weer een geweldige dag!

Het aantal bouwlokaties in het dorp begint langzamerhand grote hoogte te bereiken. Na de al bekende bouwputten op de zuidbuurtseweg, bij het gemeente huis, de Stompwijkseweg, heeft nu ook Swetterhage besloten zich aan te sluiten bij de "bouwers".

Het dorp ligt op zijn kop. Je kunt nergens het dorp meer binnenrijden en je rijdt tegen één of meerdere bouwplaatsen aan. Het bouwen van appartementen en woningen lijkt een soort modegril te zijn geworden. Oude, soms historische mooie industriële pandjes verdwijnen. Nog onontgonnen kleine weilandjes worden opgeslurpt voor woningbouw door de evidente drang van de bestuurders om de laatste gaatjes die het dorp nog kent, te vullen. Op een schaal van Amsterdam zouden de huidige werkzaamheden ongekend zijn. In het dorp lijkt het omver gooien van een groot aantal gebouwen en het neerzetten van wat appartementen met grote gelatenheid te gebeuren. Nergens een spoortje van onrust, nergens een protestbord. De bewoners hebben duidelijk andere dingen aan hun hoofd. Wellicht de creditcrisis of zoiets.






















Ach, ik begrijp die drang om woningen te bouwen wel. Waar moet de jeugd anders naar toe? Hoe huisvesten wij de steeds ouder wordende bevolking? Maar ergens heb ik dat melancholieke gevoel of het dorp wel het dorp blijft. Worden we niet langzamerhand een modernistische buitenwijk in de uitdijende Randstad?
De dorpskern gaat nog op de schop. Jammer van die leuke oude huisjes, dat wel. Van deze bouwput zullen we nog wel het nodige merken in de komende tijd. Kan ik daar weer een blogje aanwijden.

  Een leeg vel papier is een mooie metafoor om vorm te geven waar het leven eigenlijk mee begint! En vanaf dag één dan vult het vel zich eerst langzaam en steeds sneller met zwarte of gekleurde letters die eerst niet zoveel samenhang hebben. Geleidelijk ontstaan de eerste woorden gevolgd door zinnen die in zichzelf ook een betekenis en bedoeling gaan krijgen. En zo ontstaat het verhaal van je leven.

Soms leest het verhaal zich in mooie golvende bewegingen met zinnen waar je soms bij stil staat en dan weer weerbarstige teksten, onleesbaar en onbegrijpelijk voor de lezer maar glashelder voor de schrijver. Het vel vult zich steeds verder en woorden en zinnen worden soms uitgegumd en herschreven, andere zinnen worden aangevuld en uitgebreid. Naarmate de jaren verstrijken ontstaan er ook donkere plekken op het papier door de vele doorhalingen en verbeteringen omdat er zoveel is te vertellen of te herzien. Zelfs zo dat teksten onleesbaar worden en zinnen door elkaar gaan lopen.




Altijd ben je op weg om de goede teksten nog eens terug te halen, en met het vorderen van de leeftijd wordt dat soms moeilijker. Als je als lezer de woorden niet meer begrijpt is dat nog wel acceptabel, maar als je zelf op zoek moet naar de betekenis van je eigen zinnen en ze soms bij toeval weer kunt vinden wordt het leven in toenemende mate onbegrijpelijk en frustrerend.

Het vel was voor pa in de afgelopen periode geen vlot leesbare tekst meer, maar een toevalligheid van woorden of letters die direct weer verdampten. Gevangen in zijn eigen zinnen, woorden en letters van het verleden. Teksten die hij zich niet meer kon herinneren, een toekomst die hij zich niet kon voorstellen, en toch probeerde hij het leven nog lang vorm te geven. En dat lukte in steeds mindere mate totdat het niet meer hoefde. En dan nu pa heb je je rust gevonden!

Na het succes van zijn zus kon Jop niet achterblijven. Na zes jaar eindeloos blokken, twijfels, motiveren en doorbijten is de eindstreep gehaald. Een ware prestatie die voor die van zijn zus geen meter onderdoet.
 
Wat me het meest bij blijft na al deze jaren is het voortdurende gevecht dat je als vader met jezelf voert om de drive en passie van je kinderen op een voldoende peil te houden. Het is een strijd die ik bijna al mijn "medevaders" met opgroeiende kinderen zie uitknokken.

Hoe moet je de focus vasthouden als alles voor de jeugd een betere afleiding is: van sport tot internet, van kroeg tot chillen, van alcohol tot tv kijken. En zo zijn er nog wel heel veel te noemen. 
En ergens in één van die soms geëmotioneerde gesprekken valt er ineens een kwartje en zie je hoe ze hun eigen toekomst vorm gaan geven, doelen gaan stellen en tegen de klippen op buffelen. En de blijschap over het behaalde succes is dan geweldig. Zelf kun je dan ook tevreden terugkijken naar het behaalde resultaat. Maar ja, dat je zo trots bent, begrijpen de kinderen pas weer als ze zelf hun kinderen door de middelbare school hebben gemotiveerd. 

Mooi deze stap en dan nu nog een paar jaartjes naar de Rotterdam School of Management om zijn echte ambitie in het leven te vinden en te scheppen. Het worden weer spannende jaren.

Nu de examenperiode naar een eind loopt, krijgen we ook de resultaten. Komende donderdag is de uitslag van het VWO en ook dat belooft nog een leuk feestje te worden!



Afgelopen vrijdag togen wij naar Utrecht omdat Janna haar bul kreeg uitgereikt voor drie jaar hard ploeteren aan University College Utrecht. Een waar feest met alle traditionele tintjes die bij alle internationale universiteiten standaard zijn, maar in Nederland nog tot een zeldzaamheid behoren. Zwarte tenues en caps met rode lintjes, die na de uitreiking massaal de lucht in gaan. Een toespraak van Job Cohen en dit alles begeleid door de zang van de eigen talenten van University College. Een waar feest.

Als klap op de vuurpijl bleek Janna ook nog Magna Cum laude te hebben bereikt. Haar trotse blik op de foto was dan ook meer dan verdiend!

Het is onrustig in Nederland en soms gaat dat niet geheel aan het dorp voorbij. Stakende leraren, buschauffeurs die het niet meer zien zitten en muitende politieagenten, het moet kunnen. Dat we van al deze acties in het dorp eigenlijk niet merken, vind ik wel een goed teken. De rust en kalmte gaan toch altijd weer voor. Maar als ze aan onze boeren komen, en dan met name de Zoeterwoudse boeren, dan zie je dat meteen.

Hogere voedselprijzen, dure benzine en gestegen loonkosten gekoppeld aan een  soort onzichtbaar vasthouden aan verworven rechten doen het land, maar eigenlijk de hele wereld schudden op zijn grondvesten. Soms speelt het liedje "Waar moet dat heen, hoe zal dat gaan? Waar komt die rotzooi toch vandaan?" weleens door mijn hoofd. Overigens een nummer van Barend Servet uit de verloren jaren 70 en dan ook nog van een van Nederlands slechtste LP's, maar ja, dat doet nu even niet ter zake.


Maar dat je nu gratis melk bij de boer kan halen omdat ze het hier nog liever weggeven dan tegen te lage prijzen verkopen of onethisch de melk als een soort gier over het land uitrijden, is grote klasse. Boeren, ik ben stiekem toch wel een beetje trots op jullie dat deze vorm van actie is gekozen. Veel succes met jullie actie.

Ik weet gelukkig ook niet waar het heen moet, dus we wachten maar even af!

Vanmorgen staat het op de eerste pagina van de Volkskrant: "Knoops vindt dat Balkende zijn excuus moet aanbieden voor de Puttense moordzaak". Hoe bedoelt u meneer Knoops? Balkende op zijn knieën voor iets waar noch Nederland noch Putten noch de vermoorde persoon iets mee op schiet. Natuurlijk is het diepdroevig dat twee onschuldige mensen in de gevangenis hebben gezeten en dat kun je niet goed maken, maar excuses van een regeringsleider helpt echt niet. En het vergelijk tussen Birmingham en Putten is natuurlijk van een heel andere orde en een beetje advocaat onwaardig. Hier wil ik wel even excuses voor gemaakt zien worden!

Bij het laatste bezoek van Balkende aan Suriname viel ik ook al van mijn stoel. Er moest weer eens excuses worden gemaakt voor de slavernij. Ja zeg, waar zijn we eigenlijk mee bezig? Zonder slavernij had heel Suriname niet eens bestaan in zijn huidige vorm, zonder slavernij hadden we nooit een "zwarte" presidentskandidaat voor het Witte Huis gekregen, zonder slavernij was er nooit een grote geest als Maarten Luther King opgestaan. Zonder slavernij waren de tegenstellingen in de Amerikaanse en onze maatschappij net zo groot geweest. Want dat heeft niet zoveel met slavernij te maken. Veel meer hoe wij als mensen met elkaar omgaan. Elke negatieve zijde heeft uiteraard ook positieve kanten, laten we dat maar niet vergeten.

Zo heeft Zoeterwoude ook nog wel een paar excuses te ontvangen. Ik denk bijvoorbeeld aan koning Juan Carlos van Spanje voor de tachtigjarige oorlog en met name de bezetting van Zoeterwoude door de troepen van Alva. Excuses van Henri Lenferink, de burgemeester van Leiden of Jan Fransen, onze Commissaris van de Koningin, over het confisqueren van grote delen van het dorp in de laatste eeuwen. Ja, wij willen de Vrouwenweg en de omliggende polders weer terug. Excuses van president Sarkozy over het gedrag van de franse troepen in het rampjaar en tijdens het bewind van Napoleon. Excuses van de Scandinavische presidenten voor het verwoestende gedrag van de Noormannen. Misschien wel excuses van Berlusconi voor de overheersing van de Romeinen rond het begin van de jaartelling, maar dat moet ik nog even nazoeken. Laat het excuus van Merkel dan maar zitten voor de laatste wereldoorlog want die is al aan Nederland gegeven. Nog andere suggesties?

Elke dag staan we weer op om de wereld net dat kleine beetje beter te maken dan de dag er voor. Dat is een uitdaging! Ik kan het verleden niet terugdraaien - en wil dat ook helemaal - maar met de gegevenheden van elke dag stoeien is leuk en uitdagend. Bijna een eer om te doen. Wij, in Zoeterwoude kijken niet om in wrok en wentelen ons niet in medeleven of medelijden. Nee, wij pakken de draad op, werken en kijken in tevredenheid terug. De uitdagingen die voor ons liggen moeten worden opgepakt!

Van alle plaatsen in Nederland komt Zoeterwoude ongetwijfeld het meest op de radio. Nu hebben we deze reputatie niet te wijten aan een of ander belangrijk fenomeen of een belangrijke persoon. Nee, dit alles wordt veroorzaakt door de grootste flessenhals die ooit in rijdend Nederland is ontwikkeld, te weten de A4 bij Leiderdorp. Dit stukje snelweg van pakweg zo'n 2 km is al heel lang toe aan verbreding, verdieping, verdubbeling of wat je ook maar kunt bedenken. Alles is goed om hier beweging in het autopark te houden. Een project dat moedig het Project W4 wordt genoemd.
Een paar maanden geleden is het werk aan deze snelweg volledig stil komen te liggen. Een uitspraak van de Hoge Raad liet fijntjes zien dat er toch echt meer onderzoek moest komen om uit te maken of de normen van fijnstof en uitstoot van gassen wellicht mogelijkerwijs niet zouden kunnen worden overschreden misschien of misschien wel niet.
Deze zin is zo krom dat ik denk dat het de onwaarschijnlijkheid van deze uitspraak uitstekend verwoordt en hoe ik tegen deze visie aankijk. Als ik 's morgens de A4 overrijd richting Den Haag - ik ga de goede kant op! - vraag ik me altijd af wat de uitstoot is van 10 km file (in beide richtingen) in vergelijking met doorstromend verkeer. Ik zou het misschien zelf kunnen raden!

Om een vriend te citeren: dit komt door de "milieukikkers"; zij brengen Nederland tot stilstand. Nu associeer ik zelf "milieukikkers" eigenlijk altijd met linkse partijen of wel de "rode broeders" om met dezelfde persoon te spreken. Rij ik deze week gemoedelijk in mijn auto luisterend naar Radio 1 en wat schetst mijn verbazing een partijspotje van de SP. Nu is de SP niet mijn favoriete partij maar een spotje waar wordt opgeroepen tegen "filebelasting" van de SP doet toch ook bij mij de wenkbrauwen fronzen ofwel de rillingen lopen over mijn rug. Dit kan niet waar zijn? Hoe rechts kun je worden?

Maar gelukkig bij het bekijken van de site van de SP zie ik meteen dat ze weer gewoon (overal) tegen zijn. Een waar pak van mijn hart! Blijft Nederland toch nog een beetje duidelijk.

Nu maar hopen dat ze toch, als ze over het opruimen van knelpunten hebben, dit knelpuntje van de A4 bij Zoeterwoude ook willen opruimen.

Chili is niet zo vaak in het nieuws maar afgelopen week is de Chaiten tot uitbarsten gekomen. Een slapende vulkaan die na ruim 400 jaar weer tot leven komt. Een ware sensatie.





Toch een heel ander beeld van een jaar geleden, toe we bij Vrouw holle konden aanschuiven voor een leuk ontbijtje.

Als het oranjeseizoen weer aanbreekt glijdt er met subtiel, bijna nonchalant gebaar, de oranje folder door de brievenbus. Een uiteraard fel oranje gekleurd stukje papier met voorop het ons aller bekende Wilhelmus. Bovenaan de uitvoerige lijst met activiteiten prijkt elk jaar weer de bridgedrive. Een soort magische gebeurtenis, waarbij het "onofficiële" startsein van de Oranjefeesten wordt gegeven.

Dit jaar liep ik toevallig even bij Jan langs en zo kwam ook het bridgetoernooi ter sprake. Jan, die door zijn vrouw was gestrikt om mee te spelen, zag als een berg op tegen het doornemen van de "gevreesde" bridgeliteratuur en nam mijn aanbod om in zijn plaats te spelen dankbaar met beide handen aan. Zo op vrijdag de fiets gepakt en Melinda opgehaald. Tot mijn verbazing kreeg ik nog een oranjehoed in mijn handen gedrukt, want bridgen op koninginnendag betekent wel verkleed komen. En ja, ze komen verkleed! Een hele reeks verklede mensen met oranje toeters, hoeden, t-shirts, sjaals, versierselen en zelfs oranje haar behoorde tot de outfit. Een beetje carnavalsvereniging uit het zuiden des lands zou zich voor dit bonte gezelschap geen moment schamen.



Nu heb ik al eens meer mee gespeeld een paar jaar geleden en wat ik me kan herinneren was een dertigtal mensen die deze gezappige drive speelden. Nu is het gebeuren langzamerhand uitgegroeid tot een waar festijn van ruim 80 serieus oranje gekleurde vrolijke mannen en vrouwen. Niet verkeerd niveau overigens moest ik al snel constateren. En dat vraagt natuurlijk inspanning en denkkracht. Ook Joop de kaasboer heeft zich het spel eigen gemaakt in het afgelopen jaar eigen gemaakt en speelt zelfs niet onverdienstelijk. Hij werd op deze avond zelfs tweede in de derde lijn. Waarvan acte met deze foto.

Zoals het betaamt bij het "trotse" dorp wordt er met veel respect gespeeld en in een uiterst ontspannen sfeertje. Ik heb de banden met het dorp weer eens op een bijzondere manier aangehaald. Kijken of Melinda nog een keer met me wil spelen volgend jaar?

Geen witte Kerst, maar een witte Pasen!

Globaal warming?

In deze moderne tijden is het hebben van een goed functionerende en betrouwbare internet verbinding meer een "must" dan een luxe.  Het maakt eigenlijk helemaal niet uit of je nu een puberende tiener bent of een onooglijke verschrompelende 100 jarige, de band naar de communicatiemaatschappij is een soort essentiële levenslijn geworden waarbij we los zijn komen te staan van plaats en tijd. Een klein wonder dat ik toen ik voor het eerst met dit middel in aanraking kwam in 1986 niet kon overzien noch ook maar enigszins kon bevroeden, wat de impact in 2008 zou zijn.  En deze stille evolutie zet zich voort, waarbij langzamerhand hele industrieën van de kaart worden geveegd, nieuwe imperiums worden gebouwd en mensen hun gedrag aan het veranderen zijn om maar mee te mogen doen in deze ontwikkelingen.

Als de nieuwe onzichtbare hoeders van deze ondergrondse en soms virtuele infrastructuur zijn er bedrijfjes opgestaan die deze "snelweg" inrichten en bewaken alsof het hun eigen domein is geworden, waar wij er als eenvoudige burgers niet meer overgaan. De meesten van ons hebben zich in de loop van jaren laten vangen in klein webje van onduidelijke dienstverleninkjes en dienstjes. Van  virusbewaking tot vrij bellen van 9 tot 5 uur, van digitale archivering tot draadloze aansluitingen, van filmpjes downloaden tot het ontsluiten van je oude fotootjes, van je elektronisch rekeningafschriftjes tot het schrijven van je eigen blogjes, van het burgerservicenummer tot het elektronisch patiëntendossier. Niets ontspringt meer aan de dans van de hoeders en hiermee onze afhankelijkheid van die enige dienstverlener. Het duurt niet lang meer of we gaan deze hoeders nog dubbel uitvoeren om onze dienstverlening maar veilig te stellen.

Los van deze eindeloze reeks van nutteloze en soms nuttige dienstjes is zonder dat we eigenlijk doorhebben een gigantisch netwerk van contractuele ellende als een lawine over ons uitgestort. Ik vraag me wel eens af hoe vaak ik in de afgelopen jaren -" ik ben akkoord met de voorwaarden" - heb weg geklikt? Het zou met niet verbazen als ik de honderd met gemak haal. Deze juridische valkuil staat natuurlijk de hele dag open en je merkt het pas als je er met een donderend geraas in bent gevallen. Dan ben je pas echt ten einde raad.

Zo mocht ik een oude dame helpen die met veel tevredenheid haar emailtjes naar de kinderen, de kleinkinderen en de weinige vrienden die er nog over zijn, met veel plezier verstuurde en ontving. Ze vroeg me toch eens te helpen met de onduidelijke bedragen die er iedere maand van haar rekening verdwenen en ze vond het langzamerhand toch wel erg veel worden. Na wat spit en graafwerk kwam ik tot de conclusies dat ze voor het geld van de elektronische dienstjes toch een uitvoerige schriftelijke correspondentie kon onderhouden met een veelvoud van haar relaties tegen een fractie van de kosten. Van de mogelijkheid tot het aanmaken van wel 10 e-mailadressen (ja, ze is alleen), het twee keer checken van haar mail op virussen en nog wat openstaande oude email adressen kwam ik tot de conclusie dat de hoeders hier toch tot waarlijke incassobureaus zijn uitgegroeid met name op het fenomeen duistere en dubbele dienstverlening.

De beëindiging van de dienstverlening, zoals u al kunt raden, leverde een meer dan Kafkaïaanse ervaring op, dit keer  bij het bedrijfje Orange. Na het eindelijk in kaart brengen welke van de vele hulplijnen ik nu feitelijk moest hebben, kreeg ik een medewerker aan de telefoon die er volgens op getraind is om de mensen verbaal af te zeiken. Je hebt daar natuurlijk leuke afdelingen - nieuwe klanten -, de wat minder leuke - problemen oplossen - en de zeikafdeling - opzeggingen. Deze medewerkers opgeleid in het precommunistische goelag regime begeven zich, zo stel ik me dat voor, elke dag naar de diepste kelders van hun kantoorgebouw om hun ondankbare taken te vervullen. Je moet zo wie zo een half uur wachten, tegen een pittig tarief, voor je ze aan de telefoon krijgt. Wat zou zo'n medewerker eigenlijk tegen zijn partner - het is opvallend dat je meestal mannen aan del ijn krijgt, zeggen: "ik heb vandaag weer 20 mensen de stuipen op het lijf gejaagd! De contracten waren weer waterdicht en het bedrijf is weer lekker bezig zijn imago door de afvalput te knallen".

"Opzeggen meneer, dat gaat zo maar niet. U bent welgeteld 2 dagen te laat voor het opzeggen van uw jaarcontract en zit nog een jaartje plus een maand vast aan onze zinloze dienstverlening".  Het is een eer om zo te worden behandeld gaat al snel door je heen. Smeken, bidden, zeuren en dreigen, niets helpt meer. De medewerker is nu op het toppunt van zijn kunnen beland en gaat als een volleerd folteraar nog even door met zijn pijnbank technieken, waarop een kwade en zwaar teleurgestelde klant weer is geboren, maar gelukkig ook een weer zegen vierende Orange medewerker.

Dat mijn schriftelijk opzegging vervolgens tot een nog grotere deceptie zou leiden zal ik u besparen. Ik heb met het opzeggen (en intrekken van de incasso) al meer dan € 50 eenzijdige opgelegde boetes verzameld en een gestopte dienstverlening (wat weer een zegen is, want die wilde de dame toch al niet). Wadend door het juridisch moeras van Orange krijg ik het de komende tijd nog heel gezellig. De onkreukbare deurwaarders, strenge maar integere rechters en wellicht nog enige justitiële beambten zijn de spookbeelden die nu regelmatig opduiken in mijn dromen.  En dat alles omdat het oude dametje (en ik ook regelmatig) de algemene gebruiksvoorwaarden heeft weg geklikt en daardoor geaccepteerd. Me niet realiserend dat ik er weer een jaar aanvast zit! O ja, en vergeten natuurlijk wanneer de afloopdatum ook al weer is.

De tijd dat we ons tijdschrift te laat opzeggen, hebben we al lang achter ons gelaten. Hier is tenminste nieuwe wetgeving voor gemaakt, maar de hoeders met hun ondoorzichtige, wegklikbare voorwaarden hebben in ieder geval de mazen van de wet nog lekker opgerekt. Je kunt natuurlijk ook gewoon coulant en klantgericht zijn, maar ja dan zou Orange wel eens kunnen verdwijnen en daar zit de helpdeskmedewerker natuurlijk helemaal niet op te wachten!

Het is alweer lang geleden dat ik een bijdrage aan mijn Zoeterwoudse blogje heb kunnen leveren. Hoewel druk geen excuus is, volgens mijn broer is het een kwestie van prioriteiten stellen, gebeurt er zoveel dat ik dan maar voor kies om een eventjes niets van me te laten horen. Druk hebben is zo wie zo een heel vreemd begrip. Je tempo gaat niet omhoog, maar je probeert de dingen waar je verantwoordelijk voor bent of verantwoordelijk bent gemaakt in een gegeven tijd uit te voeren. En dit het liefst op zo'n optimaal mogelijke manier. Dat valt niet mee als je het gevoel krijgt, dat mensen er soms een sport van maken om juist jou van je gestelde doel af te houden of als het toch lukt het resultaat tot een ogenschijnlijke futiliteit te verklaren. Ach, dan had ik ook maar een vak moeten leren denk ik dan maar.

Zoals veel mensen ben ik werkzaam in een zogenaamde kantoorkolos. Met een paar honderd man werken wij minutieus aan allerlei opdrachten, overleggen met elkaar, delen opdrachten uit aan weer andere mensen, rapporteren naar de boven- en onderlagen van de organisatie, sturen notities naar de klanten en andere geïnteresseerden en ontvangen hiervoor een beloning. Laatst vroeg ik mezelf af: "zou het uitmaken als ik er niet meer ben"? Komt er dan een andere voor in de plaats of zou het gehele netwerk gewoon doordraaien? Eigenlijk heb ik geen idee!

In alle kantoorgebouwen heb je voorzieningen die het leven van alle dag nog enigszins draagbaar maken, zoals de koffie, de lunchcorner, de kantooruitgiften, de schoonmaakdienst en de helpdesk. Het meeste draait door zonder dat je je elke dag afvraagt hoe? Ja, de koffie is wel eens koud, de helpdesk onbereikbaar en je bureau vuil, maar in de meeste gevallen is de "infrastructuur" goed geregeld. Behalve een ding! De handdoekenautomaat.


Ik heb geen idee wie dat ding heeft uitgevonden, maar het moet een soort wazige intellectueel zijn zonder ook maar een enig bezit van welke hersenencellen dan ook. Om de lezer in de stemming te brengen, het is een plastic bak waarin een katoenen handdoek is opgerold. Het ding functioneert vrij eenvoudig. Je trekt met beide handen aan een stukje handdoek waardoor er een lapje vrijkomt om je handen te drogen. Nadat je klaar bent rolt het apparaat het uitgestoken stukje katoen weer netjes op en zo dus klaar voor gebruik van de volgende bezoeker.

De apparaten die wij hebben zijn ontworpen om de kantoorklerken zoals ik, tot grote wanhoop te brengen. Er kan echt van alles mis gaan. De meest eenvoudige is natuurlijk dat de vorige bezoeker juist het laatste stukje doek in de machine heeft laten lopen, waardoor je met druipende handen het toilet maar weer verlaat op zoek naar een stukje keukenpapier in de keuken vier deuren verderop. Aardiger is als het apparaat heeft besloten de handdoek rol vast te laten lopen. Het effect is hetzelfde als hierboven, maar meestal hebben tien voorgaande bezoekers geprobeerd om hun handen nog even af te drogen aan de zichtbare 10cm die nog te zien is. Uiterst smerige resultaten tot gevolg hebbend. Fascinerender is, als je wel de handdoek er uit kunt trekken maar de machine weigert ook maar één cm handdoek terug te nemen. Al snel hangt er een tong van zo'n paar meter handdoek hongerig uit het apparaat. Geen van de bezoekers weet ook maar hoe dit probleem op te lossen en met een beetje pech ligt na een aantal bezoeken de toiletvloer bezaaid met handdoek. Ik schat de betrouwbaarheid van het apparaat op niet meer 20 procent (het aantal gevallen dat er niets aan de hand is).
Als de producten die wij maken aan deze "handdoekenautomaten" kwaliteitsnorm zouden voldoende waren we snel failliet, maar ja dat geldt schijnbaar niet voor handdoekenautomatenproducenten.

Of zouden ze er gewoon schijt aan hebben. Wel een goede slogan overigens!

Het was me wel een bizar jaar, dat 2007! Rollenbollend gingen de experts, de zogenaamde kenners van het land - want stuurlui genoeg - en de gewone man over straat. De Volkskrantbijlage beschrijft dat het nog nooit zo goed is gegaan met dit land - wat ook zo is - en tegelijkertijd is de sfeer bij ons zelf nog nooit zo fatalistisch en cynisch geweest. Het SCP (Sociaal Cultureel Planbureau) van onze vriend Schnabel vindt dat we wel eens wat positiever mogen zijn en in dezelfde week veegt de wit gerande politicus op een onheuse en ondoordachte wijze de vloer aan met één van de gerespecteerde instituties in dit land, het Koningshuis.

Een voedingsbodem voor "Tonnen en Ponnen" blijkt. De door Balkende ingevoerde kreet "Trots op Nederland" is een vreemdsoortig eigen leven gaan leiden met een scala van nieuwe bewegingen, waarbij Trost op ..... een volksopstand moet gaan ontketenen. Trots op Nederland - waar Verdonk mee aan de haal ging, vertaalt zich dan natuurlijk meteen in Trots op Amsterdam, Trots op Den Haag, Trots op Groningen en ga zo nog maar een tijdje door. De beste is natuurlijk Trots op Purmerend of Pieterburen; dat ziet er TOP uit! Maar anderen komen er bekaaider af zoals Rotterdam (TOR) of Leiden, wat dan Tol wordt. Voor Zoeterwoude is het TOZ en dan wordt je een tozzer!



Recent kwam mijn broer uit Zwammerdam met zijn blogje in de plaatselijke krant terecht kwam onder de kop "Trots op Zwammerdam" en ik voelde meteen dat we iets substantieel te pakken hadden. Zwammerdammers zijn namelijk ook tozzers.

Helaas ontbrak het me na het lezen van het stukje toch een beetje "ja, maar zijn dan eigenlijk zo trots op"? Ik ben al jaren Trots op Zoeterwoude en probeer dit in mijn blogje te verwoorden. Maar het is veel meer een continue zoektocht geworden naar wat dat die trots nu eigenlijk is en wie hem heeft. Telkens voel ik de passie wel maar het is steeds een heel klein stukje van de hele puzzel. Zelfs in de bijna 100 verhaaltjes tot nu toe kan ik de trots niet concreter maken. Ik blijf het natuurlijk gewoon proberen. De zoektocht is een boeiende reis geworden en dat blijft nog wel even.

Toch is "trots zijn" eigenlijk een resultante van iets dat je al je hebt - ook al weet je dan niet precies wat het is - of je bereikt hebt. Voor je dus trots kan zijn moet je wel in een positieve modus terecht komen. Positief over jezelf is natuurlijk mooi, maar ook over de omgeving, de mensen en de natuur. Het topboekje van dit jaar gaat over positief denken (The Secret) en dan weet je dat je niet de enige bent die met deze zoektocht bezig is. Het gaat er dus om op een positieve wijze te denken over Nederland: het ponnen! Ofwel "Positief over Nederland" denken en zijn. Met het ponnen zullen een heel aantal politici het nog wel knap lastig krijgen. Toch zijn de tekenen goed: de SP als notoire antipartij start het jaar met 13 zetels minder, de PVV begint met een klacht en "de witte krullenbol" kan nog een doppertje vechten met de rest van Nederland. Nu Verdonk nog in een positieve modus krijgen, dan komt het misschien ook nog goed tussen haar en Mark.

Ik begin het jaar ook goed. En heb voor dit jaar een lekker motto bedacht om mee te geven: positief confronterend. Dus Tonnies: eerst ponnen voor je kunt tonnen. Een goed nieuw jaar!

Eigenlijk een beetje weggeduwd in het hart van de Randstad ligt Zoeterwoude, op een steenworp afstand van alle grote steden. Een steenworp als je tenminste Goliath heet of een onder de dope opgegroeide Amerikaanse baseballer. Vanuit de woonkamer kijkend over de eeuwig groene grasvelden, met her en der een verdwaald schaap, zie je de contouren van Leiden aan de verre horizon opduiken.

Het nadeel van deze fantastische plek is het volledig ontbreken van ook maar elke vorm van openbaar vervoer, maar de andere kant van dezelfde medaille is dat het je weer een hoop rust oplevert. Ik ben wat negatief in de voorgaande zin, doch kom anders niet toe aan de titel van mijn verhaal en blijf ik euforisch over dit dorp en zijn omgeving. Met Schiphol op zo'n 20 km afstand kom je in dezelfde spagaat: geweldige bereikbaarheid voor de rest van de wereld en aan de andere kant lig je soms op de aanvliegroute van de Nationale Luchthaven. Nu vliegen de toestellen meestal op grote hoogte over het dorp, in ieder geval zo hoog dat je ze niet hoort. Alleen 's morgens om 6 uur heb je zo af en toe van die machines die op de een of andere onverklaarbare redenen zo laag zitten dat je er wakker van wordt. Voor de rest is het eigenlijk wel komisch om die zilveren vogels over te zien komen. Je vraagt je soms wel af, waar zou deze vandaan komen of waar gaat die heen?

Dit probleem werd deze week in één klap opgelost. Mijn tandarts, waar ik wel eens over geschreven heb, is een vliegtuigfanaat en naast zijn enorme verzameling gadgets heeft hij ook echt wat met vliegtuigen. Ik herinner me nog bezoekje vele jaren geleden waar hij ons bij de borrel trakteerde op een achtergrondmuziekje van vliegtuigmotoren! Een hel CD vol met geluid van vliegtuigmotoren? Het moet niet gekker worden dacht ik nog.

Vrolijk liep ik de spreekkamer in ondertussen speurend naar een nieuwe gadget, draaide er op zijn laptop een site waar alle vliegbewegingen over Nederland werden getoond. Eenvoudig klikken op een vliegtuig leverde allerlei informatie op over vlieghoogte, type vliegtuig en vluchtmaatschappij. Helemaal heel eenvoudig en daarbij krijg je dan ook nog de geluidshinder te zien die deze machines maken. Vernuftig!



Het was wel een beetje rare gewaarwording om liggende in de stoel van de tandarts, hij heeft namelijk ramen in zijn plafond, een vliegtuig over te zien vliegen en op de achtergrond te horen: "kijk een airbus van Lufthansa op 7000 voet". De gaten zijn weer gevuld en daar ging het toch eigenlijk om!

  Afgelopen zaterdag loop ik, op mijn gebruikelijke rondje boodschappen doen, ook weer even bij Joop binnen. Joop is de trotse eigenaar van de Kaaswinkel in het dorp. Niet alleen verkoopt hij een grote variëteit aan artikelen, maar het is vooral de uitstraling die de winkel en in het bijzonder Joop heeft. Altijd een vriendelijk woord en nog even de laatste nieuwtjes ophalen. Is je tas niet vol, dan ben je in ieder geval weer bijgepraat over het wel en wee van het dorp.

Zaterdag was anders! Joop was duidelijk een beetje aangeslagen en ik was nog niet binnen of hij liet me de sporen zien van een inbraak die afgelopen maandag op dinsdag in zijn winkeltje had plaatsgevonden. Een inbraak bij Joop flitste het door mijn hoofd, dat kan niet waar zijn! En dan nog wel bij zo'n bevlogen man, die het hart echt op de goede plaats heeft. Boeven zijn het. Door een uiterst klein raampje hadden de dieven zich een weg gebaand naar het altijd zo gezellige winkeltje. Alles wordt overhoop getrokken en er werd ongegeneerd uit Joop zijn bakken geplunderd. Troep en dat alles voor een paar magere centen, centen die weer nodig zijn om de kerst inkopen te doen. Wat een trieste bedoeling.

Nu kan je niet zoveel doen als je dit aanhoort en dan maar hopen dat de politie de daders snel in hun kladden grijpt. De getuigen die wat gezien hebben moeten zich snel melden bij de politie, wellicht ziet Joop dan nog iets terug van zijn centjes. Ik vind het tenminste allemaal te erg voor woorden.

Nu is joop zeker geen man die bij de pakken neer gaat zitten, zo ken ik hem na die jaren niet. Zijn tweede plaats op de bridgeavond bij de lokale club afgelopen week maakte weer een hoop goed. Joop, we zullen extra op je winkeltje letten en als we de boeven te pakken hebben, gaan ze met pek en veren onder de kerstboom op het dorpsplein. En volgende keer word je dan ook nog eerste bij het bridge. Een goede kerst!