Even na middernacht, van zaterdag op zondag, is bij Match of the day op de BBC te zien hoe je een voetballer vakkundig molesteert. Na de samenvatting van Wolverhampton Wanderers - Newcastle United volgt nóg een samenvatting van zes schandelijke overtredingen op Joey Barton. Alan Hansen, analyticus in de studio, brabbelt vóór de zesde aanslag: ‘En nu komt de beste.’ Hij lacht. Collega Shearer en presentator Lineker vinden het ook grappig. Intussen is het een wonder dat Barton elke keer weer opstaat.

Barton overigens is een bikkel. Hij is het enfant terrible van het Engelse voetbal, binnen en buiten de lijnen. Hij heeft al in de gevangenis gezeten, slaat geregeld iemand in elkaar of maakt obscene gebaren. Mogelijk was hij het slachtoffer van wraakacties van Karl Henry en co, spelers van Wolverhampton.

Maar het gaat hier vooral om de selectieve verontwaardiging in de studio. Hansen en al die andere Britse voetbalkenners behoorden tot de koplopers als het gaat om het veroordelen van het Nederlands elftal, voor het harde spel in de WK-finale tegen Spanje. Driewerf schande. Nu de bijna-wereldkampioenen uit Nederland weer bij elkaar zijn om, op weg naar het EK van 2012, allereerst San Marino en Finland te bestrijden, zal de trap van De Jong op het borstbeen van Xabi Alonso weer voorbijkomen.

In een vraaggesprek met de website FIFA.com spreekt bondscoach Van Marwijk van de ongelooflijke nervositeit voor de finale. Oranje besefte dat het de Spaanse machine moest ontregelen. Met name Van Bommel en De Jong overschreden daarbij de grens van het betamelijke. Dat Puyol en Ramos net zo hard meededen, was zeker in de internationale kritieken geen thema. De Spanjaarden vertegenwoordigden het goede, Nederland het kwaad. Dat schreef en kletste wat makkelijker. Trouwens: nervositeit om een WK-finale, ze weten niet eens meer wat het is in Engeland.

Hoe onbesuisd, ongelukkig, dom en rode-kaart-waardig de overtreding van De Jong ook was, hij deed het vermoedelijk niet expres. Het was lompheid van een voetballer die op de dag van zijn leven stoer wilde zijn. Bij al die overtredingen op Barton is dat anders. Hier wordt bewust geprobeerd iemand uit de wedstrijd te schoppen. In de studio lachen Hansen, Shearer en Lineker schaapachtig.

Waar is hun kritisch vermogen gebleven? Als ‘wij’ een rotschop uitdelen, zijn we een schande voor het voetbal. Als zij het doen, hoort het blijkbaar bij het spel. Ze zwelgen in chauvinisme. Zouden ze weten dat het succes van hun competitie mede te danken is aan al die buitenlandse voetballers, onder wie De Jong, aan de megalomane tv-opbrengsten waarmee ze iedereen kopen die een bal recht vooruit kan trappen, aan de bereidheid van supporters hun laatste geld uit te geven aan voetbal? Hoewel: kijk eens naar het toenemend aantal lege plekken in hun stadions. De Engelsen denken dat ze het WK van 2018 al binnenhebben. Wie in hemelsnaam kan hun aanbod weerstaan? Je gaat bijna hopen dat het WK naar elders gaat, desnoods naar die landjes aan de andere kant van de Noordzee.

Willem Vissers

`Geen vijftien miljoen euro, wel gat in de lucht’. Dat is de kop boven het wedstrijdverslag van Anderlecht – Partizan Belgrado in de Belgische krant `Het Nieuwsblad’ van vandaag. Ik ben het artikel op internet gaan lezen, nadat ik op de website van betaalzender Sport1 de beelden heb teruggezien van dit duel uit de laatste voorronde van de Champions League.

Wat een wedstrijd. Wat een ontknoping. En, dat toch vooral, wat een onrecht. Ik voel mee met de Belgen. Nadat de eerste wedstrijd in 2-2 was geëindigd, kwam Anderlecht in Brussel met 0-2 achter. Die schade werd keurig gerepareerd – mede dankzij een fantastische uithaal van Guillaume Gillet – waarna het meest besproken moment van de wedstrijd volgde.

Romelu Lukaku, die al een keer had gescoord, maakte van dichtbij 3-2. Maar de Schotse scheidsrechter Thomson keurde het doelpunt af wegens buitenspel. Ten onrechte, zo bleek. Strafschoppen volgden, een serie waarin Mbark Boussoufa het `gat in de lucht’ uit de kop van Het Nieuwsblad schoot.

De krant spreekt van een `horrorscenario’. Nadat eerder Bate Borisov, Fenerbahçe en Olympique Lyon hadden dwars gelegen op de drempel van de Champions League, kon Partizan Belgrado nu aan dat rijtje worden toegevoegd. Al zal in Brussel cynisch worden opgemerkt dat het toch vooral een arbiter uit Schotland was die deelname aan de miljoenencompetitie voorkwam.

De krant toonde medeleven en treurde in de laatste twee regels van het wedstrijdverslag nog even hardop mee. `Spelers als Rooney, Ronaldo en Kaka blijven ook dit jaar weg uit het Astridpark. Het Europees voetbal tot december zal Europa League-voetbal zijn’, aldus Het Nieuwsblad.

De onvermijdelijke discussie over de hulp van tv-beelden bij discutabele arbitrale beslissingen zal weer oplaaien. Voorstanders daarvan zullen hun inmiddels bekende argumenten nog maar eens benadrukken. Tegenstanders zullen hen weer voorhouden dat dit hoort bij `de romantiek van de sport’, een twijfelachtig argument dat je nu maar beter niet naar voren kunt brengen in Brussel.

Charles Bromet

Rubriek Ruimte op links in de Volkskrant van dinsdag 24 augustus

Een sponsor van amateurclub Lienden vroeg onlangs aan trainer Hans Kraay of hij Edgar Davids niet kon benaderen voor het avontuur in de Topklasse. Die Davids was toch fit, ondanks zijn 37 jaar. Voor de stunt zou hij, de sponsor, duizenden euro’s neertellen. Het werd geen Lienden, maar Londen.

Met elke dag dat Davids zijn rentree uitstelde, nadat hij in mei 2008 met Ajax zijn laatste officiële duels had gespeeld, marginaliseerde de kans hem weer te zien strijden op het middenveld. En dan opeens, die aankondiging: Crystal Palace. The Eagles. Selhurst Park. Championship, het tweede niveau van Engeland.
Davids zegt in een filmpje dat hij weer zin heeft om te voetballen. Hij lacht. Davids, altijd omgeven door mysterie, houdt bovendien van Londen. Dat is Amsterdam in het kwadraat, en dan een beetje meer. Kosmopolitisch tot in elke uithoek. Een stad bovendien waar je voetbal ruikt. Fulham, Chelsea, Arsenal, Charlton Athletic, Hyde Park, Tottenham.

Hij voetbalde voor Tottenham, met wisselend succes. Ik heb het zelf gezien, tijdens een wandeling richting stadion White Hart Lane, in januari 2007, in de week voordat hij terugkeerde naar Ajax. Foto’s van Keane en Defoe kostten 15 euro. De verkoper zei dat niemand vroeg om een foto van Davids. Hij deed ze van de hand voor 5 euro.
Trainer Jol vertelde over de rol van Davids bij de professionalisering van de club. Een andere anekdote verzweeg Jol. Davids kreeg ruzie met spits Robbie Keane en wilde vechten. Keane zei: kom maar op. De Pitbull hapte. Wist Davids veel dat Keane voormalig bokskampioen was.

Nu, 3,5 jaar later, voetbalt hij dus een profklasse lager, met internationale anonimi als Julian Speroni, Charlie Holness en Kieron Cadogan. Davids krijgt betaald per wedstrijd. De verdiensten kunnen oplopen, want clubs in de Npower Championship, zoals de competitie officieel heet, spelen 46 duels. Fysiek is het de vermoedelijk zwaarste liga ter wereld, met spitsen zonder voortanden en beenharde verdedigers.
Davids bleef altijd in training. Bij Barneveld, bij Jong Ajax, in de zaal, op straat, overal ter wereld waar een benefietwedstrijd was. Hij is kind aan huis in de sportschool. ‘Mijn lichaam is mijn tempel’, zei hij ooit. Hij is het gezicht van Monta, een merk in straatvoetbalkleding. Als hij op kantoor is, voetbalt hij met een blikje.

Afgelopen weekeinde, thuis tegen Ipswich, zat hij nog in een dure stoel. Wanneer doet hij mee? Vandaag tegen Portsmouth, voor de beker? Aanstaand weekeinde, tegen Scunthorpe United? Edgar Davids op een veld in Scunthorpe, tegen een club met de bijnaam The Iron. Zo zullen ze ook wel voetballen. Hard als staal. Misschien harder dan hijzelf kon zijn.
Het heeft iets treurigs, zo’n rentree. Het heeft iets van de bokser die zijn geld heeft verbrast. Maar het heeft ook iets dappers, om als 37-jarige kleine middenvelder de arena’s weer op te zoeken, waar honderden ballen vlieguren zullen maken boven zijn deinende lokken. Edgar Davids lijdt liever aan de pijn van de mogelijke afgang dan aan de pijn van het grote niets en het schrijnende gemis.

Willem Vissers

Hoewel ik de term zelf geen moment in de mond had genomen, wilde Harm van Veldhoven, de coach van Roda JC, mij voor zijn. Waarschuwend hield hij me zaterdagavond in de Arena voor dat het nog veel te vroeg was om voor Mounir El Hamdaoui en Luis Suarez de benaming `koningskoppel’ te gebruiken. De strekking van zijn betoog: laat ze eerst maar eens over een langere periode wedstrijden voor Ajax beslissen.

Ik was het roerend met hem eens. Ik zou het zelf nog iets anders willen verwoorden: laat ze eerst maar eens over een langere periode bepalende wedstrijden voor Ajax beslissen.

Zaterdagavond won Ajax met 3-0 van Roda JC, dankzij twee doelpunten van El Hamdaoui en een van Suarez. Aangever en afmaker wisselden per treffer van rol, waarbij dient te worden aangetekend dat de defensie van de Limburgers alle assistentie verleende.

Het eerste doelpunt kon El Hamdaoui maken, nadat Suarez dwars door Lachambre was heen gelopen – een passeertechniek die ooit, succesvol, door Peter van Vossen werd geïntroduceerd. Vervolgens schoot Addo de bal tegen ploeggenoot Svärd aan, waarna de Marokkaan slechts hoefde in te tikken. Bij het derde doelpunt timede verdediger Kah dusdanig mis, na een dieptepass van Van der Wiel, dat Suarez zijn nieuwe aanvalskompaan moeiteloos kon bedienen.

Toen de stadionspeaker daarop meldde dat El Hamdaoui het 50 duizendste doelpunt in de eredivisie had gemaakt, merkte een collega van het ANP naast mij op dat het waarschijnlijk ook de 500^ste fout van Kah in het betaald voetbal was. Hij zal er niet ver naast hebben gezeten.

Ajax won dus met 3-0. El Hamdaoui werd uitgeroepen tot Man of the Match. Suarez legde nog even uit waarom hij zijn slechts twee weken oude dochter Delfina op de arm had meegetorst, voor aanvang van het duel. Daarna kon het Grote Gespeculeer beginnen. Suarez-El Hamdaoui, hoe moesten wij nu aankijken tegen dit duo dat zijn eerste competitieduel zojuist naast elkaar in de Ajax-voorhoede had afgewerkt?

Ploegenoten waren lovend, en zeiden veelbetekenend dat beiden nog niet eens hun topniveau hadden gehaald. Coach Jol wees op het gevaar dat de een iets harder zou gaan dan de ander, in het topscorersklassement. Dan zou er acceptatie moeten zijn. Van Veldhoven plaatste dus kanttekeningen, maar wees ook op de grote individuele klasse van beiden. Ze zullen nog menig overwinning in de eredivisie inleiden, meende hij.

Persoonlijk ben ik vooral benieuwd naar woensdag, als Dinamo Kiev op bezoek komt in de Arena voor de zoveelste wedstrijd van het jaar – daarvan kunnen er niet genoeg worden gespeeld. Als Suarez en El Hamdaoui dán beslissend zijn voor Ajax, en de club voor het eerst sinds 2005 weer richting poulefase van de Champions League leiden, valt er misschien iets meer te zeggen over hun vermeende status van koningskoppel. Daarvoor lijkt het me nu nog rijkelijk vroeg.

Charles Bromet

Rubriek Ruimte op links in de Volkskrant van dinsdag 17 augustus

Op zondag 12 mei 2013 zindert de Gelredome in Arnhem; fans in geel en zwart kijken naar het ereterras, waar eigenaar Merab Zjordania zwaait naar de uitzinnige massa. De adelaar uit het clublogo, Merab II (Merab I raakte op 16 augustus 2012 zoek tijdens de officiële, jaarlijkse feestdag van de club), landt na een perfecte glijvlucht in de middencirkel.

Persdirecteur Ester Bal en haar staf van medewerkers hebben tientallen berichten verstuurd over de mogelijke huldiging van Vitesse op de Korenmarkt, waar duizenden fans de wedstrijd volgen op schermen. Trainer Louis van Gaal en assistent Shota Arveladze, de huisvriend van de naar Eerbeek verhuisde eigenaar, brengen negen internationals in het veld voor het beslissende duel tegen Ajax; de Servische spits Zigic, een Rus met een splijtende pass en een te moeilijke naam, doelman Velthuizen, de teruggekeerde Arnhemmer Theo Janssen, de kleine Belg Mertens, de Amerikaanse middenvelder Donovan, de Chileense dribbelaar Sanchez, de verdedigers Mathijsen en Heitinga.

Ook de zelf opgeleide Marco van Ginkel is erbij. Twee dagen voor de komst van Zjordania in augustus 2010 – het lijkt alweer zolang geleden – scoorde hij tegen Ajax, toen als jochie van 17. Het stadion puilt uit, het dak is open, de zon schijnt. Karel Aalbers, met wie de opkomst van de club in 1984 begon, is eregast. Vergeten is de tijd dat Vitesse bijna financieel bezweek onder zijn leiding. Het aantal parkeerplaatsen rond het stadion, traditioneel met plaatsnamen als Dublin en Rome, is opgevoerd met twee namen: Tbilisi en Batoemi; daar staan de auto’s van de Georgische gemeenschap in Nederland. Zjordania heeft ook een vliegtuig met behoeftige kinderen laten overvliegen uit Tbilisi. Een van hen heeft zich, na loting, mogen hullen in het pak van Vito, de mascotte.

Auteur Marcel van Roosmalen, al jaren Vitesse-chroniqueur, schrijft de laatste pagina’s van alweer een hilarisch boekje over een seizoen in Arnhem. Ook voor hem was het wennen aan het succes. Hij was gewend te schrijven over sores, roddel en achterklap. Zijn humeur is vandaag uitstekend, want hij heeft zojuist gehoord dat zijn boek ook verschijnt in het Georgisch.

Op het videoscherm is een compilatie te zien van de opkomst van de club. De samenvatting begint met de toespraak van die dekselse oud-voorzitter Maasbert Schouten, die alles op 16 augustus 2010 voorspelde; dan volgen beelden van presentaties van topspelers en de bekerwinst in 2012.

Even na 16.15 uur is Ajax verslagen met 3-1. KNVB-directeur Bert van Oostveen reikt de kampioensschaal uit aan aanvoerder Theo Janssen, die nog één vrij plekje op zijn lichaam heeft gevonden voor een kampioenstatoeage. Hij mag vanavond zoveel bier drinken als hij wil. Een taxi brengt hem straks naar huis. De spelers zwaaien naar het ereterras, waar Merab Zjordania zijn bloedmooie vrouw omhelst. Ze komt uit Roestavi, een stadje bij Tbilisi.

Langzaam strekt de mecenas zijn linkerarm uit. Wat doet hij nu? Dan slaat Merab II zijn vleugels uit. De vogel onderneemt opnieuw een vlucht, landt op Zjordania’s pols en eet uit zijn hand.

Willem Vissers

Een beetje vertraagd, maar alsnog: rubriek Ruimte op links in de krant van dinsdag 10 augustus

Over het eventuele WK van 2018 in Nederland en België is al veel onzin geschreven. Zo is onder meer met droge ogen het kolderieke bericht gelanceerd dat de FIFA over eigen rijbanen wil beschikken.
Het zijn van die flarden van verkeerd geïnterpreteerde frasen uit een bidbook dat, het zij gezegd, moeilijk is op te sporen (het beslaat overigens 702 pagina’s).

Jawel, FIFA-bonzen rijden, mocht het tot een WK in de Lage Landen komen, te zijner tijd misschien een keer over de vluchtstrook onder politiebegeleiding, zoals politici, leden van het Koninklijk Huis of voetbalteams dat ook weleens doen, bijvoorbeeld om op tijd aan de aftrap van een wedstrijd te verschijnen. Zo is het hier, zo is het overal. Ook over de afdracht van belasting is al veel raars geschreven: de FIFA betaalt belasting in het land van vestiging, Zwitserland. Zo gaat dat eigenlijk altijd met internationale organisaties.
Nee, dit is geen pro-FIFA-stukje. De wereldvoetbalbond is niet bepaald een op en top democratische organisatie en het WK is in zekere zin een gedrocht, zo groot en massaal en lang als het is geworden.

Maar nu een FIFA-commissie deze week België en Nederland bezoekt om onder meer accommodaties te inspecteren, zouden met name politici even in hun hok moeten blijven. De strijd om het WK binnen te halen is allang aangegaan, met goedkeuring van de regering van beide landen. Het zogenoemde bidbook is al in mei ingediend. Toen hoorde je geen politicus over belastingen, rijbanen of wat dies meer zij. Nu zijn vooral in België kritische noten gekraakt, op grond van kretologie in de media. Is het niet te duur? Is die FIFA niet te machtig? Wat moeten we met grote stadions?

Vragen stellen is goed en dat moet vooral zo blijven, maar wel op het juiste moment. Het WK kost geld, maar het WK biedt ook ongekende kansen en levert trouwens ook geld op. In Duitsland bijvoorbeeld, vier jaar geleden, vloeide 1,2 miljard euro aan belastingen in de schatkist. Bovendien ging de wereld Duitsland anders zien en begonnen de Duitsers anders naar zichzelf te kijken. Ze durfden zelfs weer een vlaggetje op hun auto te zetten.

Het algemene beeld van Afrika is op zijn minst bijgesteld na het laatste WK. Het blijkt dat je er zelfs gewoon over straat kunt lopen, zonder te worden aangevallen door een leeuw. Barcelona is de populairste stad van Europa sinds de Olympische Spelen van 1992. Daarnaast zijn emoties als plezier en zelfvertrouwen niet in geld uit te drukken.
De wedstrijd is allang begonnen. Nederland en België zijn samen een volwaardige kandidaat. Klein, groen, sympathiek, vol van voetbal.

Het kan een schitterend WK worden, zonder uren in een vliegtuig. De wedstrijd is zwaar, met concurrenten als Rusland, Engeland en Spanje. Dan moet je er vol ingaan. Een voetbalteam kan ook niet halverwege de catacomben terugkeren naar de kleedkamer. Vergelijk het met het elftal van Van Marwijk dat resultaatvoetbal bijna tot kunst verhief op het WK. Dan kun je winnen of verliezen. Dat is de sport.

Willem Vissers

Ke Nako. Het is de hoogste tijd om te stoppen met het verzamelen van WK-herinneringen. Jullie hebben geweldig je best gedaan. In bijna twee weken 73 reacties op mijn slotstukje over het WK, met de oproep de mooiste WK-beleving op te schrijven.

Ik heb ervan genoten, ook van de variatie in lengte, toon en inhoud. Sommigen vonden het de hoogste tijd om nog even het vingertje te heffen over het harde spel van Oranje. Dat mag en dat is goed, maar volgens mij valt het met die imagoschade wel mee.  

Weet je wie imagoschade heeft geleden? Frankrijk met zijn anarchie. Italië met zijn nietszeggende voetbal. En wat te denken van Engeland, met zijn clubvoetbal dat niet eens meer een fatsoenlijke doelman kan voortbrengen omdat overal een buitenlander tussen de palen staat. Brazilië, dat nog meer dan Nederland is afgeweken van zijn oorspronkelijke stijl. Al die landen hebben aanmerkelijk meer imagoschade geleden dan Nederland, dat zich wel mag bezinnen op de geadopteerde stijl en de gekozen middelen die tot succes moeten leiden.

Dan de winnaars. Ik vond heel veel stukjes leuk, maar ik geef toch maar twee boeken weg, anders wordt het een beetje te gek allemaal. Het was dus moeilijk kiezen, zeker omdat ikzelf het enige jurylid was. Uiteindelijk vond ik de stukjes van Nicolaas en Casper het aardigst. Nicolaas verhaalt over hoe hij de wedstrijden van Oranje heeft gezien tussen het geven van allerlei cursussen door, Casper beschrijft op grappige wijze de strijd tussen de seksen, die soms oplaait als daar voetbal in het spel is.

Als zij hun ware idenditeit prijsgeven en mij op w.vissers@volkskrant.nl een mail sturen met hun gegevens, stuur ik ze een gesigneerd exemplaar van het nog immer verkrijgbare, in tweede druk verschenen boek Voetbal is liefde.

Willem

Tsja, de Ballenjongens zijn weer thuis van een, hoe dan ook, enerverend WK. De talloze reacties onder de stukjes wijzen duidelijk op een richtingenstrijd. Grofweg gezegd: de lezers die genoten hebben en blij zijn met de tweede plaats, contra de groep die vindt dat Oranje zijn naam te grabbel heeft gegooid met te hard voetbal dat niet bij Nederland hoort.

Zelf zit ik daar een beetje tussenin. Ik heb me, zeker in de groepsduels, stierlijk verveeld met het voetbal van Oranje. Te voorzichtig, te omslachtig, bijna nooit een vloeiende aanval zoals we die zo graag zien.

Op een gegeven moment nam de fascinatie voor het team toe. Het voetbal was dan  niet bijzonder, dat telkens winnen was wel weer grappig, opvallend, verbijsterend, noem het hoe je wilt.

En de finale, daarin begon Nederland gewoon veel te onbesuisd. Dat viel me tegen, omdat ik dacht dat ze geleerd hadden van vier jaar geleden, tegen Portugal. Die overtredingen met name van Van Bommel (op Iniesta) en De Jong (op Alonso), die konden gewoon niet. Jammer dat scheidsrechters in de finale blijkbaar geen vroege rode kaarten durven te geven (ook Puyol kwam daarvoor trouwens in aanmerking, met een schofterige overtreding op Robben). Jammer ook dat Webb zijn prestatie als goed beoordeelt. Met dergelijk van zelfkritiek gespeend commentaar schieten we niet op.

Enfin, de finale kreeg een verdiende winnaar. Alleen dat moment met Robben spookt nog door mijn hoofd. In principe was de tactiek van Oranje namelijk niet zo slecht: het spel van de beter combinerende ploeg ontregelen. Dat lukte goed. Ik heb mijn aantekeningen nog eens nagekeken: tussen pakweg een kwartier en een uur krijgt Spanje geen kans en komt Nederland steeds beter in zijn spel.

Dan krijgt Robben zijn kans, in de 62ste minuut. Schitterende redding van Casillas, daar niet van, maar ik denk dat Nederland had gewonnen als dat een doelpunt was geweest. Immers: hoeveel kansen kreeg de ploeg niet, nadat de ploeg in de tweede helft op voorsprong was gekomen tegen Brazilië en Uruguay.

En verder is het allemaal gelul acheraf. Een aardig tijdverdrijf, daar niet van, maar ik stop er voor een paar weken mee.

Ik wil nog mijn excuses aanbieden voor het feit dat slechts een stuk of drie van jullie herinneringen zijn meegegaan in de krant. Het aanbod voor de door redacteuren op redactie geschreven rubriek was immens en zij bepaalden hoe ze de ruimte vulden.

Martin van Neck, een van de meesterschrijvers op het blog, heeft ook gelijk als hij stelt dat het blog te weinig nieuwe stukjes bevatte, en te vaak slechts werd aangevuld met mijn rubriek Ke Nako uit de Volkskrant. Hij trok graag de vergelijking met the Guardian. Als excuus kan ik de werkdruk aanvoeren. Volgens mij zit the Guardian met een mannetje of tien bij het WK, wij met drie schrijvers en een fotograaf. En dan gaat de krant voor.

Overigens ben ik steeds minder jaloers op journalistiek uit bijvoorbeeld Engeland. Het is me sowieso opgevallen hoe makkelijk Nederland werd weggezet in het buitenland, als een stel schoppers. Zo erg was het nu ook weer niet, op die paar grove overtredingen na. Vooral in het buitenland bestond behoefte om goed af te zetten tegen kwaad, terwijl Spanje zich niet bepaald onbetuigd liet. Bovendien valt bij een aantal gele kaarten een behoorlijke relativering te plaatsen. Van Bronckhorst deed niets. Tweede kaart Heitinga: handje op schouder Iniesta. Mathijsen, gooit een bal op de grond uit protest tegen een niet gegeven hoekschop, de inleiding voor de nederlaag in de WK-finale. Robben, protestje, nadat hij telkens schoppen krijgt. Mijn zoon bijvoorbeeld, 12 jaar en een groot fan van Barcelona, vond dat Iniesta rood had moeten krijgen voor zijn oneindige pogingen een strafschop te versieren met makkelijke valpartijen. Zo had ik het nog niet bekeken.

Nee, het was te hard, maar we moeten het niet overdrijven, lijkt me. 

Om het een beetje goed te maken (die niet meegenomen herinneringen, weinig nieuwe stukjes op blog), stel ik voor dat jullie onder dit stukje je mooiste herinnering aan het laatste WK opschrijven. Ik zal de beste twee anekdotes belonen met mijn boek Voetbal is liefde, waarvan onlangs de tweede druk is verschenen. Wie de boeken wint, bepaal ikzelf. Makkelijk he.

Tot over een paar weken.

Willem Vissers

Rubriek Ke Nako uit de Volkskrant van zaterdag 10 juli

Het deed hem toch een beetje pijn, die ene vraag van de buitenlander, donderdag tijdens een persbijeenkomst in Johannesburg. ‘Waarom bent u een betere coach dan u  als voetballer was?’
De man was duidelijk in zijn nopjes met zijn vraag. Bert van Marwijk dacht even na en zei dat hij vaak geblesseerd is geweest in zijn loopbaan. Aan zijn knieën vooral. Meniscus. Mogelijk ontwaarde hij spoortjes van ongeloof in de zaal. ‘Je moet het vragen aan degenen die me zagen spelen.’

De jonge Lambertus van Marwijk was flegmatiek, technisch en eigenwijs. Een mooie jongen uit Deventer was hij ook. Een echte linksbuiten aanvankelijk. Fijnzinnige techniek, goede voorzet. Wapperend haar, zoals dat hoorde in die tijd. Later schoof hij telkens verder naar achteren in het elftal, totdat hij als vrije verdediger eindigde bij Assent in België. Hij droeg altijd kniebanden, als zwachtels voor de gammele gewrichten.
Welke concurrenten hij trouwens niet had als linksbuiten in zijn jonge jaren? Coen Moulijn, Piet Keizer, Rob Rensenbrink. Hij zei nog even, hier in Johannesburg, dat hij één interland heeft gespeeld, in 1975. Een helftje tegen Joegoslavië. Dat was het dan. Daarmee moest de buitenlander het doen.

En dan was er nog een vraag, later tijdens de bijeenkomst. Wat zou hij liever doen: als speler de finale bereiken of als trainer? Weer dacht hij even na en weer klonk even iets van melancholie door in zijn stem, toen hij antwoordde:  ‘Ik ben nog altijd voetballer. Ik had liever gespeeld. Maar als trainer is het ook leuk.’
De speler Van Marwijk bestaat alleen nog in zijn hoofd. De trainer Van Marwijk is op de top van zijn kunnen. Hij kan zondag een prestatie leveren die een Nederlander hem nog nooit heeft voorgedaan.

Als trainer kan hij genoegdoening krijgen. Niet alleen voor zichzelf, ook voor al die generatiegenoten uit de jaren zeventig die nog treuren over de nederlagen in de finales van 1974 en 1978. En onder hen zijn dus de mannen die destijds zijn concurrenten waren.

Willem Vissers

Rubriek Ke Nako uit de Volkskrant van donderdag 8 juli

Twee jongemannen in een café aan Long Street, de feeststraat van Kaapstad, dragen een T-shirt dat terugblikt op het WK van 1978 in Argentinië. Op hun buik staat de uitslag van een voetbalwedstrijd:  Schotland – Nederland 3-2. Het was een groepsduel, met een schitterende goal van Archie Gemmill.

De twee zijn te jong om de wedstrijd te hebben gezien. Misschien hoorden ze van hun vaders over de legendarische zege van de Schotten. Schotland is een land uit de oudheid van het voetbal. Uitvinder van het spel. Gemarginaliseerd tegenwoordig, als het om topvoetbal gaat. Dat betekent: bijna nooit meedoen aan een WK, en als het dan eens lukt, uitgeschakeld worden in de eerste ronde. Het is bijna meelijwekkend.

 
Dan Nederland. Bij de het eerste WK-finale was ik tien, bij de tweede veertien. In 1978 ging Nederland op doelsaldo alsnog verder en was Schotland weer eens uitgeschakeld. Ik dacht dat het normaal was, dat Nederland in de finale van een WK stond. Twee WK’s beleefd, twee finales. We verloren ze allebei, maar toch twee finales. De jeugd van toen was door en door verwend, qua voetbal dan.

Maar het is dus helemaal niet normaal dat Nederland in de finale staat. Pas na 32 jaar is het opnieuw gebeurd. De naïeve jongen van toen is nog steeds een beetje naïef, kalend en half grijs bovendien. Maar opeens, op een mooie avond in Kaapstad, dringt het besef door dat je land weer finalist is.

En op dat moment zie je in de randen van de nacht, in een bruisend café aan Long Street, twee Schotse jongens, die het nog steeds moeten doen met die ene wedstrijd uit 1978, een groepsduel nota bene, een wedstrijd die ze niet eens plaatsing voor de volgende ronde opleverde.

Nederlanders, koester dus de plaats in de finale, dans, zing, heb elkaar lief, geniet in stilte. We zijn bevoorrecht. Zondag is de grote dag. Misschien komt hij nooit meer terug.

Willem Vissers

Dit is de rubriek Ke Nako uit de Volkskrant van dinsdag 6 juli.

Een paar kilometer van de door de internationale wereldpers gevolgde training van Oranje voetbalt de jeugd van Kaapstad in volstrekte anonimiteit.

Tussen de snelweg en de betonnen afrastering van de sloppenwijk Khayelitsha, een oneindige wirwar van golfplaat en kleurschakering, zijn overal partijtjes aan de gang. Bermvoetbal. Wie de bal verkeerd raakt, ziet hem verdwijnen tussen de wielen van het voortrazende verkeer van de N2, de snelweg naar Kaapstad.

Oranje traint in het Athlone Stadion. Eigenlijk was dat stadion bedoeld voor het WK, maar het ligt niet zo mooi. Het ruikt naar de armoede van de omgeving. De immense sloppenwijken zijn dichtbij. Guguleta, Nyanga, waar spits Benni McCarthy leerde voetballen, Khayelitsha dus. FIFA- baas Blatter wilde iets anders, een megalomaan project met uitzicht op zee én Tafelberg, een stadion aan Green Point.

Het mocht wat kosten. Vijf jaar geleden, bij een eerder bezoek aan Kaapstad, was Athlone een veel kleiner stadion dan nu. Een kwartier voor een wedstrijd tussen Santos en het grote Kaizer Chiefs uit Johannesburg zag je een eindeloze stroom in geel en zwart geklede fans van de Chiefs naar het stadion lopen. Achter de doelen waren nog geen tribunes. Nu is alles volgebouwd.

Athlone was, ondanks de ambities van de uitbreiding, niet goed genoeg voor het WK. Het ontvangt wel landen voor de training. Als Oranje op de avond voor het duel met Uruguay afrondt op doel, onder het schijnsel van de lichtmasten, is het op de veldjes in de berm allang donker. Het enige licht komt van de koplampen van voortrazende auto’s.

Willem Vissers

Rubriek Ke Nako uit de Volkskrant van 1 juli

Misschien was woensdag wel de laatste training van Oranje op de universiteit van Witwatersrand. De sessie was besloten. Oefenen op strafschoppen en zo. Vandaag vliegt het Nederlands elftal immers voor twee dagen naar Port Elizabeth, om vrijdag de kwartfinale tegen Brazilië af te werken. En misschien is het daarna wel allemaal voorbij, dat WK voor Oranje.

Misschien was het woensdag ook wel de laatste zogenoemde tafeltjesdag, als wij van de pers met een voetballer mogen praten, nadat we eerst een mailtje hebben gestuurd met wie we ons wensen te onderhouden.

Wat was het trouwens goed geregeld door de KNVB en wat waren de internationals open; Khalid Boulahrouz over het geluk van een kind, Robin van Persie over zijn verlangen spits te zijn, Mark van Bommel over het winnen van wedstrijden op een WK dat belangrijker is dan mooi voetballen, Wesley Sneijder over het hoe en waarom van een rozenkrans en Rafael van der Vaart, nou ja, het gesprek met Van der Vaart staat pas in de krant van vrijdag. De inhoud houden we nog even voor ons, maar wie naar de eeuwige optimist Van der Vaart luistert, gaat geloven in een zege op Brazilië.

Maar misschien is vrijdag toch de laatste wedstrijd van Oranje, want Brazilië is toch een veel groter land, met veel meer en betere, ervarener voetballers.
Misschien is ook dat helemaal niet zo. Misschien wint Nederland gewoon van Brazilië en keren we terug naar de universiteit en naar onze tafeltjes, in een wat galmende ruimte van een hotel in Sandton. Dan schuiven we gewoon weer aan.
De afspraak aan het tafeltje van Van Bommel is overigens al gemaakt.
Voor de finale.

Willem Vissers

Nederland - Slowakije (2-1) was opnieuw geen geweldige wedstrijd van de ploeg van Van Marwijk. Toch scoorden de meeste internationals een voldoende.

Doel:

Stekelenburg 8

In poulefase al solide, sleepte zijn ploeg er nu echt doorheen met een aantal cruciale reddingen op schoten van Stoch en Vittek. Jammer van die strafschop.

Rechtsback

Van der Wiel 5

Voor zijn doen erg onzorgvuldig, veel te veel balverlies, duidelijk zijn minste wedstrijd van het toernooi.

Centrale verdediger

Heitinga 6

Redelijk stabiel optreden. Weinig over op of aan te merken.

Mathijsen 7

Een van zijn betere wedstrijden. Attent, doortastend.

Linksback

Van Bronckhorst 6

Redelijke wedstrijd, veel op save.

Defensieve middenvelders

Van Bommel 6

Na een aantal formidabele wedstrijden deze keer even iets minder aanwezig. Vond hij zelf ook.

De Jong 8

Zijn beste wedstrijd tot dusver. Talloze goede ingrepen voorkwamen mogelijk netelige situaties. Ook opbouwend sterk.

Offensieve middenvelders

Sneijder 6

Minder aanwezig dan zou kunnen, maar zeker niet rijp voor een wissel

Kuijt 7

Typische Kuijt-assist bij doelpunt van Sneijder. Blijven geloven in het slagen van een actie, keeper aftroeven en daarna de bal keurig afgeven.

Robben 8

Nog niet volledig op kracht en nu al zo bepalend. Van veel acties ging dreiging uit en doelpunt was bekroning van 70 geslaagde minuten.

Spits

Van Persie 5

Opnieuw erg ongelukkig in zijn acties en terecht gewisseld na 80 vrij anonieme minuten.

Charles Bromet

Rubriek Ke Nako uit de Volkskrant van vrijdag 25 juni

Hebben al die mensen die vele maanden gruwelverhalen hebben verteld over hun angst voor verzengende criminaliteit in Zuid-Afrika al hun excuses aangeboden? Aan Zuid-Afrika bijvoorbeeld, of aan de inwoners van het land zelf, van wie de een nog vriendelijker en behulpzamer is dan de ander. Desnoods lopen ze stratenlang met je mee, als wandelende tomtom.

Jokko de Wit, directeur van de Oranjecamping, leunt op de middag voor Nederland - Kameroen met een biertje tegen een paal, op de Grand Parade in Kaapstad. Het plein kleurt oranje. Hij is volstrekt ontspannen. De trektocht van supporters door het land, langs de steden van de groepswedstrijden, is voorbij. Wie vanaf nu duels van Nederland wil bezoeken, doet dat op eigen gelegenheid. De Wit verzette zich al ver voor het WK tegen het afro-pessimisme en haalt nu zijn gelijk: ‘Aantal aanslagen? Nul. Aantal berovingen? Nul.’

Wat hebben zijn klanten een geweldige tijd beleefd, van de kou in Pretoria, via de stranden in Durban tot de overweldigende schoonheid van Kaapstad. Persbureau AP filmde de stoet uit een helikopter.
‘Ik heb huilende mannen aan mijn borst gehad. Ze hadden de mooiste reis van hun leven.’ Ze hebben gevoetbald in townships en overal vriendelijkheid ontmoet. De Wit spreekt het woord saamhorigheid met hoofdletters uit.

Het meest indrukwekkend was misschien de tocht door het straatarme, voormalige thuisland Transkei. Leden van het oranje legioen die twijfelden of ze de juiste weg bereden, konden zien dat ze goed zaten als ze de lachende bevolking zagen met Pletterpetten op hun hoofd, een marketinghoofddeksel van een andere bierbrouwer dan die van de jurkjes.

Maar Jokko, is er dan helemaal niets gebeurd? Is er dan niemand aangevallen door een leeuw, of beroofd in een stil straatje? Nee, nee en nog eens nee. Nou ja, één keer heeft de consulaire dienst moeten optreden. Iemand was zijn paspoort kwijt. Het was per ongeluk meegegaan met de was.

Willem Vissers

Rubriek Ke Nako uit de Vokskrant van donderdag 24 juni

FIFA, for the game, staat achter het doel in het Nelson Mandela Bay Stadion in Port Elizabeth. FIFA, voor het spel. Ja, amehoela. FIFA, for the money. Voor de knikkers. Alles bij de wereldbond is geregeld en afgetimmerd. Het WK is één rinkelende kassa.

O wee wie de grenzen overtreedt. Als een paar arme sloebers uit een township een centje willen verdienen, mag dat niet, en zeker niet in de buurt van het stadion. Als een paar meisjes uit Nederland een beetje provocerend met een oranje jurkje van een andere brouwer dan de FIFA-sponsor in het stadion verschijnen, moeten ze voor de rechter verschijnen.

We vergapen ons aan het ene stadion na het andere. Soccer City, Moses Mabhida, Nelson Mandela Bay, Greenpoint, probeer maar eens te kiezen welke tempel het mooist is. Onbegonnen werk.

Maar dan kijken we in een bar naar Engeland – Slovenië.  Wat een veld! Dat kan toch niet op een WK. De bovenlaag laat gewoon los. Je ziet in een herhaling op televisie dat Rooney de bal slim breed legt op Gerrard. Onderweg hobbelt de bal alle kanten op. Slechts acht wedstrijden vinden plaats in Port Elizabeth en een fatsoenlijke combinatie is bijna onbegonnen werk. We horen ze nu al klagen, de internationals van Oranje, als ze de eventuele kwartfinale spelen in Port Elizabeth. Eerder was er al gezeur om de bal die te veel fratsen maakt.

De FIFA koketteert met de basis van het voetbal. De basis van het voetbal is een veld en een bal.

Willem Vissers

Rubriek Ke Nako in de Volkskrant van dinsdag 22 juni

Ja natuurlijk was het druk bij Zinedine Zidane. Wat anders. ‘Ik dacht dat ik hier ontspannen kon praten’, zegt hij met een verwrongen lachje. De Fransman, de wereldkampioen van 1998 die in 2006 zijn loopbaan besloot met een kopstoot op het borstbeen van Materazzi in de WK-finale, is een van de blikvangers van Adidas. Het sportmerk houdt in het Convention Centre van Johannesburg geregeld een persconferentie.

Dat zijn gelikte bijeenkomsten in een mooi decor, zelfs als af en toe microfoons dienst weigeren. Bij binnenkomst klinken de gedragen tonen van Shosholoza, het aloude Zuid-Afrikaanse mijnwerkerslied. Plaatselijke kunstenaars hebben spelers en momenten geschilderd, voor een veiling. De opbrengst is bestemd voor weeskinderen.

De muren zijn kleurrijke panelen. De doelpunten van Forlan en Podolski, tegen Zuid-Afrika en Australië, zijn al verbeeld. Tussendoor hangen de belangrijke spelers van het sportmerk. Van Persie. The Artist. Messi. The Spark.

De Zuid-Afrikaan Lucas Radebe en Zidane zijn uitgenodigd om te praten over het duel Zuid-Afrika - Frankrijk, dinsdag. Ze zetten eerst hun handtekening op een tekening uit het WK van 1998, toen ze in de groep tegen elkaar speelden.
Een lieftallige juffrouw stelt een paar vragen, maar daar is het de massale toeloop niet om te doen. Nieuws verdringt praatjes voor de vaak. Het moet gaan over de anarchie in de Franse ploeg. Het wegsturen van Anelka, nadat die bondscoach Domenech zwaar heeft beledigd. De door de spelers afgeblazen training. De boosheid van de internationals, de woede van het Franse volk, de wanhoop van de uitgekotste bondscoach. Zidane, vol in de schijnwerpers, voelt de vragen aankomen. De lieftallige juffrouw leidt in met vraagjes over de toekomstige finalisten, over de mee- en tegenvallers van het toernooi. Allemaal onbelangrijk.

Dan ontbrandt het vragenvuur uit het publiek. Een Spanjaard trapt af: hoe Zidane denkt over de de ‘revolutie’ in de ploeg. Zidane houdt zich op de vlakte. Hij wil de spelers met wie hij nog heeft gevoetbald niet afvallen. Hij wijst op de theoretische kans die Frankrijk nog heeft om de tweede ronde te halen. Tussendoor is hij op sommige punten duidelijk. ‘Wat in de kleedkamer is gezegd, had nooit mogen uitlekken.’ En: ‘Ik weet niet wie de verrader is.’ En: ‘De spelers hadden niet moeten weigeren te trainen.’

Hij oogt goed, Zidane. Mooie kop. Hij voelt zich een beetje ongemakkelijk. Hij blijft een mysterieuze man, die Zidane van Juventus, van Real, van Frankrijk en van de kopstoot.
Wat missen we hem eigenlijk. De voetballer dan, niet de redenaar.

Willem Vissers

Twee oud-bondscoaches bezoeken de training van de huidige bondscoach. Zegt de ene, Leo Beenhakker: ‘Snel naar het veld, de bondscoach is door zijn oefenstof heen.’
De ander, Dick Advocaat, als hij zonder accreditatie door de poort loopt: ‘Ik ben hier veel bekender dan in Nederland.’

Het is een pandemonium, zondag in de zon op de universiteit. De internationale wereldpers keert de zoveelste rondo van de eerste achtstefinalist van het WK de rug toe, om de catwalk van celebrities te monsteren.

Beenhakker, Advocaat, Milutinovic, de Serviër die tijdens vijf WK’s bondscoach was, Verbeek, Jans, Youri Mulder, Erwin Koeman, Zenden, Van Halst, Ronald de Boer.
‘Die halbe Fussballprominenz ist hier’, kweelt een Duitser door een microfoon.

Iedereen interviewt iedereen. Nee, zegt Beenhakker resoluut tegen RTL. Hij is ingevlogen door de NOS en die krijgt zijn mening exclusief. Vervolgens begint hij aan een schier eindeloze rondgang langs microfoons.

Milutinovic schrijft af en toe iets op een blaadje en richt zijn camera op het trainingsveld. Een professor is nooit uitgeleerd.

Belgische verslaggevers, die keurig hebben gewacht in de rij, horen nog één keer het verhaal van Advocaat aan, die de nationale ploeg van België inruilde voor die van Rusland. Die in plaats van 6 ton 6 miljoen ging verdienen.

 ‘Ik heb een lening afgesloten om de afkoopsom te betalen’, zegt hij met enige spot.
De ARD vraagt Youri Mulder om een gesprek. ‘Nee, eerst de NDR’, zegt hij doodleuk.
Advocaat, uiteindelijk beland in een hoekje met Chinezen: ‘Ik hoop dat het met het Chinese voetbal eens zo goed gaat als met de Chinese economie.’

Hij wimpelt kritiek op de Van Marwijk af: ‘Het gaat alleen om winnen.’

Vandaag kijkt de internationale wereldpers met anderhalf oog naar de tribunes en met wat over is naar de ontspannen training van Oranje.  Opeens merkt een buitenlander op: ‘Hé, Robben traint mee.’

En warempel, daar maakt Arjen Robben, in de winterzon afgekleed met een zwarte maillot, een geweldig doelpunt door de bal achter het standbeen langs in de uiterste hoek te prikken. 

Kijk je uit met hakballetjes, Arjen.

Willem Vissers

Het hield bepaald niet over, zaterdagmiddag in stadion Moses Mabhida in Durban. Ondanks de (latere) plaatsing voor de achtste finales van het WK, speelde Oranje een uitermate povere wedstrijd. Vandaar weinig uitschieters in de cijfers.

Doel: Stekelenburg. Had een vrij rustige middag, waarin hij de dingen die hem te doen stonden capabel oploste. Cijfer: 6.

Verdediging, rechts: Van der Wiel. Redelijk tot goede wedstrijd. Sterke rushes, jammer van de vrij onnodige gele kaart. Cijfer: 7.

Centraal, rechts: Heitinga. Koel, betrouwbaar, solide, evenwichtig. Cijfer: 7.

Centraal, links: Mathijsen. Voor hem geldt hetzelfde als voor Heitinga. Zijn sliding, kort voor tijd toen Okazaki gelijk dreigde te maken, was waarschijnlijk het verschil tussen een bal op doel en een schot net over de lat. Cijfer: 7.

Links, Van Bronckhorst: degelijk, niets op aan te merken. Cijfer: 6.

Controlerend middenveld, Van Bommel. Met afstand de beste man van het veld. Veroverde continu ballen en was overal dominant aanwezig. Tekende tevens voor het mooiste moment van de wedstrijd: een fraaie dieptepass op Van Persie, die de bal verkeerd raakte en naast volleerde. Cijfer: 8,5

De Jong. Eveneens goed op dreef met een aantal sterke ingrepen. Passes waren niet altijd even goed, maar het corrigerende werk op het middenveld was dik in orde. Cijfer: 7.

Aanvallend middenveld: rechts, Kuijt. Beetje bleekjes optreden. Had moeite het aanvalsspel van een impuls te voorzien. Cijfer: 6.

Midden, Sneijder. Werd opnieuw door de FIFA uitgeroepen tot man van de wedstrijd. Dat was hij weer niet, maar met zijn doelpunt kort na rust was hij wel beslissend. Verder te anoniem voor een speler van zijn kaliber. Cijfer: 6,5

Links, Van der Vaart. Het is zijn positie niet, zoals hij na afloop nogmaals herhaalde. En dat was hem aan te zien. Deed zijn best, maar was niet half de speler die hij kan zijn. Cijfer: 6.

Spits, Van Persie. Werd omringd door Japanse verdedigers en dat viel hem niet mee. De vorm die zijn spel in de voorbereiding kenmerkte, is even weg. Hopelijk niet voor lang. Cijfer: 6.

Charles Bromet

Toen FC Utrecht in 1998 Dirk Kuijt overnam van het Katwijkse Quick Boys waren er twijfels. Zou hij de stap van amateur naar prof wel kunnen maken?

Toen Feyenoord in 2003 Dirk Kuijt overnam van FC Utrecht waren er twijfels. Zou hij de stap van spits bij een modale eredivisieclub naar een club uit de traditionele topdrie wel kunnen maken?

Toen Liverpool in 2006 Dirk Kuijt overnam van Feyenoord waren er twijfels. Zou hij de stap van de eredivisie naar de top van de Premier League wel kunnen maken?

Ik kan er niet omheen: mijn sympathie voor Dirk Kuijt is bij elke overstap in zijn carrière een beetje meer toegenomen. Overal waar hij zijn entree maakte, ontmoette hij aanvankelijk scepsis. En hoewel hij er niet in slaagde iedereen zijn mening te laten herzien, kreeg hij overal het respect en de waardering van de supporters en zijn collega’s.

Dus ook bij Oranje. Dirk Kuijt (29) speelt zaterdag in Durban tegen Japan zijn 65ste wedstrijd van dit  seizoen. Dat is bijna een dubbele  voetbalcompetitie. Hij heeft nu al 5288 speelminuten in de benen. Maar Mister Duracell – een liefdevolle typering van zijn jarenlange coach bij Liverpool, de nu naar Inter vertrokken Spanjaard Rafael Benitez – voelt geen vermoeidheid.

In een tijd dat Robin van Persie, Wesley Sneijder, Arjen Robben en Rafael van der Vaart zijn bestempeld als “de grote vier” – een term waarop je van alles kunt aanmerken, hetgeen dan ook bij voortduring gebeurt – moet Kuijt zich vaak verdedigen. Zijn stijl is minder gepolijst en zijn technische bagage wat leger. Dan schijn je voor sommigen van minder waarde te zijn.

Bert van Marwijk denkt daar anders over, en dat pleit voor de bondscoach. Van de 22 interlands die onder zijn leiding zijn gespeeld, was Kuijt negentien keer basisspeler, in de laatste negentien interlands wel te verstaan.

Een team medisch specialisten, bestaande uit magnetiseur Henk de Gier, fysiotherapeut Leo  Echteld, haptonoom Peter van den  Beld en orthomanueel therapeut Jan  Jan de Bruijne, staat hem bij. Let wel: dat zijn de specialisten  náást die van zijn Engelse werkgever  en het Nederlands elftal.

‘In de loop der jaren heb ik me ontwikkeld als speler en ben ik gaan beseffen wat erbij komt kijken om topprestaties te leveren’, zei Kuijt woensdag. ‘Het begon met een fysiotherapeut  en via hem ben ik in contact gekomen  met andere mensen. Zo heb ik mijn lichaam beter leren kennen en heb ik  een kring van mensen verzameld bij  wie ik me prettig voel.’

Zoals we van hem gewend zijn, zwaaide Kuijt al zijn begeleiders lof toe. Maar degene die de meeste waardering verdient, is Kuijt zelf. Niet alleen voor de stappen die hij steeds heeft gemaakt in zijn carrière, maar ook voor de zelfdiscipline en het professionalisme die hem kenmerken. Bovendien staat hij er altijd en hoor je hem nooit vluchten in goedkope excuses.

Persoonlijk hoef ik helemaal geen hakjes, schijnbewegingen en andere frivoliteiten van hem te zien. Laat Dirk Kuijt maar lekker Dirk Kuijt zijn. Dan gaan wij nog veel plezier aan hem beleven tijdens dit WK.

Charles Bromet

We zijn wat te laat, want de wedstrijd is voor internetbegrippen alweer tijden geleden: maar de Ballenjongens geven altijd punten bij WK’s. Ouderwets, cijfers geven voor internationals. Leuk tijdverdrijf. En niemand hoeft het met ons eens te zijn. Oranje won dus met 2-0 van Denemarken en speelde niet geweldig, maar `we' doen deze keer mee om te winnen. Dus we wachten verder even af. Van de Grote Vier is nog niet zoveel vernomen, maar het voordeel van de Grote Vier is dat dat ze opeens kunnen opstaan.

Daar gaan we:

Doel: Stekelenburg. Eerste wedstrijd op een toernooi. Kreeg weinig te doen, maar redde gedegen op schoten van Kahlenberg en Rommedahl. Straalde rust uit, trapt goed uit. Cijfer: 7.

Verdediging, rechts: Van der Wiel. Toont veel flair. Deed wat hij bij Ajax gewend is te doen. Mee ten aanval trekken. Had weinig last van een directe tegenstander. De vraag is hoe hij zich houdt als hij die wel krijgt. Kan fysiek nog wel iets sterker worden en maakte een smerige overtreding. Cijfer: 7.

Centraal, rechts: Heitinga. Was in drie voorgaande toernooien nooit een vaste kracht, nu wel. Was fel in duels met Bendtner, die hij samen met Mathijsen vrijwel onschadelijk maakte. Het wordt saai, maar ook Heitinga krijgt een 7. We zijn goedgeluimd.

Centraal, links: Mathijsen. Reageert weleens kriegelig als de kwaliteit van de defensie ter sprake komt, maar weerde zich kranig. Zal nooit prijs voor sierlijkheid ontvangen. Daar doet hij het ook niet voor. Nog één 7 dan.

Links: Van Bronckhorst. Speelde 100^ste interland. Had het soms best moeilijk met Rommedahl. Cijfer: 6.

Controlerend middenveld: Van Bommel. Is niet meer de spectaculaire middenvelder van vroeger bij PSV, maar past perfect in de taal van zijn schoonvader, de bondscoach. Die zegt: `Ik wil creatief spelen, maar ik wil ook winnen.’ Van Bommel is 33, het is zijn laatste WK, en hij wil winnen. Controleert, en viel op met een paar geweldige aanvallende acties. Cijfer: 8.

De Jong. Speelde best aardig, maar dat recidivisme moet een keer ophouden. Had al na 27 minuten rood moeten krijgen toen hij met twee benen een idiote overtreding maakte op Jörgensen. Dat hoort bij zijn spel, zeggen aanhangers dan. Nee, dat hoort niet bij voetbal. Wegwezen. De scheidsrechter liet het gebeuren. Cijfer: 6

Aanvallend, middenveld: rechts Kuijt. Je hebt mensen die vinden dat Kuijt altijd moet spelen en je hebt mensen die vinden dat hij moet wijken als Van Persie, Van der Vaart, Robben en Sneijder allemaal fit zijn. Enfin: meestal is er wel eentje van de vier geblesseerd en dan speelt Kuijt dus. Hij frommelt, rommelt en scoort. En soms voetbalt hij gewoon goed. `Ik kan altijd op hem rekenen’, zegt Van Marwijk, en zo is maar net. Cijfer: 7.

Midden: Sneijder. Vond zichzelf de beste. Dat vonden wij niet. In eerste helft weinig geslaagde acties, weinig opvallend, slechte vrije trappen van veel te grote afstand. Na rust, toen ruimte toenam, beter, culminerend in een fabuleus passje op Elia, de inleiding voor 2-0. Cijfer, vooruit dan: 7.

Links: Van der Vaart. Had het moeilijk, omdat hij veel verdedigend werk moest opknappen, en ook voor diepte in het spel op de linkerkant diende te zorgen. Dat ging hem veel minder af, ook omdat hij niet de snelste is. Kreeg een paar kansjes. Had hij er eentje benut, dan had de wereld er anders uitgezien voor hem. Zo is voetbal. Cijfer 6.

Spits: Van Persie, viel tegen, afgezet tegen zijn prestaties in de oefenperiode. Leek, na lang blessureleed, alleen sterker te worden. Dan viel deze wedstrijd uit de toon, ondanks een aantal uitstekende acties. Is overtuigd van betere wedstrijd tegen Japan. Cijfer: 6.

Van de invallers speelden Afellay (voor Van Persie) en De Zeeuw (voor De Jong) te kort voor een beoordeling. Elia deed 23 minuten mee, als invaller voor Van der Vaart. Hij was onbevangen, zijn passeeracties lukten, hij had een aandeel in de 2-0 en hij kreeg het volk op de banken. Van Marwijk heeft er een wapen bij, zoals hij zei. Als ook Robben weer fit is, kan hij zelfs ouderwets met een rechts- en linksbuiten voetballen, mocht hij daartoe behoefte voelen. Cijfer: 7,5.

Willem Vissers