De schilders van Der blaue Reiter zoals Wassily Kandinsky en Paul Klee losten de strakke zwart-witte schaakborden op tot organische, flexibele, kleurrijke en niet-meer-vierkante vlakken.

Een mooie aanval op het verkort rationalisme.

Ook Piet Mondriaan ging deze weg, al blijven bij hem de vlakken meestal nog vierkant en dus strakker en minder vrolijk.

Wassiliy Kandinsky Kariertes 1925

Paul Klee, Colourful life outside (Draussen buntes Leben)1931

Paul Kee, Bluehendes, 1934

Mondriaan Kleurenschaakbord 1919

In een van mijn reacties hieronder schreef ik:

"En er zijn heel veel overeenkomsten tussen Mondriaan en Kandinsky: het tijdsperk, het spirituele, de combinatie met muziek, de omslag naar het abstracte, de verbintenis met de dada, de stigmatisering als "ontaard"door de nazi's.
Toch zijn beiden een zeer eigen weg gegaan (ik weet trouwens niet of er persoonlijk contact is geweest). Voor mij is Mondriaan het meest interessant in zijn overgang naar abstractie, de abstract wordende bomen, dat is waanzin in zijn schoonheid.

Ik houd het meest van abstractie als er nog iets van de konkrete wereld in verschijnt.
Zoals hierboven de konkrete schaakborden.

In de recensie van het NRC handelsblad over de Kandinsky-tentoonstelling staat vandaag 9 februari het volgende over het verschil Kandinsky-Mondriaan:

"Van geometrie hield Kandinsky niet. Hij onderscheidde geometrische vormen die op zichzelf staan (zoals een driehoek, een cirkel of een vierkant) van vormen die iets voorstellen en die refereren aan iets buiten het schilderen (een huis, een boom of een zon). Hij wilde zich noch tot het ene, noch tot het andere uiterste beperken en vond zijn inspiratie in het gebied daartussen, waar hij een grenzeloze vrijheid zag.

Daarmee onderscheidde Kandinsky zich van zijn tijdgenoot Piet Mondriaan, die juist de grenzen van de geometrie opzocht, wat door sommige tijdgenoten als een doodlopende weg werd beschouwd. Hoe het ook zij, de weg van Kandinsky, die van de ‘lyrische abstractie’, heeft in ieder geval geleid tot het Abstract Expressionisme."

Zie ook over Der Blaue Reiter:

De vrolijke cirkels van Wassily Kandinsky

Gabriele Münter en Wassily Kandinsky

 Alexej von Jawlensky en Marianne Werefkin  

 Franz Marc    

 Wassily Kandinsky, 'Een centrum ' (1924)

Der Blaue Reiter: Franz Marc en August Macke in de dierentuin

De Blaue Reiter:ontaarde poezen/ Paul Klee, Franz Marc

[Dit is een vervolg/antwoord op Ingrids blog over geometrische kunst en op Blews serie over overlappende cirkels. Eigenlijk wilde ik bij hen nog uitvoeriger reageren, en zo is dit blog ontstaan]

De geometrische figuren van Kandinsky vind ik heel veel vrolijker dan die van Mondriaan. Bij Mondriaan komt de vrolijkheid eigenlijk pas weer echt terug in zijn laatste werk, Victory Boogie Woogie.

Wassily Kandinsky Kreise in Schwarz, 1924

Wassily Kandinsky, Ausweichend 1929

Wassily_Kandinsky, Heiss, 1931

Wassily Kandinsky Kreise

Van 6 februari tom 24 mei 2010: Kandinsky en Der Blaue Reiter in het Gemeentemuseum Den Haag

Over Kandinsky en Der Blaue Reiter op mijn blog:

Gabriele Münter en Wassily Kandinsky

Alexej von Jawlensky en Marianne Werefkin  

 Franz Marc    

 Wassily Kandinsky, 'Een centrum ' (1924)

Der Blaue Reiter: Franz Marc en August Macke in de dierentuin

strand zee mist

mist zee kraai meeuwen

kraai zee

zee mist meeuwen

Claude Monet, Vétheuil in de mist, 1879

Monet noemde dit schilderij in de ondertitel “impressie”, en zei dat dit werk het publiek op de hoogte moest stellen van zijn werkwijze en idealen…

Zie ook mijn eerdere nevelblog met foto’s en met schilderijen van Caspar David Friedrich

Kent de linkse kerk nog enige schaamte?” vraagt Wilders.

Nee hoor al poseer ik hier keurig in kleren.

[WC-eend Maria Trepp]

Tijd voor een grondige voorjaarsschoonmaak, zodat de ratten zich net ietsje minder prettig voelen.

Spannend, het gebruik van metaforen van rechts. Niet toevallig werd ik, sympathisant van de Leidse hoogleraren die het rapport "Polarisatie en radicalisering in Nederland opstelden, op mijn blog al meerdere keren voor WC-eend uitgemaakt.

De radicaliseringsonderzoeker Hans Moors, hoogleraar (contra)terrorisme Bob de Graaff en extreemrechtsdeskundige Jaap van Donselaar schreven wat velen binnen overheidsinstanties over de PVV denken, maar in het openbaar niet durven zeggen, omdat het een Tweede Kamerfractie betreft. Namelijk dat de PVV een extreem-rechtse partij is die aanzet tot islamofobie en systeemhaat.

"In het eindrapport - dat al in december naar de Kamer zou gaan - zijn een aantal conclusies overeind gebleven, zij het in andere bewoordingen. Zo wordt het begrip 'nieuw rechts radicaal' geïntroduceerd. De partij schaart zich in de 'extreem-rechtse partijfamilie' en is in ideologisch opzicht 'nationaaldemocratisch', aldus de onderzoekers. Maar anders dan bij klassieke extreem-rechtse partijen kent de PVV geen neonazistische oriëntatie en is die geenszins antisemitisch." (de Volkskrant, 28-1-2010)

De Leidse jurist en Wilders-supporter Afshin Ellian was als de kippen bij om Wilders te verdedigen.

Bert Wagendorp: “De dichter Afshin Ellian verklaarde gisteren in de Volkskrant naar aanleiding van het rapport dat hij zich zorgen maakt over 'de uitholling van allerlei begrippen'. Dat is natuurlijk op zich inderdaad zorgwekkend, maar hol je het etiket 'radicaal rechts' uit, wanneer je het op Wilders plakt? Volgens mij wordt het juist aangescherpt; ik kan me er in elk geval opeens heel concreet iets bij voorstellen.

Het is eeuwig verongelijkt, het heeft een grote bek en het roept dat iedereen knettergek is.

Ik vind het veel zorgwekkender wanneer je niet kunt lezen. Als Ellian 'nationaal-democratisch' ziet staan, leest volgens hem iedereen die 'twee andere woorden: nationaal-socialistisch'. Dat noem ik pas écht uitholling van allerlei begrippen. Dat er 'links' staat en dat je 'rechts' leest.( (de Volkskrant, 30-1-2010)

 Mijn eerdere Wilders-blogs:

Wilders wil Afshin Ellian als deskundige

Kopvodden

Appeasement: Wilders, Bart Jan Spruyt en Chamberlain

De buitenlandse financiering van Wilders

Deportatie/Wilders/moslims

Brandstichter Wilders    

Joshua Livestro, Bart Jan Spruyt, Geert Wilders

Bolkestein en Wilders  

Wilders, neoconservatief of extreem-rechts?

Met Thucydides ten oorlog

Het Midden-Oostenconflict: Wilders, Ellian, Cliteur

Bolkestein, Wilders en Turkije

Geert Wilders en Afshin Ellian: de cultuur van de persoonlijke aanvallen

De Leidse achterban van Geert Wilders

Bart Tromp over het fascistoide karakter van de pvv   

“Het is de trots van de democratie dat zij lijdt aan een 'waarheidstekort'. Het democratisch debat vergt juist de voorlopige opschorting van allerlei zekerheden, en een minimale relativering van de eigen standpunten en opvattingen. De waarheid is nooit keihard en onwrikbaar.”

So schrijft Dick Pels vandaag in de Volkskrant.

Ik wil hierbij nog toevoegen: de waarheid is een noodzakelijke utopie, maar nooit meer dan een utopie, dus een onbereikbaar ideaal. Niemand kent "de waarheid". Het maximale haalbare, en tegelijk de absoluut voorwaarde voor de democratie is een oprecht streven naar de waarheid.  

Het oprecht zoeken naar de waarheid is uiterst belangrijk niet alleen in de wetenschap, maar ook in de politiek.

De oprechte waarheidszoeker herkent men volgens mij aan een aantal kenmerken (staat ter discussie!):

1. Hij/zij laat tegenstanders tot woord komen, en moedigt afwijkende meningen zelfs aan.
2. Hij/zij streeft naar precisie; hij/zij zal in kwestie van de islam dus nauwkeurig en gedetailleerd de (sociale) problemen benoemen, in plaats van vooroordelen te verkondigen en steeds weer te herhalen.
3. Hij/zij probeert niet alleen tegenstellingen politiek aan te scherpen, hij/zij verbindt zich ook aan de utopie van vrede, van menselijke samenwerking en gemeenschap.

 zie ook mijn blog over wilders en de waarheid 

De waarheid van Wilders: nieuw-realisme

Baukje Prins geeft in haar uitstekend boek “Voorbij de onschuld” (2004) een belangrijk overzicht over de denkrichting die zij “nieuw-realisme”noemt, een term die Wilders later graag voor zichzelf en zijn politiek gebruikte.

Het nieuw-realisme beweert de werkelijkheid in al haar lelijkheid te kunnen weergeven. Nieuw-realisme is volgens Prins de naam van

“een stijl van spreken en schrijven, die zich van andere onderscheidt door het gebruik van bepaalde retorische en stilistische middelen. De retoriek van het realisme appelleert aan bepaalde verlangens: aan ons verlangen naar waarheid, objectiviteit en onpartijdigheid, met andere woorden, aan ons verlangen naar morele en politieke onschuld.

Zelfverklaarde realisten stellen hun tegenstanders dan ook vaak voor als naïeve idealisten. Terwijl [nieuw] –realisten de waarheid voorop stellen, zouden idealisten feitelijke uitspraken beoordelen op hun wenselijkheid. De waarheid zou het bij hen uiteindelijk verliezen van het goede. [Nieuw]-realisten bedienen zich dan ook graag van de retorische gemeenplaats van het taboe- dor hun tegenstanders angstvallig in stand gehouden, door henzelf moedig doorbroken.

Zij reserveren daarmee voor zichzelf het vermogen tot rationeel en onbevooroor­deeld redeneren, terwijl hun tegenstanders in magisch denken verval­len. Idealisten zouden geloven in de kracht van ritueel taalgebruik, waarbij niet de inhoud, maar de vorm van taaluitingen cruciaal is. Idealisten, zo lijken realisten soms te suggereren, schrijven aan taal een magische kracht toe; ze doen alsof met taal werkelijkheden in het leven kunnen worden geroepen en werkelijkheden kunnen worden bezworen. Volgens idealisten zou iets niet bestaan zolang je er maar niet over praat. Vandaar hun oproep tot omzichtig taalgebruik. Rea­listen daarentegen beschouwen taal als een neutraal instrument, een middel om over de werkelijkheid te spreken, om problemen bespreek­baar te maken opdat je ze kunt beheersen en oplossen.  “( p. 18 f)

Baukje Prins neemt het op voor dit zogenoemde “magische denken” over taal:

“Dit boek neemt het op voor dat zogenaamde magische denken. Ik noem het alleen geen idealisme, maar constructivisme. En ik laat zien dat het niet de magie, maar de macht van woorden is waarvoor critici van het realisme beducht zijn. Immers, sociale verhoudingen wor­den mede bepaald door de manier waarop wij over die verhoudingen spreken, waarop wij ze interpreteren en betekenis geven. Elk spreken over de sociale werkelijkheid maakt tegelijkertijd ook deel uit van die werkelijkheid. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat alles slechts een kwestie van interpretatie is - dat onze wereld simpelweg verandert als we er maar anders tegen aan kijken. Dan zouden we vervallen in een vorm van filosofisch idealisme, waarin er geen verschil is tussen onze ideeën over de wereld en hoe de wereld werkelijk is. “ (p. 19)

Spreken is volgens Baukje Prins en vele postmoderne “constructivisten” een vorm van taalhandeling : het brengt zogenaamde per­formatieve effecten teweeg, het verandert en structureert de werkelijkheid en de waarneming.

“Het mag lijken of in deze debatten de liefde voor de waarheid tegenover moralisme of politieke stellingname staat. Maar vanuit constructivistisch perspectief zijn in elk vertoog het epistemische en het politieke niveau, feitelijke uitspraken en waardeoordelen, onlos­makelijk met elkaar verbonden. Ook datgene wat wij accepteren als kennis, dat wil zeggen als uitspraken die zeker en onbetwijfelbaar waar zijn, heeft onontkoombaar een morele en politieke dimensie. Metname wanneer die kennis of wetenschap betrekking heeft op de multiculturele samenleving blijkt hoe omstreden uitspraken kunnen zijn die op het eerste gezicht toch louter de feiten op een rijtje lijken te zetten. Een van de redenen hiervoor is dat vertogen deel uitmaken van de sociale werkelijkheid waarover ze spreken. Vertogen over de multiculturele samenleving komen enerzijds voort uit die samenle­ving, terwijl ze anderzijds die samenleving ook weer vorm geven. “ ( p. 21, link toegevoegd van mij, M.T)

-------------------------------------

Zo ver Baukje Prins (die het toen nog neit over Widlers had, al klopt dit precies op Wilders).

En nu ik:

Wat Bolkestein en zijn navolgers van de Burke Stiching en Wilders niet willen onderkennen, dat is dat zij niet [alleen maar] een bestaand ressentiment onderkennen, maar dat zij dit ressentiment ook aanwakkeren.

Speken over angstgevoelens, dat moet en dat mag, maar dat is niet hetzelfde als realistisch “de waarheid” ”objectief” weergeven; het is een uitdrukking van subjectieve gevoelens. Gevoelens mogen worden geuit in het openbaar debat, maar zij zijn geen objectieve weergave van de werkelijkheid.

Wilders wil Afshin Ellian als deskundige

Kopvodden

Appeasement: Wilders, Bart Jan Spruyt en Chamberlain

De buitenlandse financiering van Wilders

Deportatie/Wilders/moslims

Brandstichter Wilders    

Joshua Livestro, Bart Jan Spruyt, Geert Wilders

Bolkestein en Wilders  

Wilders, neoconservatief of extreem-rechts?

Met Thucydides ten oorlog

Het Midden-Oostenconflict: Wilders, Ellian, Cliteur

Bolkestein, Wilders en Turkije

Geert Wilders en Afshin Ellian: de cultuur van de persoonlijke aanvallen

De Leidse achterban van Geert Wilders

Bart Tromp over het fascistoide karakter van de pvv   

Wilders wil graag de Leidse jurist Afshin Ellian als deskundige laten horen, om "aan te tonen dat de islam in essentie tot kwaad aanzet" (NRC 20-1-2010).

De juristen die de weg voor Wilders hebben gebaand mogen dus nu (als de rechter dit toestaat) vertellen waarom Wilders gelijk had.

Leuk. De slang bijt in zijn staart.

Wat Afshin Ellian van de islam vindt, dat weten wij. Hij vergelijkt de islam met de pest.

“De islam is een structurele wantoestand die al ruim veertienhonderd jaar alle aspecten van opvoeding, cultuur, economie, politiek en omgangsvormen overheerst. [....] Het lijkt op de pest: waar de islam ook komt overheerst armoede, gebrekkige ontwikkeling, analfabetisme, onderdrukking, corruptie, frustratie en vooral geweld.”[1]

Een religie met de pest vergelijken, dat vind ik persoonlijk absoluut niet kunnen.

Eerdere Ellian-blogs:

Afshin Ellian: 'Vergeet Gaza'

Freelance zieleherder Afshin Ellian

Ellian en Cliteur versus Nasr Abu Zayd

Ellian, Lefort, Fortuyn

Ellian: Weg met het humanitaire volkerenrecht

Ellians lofzang op Fortuyn

De clash of civilisations van Afshin Ellian

Het Midden-Oostenconflict: Wilders, Ellian, Cliteur

 De schande van Guantánamo Bay

Afshin Ellian en de nazi Carl Schmitt

Kwetsen plaatsen : Afshin Ellian

Afshin Ellian, de Irak-oorlog en het volkerenrecht

Wilders-blogs:

Kopvodden

Appeasement: Wilders, Bart Jan Spruyt en Chamberlain

De buitenlandse financiering van Wilders

Deportatie/Wilders/moslims

Brandstichter Wilders    

Joshua Livestro, Bart Jan Spruyt, Geert Wilders

Bolkestein en Wilders  

Wilders, neoconservatief of extreem-rechts?

Met Thucydides ten oorlog

Het Midden-Oostenconflict: Wilders, Ellian, Cliteur

Bolkestein, Wilders en Turkije

Geert Wilders en Afshin Ellian: de cultuur van de persoonlijke aanvallen

De Leidse achterban van Geert Wilders

Bart Tromp over het fascistoide karakter van de pvv   

[1] Wie is die vrolijke ketter? In: Brieven van een Pers, p. 227.

Vanaf vandaag zijn er weer Amaryllissen te zien in de Leidse Hortus.

"Amaryllis" is oorspronkelijk een herderinnetje uit de Idyllen van Theocritus en van Vergilius.

Ik heb vorig jaar al een paar mooie exemplaren laten zien, (voor mijn Diashow met Chopin ballade klik hier ) en toen ook het verhaal van het herderinnetje Amaryllis verteld, dat ik bij deze gelegenheid nog eens vertel, begeleid van nieuwe foto’s.

Alfresco

Dancing Queen

Exotic peacock

Magic green

Hier de Amaryllis-versie van Theocritos;  inleiding en vertaling van A. Maria van Erp Taalman Kip

“Een geitenhoeder is in de ban van zijn liefde voor Amaryllis. Hij laat zijn geiten onder de hoede van zijn maatje Tityros achter en wil haar een serenade brengen. Maar Amaryllis geeft geen enkel teken van leven. Het is een bucolische variant op het stedelijke 'lied voor de gesloten deur', met dit verschil dat Amaryllis in een grot woont."   .............................................................................................................................

“Hulde breng ik Amaryllis door liederen voor haar te zingen.
Daar op de heuvel grazen mijn geiten en Tityros hoedt ze.
Tityros, jij die me na aan het hart ligt, zorg voor mijn geiten,
neem ze, Tityros, mee naar de bron, en wees goed op je hoede
voor de Libysche ram, die gele; pas op voor zijn kopstoot.  

O Amaryllis, mijn schoonheid, waarom kijk je niet meer naar buiten,
nodig je mij, jouw lief, niet meer uit in je grot? Soms uit afschuw?
Vind je, mijn bruid, dat mijn neus van nabij bekeken te stomp is,
vind je mijn baard soms te ruig? Ik verhang me nog als je zo doorgaat.  

Kijk, ik breng appels mee; waar jij me gebood ze te plukken,
heb ik er tien geplukt en morgen breng ik weer nieuwe.   

Let toch op mij en de smart die mij kwelt. Mijn dierbaarste wens is
om die zoemende bij daar te zijn en je grot in te vliegen,
heenslippend door de klimop en de varens die je verbergen.

Nu ken ik Eros volledig: een krenkende god. Hij werd stellig
door een leeuwin gezoogd en tot wasdom gebracht in de struiken,
hij die me langzaam verzengt en me foltert tot in mijn gebeente.  

Jij met je stralende blik en je donkere brouwen, mijn liefste,
een en al steen, omhels toch je geitherder, laat me je kussen.
Ook in kussen alleen ligt zoete verrukking besloten. "  

Thomas von der Dunk over Nederland en de Irak-oorlog: “Dat de argumentatie volkenrechtelijk niet deugde, was volgens de premier maar een mening. Zeker, zoals Davids haarfijn in NOVA duidelijk maakte, als je met een lantaarntje in alle uithoeken van de juridische wereld gaat zoeken, vind je misschien inderdaad nog wel iemand die er anders over denkt.”

Hahaha, oh zeker vind je een jurist, en ik weet ook wie:

Afshin Ellian.

Ellian heeft de Irak-oorlog en Bush rücksichtslos gesteund. 

 “[…] rechtvaardige oorlog” [over de Irak-oorlog.] 

“Links zou blij moeten zijn dat deze regering van Bush het licht heeft gezien.”  (zie mijn documentatie over Ellian en de Edmund Burke Stichting, de denk-tank van Wilders)

Over het internationale volkerenrecht schreef Ellian in de Volkskrant:

 ‘Mensenrechten niet sektarisch en quasi-religieus benaderen’ - zo kan men het artikel van Afshin Ellian samenvatten, dat op 28 juni 2007 in de Volkskrant stond.   Volkenrechtelijk Nederland: zou een 'eenvormige club mensen' zijn waarin 'zelden meningsverschillen voorkomen', en waarin 'anti-Amerikanisme en VN-verering' regeert. De beroepsgroep zou zelden vragen stellen naar 'het waarom van de aard, rationaliteit, effectiviteit en humaniteit van internationale regels', en veel internationaalrechtelijke deskundigen zouden 'een sektarische en quasi-religieuze' kijk op de mensenrechten hebben.

De jurist Ellian heeft een nogal merkwaardige kijk op het recht. Hij heeft bijvoorbeeld nooit een woord van kritiek heeft geuit op Guantanamo Bay, in tegendeel, hij wil een soort Guantanamo ook in Nederland: ““Misschien moet de wetgever, buiten het strafrecht, de mogelijkheid van een soort administratieve ophokplicht voor de jihadisten in overweging nemen.” (Ophokplicht voor Jihadisten, NRC 26-11-2005) 

Aan de universiteit Leiden stikt het van de pro-Irak-professoren. Niet alleen Ellian en de heren van de Burke Stichting, nee, meneer pro-Irak hoogst persoonlijk, Jaap de Hoop Scheffer werd recentelijk tot hoogleraar benoemd in Leiden, zie mijn blog Jaap de Hoop Scheffer en de politieke benoemingen aan de Leidse universiteit. Jaap de Hoop Scheffer werd ironisch genoeg benoemd op de "Peter Kooijmans"-leerstoel. Peter Kooijmans was de eerste prominente CDA'er die kritiek uitte op de Nederlandse steun voor de Irakoorlog,terwijl Jaap de Hoop Scheffer de invasie in Irak juist heeft gesteund. Citaat uit het rapport van de commissie-Davids:

"J. de Hoop Scheffer (CDA), 21 september 2009

Ik heb politieke steun opgevat als een uiting van de opvatting van de Nederlandse regering dat het nu genoeg is met het getreuzel van Saddam Hoessein en dat er sprake is van further material breach, ondanks het feit dat dat door de Veiligheidsraad niet is vastgesteld (...). Zo definieer ik politieke steun. Het alternatief is dat je het oneens

bent met hetgeen de Amerikanen en de Britten gaan doen."

Inderdaad, dat was het alternatief geweest!

Uit de NRC van 15 januari:

"De Hoop Scheffer wist heel goed dat de directie Juridische Zaken van zijn departement had gewaarschuwd dat de volkenrechtelijke basis voor het voeren van een oorlog zonder een expliciet mandaat van de VN-Veiligheidsraad flinterdun was. Het rapport-Davids maakt duidelijk dat De Hoop Scheffer en minister-president Balkenende de juridische bezwaren ondergeschikt maakten aan hun politieke belang: loyaliteit aan de VS."

Meer blogs over Afshin Ellian:

Afshin Ellian: 'Vergeet Gaza'

Freelance zieleherder Afshin Ellian

Ellian en Cliteur versus Nasr Abu Zayd

Ellian, Lefort, Fortuyn

Ellian: Weg met het humanitaire volkerenrecht

 Ellians lofzang op Fortuyn

De clash of civilisations van Afshin Ellian

Het Midden-Oostenconflict: Wilders, Ellian, Cliteur

De schande van Guantánamo Bay

Afshin Ellian en de nazi Carl Schmitt

Kwetsen plaatsen : Afshin Ellian

Hier een goedgevulde Leidse schatkist.

Aan de meestbiedende zal ik het adres prijsgeven.

Zout werd  lange tijd als betaalmiddel gebruikt - het woord salaris betekent letterlijk 'zoutrantsoen' en een sol-daat is iemand die zijn salaris als zoutportie ontvangt.

De cultuurgeschiedenis van het zout is intrigerend, uitstekend beschreven van Mark Kurlansky in “Zout, een wereldgeschiedenis”.

Kurlansky’s verhaal begint in 250 voor Christus in China, waar het economisch systeem volledig draaide rond de productie en verkoop van zout.

In de loop van de geschiedenis speelde zout vaak een belangrijke factor in oorlogsvoering en in de machtsuitoefening van de staat. In de keuken (sal-amie, sal-ade) natuurlijk ook.

Europa is doortrokken van zoutstraten en van plekken die op vele manieren aan de zoutwinning herinneren: alle namen met hal-,  gal- (Gallië!), sol-  en natuurlijk Zalt- en Salz- vertellen hun verhalen.

(als ik later meer tijd heb zal ik hier nog meer over vertellen)

-

..om te beginnen ikzelf in een van mijn kopvodden  oftewel in dhimmi-fashion .

...dan onze militante

anti-islam man

Afshin Ellian

(zie Ellian-widget rechts voor meer Ellian-koppen)

hier de vriendelijke balling Nasr Abu Zayd

 kort geleden in Leiden: onderzoeker Dalia Mogahed

volgens rechts de devil himself: Tariq Ramadan

Burke-en-Wilders-troetelkind Ehsan Jami (zie hier de Jami-historie)

 Iran-historicus Peyman Jafari

Hirsi Ali, Bart Jan Spruyts  “koningin van Seba” (ik verzin het niet)

en de Iraanse anti-racisme strijdster Halleh Gorashi

 Allemaal een kleurrijk veelvormig pluriform gezelschap (…trouwens: de witte koppen zonder kopvodden zijn veel te talrijk om ze apart te noemen of te laten zien!)

In de Volkskrant schrijft de Leidse hoogleraar Frits Bolkestein vandaag over het verloren zelfvertrouwen van het Westen. Dit thema is een geliefd neocon-thema, en Bolkestein, die heeft geholpen de Leidse neoconservatieve Edmund Burke Stichting op te richten, heeft van begin aan met de Burke-professoren over dit thema overlegd.

Bolkestein in sein Grensverkenningen, waar de Burkianen Livestro, Kinneging, Michiel Visser en Cliteur herhaaldelijk ter sprake komen: “Vrijdag 31  maart 2000, Lunch met een stel slimme academici in Nieuwspoort, allen leer­lingen van Andreas Kinneging, die er ook was; georganiseerd door Joshua Livestro, die nu mijn persoonlijke medewerker in Brussel is […] . Onderwerp van gesprek was het liberalisme, het postmodernisme (en wat daar­tegen te doen) en het verlies aan zelfvertrouwen van de Europese eli­te..” 

Bolkestein heeft naar mening gelijk: matiging en zelfrelativering behoren tot de kernwaarden van de westerse beschaving (en de intellectuele beschaving), en zijn zeer zeker door de christelijke cultuur sterk beïnvloed.

Hans Boutellier over Bolkestein-zoon Wilders en de Westerse zelfrelativerende zwakte:

“Hij [Wilders] heeft de gespletenheid van het westerse relativisme tot spreken gebracht. Die kent verschillende varianten: We verdedigen het recht op zijn film, maar willen hem niet uitzenden. We omarmen de tolerantie, maar verafschuwen Wilders' radicalisme. We verwijten hem de provocatie, maar verdedigen het recht op vrije meningsuiting.

We zien de noodzaak van verdediging van onze waarden, maar deze verhinderen ons te kunnen kiezen. Het westerse relativisme - een historisch hoogtepunt van beschaving - ontbreekt het aan het idioom om het te beschermen tegen de fundamentalistische ondermijning ervan. Wilders confronteert ons met deze essentiële zwakte, en noemt dat ten onrechte lafheid. Wat we te verdedigen hebben, is de westerse verworvenheid om zwak te kunnen zijn.

Deze gespletenheid verdraagt geen koste-wat-het-kost-waarheden. Zij ligt ten grondslag aan de ontwikkeling van de wetenschap, aan de democratie en aan de emancipatie van individuen en gemeenschappen onder de conditie dat zij zich voegen naar de gespleten ziel van de vrijheid.” (de Volkskrant 27-3- 2008)

“Prettige” kerstdagen gewenst:

De Burke Stichting als kerstboom

overige Bolkestein-blogs:

Oorlog en handel; Nederland en Mutter Courage

[over Bolkestein en het gifgas, nu zeer actueel zie http://www.vkblog.nl/bericht/293110/Slachtoffers_willen_geld_van_Van_Anraat)]

verder:

Bolkestein: moslims geen recht op eigen scholen

De fata morgana van een moslim-tsunami: Bolkestein en Bernard Lewis

Tegen en voor het consumentisme: Benjamin Barber, Peter Sloterdijk, Frits Bolkestein

Bolkestein, Wilders en Turkije

Guido Derksen over Bolkesteins anti-intellectuele integratiedenken

De deugden van prof. dr. Bolkestein ( 3)

De deugden van Frits Bolkestein (2)

De deugden van Frits Bolkestein (1)

Wilders, het kind van vader Bolkestein/ Turkije

zie ook mijn documentie over de rol die Bolkestein heeft gespeeld in de achtergrond van Edmund Burke Stichting en bij de opkomst van Wilders

http://www.passagenproject.com/conservatisme.html

“Misbruik de naam van de HEER, uw God, niet, want wie Zijn naam misbruikt laat Hij niet vrijuit gaan.” Zevende gebod.

Neem Ruud Zweistra serieus, argumenteer tegen hem in, beschimp hem, schrijf open brieven, wind je op, ban hem, klaag bij de redactie- dat zijn een aantal ongeschreven Vk-blog geboden voor linkse mensen.

Je zult namelijk je gelijk behalen!!!!!!!!

Zweistra schim

Zweistra heeft naar mijn mening ontegenzeglijk het nulpunt van het Vkblog geconstrueerd, qua humaan-politieke visie. Daarvoor pet af.

Verder is het inderdaad van belang tegen hem te argumenteren, vooral het eerste en misschien ook nog het tweede jaar dat men op het blog vertoeft.

En als men later dan besluit hem te negeren, en hem verder alleen nog te gebruiken om het eigen blog te laten scoren… dan is men gewoon slecht.

Dan vloekt men in de Vk-kerk.

Zweistra ingesneeuwd

Hooglandse Kerkgracht

Steunbeer van de Burcht...

Zeer aan te bevelen, vooral in verband met Zweistra: Kees Schuyt, "Steunberen van de samenleving"

Kees Schuyt over zijn "steunberen"-theorie:

"In een goed geïntegreerde samenleving is de verhouding tussen ik en wij , tussen het individu en de groep, in evenwicht. De individualiteit van mensen wordt niet door het collectief onderdrukt. Bovendien bestaat de samenleving niet uit één collectief, maar uit verschillende groepen, waartussen ook een evenwicht bestaat. Wanneer er één dominante groep is, is er tevens ruimte voor diverse minderheden. In tegenstelling tot sociale cohesie is integratie een dynamisch evenwicht binnen een systeem.

De moderne samenleving is behoorlijk heterogeen en bestaat uit een groot aantal groepen met uiteenlopende ideeënstelsels, tradities, gewoonten, waarden en normen. Als sociale cohesie niet voldoende is om die samenleving bijeen te houden, wat dan wel?

Hiervoor heb ik de metafoor van de steunberen ontwikkeld. Wanneer je een middeleeuwse kathedraal bezoekt, zie je alles naar boven wijzen. Pilaren, spitsbogen, hoge ramen, het dak. Om ervoor te zorgen dat door die enorme druk de hele zaak niet uiteenvalt, zijn aan de buitenkant steunberen aangebracht. In het Frans heten die contreforts, en dat is ook wat ze doen: ze zorgen voor tegenkracht. De enorme druk binnen het bouwwerk wordt tegengehouden.

Onze samenleving heeft in de loop der eeuwen ook dergelijke steunberen ontwikkeld, die ervoor zorgen dat de conflicten binnen de samenleving al die botsende belangen en ideeën niet uitmonden in openlijk geweld. Het begon met de ontwikkeling van het eerlijke rechtsproces, waardoor de uitzichtloze spiraal van bloedwraak werd doorbroken. Dit was een sociale vondst van de Grieken, waarvan de betekenis niet te overschatten valt. De partijen worden gedwongen naar elkaar te luisteren, je moet je beweringen staven met bewijzen. De andere drie steunberen zijn de sinds de twaalfde eeuw gegroeide academische vrijheid, de religieuze tolerantie, die ontstond na de verwoestende godsdienstoorlogen in de zestiende en zeventiende eeuw, en een door Gandhi uitgevonden vorm van geweldloze politieke actie. Het kenmerk hiervan is dat conflicten niet met geweld worden beslecht, maar dat de partijen aan elkaar worden geklonken in een symbolische ruimte. Wanneer een of meer van deze steunberen afbrokkelen, loopt een samenleving gevaar uiteen te vallen. " (Interview met Rob Hatmans, De Groene Amsterdammer, 15-12-2006)

Gisteren schreef ik over de relatie tussen volkenkunde en moderne kunst. Een belangrijke Duitse expressionist, die nu door een tentonstelling in Groningen in de schijnwerper staat, Emil Nolde, heeft in het Museum voor Volkenkunde in Berlijn veel schilderijen gemaakt.

Emil Nolde, Exotische Figuren, 1911

Emil Nolde, Stilleven met maskers, 1911

Emil Nolde, Man vis vrouw,1912

Emil Nolde, Man vrouw kat, 1912

Ik houd zeer van Nolde die op mijn blog een paar keer voorkomt, net als andere “Brücke”-schilders. Het Brücke-museum in Berlijn heb ik door toeval afgelopen april “ontdekt” tijdens een wandeling, zie mijn blog Brücke-Museum in Berlijn/ Schmidt-Rottluff Irissen

Het Groninger Museum zal vanaf zondag een tentoonstelling laten zien met werken uit het Brücke-Museum in Berlijn.

Mijn eerdere “Brücke’-blogs:

Brücke-Museum in Berlijn/ Schmidt-Rottluff Irissen

Midzomernachtsdroom: Emil Nolde

Iris/ Emil Nolde

Klaprozen in de kunst,  Nolde etc

Ernst Ludwig Kirchner

Er is veel kritiek op het nieuwe Wereldmuseum in Rotterdam, bijvoorbeeld vanwege neokolonialisme, commercie, mogelijke verkleutering, mondiaal vormingswerk... zie de uitvoerige discussie op mijn vorige blog).

Ik ben er geweest en ik ben helemaal weg.

Dit is top; dit is super, dit is op alle manieren toegankelijk.

Gratis, maar haalt toch het geld uit de zakken van de rijken; het heeft ontzettend veel te bieden voor jong en oud en iedereen en is pér-fékt gelegen.

Ik had niet veel tijd en ben er zo ongeveer doorheen gerend.

Wat het meest opviel: de sterke relatie tussen de kunst van Oceanië en de moderne kunst.

Adembenemend hoe deze antropomorfe figuren zijn opgesteld met hun schaduwen...

(De tentoonstelling "Oceanië" is alleen gratis voor museumkaarthouders, maar ook de vaste collectie heeft zeer veel schitterende Oceanië-voorwerpen).

De discussie op mijn blog over de zeer hoge entreeprijs van de Theo van Doesburg -tentoonstelling (zes euro naast museumkaart) heeft George Knight getriggerd tot de volgende beschouwing:

"Van Wildgroei naar Win-Win

Ik heb gemengde gevoelens over entreeprijzen van musea. Met wat moet je het immers vergelijken? Is een museum een volledig culturele bestemming of een merger van evenement en cultuur? Valt het te vergelijken met een bioscoopkaartje, de toegang van een voetbalwedstrijd, een bibliotheekpas, de entree voor de Efteling of een gratis Studium Generale lezing bij de Universiteit? Is een rendez-vous van twee uur met Van Doesburg hetzelfde als twee uur oogcontact met Kirsten Dunst?

http://www.platte11.de/blog/freier-eintritt-ins-museum-fuer-menschen-unter-25-jahren

Duidelijk is wel dat de museale sector niet tot eenduidigheid weet te komen in de prijsstelling. Waar een toeslag van € 2,50 voor de Nachten van Van Gogh redelijk lijkt, komt € 6,00 toeslag voor Van Doesburg in De Lakenhal buitensporig over. Minder kwaliteit, minder naam, minder museum, maar toch een tweemaal zo hoge toeslag? Alsof een kaartje voor een voetbalwedstrijd in het stadion van VVV of RKC tweemaal zo duur is in de Arena met Ajax.

Hoewel op plaatselijk niveau voor pashouders of bepaalde doelgroepen regelingen bestaan voor gratis toegang ontbreekt er in Nederland een overkoepelende regeling. Zo weten Fransen op woensdag gratis hun musea te vinden en heeft de Franse president Sarkozy zelfs de toegang tot de staatsmusea voor jeugdigen onder de 25 jaar gratis gemaakt. Maar ook andere groepen als werklozen en mensen die op de bijstand aangewezen zijn hebben gratis toegang. Sociaal beleid stroomt de musea binnen. Terwijl de inkomsten uit de verkoop van toegangsbiljetten doorgaans ondergeschikt zijn, lijken allerlei initiatieven om de drempel voor minvermogenden te slechten in Nederland niet te kunnen slagen. Wellicht ook omdat niemand de rekening wenst te betalen. Dit uitblijven van initiatieven geeft de museale sector geen sociaal en slim gezicht van een organisatie die politieke resultaten boekt. 

De projectgroep concludeert dat de Museumkaart een mooi product is voor de musea. De conclusie is ook dat zelfs zonder sponsor de financiële basis van de Stichting Museumkaart gezond is.

Bij de prijsstelling speelt trouwens dat het belang van de Museumkaart voor het Van Gogh Museum op de bedrijfsvoering relatief kleiner is dan bij een provinciaal museum als De Lakenhal, Centraal Museum of Groninger Museum. Door het hoge percentage buitenlandse bezoekers zonder Museumkaart kan het van Gogh Museum de toeslag op de Museumkaart laag houden. Neem de proef op de som en bezoek het Van Gogh Museum op een drukke zomerse dag. De rij voor de binnenlandse kassa voor Museumkaart- en ook ICOM-kaarthouders bedraagt dan een fractie van de buitenlandse rij.

Dus de ongelijkheid in toeslagen werkt verwarrend voor bezoekers. Waarbij het ontbreken van niet-strikt museale instellingen als de Rotterdamse Kunsthal bij het gebruik van de Museumkaart een nieuwe verwarring oplevert voor diegenen die niet precies begrijpen wat een museum is. Maar da's een ander onderwerp. Oorzaak lijkt dat sommige steden hun (voorheen) gemeentelijke musea in achtereenvolgende bezuinigingsrondes flink hebben afgeknepen.

Of musea zijn op afstand gezet en geprivatiseerd door de gemeente onder de afspraak van een meerjarig contract en subsidie. Waarbij de collectie en het gebouw in handen van de gemeente blijven wat een mooi drukmiddel is. Of ze zijn nog in naam een gemeentelijk museum waarvan de directeur direct rapporteert aan de wethouder van Cultuur.

Maar in beide gevallen zijn de budgetten voor musea de afgelopen jaren verminderd of op zijn best bevroren. Dit terwijl allerlei kosten in de culturele sector juist bovengemiddeld zijn gestegen.

Daarbij komt dat gemeenten met hun vastgoedbezit allerlei avonturen aangegaan zijn en ook dat willen vermarkten. Waar vroeger de doorgaans kostbare en in het centrum gelegen museumgebouwen pro forma op een balans stonden worden ze nu op een semi-zakelijke markt van het gemeentelijk vastgoedbedrijf ingeboekt. Paradox is dat gemeenten graag een volwaardig museumgebouw willen financieren, maar zich niet vast willen leggen voor de exploitatie die immers een open eind kent. Vaak een loze exercitie die ermee eindigt dat de verhoogde huurpenningen tegelijkertijd weer worden kwijtgescholden.

Wat rest is een idee van kapitalisering en een mentale druk op het museum om inschikkelijk te zijn om erger te voorkomen. Met een zwaard van Damocles boven de balans. Het museum is in de val gelopen door te veel te groeien in stenen en mensen en is zo verregaand inflexibel geworden.

Wat steeds meer ontbreekt zijn sociaal-democratische wethouders die een idee van permanente educatie in hun politieke agenda hebben staan. Het oude ideaal van verheffing van het volk kreeg vroeger gestalte in een royale bijdrage aan het gemeentelijke museum. Dat idee ontbreekt nu waar het juist de sociaal-democratische wethouders zijn geworden die nog meer dan liberale bestuurders gestuurd worden door hun visie van het marktdenken.

Structureel lijkt een tekort in Nederland het teveel aan musea en aan tentoonstellingen. Hoewel er naar mijn idee maar acht musea zijn die op dit moment regelmatig kwaliteit leveren in hun tentoonstellingen (in volgorde De Pont, Boijmans, Van Gogh Museum, Haags Gemeentemuseum, Mauritshuis, Van Abbe, Rijksmuseum en Stedelijk Museum) staat het land overvol met musea en zuigen vele middelmatige en middelgrote musea een deel van de budgetten weg.

Sommige topmusea beconcurreren elkaar of zelfs zichzelf door een relatief hoge programmering. De befaamde tentoonstellingsmachine die op hol geslagen is en niet meer te temmen valt ten koste van verdieping in de inhoud en de uitvoering en het ontbreken van nazorg voor een tentoonstelling. Want aan de horizon doemt een nieuwe naam op die door de afdelingen publiciteit en marketing moet worden gelanceerd. Of de naam van de conservator moet helpen vestigen.

Daarbij komt dat de Nederlandse musea internationaal niet meer meedraaien zoals in het verleden en in het bruikleenverkeer weinig in te brengen hebben. Modes bepalen de agenda. Afgelopen jaar was de landententoonstelling populair. Wat volgt? Een tentoonstelling uit de eigen collectie met een paar bijzondere bruiklenen, ingegeven door de eigen schaarse middelen? Beter lijkt terughoudenheid en een betere onderlinge afstemming tussen musea in het aanbod, zodat de kwaliteit opgekrikt kan worden en de bezoekers weer op adem kunnen komen.

Projectsubsidies moeten het budget incidenteel en structureel opkrikken. Dat kan niet en is een onmogelijke opgave. Want het beroep op de Mondriaan Stichting, een vermogensfonds als het VSB Fonds -met een bijna gehalveerd budget door de crisis-, het Prins Bernhard Cultuur Fonds, een lokaal fonds als het K.F. Hein Fonds of een bedrijfssponsor -waarbij de banken deels weggevallen zijn door de crisis- is te groot geworden.

De BankGiroloterij ondersteunt Nederlandse musea structureel, dat wil zeggen langer dan drie jaar. Zo krijgen middelgrote musea als het Utrechtse Centraal Museum, het Nijmeegse Valkhof of het Haarlemse Frans Hals Museum een jaarlijkse bijdrage van € 200.000. Opvallend is dat de Leidse Lakenhal ontbreekt en niets ontvangt. Ik weet niet waarom dat is, maar het kan zijn dat het geen sluitende begroting heeft en daarom niet voldoet aan de voorwaarden om voor een bijdrage in aanmerking te komen. Dit verklaart wellicht mede de relatief hoge toeslag van € 6,00 voor de tentoonstelling van Van Doesburg.

Een voorzichtige conclusie is dat de museale sector via de sectorale Museumvereniging met de Museumkaart niet de indruk weet te wekken de deelbelangen van de afzonderlijke deelnemers te kunnen overbruggen. Altijd lastig in een veld waar concurrenten moeten samenwerken. Afzonderlijke musea gaat het financieel slecht en ze hangen aan een lijntje. De relatie met de subsidieverstrekkende gemeente is er doorgaans een van afhankelijkheid.

Musea moeten zich herpositioneren en overwegen een stapje terug te doen. Het zou helpen -al is het intern binnen de museale sector of een miniconvent- als er een onderscheid kwam tussen musea met een internationale, nationale of regionale uitstraling. Waarbij de mogelijkheden maar gekwantificeerd moeten worden aan de hand van kwantitatieve criteria zodat musea uit zelfbescherming niet overambitieus kunnen worden. Dan kunnen budgetten beter hun weg vinden en wordt de bezoeker beter dan nu gediend met een evenwichtige, en kwalitatieve landelijke agenda. En wie weet een lagere toeslag. Een modieuze titel voor een nota hierover zou kunnen luiden De Nederlandse museumsector: Van Wildgroei naar Win-Win."

Pergamon Museum Berlijn

In de nieuwe tentoonstelling in het Leidse Rijksmuseum van Oudheden met kleine terracotta-figuren  fascineert mij vooral de Isis-Aphrodite... godheden worden vaak gemerged!

Hier rechts nog een andere terracotta Isis-Aphrodite (die overigens niet op de tentoonstelling te zien is).

Wél te zien is een Nike met rhyton (een wijnbeker die uitlopt in een hertenkopje).  

Deze Nike afkomstig uit Myrina in Klein-Azië (ca. 210 - 200 v.Chr.) lijkt een beetje op de valkyrie met drinkhorn die ik in Uppsala in het Wikingmuseum heb gezien, als een kleine hanger in een ketting.

Valkyrie- hanger uit Uppsala

Ja de godenwerelden communiceren met elkaar, beter dan de mensen!

(Over een andere godinnen-merge, namelijk Isis met Horus/Madonna met kind kom ik terug op kerstavond!)