Ayaan Hirsi Ali wordt deze week door Leidse studenten geïnterviewd. Ik hoop dat er geledenheid zal zijn tot het stellen van zeer kritische vragen, over haar nauwe politieke relatie met Wilders, en haar liefde voor het  American Enterprise Institute.

Zowel in haar nieuwe boek “Nomade” alsook in een Volkskrant-interview in het magazine van 13 maart spreekt Ayaan zich vol liefde uit over de hawken van het AEI, de ‘grote broer”(Bart Jan Spruyt) van de Leidse neoconservatieve Edmund Burke Stichting.

Hirsi Ali: ‘Cheney’s vrouw Lynne is een collega van me bij het American Enterprise Institute. Zij zijn vrienden van me geworden.’ [Uitdagende blik] : ‘Ik kan alleen melden: Cheney is een ontzettend lieve man. Erg slim en beleeft. Als je binnenkomt, staat hij op. Hij praat heel zachtjes.’

Ik ben blij voor Ayaan dat Cheney aardig overkomt en zachtjes praat.

Maar toch ik hoop dat zij in het nieuwe interview een paar kritische opmerkingen zal maken over haar geliefde AEI.

“Het American Enterprise Institute is een uiterst invloedrijke denktank. Dit is de intellectuele thuisbasis van Dick Cheney en superhavik Richard Perle, die het Pentagon in de aanloop naar de invasie van Irak van advies diende. Hier wordt gesproken en gepubliceerd over de 'democratische dominotheorie', 'boeven- staten' en het 'morele recht om wraak te nemen voor 11 september en de daders te achtervolgen'. Dit is een bolwerk van de zelfbewuste macho's van de buitenlandse politiek. Het podium dat president Bush koos om te verkondigen dat uit de as van de bombardementen een vrij en vredelievend Irak zou opstaan.” (Algemeen Dagblad, 16-5-2006)

“Het conservatieve American Enterprise Institute in Washington DC sponsorde in 2000 een conferentie over 'een Amerikaanse nationale discussie over de rol van dit land op het wereldtoneel', een discussie die belangijker werd geacht dan de discussies die plaatsvonden na de wereldoorlogen. 'Voor de derde maal in een eeuw', zo stelde het instituut, 'bezinnen de VS zich op hun plaats in de wereld.' Volgens de AEI gaat het hier om de Amerikaanse soevereiniteit: 'de mate waarin de Amerikaanse vrijheid van internationaal handelen en het eigen interne bestuur - de eigen soevereiniteit en constitutionele orde - door internationale organisaties en afspraken mogen worden beperkt.'
[…] Conservatieven van het AEI nemen stelling tegen wat zij zien als de progressieve voorkeur voor multilaterale internationale afspraken waarmee de VS door het buitenland aan banden worden gelegd. […] Op politiek gebied maken de conservatieven zich druk over het multilateralisme van de VN “ (Willem Pfaff, de Volkskrant 24-5-2000)

Ian Buruma: “Zelden - misschien nooit - in de Amerikaanse geschiedenis heeft een groep intellectuelen zoveel invloed uitgeoefend op het beleid van hun land als de neoconservatieven, verbonden aan organisaties zoals het American Enterprise Institute, waar Ayaan Hirsi Ali nu haar plaats heeft gevonden. Zij hebben toegang tot het Witte Huis van president Bush, het Pentagon, en het kantoor van vicepresident Cheney. En toch gedragen zij zich als een marginale groep, die voortdurend gebukt gaat onder het politiek correcte juk van het zogenaamde 'liberal establishment'.” ( NRC 7-10-2006)

Guido Derksen vat het programma en de huidige samenstelling van het AEI samen als volgt: “Deze denktank is gevuld met reborn christians, Bush-getrouwen, felle tegenstanders van homohuwelijk, abortus en euthanasie, hardcore neocons en haviken. […] Bijvoorbeeld Karl Zinsmeister, assistent van George W. Bush, en Lynne Cheney, de vrouw van vice-president Dick Cheney. Of  David Frum, oud-tekstschrijver van president George W. Bush. En de oerconservatieve Newt Gingrich, van 1995 tot 1999 leider van de Republikeinen in het Huis van Afgevaardigden. Jeane Kirkpatrick, nóg conservatiever, en onder Ronald Reagan permanent VS-afgevaardigde in de VN.

Ook op de loonlijst bij het AEI […]  Richard Perle, bijnaam 'Prince of Darkness', voormalig onderminister van Defensie onder Reagan en een van de architecten van de oorlog in Irak. Eveneens een interessante collega […] is Charles Murray.
Murray publiceerde in 1994 met Richard Herrnstein The Bell Curve; Intelligence and Class Structure in American Life. In deze controversiële studie zet Murray nauwgezet uiteen dat er wetenschappelijk aantoonbare etnische en raciale verschillen in intelligentie zijn. Zo zijn negers volgens Murray gemiddeld dommer dan blanken. Ook betoogt hij dat mensen vooral vanwege hun lagere intelligentieniveau in de onderklasse terechtkomen, en niet vanwege raciale of sociale achterstellingen.” (de Volkskrant, 30-8-2006)

De Amerikaanse jurist John Yoo, verbonden aan het AEI heeft in de VS de juridische grondslagen gelegd voor het plan dat van terrorisme verdachten zonder vorm van proces kunnen vastgehouden worden. Hij was de openlijkste en felste tegenstander van de anti-martelwet van de Republikeinse senator John McCain. Vindt dat folteren pas martelen mag heten als een orgaan van een ondervraagde definitief is beschadigd. ( Het Parool, 27-5-2006).

Ook Irving Kristol, lovend door Bart Jan Spruyt en Michiel Visser aangehaald[1] als auteur van Neoconservatism. Autobiography of an idea (1995)  is nog steeds ( augustus 006) verbonden aan het AEI.

Ex-Pentagon medewerker Michael Ledeen, schrijver van The war against the terror masters is een van de huidige AEI-profeten en een echte revolutionair.

“ ‘Stabiliteit is een Amerika onwaardig doel. Er zit niets anders op: wij moeten de democratische revolutie voltooien.' Tegen The American Prospect zei Ledeen: 'Dit kan de oorlog blijken te zijn om de hele wereld opnieuw in te richten'.” (NRC 22-3-2003)

Ben Wattenberg, nog steeds fellow van het AEI, heeft al in 1990  een opmerkelijk boek geschreven, The First Universal Nation. “Onthoud over ons streven dit: Een unipolaire wereld is een goed idee mits Amerika de uni is.” ( NRC 1-11-1990)

Sommige invloedrijke intellectuelen hebben het AEI inmiddels verlaten, en hebben vaak carrière gemaakt in de regering Bush.

De neoconservatieve ideoloog John Bolton zat in het bestuur van het AEI. Hij beweerde “ dat 'er niet zoiets als VN bestaat'. Als staatssecretaris keerde hij zich tegen verdragen om spreiding van chemische wapens en kleine vuurwapens te voorkomen.” ( Het Financieele Dagblad, 8-3-2005)

“[Het] apocalyptisch wereldbeeld, waarbij Amerika door God is aangewezen om de wereld van het kwaad te verlossen, spreekt Bolton wel aan. “ (Trouw, 11-3-2005) . Het apocalyptisch wereldbeeld delen ayaan en de Leidse Burkianen met hun Amerikaanse vrienden, net als de afkeer van de VN.

Ook Dinesh D'Souza, auteur van The End of Racism (1995) had een onderdak bij het AEI gevonden. “De benarde positie van met name de zwarte onderklasse, betoogt hij, is puur het gevolg van morele slapte en sociaal disfunctioneren”;  “aan racisme en discriminatie zou het niet liggen, en evenmin aan een gebrek aan huisvesting, banen en scholingskansen. Bron van alle kwaad is volgens The End of Racism de door de antropoloog Franz Boas (1858-1942) geformuleerde opvattingen over cultureel relativisme.“ (Thomas Bersee, NRC 9-12-1995) Het echo van deze meningen over de onderklasse komt men bij de Leidse Burkiaan Kinneging tegen; en Franz Boas als de oervader van alle kwaad komt men ook bij Paul Cliteur tegen. [2]  “[ D'Souza] behoort tot de nieuwe generatie neo-conservatieve denkers, die met ambitieuze, spraakmakende boeken het maatschappelijk debat aanjagen en daarmee voor veel commotie zorgen”[3] – en de Leidse Burkianen wandelen in zijn voetspoor. Burkiaan Cliteur haalt  in het voetspoor van Pim Fortuyn) D'Souza instemmend aan omdat deze de anti-decadentie discours van de moslimfundamentalisten hoog waardeert![4]

Ayaan Hirsi Ali en de Leidse Burkianen wandelen ook in het voetspoor van de prominente conservatieve intellectueel, oud-rechter en hoogleraar Robert Bork (70), verbonden aan het AEI. Bork is geobsedeerd door de 'generatie van zestig'. In zijn boek Slouching Towards Gomorrah (1996) […] geeft hij haar de schuld van de neergang van de Westerse cultuur, die hij meent waar te nemen.”  (Menno de Galan, NRC, 2-8-1997)

Het waren de denkers van het AEI die al een paar dagen na 9/11 met het inmiddels als onzinnig en rampzalig bewezen idee kwamen, dat Al Qaeda en  Saddam samen werkten, en Saddam daarom wegmoest. Bert Lanting in de Volkskrant, 20-9-2001: “Volgens Richard Perle, voorzitter van de adviesraad voor het defensiebeleid, moet het omverwerpen van het Iraakse bewind zelfs 'een van de voornaamste doelen' van de oorlog tegen het terrorisme worden.
Een van de voornaamste pleitbezorgers van actie tegen Irak is Laurie Mylroie van het conservatieve American Enterprise Institute. Volgens haar steunt Irak Al Qa'ida, het terroristische netwerk van Osama bin Laden, met geld en advies. 'Wij zijn in oorlog met Irak. We moeten van Saddam Hussein afkomen.' Naar haar mening is Bin Laden niets meer dan een stroman van de Irakees.”

Het AEI groeide uit “tot een tekenkamer van radicaal neoconservatisme. Vooral over belastingpolitiek en de gewenste verhoudingen in de wereld wordt onbekommerd vooruit gedacht. De ideologische redeneringen die Oorlog tegen Irak wenselijk, ethisch verantwoord, militair een peulenschil en politiek een buitenkans maakten, kwamen in de afgelopen maanden steevast van de sterke-koffie-ochtenden van het AEI.” (NRC, 23-4-2003)

Bart Jan Spruyt over de aanwezigheid van de AEI-Amerikanen (“The New Atlantic Initiative”)  op de Burke- conferentie in mei 2005: "De angst groeit in kringen van conservatieve Amerikaanse denktanks dat de VS Europa als bondgenoot aan het verliezen zijn. Europa islamiseert, menen ze. Dat Spanje na de aanslag van islamitische terroristen in maart vorig jaar voor een sociaal-democratische regering koos, is voor hen een belangrijk bewijs dat Europa er niet voor is om moslims te dwingen zich de Westerse waarden en normen eigen te maken." (NRC, 21-5-2005)

Deze bewoordingen herhaalt AHA bijna letterlijk in haar boek “Nomade”.

Het AEI is definitief méér dan een lieve club van aardige mensen.

[1] Zie Spruyts en Visser overzichtsartikel over neoconservatisme, Amerika bombardeert het Kwaad weg, de Volkskrant , Reflex, 19-4-2003.

[2] Paul Cliteur, Weg met het cultuurrelativisme, In: Jaffe Vink, De terugkeer van de geschiedenis. Cliteur neemt het in dit artikel op voor de sociaal-darwinist Herbert Spencer.

[3] Oscar Garschagen, de Volkskrant, 8-6-1996.

[4] Pim Fortuyn en de multiculturele samenleving, In: Civis Mundi , vol. 43 (2004), afl. 2, p. 82

Ik was net een blog aan het voorbereiden over Ayaan Hirsi Ali versus Wientjes, toen ik zag dat Bert Wagendorps huidige column niet alleen de inhoud van mijn Cohen-column van gisteren herhaalde, maar ook mijn plannen voor mijn huidige blog voorwegnam (lees zijn column op mijn blog van gisteren).

Ayaan Hirsi Ali betoogde in de NRC van zaterdag, dat Wilders is geen fascist of racist is . “Hij is gewoon goed voor Nederland”aldus Ayaan.

Hirsi Ali blijft zichzelf trouw. In 2004 had zij samen met Wilders de “liberale jihad”afgekondigd, en gezegd dat burgerlijke vrijheden hiervoor moeten wijken. Nu schrijft zij:

“Dankzij Wilders kunnen mensen hun woede over de verkeerde aanpak van immigratie en islam kanaliseren, in plaats van te rebelleren en te kiezen voor geweld.”

“Er was een tijd dat Nederland gold als een van ’s werelds meest tolerante en geordende maatschappijen. Inmiddels spreken de Holland-watchers in Amerika bestraffend over allerlei vormen van intolerantie, zoals de discriminatie van immigranten en een groeiend antisemitisme.

Tegen deze achtergrond wordt de opkomst van Geert Wilders bezien. Ik krijg voortdurend dezelfde vragen over Wilders: wie is hij? Is hij een racist? Kan hij regeren?
Wilders is geen racist en ook geen fascist, leg ik dan naar beste vermogen uit. Hij is goed voor Nederland, omdat mensen die kwaad zijn over de systematisch verkeerde aanpak door de gevestigde partijen van vraagstukken als immigratie en islam, hun woede kunnen kanaliseren door op hem te stemmen in plaats van te rebelleren of, nog erger, een gewelddadige confrontatie met radicale islamitische groeperingen aan te gaan.”

Later schrijft Ayaan: “En ten slotte zijn alle drie de grote partijen in de vier grote steden van Nederland afhankelijk van moslimstemmen.[…. ] de Nederlandse politieke partijen, die afhankelijk zijn geworden van de moslimstem, moeten kiezen. Of ze zien Geert Wilders (en nog meer kandidaten zoals hij) aan de macht komen, of ze houden zich aan hun Grote Overeenkomst om niet voor een stem te vechten, waarbij ze beloven de aanhangers van de sharia te beschermen en tegelijkertijd krokodillentranen plengen over de opkomst van het gewelddadige extremisme."

(lees het hele artikel in de reactieruimte op mijn Cohen- blog)

Wilders is afhankelijk van zijn rechtse VS-geldschieters. Daar komt het goed uit dat Hirsi Ali als zijn VS-ambassadrice optreedt….Hirsi Ali is inmiddels ook goed bevriend met de ergste rechtse hawken zoals de Cheneys, zo vertelde zij in de Volkskrant magazine van Zaterdag.

Ayaan Hirsi Ali zal deze week worden geïnterviewd door Leidse studenten.  

Nova zendt het interview op 23 maart uit.

Bernard Wientjes, voorzitter werkgeversorganisatie VNO-NCW zegt daarentegen in de Volkskrant van zaterdag: 'Wilders beschadigt ons land'.

“'Geert Wilders beschadigt ons land op een geweldige manier. Zoals hij zichzelf laatst in Londen presenteerde als toekomstig premier van Nederland en vervolgens de Turkse premier Erdogan uitschold. Dat is ongehoord. De Engelse pers was diep geschokt over die vertoning, die de hele wereld over ging.'

Wilders was vorige week in Londen voor de vertoning van zijn film Fitna in het Engelse Hogerhuis. Tijdens een persconferentie noemde hij de profeet Mohammed een 'barbaar, massamoordenaar en een pedofiel'. De islam noemde hij 'gewelddadig, gevaarlijk en achterlijk' en 'een fascistische ideologie'. Turkije wordt geleid door 'gestoorden' en de Turkse premier Erdogan is een 'freak'.

Wientjes organiseert een telefonische conferentie met de voorzitter van de Turkse werkgeversvereniging om de imagoschade te beperken. En om uitleg te geven.

Hoe legt u het fenomeen Wilders in het buitenland uit?

'Het is bijna niet uit te leggen. Ik vertel dat we een traditie van eeuwen hebben met een open economie, met immigratie. Kijk naar de zeventiende eeuw. Toen was eenderde van de Amsterdammers immigrant. Maar er is nu een kink in de kabel. Er is de afgelopen jaren iets vreselijk fout gegaan met de integratie. Het gebrek aan integratie, ja. Uit die fout is de beweging van Wilders ontstaan. Dat is het enige dat ik kan zeggen.'”

Nou, bravo!!!! roep ik, al heeft Wientjes ongelijk met ALLES OVERIGE dat hij uitkraamt..

Nu Job Cohen PvdA-lijsttrekker is vind ik het leuk om zijn Leidse Cleveringa-rede van 2002 te herlezen (te downloaden in pdf).

Ik begrijp niet waarom Wilders en zijn vriendjes (de Leidse prof Ellian c.s.) Cohen met zo veel haat achtervolgen (zie Job_Cohen_versus_Ellian_en_Cliteur).

Cohen is helemaal niet een bijzonder linkse man; hij is een alleszins gematigde man. Waarom toch deze haat op een gematigde politicus met internationaal aanzien?

Ik ben het niet in alle opzichten met Cohen eens, hij is me een beetje te saai. Een bestuurder. Maar wat mij zeer bevalt, en waarin ik mezelf zeer in herken dat is zijn houding tegenover religie. Vanuit een seculiere houding heeft hij toch begrip en respect voor religie (zie Job Cohen: Sociaal-democratie en religie). Precies zo denk en voel ik ook.

Een ander aspect bij Cohen dat mij bevalt, is dat hij niet wegkijkt van de historische feiten wat de achtervolging van bevolkingsgroepen met een bepaalde religie betreft (Job Cohen: Auschwitz en de haat tegen de ander); zeker relevant in deze tijden als een  Nederlandse populaire politicus een premier in spe miljoenen moslims willen deporteren.

In zijn Cleveringa-oratie vertelt Cohen, dat zijn moeder toentertijd zelf Cleveringa heeft gehoord, met grote instemming en een opgelucht gevoel. Net als veel andere liberale joden in Nederland ziet Cohen de hetze (mijn woordkeuze) tegen moslims met zorgen.

Verder gaat Cohen in zijn rede in op een aantal maatschappelijk ontwikkelingen die tot een sfeer van onrust en onvrede hebben geleid. Volgens hem is het helemaal niet alleen maar de aanwezigheid van moslims in Nederland die tot een gevoel van ontvreemding heeft geleid.

Hij gaat in op vijf verschillende maatschappelijke ontwikkelingen:

- Individualisering

- Democratisering

- Privatisering

- Globalisering

- Secularisatie

Cohen: “De immigratie is zoals ik eerder heb gezegd, slechts een onderdeel van een complex aan factoren die tot de huidige vervreemding hebben geleid – de vijf geschetste ontwikkelingen,individualisering, democratisering, privatisering, globalisering, en secularisatie zijner allemaal debet aan. De vreemde in onze samenleving is niet alleen de vreemdeling. 

Ik heb vervolgens geprobeerd in kaart te brengen wat nodig is om al die vreemden,die verschillende individuen, die tezamen het huidige Nederland vormen, bij elkaar tekunnen houden, bij elkaar te laten horen. En ik heb u uiteengezet dat daarvoor nodig is een herstel van vertrouwen in elkaar en verantwoordelijkheid voor elkaar, en dat ondergebracht onder het begrip burgerschap. Vervolgens heb ik aangegeven dat burgerschap

steunt op twee pijlers: respect en het vermogen van onze samenleving (overheid en burgers tezamen) om een antwoord te vinden de desintegrerende aspecten van de vijf geschetste megatrends. Bij de eerste pijler (respect) heb ik verwezen naar het belang van ware tolerantie en het vermogen om met verschillen om kunnen gaan.

Bij de tweede pijler heb ik gewezen op het belang van:

a. Een overheid die in staat is om toezicht uit te oefenen en op te treden tegen overtredingen

van wetten en regels.

b. Burgers die zich aan de regels houden.

c. Het expliciteren van normen en waarden voor hen die de regels niet kennen.

d. Het samen formuleren van regels om de autoriteit van de regels te garanderen.”

Cohen is een man van verantwoording, burgerschap, en ja, normen en waarden. Er is best een overlap met van zijn ideologie en het CDA-denken, en ik vind dat juist goed.

Van het midden moeten we het hebben in deze tijden waar een aantal intellectuelen en politici de samenleving uit elkaar willen scheuren en het grootste heil voor de samenleving in polarisatie zien.

------------------------------------------------------

Ik ben een grote fan van Bert Wagendorp, en zie dan ook met grote vreugde dat hij OOK Cohens Cleveringarede erbij pakte, en bovendien over Ayaan Hirsi Ali zo denkt als ik.

Hier zijn column van 15 maart. Ik bereid een blog voor over Ayaan Hirsi Ali en Wientjes, dat was ik al van plna voordat ik Wagendorps column zag.

Bert Wagendorp

“Burgemeester

Volgens Ayaan Hirsi Ali is Geert Wilders goed voor Nederland, omdat mensen die op hem stemmen zo hun woede kanaliseren. Was dit niet mogelijk, dan zouden zij wellicht een 'gewelddadige confrontatie met radicale islamitische groeperingen' aangaan. Zij schreef dit zaterdag in het opiniekatern van NRC Handelsblad.

Niks veranderd, Ayaan, in Amerika. Stellig als de imam van Mekka en in het geheel niet bang voor de schromelijke overdrijving. Als we Ayaan mogen geloven is de PVV-stemmer helemaal geen bange blanke man, maar zou hij op kruistocht gaan als hij niet op Geert zou kunnen stemmen. En daarom is Wilders zo goed voor het land, hoewel ook Ayaan moet toegeven dat zijn voorstellen kant noch wal raken.

'Zijn uitzettingsplannen voor moslims zijn in de Europese Unie wettelijk niet haalbaar', constateert ze bijvoorbeeld, en je proeft enige spijt in haar pen. Bovendien kan Wilders geen meerderheid halen, 'omdat andere partijen niet met hem samen willen regeren'. Vier jaar volksvertegenwoordiger geweest, maar geen flauw idee van de ins en outs van het democratisch bestel in Den Haag.

'Ik ben de moeder van de chaos', zei ze in het Volkskrant Magazine - zelfkennis is zó ontzettend belangrijk. In verband met de publicatie van haar nieuwe boek Nomade stond Ayaan ook nog in de VARAgids, waarin ze beweerde dat Geert Wilders de verkiezingen gaat winnen. Maar dat interview was natuurlijk afgenomen vóór zich in de PvdA de grote Wisseling van de Roergangers voordeed.

Job Cohen had vrijdagmiddag zijn laatste woorden in het PvdA-hoofdkwartier nog niet gesproken, of Maurice de Hond sloeg als een waanzinnige aan het peilen. En jawel, de PvdA was in één klap de grootste partij en Cohen is de gedroomde premier van meer dan de helft van de Nederlanders.

Sta je dan, als Wouter Bos zijnde. Acht jaar je best gedaan, banken gered, gezin verwaarloosd, grijs geworden; en één dag na je vertrek schieten de peilingen omhoog en blijkt je opvolger de gedroomde premier.

Dat is hard en een ferme trap na. Iedereen verklaart hoe goed je was, maar je hebt je nog niet omgedraaid of de kiezers stromen toe en in je partij loopt iedereen te glunderen. Ze verklaren je dood en juichen de nieuwe koning toe. Zelfs Geert Wilders raakte er zaterdag helemaal door van de leg, in zijn Duitse hotelletje en moest haastig worden opgekalefaterd.

Ik las gisteren nog eens de Cleveringa Lezing die Cohen in 2002 hield voor de Leidse Universiteit. De titel luidde Vreemdeling. Hoewel het ruim zeven jaar geleden is en er sindsdien veel is gebeurd, is hij nog altijd actueel. Het is al een antwoord op Wilders, ver voor die zijn vragen de zaal in begon te schreeuwen.

En bepaald niet het antwoord van een multiculti-knuffelaar. Je leest tussen de regels door de strikte en harde jurist die de strenge Vreemdelingenwet ontwierp waarmee de politieke nietsnut Rita Verdonk later mooie sier maakte.

Geert is helemaal niet goed voor Nederland, zei werkgeversvoorzitter Bernard Wientjes zaterdag in de Volkskrant - die denkt er dus heel anders over dan Ayaan.

Ayaan moet de oude lezing van Cohen er nog eens bijpakken - dat komt haar eigen analyses vast en zeker ten goede.

En het 'keiharde gevecht' tussen Geert en Job, ik zie het er eigenlijk niet van komen. Het holle geschreeuw van Geert gaat niet werken, tegen meneer de burgemeester van Nederland.

Ayaan moet die oude lezing van Cohen er nog maar eens bijpakken”

 -------------

Er is nog een grappige clou betreffende de column van Wagendorp. Hij heeft mijn blog zeker NIET gelezen ( niet dat ik dat ooit heb gedacht): hij citeert namelijk de titel van de rede van Cohen verkeerd. Wagendorp schrijft dat de titel “vreemdeling” luidde. Dat klopt niet. Zie de titel van mijn blog, en de link: de titel is ”Vreemden”, en dat is een groot verschil. Cohen heeft het namelijk over het gevoel van ontvreemding ook onder Nederlanders; en niet vanwege de immigratie maar vanwege een aantal ontwikkelingen in de moderne samenleving.

Als het Volkskrantblog een dierentuin was...dan was Ria de Witte de papegaai. Deze biedt ons een allegaartje van rechtse nonsens die we eerder op het blog al ergens tegenkwamen.

Volgens mij is het Alib die niets anders te doen heeft.

Dierentuin:

Ik dien me aan

als slang

(volgens Wiljan

kan ik kronkelen!)

August Macke, Dierentuin

Paul Klee, Dierentuin Tiergarten

Paul Klee, Slang

speciaal voor Lisette:

 Franz Marc, Slingeraap

en voor Ina:

August Macke is een van de schilders van de groep Der Blaue Reiter, die tom 24 mei 2010 in Nederland te zien zijn:

Kandinsky en Der Blaue Reiter in het Gemeentemuseum Den Haag

Macke is een van mijn meest favoriete schilders- ik weet niet of hij of zijn vriend Paul Klee bij mij de nummer 1 is.

Ik heb eerder een blog gemaakt  over “Vrouw en hoed “ in de schilderskunst, waar ik al Mackes eigen mooie vrouw, door hem geschilderd, liet zien. Hier nog een keer, samen met hoedenwinkels en etalages.

August Macke, Vrouw met hoed

August Macke, Hoedenwinkel, 1914

August Macke, Modezaak

August Macke Etalage

zie ook :

Der Blaue Reiter: Franz Marc en August Macke in de dierentuin

en andere "Blaue Reiter"-blogs zoals:

Moderne abstracte kunst: kleurrijke flexibele schaakborden

De vrolijke cirkels van Wassily Kandinsky

Gabriele Münter en Wassily Kandinsky

Alexej von Jawlensky en Marianne Werefkin  

Franz Marc    

Wassily Kandinsky, 'Een centrum ' (1924)

De Blaue Reiter:ontaarde poezen/ Paul Klee, Franz Marc

meldt de Volkskrant vandaag.  Hoogleraar rechten John Yoo en rechter Jay Bybee , juridische adviseurs van de Republikeinse oud-president George W. Bush, zullen niet worden gestraft of zelfs berispt.

Marteljurist John Yoo

"Ondanks slecht oordeelsvermogen en dubieuze ethiek zijn zij niet schuldig aan ‘juridisch wangedrag’. Hoogleraar rechten John Yoo (hier links) en rechter Jay Bybee, beiden conservatieven, leverden in de periode na de terreuraanslagen van 11 september 2001 de juridische onderbouwing voor ‘gevorderde ondervragingstechnieken’ door leden van de geheime diensten. Critici omschreven waterboarden (het nabootsen van verdrinking) en andere extreme methoden als marteling. Yoo verdedigde de adviezen in de zogenoemde ‘martelingsmemo’s’ als een strikt noodzakelijke uitbreiding van de presidentiële bevoegdheden in oorlogstijd."(de Volkskrant 22-2-2010)

Ik heb al eerder vele berichten geschreven over de filosofie van de Amerikaanse en de Nederlandse marteljuristen, en de verbinding tussen de Leidse Edmund Burke Stichting en het American Enterprise Instititute,(klik voor uitvoerige documentatie),  de  thuisbasis van Yoo.

Zie ook

Martel-juristen/ Philippe Sands: Torture team

Leidse hoogleraren over het marteldilemma: Kinneging, Mertens, Van Gunsteren

en overigens...

Wie mijn blogs volgt en zich voor de kwestie De Hoop Scheffer interesseert: ik heb nog een zeer leuke toevoeging gemaakt in een eerdere blog. Inmiddels heeft zich namelijk P(i)eter Kooijmans in de zaak Irak uitgesproken. Kooijmans' opvatting gaat rechtstreeks in tegen De Hoop Scheffer, die uitgerekend op de Pieter Kooojmans-leerstoel in Leiden zit...

Peter Kooijmans versus Jaap de Hoop Scheffer

Naar aanleiding van de nieuwe tentoonstelling in het Van Gogh-museum “Paul Gauguin De doorbraak naar moderniteit” die morgen opent, hier de zelfportretten die Vincent van Gogh en Paul Gauguin voor elkaar hebben gemaakt, en twee zelfportretten die beiden voor hun vriend Charles Laval hebben gemaakt.

Vincent van Gogh Zelfportret 1888 for Gauguin (zinspeelt op het gemeenschappelijk interesse voor Japanse kunst)

Paul Gaugin, Zelfportret opgedragen aan Vincent van Gogh 1888

Vincent van Gogh zelfportret 1888 opgedragen aan Charles Laval

Paul Pauguin, Zelfportret opgedragen aan Charles Laval 1888

Wikipedia: “Gauguin woonde, op initiatief van Theo van Gogh, de broer van Vincent, twee maanden samen met Vincent van Gogh, in Arles om te schilderen en van elkaar te leren. Het werd geen gelukkige periode. Gauguin kreeg depressieve buien en deed een zelfmoordpoging. Uit de brieven van Van Gogh - die Gauguin financieel steunde - blijkt dat ze voortdurend ruzie hadden. Op een moment was Gauguin zo geschrokken van het gedrag van zijn huisgenoot, die hem tijdens een avondwandeling achtervolgde, dat hij een nacht in een hotel doorbracht. De volgende ochtend had Van Gogh een deel van zijn oor afgesneden. Daarop werd Van Gogh in een gesticht opgenomen en vertrok Gauguin uit Arles. “

In een nieuw Duits boek "Van Goghs Ohr" geschreven door de kunsthistorici Hans Kaufmann en Rita Wildegans wordt beweerd dat Gauguin het oor van vincent heeft afgesneden.
In zijn laatste brief aan Gauguin schreef Van Gogh: "Jij zwijgt, ik zal dat ook doen."
Experts, zoals Leo Jansen, conservator van het Van Goghmuseum in Amsterdam houden het nog steeds op op zelfmutilatie.....

Vincent van Gogh, Zelfportret met verbonden Oor 1889

...en hier nog twee merkwaardig-interessante portretten die Vincent van Gogh van zichzelf en van Gauguin maakte:

Vincent van Gogh, De-stoel van Van Gogh 1888

Vincent van Gogh, De stoel van Gauguin, 1888

Alle zelfportretten van Vincent van Gogh chronologisch op een rijtje klick hier

De Leidse hoogleraar Frits Bolkestein keert zich in scherpe bewoordingen tegen de steun voor de Irak-oorlog.

Ik juich deze kritische houding toe, en plaats er toch ook kanttekeningen bij.

Ten eerste: Bolkestein heeft zich inderdaad toentertijd tegen de Irak-oorlog gekeerd, anders dan de rest van de zijn rechtse vriendjes van de Edmund Burke Stichting, zoals ik in mijn eigen  internet-Burke-Bolkestein-documentatie ook al sinds 2005 heb staan:

“Er is één groot verschil tussen Bolkestein en de Burkianen: Bolkestein oriënteert zich niet aan Amerika, en hij heeft zich tegen de Irak-oorlog gekeerd. Dit pleit voor hem, al was zijn motivatie cynisch: Bolkestein gaat ervan uit dat een democratisering van het Midden-Oosten een krankzinnige onderneming is en moslimstaten niet zouden kunnen democratiseren. (Arend Jan Boekestijn, Trouw, 5-3-2005)

Dus, wie Bolkestein nu zo instemmend citeert zoals bijvoorbeeld Femke Halsema in haar inbreng in het Irak-debat moet heel goed kijken wat aan de hand is inzake Bolkestein en Irak.

Frits Bolkestein houdt zich aan de Universiteit Leiden bezig met onderzoek over de rol van de intellectuelen in de politiek. Dat is leuk, omdat ik toevallig met hetzelfde thema bezig ben….

Bolkestein profileert zich als moralist en als hoeder van de Westerse beschaving. In dat verband is het interessant wat Marjolein Februari in haar Volkskrant- column van 6 mei 2006 vertelt over Bolkestein:

 “In september 1980 valt Irak, onder leiding van Saddam Hussein, Iran binnen. De oorlog trekt veel Nederlandse bedrijven aan, op zoek naar opdrachten en handelscontracten. Ze mogen weliswaar geen militaire goederen aan Irak leveren, omdat Nederland neutraal wil blijven in de oorlog, maar met medeweten van de overheid worden wel chemicaliën verhandeld die gemakkelijk kunnen worden gebruikt als grondstof voor gifgassen.

Het VPRO-programma Argos  reconstrueerde de gang van zaken rond die chemicaliën in zijn uitzendingen van eind april. Het sprak met deskundigen, met oud-ambassadeur Schorer, en het las interne stukken van het ministerie van Economische Zaken. Beluister je die reconstructie van Argos aandachtig, dan ga je inderdaad denken dat Nederland een officiële moraal volgt van nietsontziend egoïsme en dodelijk eigenbelang.

Zodra de Iranoorlog begin jaren tachtig losbrandt is het ministerie van Economische Zaken meteen enthousiast over de financiële mogelijkheden ervan. Het wil graag samenwerken met het olierijke Irak, en eind 1983 reist Frits Bolkestein dan ook af naar Bagdad om een overeenkomst te tekenen. Bolkestein is op dat moment als staatssecretaris van Economische Zaken verantwoordelijk voor de buitenlandse handel. Volgens een verslag verklaart Bolkestein tijdens de ontmoeting met Saddam Hussein en Iraakse ministers dat die ontmoeting plaatsvindt 'in een setting van sympathie voor het door drie jaar oorlog beproefde Iraakse volk'.

Frits Bolkestein weet dan allang dat de door Nederland geleverde chemicaliën worden gebruikt voor de aanmaak van gifgassen - en dat die worden ingezet tegen het Iraanse volk. En niet alleen Bolkestein weet het. Zijn gehele ministerie weet het, ambassadeur Schorer heeft het althans in 1982 aan Den Haag gemeld. Men heeft er nota van genomen, maar dat het 'met grote letters in de pers kwam, nou nee', zegt Schorer nu, 'men sliep er niet minder goed van'.

Jaren later, als Saddam Hussein Koeweit binnenvalt, zegt Bolkestein voor de Nederlandse televisie dat de ontmoeting in 1983 een 'lugubere bijeenkomst' met een 'luguber regime' is geweest: 'Iedereen weet hoe ze de Koerden bestrijden met mosterdgas.' Maar hij vertelt er niet bij dat hij die kennis in 1982 ook al bezat en dat hij niettemin voorstander bleef van handel in chemicaliën met het lugubere regime.

Pas eind 1984, als andere landen druk hebben uitgeoefend op Nederland om een aantal chemische stoffen vergunningsplichtig te maken, gaat het ministerie van Economische Zaken na langdurig protest overstag. Achteraf, in 2003, gevraagd naar de deal van Frits Bolkestein met Saddam Hussein, zegt partijgenoot Hans van Baalen: 'Nederland wilde een graantje meepikken. Het is moreel niet goed te praten, maar het is wel te begrijpen.' En Gerrit Zalm zegt: 'Ik denk niet dat Frits er met plezier op terugkijkt.' Daarmee is dan politiek gezien de kous af.”

Bolkestein heeft in de Volkskrant van 10 mei 2006 gereageerd op Februari´s artikel en heeft uitgelegd, dat hij niets heeft gedaan dat in strijd was met de wet. Maar zoals Ronald Plasterk schrijft in de Volkskrant van 12 mei, is daarmee de morele vraag niet beantwoord…

Dus Bolkestein en Irak, dat is een zoals men in het Duits zegt “ein weites Feld”…

zie ook mijn eerdere Bolkestein-blogs:

Bolkestein: moslims geen recht op eigen scholen

De fata morgana van een moslim-tsunami: Bolkestein en Bernard Lewis

Tegen en voor het consumentisme: Benjamin Barber, Peter Sloterdijk, Frits Bolkestein

Oorlog en handel; Nederland en Mutter Courage

Bolkestein, Wilders en Turkije

Guido Derksen over Bolkesteins anti-intellectuele integratiedenken

De deugden van prof. dr. Bolkestein ( 3)

De deugden van Frits Bolkestein (2)

De deugden van Frits Bolkestein (1)

Wilders en Bolkestein

zie ook mijn documentie over de rol die Bolkestein heeft gespeeld in de achtergrond van Edmund Burke Stichting en bij de opkomst van Wilders

http://www.passagenproject.com/conservatisme.html

------------------------

Ik voeg hier nog de tekst van de column toe in die Marjolijn Februari op 20 februari in de Volkskrant plaatste:

"Natuurlijk is brutaliteit niet verboden, maar Bolkestein gaat wel heel ver

Er is goed nieuws en er is slecht nieuws.Het slechte nieuws heeft te maken met Frits Bolkestein. De VVD-coryfee vond opeens dat Balkenende moest aftreden, niet vanwege Uruzgan, maar vanwege zijn steun aan de Irak-oorlog. Er is immers nooit een gegronde reden geweest om zo'n oorlog te beginnen. Of, in de woorden van Bolkestein, een paar weken eerder nog vrolijk voorstander van de afschaffing van het Latijn: 'Er was geen casus belli.'

Aan het Radio 1 Journaal vertelde Bolkestein dat hij in 2002 als eurocommissaris een gesprek had met de chef van de Militaire Inlichtingen- en Veiligheidsdienst. Die vertelde hem dat de chemische wapens van Irak waren vernietigd, en dat Irak bovendien geen kennis en geen materialen had om kernwapens te kunnen maken. 'Of Sadam Hussein wel over biologische wapens beschikte, wisten de inlichtingendiensten niet', lees ik op de site van de Volkskrant.

Vandaag, in 2010, nu we toch aan het terugblikken zijn, is het grappig te bedenken dat Nederland die chemische wapens eerst zelf aan Irak had geleverd. Of tenminste de grondstoffen ervoor, en wel in zo grote hoeveelheid dat ze voor niets anders konden worden gebruikt dan voor chemische wapens. En wie was bij het ministerie van Economische Zaken verantwoordelijk geweest voor die levering - tegen grote internationale druk in? Toenmalig staatsecretaris Frits Bolkestein.

Ik heb er in het verleden voldoende over geschreven, laat ik nu kort zijn. In 2007, tijdens de strafzaak tegen Van Anraat, handelaar in chemicaliën, merkten juristen op dat er voldoende grond was om ook de verantwoordelijken binnen de Nederlandse overheid voor het gerecht te dagen vanwege hun leveringen aan het Irak van Sadam Hussein.

Frits Bolkestein achter de tralies krijgen is uitgesloten, schreef weekblad De Groene in mei 2007. 'Ministers, staatssecretarissen en parlementariërs kunnen slechts strafrechtelijk worden vervolgd (voor hun beleid) na toestemming van de Tweede Kamer of bij Koninklijk Besluit.' Maar een civielrechtelijke zaak tegen de staat of tegen Bolkestein leek rechtsgeleerden in 2007 wel een serieuze optie.

Daarna werd het stil. En nu dringt Bolkestein deze week aan op het aftreden van Balkenende, omdat die had moeten weten dat Irak niet langer over chemische wapens beschikte, en dus 'een scheve schaats' heeft gereden inzake de aanval op Irak. Tja, het is, vind ik, hoe zullen we dat nou eens zeggen, brutaal.

Natuurlijk is brutaliteit niet verboden. Natuurlijk mag Frits Bolkestein zeggen wat hij wil, natuurlijk mag hij in elk interview de vloer aanvegen met politici die zoveel minder intelligent en geïnformeerd en weldenkend en erudiet en voortreffelijk zijn dan hijzelf. Maar het is een volstrekt raadsel waarom journalisten steeds weer zo gretig naar Bolkestein stappen om hem, als een orakel van Delphi, morele en politieke oordelen te ontlokken over anderen. En waarom geen journalist, buiten de VPRO en De Groene, hem ooit aanspreekt op zijn eigen gedrag. Mij lijkt het slecht nieuws. Althans, het lijkt mij geen goed nieuws.

[..] Waarom spreekt bijna niemand dat orakel van Delphi aanop zijn eigen gedrag?

Metropolis is een half gelukte stomme film. Waar moeten we beginnen iets over een icoon uit 1927 te zeggen? Door Lotte Eisner, Luis Buñuel, Stephen Jenkins en regisseur Fritz Lang is al zoveel gezegd. François Truffaut pakt in een van zijn films -was het La nuit Américaine?- een stapeltje boeken uit bruin knisperend pakpapier. Waaronder een monografie over Fritz Lang. Was dat rond 1967 toen Fritz Lang een regisseur speelde in Le Mépris van Jean-Luc Godard?

Metropolis ging in januari 1927 in première in het Berlijnse UFA Palast am Zoo. De versie van 2 uur werd kort daarop ingekort. De ontvangst was niet positief en bracht de UFA-studio op de rand van de afgrond. In het kader van het Berlijnse Filmfestival, de Berlinale, werd afgelopen vrijdag 12 februari in Frankfurt een nieuwe versie van Metropolis vertoond met livemuziek van een orkest. In Argentinië was in een cinematheek filmmateriaal gevonden dat jaren ontbrak en afkomstig was uit de oorspronkelijke versie. De oplossing van de filmhistorische puzzel werd aanleiding voor een feestje. De Duitse Bundesminister van kunst verleende prestige aan de avond. Of gaf Metropolis prestige aan de bestuurders, waaronder de Oostenrijkse minister van kunst?­­­­­­ Want Fritz Lang was immers van geboorte een Oostenrijker, nou eigenlijk Wener.    

Het is opmerkelijk dat bestuurders anno 2010 op Metropolis van alles projecteren. Alsof het ooit een geslaagde film was. Alsof het een radicaal meesterwerk is. Dat is het echter maar voor de helft. Is Metropolis de bom die nooit een bom is, maar wordt aangekleed als bom om vervolgens met stijl en bravoure gedemonteerd te worden als heldenstuk? Ongevaarlijk, hoewel een nitraatfilm een echte bom kan zijn. Kunst op afstand is het perfecte vehikel voor bestuurders. Overigens ook voor museumdirecteuren die wegdromen in revanchistische melancholie. Een hedendaags radicaal kunstwerk komt dichterbij en valt moeilijker te sturen. Ook wat de receptie door het publiek betreft.

Metropolis is van Fritz Lang. Metropolis is van Thea von Harbou. Metropolis is van de UFA-studio. Metropolis is van de Weimarrepubliek. Metropolis is van Duitsland. Metropolis is van de cinefiele filmwereld. In elk geval is Metropolis twee films. De sentimentaliteit van Hoofd (kapitaal) en Handen (arbeid) dat door het Hart (plan) verzoend wordt door een Bemiddelaar. Dramaturgie die ook al in 1927 ongeloofwaardig was. Metropolis eindigt als een naïef verhaal dat ver afstaat van de toenmalige realiteit. Later herinnerde Lang zich trouwens dat iedereen in die dagen sentimenteel en uitbundig van emotie was. Deze sentimentele symboliek wordt aan Thea von Harbou, Langs toenmalige echtgenote en scenariste toegeschreven. Het maakt de film voor een hedendaags publiek lastig verteerbaar.

Maar Metropolis is ook techniek en overrompelende visualisering. Metropolis is een blik in de toekomst in de stijl van de jaren '20 (vdve). Verdiende Fritz Lang in Parijs in ­1914 niet de kost als beeldend kunstenaar, de man met de artistieke flair van de Wener? Luis Buñuel krijgt het laatste woord:

 “The narrative is trivial, pedantic, of an antiquated romanticism. But if we put before the story the plastic photogenic basis of the film, then Metropolis will come up to any standards, will overwhelm us as the most marvellous picture book imaginable. Imagine, then, two antipodean elements held under the same sign, in the zones of our sensibility. The first of them, which we might call pure-lyrical, is excellent; the other, the anecdotal or human, is ultimately irritating.”

 In: 'Gazeta literaria de Madrid', 1927, geciteerd in Lotte Eisner, 'Fritz Lang'.

Zie voor de beschrijving van het verhaal en verdere achtergronden van Metropolis: http://de.wikipedia.org/wiki/Metropolis_(Film)

Brigitte Helm in Metropolis

Vanmiddag kon ik bijzondere foto’s maken van ijsformaties langs de Kagerzoom.

IJsformatie Kagerzoom

IJsformatie Kagerzoom2

IJsformatie Kagerzoom 3

IJsformatie Kagerzoom 4

Toch eindigde de middag nog met een bittere smaak: mijn hond vond een mooie vogel die vastzat aan een touw in het ijs.

Mijn pogingen de vogel los te maken eindigden alleen met zeer natte en koude voeten. Wel kon ik anderen roepen en ervan overtuigen bij zich thuis een schaar te halen en te proberen de vogel te redden. Zelf woon ik te ver vandaan en het was al aan het donker worden, plus dat ik koud en nat was.

Ik hoop dat het hen gelukt is de vogel nog op tijd vrij te maken.

Imiddels weten wij dank Edu Ina etc dat het een roerdomp is...

en naar aanleiding van de opmering van An

hier nog een benauwde zwaan

Zwaan Leiden Cronesteyn 12-2-2010

Nadat Jaap de Hoop Scheffer op 13 februari in de Volkskrant hard ten aanval ging tegen de commissie-Davids, verdedigt Peter (Pieter) Kooijmans in de NRC van 20 februari het Volkerenrecht:

"Volkenrecht leg je niet terzijde

Fred van Staden vraagt zich af (Opinie & Debat, 13 februari): kan een regering zich wel uitsluitend door het volkenrecht laten leiden bij de besluitvorming tot het gebruiken van geweld? Het militair optreden van de NAVO tegen Servië naar aanleiding van Kosovo gebruikt hij als voorbeeld van geweldgebruik zonder adequaat mandaat doordat een machtiging door de Veiligheidsraad ontbrak.

Natuurlijk zal niemand stellen dat het volkenrecht bij buitenlandspolitieke besluiten het enige referentiekader is. Maar staten hebben bepaalde regels en verboden ingesteld en bepaalde organen in het leven geroepen die zich met de naleving van die regels en verboden bezighouden. Wanneer die regels belangen beschermen die als wezenlijk voor een ordelijk verloop van de internationale samenleving worden ervaren, zullen zij als dwingende regels worden ervaren waarvan dan niet in uitzonderlijke gevallen mag worden afgeweken. Al kunnen de belangen waarvoor die regels staan, op gespannen voet met elkaar staan. Dat was het geval met Kosovo. Daar stond het belang van het verbod van fundamentele mensenrechtenschendingen haaks op het belang van het verbod van het gebruik van geweld omdat een permanent lid van de Veiligheidsraad een machtiging tot gebruik van geweld ter bescherming van de beëindiging van mensenrechtenschendingen in de weg stond.

Het verbod van grootschalige mensenrechtenschendingen is ongeclausuleerd, het verbod op geweldgebruik laat uitzonderingen toe. De criteria daarvoor luisteren echter zeer nauw. In de eerste plaats moeten die schendingen massaal en grootschalig zijn; in de tweede plaats moet duidelijk zijn dat die catastrofe alleen door de inzet van militaire middelen kan worden gekeerd; ten derde moet het effect van die inzet proportioneel zijn; ten vierde moeten alle andere middelen om de schendingen te beëindigen vruchteloos zijn gebleken. Als dan blijkt dat een machtiging tot geweldgebruik door een ruime meerderheid binnen die Raad en binnen de internationale gemeenschap als geheel als gewenst wordt ervaren (wel bij Kosovo, niet bij Irak in 2003) dan kan bij hoge uitzondering van het formele machtigingcriterium worden afgeweken nu de brede instemming dit volkenrechtelijk deficit legitimeert. Het is naar mijn mening volstrekt onjuist het voor te stellen alsof hier zwaarwegende buitenlandspolitieke belangen prevaleren boven volkenrechtelijke criteria. Het volkenrecht is geen sjabloon dat je naar believen op een situatie kunt leggen en, als het niet past, terzijde kunt leggen."

Pikant detail: 

Sinds 1 september 2009 zit Jaap de Hoop Scheffer op de Pieter Kooijmans [!] -leerstoel in Leiden.

Ik heb eerder uitvoerig en kritisch geblogged over de politieke benoemingen aan de Universiteit Leiden. De NRC meldde een week geleden:

“Het hoogleraarschap aan de Universiteit Leiden van voormalig minister van Buitenlandse Zaken Jaap de Hoop Scheffer is in opspraak geraakt. In ingezonden brieven in het Leids universiteitblad Mare hekelen docenten en studenten De Hoop Scheffers rol bij de besluitvorming rondom de inval in Irak. De CDA-politicus bekleedt sinds 1 september 2009 de Kooijmans-leerstoel voor vrede, recht en veiligheid.

In een artikel in Mare van afgelopen week citeert hoogleraar pedagogiek Rien van IJzendoorn het boek Burgers en Barbaren (2007) van emeritus hoogleraar internationaal recht Peter Kooijmans, de naamgever van De Hoop Scheffers leerstoel. Kooijmans schrijft dat „het niet op de weg ligt van individuele lidstaten naleving van resoluties van de Veiligheidsraad af te dwingen, indien daartoe door de Raad zelf niet wordt opgeroepen”.

Van IJzendoorn: „Het vergt van De Hoop Scheffer een dikke huid en veel zitvlees om de komende drie jaar op die ongemakkelijke (leer)stoel te blijven zitten.”

Eerder al had bijzonder hoogleraar kiezersonderzoek Joop van Holsteijn geconcludeerd dat het De Hoop Scheffer ontbrak aan academische kwalificaties en hem gekenmerkt als „iemand die zo trouw is aan de Amerikanen dat hij de leiband nooit gevoeld zal hebben”.

Student politieke wetenschappen Matthijs Wibier riep naar aanleiding van de bevindingen van de commissie-Davids op De Hoop Scheffer te ontslaan. „Kennelijk is hij iemand die er in een uiterst serieuze context voor kiest zich van een wetenschappelijk fundamenteel onverantwoorde denktrant en handelwijze te bedienen.”

Een woordvoerder van de Leidse universiteit laat in een reactie weten dat de universiteit „geen oordeel heeft over het politiek handelen van Jaap de Hoop Scheffer. Hij is aangesteld op deze leerstoel vanwege zijn ruime praktijkervaring op het gebied van de internationale politiek. We denken dat die kennis voor studenten interessant kan zijn.”

Jaap de Hoop Scheffer wil desgevraagd niet reageren op de kritiek aan zijn adres.”

Vandaag staat een recensie in de krant over een nieuw boek over Carl Schmitt. Hans Driessen: “Carl Schmitt (1888-1985), een van Duitslands (zowel voor als na de Tweede Wereldoorlog) meest gelezen en felst omstreden politieke denkers. Hij was een genie in het haten: hij haatte het politieke en wetenschappelijke establishment, de sociale democratie zoals die gestalte kreeg in de republiek van Weimar; hij haatte communisten en socialisten, protestanten en joden. Hij was een van de scherpzinnigste critici van de liberale rechtstaat en verwelkomde, na een wel zeer korte aarzeling, Hitler en het Derde Rijk. Hij leverde er de juridische legitimatie en grondslag voor, nadat hij al vroeg in 1933 tot de NSDAP was toegetreden. Hij liet zich het eerbetoon van de nazi's maar al te graag gevallen en aanvaardde zonder bedenking de hoogste ambten.”(de Volkskrant, 12-2-2010)

In mijn documentatie over de Edmund Burke Stichting en in een aantal blogs heb ik zeer uitvoerig aandacht besteed aan de Carl-Schmitt-receptie. De huidige recensie voegt aan mijn documentatie van Carl-Schmitt-tegenstanders nog Golo Mann toe (een overigens zeer conservatieve historicus), die over Carl Schmitt zei: “'( ) hij was een van degenen die hun intelligentie en ontwikkeling niet gebruiken om het nut te vergroten maar om schade aan te richten, een ten diepste rancuneus mens ( ), enkel belust op persoonlijk voordeel, titels en ambten.'"

Ook Reinhard Mehring, Carl Schmitt-criticus, kende ik nog niet, wiens boek

“Carl Schmitt. Aufstieg und Fall“ Driessen recenseert.  “De lezer krijgt een ontluisterend beeld voorgeschoteld van de mens Schmitt. Mehring spaart zijn hoofdpersoon niet. Hij meet alle kwalijke kanten van Schmitt breed uit: zijn maniakale ressentiment, zijn bijna pathologische antisemitisme, zijn disloyaliteit, zijn meedogenloze ambitie, zijn volstrekte onvermogen tot enige zelfkritiek, laat staan tot berouw.”

Stuitend vind ik de Schmitt-sympathieën van de prijsbekroonde Nederlandse filosoof Hans Achterhuis, die in zijn boek “met alle geweld” (2009) probeert Schmitt goed te praten. Zie ook mijn open brief aan Achterhuis hierover.

Eerdere Carl Schmitt blogs met uitvoerig debat

De schilders van Der blaue Reiter zoals Wassily Kandinsky en Paul Klee losten de strakke zwart-witte schaakborden op tot organische, flexibele, kleurrijke en niet-meer-vierkante vlakken.

Een mooie aanval op het verkort rationalisme.

Ook Piet Mondriaan ging deze weg, al blijven bij hem de vlakken meestal nog vierkant en dus strakker en minder vrolijk.

Wassiliy Kandinsky Kariertes 1925

Paul Klee, Colourful life outside (Draussen buntes Leben)1931

Paul Kee, Bluehendes, 1934

Mondriaan Kleurenschaakbord 1919

In een van mijn reacties hieronder schreef ik:

"En er zijn heel veel overeenkomsten tussen Mondriaan en Kandinsky: het tijdsperk, het spirituele, de combinatie met muziek, de omslag naar het abstracte, de verbintenis met de dada, de stigmatisering als "ontaard"door de nazi's.
Toch zijn beiden een zeer eigen weg gegaan (ik weet trouwens niet of er persoonlijk contact is geweest). Voor mij is Mondriaan het meest interessant in zijn overgang naar abstractie, de abstract wordende bomen, dat is waanzin in zijn schoonheid.

Ik houd het meest van abstractie als er nog iets van de konkrete wereld in verschijnt.
Zoals hierboven de konkrete schaakborden.

In de recensie van het NRC handelsblad over de Kandinsky-tentoonstelling staat vandaag 9 februari het volgende over het verschil Kandinsky-Mondriaan:

"Van geometrie hield Kandinsky niet. Hij onderscheidde geometrische vormen die op zichzelf staan (zoals een driehoek, een cirkel of een vierkant) van vormen die iets voorstellen en die refereren aan iets buiten het schilderen (een huis, een boom of een zon). Hij wilde zich noch tot het ene, noch tot het andere uiterste beperken en vond zijn inspiratie in het gebied daartussen, waar hij een grenzeloze vrijheid zag.

Daarmee onderscheidde Kandinsky zich van zijn tijdgenoot Piet Mondriaan, die juist de grenzen van de geometrie opzocht, wat door sommige tijdgenoten als een doodlopende weg werd beschouwd. Hoe het ook zij, de weg van Kandinsky, die van de ‘lyrische abstractie’, heeft in ieder geval geleid tot het Abstract Expressionisme."

Zie ook over Der Blaue Reiter:

De vrolijke cirkels van Wassily Kandinsky

Gabriele Münter en Wassily Kandinsky

 Alexej von Jawlensky en Marianne Werefkin  

 Franz Marc    

 Wassily Kandinsky, 'Een centrum ' (1924)

Der Blaue Reiter: Franz Marc en August Macke in de dierentuin

De Blaue Reiter:ontaarde poezen/ Paul Klee, Franz Marc

[Dit is een vervolg/antwoord op Ingrids blog over geometrische kunst en op Blews serie over overlappende cirkels. Eigenlijk wilde ik bij hen nog uitvoeriger reageren, en zo is dit blog ontstaan]

De geometrische figuren van Kandinsky vind ik heel veel vrolijker dan die van Mondriaan. Bij Mondriaan komt de vrolijkheid eigenlijk pas weer echt terug in zijn laatste werk, Victory Boogie Woogie.

Wassily Kandinsky Kreise in Schwarz, 1924

Wassily Kandinsky, Ausweichend 1929

Wassily_Kandinsky, Heiss, 1931

Wassily Kandinsky Kreise

Van 6 februari tom 24 mei 2010: Kandinsky en Der Blaue Reiter in het Gemeentemuseum Den Haag

Over Kandinsky en Der Blaue Reiter op mijn blog:

Gabriele Münter en Wassily Kandinsky

Alexej von Jawlensky en Marianne Werefkin  

 Franz Marc    

 Wassily Kandinsky, 'Een centrum ' (1924)

Der Blaue Reiter: Franz Marc en August Macke in de dierentuin

strand zee mist

mist zee kraai meeuwen

kraai zee

zee mist meeuwen

Claude Monet, Vétheuil in de mist, 1879

Monet noemde dit schilderij in de ondertitel “impressie”, en zei dat dit werk het publiek op de hoogte moest stellen van zijn werkwijze en idealen…

Zie ook mijn eerdere nevelblog met foto’s en met schilderijen van Caspar David Friedrich

Kent de linkse kerk nog enige schaamte?” vraagt Wilders.

Nee hoor al poseer ik hier keurig in kleren.

[WC-eend Maria Trepp]

Tijd voor een grondige voorjaarsschoonmaak, zodat de ratten zich net ietsje minder prettig voelen.

Spannend, het gebruik van metaforen van rechts. Niet toevallig werd ik, sympathisant van de Leidse hoogleraren die het rapport "Polarisatie en radicalisering in Nederland opstelden, op mijn blog al meerdere keren voor WC-eend uitgemaakt.

De radicaliseringsonderzoeker Hans Moors, hoogleraar (contra)terrorisme Bob de Graaff en extreemrechtsdeskundige Jaap van Donselaar schreven wat velen binnen overheidsinstanties over de PVV denken, maar in het openbaar niet durven zeggen, omdat het een Tweede Kamerfractie betreft. Namelijk dat de PVV een extreem-rechtse partij is die aanzet tot islamofobie en systeemhaat.

"In het eindrapport - dat al in december naar de Kamer zou gaan - zijn een aantal conclusies overeind gebleven, zij het in andere bewoordingen. Zo wordt het begrip 'nieuw rechts radicaal' geïntroduceerd. De partij schaart zich in de 'extreem-rechtse partijfamilie' en is in ideologisch opzicht 'nationaaldemocratisch', aldus de onderzoekers. Maar anders dan bij klassieke extreem-rechtse partijen kent de PVV geen neonazistische oriëntatie en is die geenszins antisemitisch." (de Volkskrant, 28-1-2010)

De Leidse jurist en Wilders-supporter Afshin Ellian was als de kippen bij om Wilders te verdedigen.

Bert Wagendorp: “De dichter Afshin Ellian verklaarde gisteren in de Volkskrant naar aanleiding van het rapport dat hij zich zorgen maakt over 'de uitholling van allerlei begrippen'. Dat is natuurlijk op zich inderdaad zorgwekkend, maar hol je het etiket 'radicaal rechts' uit, wanneer je het op Wilders plakt? Volgens mij wordt het juist aangescherpt; ik kan me er in elk geval opeens heel concreet iets bij voorstellen.

Het is eeuwig verongelijkt, het heeft een grote bek en het roept dat iedereen knettergek is.

Ik vind het veel zorgwekkender wanneer je niet kunt lezen. Als Ellian 'nationaal-democratisch' ziet staan, leest volgens hem iedereen die 'twee andere woorden: nationaal-socialistisch'. Dat noem ik pas écht uitholling van allerlei begrippen. Dat er 'links' staat en dat je 'rechts' leest.( (de Volkskrant, 30-1-2010)

 Mijn eerdere Wilders-blogs:

Wilders wil Afshin Ellian als deskundige

Kopvodden

Appeasement: Wilders, Bart Jan Spruyt en Chamberlain

De buitenlandse financiering van Wilders

Deportatie/Wilders/moslims

Brandstichter Wilders    

Joshua Livestro, Bart Jan Spruyt, Geert Wilders

Bolkestein en Wilders  

Wilders, neoconservatief of extreem-rechts?

Met Thucydides ten oorlog

Het Midden-Oostenconflict: Wilders, Ellian, Cliteur

Bolkestein, Wilders en Turkije

Geert Wilders en Afshin Ellian: de cultuur van de persoonlijke aanvallen

De Leidse achterban van Geert Wilders

Bart Tromp over het fascistoide karakter van de pvv   

“Het is de trots van de democratie dat zij lijdt aan een 'waarheidstekort'. Het democratisch debat vergt juist de voorlopige opschorting van allerlei zekerheden, en een minimale relativering van de eigen standpunten en opvattingen. De waarheid is nooit keihard en onwrikbaar.”

So schrijft Dick Pels vandaag in de Volkskrant.

Ik wil hierbij nog toevoegen: de waarheid is een noodzakelijke utopie, maar nooit meer dan een utopie, dus een onbereikbaar ideaal. Niemand kent "de waarheid". Het maximale haalbare, en tegelijk de absoluut voorwaarde voor de democratie is een oprecht streven naar de waarheid.  

Het oprecht zoeken naar de waarheid is uiterst belangrijk niet alleen in de wetenschap, maar ook in de politiek.

De oprechte waarheidszoeker herkent men volgens mij aan een aantal kenmerken (staat ter discussie!):

1. Hij/zij laat tegenstanders tot woord komen, en moedigt afwijkende meningen zelfs aan.
2. Hij/zij streeft naar precisie; hij/zij zal in kwestie van de islam dus nauwkeurig en gedetailleerd de (sociale) problemen benoemen, in plaats van vooroordelen te verkondigen en steeds weer te herhalen.
3. Hij/zij probeert niet alleen tegenstellingen politiek aan te scherpen, hij/zij verbindt zich ook aan de utopie van vrede, van menselijke samenwerking en gemeenschap.

 zie ook mijn blog over wilders en de waarheid 

De waarheid van Wilders: nieuw-realisme

Baukje Prins geeft in haar uitstekend boek “Voorbij de onschuld” (2004) een belangrijk overzicht over de denkrichting die zij “nieuw-realisme”noemt, een term die Wilders later graag voor zichzelf en zijn politiek gebruikte.

Het nieuw-realisme beweert de werkelijkheid in al haar lelijkheid te kunnen weergeven. Nieuw-realisme is volgens Prins de naam van

“een stijl van spreken en schrijven, die zich van andere onderscheidt door het gebruik van bepaalde retorische en stilistische middelen. De retoriek van het realisme appelleert aan bepaalde verlangens: aan ons verlangen naar waarheid, objectiviteit en onpartijdigheid, met andere woorden, aan ons verlangen naar morele en politieke onschuld.

Zelfverklaarde realisten stellen hun tegenstanders dan ook vaak voor als naïeve idealisten. Terwijl [nieuw] –realisten de waarheid voorop stellen, zouden idealisten feitelijke uitspraken beoordelen op hun wenselijkheid. De waarheid zou het bij hen uiteindelijk verliezen van het goede. [Nieuw]-realisten bedienen zich dan ook graag van de retorische gemeenplaats van het taboe- dor hun tegenstanders angstvallig in stand gehouden, door henzelf moedig doorbroken.

Zij reserveren daarmee voor zichzelf het vermogen tot rationeel en onbevooroor­deeld redeneren, terwijl hun tegenstanders in magisch denken verval­len. Idealisten zouden geloven in de kracht van ritueel taalgebruik, waarbij niet de inhoud, maar de vorm van taaluitingen cruciaal is. Idealisten, zo lijken realisten soms te suggereren, schrijven aan taal een magische kracht toe; ze doen alsof met taal werkelijkheden in het leven kunnen worden geroepen en werkelijkheden kunnen worden bezworen. Volgens idealisten zou iets niet bestaan zolang je er maar niet over praat. Vandaar hun oproep tot omzichtig taalgebruik. Rea­listen daarentegen beschouwen taal als een neutraal instrument, een middel om over de werkelijkheid te spreken, om problemen bespreek­baar te maken opdat je ze kunt beheersen en oplossen.  “( p. 18 f)

Baukje Prins neemt het op voor dit zogenoemde “magische denken” over taal:

“Dit boek neemt het op voor dat zogenaamde magische denken. Ik noem het alleen geen idealisme, maar constructivisme. En ik laat zien dat het niet de magie, maar de macht van woorden is waarvoor critici van het realisme beducht zijn. Immers, sociale verhoudingen wor­den mede bepaald door de manier waarop wij over die verhoudingen spreken, waarop wij ze interpreteren en betekenis geven. Elk spreken over de sociale werkelijkheid maakt tegelijkertijd ook deel uit van die werkelijkheid. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat alles slechts een kwestie van interpretatie is - dat onze wereld simpelweg verandert als we er maar anders tegen aan kijken. Dan zouden we vervallen in een vorm van filosofisch idealisme, waarin er geen verschil is tussen onze ideeën over de wereld en hoe de wereld werkelijk is. “ (p. 19)

Spreken is volgens Baukje Prins en vele postmoderne “constructivisten” een vorm van taalhandeling : het brengt zogenaamde per­formatieve effecten teweeg, het verandert en structureert de werkelijkheid en de waarneming.

“Het mag lijken of in deze debatten de liefde voor de waarheid tegenover moralisme of politieke stellingname staat. Maar vanuit constructivistisch perspectief zijn in elk vertoog het epistemische en het politieke niveau, feitelijke uitspraken en waardeoordelen, onlos­makelijk met elkaar verbonden. Ook datgene wat wij accepteren als kennis, dat wil zeggen als uitspraken die zeker en onbetwijfelbaar waar zijn, heeft onontkoombaar een morele en politieke dimensie. Metname wanneer die kennis of wetenschap betrekking heeft op de multiculturele samenleving blijkt hoe omstreden uitspraken kunnen zijn die op het eerste gezicht toch louter de feiten op een rijtje lijken te zetten. Een van de redenen hiervoor is dat vertogen deel uitmaken van de sociale werkelijkheid waarover ze spreken. Vertogen over de multiculturele samenleving komen enerzijds voort uit die samenle­ving, terwijl ze anderzijds die samenleving ook weer vorm geven. “ ( p. 21, link toegevoegd van mij, M.T)

-------------------------------------

Zo ver Baukje Prins (die het toen nog neit over Widlers had, al klopt dit precies op Wilders).

En nu ik:

Wat Bolkestein en zijn navolgers van de Burke Stiching en Wilders niet willen onderkennen, dat is dat zij niet [alleen maar] een bestaand ressentiment onderkennen, maar dat zij dit ressentiment ook aanwakkeren.

Speken over angstgevoelens, dat moet en dat mag, maar dat is niet hetzelfde als realistisch “de waarheid” ”objectief” weergeven; het is een uitdrukking van subjectieve gevoelens. Gevoelens mogen worden geuit in het openbaar debat, maar zij zijn geen objectieve weergave van de werkelijkheid.

Wilders wil Afshin Ellian als deskundige

Kopvodden

Appeasement: Wilders, Bart Jan Spruyt en Chamberlain

De buitenlandse financiering van Wilders

Deportatie/Wilders/moslims

Brandstichter Wilders    

Joshua Livestro, Bart Jan Spruyt, Geert Wilders

Bolkestein en Wilders  

Wilders, neoconservatief of extreem-rechts?

Met Thucydides ten oorlog

Het Midden-Oostenconflict: Wilders, Ellian, Cliteur

Bolkestein, Wilders en Turkije

Geert Wilders en Afshin Ellian: de cultuur van de persoonlijke aanvallen

De Leidse achterban van Geert Wilders

Bart Tromp over het fascistoide karakter van de pvv   

Wilders wil graag de Leidse jurist Afshin Ellian als deskundige laten horen, om "aan te tonen dat de islam in essentie tot kwaad aanzet" (NRC 20-1-2010).

De juristen die de weg voor Wilders hebben gebaand mogen dus nu (als de rechter dit toestaat) vertellen waarom Wilders gelijk had.

Leuk. De slang bijt in zijn staart.

Wat Afshin Ellian van de islam vindt, dat weten wij. Hij vergelijkt de islam met de pest.

“De islam is een structurele wantoestand die al ruim veertienhonderd jaar alle aspecten van opvoeding, cultuur, economie, politiek en omgangsvormen overheerst. [....] Het lijkt op de pest: waar de islam ook komt overheerst armoede, gebrekkige ontwikkeling, analfabetisme, onderdrukking, corruptie, frustratie en vooral geweld.”[1]

Een religie met de pest vergelijken, dat vind ik persoonlijk absoluut niet kunnen.

Eerdere Ellian-blogs:

Afshin Ellian: 'Vergeet Gaza'

Freelance zieleherder Afshin Ellian

Ellian en Cliteur versus Nasr Abu Zayd

Ellian, Lefort, Fortuyn

Ellian: Weg met het humanitaire volkerenrecht

Ellians lofzang op Fortuyn

De clash of civilisations van Afshin Ellian

Het Midden-Oostenconflict: Wilders, Ellian, Cliteur

 De schande van Guantánamo Bay

Afshin Ellian en de nazi Carl Schmitt

Kwetsen plaatsen : Afshin Ellian

Afshin Ellian, de Irak-oorlog en het volkerenrecht

Wilders-blogs:

Kopvodden

Appeasement: Wilders, Bart Jan Spruyt en Chamberlain

De buitenlandse financiering van Wilders

Deportatie/Wilders/moslims

Brandstichter Wilders    

Joshua Livestro, Bart Jan Spruyt, Geert Wilders

Bolkestein en Wilders  

Wilders, neoconservatief of extreem-rechts?

Met Thucydides ten oorlog

Het Midden-Oostenconflict: Wilders, Ellian, Cliteur

Bolkestein, Wilders en Turkije

Geert Wilders en Afshin Ellian: de cultuur van de persoonlijke aanvallen

De Leidse achterban van Geert Wilders

Bart Tromp over het fascistoide karakter van de pvv   

[1] Wie is die vrolijke ketter? In: Brieven van een Pers, p. 227.

Vanaf vandaag zijn er weer Amaryllissen te zien in de Leidse Hortus.

"Amaryllis" is oorspronkelijk een herderinnetje uit de Idyllen van Theocritus en van Vergilius.

Ik heb vorig jaar al een paar mooie exemplaren laten zien, (voor mijn Diashow met Chopin ballade klik hier ) en toen ook het verhaal van het herderinnetje Amaryllis verteld, dat ik bij deze gelegenheid nog eens vertel, begeleid van nieuwe foto’s.

Alfresco

Dancing Queen

Exotic peacock

Magic green

Hier de Amaryllis-versie van Theocritos;  inleiding en vertaling van A. Maria van Erp Taalman Kip

“Een geitenhoeder is in de ban van zijn liefde voor Amaryllis. Hij laat zijn geiten onder de hoede van zijn maatje Tityros achter en wil haar een serenade brengen. Maar Amaryllis geeft geen enkel teken van leven. Het is een bucolische variant op het stedelijke 'lied voor de gesloten deur', met dit verschil dat Amaryllis in een grot woont."   .............................................................................................................................

“Hulde breng ik Amaryllis door liederen voor haar te zingen.
Daar op de heuvel grazen mijn geiten en Tityros hoedt ze.
Tityros, jij die me na aan het hart ligt, zorg voor mijn geiten,
neem ze, Tityros, mee naar de bron, en wees goed op je hoede
voor de Libysche ram, die gele; pas op voor zijn kopstoot.  

O Amaryllis, mijn schoonheid, waarom kijk je niet meer naar buiten,
nodig je mij, jouw lief, niet meer uit in je grot? Soms uit afschuw?
Vind je, mijn bruid, dat mijn neus van nabij bekeken te stomp is,
vind je mijn baard soms te ruig? Ik verhang me nog als je zo doorgaat.  

Kijk, ik breng appels mee; waar jij me gebood ze te plukken,
heb ik er tien geplukt en morgen breng ik weer nieuwe.   

Let toch op mij en de smart die mij kwelt. Mijn dierbaarste wens is
om die zoemende bij daar te zijn en je grot in te vliegen,
heenslippend door de klimop en de varens die je verbergen.

Nu ken ik Eros volledig: een krenkende god. Hij werd stellig
door een leeuwin gezoogd en tot wasdom gebracht in de struiken,
hij die me langzaam verzengt en me foltert tot in mijn gebeente.  

Jij met je stralende blik en je donkere brouwen, mijn liefste,
een en al steen, omhels toch je geitherder, laat me je kussen.
Ook in kussen alleen ligt zoete verrukking besloten. "