Mijn man weet alles over hygiëne. Hele verhandelingen heb ik moeten aanhoren over de gevaren van het vaatdoekje, de “creepy crawlers” op de deurknop en de dodelijke diertjes in en op de toiletpot. Als medisch microbiologisch analist krijgt hij de meest enge beestjes onder zijn microscoop en weet hij als geen ander wat voor vieze dingen zij allemaal kunnen produceren, waardoor je dan weer te maken krijgt met de meest gruwelijke ziektes. Daarnaast vindt hij het onderwerp gewoon leuk om over te vertellen, en dan vooral aan de eettafel…. De Mexicaanse griep is dus koren op zijn molen.

 

Onlangs heeft mijn man het toetsenbord van de computer eens grondig gereinigd. De plakkerige vingertjes, broodkruimels en koffiespetters lieten enkele letters wat moeizaam presteren, dus dat was geen overbodige luxe. De blinkende toetsen waren echter wel weer opmaat tot een smeuïg verhaal, met als statement: van flexplekken krijg je griep. Toetsenborden zijn volgens echtgenoot net als deurkrukken en wc potten een bron van besmetting. De meeste bacteriën worden overgebracht door aanraking. Van handen, wel te verstaan. En een toetsenbord raak je veelvuldig met je handen aan. En bij flexwerken raakt ook een ander je toetsenbord veelvuldig met zijn of haar handen aan. En waar die handen daarvoor geweest zijn, en of ze dan wel grondig zijn schoongepoetst? Zomaar twee vragen die opploppen… Echtgenoot bracht met beeldende vertelkunst de diverse plekken waar vingers geweest kunnen zijn over het voetlicht. Bijvoorbeeld: onder schoenen, om kauwgum te verwijderen. In neuzen, om pulkjes weg te krabben. In oren, om de gehoorgang schoon te maken, op de toiletpot bij rugklachten, in geuren en kleuren kwamen alle mogelijkheden voorbij. En hij introduceerde en passant de term Flexgriep. Griep die razendsnel om zich heen grijpt door de besmettingshaard die flexplek heet.

 

De volgende ochtend keek ik toch wel met enig argwaan naar mijn toetsenbord. Wie had er de vorige dag gezeten? En waar waren zijn of haar vingers allemaal geweest? En als ik nu ga hoesten, komt het dan daarvan? Helemaal paranoïde begon ik mij een weg te banen door de afdeling, hysterisch opzoek naar desinfectant. Eigenlijk wilde ik zelfs een hagelnieuwe tafel, net uit het plastic komende stoel, en nog nooit gebruikte telefoon bestellen en een vers pak printerpapier gaan gebruiken, om zo alle besmetting tot een minimum te kunnen  beperken. Totdat ik mij plotseling mijn jarenlang gebruikte credo herinnerde: de beste bescherming tegen besmetting is weerstand. En deze bouw je alleen maar op door jezelf bloot te stellen aan van alles en nogwat. Dit motto heeft me tegen heel wat paniekaanvallen behoed in de tijd dat mijn kinderen hun culinaire smaakpapillen uittestten door bijvoorbeeld te proeven of slakken rauw uit de tuin net zo lekker zijn als gekookt met een sausje, en of geitenkeutels er alleen maar uitzagen als dropjes, of ook zo smaakten.... Zo ook nu. Echtgenoot kan me wat. Flexplekken mogen dan wellicht een bron van besmetting zijn, maar daarmee dan ook een bron van weerstand. Dus kom maar op met die Flexgriep!

 

 

Ik heb een nieuw woord geleerd. Oraclezombies. Ik vraag me af of het in de Dikke van Dale terecht zal komen. Ik vermoed van niet. Het is voor zover ik weet een zeer bedrijfsgebonden term. Oraclezombies.

 

Het ICT-instrument Oracle zou het leven beter, makkelijker en uniformer moeten maken. Alle systemen die we gebruiken, van personeelsinformatie tot tijdschrijven en het afhandelen van financiële stromen in één handige “database”. En in sommige opzichten is dat ook wel zo. Voor zover ik kan zien is er voor mij niet heel veel meer werk aan ten opzichte van het ICT-instrument LIFT. Als je eenmaal een leuk sjabloontje hebt samengesteld is tijdschrijven eigenlijk een fluitje van een cent, vind ik. En als al die opstarthobbels eruit zijn gefietst zal het vast snel beter gaan voor iedereen, dacht ik zo. Totdat ik dus dat woord tegenkwam. Oraclezombies.

 

Het blijkt dat er mensen zijn die zich de hele dag bezig houden met het invoeren van projecten en klanten en het uitzenden van facturen in Oracle. Nou is dat natuurlijk niet heel gek. Tenslotte deden we dat al langer dan vandaag. Met Oracle is het niet anders dan voorheen. Alleen, en nu komt het, Oracle is (nog) niet ingesteld op één project met meer klanten. Eén klant met meer projecten kan wel. Maar bij de Rotterdamse School grossieren wij in projecten met meer dan één klant. Daar is ons hele individuele opleidingsaanbod op gebaseerd. Dat betekent dat elke deelnemer apart moet worden opgevoerd als klant, en project. Oeps… Gelukkig krijgen mijn collega’s nog wel wat frisse lucht. Om de uiteindelijke facturen te kunnen controleren, dienen mijn zij dagelijks naar de boekhouding op de Wijnhaven te lopen om kopieën op te halen, zodat, als alles klopt, zij telefonisch een seintje kunnen geven dat de facturen kunnen worden gestuurd. Dat is om te voorkomen dat zij RSI oplopen doordat alles is gedigitaliseerd…

 

De precieze details van alle problematiek ontgaan me, maar ik zie wel FA collega’s over de gang lopen met stijve vingers, stramme nekken en vierkante oogjes, projectnummers en deelnemersnamen prevelend. Als je ze een vraag stelt krijg je een glazige blik, en na enig aandringen volgt steeds weer het zelfde antwoord:…. Oracle…

 

Ongetwijfeld worden ook deze hobbels weer opgelost. Tot dan kijk ik medelijdend naar mijn collega’s, probeer ze in elk geval tot eten de bewegen en veeg soms even wat speeksel van hun kin, terwijl zij zonder verder enige aandacht aan hun omgeving te schenken, zich door het oerwoud van projecten, klanten en facturen heen kappen. Beware, the Oraclezombies are here….

  Het ruist en roezemoest al enige tijd, maar de geruchten lijken nu toch echt bewaarheid te zijn worden. James, het intranet van onze organisatie, is overleden. In juni jl. was hij al doodverklaard en hebben we hem formeel ten grave gedragen. Maar in afwachting van de uitgestelde "brand new day" is hij toch maar weer gereanimeerd. Of anders was het zijn geest die nog rondwaarde op het net.. Maar als het goed is gaat nu definitief de stekker uit zijn "lifesupport", en wordt James gedelete. Gebackspaced. Overschreven met het Gemeentebrede nieuwe Intranet.

Ik ben benieuwd hoe dit nieuwe net gaat werken. Ik hoorde geruchten over "split screen" en "googlemogelijkheden". Betekent dat dan dat ik mijn beide ogen een verschillende kant op moet sturen om alles nog te kunnen volgen en dat ik voor beide schermen tegelijk informatie op kan vragen? Maar dan moet ik ook 4 armen hebben, en twee toetsenborden, want al die vingers zitten elkaar anders maar danig in de weg. Onlangs las ik Darwins Radio van de schrijver Greg Bear. Het is een niet-wetenschappelijk  boek met een theorie over de schoksgewijze evolutie van de mens. Zijn stelling is dat communicatie, op allerlei manieren, de evolutie van de mens zal beïnvloeden. Kinderen zullen plotseling flink verschillen van hun ouders, doordat zij fysiek beter zijn aangepast aan de eisen die de communicatieve en digitale samenleving aan hen stelt. Zo zullen zij een veel bredere talenrange en opnamecapaciteit hebben dan hun ouders, sneller leren spreken en ook op andere manieren kunnen communiceren, bijvoorbeeld door "van kleur te verschieten". Die vier armen van mij voor ons nieuwe intranet, die komen er dus wel, denk ik. Net als de mogelijkheid om je ogen alle kanten op te draaien om zoveel mogelijk beeldschermen tegelijk te kunnen benutten.

Ik voel me hopeloos ouderwets. Ik ben al blij als ik de delete knop kan vinden, en met het pijltje "retour" mijn per ongeluk gewiste tekst weer kan terughalen. En ja, die vreselijke vragen van de ICT servicedesk (is het beeldscherm aan, zit de stekker er in?) zijn speciaal voor mij in het vragenassortiment opgenomen. Ik kan als digibeet vaak niet meer uitbrengen dan: "hij doet het niet", en ben blij verrast en volledig betoverd als een slimme ICT-er, gehuisvest in een ander pand, er zomaar in slaagt de cursor over mijn scherm te laten vliegen en allerlei programma's aan en uit zet. Wow!

Ik zie dan ook met angst en beven de komst van het nieuwe intranet tegemoet. Ik zal nog verder achter gaan lopen in dit digitale tijdperk. Maar wellicht zit hier ook een kans. Tenslotte werk ik wel bij de Rotterdamse School. Zouden mijn collega's niet gewoon een cursus "intranet voor dummies" kunnen maken? Een gat in de markt, wellicht. Want ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben met digitale veranderangst. Yes! Kassa! Laat maar komen, dat Gemeentebrede intranet. Wij zijn er klaar voor! (denk ik)...

  Het kan me zomaar gebeuren: ineens zit ik met mijn gedachten mijlenver weg en is het hier en nu niet meer interessant. Wat is dat toch voor fenomeen, dat zachtzoete, vage en vlinderlichte zweven, die totale ondermijning van mijn focus? Zou het bij de lente horen? Maar waarom heb ik er dan regelmatig last van als het helemaal geen lente is? Het kan getriggerd worden door van alles: vallende blaadjes, een liedje op de radio, een dromerige blik in iemand anders ogen...

Waar droomt u zoal bij weg? Verre stranden, palmbomen, verleidelijke personen van het andere geslacht? Of dagdroomt u niet, maar bent u immer gefocust en geconcentreerd tijdens werktijden? Poeh, daar geloof ik helemaal niets van!

Soms fantaseer ik over buitenissige dingen, zoals een zinderende ontmoeting met een op dat moment favoriet zijnde acteur (ik ben nogal wisselvallig daarin) of het opstarten van een zangcarrière die spetterend succesvol verloopt. Soms is het ook gewoon een alledaagse dagdroom, meer een wens zo u wilt, een verzuchting bij mooi weer wanneer het verlangen op om skates door de polder te zoeven steeds sterker wordt. 

Ik ben erg benieuwd naar uw dromen en wensen. Kom, vertel! Wellicht kunnen we er nog iets leuks van waarmaken....

Valentijnsdag. Niet iedereen heeft daar wat mee. Ik vind het zelf een leuk idee om degene van wie je houd op zo'n dag eens te verrassen. Mijn man vindt dat onzin. Allemaal commercieel gezeur, alle reclame eromheen grenzend aan terrorisme. Maar ja, dat vindt hij ook van kerst, en van moederdag, vaderdag, sinterklaas....

Vorig jaar rond 14 februari nam ik me voor het gebruikelijke gemopper over Valentijnsdag naast me neer te leggen, en mijn man eens flink in het Valentijnszonnetje te zetten. En dan meteen maar enorm uitpakken leek me wel wat. In de pauze werden rode hartjesballonnen opgeblazen en samen met een jolige collega heb ik een doos gevuld. Met lekkers, een kaart en een pluche hartjeskussen, en daarbovenop enkele ballonnen. De voorpret was geweldig.

Omdat de doos te groot was voor achterop de fiets, ben ik van de Wijnhaven met de tram naar het station gegaan, om vandaar naar de Dierentuin te lopen. Ik nam de kortste weg, door de stationshal. Nu is men in Nederland sinds 9-11 alom wat schrikachtiger en wantrouwender geworden. De reclamespots en aanplakposters over wat je zelf kunt doen aan de dreiging rondom terrorisme hebben denk ik hun vruchten wel afgeworpen. Dus dat ik met een doos door het station liep trok al de aandacht, maar toen er ook nog een ballon knapte, midden in de drukke stationshal.... Ik riep nog: "het is maar een ballon!" Ik zal u de details van wat volgde besparen. Uiteindelijk ben ik veilig met mijn pakketje op de plaats van bestemming aangekomen, maar de schrik zat er goed in.

's Avonds was er op school een 10-minutengesprekje over mijn dochter. Haar gevoel voor drama en extraverte persoonlijkheid kwamen hier uitgebreid aan bod. Nog half met mijn hoofd bij de gebeurtenissen van die middag vertelde ik de juf dat ik, om mijn dochter wat ruimte te geven voor zelfexpressie, haar bij de Hofstadgroep zou aanmelden.... "Ik neem aan dat u het Hofpleintheater bedoelt," zei de juf geschokt. Mijn man heeft mij de rest van de avond uitgelachen.

De voorpret heeft me doen besluiten ook deze keer weer aan Valentijnsdag te doen. Een kaart of zo, met een zwoel opgenomen berichtje erin, en een spannend slipje... Ik begin er al weer helemaal voor in de stemming te komen. Maarreh... dit maal geen ballonnen!

  "If today was your last day" van Nickelback schalt voor de honderdste keer door de woonkamer. Ik weet niet of je een cd kunt grijsdraaien. Misschien draai je eerder het grijs eraf? Of de glans? Of misschien draai je hem, in tegenstelling tot de oude grammofoonplaat wel zwart? Hoe dan ook, u snapt vast wel waar ik heen wil. Het is een fascinerende gedachte. Als vandaag je laatste dag zou zijn, wat zou jij dan doen? Waarvan zou je spijt hebben en waarvan niet? Zou die ruzie dan nog belangrijk zijn? Zou die "waan van de dag" nog greep op je hebben? Ook voor de honderdste keer mijmer ik daarover. Ik word heel relaxed en optimistisch als ik het liedje hoor. Alsof die vraag alles weer in perspectief zet.

Mijn oog valt op de nieuwe Mind-magazine. Hierin wordt het concept "Mindfullness" uit de doeken gedaan. De vraag "Hoe is het, hier en nu?" staat daarbij centraal. Je staat even stil bij hoe je je voelt, wat je lijf zegt, waar je je bevindt. Nu, op dit moment. Min of meer als het oog van de orkaan: alles suist op topsnelheid om je heen, maar jijzelf staat even stil. Je stapt uit de doemodus naar simpelweg er zijn. Als ik het probeer en in de lift mijn aandacht vestig op mijn rechter grote teen (waar zich een fikse blaar begint te vormen) voel ik alle spanning wegebben. Lekker!

Ik zoef weer verder. Nieuwe, leuke projecten thuis en op het werk, plannen maken, ideeën spuien voor verandering en toekomstige ambities. Kernwaarden, producten, Yes we can, yes we will!! Ik raak vol enthousiasme bij zoveel mogelijkheden en uitdagingen. De slogan "vandaag is de eerste dag van de rest van je leven" schiet me te binnen. Oud en cliché, maar daarom niet minder waar. Ik krijg er een flinke stoot adrenaline van!

Het kijken met deze drie brillen geeft me de mogelijkheid om de balans op te kunnen maken van hoe ik ervoor sta en hoe ik denk in balans te blijven. En elk gezichtspunt levert me weer iets anders. Ik moet helaas wel constateren dat het met de huidige drie perspectieven dus hollen of stilstaan is, een middenweg lijkt er niet echt. Wat me met onvermijdelijke nieuwsgierigheid dan weer bij de vraag brengt: hoe doen anderen dat? Oi, en zo komt er natuurlijk nooit een eind aan het vergaren van nieuwe inzichten. Gelukkig hoeft dat ook niet. Anders wordt het maar saai. En niets is voor mij zo erg als saai. Wat een inzicht hè?

Ik dacht nog, wat is het leven mooi. Maar ja, toen viel de hemel op mijn hoofd....

  In de Volkskrant stond een stuk over mensen die bewust kinderloos zijn en zich storen aan diverse kindgerelateerde zaken, zoals financiële ondersteuning van het ouderschap, gejengel en gezeur in de supermarkt etc.. Een dag ervoor stond op de opiniepagina een vrij scherp en ironisch stuk over de consequenties van een kinderloze maatschappij.

Er is iets te zeggen voor het standpunt dat je geen last mag hebben van andermans keuzes. Een niet-roker dient te worden beschermd tegen de last die de roker hem veroorzaakt, een kinderloze medemens dient te worden gevrijwaard van de last die ouders met kinderen hen bezorgen. Zo op het eerste gezicht heel logisch. Er valt ook iets te zeggen voor het standpunt dat kinderen een investering zijn in de toekomst, die eerst moeten worden gefinancierd en ontwikkeld, voordat ze iets kunnen opleveren. Een beetje zoals zonne-energie, zeg maar. En daarmee ben je gezamenlijk verantwoordelijk, omdat je er ook gezamenlijk de vruchten van plukt.

Zonder kinderen houdt de mensheid op te bestaan. Je kunt hiervan vinden dat dat met oog op de verwoesting van onze planeet enige decennia te laat gebeurt, je kunt ook denken dat het beste voor de mensheid nog moet komen.

Ik gun ieder zijn of haar manier van leven, en de keuzes die hij/zij daarbij maakt in zijn persoonlijke leefstijl. Ik vind wel dat je iets verder mag denken dan alleen je eigen ikje en je eigen wensen. Dat geldt voor zowel mensen met als mensen zonder kinderen, voor jong en oud. Het lijkt wel of alles tegenwoordig om "ik" draait. "Ik" wil niet betalen voor die luie lummel in de WW. "Ik" wil niet betalen voor de roker, de vetklep, de ongezond levende die kwaaltjes krijgt, "Ik" wil niet betalen voor de babyboomer die AOW krijgt terwijl hij al zoveel heeft gevangen in zijn leven... Maar ook: "ik" wil niet lastig gevallen worden met de uitwassen in onze maatschappij, "ik" wil niet geconfronteerd worden met zielig uitziende hangouderen, vervelende hangjongeren, Polen, Antillianen, jengelende kinderen, blaffende honden, schijtenden katten etc.. Een samenleving bestaat uit heel veel soorten mensen, met allemaal eigen hebbelijkheden en onhebbelijkheden. En door de opkomst van dat zo heilige en belangrijke "ikje" wordt er steeds minder rekening gehouden met elkaar, zo lijkt het.

Wanneer wordt het weer eens Wij?


noot: Ook Sprakeloos en Niko hebben hierover een fraaie bijdrage geplaatst. Wat een berichtje in komkommertijd al niet te weeg kan brengen..:-).

  Ik heb altijd begrepen dat je verslavingen het best kunt bestrijden door radicaal te breken met datgene waaraan je verslaafd bent. En er dan ook niet meer aan beginnen, om te zorgen dat je niet in dezelfde valkuil springt. Mijn constatering dat het de spuigaten uitliep met webloggen, en dat ik er echt last van kreeg omdat ik niet wist waar ik de tijd vandaan moest halen om alles bij te houden, maar ook bijzonder onrustig werd als ik dat niet deed, bracht me tot de conclusie dat ik maar eens een tijdje zonder moest doen. Om te kijken of ik me daar beter van zou voelen. Een beetje zoals echtgenoot, die af en toe eens een paar dagen fris drinkt om te zien of hij wel zonder bier kan....

Het is misschien gek, maar ik heb het niet gemist. Dat webloggen, bedoel ik. Eigenlijk wel lekker ontspannen, om niet van mezelf alles te hoeven lezen, om de drie dagen een stukje te plaatsen en daar de "stress" van te dragen. Ik heb genoeg stress in mijn werk zonder dat ik daar nog effe wat bij stop in mijn privéleven. De vraag is wel waarom ik dan nu weer begin... Ah, ja. Het lezen van de stukjes van echtgenoot gaven toch wel weer wat kriebels. Niet om mezelf weer in een strak patroon te zetten, maar wel om te schrijven. Voeg daar nog een aantal krantenartikelen aan toe die ergens in mijn achterhoofd kriebelen, en opeens is het genoeg geweest, dat geluier.

Ik neem mezelf voor om niets af te dwingen, niet neurotisch een patroon te zoeken, en lekker te schrijven en te lezen wat en wanneer ik zelf wil. Nu maar eens kijken of dat ook lukt. Want ware verslaving sluipt langzaam weer je leven in, terwijl je zelf denkt het onder controle te hebben.

 
Op het weblog van Mephisto stond een stuk over besnijdenis. Besnijdenis van mannen en vrouwen weliswaar, maar het zwaartepunt van het stuk lag op vrouwenbesnijdenis en daarop spitste zich de discussie ook toe. Mijn eerste reactie was redelijk nijdig, maar zakte daarna wel weer wat. Totdat ik aan het broodsmeren was. Of het nou kwam doordat ik een mes in mijn handen had, ik weet het niet. Maar bij het snijden van de krentenbollen kwam er opeens toch aardig wat stoom uit mijn oren.

Een van de reacties betrof de reden van besnijdenis bij vrouwen. Daar waar het besnijden bij mannen gaat om hygiëne en het voorkomen van overdraagbare ziektes, gaat het bij vrouwenbesnijdenis om de kuisheid van de vrouw. Pardon? Daar word ik dus heel erg boos van. Die eeuwige dubbele standaard bij mannen en vrouwen. Heeft een man seks voor het huwelijk, dan is hij een stud. Een vrouw is automatisch een hoer. Gaat een man vreemd, dan is hij stoer. Van een vrouw daarentegen is dat verwerpelijk. En ik heb het hier dus niet over de Islam. Want deze zienswijze is ook in de Westerse wereld nog steeds van kracht. Stoere jongens in de disco zien in een uitdagend gekleed meisje een willige prooi. Besluit ze dat ze niet is geïnteresseerd in seks, maar dat ze gewoon wat wil spelen, dan is ze op z'n beste een flirt, en op z'n slechtst een prooi voor verkrachting.

Meisjes en vrouwen moeten kuis zijn, aan het aanrecht staan en vooral braaf doen wat de man zegt. En dat allemaal omdat we uitgaan van overerving via de man. Daarom moet de man wel zeker weten dat het kind dat wordt verwekt bij zijn vrouw uit zijn eigen zaad ontspringt. Dus worden vrouwen uitgesloten van deelname aan de maatschappij (glazen plafond, opsluiting thuis, ontzegging van seksueel genoegen door besnijdenis, inpakken in godsgruwelijk lelijke vodden zoals boerka, zwarte kousen en dito hoedje, of maatpakken voor vrouwen) en houden de heren de lijn van overerving zo schoon als maar mogelijk is. Het ergste vind ik nog de richtlijn dat vrouwen geen aanleiding mogen geven. De schuld ligt daarmee dus altijd bij de vrouw. Bullshit!!! Niet alleen is dat ongelooflijk hypocriet, maar daarmee diskwalificeer je je als man toch tot het niveau van een hondje? "Ik kan er niets aan doen want ik zag een stukje bloot. Haar schuld..." Alsof de zelfbeheersing van man in kwestie niet bestaat en hij te allen tijde onderworpen is aan zijn hormonen en dus zijn lul wel achter na moét lopen. Belachelijk. En je zal de verkrachters de kost moeten geven die deze reden opgeven zeg!

Ik kan hier maar één oplossing voor verzinnen. Terug naar het matriarchaat. Overerving via de vrouw. Wij weten namelijk heus wel welk kind we hebben gebaard! Weg met de beknellende banden van het religieuze huwelijk. We kiezen de vader van ons kind uit diverse mannen, om de genetische diversiteit zo groot mogelijk te maken. Een mooie evolutionaire reden om lekker vreemd te gaan, zowel voor vrouwen als voor mannen. En voor alle mannen die zich in deze vrije wereld toch willen vergrijpen aan een vrouw die niet wil: instant castratie!

Zo dat lucht op zeg... Iemand nog koffie?

  Ene Niels van der Ven, onderzoeker aan de Universiteit van Tilburg, doet onderzoek naar afgunst, zo las ik. Apart onderwerp voor een onderzoek, dacht ik nog. Niet meteen het meest vrolijke ook. Een aantal zaken vielen me in het verhaal op. Zo zouden vrouwen afgunstig zijn als het gaat om relaties en uiterlijk, en mannen op bijzondere prestaties. Daarnaast gaf hij een duidelijk verschil aan tussen jaloezie en afgunst. Jaloezie gaat om het willen houden en draait meestal om relaties. Afgunst gaat over willen hebben, en kan over van alles gaan. Ook stelde hij dat het gevoel afgunst niet per definitie erg is, het gaat uiteindelijk om wat je ermee doet. Wanneer afgunst een motivator wordt om beter je best te doen iets te bereiken, noemt hij dat benijden. Wanneer afgunst verandert in een afbraakpoging van de ander noemt hij het misgunnen. Al met al een helder verhaal, vond ik.

Ik moest overigens er wel een beetje om grinniken. Het verhaal werd gebracht alsof het een ernstig taboe betrof in de samenleving. Afgunst mag niet, kennelijk. Maar laten we eerlijk zijn, iedereen is wel eens afgunstig. En ook de afbraaktactieken die bij afgunst (of misgunnen) horen kent iedereen. Ik in elk geval wel. Als ik iets graag had gewild en iemand anders gaat er mee strijken (kijk kijk, de zinsopbouw zegt eigenlijk al genoeg), dan wil ik nog wel eens datgene wat ik had gewild bagatelliseren. Het was toch niet zo heel interessant. Of: hij of zij heeft zeker beter gelobbied (slijm slijm). Ook de tegenovergestelde variant ken ik maar al te goed. Deze gebruik ik voornamelijk als ik de iemand die heeft wat ik wil erg aardig vind. Hij of zij kan het toch beter dan ik, dus laat maar gaan. Vaak gevolgd door een welgemeend maar o zo pijnlijk: "Leuk voor je, joh! Ik weet zeker dat je het heel goed gaat doen! (slik, grmbl##*)".

Ik moet dus ook zeggen dat ik het helemaal niet zo'n groot taboe vind. Het gevoel is rot, maar de copingstrategieën maken het hanteerbaar, en eigenlijk helemaal niet zo ernstig. De stelling dat afgunst zich in de taboesfeer bevindt vond ik dan ook het minst sterk. Dat je het hanteerbaar voor jezelf maakt door een en ander te bagatelliseren of de ander de hemel in te prijzen betekent volgens mij niet dat je de afgunst ontkent, maar dat je reden geeft aan het niet krijgen wat je had willen hebben. Je moet het leed voor jezelf tenslotte toch verzachten, nietwaar? En om je afgunst nou om te zetten in daden en gewoon te pakken wat je wilt leidt tot een soort van sociale interactie waar de wet een aantal specifieke dingen over heeft geregeld. Moord, stelen, dat soort zaken... Maar het gevoel herkennen we allemaal. Het is alleen niet iets waar je nou eens lekker over doorboomt, want met het denken aan de situatie waarin je afgunstig was komt ook dat vervelende gevoel van "ik verloor" weer naar boven. Da's niet iets waar ik nog lekker in wil blijven hangen, u wel? En met in het achterhoofd de uitkomsten van trauma- en woedeverwerking, waaruit blijkt dat praten erover helemaal niet altijd het beste is wat je kunt doen, lijkt me het uiten van je gevoelens van afgunst ook niet echt gunstig. Of klinkt dat nou teveel naar boerenverstand?

Zegt u het maar!

  "Leidt u het leven dat bij u past​?" vraagt de olijke mevrouw op de voorkant van een magazine. Nou, nou, daar kan ik zo een twee drie geen antwoord op geven. Dat zijn van die vragen die heel wat introspectie vergen. En dan nog, met de blinde vlek die iedereen heeft, dat plekje dat je zelf niet kunt observeren, hoe weet je nu werkelijk of wat je doet en zegt bij je past?

Enige tijd geleden had ik hierover een discussie met een collega, die vond dat je vooral authentiek moet zijn. Maar wat is dat dan? Want ik ben als werkneemster heel anders dan, zeg, als minnares. En als dochter weer heel anders dan als moeder. Om nog maar niet te spreken over mijn ikje als vriendin, echtgenote, vijand, kennis, trainster, leerling... De rollen die je speelt en die onderdeel zijn van je persoonlijkheid laten toch verschillende stukjes van je zien. Alleen hij of zij die alle stukjes ziet kan zeggen dat hij je persoonlijkheid kent voor zover dat aan de buitenkant, door je handelen zichtbaar is. Maar wat je denkt en voelt, dat is nog weer een andere zaak.

Authentiek zijn en het leven leiden dat bij je past. Volgens mij is beiden een illusie. Want als je alleen keuzes maakt die bij je passen op het moment dat je ze maakt, kunnen ze bij nader inzien en naar aanleiding van andere ervaringen wellicht toch de verkeerde keuzes zijn geweest. En daarbij, wat je kiest kan voor jou goed zijn, maar voor je omgeving pijnlijk en kwetsend. Je moet wel een heel dikke huid en gebrek aan empathie hebben wil je dat niet voelen. Is het dan nog steeds de keuze die bij je past? Overzie je alle ins en outs van je leven voldoende om op alle momenten het leven te leiden dat bij je past? En past het dan bij je rol als dochter, moeder, werkneemster? Of conflicteert er nog het een en ander?

Ik ben soms stikjaloers op mensen wiens leven hen past als gegoten. Degenen die het werk van hun dromen hebben, de hemelse relatie, de perfecte kinderen. Bij mij overheerst de onrust, eeuwige twijfel, het eindeloze gevoel van: "Jezus, weet ik het nu nog niet dan? Wat wil ik nou eigenlijk? Wie ben ik nou eigenlijk?"

Gelukkig duurt dit soort bespiegelingen nooit lang. Ik heb wel wat beters te doen dan eindeloos navelstaren. Ik geloof dat ik meer het type ben van zoeken naar de richting dan het stellen van een doel. Het type van "zo'n beetje, denk ik" in plaats van "dat is het, zeker weten". En dat, daarvan ben ik zeker, past...

  Ik las het op het discussieforum van het tijdschrift Psychologie van alweer even geleden: "In iedere relatie houden we stiekem een boekhouding bij van kosten en baten. Moeten we erop letten dat we genoeg terugkrijgen voor onze investeringen in de liefde? Of kunnen we ons beter richten op belangeloos geven, als we onze relatie willen verbeteren?" Ik ben er nog niet uit. Als je alleen dingen doet om er iets voor terug te krijgen, wat is dan de waarde van wat je geeft? Maar evengoed, als je alleen maar geeft en er niets voor terugkrijgt, wat is dan jouw waarde in de ogen van de ander? En wat zegt dat over je gevoel van eigenwaarde?

In een eerdere bijdrage aan dit weblog schreef ik over afscheid nemen, en hoe moeilijk dat is voor een mensenverzamelaar zoals ik. Terecht merkte Aad Verbaast daarover op dat contact, zeker werkcontact, snel verwatert als je vertrekt. Soms houdt het nog een tijdje aan en gebruik je de lunch als leuk excuus om elkaar weer eens te zien en bij te praten. Vaak (merk ik) ben ik degene die het initiatief neemt tot dat contact. Een collega merkte laatst op dat ik mijn netwerk goed bijhoud. Om één of andere reden viel die opmerking niet lekker. Het is niet zozeer een kwestie van netwerken, maar een weigering om los te laten. Ik wil er niets uithalen op werkgebied, maar juist op persoonlijk vlak. Het verbinden van mijn behoefte aan in standhouden van plezierige contacten aan de term netwerken, wat ik associeer met "op werkgebied een contact in stand houden voor het behalen van werkvoordeel" schuurt in mijn ziel. Het grappige is dat juist in mijn privé leven, ik redelijk a-sociaal ben. Ik ben dol op mijn vrienden en koester ze, maar spreek ze bijna niet. Ze zitten in mijn hart en blijven daar, maar er kan maanden overheen gaan voor ik hen weer opzoek. Of zij mij.

Het nadenken over geven en nemen, wederkerigheid en de balans die je in elke relatie dus kennelijk zou moeten zoeken had me wat droevig gestemd. Het zou betekenen dat ik heel wat mensen af te schrijven heb. En daar wil ik toch niet aan. Gelukkig kreeg ik afgelopen dinsdag een oppepper van jewelste, toen er op mijn voicemail een berichtje stond van een vertrokken interimmer. Het was alweer twee maanden geleden dat wij elkaar spraken, dus tijd voor een lunch, zo luidde het bericht. Mijn hart maakte een blij huppeltje. Ik ben niet de enige die moeite wil doen voor een ander! En die ene, die net zo gek is als ik, maakt het voor mij weer de moeite waard om mijn andere contacten aan te spreken, op te zoeken, lunchafspraakjes te maken!

Nu ik dit zo teruglees moet ik dus eigenlijk bekennen dat ook ik een soort van relatieboekhouding bij houd. Het zij zo. Voorlopig kan ik er weer even tegen. Let's eat!

Zit ik midden in weer een hilarisch verhaal van Paco, komt dochterlief binnenstuiven. "Mam, je zou toch..." En daar gaat mam weer. Even de klitten uit het haar kammen en dan wat "slagroom" in het haar om de boel op z'n plek te houden. Dochterlief is weer klaar voor even.

Had ik Paco nou al wel of niet aanbevolen? Nog maar weer het knopje ingedrukt. Ja, dat had ik al gedaan, meldt de onzichtbare Volkskrantmeneer streng. Maar nog geen berichtje achtergelaten, dus dat eerst even voor ik overga naar Gala. Hè, heb ik zomaar het hele stuk kunnen lezen zonder gestoord te worden. Wat een luxe. Wie is de volgende? Ina. Oh, dit stond er al. "Gelukkig", denk ik. "Da's een minder om te lezen." Aad blijkt nog op blogvakantie, dus ook hem kan ik overslaan. Tom dan, in Estepona. Heeft hij iets nieuws? Ja. Heb ik nog tijd? Effe gauw dan, want straks komt het er ook niet meer van. "Mam, waar is Toet? Ik ben bang dat hij buiten zit, en daar zit die grote rooie van de overbuurman." Ik sta op en de schrik slaat me om het hart. Toetankhamon zit op het randje van het afdakje op de eerste verdieping. Een verkeerde beweging en het 11 weken oude poezenmonster zeilt 3 meter diep naar beneden. Jakkes! Snel pak ik de poezensnoepjes en lok hem naar binnen.

Okay, waar was ik gebleven? Heer Lot. Vandaag niks nieuws. Over naar de volgende. Marjelle zie ik steeds vaker opploppen bij mijn eigen favorieten. Effe kijken wat zij doet. Goh, leuk. Maar wel weer zo'n veelschrijver. Past dat nog in mijn langzaam uit zijn voegen groeiende bloggersbestand? Ik kijk het even aan, ze schrijft wel erg leuk!

N=1 is voor mij ook nieuw. Net wanneer ik in zijn smurfenfoto zit wordt ik danig afgeleid. Toet hangt met zijn scherpe nagels in mijn teen! Au! Dat is niet leuk! Ga je broer pesten! Ik geeft hem vliegles richting Jesper, onze goeiig rooie. Die wil altijd wel spelen. Waar was ik? En wie moet ik nu nog? Ik klik mijn weg via Appelvrouw naar Rachel schrijft en Erna. Oh, shit! Dat plan van aanpak had ik beloofd vandaag te sturen. Ja jeetje. Dit is toch mijn vrije dag! Nou ja, beloofd is beloofd. Dat eerst maar dan.

En nu? Hé, Boromir. Dat is leuk, hij heeft iets nieuws. 100Woorden lukt altijd wel, het zijn gelukkig maar 100 woorden en een prachtig plaatje, grinnik. Hiraeth heeft even niets nieuws, Ramirezi ook niet, EJW niet. Dat gaat snel. Max is wel van de partij. Geinig weer. Nog effe wat inspiratie opdoen bij Coby. Sprakeloos, een van mijn favorieten, heeft zijn enorme productie effe wat ingedamd. Komt me wel goed uit, want ik heb nog een kwartier... Of toch niet? Nee, oh jee, echtgenoot moet nog hardlopen, dus het eten moet klaar en in "deeltijd" geconsumeerd, want zoonlief komt later. Ah, chips! Nu moet ik Zilvertje, Ingrid, Zusenzo, Eline, Knispel, Mephisto, Zintuigen, Geroma, Niko, Edu, Moedermethond, doorschuiven naar morgen. Of misschien dan toch straks?

Ik zal het moeten accepteren. Ik lijd aan een zwaar geval van Bloggus Interruptus. U ook?

(voor de links, zie rechts..:-))

  Ik heb zoonlief gechanteerd. Het is vreselijk, maar waar. Ware afpersing was het. Ik heb de duimschroeven aangedraaid en ben daarna achterover geleund om te kijken waartoe het zou leiden. Echtgenoot zit in het complot. Ook hij heeft zich bediend van deze oneigenlijke tactiek...

Coen heeft voor het eerst dit jaar Engels op school. En ons ventje is soms wat lui. Gezegend met een zeer goed verstand en een overdosis zelfvertrouwen denkt hij vaak: ach, dat kan ik wel. Even vergetend dat je sommige dingen wel kunt beredeneren, maar andere dingen toch echt gewoon uit je hoofd moet leren. Dus zijn eerste cijfer voor Engels was een 1. Niet geleerd, tja... Hij vond het zelf ook wel stom, dus heeft hij zijn stinkende best gedaan om in elk geval geen onvoldoende op zijn eerste rapport te krijgen. En dat is hem gelukt, het werd een 6 met een dikke -. Maar om nou te voorkomen dat hij vervolgens lekker achterover ging leunen hebben wij dus chantage toegepast.

We gaan naar Engeland op vakantie dit jaar. Lekker scones eten, wandelen in het Peak District, en nu eens niet in een tent, maar in een huisje. Wegregenen in Nederland vind ik niet echt een punt, maar in Engeland zag ik dat niet zo zitten. We verheugen ons met zijn allen op deze verandering van spijs. Limburg is heerlijk, en Frankrijk mag er ook wezen, maar een keertje Engeland is weer eens wat anders. Tenzij.... En hier begint dus de chantage. Want Coen moet wel een 7 hebben op zijn eindrapport. Geen 7-, maar een echte 7. En anders gaan we naar camping Het Zinkviooltje in Epe, Limburg.

Het 2^e rapport leverde een 6,5. Dat was wel een mooie verbetering, maar niet goed genoeg. En dus zie ik nu met angst en beven het eindrapport tegemoet. Want afspraak is afspraak, geen 7, geen Engeland. Het vervelende is dat we onszelf daar waarschijnlijk het meest mee hebben. De kinderen vinden Het Zinkviooltje ook heel leuk. Maar ik wil die scones! Ahem..

Wordt vervolgd.....

Ik zie de vaat komen en gaan. Soms stapelt zij zich op en staat het aanrecht vol, soms is het slechts een enkele pan. Ik kijk, maar doe niets. Althans, niet vaak. Voor heen, toen ik nog jong en veerkrachtig was bleef ik niet inactief bij het zien van zo'n vaat. Tegenwoordig hoef ik slechts toe te zien.

De vaat gaat niet langer in een bak met water en schuim, zij verdwijnt in de muil van een kast. De kast bromt en siddert vervolgens, totdat de kast de vaat weer uitbraakt, dampend en glimmend. Slechts soms, wanneer er teveel vaat is om in de kast te kunnen, kom ik in actie.

Ik houd het langer vol dan mijn voorgangers. Dat is niet zo verwonderlijk. Er is door de tijd minder van mij gevraagd. Ook de fles met afwasmiddel staat half leeg, viezig op het aanrecht. Onaangeroerd.

Ik vraag mij af wanneer voor mij het einde komt. Waarschijnlijk na die vernederende periode die ook mijn voorgangers hebben doorstaan. Wanneer ik word misbruikt ten behoeve van de kattenbak. Dat is het ultieme teken van verval. Zal dat snel zijn? Ik ben niet meer zo sterk als toen, maar ook nog niet vergaan. Wellicht duurt het nog even. 



                        ............................ van een afwasborstel

  Ik was eigenlijk van plan om de titel voor zich te laten spreken. Ik heb namelijk geen zin om een stukje te schrijven. Ik voel me knorrig. Al tijden. En vandaag was dat op z'n hoogtepunt. Vervelende klanten, (mijn eigen) onuitgesproken irritaties die er soms ineens uitfloepen, het gevoel dat er iets moet gebeuren en dan ineens een ondoordachte actie die achteraf lekker als een boemerang terug knalt. Het wil allemaal effe niet.

Tijdens het wekelijkse dansgebeuren van dochter overdacht ik mijn knorrigheid. Wat irriteert me dan zo? En waarom nu?

Sinds enkele maanden heb ik een andere baan. En tot voor kort (zeg zo'n week of anderhalf) voelde ik me hierin totaal inadequaat, incapabel, en gefrustreerd in de vorm van "ik leer het nooit!". Natuurlijk valt dat mee en zal de waarheid best ergens in het midden liggen. Maar toch, na jaren de oude rot, de wandelende encyclopedie en de steun en toeverlaat geweest te zijn ben ik weer een beginner. En dat te midden van een groep mensen die de hemel van me verwachten, zo ongeveer. Ik merk dat ik in mijn oude gedrag terugval. Ik reageer passief-agressief. Lijdzaam en indirect. In plaats van te zeggen wat me niet bevalt tegen de persoon waar het om gaat slaak ik een verzuchting tegen de verkeerde. En dat bevalt me helemaal niet van mezelf. Het tast het beeld dat ik van mezelf had aan. Niet meer het harmonie en bemiddeltiepje, maar de zeur en de chagrijn. Getsie!

Ook echtgenoot heeft al heel wat knorrigheid moeten verduren. Godzijdank is hij niet voor een kleintje vervaard, maar toch. Dat heeft hij niet verdiend. Dus. Ik neem me hier bij deze voor om er iets aan te doen. Ik ga met de leidinggevende praten. Dat had ik al veel eerder moeten doen. En daarna ga ik proberen constructief te vertellen wat me dwars zit bij degene aan wiens gedrag ik me erger. En die vervelende klant, daar ga ik ook maar eens het gesprek mee aan. Tenslotte speelt daar weerstand van beide kanten, die beter benoemd en uit de weg geruimd kan worden, met de uitkomst door te gaan of niet. Op een ander leest, dat wel.

Maar eerst ga ik mezelf oppeppen met een directe shot vrolijkheidshormonen. Oftewel: seks en chocolade. Niet per definitie in die volgorde, maar van beide VEEL!. Eh... echtgenoot??

  Met z'n vieren worden we dit jaar 40. Manlief en zijn beste vriend, ik en mijn beste vriendin. Vriend en vriendin hebben het net achter de rug, echtgenoot en ik staan er vlak voor. Zoals wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond zijn mensen tussen hun 40ste en 50ste levensjaar ongelukkiger dan ervoor en erna. Nu zal de grens vast niet op de verjaardag zelf vallen en voor iedereen weer anders, korter of langer, eerder of later vallen, maar toch...Kennelijk geldt dit als een overgangsperiode. Een aantal gebeurtenissen en onthullingen dicht bij huis maken dat wel een leuk onderwerp om verder over door te denken.

Vriend was op bezoek. En zoals dat gaat bespraken we van alles en nog wat, onder andere ook zijn wensen voor de toekomst. Hij twijfelde. Zou hij zich nu gaan vestigen of toch niet? Onder "vestigen" verstaat hij wel of niet een huis kopen in plaats van blijven huren. Een tweede twijfel: wel of niet weer naar het buitenland om te werken. Nu kan het nog, later niet meer? Hij is net overgestapt van baan, zelfde werkveld, ander vakgebied. Zijn twijfels over werk zijn al langer aan de gang, maar lijken sterker te worden naar mate de tijd verstrijkt. Echtgenoot en vriend zaten er nog over door te bomen toen echtgenoot opeens kwam met de opmerking dat zijn carrière wel over was en hij niet zo snel een nieuwe horizon zag. Hij had zich er maar bij neergelegd. Slik. Dat was nogal een ontboezeming. Ik schrok ervan. Ik in de veronderstelling dat echtgenoot het erg naar zijn zin had in zijn werk, maar dat leek toch anders.. Ik ben er toen niet op doorgegaan, maar het bleef wel even knagen.

Bij een shop en eetavondje met vriendin, die inmiddels zo'n 20 jaar alleen woont en al 9 jaar aan het latten is, vertelde ze me dat ze erover denkt om toch met haar vriend te gaan samenwonen. Ze zijn aan het huizen kijken. Zo! Dat is nogal wat. Letterlijk een nieuwe fase in je leven ingaan, beginnend bij je veertigste. Erg leuk en heel spannend, maar is het slim? De tijd zal dat leren.

Ikzelf ben net van baan veranderd. Vorig jaar liep ik emotioneel volledig vast in het feit dat mijn werkzaamheden volledig bepaald en beperkt werden door waar ik goed in ben: de technische kant van het P&O-vak. En dat terwijl mijn hart daar totaal niet ligt. De redding kwam onverwacht van de kant van een voormalig leidinggevende, die een andere afdeling bestuurde. Een afdeling waar juist de menskant centraal staat: Leren en Ontwikkelen. Precies op tijd.

Echtgenoot en ik gaan binnenkort starten met de module Statistiek van de Open Universiteit. Hij voor zijn werk, om meer inzicht en gemak te hebben van cijfers en onderzoeksmateriaal waar je nu eenmaal mee te maken hebt als je zelf ook wetenschappelijke artikelen moet schrijven. Ik om verder te kunnen met mijn ooit afgebroken studie Psychologie. Op statistiek ben ik destijds gestrand, tenmidden van de poepluiers, borstvoeding en een 32-urige werkweek ging het me niet meer lukken om voldoende aandacht te besteden aan een dergelijk saai onderwerp. Nu, met grotere kinderen en inhoudelijke steun van echtgenoot, hoop ik hem af te kunnen ronden voor het einde van de zomervakantie. En dan alleen nog de leuke modules, daar zie ik niet meer tegenop. Zelfs niet als afronding van de studie nog twee jaar duurt.

Het lijkt alsof dit de periode van beslissingen is. De periode van twijfel, verschuiving in je referentiekader, het opdoen van nieuwe inzichten en het besef dat, hoewel je denkt dat je veel meer weet dan voorheen, je eigenlijk steeds minder weet. Alles wat je voor waar aannam, komt op losse schroeven, en dat besef, daar moet je mee leren omgaan. Grote en kleine beslissingen, verschuivende referentiekaders, twijfels en veranderingen. De wetenschap mag dan zeggen dat we een ongelukkiger periode ingaan, saai wordt het in elk geval niet!

  Langzaam sluipt hij door het gras. Soms stopt hij even, loert, tilt zijn voorpoot op om hem heel, heel langzaam weer neer te zetten. Zijn snorharen trillen van gespannen verwachting. "Muis, mijn muis. Nog even. Dichterbij. Kom maar, muis..." Het puntje van zijn staart siddert. De zon schijnt op zijn glanzende grijze vacht, maar de muis ziet het niet. Zijn leeftijd doet er niet toe, de pijn in zijn lijf wordt genegeerd, alleen de muis is van belang.


Boink, boink, boink, slipperdeslip "HALLOOOO, WAT DOE JE? MAG IK MEESPELEN? OH, EEN MUIS IK WIL OOK!!! LEUK, LEUK, LEUK!!!" Rts, de muis is foetsie. Met een ruk draait onze grijze zijn hoofd om. Zijn broer, de vier jaar jongere rooie, met zijn lange haar zoals altijd in coupe ontplofte föhn en zijn eekhoornstaart flapperend achter hem aan, komt lomp aangedenderd. Langzaam komt de grijze overeind, toch wel wat stram geworden. Mismoedig kijkt hij naar de rooie. Hopeloos. Gelukkig is er een nieuwe huisgenoot die opgeleid kan worden in de jacht. De kleine zwarte, met witte pootjes en een wit puntje aan zijn staart, is nu nog wel speels, maar belooft wat voor de toekomst. De grijze heeft dat al wel gezien, toen de zwarte nog wat wiebelig, maar vol concentratie de spin besloop.

Nou ja, de tuinstoel in het zonnetje is ook lekker. Straks een bakje voer en verder luieren. Hij is tenslotte al op jaren...

Gisterochtend om 5.45 uur stond zoonlief naast ons bed. Of liever gezegd, onder ons bed, want wij slapen in een hoogslaper. Dat is vooral leuk wanneer echtgenoot er weer een marathon of andersoortige lange afstand heeft opzitten en wat lastig trapjes neemt. Het gezucht en gesteun is dan niet van de lucht, wat bij mij een soort geniepig leedvermaak oproept. Gniffel... Maar dat terzijde. Zoonlief stond zoals gezegd naast/onder ons bed en maakte zeer geagiteerde sprongetjes. "Er zit een vogel op de zolder, en ik kan er niet van slapen. Het is zo zielig en straks eet één van de katten hem op. Kun je hem niet vangen?" Hoezo uitslapen...? Maar ja, hij had wel gelijk.

Sinds kort hebben wij naast onze oude twee katers, een van 16 jaar, een van 12 jaar, ook een katerhummel van 9 weken oud. En hoewel de oudste een respectabele leeftijd heeft bereikt, lust en vangt hij nog best een muisje. Een vogel die geen kant op kan, is dan geen partij voor onze grote grijze geitebreier. Daarnaast had het zomaar kunnen zijn dat hij het als een uitstekende leersituatie voor hummel zou beschouwen, en de koters kennende is dan het huis te klein. Dus Pa kroop uit bed, trapje af, gang door, twee trappen op naar de zolder en vond daar tot zijn stomme verbazing een gierzwaluw.

Onlangs hebben wij de zolder gestript. Naast een gordijn van regen in de huiskamer bij slecht weer heeft dat dus ook geresulteerd in een extra uitgang voor een zwaluwnest onder ons dak. Het arme beest was een appelflauwte nabij, en werd snel buiten in de dakgoot gezet. Met gezwinde spoed vloog hij ervandoor, om vanochtend weer verschrikt de verkeerde uitgang uit het nest te nemen en bij Coen op de kamer te belanden. Zucht. Klein begrijpertje? Wellicht weet Ramirezi meer... Het leverde wel mooie plaatjes op!