Snel loop ik langs het bureau van Wethouder Jansen's secretaresse. Een vrouw van minimaal één meter negentig die kleiner probeert te lijken door een blouse met een horizontale streep te dragen. Vraag mij af waarom.

Wat is er mis met één meter negentig. Zij heeft ook haar lippen gelift en volgespoten met drie maal rechtsdraaiende kersenyoghurt waardoor zij gaat lijken op een vis die te lang op het droge heeft gelegen.

'Waar denken wij dat wij heengaan?, ' vraagt zij hautain. Ik houd mijn pas in.

'We?? Ga je met mij mee dan? Of heb je vroeger in de bejaardenzorg gezeten. Daar hebben ze het ook altijd over "WE" als ze "U" bedoelen. Verward komt ze half overeind waardoor ik mijn eerdere inschatting moet bijstellen.twee meter. Minimaal.

'Blijf maar zitten, meid,' zeg ik op een geruststellende toon. 'Ik ben van de recherche. Heb een paar vraagjes voor uw baas. Fraudedingetje. Niets bijzonders' En na die woorden loop ik Jansen's kantoor binnen alwaar ik de Maestro aantref in een Armani kostuum dat in kleur varieert van opwindend middelgrijs tot wild en onstuimig antracietgrijs.

'Ha die Jansen,' begroet ik de randviool. 'Hoe is het ermee? En met je kinderen?'

Jansen zit achter zijn computer en tilt moeizaam zijn hoofd in mijn richting. 'Ach, heer Paco, wat bedoel je met kinderen? Ik heb maar één kind. '

'Nee hoor Jansen, jij hebt meer kinderen en ik wijs hem op zijn beeldscherm:'Uitdraaien, grafieken, staten, strooidiagrammen.Dat zijn jouw kinderen Jansen.'

Jansen zucht: 'zeg wat je wilt, Paco. Ik heb haast. Ik ga vanmiddag nog naar Frankrijk. Werkbezoek. Woonprojectje bekijken daar.'

'Ach Frankrijk,' zeg ik.'Het land van de slakken, kikkerbillen en opgezette levers van onder dwang gevoerde ganzen.Neem vooral een kotszak mee, Jansen. Of nee, neem er maar drie mee, dat moet wel voldoende zijn. Jansen negeert mijn raadgeving en begint over woonprojecten en projectontwikkelaars. 'Ik wil hier de woningnood oplossen Paco. En in Frankrijk schijnen er veelbelovende resultaten op dat gebied te bestaan.

Naar Frankrijk's voorbeeld wil ik onze leegstaande parken volzetten met flatgebouwen.Doen ze daar ook en het helpt.'

'Parken volzetten met hoogbouw! De visie van de plaatselijke wethouder op het universum. Waarom verbaast mij dat niet? Voor ik iets kan zeggen gaat de deur open en komt er een "zakenboy" binnen, ingenaaid in een zakentenue dat alleen uit wordt gedaan wanneer het escortemeisje arriveert. Hij stelt zich voor als Herbert van Houten. 'Mag ik je voorstellen, Paco. Dit is Herbert .Projectontwikkelaar. Hij gaat samen met mij grootse dingen neerzetten in onze gemeente.'

'Jij bent een drukbezet baasje, Jansen,' antwoord ik. 'Jij legt je toe op veel projecten, dat is duidelijk. Maar het grootste project is toch wel je eigen portemonnee.Vind je ook niet?'

Na die woorden draai ik mij om en loop de deur uit. De video die ik hem wilde geven, zit nog in mijn zak. Daar staat Jansen op, slingerend van links naar rechts in zijn bolide bij een snelheid van 230 km per uur. Parken moeten parken blijven.Daar horen geen flatgebouwen te staan. Ik denk dat de video, binnenkort uitgezonden door de lokale omroep, daar wel een stokje voor zal steken want Jansen krijgt het veel te druk met pijnlijke vragen te beantwoorden. Een project dat alle andere projecten in de schaduw zal stellen. Voor alle zekerheid stuur ik ook nog foto's naar wat krantjes..

Jansen, wethouder algemene corruptiezaken, vraagt of ik even langs wil komen voor een "precaire" situatie. Nou, als ik ergens blind voor ga is het wel voor precaire situaties. Vooral als ze zich voordoen bij die omhoog-gecorrumpeerde nep wethouder. Als ik bij hem binnenloop zit hij de krant te lezen. Zijn vrouw, die mij hartgrondig haat, zit naar lingo te kijken. Een vrouw op TV heeft het over de letter P die ze doorkrijgt. En over de letter I. En of er ook een L in voorkomt.

'Ik weet het!!', roep ik opgetogen. 'Ik weet het Frau Jansen. Het woord is Piemel, kan niet anders.'

Jansen zucht en zijn vrouw wordt paars tot aan haar haar dat volgens mij in de gele menie zit. 'Goh, Frau Jansen, laat jij tegenwoordig de kat op je kop slapen?', vraag ik belangstellend. 'Trouwens je ziet er helemaal uit om door een ringetje te halen.'

'Rot op, slijmbal', roept Frau Jansen, vriendelijk.

'Hetzelfde Frau Jansen, jammer dat dat ringetje waar ik het net over had niet om je nek zit, met een touwtje eraan en jou eraan bungelend met je voeten een meter boven de gr...'

'Ja, zo kan hij wel weer, Paco', komt Jansen tussenbeide. 'Wij gaan naar het Stadskantoor want ik moet je wat laten zien.'

'Dag Frau Jansen', groet ik het loeder. Frau Jansen, rochelt iets terug met een kop die inmiddels bijna zwart is. Ik herken de woorden klootzak en lul in haar gerochelde monoloog.

Even later betreden wij het stadskantoor waar om deze tijd niemand werkt. Op andere tijden overigens ook niet want ambtenaren ademen uitsluitend. Jansen laat mij een dossier zien van een bouwonderneming.

Er zitten verslagen in van afgeluisterde gesprekken van de directeur van de bouwonderneming met een collega wethouder van Jansen. Dat dossier heb ik zelf samengesteld in opdracht van Jansen zelf.

'Wat is er Jansen, dit dossier heb ik je zelf gestuurd vanmorgen.'

'Hier heb ik niets aan Paco. Afluisteren mag niet in dit land.'

'Nee, dat is waar', antwoord ik. 'Steekpenningen aannemen van een bouwbedrijf wel natuurlijk?'

Jansen kucht en zucht. 'Jammer, zegt hij. 'Hier heb ik niets aan.'

Dan haal ik een stapel foto's uit mijn zak. 'Kijk Jansen, dit is de Wethouder boven op een vrouw die niet van hemzelf is. Geestig hè? In een hotel genomen. Ik zat in de kast en...'

Jansen wordt knalrood en pakt de foto aan. Hij murmelt iets over laakbaar gedrag en onesthetisch optreden en louche onderzoekbureautjes. Maar hij neemt ze wel aan waarna wij weer naar buiten lopen.

Bij zijn auto staat een politieagent een bon uit te schrijven. 'Deze parkeerplaats is alleen bestemd voor gehandicapten' legt hij ter verklaring uit.

'O?' , zeg ik. 'Maar Jansen IS gehandicapt hoor. Dubbel zelfs. Met zo'n naam kan dat niet anders. En heb je zijn kop al eens goed bekeken. Nou als dat niet gehandicapt genoeg is dan..'

Agent lacht zich een breuk en vertelt dat er aan mijn kop ook wel het een en ander mankeert. Dus vertel ik hem dat ik zijn vrouw onlangs nog zag. 'O ja? Waar dan?', vraagt hij behoedzaam.

'Onder de Wethouder van Bouwzaken', antwoord ik relaxed.

Jansen begint te zweten en ik vraag mij af waarom...

Verachte Directie,

Sinds enkele jaren valt uw huis-aan-huisblad “Lekker doen” in mijn brievenbus.
Let u even op de formulering, ja?

“Brievenbus”.

Het woord zegt het al, een bus voor brieven.
Dus niet voor huis-aan-huisbladen! Anders had het wel 'huis-aan-huisbladenbus' geheten!
Nu geef ik toe dat “bus” de lading niet geheel dekt, want de brieven dienen gewoon door een gleuf te worden geschoven. Brievengleuf is dus eigenlijk de juiste benaming, maar dat terzijde.
Hoe dan ook, sinds ik dat blad in mijn gleuf krijg, los ik elke week het kruiswoordraadsel op dat op pagina 22 staat gesitueerd. Vlak naast de horoscoop, die wat mij betreft ook horrorscoop genoemd mag worden gelet op de ridicule waanzin van het gebodene.

En elke week stuur ik mijn oplossing naar puzzel@lekkerdoen.nl. waarna ik mij een week lang loop te verlekkeren op uw aankondiging van de door mij gewonnen prijs, zijnde een boodschappentas met een cheque van 50 Euros.

Nu zit ik met het volgende probleem: twee weken geleden zette ik mij als altijd weer aan mijn bureau teneinde uw puzzel in een handomdraai op te lossen. Want wees eerlijk, die puzzels van u stellen geen ruk voor. Zelfs een demente Gorilla (niet de tamme maar de vrij in het wild levende) lost ze met één vinger in de neus op. Twee vingers lukt niet omdat de vingers van de Gorilla daar iets te dik voor zijn.
Echter, wie schetst mijn verbazing als ik, van links naar rechts (horizontaal.red.) bij nummer 13 ben aanbeland?

Daar werd mij gevraagd een ander woord te verzinnen voor “belasting voor het gebruik van een weg”.
Peulenschil voor mij uiteraard dus met mijn pen (Parker,gouden editie) in de aanslag spoedde ik mij naar hokje 13 om daar de oplossing; "tol"  in te vullen.
Het klamme zweet brak mij uit omdat ik dat hokje niet kon vinden! Nummer 13 was er gewoon niet en verlamd van paniek bleef mijn Parkerpen (gouden editie) boven het kruiswoordraadsel zweven.

Na een luttele 30 minuten waarin ik mijn schrik te boven trachtte te komen door een verfrissende douche en inname van een tablet Oxazepam met een eliminatiehalfwaardetijd van ongeveer een dag, zette ik mij weer monter achter het bureau. Geen nood, dacht ik. Wanneer ik de rest invul kom ik ook wel tot de oplossing. Niet dus! Ook de nummers 22 (deel van de hals) en 33 (dikke paling) ontbraken. Terwijl van boven naar beneden (verticaal.(red.)) de nummers 47 (bedrog) en 13 (zenuwtrekking) ontbraken.
Kortom, ik werd belet in het oplossen van de puzzel.

Kon ik mee leven! Na 5 dagen slikken van zes Oxazepammetjes per dag herpakte ik mij en stelde mij in op de eerstvolgende puzzel.
En nu komt het: de eerstvolgende "Lekker Doen” viel in mijn brievengleuf en gehaast sloeg ik het blad op pagina 22 open.
Echter, het gebruikelijke “Lekker Doen Kruiswoordraadsel” op pagina 22 ontbrak!
Jazeker, daarvoor in de plaats bevond zich, na overigens een kwartier zoeken mijnerzijds, op bladzijde 23(??) een zogenaamde “Sudoka” Een diagram waarin mij werd verzocht om kolommen cijfers op te lossen.
Wat nou, Lekker Doen Kruiswoordraadsel!! Helemaal niet Lekker Doen!! Want ik ben rekenblind Meneer Van den Broek!! En behalve dat, ook kleurenblind al doet dat in dit verband niet ter zake. En had ik het al over nachtblind gehad??
Door uw flagrante schending van de rechten van rekenblind Nederland loop ik nu de prijs van een gratis boodschappentas mis!
Weet u wel hoeveel Oxazepammetjes mij dit gekost heeft??

Juist ja. Meer dan de prijs van de inhoud van de te winnen boodschappentas.

Wachtend op uw excuses (in de vorm van een gevulde boodschappentas) verblijf ik inmiddels in coma,

Met de minste Hoogachting,

Paco

Zag oud topman van de AMB-AMRO, Rijkman Groenink, onderuitgezakt tegenover parlementaire commissie de Wit zitten.

Een beetje verontwaardigd vertelde hij dat hij met grote tegenzin die dertig miljoen aan bonussen had aangenomen. Men had het hem, onder bedreiging van geweld, opgedrongen.

Uiteraard was het niet zijn schuld dat de bank onderuit ging onder zijn bezielende leiding. Wouter Bos zei daarover dat Rijkman Groenink de ABN-AMRo zelf naar de kloten had geholpen. Of woorden van gelijke strekking. Dan kent Bos, Rijkman Groenink toch slecht want zo zit hij helemaal niet in elkaar.

En zo gek is het niet dat die Rijkman Groenink, hierna te noemen Rijkman G,.die dertig miljoen eigenlijk niet wilde hebben..

Wat weinig mensen weten, is dat Rijkman G eigenlijk een uiterst sober man is. Ik bedoel; voor een man van zijn kaliber, woont hij bijvoorbeeld maar minnetjes. Er zijn mensen van zijn kaliber die veel grotere landgoederen bezitten. Met die tien hectaretjes van Rijkman G kun je beter spreken van een “erfje”

En kijk eens naar dat lullige bruggetjes naar zijn erfje. Stelt toch geen ruk voor?

Met zulke sobere spulletjes ben je toch niet iemand die op dertig miljoen zit te wachten?

Wat kan hem dat geld schelen? Hij is al vanaf zijn geboorte een Rijk man geweest.

En dat huisje? Dacht je dat hij daar alleen woonde? Nee hoor. Hij deelt die ruimte met zestig illegalen. Een kant van Rijkman G die weinig mensen kennen. Dat doet hij gewoon.

Het is niets anders dan beeldvorming. Rijkman G. is bijvoorbeeld ook een graag geziene gast in Klooster de meditant. Daar mediteert hij regelmatig ,op even dagen, over de zin van het lenen. En op oneven dagen over de praktijk van lenen en nemen

Dat de abt hem moest uitleggen dat de uitdrukking ”geven en nemen”  is mag je Rijkman G niet euvel duiden, ook een erudiet man als hij heeft wel eens een terugval.

Dat wetende is het toch merkwaardig dat er geruchten gaan dat er busjes zonder bedrijfsnaam af en aan reden om alle breedbeeldtelevisies, dure kunstwerken, gastendoekjes, en gouden voerbakken voor in de  paardenstallen, af te leveren?

Er schijnen zelfs meerdere trucks met oplegger het erfje te zijn opgereden om links en rechts wat Mercedessen, Audi’s en Bentleys de garages in te rijden.

Gaat mij te ver! Nogmaals, kijk eens naar dat bruggetje. Dat gaat toch echt niet lukken hoor om daar een oplegger overheen te krijgen.

Geloof mij, Rijkman G is gewoon genaaid door de media. Die man is gewoon verkeerd begrepen,net als Dirk Scheringa.

En trouwens, vijftig vrijwilligers brachten bijna datzelfde bedrag in twee uur bij elkaar voor Haïti.

Iets meer dan dertig miljoen! Hoefden ze maar twee uur voor te werken!

Weet je hoe lang Rijkman voor zijn dertig miljoen heeft moeten sappelen?

Jàren!

Dus zoveel stelt dertig miljoen niet voor.

Wat weinig mensen ook weten is dat Rijkman G maar om één reden bij de bank is weggegaan. Hij is zich aan het voorbereiden op een nieuwe functie. Hij wordt de nieuwe Paus. En dat gaat lukken hoor, want als er één iemand nog roomser is dan de Paus dan is het onze Rijkman G wel…En de commissie de Wit wenst hem daar, al schouderkloppend, veel succes mee…..

Wethouder Jansen nodigde mij uit voor een lunch bij hem thuis. Behalve Wethouder is hij ook nog fractievoorzitter van een onbenullig partijtje. Over perverse hobby's gesproken. Ik vraag mij af wat hij van mij wil omdat hij nooit levensgevaarlijke situaties creëert zoals mij voor een lunch uitnodigen bijvoorbeeld. Omdat hij er een butler en een kok op na houdt verwacht ik er veel van maar ik kom bedrogen uit.

Wij lunchen niet in de "salle à manger" zoals hij de eetkamer noemt. Gewoon in de keuken waarmee hij mijn status duidelijk heeft bevestigd. In zijn ogen val ik in de categorie schillenboer, loodgieter en vuilnisman. De kok is vrij want voor schillenboeren zoals ik zet hij zijn "Maître de cuisine" niet in. Geen exotische niemendalletjes dus maar de pot van het gepeupel zal ik maar zeggen. Brood, boter, kaas en een beker melk.

'Ik zie dat je je echt hebt uitgesloofd met deze lunch, Jansen. Ik voel mij geroerd.'

'Nietwaar?' reageert hij stoïcijns. Intussen smeer ik drie centimeter boter op mijn brood en pak de kaas. Het is zo'n plastic pakje waar van die losse plakjes in liggen. Ik bekijk het van alle kanten en neem er dan een plakje vanaf. Dat is niet zo makkelijk als je denkt omdat die plakjes altijd aan elkaar kleven. Bovendien is het oude kaas, en die maakt de moeilijkheidsgraad nog hoger. Eerst probeer ik het met mijn mes. Had ik beter niet kunnen doen want de gortdroge kaas valt in zes stukken uiteen. Ik staak mijn poging en gebruik gewoon mijn handen wat op een afkeurend tssssssssssst van Jansen komt te staan.

'Jij stelt mij teleur Jansen', zeg ik, alle brokstukken op mijn bord leggend. 'Hoezo Paco.'

'Ik verwacht van jou betere kwaliteit kaas ,Jansen. Neem nou deze kaas', en ik wijs naar de brokstukken op mijn bord. 'Er zit een plastic randje om de plak heen, zie je het?'

'So what?', vraagt hij met gefronste wenkbrauwen.

'Als je wat meer betaalt, heb je kaas zonder zo'n randje Jansen, dat scheelt mij weer nodeloos wegsnoeien. Bovendien gaat mijn voorkeur uit naar Beemsterkaas. Om te beginnen zit daar geen randje om de plakken en bovendien grazen de koeien ,waarvan Beemster zijn kaas betrekt ,langer in de wei.'

Jansen houdt op met kauwen en staart mij aan..

'Langer grazen ja', herhaal ik.'Die koeien van Beemster lopen ook in de winter in de wei. Dan kan de melk in de uiers bevriezen en dat bevordert de smaak van de kaas.'

Jansen's twee wenkbrauwen gaan omhoog. Zijn mond hangt tussen twee happen door open.

'Dat wist je niet hè Jansen? Zo komt Beemster aan zijn authentieke recept. Van de melk, waar de vorst overheen is gegaan, wordt kaas gemaakt waarna die in het kaaspakhuis op eigen kracht mag rijpen. Ongestoord ontwikkelt de kaas van de Beemster zo zijn unieke smaak.'

Er valt een stukje brood van Jansen's vork. Na een lange stilte legt hij zijn mes en vork neer en kijkt mij lang aan. Eindelijk zegt hij iets.'Ik nodigde je uit om je te polsen over een functie als Wethouder. Een collega stapt op en mijn hele fractie is het er unaniem over eens dat jij een geschikte kandidaat bent.'

'Zie je die witte puntjes in de kaas Jansen?', zeg ik. 'Dat zijn rijpingskristallen. Wist jij dat?'

'Hoor je wat ik zeg Paco?'

'Ja, Jansen, kun je mij de boter even aanreiken?'

'Ja hoor alsjeblieft. Ik nodigde je dus uit om je te polsen maar bij nader inzien trek ik mijn aanbod in.'

'O', antwoord ik. 'Waarom, Jansen.'

'Vanwege dat verregaande OUWEHOERVERHAAL OVER DIE KAAS!! DAAROM!!

En wil je me nu even de jam aanreiken, Paco?'

Dinsdag zag ik Midas Dekkers zitten bij Pauw&Witteman. Er werd naar zijn mening gevraagd over die nieuwe wet waarin het verboden wordt met dieren seks te hebben.

Dat vond Midas maar niks. Hij vond het maar belachelijk. Volgens Midas moet de overheid zich daar niet mee bemoeien.

Ik weet het niet, elke keer als ik Midas op het scherm zie bekruipt mij een unheimisch gevoel. Midas lijkt mij zo’n man die bij voorkeur s’nachts bij volle maan achter een stel biggetjes aanjaagt waarbij vooral het gebeuren na de vangst hem in hoge mate bevredigt

Wat Midas volgens mij ook graag mag doen is, elke nacht  een wandeling maken waarbij hij onderweg graag in een poes parkeert. Dat dat wel ten koste van de kattenpopulatie inde buurt gaat, waar, geheel ten onrecht, de kleIne buurtbistro, die tegen lage prijzen iets moois op tafel zet, de schuld van krijgt, daar zit hij niet mee. Elke keer komt hij daar weer mee weg..

Uniek.

Midas lijkt mij een echte doorzetter. Dat zie je ook aan tafel bij Pauw&Witteman. Hij blijft zijn mening fanatiek verdedigen. Seks met dieren moet gewoon kunnen.

Een echte doorzetter dus. Als Midas ,bijvoorbeeld,  met zijn auto al vijfentwintig meter het ravijn in is gevlogen blijft hij gewoon onverminderd gas geven.

Een kant van Midas die weinig mensen kennen. Zo is die man gewoon.

Overigens is er wel een voordeel bij die nieuwe wet. De bureaucratie schiet omlaag! Veel ambtenaren zullen worden opgepakt. Ik bedoel; je hoort er niet veel over maar veel ambtenaren zijn gepassioneerde mierenneukers en vooral in de gemeentehuizen vinden op dat gebied ware orgies plaats.

Wat ik mij verder afvraag is of er al een onderzoek is gedaan naar groente-en fruitseks.

Zijn er al statistieken bekend waarin duidelijk wordt aangeven hoeveel mannen hun leuter bijvoorbeeld in een pruim steken.? En hoeveel vrouwen er met banaan en komkommer aan de slag zijn? Niet dan? Groente heeft ook gevoel.

Daar hoor ik niemand over. Ook Midas niet.

Midas overigens, lijkt mij ook zo iemand die op regelmatige tijden de dierentuin bezoekt, enkel en alleen om zijn fetisj voor konijnenholen uit te leven.

Na zijn momentje van glorie bij Pauw&Witteman moet onze Midas echter vrezen dat hij voorlopig zal worden geweigerd aan het hek bij Artis want bij Artis lopen ze niet weg met mensen die geen verbod willen op dierenseks.

Of dat ook zo blijft als de bezoekersaantallen bij Artis pijlsnel dalen na inwerkingstelling van de nieuwe wet, moeten we natuurlijk nog even afwachten…

Wellink houdt voet bij stuk. Geweldige zin boven een briljante foto. Wat ik mij dan weer afvraag is; bij welk stuk houdt hij zijn zwaar gehavende voet dan. Ik denk zijn secretaresse.

Ik denk dat Wellink haar in de koffiepauze hardhandig beet greep, op zijn bureau smeet en er hartgrondig overheen ging waardoor zijn renaissancebureau van verzwaard Amerikaans eiken ging kantelen en vervolgens op zijn voet tot stilstand kwam.

Heb je niet veel fantasie voor nodig. Wellink is gewoon zo’n man. Weinig mensen weten dat of kennen die debetkant van hem.

Wat ook nog kan, is dat hij niet wilde afwachten of het seksverbod met dieren door de eerste kamer geloosd zou worden en dacht; ’laat ik mijn hond  nog maar even neuken, nu het nog kan’

En dat die hond hem toen als dank van zijn voet verloste.

Ondertussen tracht heer Wellink zich in alle bochten te kronkelen voor de commissie de Wit. En dat is lijden hoor. Probeer je maar eens een bocht in te kronkelen met zo’n half geamputeerde voet. Maar het lukt hem aardig:

‘Ja heur es. Ik was een roependi in di woestijn. Ja, ik heb nog gewaarschuwd voor die IJslandse bank, maar die hebbi mij voorgelogi.’

Opstappi?? Ik?? Geen spraki van.’

Fout Wellink. Met de kennis van nu zou hij het anders gedaan hebben.
Briljant

Met de kennis van nu zou je hem voor straf zes keer heen en weer naar Ijsland laten zwemmen, in zijn blote reet .En zonder zwemvest  want hij blijft natuurlijk wel link.

En als hij achteraf zou klagen zou ik zeggen; ja, sorry Fout Wellink, ik had je nog gewaarschuwd dat het water behoorlijk fris is in IJsland om deze tijd van het jaar.

Dit overdenkende komt mijn compagnon, de vrijeradicaal Ab, binnen. 'Ach,'zegt hij de foto bekijkend, 'is Wellink in het gips? Wit voetje halen? Bij een commissie die de Wit heet maak je dan wel kans.

Ab kijkt intussen langer naar de foto van Fout Wellink. ‘Heeft hij dat voetje geblesseerd bij het schoonvegen van zijn straatje?’

‘Ja, dat kan ook nog Ab. Zelf bedacht ik een extremere oorzaak, maar die van jou kan ook heel goed.’

Ab kijkt nog een kwartiertje, en rimpelt dan zijn baviaanse wenkbrauwen: ’ alleen dat bovenschrift, ‘” Wellink houdt voet bij stuk,” klopt niet.’

‘O nee, hoe zou jij het dan zeggen?’

‘Wellink houdt zijn poot stijf’

Wel link van Ab. Hij blijft mij verbazen.

Soms is het geweldig om na een dag sappelen onderuit naar de bewegende smurrie op tv te kijken. Nu het weer. Alleen dat is al avondvullend. Voor je bij de weerverwachting, toch het item waar het om draait zou je zeggen, bent, moet je je eerst nog door een berg andere troep worstelen: barbecuer van de week, klimaatstraat van het jaar, energievreter van de dag. Dat soort ongein. En dan altijd weer die berg foto’s van de kijkers, die ze laten zien.

Als  je alle foto’s van besneeuwde takken zou printen en aan elkaar zou plakken kreeg je een wit bos ter grootte van de Sahara, heb ik Wim de Bie ergens horen zeggen.

Daarom zap ik door. Reclame. “Het gezicht” van diarree-remmer Norit. Zeker niet gelukt met die Norit want met wat er allemaal voor stront uit die bek komt kun je een heel stadsriool mee ontregelen. Nadere bestudering van  “het gezicht” leert mij dat het hier gaat om Minister van verkeer, Eurlings. Hij bazelt iets over kilometerheffing. En over; dat ze me erop kunne afrekene als het niet lukt.

Eurlings kan gerust zijn,.Het gaat heus wel lukken. Hij is er drammerig genoeg voor. Ik durf te wedden dat als hij in een volgend kabinet minister van gezondheid wordt, hij onmiddellijk gaat beginnen met kiloheffing. Elke kilo boven de vijftig wordt dan belast met een progressief belastingtarief en boven de tachtig kilo met een agressief tarief

Zo zit die man gewoon in elkaar.

Snel zap ik weer door en kom midden in een discussie over Moslims, hoofddoeken en Moskeeën. Een of ander debiele Wilders-apostel zeurt erover dat hij zich groen en geel ergert aan die Moskeeën. En over die belachelijke eis dat je er je schoenen moet uittrekken.

Begrijp ik niets van. Wat is daar op tegen. Niemand hoor je klagen over de bowlingbaan die hetzelfde eist, maar dat zal wel weer te ver gezocht zijn.

Intussen belt mijn compagnon, de vrijeradicaal Ab voor de zestiende keer deze avond(!) en zie ik een wetenschapper samen met een burgemeester twee met elkaar slaags zijnde tochten tegen zinloos geweld analyseren.

‘Zie jij dat ook, Ab? Die twee tochten tegen zinloos geweld die met elkaar vechten?’

‘Ja, zegt Ab ‘Daarom heten die dingen ook zinloze tochten’

De wetenschapper heeft het over levellen en level skipping. En over het belang van empowerment bij de lagere overheden..En dat dat veel beter is dan; “de discussie aangaan,” waarover de burgemeester het heeft.

‘Weet jij wat dat betekent ,Ab.’

‘Geen idee, Paco. Maar wetenschappers weten het altijd beter. Mijn buurman noemt het altijd beterschappers en…’

‘Wat hoor ik nou voor gejank op de achtergrond bij jou, Ab?’

‘Wat? O, dat is mijn hond, als ik tv kijk zet ik altijd een cd van Elton John voor hem op. Die vindt hij het leukste. Kennel in the wind…’

Snel hang ik op. Oké, natuurlijk heb ik vorige week tegen Ab gezegd dat hij, ter voorkoming van opkomende zwarte gaten, 24 uur per dag mag bellen als hij daar behoefte aan heeft, maar dat heb ik toch echt niet zo letterlijk bedoeld als Ab het heeft opgevat..

Op tv, zag ik, omdat ik per ongeluk zapte, ineens een hond in Alaska op een ijsschots zitten.

Geen hond die weet hoe hij daar kwam. Helikopters en andere reddingswerkers vlogen af en aan om voedsel te droppen naar die hond terwijl een team van de reddingsbrigade (Alaska resquegiants) met een boot de hond trachtte binnen te halen. Dat lukte wonderwel waarbij ik mij bleef afvragen waar het baasje gebleven was. Onder een ijsschots drijvend waarschijnlijk maar dat is niet relevant. Wat wel relevant is, is dat de hond gered is.

Achteraf bleek de eigenaar van de hond, die twee dagen later boven water kwam een vegetariër met een voorliefde voor wildwaterkanoën. Zijn stelling dat geen vlees eten borg staat voor een lang leven, moeten we in het licht van bovenstaande, nu in een geheel ander licht zien.

Dat de hond, die in het geheel geen vegetariër is, in tegendeel zelfs, zouden de schapen van een naburige boer kunnen bevestigen, bewijst nog eens dat het altijd gevaarlijk blijft een wankele stelling in te nemen.

Mijn grootvader kan daarover meepraten. Die was overtuigd vegetarier en had daarnaast vijftig jaar lang een kastanje in zijn broekzak tegen de jicht. En hoewel dat kennelijk hielp, liet die kastanje hem lelijk in de steek toen grootvader per ongeluk tegen een hard rijdende bus opliep.

Grootvader overleefde het niet. De kastanje wel. Die heeft nog jaren een prominente plaats ingenomen op het dressoir van mijn grootmoeder.

Jaren later is mijn grootmoeder, ook vetegarier, maar niet overtuigd, die kastanje zelf bij zich gaan dragen maar toen kreeg ze plotseling van die rare plekjes op haar lichaam. Met name één plekje baarde haar zorgen en daar wilde ze nooit over praten. Pas na lang aandringen van mijn moeder bezocht ze een dermatoloog, in die tijd nog drogist geheten.
Toen mijn grootmoeder zei dat het vreemde plekje in kwestie op een rare plek zat, wist de dermatoloog niet eens dat zulke rare plekjes bestonden. Wel kreeg ze een hele dure zalf mee, die ze maar één keer gezien heeft en wel toen zij, thuis komend van de dermatoloog, haar voordeur opende en tegelijkertijd de bijsluiter van de zalf bestudeerde. Helaas was mijn oom bezig haar watermeter te controleren, even gaan pissen en het luik naar de kruipruimte vergeten dicht te doen.

Waarmee ik maar wil zeggen, kun je kastanjes nog wel vertrouwen en ben je als vegetariër niet gewoon een tikkende tijdbom..

Zag de wereldwijde presentatie van de moeder van alle gadgets, de iPad op tv.

Deze natte droom van gadget Nederland, in de vorm van een tablet, kan werkelijk alles.  Stofzuigen, plinten boenen, matten kloppen, flessen openen, koeien melken en, niet op de laatste plaats, als vibrator gebruikt worden.

Dit laatste is mogelijk gemaakt door het flinterdunne tablet op te rollen en met het virtuele toetsenbord naar voren gericht binnen te brengen.

Het nieuwe aan dat laatste, het nieuwste snufje zeg maar, of noviteit zo u wilt, is de tijdsbesparing!

Jazeker, je kunt gewoon blijven doen waar je mee bezig was terwijl de iPad blijft vibreren.

Een absolute must voor de single carrièrevrouw en laatste kansmoeder wiens laatste kans net te laat op de agenda werd geplaatst maar dat laatste slechts terzijde

Dat is overigens ook de reden dat er niet getelefoneerd kan worden met de iPad.

Dat is echt de enige mogelijkheid die er niet in zit. Daar is over nagedacht.

Je wilt toch niet meemaken dat je, als carrièrevrouw zijnde, gewapend met de tot vibrator omgetoverde iPAd in werking, bij Albert Heijn naar binnen loopt waarna je met je karretje tussen de schappen geconfronteerd wordt met een gierende ringtone tussen je benen?

Overigens verdient het aanbeveling de iPad na gebruik als vibrator grondig te reinigen voor het wordt gebruikt als slagroomklopper. Een handig virtueel reinigingssetje vind u voor dit doel rechts op het virtuele toetsenbord in de vorm van de deleteknop.. Let erop dat u de juiste knop intoetst want als u de knop ernaast intoetst kan dat zomaar tot gevolg hebben dat de bankrekening van uw buurman in één klap gewist wordt.

Op de iPAd kun je ook boeken lezen en naar muziek luisteren. Apple zou  Apple niet wezen als ze er niet buitengewoon innoverend trouwens,  een luisterboek bij leveren voor de blinde mens en voor de dove medemens in ieder geval de tekst bij de muziek zodat er in ieder geval nog voor de helft iets te genieten valt voor deze doelgroepen.

Philips is niet blij met deze ontwikkeling. Liggen er net miljarden koffiepads (kPads) in de schappen, komt Oom Apple even met de iPAd waardoor de Senseo overbodig is geworden. Op het virtuele toetsenbord van de iPAd druk je op de toets “koffie” en vervolgens hoef je alleen maar je kopje onder het tablet te houden.

Voor de dames geldt dan wel dat de vibratorfunctie uitgeschakeld moet worden om pijnlijke plekken te voorkomen.

In de bijgeleverde gebruiksaanwijzing die –klein negatief puntje-wel wordt geleverd in het Sanskriet, Egyptisch, Mongools, Keltisch en Tibetaans, kunt u dat uiteraard allemaal vinden.

Wellicht verdient het aanbeveling een cursus Sankriet, gratis bijgeleverd-positief puntje- op de iPAd, te volgen zodat er geen misverstanden over de inhoud van de gebruiksaanwijzing zullen ontstaan.

Concluderend kunnen wij stellen; schaf hem meteen aan deze verlichte noviteit. Deze nieuwe ipad naar verlichting.Deze nieuwste zoon van God.

Een paar dagen geleden, aan tafel bij Pauw&Witteman, twee vrouwen. Ex-sportsters.

Ze hebben het over een zwart gat waar ze last van hebben nu ze niet meer sporten.

Aan mijn compagnon, de vrijeradicaal Ab vraag ik of hij ook wel eens last heeft gehad van een zwart gat.

‘Nou, niet echt nee. Tenzij je die keer bedoelt toen ik met dat negerinnetje omging. Dat zwarte gat van haar viel eigenlijk best mee en..’

‘Laat maar Ab,’ zucht ik.

Toch merkwaardig; zitten we vorige week nog te kijken naar Haïti dat volledig in een zwart gat geschoven is na die aardbeving waarbij duizenden mensen omkwamen en dan nu ineens twee jankerige sportvrouwen die van alles bij elkaar klagen.

Een roeister die , om redenen die niemand bekend zijn ,ooit besloot in een boot te stappen, en zeven dagen per week zich uit de naad ging roeien om uiteindelijk een medaille te winnen op de Olympische spelen. Dat lukte. Eeuwige roem?

‘Nee hoor,’klaagt ze. ‘Ik viel in een zwart gat. Ik had wel een lieve man en kind en een baan en een huis maar toch zag ik het niet meer zitten.’

Een man een kind en een baan en een huis. Ja meid, dan is je leven echt volledig van de rails gelopen.

Goh, denk ik dan.’Roei even gezellig naar Haïti en kom er daar achter hoeveel zwarte gaten er nog onder de puinhopen verstopt zijn waar hele families hun laatste zwarte gat vond en waar bijna niemand een baan een lieve man een kind en een huis heeft overgehouden.

Ook aan tafel een ex-duurloopster. Zelfde verhaal. Wilde bijna zelfmoord plegen.

Dan heb je je twintig jaar de takken gerend op niks af en dan kom je er ineens achter dat het niets opgeleverd heeft. Dat je er ineens achterkomt dat je in die twintig jaar een kilometer of driehonderdvijftigduizend hebt afgelegd en uiteindelijk geen meter verder bent gekomen. En dat niemand er moer om geeft hoeveel je hebt gelopen. Ja, dan komt het eerste het beste stuk touw dat je tegenkomt wel in aanmerking.

Ik zou er bijna van gaan huilen..

‘Weet je wat ze met die aanstellertjes moeten doen,’ zegt Ab, nippend aan een gezinsfles bier.

‘Ze moeten die twee wijven in een kooi met dikke tralies stoppen en een tournee langs alle braderieën in Nederland beginnen. Zet een bord voor die kooi met de tekst: Aan alle kinderen; Wordt nooit zoals deze janktrienen’

‘Goed idee, Ab. Nog meer van zulke briljante invallen?’

‘Tuurlijk. Ik wil die trienen best helpen.Ik raad ze aan een geit te kopen.’

‘Een geit?’

‘Ja, bij wijze van troost. Ik bedoel, in Seksbierum bijvoorbeeld, houdt iedereen een geit voor de melk en niemand doet er daar moeilijk over als zo’n beest ’s nachts bij je in bed slaapt.

Dat is heel gewoon daar. Het voorkomt zwarte gaten.

Tip: Als je echt in een zwart gat wilt vallen kijk dan eens naar dit forum. Als je dat leest zie je dat de mensheid de weg echt helemaal kwijt is…

IK BEDOEL; HEEFT IEMAND ER EEN IDEE OVER WAAR DIT OVER GAAT?

Op mijn bureau ligt de krant: ik zie meteen een foto:Victor Muller van Autobedrijf Spyker (l) slaat een arm om Saab-baas Jan-Aake Jonsso.

Het eerste dat opvalt aan de foto is dat die Saab-baas zoveel mogelijk terugdeinst van Muller.

Hij wil helemaal geen arm om zijn schouder van Muller. Hij wil eigenlijk gewoon Saab-baas blijven. Of Baas-saab, dat kan ook.

Zou ik ook doen, terugdeinzen. Ik bedoel, die Muller heeft een jasje aan met drie knopen waarvan de bovenste knoop dichtzit. Dat klopt toch al niet? Een beetje manager doet zijn middelste knoopje dicht. Nu wekt hij argwaan. Nu lijkt het net of hij zo’n mannetje is dat op een nieuwjaarsborrel de uitspraak; "en nog de beste wensen" van zijn collegaatjes met iets heel anders verwart, namelijk, iets waar een flinke gevangenisstraf op staat.

De lichaamstaal is duidelijk. Op de tweede foto zie je Saabbaas Jonsso samen met Muller ieder achter een eigen  tafeltje staan . Kijk ze staan. Jonsso stijf met zijn handen voor zijn kruis alsof hij bang is zijn pik ook nog aan Muller kwijt raken als extra bonus bij de deal.Het kan ook dat hij een, door alle opwinding opgelopen erectie tracht te verbergen, wat heel normaal is in het zakenleven, maar dat terzijde.

Muller zelf staat kalmpjes en ontspannen achter zijn tafeltje. Let op het verschil in aantal microfoons. Daar is over nagedacht. Het is een vorm van vèr pissen. Degene die de meeste microfoons heeft, heeft de grootse lul.

Onbegrijpelijk trouwens dat Muller met zijn verliesgevende autobedrijf  Spyker, Saab kon kopen.

Welke financier zou daar ingetrapt zijn.

Die Muller moet over gelikte praatjestechnieken beschikken anders is het niet te volgen.

Een briljant redenaar dus. Op de foto te zien lijkt hij ook heel charmant en beschaafd.

Maar dat bovenste knoopje hè. Dat zit mij nog steeds erg dwars. Dat doe je niet zomaar. Je doet niet zomaar het bovenste knoopje vast in plaats van het middelste. Ik heb het uitgeprobeerd; het staat voor geen meter.

Daarom denk ik dat hij in het wild een ongelikte beer is. Zo’n man die in de slaapkamer zijn vrouw in een Alpenpornojurk van de kast laat springen.

Mevrouw Painter, die over mijn schouder leest wat ik schrijf, iets wat zij anders nooit doet, zegt peinzend: kijk, die man rechts op de foto; typisch zo’n man die in een kroeg een vrouw ziet en haar dan begroet met: ‘tering zeg, wat een grote tieten!!’  Zoals de eerste de beste proleet met een schakelketting om zijn  nek.'

'Ja, beaam ik. 'We hebben het hier duidelijk over een man met visie.'

Ben weer terug in mijn kantoor, nadat ik dacht te kunnen lunchen in het nieuwe restaurant met de Franse keuken. Tevergeefs. ‘Wat zijn Cailles,’ vroeg ik aan de ober, op de menukaart wijzend.

‘Kwartels, moneer.’

Dan zit je dus aan een tafel in restaurant de Nachtegaal en eet je kwartels door iemand bezorgd die moneer zegt.. Iets teveel van het goede. Er zijn grenzen. Dus koop ik op de terugweg een broodje hagelslag.

Over een uur heb ik een afspraak met een ambtenaar van bouw-en woningtoezicht. Mijn nieuwe uitbouw is 1.4 centimeter te lang.

Dat vertel ik aan mijn medewerker meneer Froc. Hij zwijgt. Gezicht op onweer.

‘Wat is er meneer Froc? Aambeien? Of heb je een hekel aan ambtenaren?

‘Dat is hetzelfde meneer Paco. Maar…nee, ik heb geen hekel aan ambtenaren. Aan vlooien ook niet trouwens, zolang ze maar bij mij uit de buurt blijven.

Zolang een ambtenaar in het gemeentehuis blijft zitten vind ik het prima. Net zoals ik van vlooien geen last heb zolang ze in het vlooientheater blijven rondhupsen.

Maar als ze bij mij in de buurt komen krijg ik jeuk.’

Dan komt de ambtenaar binnen. Stelt zich voor als meneer Knipscheer. Driedelig grijs, gele das, bruine instappers met kwastjes aan de zijkanten. Koffertje uit 1977. Zijn haar is geknipt alsof er twee scheidingen in zitten.

Meneer Froc vraagt of hij geen last met de afdeling natuur-en milieu van de gemeente krijgt met zo’n kapsel.

Ik kuch.

Knipscheer kijkt naar meneer Froc. ‘Ik ken u toch? Werd u laatst niet opgepakt in een illegale darkroom?’ vraagt hij belangstellend.

‘Nee,’ zegt meneer Froc. ‘Dat was mijn neef Bob. Lijkt veel op mij. Werkt overigens ook bij de gemeente. Hij heeft het wel eens over u , met name als hij weer eens veel last heeft van aambeien.’

‘Ach zo,’ zegt Knipscheer. ; Bedoelt u Bob Vrek? Die altijd bij ons bekend staat als de man die altijd wegloopt als het zijn beurt is voor een rondje? Jullie vormen vast een geestig duo op de planken; het duo Vrek&Froc. Daar moet je iets mee gaan doen.

Hoe is het eigenlijk met Bob?’

‘Prima. Nou ja, in bed klopt het helemaal tussen Bob en zijn vrouw Ans, maar hun respectievelijke liefde en haat voor ambtenaren en/of spruitjes drijft hen toch steeds meer uit elkaar. Heet uw dochter niet, Ans ,by the way?’

Meneer Knipscheer draait zich naar mij.’Meneer Painter, ik kwam met goed nieuws. U hoefde uw uitbouw niet te herstellen. Maar ik bedenk mij ineens dat ik de tekening toch niet helemaal goed bestudeerd heb.

Goedemiddag.’

Dus nodig ik meneer Froc uit voor oriënterend functioneringsgesprek

Dat het voetbalwereldje een schizofreen wereldje is wordt toch weer elke keer bewezen.

Homo bijvoorbeeld, mag je als voetballer niet zijn, maar als er een doelpunt wordt gemaakt grijpen die voetballers elkaar beet alsof ze al jaren verstoken zijn gebleven van een pittig potje kontneuken. Ze vallen bovenop elkaar en grijpen waar ze grijpen kunnen ondertussen demonstrerend dat ze behalve een goede reetepass ook een professionele tongzoen in huis hebben.

'Wat vindt jij van het afzeggen voor de wedstrijd van keeper Maarten Stekelenburg vanwege de bevalling van zijn vrouw?, vroeg een verslaggever aan oud-voetballer en overtuigd hetero Aaron Winter.

‘Daar heb ik geen oordeel over,’zei hij na enig nadenken.

Geen oordeel over??? Mis ik iets? Elke man die vader wordt wil bij de geboorte van zijn eerste kind zijn. Bedrijven geven daar zelfs meerdere dagen verlof voor.

Niet in de voetbalwereld echter. Daar wordt een bevalling als randverschijnsel afgeschreven.

Gewoon voetballen dus terwijl moeder de spelersvrouw zelfstandig en op eigen gelegenheid zich suf ligt te puffen.

‘Meneer van Linksbuiten, mag ik u iets vragen?’

‘Ja hoor’

‘Uw kind is ernstig ziek. Hoe gaat het ermee?’

‘Geen idee, ik zit in de voorbereiding van de wedstrijd, daar heb ik mijn blikken op gericht’

‘Maar uw kind heeft toch een ernstige vorm van leukemie?’

‘Meen je dat? Nou ja, ik moet alweer kijken naar de Europacupwedstrijd van woensdag, dan moeten we winnen en.”

‘Maar u wilt toch wel bij uw kind zijn?’

‘Mijn spelersvrouw is er al bij. En als voetballer kijk je altijd vooruit. Je kunt niet te lang stilstaan bij een ziekte want dat beïnvloed je spel..

En bovendien is ziekte toch een randverschijnsel waar je niet te lang bij moet blijven stilstaan anders gaat dat ten koste van je wedstrijdritme.'

'Hebt u dan geen vrije dagen tussen het voetballen?’

‘Jawel, maar ik moet ook mijn sponsors tevreden houden. En je moet in het spelershome een beetje kaarten voor de teambuilding.'

‘Ja maar…’

‘Niks ja maar. Ga je nou ook nog iets vragen over voetbal of blijf je je maar ingraven in die randverschijnselen…..'

Hoewel ik een groot supporter en aanhanger van weernietman Piet Paulusma ben-posters met zijn imposante gestalte hangen kamerbreed in mijn douchecel- kijk ik ook graag naar de Belgische weervrouw. Al was het maar vanwege die geweldige taal.

Die Belgische weervrouw begint al meteen anders dan bij ons ”Goedenavond beste kijkers”

Doet mij denken aan een met twee handen zwaaiende tante Hannie in 1956 op onze tv. Inderdaad, zo lang is het al geleden dat onze beschaving nog beschaafd was.

Vannach (T wordt in België niet uitgesproken) sneeuw en smeltende sneeuw. Nou da’s nie zo goe (D wordt ook niet uitgesproken in België)

Smeltende sneeuw!

Briljant!

Heel anders dan de interpretatie van Piet Paulusma c.s  Die hebben het over natte sneeuw.

Die Belgen weten al dat sneeuw nat is. Dan heeft het geen zin om te zeggen; vannach sneeuw en natte sneeuw. Dat is dubbel.

Maar smeltende sneeuw zegt iets over de hoedanigheid van de sneeuw: met smeltende sneeuw bedoelen de Belgen , sneeuw dat naar beneden valt maar onderweg door verhoging van de temperatuur gaat smelten en op het eveneens warmere trottoir dus niet blijft liggen’

Dan kun je dus smalend vragen wat het dunste boek ter wereld is en als antwoord geven; vijfhonderd jaar wetenschap in België, maar dan doe je die Belgen toch echt te kort

De Belgische weervrouw gaat weer verder.’ Ah,  awel, mijn weersvoorspelling van gister kwam niet helemaal goe ui. En da kan ik elaas nie terugrechtzetten. Davoor mijn excuses.

Terugrechtzetten!

Heerlijk. Wij zeggen terugdraaien. Alsof het dan klaar is. Streep eronder. Niets aan de hand.

In België niet. Die willen een fout rechtzetten. Terugrechtzetten zelfs. Al moeten ze daarvoor een wel voorspelde maar niet uitgekomen orkaan, alsnog even regelen. En ze maken ook nog excuses. Moet je in Nederland mee aankomen. Excuses? Dat doet alleen een spijtbetuigende transseksueel die zegt dat zij liever weerman wil worden na het zien van een gelukzalig oat moarn roepende Piet Paulusma, ingeklemd tussen dertig naakte badvrouwen in Seksbierum.

De Belgische weervrouw gaat over tot de voorspelling van morgen: ‘dan zien wij oe het weer van morgen marcheert. Houdt u wintergerief in ieder geval bij de hand.’

Marcheert!

Wintergerief! Heb ik opgezocht. Betekent winterspullen.

Ik zie het voor mij, een milde depressie marcheert van noord naar zuid en dwingt de mensen naar hun wintergerief te grijpen.

‘Maar we hoeven niet te panikeren,’ sluit de weervrouw af.  ‘Ik wens u een zeer plezante nacht’

Dat geeft de doorslag. In Nederland zeggen ze alleen; “goedenacht verder”.

In België een ZEER plezante nacht. En lachend ook nog.

België is poëzie. Ik ga verhuizen.

Een op de vijf autobezitters in ons land heeft voor zijn auto een koosnaam bedacht.

Dit  verzin ik niet. Het staat in de krant. Onder een advertentie: Steun war child met je auto mobiel.

Vind ik op zich al geestig.

En over welke koosnamen hebben we het dan. Ik noemer er een paar:

Beppie, de Vlo, Midlife Chrysler, Susie, gebakje.

Daar is een heus onderzoek naar gedaan door Opel Nederland. Daar kwam ook nog uit dat vrouwen (12%) vaker tegen hun auto praten dan mannen. Wat niet in het onderzoek staat is, wat die vrouwen dan zeggen tegen hun auto. Dat zou ik nu juist graag willen weten als ik een vrouw met openhangende mond achter het stuur zie zitten..

Nu ik dit weet ga ik toch anders om mij heen kijken als ik in de file sta.

Dat ik dan links van mij een vrouw zie brabbelen en mij dan voorstel dat zij dat tegen haar versnellingspook doet. Zo van;  o, snèller, mèèr, o God, ik kòm!!  En dat dan ineens de ruitenwissers om zich heen gaan slaan voorafgegaan door een plotseling accelererende ruitensproeier.

Unieke beelden!

Ik verheug mij op de eerstvolgende file.

Hoe maller nog gaat de wereld eruit zien als wij dit allemaal serieus moeten nemen.

Wat is de volgende stap. Welk onderzoek kunnen wij binnenkort dan verwachten?

Ik wed op een fris, door groen omgeven autokerkhof waar de rouwende autobezitter zijn overleden bolide met een vers bloemetje van het tankstation kan bezoeken.

Ik zie mij al lopen op zo’n kerkhof waar dagelijks een auto naar zijn laatste rustplaats wordt gedragen. Ik passeer het graf met grafsteen van de auto (koosnaam toettoet) van Dingeman Douwens 12-7-1998----25-11-2009. Bruin marmer zoals de meeste grafstenen, met scherp gebeitelde letters die nog niet door de tijd zijn aangetast. En het grafschrift natuurlijk:  Want nu zien wij nog door een zijspiegel in raadselen, doch straks van koplamp tot koplamp (Mercedes psalm 33 gedeeld door 29)

Weer terug op aarde uit mijn gewijde dromen pak ik mijn tas en loop naar buiten.

Een deuk in mijn spatbord. Spiegel eraf. Onder de ruitenwisser van mijn auto een briefje. Oké dan:

Ik pak het briefje:  : "Beste auto-eigenaar. Terwijl ik dit schrijf staan er in deze straat 50 mensen naar mij te kijken, zij denken dat ik mijn naam, adres, kenteken en polisnummer opgeef. Dat is dus niet zo!"

Waarmee ik maar wil zeggen;kan er misschien ook een onderzoek komen waarbij de wens naar ziektekostenverzekeringen voor auto's onderzocht wordt?

Ben met de vrijeradicaal Ab in Epe terecht gekomen. Een eigenaar van een beddenhandel is zijn dochter kwijt. Waarschijnlijk drugs, maar dat ligt nogal gevoelig hier, in God’s  lokale paradijs op aarde dus schakelde hij ons onderzoeksbureau in.

Voor wij de beddenzaak opzoeken wil ik eerst nog een krant scoren voor de terugreis.

Het is zondag en hoewel de last van de leer steeds minder drukt in Epe, blijft toch het offer aan de sociale controle en de concessie aan de gevoeligheden van de oudere generatie.

Er wordt dus kerkgegaan, koffiegedronken en gewandeld met het hele gezin.

Toch nog een winkel open waar ze kranten verkopen. Bladerend in een NRC, seculiere tegenhanger van rechtzinniger leesstof elders in de krantenhanger, hoor ik stemmen achter mij.

Kennelijk een dominee tegen een gelovige:’vanmiddag preek ik niet, Hannes, want ik heb jullie iets te vertellen’(?)

Ab moet erom lachen. Ab heeft een hekel aan dominees. En aan kerken in het algemeen.

Komt nog van vroeger toen Ab en ik in dezelfde klas van de lagere school zaten. Hadden wij godsdienstles. Meneer pastoor vroeg toen of wij allemaal nog wel gingen bidden voor het eten.

Ik niet, zei Ab toen. Mijn moeder kan namelijk heel goed koken.

Dat kwam Ab op drie uur kolenhok te staan.

Ik houd mijn hart dus vast nu.

Dan draait Ab zich om naar de dominee: ‘weet u dat u slimmer bent dan Einstein?’

‘Nou, nou, glimt de dominee. ‘Waar hebben wij dat aan te danken?’

‘Kijk,’ zegt Ab. ‘Van Einstein wordt beweerd dat hij zo slim was dat maar tien mensen hem begrepen. Maar van uw preek begrijpt helemaal niemand iets.’

Voor het uit de hand kan lopen trek ik Ab de winkel uit. Laat de krant maar zitten.

Een kwartier later staan wij in “Mudderkulk-bedden en matrassen B.V”.

Donkere gordijnen, donker behang. Ik vraag of Ab een zaklantaarn bij zich heeft. De eigenaar , die zich niet voorstelt, vraagt of Ab met zijn  sigaartje ergens anders de boel kan gaan vervuilen. Daarna bekijkt hij ons van top tot teen en vraagt arrogant of wij genoeg contanten bij ons hebben. “Wij zijn namelijk gespecialiseerd in kwaliteitswaar,’zegt hij.

Ik snap meteen waarom zijn dochter , vol drugs, dit mausoleum luid gillend ontvlucht is.

‘Ik wil een nieuw bed uitzoeken,’zegt Ab.

‘Nogmaals, kunt u zich dat veroorloven?’ vraagt hij met zijn voetzool irritant tikkend op het donker Amerikaans eiken op de vloer.

‘Dat denk ik wel,’zegt Ab. ‘Ik zoek een sterfbed. Hebt u dat?’

De man vertrekt geen spier, dat moet ik hem nageven

‘Eh..waarom een sterfbed?’

‘Omdat het zou kunnen dat ik misschien een keer dood ga,’ antwoord Ab.

‘Misschien? Dus u weet het niet zeker? Dan zou ik u een twijfelaar adviseren,’ reageert de man.

Voor het eerst staat Ab met zijn mond vol tanden.

Daarom stel ik voor deze zaak te laten schieten.

Ab knikt en steekt een sigaartje op. De lucifer 'schiet'  hij achteloos op een ruim uitgestald waterbed..Een Vivera Royal ad 5300 euro.

Leverbaar in zwart, zand en ecru..

Slaapklaar aan huis gemonteerd…

Als ik bij de vrijeradicaal Ab binnenloop zit hij tv te kijken en ik vraag waarom hij dat doet. En waar hij naar kijkt.

‘De grote Haïti show,’ mompelt hij. ‘Ben jij achterlijk of zo?’

‘Niet dat ik weet Ab, maar je kunt toch ook geld overmaken zonder naar de tv te kijken?’

Ab kijkt mij aan:’Dat zou kunnen, ja. Maar dan ben je zo ongeveer de enige. Waarom is dat eigenlijk? Waarom kijk je niet gewoon zoals iedereen in Nederland?’

‘Ik ben Beau moe, Ab. En de Mol overvoerd. En daarbij ben ik vreselijk allergisch voor bekende Nederlanders. Ik krijg overal jeuk als ik al die nep ontroering op die BN koppen zie.

En waarom kan het niet zonder al die BN’ers. Ik heb net nog met dat 0800 nummer gebeld. Ik heb 1000 euro aangeboden voor elke bekende Nederlander die ze dat panel uitgooien en vervangen door iemand van vlees en bloed.’

‘En?,’ vraagt Ab.

Verbinding verbroken. Raar hè?  O, zie je dat?  Wilders zit ook in het panel’.

Ab pakt de telefoon en belt 0800-1112: ‘Hallo? Ik bied tienduizend euro als Wilders een kopvod op zijn pan legt. Wel duidelijk in beeld brengen.  Kan dat?

Wat zegt u? Dat kan niet? Waarom niet? Die Erven van Dorens verkoopt toch ook z’n laarzen voor vijfhonderd euro? Maar goed, ander idee dan, ik bied vijftigduizend euro als Jeroen Pauw in zijn blote reet op schoot gaat zitten bij Prinsen Margriet.

Hallo?

Hallo?

Opgehangen.’

‘Geef mij even die telefoon Ab’. Ik bel het 0800 nummer en krijg zowaar contact:.’Dag, met Paco, ik heb mijn 12 jarige Zeemani colbertje afgestaan voor de veiling. Kan ik het wel terug krijgen als er niet op geboden wordt?’

Schamper gelach.

Ab en ik kijken een half uurtje in stilte.

Dan ineens een interview met de DJ’s  Giel Beelen en Edwin Evers:’Jullie zijn allebei miljonair,’ begint de interviewer.’Hoeveel hebben jullie gegeven?’

Ze kijken elkaar even aan. ‘Tweehonderd euro,’ zegt Giel Beelen.

‘Zo,’ zegt Ab. ‘Of je een emmer leeggooit. Als je dat omrekent naar mijn inkomen zou dat hetzelfde zijn wanneer ik een halve cent zou overmaken.’

‘Ben jij ook zo ontroerd, Ab?,’ vraag ik na een volgend kwartier’

‘Absoluut, Paco. Als je ziet hoe massaal lief wij Nederlanders kunnen zijn na zulke rampen.’

‘Dat is waar, Ab. Maar weet je waar ik ook zo ontroerd over ben?’

Ab kijkt mij aan:’Geen idee, man. ‘Dat je jezelf al een half uur niet gekrabd hebt?’

‘Nee, ik ben zo ontroerd dat er een ramp als deze voor nodig is om eindelijk eens dat hele incestueuze bekende Nederlanders gezelschap bij elkaar te zien in één zaal!

Uniek toch?

“O, voor ik het vergeet, bel jij nog even dat wij een ton bieden als de lippen van Gordon definitief worden dichtgenaaid?’

.

Toen zelfs zijn overbuurman van 82 uit verveling een baan zocht, en binnen een week vond raakte mijn werkloze buurjongen Eeltco een klein beetje moedeloos.

‘Ga iets voor jezelf doen,’ raad ik hem aan als hij voor de derde keer vandaag mijn bureau binnenloopt.

‘Ik verveel mij gewoon, Paco.’ zegt hij chagrijnig. ‘Wat zit je trouwens te lezen?’

‘Ach, iets over een nieuw restaurant hier vlakbij met een uitstekende Franse keuken en..’

‘Wat een gelul,’onderbreekt Eeltco mij.’ Er zijn in Nederland toch ook prima keukens te koop?’

Ik kijk lang naar hem. Heel lang. Maar hij vertrekt gen spier.

‘Ga een eigen bedrijf beginnen, Eeltco. Ga iets doen in de spirituele industrie of zo. Ik noem maar iets. Hoef je geen diploma voor te hebben. Timmer een bord op je deur met bijvoorbeeld, Eeltco Hamer, Tenenlezer. En reken per consult 100 euro. Binnen een jaar zit je op de Canarische Eilanden.

‘Eh.. tenen lezen?

‘Ja, interessante sector. Ik bedoel, neem het tarotkoppen en handlezen; zweefteven zat die dat al doen en zich daar klem mee verdienen. Teveel concurrentie begrijp je. Met tenen lezen boor je een hele nieuwe markt aan.’

‘Maarre, hoe gaat zoiets dan, Paco?’

‘Nou je download iets over die tenen op internet, dat leer je uit je hoofd en hup, je bent een ervaren tenenlezer.

Daar denkt hij even over na. Dus een halfuur later zegt hij; ‘ja maar ik zit helemaal niet te wachten op die zweetvoeten.’

‘Denk aan de 100 euro per uur, Eeltco. Dat helpt je zo over je weerzin heen.’

Hij fronst zijn wenkbrauwen:’Nou ja, ik zou eigenlijk een week naar Uffelte gaan maar volgens mijn neef  is de spanning te snijden daar omdat de plaatselijke dorpshoer een weekje op vakantie is in  een uithoek van Polen. Dus heb ik wel even tijd.’

Een uur later komt hij terug. Onder zijn arm een pak papier.’Ik ben er,’ zucht hij. ‘Ik weet nu alles van tenen. Best nog veel over te vinden op internet.

Kijk ik heb ook meteen visitekaartjes gemaakt.’. Hij laat mij er een zien:

Spiritueel tenenlezer.

Consult op afspraak. 150 euro per uur.

Discretie verzekerd.

Eeltco Hamer

Directeur

Ik streep directeur door en zet er director voor in de plaats

‘Waarom is dat,’ vraagt hij?’

‘Anders word je niet serieus genomen,’ zeg ik..’ Mensen willen nu eenmaal in het Engels toegesproken worden. Dat weet je toch?’

‘Zal ik met jou beginnen, Paco,? Trek je sokken eens uit.’

Dat doe ik onmiddellijk en Eeltco trekt wit weg.

‘Maar…maar…maar.. hier zegt mijn informatie niets over…gatver….Jezus man, jij hebt zes tenen!!!! Jij spoort niet!!!!’

Dan rent hij de deur uit.

‘Wat ga je doen?,’ roep ik hem na

‘Naar Uffelte. Beter geen dorpshoer dan een debiel met zes tenen!!’

De Franse keuken. En ik moet denken aan tenenkaas

‘Ziet er niet uit, dat ei,’zeg ik tegen mevrouw Painter die iets vunzigs staat te roeren in een pan.

‘Als jouw hoofd er net zo uit zou zien als mijn ei, zou de wereld daar een stuk van opknappen,’reageert mevrouw Painter minzaam.

‘Mijn compagnon de vrijeradicaal Ab die er bij staat te loeren kan alleen maar grijnzen.

‘Oké, zeg ik tegen mevrouw Painter. Ik ben zo weer terug. Even naar mijn zus.’

‘Ik wist niet dat jij een zuster had,’ zegt Ab als wij buiten lopen.

‘Heb ik ook niet, Ab.’

Ab zwijgt verder.

Even later betreden wij het pand waar ik een lezing over humor moet houden voor een kudde zakenrelaties van Wethouder Jansen. Ik heb er zelfs een kostuum voor aangetrokken (C&A kroonkostuum, stijlgroep Groningen)

Ik kan mij net verstaanbaar maken bij de ‘muziek’ die door de zaal schalt.

Jansen begroet ons en ik vraag of hij wat kan doen aan die elektronische verschrikking.

Dan sta ik achter het spreekgestoelte en heet ik de geachte aanwezigen van harte welkom:

‘Jullie zien er allemaal prachtig uit,’ begin ik. ‘Vooral de dames. De plastische chirurg heeft weer geweldig werk geleverd.’

Een matige reactie. Eén lacher. Ab uiteraard.

Oké, over plastische chirurgie gesproken, ik zal jullie iets verklappen. Ik heb bij mijzelf een penisvermindering laten aanbrengen.’

IJzige stilte.

‘Ik heb nu nog maar één pik’

Ergens achter in de zaal zie ik Jansen grimassen. Ja, dan had hij mij maar niet moeten uitnodigen.

‘Aan de andere kant,’ ga ik door, ‘ik heb heel kleine handen, zien jullie wel? En korte vingers. Dus dan lijkt mijn lul nog best  wel groot als ik sta te pissen’

Een kwartier later staan Ab en ik weer buiten.’Jezus,’ zegt Ab, ‘en dan te bedenken dat die zakencriminelen zelf veel smeriger grappen vertellen als ze bezopen zijn.’

‘Tja,’ zeg ik. ‘Ik snap ook niet waarom wij werden weggestuurd.’

‘Ik wel,’ zegt Ab. ‘Je had Jansen ook niet een lafbek moeten noemen met al die vriendjes van hem om zich heen.’

Ik kijk verbijsterd naar Ab.

‘Jezus, Ab, het was toch ook laf om ons weg te sturen? En als ik lafbek zeg bedoel ik dat gewoon als opbouwende kritiek. Mag dat ook al niet meer tegenwoordig?