Ja, en dan heb je een blog. 

Moet je 't wel bijhouden natuurlijk.

Maar soms komt er gewoon iets tussen.

Een vakantie bijvoorbeeld. 

Zoals nu. 

 

Ik ben even weg.

Tot over een paar weken!

Het Volkskrantblog zo maar schaamteloos gebruiken

om reclame te maken voor andere leuke media?

Ik zou niet weten waarom niet. 

 

Sinds gisteren online: http://www.stadslichten.nl

 

Voor Groningers met een mening.

Ga snel kijken!

 

Donderdagochtend, Ebbingestraat, Groningen. 

Afgezet. Er is brand in een studentenhuis. 

Toch niet dat mooie Jugendstil-pand?

Yep.

 

Samen met collega A van de T sta ik bij Konditorei Bommen Berend. 

Op de paar stoelen die daar buiten staan, ploffen zes meiden neer. 

Ze zien nogal bleek.

Eentje gaat bij een ander op schoot zitten.

De ander slaat een arm om iemand heen. 

 

Er wordt koortsachtig gebeld. 

En gediscussieerd.

Want: moeten ze 'haar' ouders nou bellen?

 

Een politieman komt naar ze toe. 

Denken ze wel aan zichzelf?

Zouden ze niet eens iets warms aantrekken?

Maar de meisjes hebben alleen maar vragen. 

Weet hij al iets?

Echt niet?

Is het vermiste meisje al gevonden?

 

Ze moeten maar weggaan, zegt hij. 

En naar de radio luisteren. 

Oh, dus jullie praten eerst met de pers,

en dan pas met ons, vraagt een van hen, nogal bozig.

Ze heeft een punt. 

Het is zo'n moment waarop ik me schaam dat ik er ben. 

Ik voel me een hijgerige sensatiezoeker. 

Mijn schrijfblok blijft in de tas. 

 

Een paar uur later. 

Het nieuws vertelt zich rond. 

Agenten zetten de hekken opzij.

De lijkwagen moet erdoor. 

 

Niet iedereen snapt het. 

De brand is toch al geblust?
Waarom is de straat dan nog steeds afgezet?

Is de Hans Anders bereikbaar?
En waarom dan niet?

 

Een man moet naar de bank.

Kan niet, zegt de agent.

De man vindt het maar niks.

Die studenten ook altijd, moppert hij.

Vroeger waren studenten de bloem van het land.

Nu zijn ze schorem.

Ze maken lawaai en gooien televisies naar beneden.

Zijn monoloog gaat maar door. 

Honderd meter verderop laden brandweermensen het slachtoffer in de lijkwagen. 

 

Ik zie een van de Bommen-Berend meisjes aankomen. 

Ik wijs de man daarop. 

Misschien een idee om zijn toon een beetje te matigen?

Uit respect?

Welnee, zegt hij. 

Ze mag het best horen. 

 

Ik pak mijn schrijfblokje uit m'n tas. 

Meestal helpt dat wel om mensen af te schrikken. 

Nu niet. 

De man ratelt gewoon door. 

 

Uiteindelijk druipt hij af.

Ik kook van woede.

Sommige mensen snappen het echt niet. 

Het zal &*%#^$@ je dochter maar zijn.

 

 

 

Hier komt gauw weer een blog met tekst over het bewogen leven van een journalist, ondernemer én noorderling. 

 

Tot die tijd wijs ik u graag op het volgende project, dat ik samen met een vriendin begonnen ben om mijn eigen dark side te leren tackelen. 

 

www.ellenenkarinslopeneenboek.blogspot.com

En dan ga je dus ijswadlopen.

 

Wat  moet ik er aan toevoegen?

Het was prachtig. 

Ja, natuurlijk was het koud. 

Maar: goed spul aan, en doorlopen. 

Kom nou toch. 

Ik ben geen mietje.

 

 

Ik heb heel veel aan mijn twee grote broers te danken. 

Ze leerden me lezen en schrijven, en een basketbal ronddraaien op mijn wijsvinger. 

'Papa' en 'mama' waren voor mietjes: mijn eerste woordjes waren Nashua en Mikasa.

 

Ze boezemden ontzag in.

Eerst bij would-be pestkoppen.

Want als je vier bent zijn jongens van dertien en vijftien Heel Groot en Intimiderend. 

Later bij de meiden uit mijn klas. 

Want als je veertien bent,

is het echt niet cool als je vader je van een schoolfeest komt halen. 

Een broer met een jeep of tattoos daarentegen - daar wil je wel mee gezien worden. 

 

Wat ik ook aan mijn broers te danken heb:

een muzieksmaak die eigenlijk past bij veertigers.

Beiden hielden ze nogal van muziek. 

De ene van poedelrock - als achtjarige zong ik mee met Bon Jovi en Europe.

De ander van van die jaren-tachtig-glij-soul.

Natuurlijk ging een en ander gepaard met bijbehorende accessoires. 

Bijpassende kapsels en veel te wijde broeken van parachutestof. 

En omdat ik alles stoer vond wat mijn broers deden, vond ik die muziek ook leuk. 

 

Ik belde wel eens naar Radio Veronica, toen ik de tekst weer eens wist van een liedje waar ik te jong voor was.

Bijzonder om een vrouw van dertig aan de lijn te hebben, zei Ron Bisschop. 

De doelgroep bestaat uit mannen van veertig. 

Tsja. 

Ik snap het wel. 

 

Maar goed. Ik hoorde dus al die muziek en zong fonetisch mee.

En er bleef wel eens wat hangen. 

En zo kwam het, dat ik afgelopen zondag bij Alexander o 'Neal was.

Die trad op in Groningen, en daar moest ik natuurlijk bij zijn.

 

'Wie?' vroeg mijn lief, even oud als ik. 'Moet ik die kennen?'

Ik zong het refrein van Criticize.

Het werd er niet beter op. 

Nooit van gehoord. 

 

Wij daar dus heen. 

We haalden de gemiddelde leeftijd flink naar beneden. 

Ik was zo'n beetje de enige veertigminner die de teksten kende. 

Niet uit eerste hand, maar puur afgeluisterd van mijn broer, die ze dik twintig jaar geleden de hele dag door liep te zingen. 

 

Geweldig om die man eens in het echt te zien. 

 

Mijn broer - fan van het eerste uur - was er niet bij.

Bellen tijdens het optreden ging ook niet, want veel te laat. 

Maar ik heb extra hard meegezongen. 

 

Jeugdsentiment kan dus ook plaatsvervangend zijn. 

If you were here, you would know what I mean to say...

Soms schrijf ik wel eens iets wat niet in de krant komt.

Niet al te vaak, gelukkig.

Maar het gebeurt wel eens. 

Wat in de ochtend nog nieuws is,

is tegen de tijd dat de krant op de mat ligt gigantisch achterhaald.

 

Maar goed, gelukkig heb ik een blog. 

En daar ben ik lekker zelf de baas.

En omdat ik gisteren heel leuke mensen heb gesproken:

hier het stukje dat ik over jullie heb getikt.

Misschien hebben jullie vandaag wel de krant gekocht.

Jullie stonden er niet in. 

De treinchaos in Utrecht ging voor.

Maar goed. 

Hier is-ie in elk geval.

Dank allemaal! Was leuk gisteren  :-)

 

Van onze medewerkster

Karin Sitalsing

 

Donderdagmiddag in het Noorderplantsoen in Groningen. De stad is ontwaakt in een soort wintersprookje. Het lijkt wel autoloze zondag; sneeuwballengooiers en wandelaars hebben de straten overgenomen. Een enkele dappere fietser probeert door de witte massa heen te ploegen.

 

De wereld staat stil. Colleges zijn afgelast, het vuil wordt niet opgehaald. Bussen rijden niet. Alles is vertraagd. Niemand lijkt het erg te vinden. Sneeuw verbroedert. Wildvreemden groeten elkaar in het voorbijgaan. Mensen lachen naar elkaar, knikken begrijpend. Een soort herkenning. Leuk he, zeggen ze met hun gebaren. Volwassen mannen en vrouwen bekogelen elkaar met sneeuwballen. Iedereen is weer even vier. Om de paar meter staan mensen sneeuwpoppen te bouwen. En tussen alle klassieke modellen - drie bollen sneeuw boven op elkaar, een wortel als neus, soms takken als armen – prijkt een enorme erecte sneeuwpenis. Grinnikend blijven er mensen naar staan kijken.

 

Midden in het park zit een man te schilderen. Boven zijn ezel een paraplu om het doek droog te houden. Hij heeft handschoenen aan en vereeuwigt een witte dag in het park. ‘Het is gewoon mijn beroep hoor’, legt Joost Doornik uit. ‘Ik zag hoe mooi wit het was en dacht: dit is m’n kans, ik ga naar buiten.’ Hij heeft veel bekijks: veel sneeuwtoeristen blijven even staan om zijn werk te bekijken.

 

De hoogteverschillen van het Noorderplantsoen blijken een populaire plek om dit dagje ijsvrij door te brengen. Boven aan de heuvels hebben zich groepjes mensen gevormd die om de beurt onder veel gejuich naar beneden glijden. Sommigen doen dat op een slee of een snowboard. Anderen hebben vuilniszakken en dienbladen ingeschakeld. Als het maar werkt.

 

Studenten Charlie Harper en Tyler Brady ploegen door de sneeuw naar de stad. ‘We gaan een snowboard kopen’, zegt Charlie. ‘Of iets anders om mee te glijden’, corrigeert Tyler.

 

Drie studentes trekken veel aandacht in hun koeienpakken. De colleges waren toch afgelast, dus waarom ook niet? De koeienpakken zijn gewoon voor de lol. ‘Het is een apres-koei’, grapt Rosalie Raaymakers. ‘We hadden ze nog in huis, het betekent verder niks’, zegt Kathy Kloos. ‘Een soort trigger-happy actie, om iedereen vrolijk te maken’, voegt Chelita Nooitgedagt toe – ja, familie van de legendarische schaatsenmakers uit IJlst. Niet dat de Stadjers vandaag koeienpakken nodig hebben om vrolijk te worden, trouwens. Drie jongens met rendiergeweien op schuifelen voorbij. De koeien en de rendieren lachen naar elkaar. 

Wilt u noordelijke correspondenten van landelijke media op de praatstoel krijgen?

Dat kan. 

Vraag hen eens naar de verhouding met hun redacties.

Snappen die hoge heren en dames op randstadkantoren een beetje hoe het hier werkt?

 

Laatst zaten we weer eens met z'n allen bij elkaar, toen die vraag werd gesteld. 

Het antwoord is eenduidig.

De illustraties zijn niet meer op de vingers van twee handen te tellen.

Ieder heeft zijn eigen anecdotes.

 

Collega A van de T werd eens gebeld. 

Als-ie dan toch in Hoogeveen was.

Dan kon hij toch ook wel even in Heerenveen kijken?

 

Collega L van het A dan. 

Die kon toch wel even naar Emmen voor een stukje van honderd woorden?

 

Zelf ben ik wel eens gebeld of ik even naar Texel kon. 

Even naar Texel. 

Weet u waar dat ligt?

De beller kwam uit Amsterdam. 

Ik bedoel maar. 

 

En het toppunt was toen me gevraagd werd of ik eigenlijk wel een auto had. 

Ik was toen anderhalf jaar in dienst. 

Had reportages gemaakt vanuit Lioessens en It Heidenskip. 

De vragensteller was nou niet bepaald de minste. 

Maar hij dacht blijkbaar dat er een metro naar Moddergat rijdt. 

 

En dan natuurlijk nog de opmerkingen als we eens ter redactie verschijnen.

'Zozo, kom je nu helemaal uit Groningen?'

Ik bedoel: kom op. 

Je weet toch waar ik woon?

 

Nou ja. 

You get the idea. 

 

Maar goed. 

Nu is het dus koud geworden. 

'Vooral in het noorden', zei de weerman vanochtend. 

Ik begon alweer te zuchten en te steunen. 

Een noordelijk correspondent weet hoe laat het is,

als er kou wordt voorspeld in het noorden. 

 

Hoe lang zou het duren voor ze bellen?

Misschien een leuk idee om een wedje te leggen. 

Ik schat halverwege volgende week. 

Ben benieuwd hoe het de collega's vergaat. 

Wiens redactie zou de eerste zijn dit jaar?

 

De enige elfstedenkolder zit in het hoofd van randstedelingen. 

Ik sta al bij de fietsenstalling. 

Tas op de rug, tas om het stuur.

In de rij om af te rekenen. 

Kom net uit de trein. 

Hele dag in Amsterdam geweest voor interviews. 

 

Ineens schiet het me te binnen.

Ik mis een tas!

Ik zet m'n hippe Batavus op slot.

en trek een sprintje. 

 

Gelukkig is Groningen bijna altijd het eindstation. 

De trein staat er nog.

 

Niemand te zien alleen. 

Niemand, behalve zo'n karretje van de vuilophaal. 

Ik houd het karretje aan. 

Kunnen de heren me helpen?

De bestuurder gooit zonder pardon zijn maat uit de kar. 

Dat ik wel even plaats mag nemen. 

 

Klaas scheurt er vandoor, pijlsnel het perron over. 

Ik houd mijn adem in als hij de kar (best wel breed) vakkundig tussen wat lantaarnpalen door manoeuvreert. 

Best wel dicht langs de rand van het perron gaan we. 

straks vallen we op het spoor!

 

Maar Klaas - 'niet Sinterklaas, maar gewoon Klaas' - is een vakman.

Bij de voorkant van de trein aangekomen, springt hij op de rem.

Met een soepele beweging springt hij eruit om de man in de trein te waarschuwen. 

Die belooft zo nog even een rondje te lopen. 

Mijn tas, als hij er nog ligt, zal hij meenemen 'daar naartoe'. 

 

Waar naartoe?

Ik heb geen idee, maar ik moet er ook heen. 

En Klaas wil me wel een lift geven. 

Onderweg moet hij nog wat vuilniszakken meenemen. 

Ik besluit dat ik ook wel wat kan doen voor de kost, 

en slinger een paar zakken de container in. 

Klaas vertelt ondertussen honderduit.

 

Over het gele hesje dat hij draagt. 

Of ik in de stad woon, en waar dan?

Zelf woont hij in Vinkhuizen. 

Goh, grappig, daar heb ik ook gewoond. 

In de blauwe flat?

Ja, in de blauwe flat. 

En woon ik alleen?
Nee, dat niet.

Zo hoort het ook, lacht Klaas.  

 

Bij de spoorovergang moeten we wachten. 

Er staat een trein.

Die wacht op een andere trein. 

Klaas legt me precies uit hoe het zit. 

De andere trein rijdt door. 

De ene trein krijgt oranje licht, en rijdt weg.

Wij kunnen ook door. 

 

Aan de overkant komen alle treinen te staan. 

Dan neemt de nachtploeg het over, zegt Klaas. 

Een soort parkeerplaats waar treinen staan die niet rijden. 

Zo leer je nog eens wat. 

 

We rijden langs het koffiehok waar Klaas' collega's zitten. 

Wat-ie aan het doen is, vragen ze. 

Ik geef m'n nieuwe vriendin een lift, zegt Klaas. 

 

Mijn trein is op de slaapplek gearriveerd. 

Het mannetje dat er doorheen zou lopen, komt aangewandeld. 

Mijn tas in de hand. 

Ik krijg 'm terug. 

 

Waar moet je heen, vraagt Klaas. 

Nou, eh, naar de fietsenstalling.

Komt voor elkaar, zegt Klaas. 

Hij scheurt er vandoor. 

Voor de deur zet hij me af.

 

Ik geef Klaas een hand.

En bedank hem voor de goeie service. 

Hij zwaait nog even 

en scheurt dan weg, 

de koude avond in. 

Ooit, toen ik nog geen noorderling was, woonde ik even in Duivendrecht. 

 

Ik liep stage bij Elsevier en trok gedurende die stage bij een nicht in.

Een nicht met twee kinderen. 

 

Zo kwam het dat ik vandaag precies elf jaar geleden mijn eerste Sint-Maarten-ervaring had. Want haar kinderen gingen lopen, en ik wandelde mee. 

Als Brabantse had ik nog nooit van Sint Maarten gehoord. 

Nou ja, ik wist dat het een eiland was. 

Maar meer ook niet. 

 

Was bijzonder, de flats langs in Duivendrecht. 

Mijn neefje, nichtje en hun buurjongetje en ik hadden de grootste lol. 

 

Een jaar later woonde ik in Leeuwarden.

En - ik weet, er is geen excuus - ik was het vergeten. 

 

VERGETEN.

 

Drama natuurlijk. Want wat is er nou lulliger dan schattige kindjes aan de deur,

en je hebt niks....?

 

Dat gebeurt me nooit meer, bedacht ik me. 

Vanaf dat moment kalk ik het altijd met enorme letters in mijn agenda. 

En natuurlijk kwam er, toen ik zelf inmiddels op een flat in Groningen woonde, nooit meer een kind aan de deur. 

De flat in Groningen was blijkbaar enger dan die in Duivendrecht. 

Maar toch altijd snoep kopen natuurlijk. 

Want je zult maar net zien. 

En niemand wil die buurvrouw met die mandarijntjes zijn. 

Of, nog erger, juffrouw Kikkerbil,

die ons maar niets geven wil. 

De horror!

 

Enfin. 

 

Vandaag is het weer zover, zag ik maanden geleden al met grote koeienletters op de kalender staan. 

De snoep is ingekocht, de eerste groepjes zijn langs geweest en hebben iets lekkers uitgezocht.

En zo kwam het toch nog goed tussen Sint Maarten en mij.

 

In een Martinistad wonen én Sint Maarten vergeten - dat zou een gotspe zijn. 

waarom ook niet?

 

 

het duurde even, maar ik geloof dat hij nu echt klaar is.

 

en daarom present ik proudly:

 

www.karinsitalsing.nl

 

 

 

Met complimenten, opdrachten en liefdesverklaringen kunt u voortaan terecht op

 

 

 

karin@karinsitalsing.nl

 

of natuurlijk op 

 

 06-54283346

Toen ik tien jaar geleden naar Leeuwarden verhuisde om bij het Friesch Dagblad te gaan werken, viel ik in een soort warm bad. 

Dat klinkt EO-achtig, maar zo voelde het echt. 

Ik kende daar helemaal niemand, was slechts twee keer eerder in Friesland geweest:

voor mijn eerste én mijn tweede sollicitatiegesprek.

 

Anyway.

Ik kwam daar dus, en werd meteen bij de hand genomen.

Het eerste weekend werd ik al meteen uitgenodigd voor een feestje. 

Mijn collega's werden mijn vrienden. 

En dat zijn ze nog steeds. 

Nou ja, sommigen dan. 

 

Hoe anders was het toen ik naar Groningen verhuisde. 

Dat deed ik voor de liefde, en dat was mooi, 

maar behalve die liefde kende ik er verder niemand. 

Ik ging freelancen, en werkte thuis, in m'n uppie. 

Daar werd het niet beter van. 

 

Toen ik bij de Volkskrant ging werken, had ik ineens weer collega's.

Ik zag ze alleen nooit, en dat is logisch. 

Want het hoofdkantoor zit in Amsterdam. 

En ik in m'n up in Groningen.

 

Ondertussen, vijf jaar later, 

ken ik natuurlijk heel veel mensen in Groningen.

En wat ik dus heel bijzonder vind:

nu zijn zij de mensen die me bij de arm nemen. 

 

Ze nemen me mee naar de kroeg of we spreken af voor de lunch.

Het zijn die mensen die het aan me zien als ik een klotedag heb.

Die vragen hoe het met mijn rug gaat. 

Die vragen hoe het mij gaat. 

En dat dan ook echt willen weten. 

Die belangstelling tonen. 

 

Maar ook inhoudelijk.

Je wisselt eens wat ervaringen uit,

en soms is het goed om even te sparren. 

Of om mensen aan elkaar te koppelen. 

Want je kunt net iemand kennen die wél perfect is voor die ene klus. 

 

Zo is er die ene die vrijdag op de thee komt.

Die andere die nét de koffie klaar heeft als ik onverwacht voor de deur sta.

Eentje die voorstelt om samen mooie producties te gaan maken. 

En die ene die me vraagt of ik het leuk vind af en toe bij hen aan te schuiven. 

Gewoon, voor wat leven in de brouwerij.

 

Gisteren heb ik een eenmanszaak ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. 

Maar misschien heb ik nu wel meer collega's dan ooit. 

 

 

 

 

 

Zo lang nog, dan begint mijn nieuwe avontuur. 

Als de klok twaalf uur slaat, ben ik zelfstandige.

Het is mijn laatste avond als werknemer.

 

Mijn laptop is ingeleverd, de auto bijna. 

De afgelopen maanden heb ik nieuwe spullen gekocht. 

Ik tik dit op mijn eigen computer, en binnenkort halen we de auto op. 

En een nieuwe telefoon, want die moest ook ingeleverd. 

De systeembeheerder grapte dat hij om middernacht mijn abonnement zou afsluiten.

Hoewel, grapte?

 

Mijn site is bijna klaar, soort van. 

De visitekaartjes hadden al klaar moeten zijn -

mental note to self: 

daar morgen een belletje aan wagen. 

Ik heb een nieuw mailadres. 

Mijn toegangspasje tot het gebouw van de Volkskrant

heb ik aan de portier overhandigd. 

Hij wenste me niet eens succes, trouwens. 

Maar goed. 

Dat soort dingen moet ik me geloof ik maar niet meer aantrekken. 

En van de week ontving ik mijn laatste loonstrookje. 

 

Hoe voelt het?

Tsja. 

 

Stoer, en nieuw, en onafhankelijk. 

Niet meer steeds documenten kwijt omdat ik op een of ander vaag netwerk werk. 

Zelf uitmaken wat er op m'n visitekaartjes komt te staan. 

En als ik mijn laptop wil beplakken met tijgerprintstickers, dan doe ik dat. 

Want dat mag ik namelijk lekker helemaal zelf weten. 

 

Hoe wordt het? 

Leuk, vast. 

Nee, nee, nee. 

Ongetwijfeld. 

Het wordt leuk. 

 

Hoe is het? 

Spannend.

Bij vlagen dood- en doodeng.

 

Maar het komt goed. 

Laatst ergens gelezen:

 

'Je hebt één zekerheid, 

en dat is niet je baan,

maar wat je kan.'

 

Goed dan. 

 

Hier komt-ie nog één keer. 

Ik hoop dat iedereen het dan snapt. 

 

Martin Sitalsing, 's lands eerste allochtone korpschef, is niet mijn broer. 

Hij is ook niet mijn vader - laat 'm dat niet horen! Is geen compliment, qua leeftijd. 

Voor hem niet tenminste.

Voor mij dan weer wel.

Mijn oom is hij ook niet. 

En al helemaal niet mijn man. 

 

Een greep uit reacties sinds zijn benoeming bekend werd.

 

'Zo, je broer staat weer mooi in de krant!'

 

'Zag een interview met je oom! Hij was goed op dreef.'

 

'Gefeliciteerd met de promotie van je man!'

 

En, de allergrappigste: laatst ontmoette ik iemand die verbaasd was me te zien in Groningen. Want: 'Jij ging toch naar Twente verhuizen?'

Hoe kwam hij aan die wijsheid? Gehoord, van weer iemand anders. 

 

Zucht. 

 

Op zich is het misschien een beetje te begrijpen. 

Die achternaam, natuurlijk. 

En dan wonen we ook nog allebei in Groningen. 

Nou, mensen, ik kan u vertellen: dat is puur toeval. 

 

Ik verhuisde in 1999 naar Friesland voor een baan,

en in 2005 naar Groningen voor de liefde. 

Hij kwam in 2000 naar Groningen voor een baan, mét de liefde. 

 

Dat zeg ik. 

Toeval dus. 

 

Maar goed, als je in dezelfde stad woont, moet je wel broer en zus of vader en dochter zijn, of man en vrouw. 

Nee dus. 

 

Om het nog overzichtelijker te maken heet zijn vrouw ook nog Karin. 

Maar soms, heel soms, is één en één geen twee. 

 

Hier nog één keer, voor alle fans: Martin is mijn neef.

Mijn vader heeft twee broers.

Een van hen is de vader van Martin.

 

De ander, overigens - we zijn toch bezig - is de vader van Sheila;

tot voor kort collega-VK'er.

Met haar word ik geregeld verward. 

Krijg ik weer mailtjes dat ik zo inzichtelijk over economie schreef, en dat ik het in Den Haag zo leuk deed. 'Veel succes in Groningen!'

Nee mensen, nee, zij is echt iemand anders. 

 

Dus: noteer in uw agenda, of achterop mijn visitekaartje (heb laatst eens gehoord dat mensen dat doen om op gezette momenten iets attents over de kinderen te kunnen zeggen): Martin is mijn neef en Sheila mijn nichtje. 

 

De volgende die ernaar vraagt moet voor straf een jaar lang mijn weblog lezen. 

En pas op! Ik overhoor. 

Daar ben ik wel aan toe.

 

Tot na die tijd. 

Ik woon al dik vijf jaar in Groningen.
Zoals sommigen van u weten, is 28 augustus een nationale feestdag in de hele stad.
Voor veel Stadjers is het een vrije dag. Mijn lief bijvoorbeeld had altijd vrij met Bommen Berend.
Groningens Ontzet.

Ja, ja, heel leuk: werken voor een bedrijf in Amsterdam, maar wel in Groningen wonen.
Want die Amsterdammers hebben natuurlijk geen drol met Bommen Berend.
En dat hier in de stad niemand bereikbaar is, ook niet voor uw correspondent - dat zal ze echt een worst wezen. Jarenlang deed ik wanhopig mijn best om toch die mensen te pakken te krijgen. Want ja, morgen weer een krant, tenslotte. Deadlines trekken zich niks aan van kermissen, vuurwerk en de bisschop van Munster.

Maar goed.

Zoals ik al eerder aankondigde, ben ik voortaan eigen baas.
En deze baas heeft voorlopig nog even vakantie.

Morgen is een heuglijke dag.
Want na al die jaren heb ik eindelijk, eindelijk, EINDELIJK vrij met Bommen Berend.

Moi! Ik duik het feestgedruis in.

Ik ben dus met een site bezig.
Nou ja, ik niet, maar een bureau dat ik daarvoor heb ingehuurd.
Want dat winkeltje moet straks wel lopen natuurlijk.

Ik moet zelf ook aan de bak, want er moeten artikelen op die site.
Van de Volkskrant, maar ook ander werk.
Het is tenslotte mijn etalage; ik ga hem gebruiken om te laten zien wat ik kan.
En zo kon het zo maar gebeuren het dat ik midden in mijn vakantie door vuistdikke ordners zit te bladeren.
Da's best leuk.
A trip down memory lane.

Leuk om te zien hoe je stijl zich heeft ontwikkeld, maar ook om je even te herinneren aan al die leuke en bijzondere dingen die je allemaal hebt gedaan, die indrukwekkende mensen die je hebt gesproken.

Sommige klussen waren ronduit bizar.
Zo was er die vrijdagmiddag op het strand van Terschelling.
Zee, zand en... schoenen, zo ver je kon kijken.
Ik liep ertussen, samen met een collega van een concurrerende krant.
We moesten vooral lachen.
Heel erg lachen.
Het was de eerste keer dat ik de voorpagina van de Volkskrant haalde.
Er waren ook columns, want ook dat deed ik een blauwe maandag, bij het Friesch Dagblad waar ik toen werkte.
Soms had ik inspiratie, soms ook niet.
Maar elke vier weken had ik er weer eentje.
Op maandag, linksboven op pagina vijf.

Bijzondere interviews waren er ook.
Met die Canadees die huis en haard opgaf om oorlogskinderen te gaan helpen in Afrika.
Met de moeder van dat meisje dat in de koninginnenacht van 1999 werd vermoord.
Ik krijg nog kippevel als ik aan haar denk.

Met stip op één in de categorie bizarre klussen: naar de film met Florentine Rost van Tonningen, samen met een collega-freelancer. We hebben de Zwarte Weduwe meegenomen naar Der Untergang, de omstreden Hitlerfilm die toen net uit was.

Ik voel me nog glimmen van trots als ik dat artikel weer eens lees. Want het had nogal wat voeten in de aarde, maar het lukte. En wat stond het er waanzinnig mooi in, op die spread van de Nieuwe Revu.
Ach ja, dat waren nog eens tijden.

Die Afrikaminnende Canadees maakte destijds indruk op me met een quote van de Amerikaanse schrijver Thoreau:

If you have built castles in the air, your work need not be lost; that is where they should be. Now put the foundations under them.

Hij maakte indruk, zo zeer dat ik de week daarna een column aan hem wijdde. Dat was in 2002, maar hij is actueler dan ooit. Ik schreef hoe ik terug naar huis reed na een geslaagd weekend weg, vastbesloten om meer van het leven te genieten en me niet meer zo druk te maken.
En om in te zien dat het leuk kon zijn, echt!
En dat ik de sleutel in handen had.
En: dat nu het moment was. Niet morgen, maar nu.
De laatste regels luidden:

'Knalroze was de lucht, precies tussen suikerspin en zuurstok in. Eigenlijk precies de goeie lucht om een kasteel in te bouwen.'

Mijn collega J. had het niet beter kunnen verwoorden.
'Je moet straks als zzp'er gewoon net zo eigenzinnig handelen als die ree van je op Schier', zei hij.

Hij reageerde op een mail die ik al mijn collega's stuurde.
Daar stond in dat ik wegga bij de krant.
En dat vandaag mijn laatste dag is.
Dat wist lang nog niet iedereen.
Groot bedrijf he.
En dan zit ik ook nog eens ver weg.

Per 1 oktober begin ik mijn eigen winkeltje.
Ik ga verhalen verkopen.
Net als nu, maar dan niet meer exclusief voor de Volkskrant.
Als het te klein of te lokaal is voor de Volkskrant, maar als ik het te leuk of te bijzonder vind om het te laten liggen, kan ik het voor iemand anders doen.
Die zelfstandigheid is eng, maar biedt ook nieuwe perspectieven.

Ik had zelf de link met die ree nog niet gezien.
Maar op zich is het best symbolisch.
Afscheid nemen met een artikel over een ree,
die gewoon op eigen houtje van het vasteland naar Schiermonnikoog wandelt.

Die denkt: doe eens gek, ik ga op zoek.
Naar een eigen territorium.
Een eigen plek om te heersen,
een eigen koninkrijk.
Ik doe lekker m'n eigen ding.

Die ree is kilometers ver over het slik gewandeld.
Door diepe geulen heen gezwommen.
Wie weet wat hij voor engs tegenkwam onderweg.
Maar hij haalde het.

Foar B., dy't wolris stikem op myn webloch meilêst. As it dit ferske hear, moat ik altyd oan dy tinke. Ik hie 'm dy alyd nochris stjoere wolt, mar ik doarde net. Doch dermei watst wolst.


Desperado,
why don’t you come to your senses?
You been out ridin’ fences
for so long now
Oh, you’re a hard one
I know that you got your reasons
These things that are pleasin’ you
Can hurt you somehow

Don’t you draw the queen of diamonds, boy
She’ll beat you if she’s able
You know the queen of hearts
is always your best bet
And it seems to me, some fine things
Have been laid upon your table
But you only want the ones that you can’t get

Desperado,
oh, you ain’t gettin’ no younger
Your pain and your hunger,
they’re drivin’ you home
And freedom, oh freedom,
well, that’s just some people talkin’
Your prison is walking through this world all alone

Don’t your feet get cold in the winter time?
The sky won’t snow and the sun won’t shine
It’s hard to tell the nighttime from the day
You’re losin’ all your highs and lows
Ain’t it funny how the feeling goes away?

Desperado,
why don’t you come to your senses?
Come down from your fences,
open the gate
It may be rainin’,
but there’s a rainbow above you
You better let somebody love you,
let somebody love you
You better let somebody love you,
before it’s too late

The Eagles

Kijk.
Ik houd best van de ochtend.
Maar er zijn grenzen.

Vanochtend was het drie uur toen de wekker ging.

Ja, dat leest u goed.

Ik ben een paar dagen aan het vreemdgaan, qua regio.
Zoals u weet, schrijf ik over Noord-Nederland.
Maar behalve journalist ben ik ook een mensch, en als mensch ben ik enige jaren geleden besmet met het Vierdaagse-virus.
En collega-Oost haat de Vierdaagse, dus de deal was snel gesloten.

Ik zit dus in Nijmegen, en verscheen vanochtend om kwart over vijf aan de start. De Waalbrug over, het dorpje Lent in. Onderweg mensen interviewen en dan weer terug.

Da's trouwens nog best vermoeiend.
Want echt iedereen vindt dat-ie daar iets over moet zeggen.
Verreweg het meest gehoord: 'Hee, je loopt de verkeerde kant op!'

Toen ik de drukte voorbij was, slenterde ik via het centrum van Novio Magus naar de Wedren, het zenuwcentrum van 's werelds grootste wandelevenement.

En daar houd ik wel van - van de stad die ontwaakt in de ochtend, al was Nijmegen natuurlijk al uren wakker. Maar ik houd van die rust, de luiken die open gaan, hier en daar een creature of the night.

In een bijna verlaten straat kwam een jongen op me afgestrompeld. Hij had ook wel eens de Vierdaagse gelopen, zei-die. Ik vroeg hem of hij zeker wist dat hij niet de Vierdaagse kroegentocht bedoelde.
Nee hoor.

Dan de Wedren.
Uitgestorven.
Doodstil.
Nooit geweten hoe dat er tussen vijf uur 's ochtends en twaalf uur 's middags uitziet.
Stil dus.

De eerste wandelaar kwam binnen, nog niet eens tien uur 's ochtends.
Applaus was er niet, er was namelijk nog niemand.
Het was een nogal droge Brit.
Yeah, it was OK, zei hij.
Goed.
Domme vragen verdienen domme antwoorden.

Tegen het eind van de ochtend kwam de Wedren tot leven.
Ik begon in te storten.
Want ja: drie uur slaap en een snurkende kamergenoot is niet de perfecte basis voor een uitgeruste dag.

Ondertussen gebeurde er van alles.
Burgemeester De Graaf scharrelde rond in de persruimte, overigens de enige waar ik ooit ben geweest zonder toilet, maar met bier.

Bijzondere prioriteiten.
Toen kwam er een dame langs met Groninger koek langs.
Groninger koek! In Nijmegen!

Buiten begon de band te spelen.
'I've got a peaceful easy feeling', zong de zangeres.

Kijk.
Het werd een mooie dag.

Volgend jaar weer lopen.
Oh yeah.