Het is sinds lang een publiek geheim dat D66 in de rechterlijke macht zwaar is oververtegenwoordigd. Daar moest ik aan denken toen ik las:

"Rechtbank frustreerde psychiatrisch onderzoek moordenaar Zierikzee"

en al eerder:

"De rechtbank in Middelburg heeft dinsdag erkend dat het Openbaar Ministerie (OM) meermalen heeft gewaarschuwd dat de man die zaterdag in Zierikzee twee van zijn drie kinderen doodschoot, zinde op eerwraak."

Het is een wereld die vooral bestaat uit de rechten van verdachten, rechten op privacy en zielige mensen die er ook niks aan kunnen doen. Er hoeft maar iets te gebeuren of een paar hooggeleerde heren klimmen in de pen om te verklaren dat onze privacy zwaar geschonden wordt, dat deze opsporingsmethode niet deugt, of dat aanklachten toch vooral niet anoniem mogen worden ingediend. Voeg daar bij dat de verdedigende kant onbeperkt hoge rekeningen kan uitschrijven waardoor het OM en de rechterlijke macht zelf toch meer bemand wordt met 2^e garnituur, dan is het plaatje compleet.

Een tweede probleem is dat men nog te veel denkt in termen van straf en schuld. Het is duidelijk dat dat een te beperkte opvatting van het probleem is. De combinatie van de neiging de dader onschuldig of verminderd schuldig te verklaren omdat hij er ook niets aan kon doen met de idee dat er van straf een opvoedende werking uit moet gaan is zeer funest. Als men denkt in termen van verminderde schuldigheid (en daar is iets voor te zeggen) moet men gelijktijdig het perspectief van de straf verlaten en moet het oog gericht worden op bescherming van potentiële slachtoffers (of goederen zoals metrotreinstellen) tegen onmaatschappelijk gedrag. In de zwaarste gevallen wordt dit ook wel gezien en heeft het de vorm van TBR maatregelen. Ook straatverboden zou je zo kunnen opvatten als ze niet zo beperkt, tijdelijk en van de goede wil van de dader afhankelijk waren. Er zijn vast wel wat maatregelen te verzinnen waarbij je niet van de goede wil van de dader afhankelijk bent.

Kortom het is een wereld waarin er te gemakkelijk van uit wordt gegaan dat iedereen in wezen een beschaafd mens is met dezelfde normen en waarden. Duidelijk herkenbaar als het kosmopolitische gedachtegoed van Pechtold. Voor zo ver men bij hem van gedachtegoed kan spreken tenminste.

Ik weet niet of de huidige wetgeving toestaat om rechters aan te klagen voor hun incompetentie. "Dood door schuld" lijk met wel wat.

Sinds kort ben ik lid van een vereniging waar wij eens in de week s'avonds bijeen zijn.  Hoewel niet meer de jongste behoor ik er tot de jongeren. Er gaan regelmatig leden of ex-leden dood. Meestal zijn die dan al een tijdje niet meer op de club verschenen en is er aan het verloop van hun ziekteproces ook al de nodige aandacht besteed. Het is nu al voor de derde keer in korte tijd dat mij gevraagd wordt voor dit overlijden een minuut stilte in acht te nemen voor een mij volslagen onbekende. Daarbij gaat iedereen ook nog eens staan. De eerste twee keren heb ik daar nog braaf aan mee gedaan, maar afgelopen keer vond ik het welletjes.

Ik heb weliswaar mijn mond gehouden maar ben niet gaan staan om dan in een ongemakkelijk gepeins te verzinken. Het probleem is niet dat ik niet wil gedenken. Maar dat ik wel kennis wil hebben van de persoon of zaak die herdacht moet worden. Als het een lid is dat voor negentig procent van de aanwezigen een goede bekende is en die ook nog van enige betekenis is geweest voor de vereniging of onder bijzonder tragische omstandigheden om het leven is gekomen dan wil ik daar wel respect voor hebben en meedoen hoewel ik er verder geen gedachten bij kan hebben. Maar als dit voor ieder lid gedaan wordt, ook voor hen die op een min of meer natuurlijke manier hun levenseinde hebben behaald dan gaat dat te ver. En daarbij is een minuut ook veel te lang. Een moment (10 seconden?) zou voldoende moeten zijn. Het is lastig om dit aan de orde te stellen want of "je zeurt" of je hebt weinig respect. Dat het omgekeerde wel eens zo zou kunnen zijn komt niet in de hoofden op. Wie is de voorzitter wel dat hij denkt alle aanwezigen lastig te vallen met het privé wel en wee van een individueel lid, ongeacht wat hij of zij voor de huidige leden betekent. Daar zou hij toch wel eens over mogen nadenken voor hij zijn praatje houdt en om stilte verzoekt.

Op het moment dat je blijft zitten ervaar je weer de enorme druk die er van de groep uitgaat. Het vergt een behoorlijke mentale inspanning om daar niet aan toe te geven en te blijven zitten. Als er, zoals tegenwoordig gelukkig iets minder gebruikelijk, 'standaard' een staande ovatie wordt gegeven bij een voorstelling dan is het nog te doen om je daaraan te onttrekken. Je zit dan wat verscholen tussen het publiek en meestal heb je nog een enkele medestander. Maar in een meer open situatie zoals op de club, waar je ook nog bekend bent wordt het heel lastig. Maar het is gelukt. Ik ben er zelfs niet op aangesproken.

Een van de meest waardeloze gezegden is "Waar rook is, is vuur". Volgens mij wordt dit spreekwoord  veel gebruikt in de rechtspraak om vooral niet zelf na te hoeven denken en geen oordeel te hoeven vellen. In de (civiele) rechtspraak wordt dit vaak misbruikt door querulanten , die dan "het voordeel van de twijfel" krijgen. Van nabij maakte ik het volgende mee:

Er was eens een bedrijf opgericht door een aantal personen dat probeerde een noodlijdende onderneming te redden. Dat leek even te lukken maar al spoedig verkeerde ook dit bedrijf in zwaar weer. Daarop besloot men een goede directeur aan te trekken die er inderdaad in slaagde om de zaak op de rails te krijgen. Onder andere door het aantrekken van (veel) meer kapitaal door het uitgeven van aandelen.

Een aantal van de oorspronkelijke oprichters meende dat nu wel de tijd gekomen was om flink te cashen. Dat zat er echter niet in. De zaak was weliswaar gered en er was een redelijk uitzicht op rendement maar de beoogde superwinsten zaten er niet in. Nu niet en ook niet in de verdere toekomst. Daar namen deze heren geen genoegen mee. Ze begonnen de directie verwijten te maken dat het bedrijf veel meer waard was dan in de boeken stond. Zij moesten de boeken maar wat opkloppen zodat de oprichters hun aandelen duur konden verkopen.

De directie hield haar poot stijf. Vervolgens begonnen deze opr(/l)ichters , wiens belang in het totaal inmiddels niet veel meer voorstelde, te stoken en te ronselen onder de andere aandeelhouders tot zij de benodigde 10% bij elkaar gesprokkeld hadden om een enquête bij de ondernemingskamer aan te vragen waarin de directie en de raad van commissarissen wanbeleid werd verweten (dat is namelijk zo ongeveer het enige waarover de ondernemingskamer zich kan uitspreken). Hoewel eenieder met enige kennis van bedrijfseconomie de opgeklopte berekeningen van de querulanten kon doorprikken en dat uiteraard door de directie in haar verweer ook werd gedaan besloot rechter W (inmiddels met pensioen) in zijn oneindige wijsheid dat er toch wel iets aan de hand moest zijn. Immers: waar rook is is vuur. Hij benoemde een enquêteur. Dat is iemand die tegen een advocaten tarief (en niet het laagste) de directie een rapport laat opstellen waaruit het een en ander zou moeten blijken. Kost gemakkelijk € 100 000 +schade voor het bedrijf omdat zo'n directie wel wat beters te doen heeft.

Goed, uiteindelijk ligt er een concept-rapport waarin staat dat er niets aan de hand is. 

Tja… dat kan natuurlijk niet. Waar rook is, is vuur en als het vuur niet gevonden wordt dan maken we dat toch zelf?. Als dit conceptrapport een week later in definitieve versie wordt rondgestuurd aan partijen staat er in de conclusies opeens een soort vage aanduiding dat er toch iets aan de hand is. Komt wel uit de lucht vallen want er wordt nergens naar verwezen. Vervolgens voelde de heer W zich daarmee gerechtigd om de raad van commissarissen naar huis te sturen en daar voor in de plaats nog een aantal van zijn advocatenvriendjes met bijbehorende uurtarieven als commissarissen te benoemen. En de directie onder curatele te stellen. Deze "Raad" heeft zich met niet veel meer bezig gehouden dan met het veilig stellen van hun declaraties. Tenslotte, moe van al dit gedoe heeft de meerderheid van aandeelhouders een advocaat in de arm genomen waar rechter W kennelijk ontzag voor had. Toen was het afgelopen. Ondertussen was het bedrijf door deze machinaties bijna failliet gegaan. Je zou kunnen zeggen, bijna afgebrand door het vuur van de rook.

Meer voorbeelden zijn welkom!

Dit is een aflevering in de serie: goede en slechte spreekwoorden

(nu iets heel anders)

Ik gebruik al jaren spaarlampen. Als er een stuk gaat vraag ik me af of die de beoogde levensduur wel heeft gehaald. Daarom schrijf ik sinds een paar jaar maand en jaar met een viltstift op het onderstuk van de lamp als ik hem er nieuw in draai. Om te beoordelen of hij niet voortijdig overleden is hieronder als service een tabel. In de eerste kolom het aantal weken per jaar, de tweede het aantal dagen per week. In de gele kolommen het aantal uren per dag. In de drie daarop volgende kolommen telkens de levensduur in jaren als er 6000 , 8000 of 9000 branduren worden beloofd. Als minder dan 60% van de geschatte levensduur bereikt wordt ga ik er mee terug naar de winkel. Soms met succes.

Nu alle gevaar van een vermenging van intelligentie en strijd voor een betere wereld is verdwenen schuift de politiek de kritische groepen die in de jaren zeventig in universiteiten, onderzoeks-, welzijns- en overheidsinstellingen opgenomen werden om hun "lange mars door de instituties" te beginnen in een aantal grote schoonmaakoperaties genadeloos en definitief naar de rand van de samenleving. Dit met behulp van de studiegenoten van toen die in marketing, reclame of organisatieadvies hun borrelpraat voort konden zetten en die de recentere lichting van kritiekloze carrièrebeluste yuppen inzet om deze job te klaren. Dit is de straf voor de kortzichtigheid toen, om de ideeën van die groep niet frontaal aan te vallen maar zich door materiële belangenbehartiging en het uitdelen van diploma's aan willekeurige koekebakkers een overtrokken idee van de eigen aanhang voor te spiegelen.

Ondertussen is het uitzicht op enige interessante sociale beweging voor jaren verpest door de hand- en spandiensten van deze zelfbevlekkers. Om toch maar vooral niet door de macht te worden misverstaan hebben zij elke draai in het jargon moeiteloos genomen en versterkt, zodat op den duur werkelijk niemand meer wist waar het ook al weer om begonnen was. Zij zijn de uitvoerders en medebedenkers van de politiek van het steeds verfijnder ontleden van belangetjes die prompt weer verdedigd moeten worden maar altijd ook weer net botsen met anderen.

Maar ga rustig door: op het moment dat huizen zonder verhoogde toiletpot domweg gesloopt worden en de knielbus ook bij het bordeel voorrijdt zal de laatste teakboom in het regenwoud gekapt worden om plaats te maken voor een cocaïneplantage. De gezamenlijke kantonrechters zullen alsdan uitspreken het parkeren met 100 km per uur op een woonerf met ten hoogste tien gulden te beboeten omdat betrokkenen voor de belasting een negatief inkomen hebben, zij al een dag maatschappelijke dienstverlening doen vanwege drugshandel, fietsen zonder licht wel mag en de ongestrafte aantasting van de ozonlaag door koelkastgebruikers veel ernstiger is !

(geschreven in 1992)

Ik hoor wel het verwijt dat ik dwingend over kom. Ik weet daar niet zo goed raad mee. Ik dreig niet met geweld of andere sancties.  Misschien gebruik ik het woord "moeten" wat meer dan gebruikelijk, maar ik dacht meestel in combinatie met "zou". En zelfs dan: moeten staat in het dagelijks spraakgebruik niet voor bevelen.

Ik heb het donkere vermoeden dat het hier om iets anders gaat. En eigenlijk is bovenstaand daar al een goede illustratie van. Ik probeer meestal de zaak zo dicht te timmeren dat je geen kant meer uitkunt.Tenzij je van goeden huize komt. Dat laatste blijkt nogal eens tegen te vallen. Men vlucht dan door te verklaren dat ik dwingend overkom. Vrij vertaald: er is geen speld tussen te krijgen, maar ik heb er geen zin in. Men verschuilt zich achter zijn beleving. Het is een vorm van psychologiseren: In plaats van de inhoud gaat het opeens over de manier waarop die gebracht wordt. Een dergelijke uitspraak komt zo in de buurt van een ad hominem.

Voor mij tekent het de intentie waarmee mensen een gesprek aangaan. Niet met een wil om tot waarheid te naderen of het eens te worden maar met een wens tot zelfbevestiging door een eigen gelijk. Daarin past niet dat een ander gelijk zou kunnen hebben. Het is de passieve toepassing van de regels (1) Ik heb altijd gelijk en (2) Zoniet dan treed regel 1 in werking. Het is in dit tijdsgewricht waarin de ego's steeds verder worden opgeblazen een toenemend verschijnsel. Dat uiteindelijk tot grote maatschappelijke schade zal leiden. Deze houding wordt filosofisch gefaciliteerd door de zogenaamde postmodernisten. Vooral Lyotard is een veel geprezen voorvechter van het "ieder zijn eigen gelijk". Te onzent is Schuyt een typische representant van dit denken. Het verdedigt expliciet het naast elkaar bestaan van eigen gelijken, omdat iedereen "opgesloten zit in zijn eigen vertoog". Een verzameling autisten zou ik zeggen. Het mag duidelijk zijn dat een dergelijk spelletje het einde van enige wetenschap of cultuur inluidt. Uiteindelijk wordt de cultuur ontbonden in net zo veel mini-universa als er mensen zijn. Waarin iedereen een god is in zijn gedachten.

Onderwerp: Subsidiëring van radicaal links, pro-islam en pro-palestijnse groepen door OXFAM NOVIB

Via de website van OXFAM-NOVIB lees ik dat u voorzitter bent van de raad van toezicht. In die hoedanigheid vraag ik uw aandacht voor het volgende. De afgelopen week heeft een aantal publicaties op het internet duidelijk of op zijn minst zeer aannemelijk gemaakt dat OXFAM-NOVIB subsidies verstrekt of verstrekt heeft aan groepen die in Nederland actie voeren voor de Palestijnen die duidelijk verder gaat dan humanitaire hulp en een sterk anti-Israël en ook wel antisemitisch karakter dragen. Daarnaast is ook steun verleend aan een zeer dubieus project t.b.v. Amsterdamse Marokkaanse jongeren en aan de "emancipatie" van islamitische vrouwen via "Milli Gurus". De reacties hierop vanwege O-N is onvoldoende in mijn ogen. Als de gegeven constateringen juist zijn verwacht ik een reactie die verder gaat. Voor zover O-N meent in NL meningsvormende activiteiten te moeten subsidiëren dient men de politieke dimensie zo veel als mogelijk te vermijden en zou het gericht moeten zijn op het over het voetlicht brengen van concreet ontwikkelingswerk van O-N. Het niet voldoende zijn van de reactie van O-N, alsmede een sterke suggestie van directe betrokkenheid van de directie bij deze voorvallen is voor mij reden u aan te schrijven in plaats van de directie.

Zelf ben ik meer dan 20 jaar donateur, waarvan de laatste 10 jaar bij notariële akte.

Met vriendelijke groet,

....................

Hier een aantal links:

http://www.dagelijksestandaard.nl/2009/11/17/oxfam-kwart-miljoen-euro-voor-nederlandse-tak-anti-israel-lobby/

http://hoeiboei.blogspot.com/2009/11/oxfam-novib-subsidieerde-de.html

http://hoeiboei.blogspot.com/2009/11/oxfam-novib-steunde-omgekeerde.html

http://www.oxfamnovib.nl/id.html?id=12723

Dit mailde ik op 17 november 2009 aan j.voorhoeve@raadvanstate.nl . Hoewel niet echt verbaasd dat ik geen antwoord of zelfs maar een bevestiging van ontvangst kreeg irriteert zoiets toch. Mocht iemand een beter werkend mailadres weten of een andere wijze van benaderen dan houd ik mij aanbevolen. Je kunt natuurlijk zelf ook een mail sturen.

De aflevering van/over Zizek in tegenlicht 11 januari levert de nodige inspiratie en discussiestof op. Ook al heeft hij voor mij toch ook iets van een clown. Zelf zal ik mij niet gauw een communist noemen. Daarvoor is die term te besmet en ook daarvoor al behoorlijk onduidelijk. Voor marxist wil ik nog wel doorgaan.

Degenen die over de (on)mogelijkheid van een nieuw echt radicaal links nog eens wat willen zeggen kunnen dat hier doen of ook op het bijbehorend VPRO-forum, hoewel het daar wat slapjes toegaat. Daarom hieronder de meest interessante reactie grotendeels gekopieerd, naar ik hoop zonder bezwaar van de auteur Jacob Roodenburg.

Wat betreft zijn kritiek op de bagatellisering door Z van de psychologische dimensie ben ik het enigszins met deze reageerdere eens, alhoewel Z het vooral in het ethische vlak trekt: "De oplossing is niet dat we van onze geldverslaving af moeten komen"  en "In deze crisis is het absurd om te verwijzen naar ethische waarden". "Het hoort bij het normale manier van het functioneren van het kapitalisme". Dit om de tegenovergestelde reden. Niet het  aperte antropologische nihilisme is het probleem maar juist het niet analyseren van de psychologische componenten vanuit zo'n standpunt. Het is een oude fout van het marxisme. Alleen maar denken in politieke en economische structuren.

Nietzsche en Kant lezen de krant. In dit pamflet loopt de filosoof Rob Wijnberg leeg in zijn zelf gebreide postmodernistische pakje. Op pagina 19 stelt hij al: "Ik ben een postmodernist in hart en nieren". En wel omdat "een alomvattend wereldbeeld" "per definitie onmogelijk is". Hoewel hij er nog bij roept dat dit "in filosofische zin" zo is, laat hij verder na om aan te geven hoe dit dan in praktische zin niet zo is. In zijn inleidende analyse laat hij duidelijk zien tot wat voor cynisme en nihilisme het gelijkschakelen van alle meningen en daarmee alle culturen leidt. En hoewel hij beweert dat zijn boek een bescheiden protest is tegen de vervlakking van de media onder de postmoderne demontage van de waarheid wordt maar zelden iets opgemerkt dat als het begin van zo'n protest gelezen kan worden.

Dat verwondert niet want als je een postmodernist in hart en nieren bent, dan kun je niet anders dan deze ontwikkeling met een zekere gelatenheid en mogelijk weemoed aanschouwen. Ook in het stukje over "Het zijn net mensen" van Joris Luyendijk komt hij niet verder dan een conclusie dat de journalistiek zich van haar aanspraak op waarheid ontdoet niet geloofd zal worden. En dat dat dus niet kan maar iets anders ook niet. Leuk hoor, zo'n paradox.

Als oplossing suggereert Wijnberg de gedachte van Rorty dat "men pal kan staan voor solidariteit door een wending van de theorie naar het verhaal". Solidariteit wordt dan "niet ontdekt door na te denken over ethische principes" maar door "de gevoeligheid voor het lijden van anderen te vergroten." Daarom moet Wouter Bos volgens RW nu een film maken van het partijprogramma. Zoiets als "the Inconvenient truth" van Al Gore. Hier komt een ernstige misvatting naar boven: Solidariteit is geen gevoel voor het lijden van anderen maar een wederzijds te ervaren afhankelijkheid. Daarmee is solidariteit ook geen product van het denken maar van praktisch handelen. Het soort medeleven dat wordt opgewekt door verhalen over zielige kindjes of dieren leidt meestal niet tot actie anders dan een gift aan een gironummer. Daarmee wordt niet gezegd dat er geen politiek zinvolle verhalen verteld of films gemaakt kunnen worden. Alleen zullen die het toch vooral moeten hebben van hun waarheidsclaims. Het is propaganda. Die kan waarheid bevatten maar het hoeft niet. Juist dan zal men behoefte hebben aan reflectie om de zin van de onzin te kunnen scheiden. Dat vergt wel wat meer inspanning dan reflecties over ethische principes.

Dit alles leidt af van de aanvangsstelling dat niet te bepalen is wat waarheid is en dat daarom elke mening even goed als een ander. Hier is RW met alle andere postmodernisten en multiculturalisten uitgegleden over een vrij simpele bananenschil. Omdat het waar is dat er geen alomvattend wereldbeeld is, is het nog niet waar dat er geen waarheid is. Of beter geformuleerd: dat de ene visie of mening over de wereld juister is dan de ander. Of nog beter: Dat we geen totale en absolute kennis hebben van de realiteit wil niet zeggen dat we er helemaal geen kennis van hebben. En dat er meerdere visies op de werkelijkheid mogelijk zijn wil nog niet zeggen dat die allemaal even goed zijn.

Tot wat voor vermaak dat kan leiden en een van mijn grotere ergernissen met dit boek is de manier waarop hij denkt Wilders c.s. denkt te kunnen bestrijden in "Het islamdebat of het verschil tussen mannen en vrouwen." en "Zachte sprekers hoor je niet"

Volgens hem gaat het om het verschil tussen "toonmatigers", die er op aandringen niet zulke harde woorden tegen de moslims te gebruiken en de "principiële vrijdenkers" die dat wel doen. Van een dergelijke omschrijving gaat de suggestie uit dat deze beiden het wel eens zijn over "de waarheid". Laten we zeggen: de islam is een gevaarlijke ideologie met fascistoïde trekjes. Men zou alleen van mening verschillen over de strategie. De "toonmatigers" willen de moslims niet voor het hoofd stoten teneinde ze niet verder van de maatschappij te vervreemden met de waarheid terwijl de principiële vrijdenkers daar geen probleem mee hebben. Onder andere omdat ze denken dat dat toch niet helpt. De toonmatigers worden gewaardeerd met een verwijzing naar een vondst van ene mevrouw Gillegan uit 1982. Die onderscheidt "ethiek van het recht" van "ethiek van de zorg". Volgens de tweede ethiek zouden de "consequenties de overhand krijgen over het principe". Zelf zou ik denken dat dit de deur open zet naar "het doel heiligt de middelen" en daarmee naar het Stalinisme. Maar erger is dat er maar één ethiek kan zijn: die zich baseert op rechtvaardigheid. Daarin kunnen prima rechtvaardige en onrechtvaardige gevolgen van een beslissing verwoord kunnen worden. Het lijkt meer op een truc om de tekortkomingen bij vrouwelijk aangelegde wezens op dit vlak ("maar hij is zielig!")  te verbergen onder een zogenaamde eigen ethiek. Zoiets als emotionele intelligentie.

Onder dit betoog over het verschil in toon gaat een afwijzing schuil van de stelling van de vrijdenkers. Met andere woorden: je mag de waarheid niet alleen niet zeggen  "als je doel de emancipatie van moslims is"  je mag hem ook niet denken. Het is gewoon niet waar dat de islam "een gevaarlijke ideologie is met fascistoïde trekjes" is. De zogenaamde toonmatigers zijn het gewoon niet eens met de principiëlen. Deze truc is niet verbazend voor een postmodernist die alle betogen even waar vindt. In deze lijn ligt ook het argument waarmee hij de toonmatigers straft: Omdat Wilders zich niet aan de regels houdt heeft het geen zin wat jullie doen want jullie spelen hem daarmee alleen maar in de kaart. Volgens RW "doet Wilders de grootste afbreuk aan de waarden die hij zegt voor te staan". Een dergelijke zin kan alleen uit de pen komen van iemand die het onderscheid tussen goed en fout niet meer serieus neemt. Wilders doet een soms minder geslaagde poging de vrijheid van meningsuiting te beschermen tegen een islam die haar visie als de enige ware aan de wereld wil opleggen.

Dit alles deed mij denken aan een stukje van Godfried Bomans. Wat denkt een meester ervan? uit de bundel Buitelingen:

“De Russische schaker Reshewsky had een vakje in zijn schaakbord uitgezaagd en weer met een scharnier op zijn plaats gebracht. Onder de tafel had hij nu een touwtje bevestigd, waaraan hij slechts behoefde te trekken om het vijandige stuk, dat zich op het vierkantje bevond, in een gewatteerd zakje te doen verdwijnen. Zijn tegenstander Euwe protesteerde bij de spelleider, die er de statuten op na sloeg, en jawel hoor, daar stond het: ‘Het heimelijk doen verdwijnen van stukken in een gewatteerd zakje onder de tafel is niet geoorloofd.’” 

Ofwel:  Men mag niet onder het mom van toonmatiging de stellingen van de tegenpartij zonder debat afvoeren.

Overigens staan er in "N & K lezen de krant" ook goede beschouwingen over sommige andere onderwerpen.

In het kerstnummer van de Groene Amsterdammer een artikel van Sanne Bloemink dat mij uit het hart gegrepen is omdat het eindelijk eens ingaat tegen de Amerikaanse cultus dat je kunt wat je wilt en dat het dus je eigen schuld is als het niet lukt.

Het blijkt dat er in de VS zelf aandacht voor komt door het boek van Barbara Ehrenreich:
Bright-sided: How the Relentless Promotion of Positive Thinking Has Undermined America

Een samenvatting door fragmenten uit het artikel (alleen toegankelijk voor abonnees):

... Het is tijd dat het doorgeschoten positieve denken wordt aangepakt. Met defensief pessimisme bijvoorbeeld. En soms een negatieve lunch.

... Deze ‘blame the victim’-thematiek werd een van de pijlers van Ehrenreichs nieuwste boek, waarin ze haar maatschappijkritiek nog een slag breder trekt. In Brightsided richt ze haar pijlen op het positieve denken, de ideologie die alle gelederen van de Amerikaanse samenleving inmiddels heeft doordrenkt en volgens haar fungeert als het nieuwe opium voor het volk. Het idee dat een individu alles kan bereiken als het maar positief genoeg denkt, ontneemt het zicht op grotere sociale, politieke en economische krachten achter armoede, werkloosheid en een gebrekkige gezondheidszorg. ‘Niet alles kan worden gerepareerd door een assertiviteitstraining.’

… ze ondekt dat het ‘blame the victim’-mechanisme niet alleen borstkankerpatiënten veroordeelt tot het uitbannen van verboden negatieve gedachten. Ze vertelt dat ze ondekt heeft dat  veel mensen wel eens te horen hebben gekregen dat ze te negatief zijn op hun werk.

…Het simpele zelfhulpboek Who Moved My Cheese? werd bijvoorbeeld een enorme hit. Het succes werd vooral veroorzaakt doordat het boek op grote schaal door bedrijven werd ingekocht en gedistribueerd aan (ex-)werknemers. In het boek werd hun op eenvoudige wijze uitgelegd dat het geen zin heeft om te zeuren over tegenvallers, zoals een ontslag, net zoals het geen zin heeft voor een muis om te lamenteren over kaas die plotseling is weggenomen. Een muis zeurt niet, maar gaat direct op zoek naar nieuwe kaas. De ontslagen werknemer wordt aangespoord om hetzelfde te doen. Dergelijke boeken hielpen bedrijven om mensen te ontslaan zonder op al te veel weerstand te stuiten en tegelijkertijd werden ze gebruikt om de achtergebleven werknemer te motiveren om nu het werk te doen dat eerst door twee of drie mensen werd gedaan. Ehrenreich: ‘Het is een geweldige vorm van sociale controle. Je vertelt iemand die net zijn baan is verloren, zijn bron van inkomsten, zijn ziektekostenverzekering: dit is helemaal niet erg. Je moet hier juist dankbaar voor zijn.’

… Het positieve denken kenmerkt zich door het idee dat een gedachte de werkelijkheid kan beïnvloeden. Door een bepaalde uitkomst te visualiseren, krijgt die vanzelf ook gestalte. Dit magische denken is de hoofdmoot van de seculiere zelfhulpindustrie, maar volgens Ehrenreich tevens de kernboodschap van de megakerken in de Verenigde Staten. Er is weliswaar een grote groep christenen die dit weerzinwekkend vindt, maar hele onderdelen van het evangelische christendom zijn niets meer dan positief denken met wat religieuze taal er doorheen gemixt. ‘Deze God wil dat je mooie dingen hebt, dat je rijk wordt. Wat heeft dit nog te maken met het verhaal van lijden en verlossing, waarom ik dacht dat het draaide in het christendom?’ vraagt Ehrenreich zich af.

… In Brightsided opent Ehrenreich de frontale aanval op de wetenschap van de positieve psychologie. In het bijzonder richt ze haar pijlen op een van de kopstukken van de academische positieve-psychologiebeweging: Martin Seligman, voorzitter van het Positive Psychology Center, ex-voorzitter van de American Psychology Association en schrijver van het boek Authentic Happiness. Ze gebruikt daarbij onder meer het werk van Barbara Held, een professor in de psychologie aan Bowdoin College en een uitgesproken criticus van Seligman en de positieve psychologie. Zij schreef het boek Stop Smiling, Start Kvetching (2003) en maakt deel uit van een select groepje wetenschappers dat Ehrenreich tijdens het schrijven van haar boek bij elkaar bracht. Held bedacht de naam voor dit groepje: de ‘Negateers’, wetenschappers die kritisch staan tegenover de heersende consensus over positief denken. Ze komen eens in de zoveel tijd bij elkaar voor vrolijke ‘negative lunches’.

... Mensen die zichzelf niet zo makkelijk kunnen veranderen, kunnen hun hart ophalen bij Brightsided. Wat een opluchting: ontslag hoeft niet langer een uitdaging te zijn, ziekte geen geschenk, en verlies van een geliefde geen groeimoment. Het kan gewoon zijn wat het is: een tegenslag.

Misschien ook leuk om eens te bekijken: http://ehrenreich.blogs.com/

Velen beschouwen het tot stand gekomen net volwassen geworden individu als een onbeschreven blad dat in de wereld wordt geworpen; daar andere mensen ontdekt en dan is lekker gaat zitten nadenken welke normen en waarden het zal kiezen. Maar het is andersom: het onbeschreven mensenkind komt in een wereld vol andere mensen ideeën, normen en waarden. Het lege blad wordt tijdens het aanleren van de taal meteen beschreven door de opvoeders en leermeesters.

Deze bijgebrachte normen en waarden drukken een belangrijk stempel op de persoonlijkheid. Het is mogelijk later andere normen en waarden aan te nemen maar dat kost een aanzienlijke inspanning en heeft ook persoonlijke consequenties. Je zult je gedrag er mee in overeenstemming moeten brengen en daarmee als persoon veranderen.

Het is ook datgene waar het onder andere bij "kutmarokkanen" mis gaat. Zij zijn grootgebracht met de norm dat voor alles wat buiten hun groep valt geen normen gelden en deze (non-)mensen bestolen, bespuugd, gemolesteerd en eventueel gedood mogen of zelfs moeten worden. Het achteraf heropvoeden is een moeizame zaak. Hun persoonlijkheid is te verkeerd in elkaar gezet.

(Uit een discussie met Peter Louter)

Een groot deel van de wereldgeschiedenis was fysieke macht, onderwerping en strijd het uitgangspunt. Eerst van mens tot mens, daarna van groep tot groep, van staat tot staat, van rijk tot rijk. Het was een gegeven dat geërfd werd van de menselijke dierennatuur en zo onderdeel werd van de maatschappelijke verbanden waarin hij zich organiseerde. Vrede betekende wel een tijdelijk einde van de strijd maar vooral omdat de overwonnenen zich hadden neergelegd bij hun nederlaag of in het ergste geval totaal waren afgeslacht. Het behoren tot een groep of staat betekende niet dat men binnen de groep als gelijkwaardig werd beschouwd.  Men was vaak in meerderheid onderworpen als slaaf of lijfeigene of werd op andere wijze blootgesteld aan de willekeur van de heer. Zo af en toe waren er verlichte despoten die iets minder hardhandig te werk gingen. Of gingen de machtigen als collectief iets minder ruw met elkaar om. Er konden dan culturen ontstaan die meer oog hadden voor andere omgangsvormen. Er waren godsdiensten en andere morele leiders die een zeker fatsoen predikten. Ook waren er zeer geïsoleerde gemeenschappen die in een soort communistische vrede konden leven. Dan had je het wel gehad.

Pas met de opkomst van het christendom en de daaruit voortkomende verlichting begon het idee van zoiets als burgerschap enige gestalte te krijgen. Praktisch gesproken is er pas vanaf de Franse Revolutie sprake van werkelijke vooruitgang in dit opzicht. Toen werd ook het begrip wereldburger langzaam zichtbaar. Pas anderhalve eeuw later, na de tweede wereldoorlog, wordt dat min of meer de norm voor en binnen een groep staten die we nog steeds met “het westen” aanduiden.

Een van de grootste misvattingen die hierover bestaat is dat omdat “wij” dit de norm vinden “zij” dat ook vinden of nog erger: dat omdat wij dat vinden iedereen automatisch wereldburger is. Overal ter wereld zijn er nog belangrijke resten aanwezig van de voorgaande periode waarin men nogal verschillende normen aanlegt voor wie tot de groep behoort en wie daarbuiten valt. Het is niet alleen onwenselijk om iedere bewoner van de planeet tot wereldburger te verklaren, het is gevaarlijk.  Men geraakt in onmacht om zich te verweren tegen gevaar van buiten indien men dat buiten ontkent. Het kan dan heel makkelijk gebeuren dat het kleine beetje beschaving dat we verworven hebben wordt weggespoeld.

Er is een groep mensen die zich alhier onder leiding van hun hoofdman professor M.Haai manifesteren en die zich er sterk voor maakt om deze norm toch aan de werkelijkheid op te leggen. En ons zo aan ongekende rampspoed bloot wil stellen uit naam van "de rechtvaardigheid". Iedere westerling wordt door hun persoonlijk aansprakelijk aansprakelijk gehouden voor ieder onrecht dat een oosterling ooit is aangedaan. Deze westerling mag dan de mond gesnoerd worden om wat dan ook over misstanden,  fouten of anderszins kritisch te beschouwen toestanden bij de oosterling te zeggen.

Eenieder die de nobelheid van de wilde of zijn geschiktheid voor het wereldburgerschap ook maar in de geringste mate in twijfel trekt is een verzameling drogredenen, een pathologische leugenaar, een racist of misschien wel een fascist en moet onmiddellijk worden afgemaakt.

Voor het geval je het met bovenstaand niet eens bent uit ik hun strijdkreet: "Bewijs het!"

Ik bezondig me nog maar zelden aan blogs over het VK-blog of ander metagebeuren. Maar nu moet het toch even. In de hoop dat de goden (dwz de opvolgers van GJB) mijn gebed zullen verhoren. Moet dan maar meteen wat harder:

HEF DE GROEPEN OP.

EN WEL ONMIDDELIJK.

EN DOE IETS AAN DE TAGS.

Waarom dit alles. Als testblogger was ik al uitermate sceptisch over de idee van groepen. Helemaal zoals het ingevuld werd, waarbij iedereen er een op mocht richten en die naar eigen inzicht bestieren. Ik vond tags beter en voldoende. (Die zijn inmiddels ook om zeep geholpen door een gebrek aan moderatie, omdat ze onderaan de pagina staan en niet meer samen met tabs gebruikt kunnen worden). Ik heb toen mijn positie als eersteling misbruikt om een aantal groepen op te richten waarbij ik me oorspronkelijk voorgenomen had daar enige moderatie op te verrichten. Ik meen dat ik een paar maanden geleden een enkele bijdrage heb verwijderd. Pas kort geleden kwam ik er achter dat ik daardoor een heus blog naar mijn kop heb gekregen. Zeer vereerd Ina. (NB Reacties hier die daar nog op terugkomen worden verwijderd). Dat schijnt dan weer aanleiding te zijn om dan maar een eigen groep op te richten.

In een kennelijke vlaag van verstandsverbijstering ben ik lid geworden van Recht en Onrecht. Met het vaste voornemen daar een stevige bijdrage te leveren. Daar is het nog niet van gekomen. Toen ik een paar dagen geleden een kijkje ging nemen of er nog wat interessants in stond werd ik onaangenaam getroffen door een aantal artikelen waarin hier of daar het woord "recht" in voorkwam maar die daar eigenlijk zelfs zijdelings niet over gingen. Ik heb hier moderator Aad Verbaast over aangeschreven die vrolijk meldde dat hij geen enkel probleem zag. Het waren maar een soort tags zei hij. Hij had zelf een bijdrage in de groep staan die bij maar liefst 10 groepen stond aangemeld. Het leek mij gewoon een buitenlandse politieke beschouwing:
http://www.vkblog.nl/bericht/288023/China_graaft_zich_in_in_Afrika

Ik heb het vermoeden dat het een poging is om zo vaak mogelijk in de groepenbalk op de voorpagina te komen of in de lijst "populaire groepen" terecht te komen.

Afijn; tijd om te roepen: "Zo. En nou is't klaor" (Koefnoen)

Dit spreekwoord in de serie goed en foute spreekwoorden heb ik zelf verzonnen vrees ik.
Ongeveer net zo verleidelijk als het is om als je een hamer hebt overal een spijker in te zien is dit omgekeerd ook. Je wilt graag laten weten hoe je iets doet en waar je het vandaan hebt. Dit komt de begrijpelijkheid en overtuigingskracht meestel niet ten goede. Evenmin als de wetenschap dat je een hamer gebruikt hebt de kwaliteit van de ingeslagen spijker ten goede komt.

Dit willen laten zien dat je een boek gelezen hebt komt helaas vaak voor. Zo komt het voor dat men het verspreiden van goede of foute ideeën onder mensen denkt te kunnen verklaren door te spreken van een "meme" in plaats van "idee". Inderdaad staat "meme" voor iets meer dan voor "idee" maar het is vele malen beter om, als dat tenminste in het betoog van belang is, nauwkeurig te omschrijven hoe dat idee zich verspreid dan om er het woord "meme" op te plakken. Zo ken ik ook geschriften waarin belangrijke hoofdstukken zijn ingeruimd voor discussies over de filosofie van X die als methode gebruikt is. Ik wil me daar pas in verdiepen als ik de toepassing daarvan in dat geschrift geslaagd vind en mij de vraag stel hoe de auteur dat allemaal bedacht heeft. Meer iets voor een bijlage of verwijzing.

Overigens houd ik mij aanbevolen voor verbetering van dit spreekwoord.

Vorige afleveringen in de serie goed en foute spreekwoorden:

Alles lijkt een spijker

Ach zo mevrouw Tonkes. Volgens u schort het aan trots op democratie.(*) Maar hoe kan ik trots zijn op een democratie waarvan steeds duidelijker wordt dat het een gesloten kaste wordt van bestuurders, vertegenwoordigers van belangenverengingen, onderzoekers, adviseurs, mediapersonen en ambtenaren die elkaar bezig houden in een ondoorzichtig spel. Waarbij vaak duidelijk wordt dat persoonlijke ambitie en voordeel een grotere rol speelt dan eerlijk afgewogen democratische besluitvorming.

Democratie is het meest wezenlijk te behouden en verbeteren aspect van onze samenleving. Maar op haar huidige stand kan ik niet trots zijn. Voor een gewone burger die niet deel uitmaakt van bovengenoemde kaste zijn er een aantal manieren om te proberen deel te nemen aan de democratie:

Stemmen bij verkiezingen is de simpelste mogelijkheid en staat bekend als passieve deelname. Als iedereen op een vertegenwoordiger kan stemmen die zijn ideeën in voldoende mate en adequaat vertegenwoordigt is er weinig reden om anders dan door stemmen deel te nemen aan de politiek. Er is ook geen reden om zich dan met allerlei inspraak en ander getut in te laten. Als de overheid het laat afweten zou bij adequate vertegenwoordiging in de controlerende organen geen actie van de burger nodig moeten zijn. De overheid moet zijn werk goed doen en de democratisch gekozen organen moeten dat goed controleren. Werkt dit dan is er alle reden om trots op de democratie te zijn en dit zal blijken uit hoge opkomstpercentages, een behoorlijke kiezers-trouw en een kwalitatief voldoende aanwas van mensen die vertegenwoordigende functies op zich willen nemen.

Werkt dit niet dan zal men op één of andere manier moeten doordringen tot de vertegenwoordiging, hetzij doordat de mening wordt gehoord of doordat men daar in persoon plaatsneemt om het beter te doen. Dit kan door

- Op één of andere manier in contact treden met vertegenwoordigers om die van een eigen punt te overtuigen.

- Je mening op een gezaghebbende manier in de media krijgen.

- Actief worden in een politieke partij en daar je punten in programma omgezet krijgen.

- Carrière maken in de politiek.

Op dat moment is er in zekere zin al een soort tekort in de democratie. Maar als dit werkt en daarmee de gewenste correctie tot stand komt is er nog steeds alle reden tot tevredenheid.

Deze mechanismen lijken echter behoorlijk stuk en dolgedraaid. Ik spreek hier uit persoonlijke ervaring die ik vrees met velen te delen. Op dat moment dreigt de democratie ten onder te gaan en moet de beuk er in. Hoe en op welke manier dat weet ik ook niet precies maar ik kan even niet trots zijn op de democratie.

(*) Column Tonkes VK 11/11/2009 "Onbeantwoorde bestuurlijke liefde", nog niet op opinie te zien

Ik ken ze lang niet allemaal: de platen/cd's van Frank Zappa / Mothers of Invention. Maar een stuk of 15 moet ik er bij elkaar toch wel gehoord hebben. Daarvan vind ik "We're only in it for the Money" (1968)  de beste. En het zou me verbazen als er een betere was die ik nog niet gehoord heb.

Enigszins ontleend aan wikipedia: 

Het album drijft de spot met vele kanten van de cultuur van eind jaren 60. Vooral de hippies moeten het ontgelden naast de kleinburgelijke bewoner van de suburbs en de Amerikaanse vrouwen in het algemeen.

Het stond in de lijst van the "Best Psychedelic Albums of All Time."van Q magazine 2003

En staat 296 op de Rolling Stone lijst van the 500 beste albums. In 2005 was het één van de  50 opnames die werd uitverkoren om aan de National Recording Registry te worden toegevoegd.

Waar wikipedia over zwijgt is het bijzondere laatste nummer "The Chrome Plated Megaphone of Destiny". Op de hoes staat (herinner ik mij) dat voordat dit nummer afgespeeld wordt eerst "In der strafkolonie" van Franz Kafka gelezen moet worden. Inderdaad wordt de "muziek" nog veel beklemmender als men daaraan denkt.

Aan deze vrouwonvriendelijke songs beleef ik nog steeds plezier:

Harry, You're A Beast

I'm gonna tell you the way it is

And I'm not gonna be kind or easy

Your whole attitude stinks, I say

And the life you lead is completely empty

You paint your head

Your mind is dead

You don't even know what I just said

THAT'S YOU: AMERICAN WOMANHOOD!

You're phony on top

You're phony underneath

You lay in bed & grit your teeth

MADGE, I WANT YOUR BODY!

HARRY, GET BACK!

MADGE, IT'S NOT MERELY PHYSICAL!

HARRY, YOU'RE A BEAST!

Don't come in me, in me

Don't come in me, in me

Don't come in me, in me

Don't come in me, in me

MADGE, I . . . MADGE . . . I COULDN'T HELP IT . . .

I . . . DOGGONE IT!

Dit gaat naadloos over in "What's the ugliest Part of your body?" zodat er niet getwijfeld kan worden wie met die "your" bedoeld wordt.

What's the ugliest
Part of your body?
What's the ugliest
Part of your body?
Some say your nose
Some say your toes
(I think it's your mind)
But I think it's YOUR MIND
(Your mind)
I think it's your mind, woo woo

Moet ik nu naar de psych? Och… zelf heb ik het gevoel dat er nog wel een kern van waarheid in zit.

Update: met dank aan Thera deze link: youtube

Genoeg communicatieadviseurs bij D66 kopte het parool van 2 november. Het gaat om de lijst voor de komende gemeenteraadsverkiezingen in Amsterdam.  Samenvattend:

Wat een armoe. Zouden er ook nog mensen tussen zitten die ergens verstand van hebben? Afijn, ik ging er toch al niet op stemmen.

Nog even wat reclame voor mijn vorige blog: De tweede schepping over Asimov's Foundation trilogie.

Ik ben nog een verklaring "schuldig" over de titel van mijn blog. Het is mijn vertaling van de titel van het derde deel van de "Foundation trilogie" (1950-53) van Isaac Asimov. In dat boek is het de aanduiding van een soort "raad van wijzen" die de opdracht hebben de historie van het galactische stelsel in zo goed mogelijke banen te leiden. In het Engels staat er "Second Foundation"  Het eerste deel,  "Foundation",  is een wereld die aan de rand van het oude galactische rijk wordt ingericht als kiem voor een nieuw galactisch rijk. Dit omdat het oude rijk ("Empire") met zekerheid te gronde zal gaan. Het is de bedoeling dat door deze ingreep de 30 000 jaar van barbarij die normaal op deze instorting zou volgen wordt ingekort tot 1000 jaar. "Fundering" roept in het Nederlands nauwlijks associaties op buiten de bouwsector. In de vertaling in het Nederlands is de "foundation" dan ook in de titel blijven staan. We zouden het "grondslag" kunnen noemen maar het probleem daarvan is dat dat meestal staat voor iets dat niet geschapen wordt maar een resultaat is van denken of onderzoeken (grondslagen van de natuurkunde). Ik vind gezien de strekking van de cyclus "schepping" het dichtste komen bij wat met "foundation" bedoeld wordt. Dit ook omdat het het product is van het denkwerk van een aantal mensen. Het is een creatie. Maar waar bij creatie toch gedacht wordt aan een voltooid product is dit juist de start van een ontwikkeling. Misschien zou "kiem" beter zijn. of "begin". Vanwege de bijbelse connotatie en het creatieve element heb ik voor "schepping" gekozen.

Mijn titel refereert aan het genootschap dat "Second Foundation" heet en dat een voortzetting is van de bedenkers van de (first) foundation, die deze schepping beschermen en zonodig proberen bij te sturen. Het hele plan van de foundation is gebaseerd op een wetenschap die "psychohistory" genoemd wordt en die niet zo heel veel overeenkomst vertoont met de inmiddels sinds de 70er jaren bestaande "echte" psychohistory. Zij baseert zich op het berekenen van reacties van mensen op gebeurtenissen en vooral op die momenten waarop die reacties een kritieke duw kunnen geven aan de verdere ontwikkeling van de geschiedenis. Een belangrijke voorwaarde voor deze wetenschap is dat zij buiten haar object om beoefend wordt. De mensen moeten onkundig blijven van het feit dat hun reacties berekend worden. Op het moment dat ze in hun reacties met het feit dat daarover wordt nagedacht rekening gaan houden is de wetenschap onmogelijk. Toch is bij de start van de foundation een soort van kennisgeving van het bestaan meegegeven. Deze dient als een mystieke en onkenbare godheid die op kritieke momenten een vorm van zelfvertrouwen verschaft. Alles dat daar bovenuitgaat vormt een bedreiging van het plan.

Dit genootschap opereert dus in het verborgene. Maar na het optreden van een afwijking in het plan zijn ze genoodzaakt direct in te grijpen en zo wordt hun bestaan gedeeltelijk onthuld. Ze moeten een methode verzinnen om die onthulling ongedaan te maken. Daarover gaat "Second Foundation". Het is vooral de werkwijze van het genootschap die tot mijn verbeelding spreekt. Ter illustratie dit gesprek tussen de "Eerste Spreker" en een aspirant:

Dit is de "Primaire Radiant". De Eerste Spreker bewoog zijn hand zachtjes over de zwart-glimmende kubus midden op het bureau. Er was verder niets te zien. … Na enige tijd werd een woud van formules in zwart, met af en toe een dun rood lijntje als een opvallend stroompje daardoorheen, weergegeven op de wanden. 

"Voordat je Sprekerschap bereikt", vervolgde de Eerste Spreker, "zul je zelf een bijdrage aan het Plan moeten leveren." … "Dit", zei hij, "is de mijne". De hele wand scheen om hem heen te dwarrelen. Een dunne rode lijn omcirkelde twee uiteenlopende pijlen en daarbij een flink aantal formules. Daartussen een serie vergelijkingen in rood. … "Het lijkt niet veel bijzonders." zei de Eerste Spreker

… "Hoe worden veranderingen aangebracht?" – "Met behulp van de Radiant. Je zult merken …  dat je formules nauwgezet worden gecontroleerd door vijf verschillende commissies; en je zal je bijdrage moeten verdedigen tegen voortdurende en genadeloze aanvallen. … Als hij die doorstaat zal je bijdrage aan het Plan worden toegevoegd.  De Radiant wordt op je geest afgesteld. Alle correcties en toevoegingen kunnen door gedachten worden overgebracht. … Het zal niet te zien zijn dat correcties en toevoegingen van jou zijn. In de hele geschiedenis van het Plan is er geen auteur bekend. Het is een creatie van ons allen.

Update: een link naar wikipedia over de foundation-trilogie

Ik betrap mij er de laatste tijd vaker op dat ik mij serieus afvraag wat ik zou doen als een groep Europese generaals een coup zou plegen. Ik merk dat ik me daarbij wel iets moois kan voorstellen. Ook iets lelijks trouwens. Ik ben overtuigd van de noodzaak van een federatief Europa met een echte regering en een echt parlement. Dat in één taal vergadert (ik vrees Engels). Met een eigen leger en buitenlandse politiek. Maar ook met lidstaten die een maximum aan eigen vrijheid behouden.

Daar zullen wat mij betreft niet meteen alle landen volwaardig deel van uit maken die nu lid zijn. Misschien zullen ook sommige grote landen gesplitst deelnemen en kleinere samengevoegd. Zodat Schotland en Beieren zelfstandig lid zijn en Luxemburg niet. Zoals het nu voortmoddert zie ik het niet gebeuren. Wellicht zou het een beetje opschieten als Denemarken, Nederland, Vlaanderen en Luxemburg zich bij de Bondsrepubliek zouden aansluiten. Maar dan nog.

Verder dromend probeer ik mij een wat concreter scenario voor te stellen. Allereerst zullen er één of meer aansprekende personen naar voren moeten treden die de zaak trekken. Ik kan nu alleen Rasmussen verzinnen. Die zit daarvoor ook al in een handige positie. Daarnaast zal er meteen een overgangsprogramma gepubliceerd moeten worden naar een nieuwe democratische toestand. Daarvoor zal ongeveer twee jaar nodig zijn. Er zullen eisen gesteld moeten worden aan de deelnemende staten. Zodat bijvoorbeeld een figuur zoals nu in Italië niet tot de mogelijkheid behoort. De aparte aanduiding van "Euro"  in het Grieks verdwijnt uiteraard onmiddellijk van onze biljetten. Belangrijker is het tot stand brengen van een Europese grondwet. Verkiezingen voor een constituerend Europees parlement kunnen direct worden uitgeschreven.

Van welke landen zullen de legers een dergelijke coup moeten steunen? En hoe zullen landen waarvan de legers niet meedoen zich opstellen?  Frankrijk en Duitsland lijken mij in ieder geval noodzakelijk. En misschien ook wel voldoende.  Als Engeland niet meedoet zal dat waarschijnlijk ook het einde van het lidmaatschap betekenen.

Hoe zal de coup er in de praktijk uitzien? Ik mag hopen dat er geen tanks door de straten van Brussel hoeven te rollen. Ik denk eigenlijk dat er helemaal geen wapens aan te pas hoeven te komen. Op een dag dat de Europese regeringsleiders weer eens een onderonsje in Brussel hebben maakt Rasmussen daar zijn opwachting en verzoekt de heren vriendelijk naar huis te gaan met bovengenoemde boodschap. Het lijkt mij niet waarschijnlijk dat, indien er meteen een uitzicht op een democratie geboden wordt er op grote schaal gevechten al of niet met of tussen legers zullen uitbreken. Ik vermoed dat er nog wel meer mensen zijn die een zeker enthousiasme kunnen opbrengen.

Je hebt goede en foute spreekwoorden. Eerst wilde ik één stuk schrijven waarin ze allemaal aan de orde komen. Omdat ik er tot nu maar vijf verzameld heb die bovendien stuk voor stuk een aparte beschouwing waard zijn begin ik met:

"If all you have is a hammer, everything looks like a nail"

"Als je alleen een hamer hebt lijkt alles een spijker."

De oorsprong van dit spreekwoord is niet helemaal duidelijk. Het is mogelijk "traditional" maar wordt ook toegeschreven aan Maslov: “I suppose it is tempting, if the only tool you have is a hammer, to treat everything as if it were a nail.”  Abraham Maslov, 1966). En natuurlijk is er het fameuze "If I had a hammer" (Lee Hays and Pete Seeger, 1958) als mogelijke bron van die gedachte. Ik heb zelf de neiging om het nog iets aan te passen tot:

"Als je een hamer hebt lijkt alles een spijker."

Deze vorm maakt het versimpelingsmechanisme nog wat duidelijker. Immers: als je alleen een hamer hebt dan kun je daar niet zo veel aan doen, maar als je op het moment dat je een hamer oppakt alles als een spijker gaat zien is dat veel erger. Je zou misschien de hamer wel kunnen neerleggen maar het werkt zo handig om alles als een spijker te zien.

Ik associeer dit spreekwoord allereerst met mensen à la van Thijn, die al gauw ergens een racisme of fascisme in zien, maar marktfundamentalisten komen ook zeker in aanmerking. Eigenlijk kunnen alle   monomaan toegepaste denkwijzen er mee geduid worden. Je moet nog oppassen dat je het niet op zichzelf gaat betrekken. Het wordt in de Engelstalige wereld redelijk vaak gebruikt. Als je in het Nederlands Googlet kom je het maar weinig tegen.

Dit is een "goed" spreekwoord, omdat het mensen wijst op een kortzichtige en ééndimensionale kijk op de wereld. Goede en foute spreekwoorden zijn geen gewone spreekwoorden die de werkelijkheid beschrijven, zoals "hoge bomen vangen veel wind", maar spreekwoorden die bij gebruik een effect zouden kunnen hebben op de werkelijkheid. Ik denk niet dat "Spijkers op laag water zoeken" en "De spijker op zijn kop slaan" tot deze categorie behoren.