Wel eens geprobeerd een tiener te fotograferen die daar, in strijd met alles wat je van haar gewend bent, absoluut geen zin in heeft? Het gaat u niet lukken. De sirene die hierboven afgebeeld had kunnen staan, lijkt door de waas van haar snelbewegende handen heen te glimlachen alsof ze de futiliteit van haar afweer doorziet. Maar het is haar gelukt. De diplomauitrijking, alwaar mevrouw Hovius glorieerde - het mag gezegd - zal de analen ingaan zonder portret van de dochters.

Met zoon Hovius als aanvoerder sedert jaren, zijn nu ook de dochters tot het verzet toegetreden. Geen argument (maar je vindt het toch ook leuk om je kinderfoto's af en toe te zien?) helpt. Dat met die kinderfoto's is allemaal leuk en aardig, maar ze doen het niet! Althans zo lijkt het. Want links en rechts blijken de schaarse foto's die je als toegewijde vader dan nog weet te knippen, toch aftrek te vinden bij het kroost.

Om vervolgens in totaal verminkte vorm terug te keren als avatar, wiewatwaar, statusupdate en wat niet al. Bedreven als ze zijn, verdwijnen omstanders uit beeld en blijkt dat ze precies de juiste pose hadden om een indrukwekkende appearance op hun blog, site, hyve,  facebook en tweetscene (nieuw woord, ik bezweer het u) te kunnen maken.

Tja.

Uiteindelijk waren we zelf ook zo, al hadden we in onze jeugd nog vaders die zich afvroegen of dit nu het mooie kodakmoment was waar ze wel een stukje film aan wilde offeren. Want zouden we echt zo tomeloos fotograferen en filmen als de techniek ons niet toestond het bijna gratis te vervaardigen, weg te gooien, te bewerken?

Waarmee je terecht komt bij ee kip en ei vraag: Is het de techniek die de menselijke gedraging beïnvloedt of is het de mens die nu pas kan laten zien wat hij altijd al gewild heeft?

Zo vroeg ik me vorige week af, in het kader van - ik kan dit niet genoeg benadrukken - mijn enige en laatste politieke blogje, of de reageerders die verschenen, fulmineerden en net zo makkelijk weer verdwenen, dit in het openbaar ook doen. Ik bedoel dan het moment waarop hun gezicht zichtbaar en hun stem hoorbaar is. Ik denk dat ze dat niet doen, maar dat ze het wel willen. De kip is dan hun diepdoorleefde wens tot schelden, waarzeggen en schofferen, terwijl de internetverbinding de legbatterij blijkt waardoor ze eindelijk het ware ei kunnen leggen.

Een ding staat vast, althans voor mij. Het leidt af. In het verleden wilden we nog wel eens collectief giechelen om die rare dichter die uitsluitend met een bepaalde, dure en prachtige pen kon dichten. Het was zijn medium, maar dat begrepen we niet. Inmiddels spreken we bij voortduring en met verlies van alle proportie over het medium van onze eigen keuze, alsof het een zelfstandige factor in het leven is of kan zijn. En maken de fout die de dichter in onze ogen ooit maakte, door te denken dat we doen wat we doen, denken wat we denken, omdat we nu eenmaal tot een bepaald medium zijn veroordeeld. Alsof we niet anders kunnen.

Misschien maak ik me daaraan medeschuldig door dit gekreun aan mijn schootmachientje toe te vertrouwen, terwijl we ook niet kunnen uitsluiten dat het misschien wel goed is om er eens bij stil te staan. Misschien is de vraag of we ons beduidend anders (ik vermijd even termen als beschaving en correctheid) uiten, omdat we ons anders, beter of harder kunnen laten horen met dit medium. En misschien is het dan ook de vraag of men ons nu beter verstaat en wat in dat verband onze wensen zijn.

Ik voor mij handhaaf mijn lliefde voor dit blog, onder verwijzing naar mijn eerdere aubade van december 2006, en constateer dat er ondanks alles een toevoeging aan mijn schrijvend leven is gedaan. Want u denkt toch niet dat ik op straathoeken mijn zin van de dag sta uit te kramen? U treft ze ter rechterzijde in de rode tekst, een keuze van de bloggoden, alwaar u kunt zien hoe veelbewogen en medisch van karakter mijn afgelopen week wel niet was.

Groet ik u.

 PS Die aubade blijkt inmiddels uitsluitend verkrijgbaar via mijn "reisdagboek"op Volkskrant Reizen, waar ik ooit één verhaaltje aanmeldde en inmiddels op 281 bijdragen blijk te staan. Het medium trekt bij tijd en wijle, ondanks bovenstaande overpeinzingen, toch de aandacht.

Eigenlijk blog ik nooit over actualiteiten, politiek of andersoortig. Mijn ervaring is dat je er bewolkte gedachten van krijgt. En vreemde, soms aggressief getoonzette reacties. Bovendien heb ik het niet nodig om me te verzekeren van mijn gelijk. Ik lees voldoende kranten om mijn gedachten en vragen tijdig beantwoord te zien in verstandige artikelen. En als dat allemaal niet helpt koop ik gewoon een aflevering van de glossy Maarten! van die weldadige brombeer uit Utrecht met zijn gelijkgestemde broer en licht aandoenlijke zus.

Maar ja. Nu zit ik toch ergens mee. Het dossier Wilders. Niet het politieke dossier of het nieuwsdossier, maar het strafrechtelijk dossier zoals dat is opgesteld door het openbaar ministerie te Amsterdam. Ik was de laatste dagen in die stad om met mijn verse studentenzoon schoon te maken en te witten. Amsterdam-Noord met uitzicht op bomen en snelwegen. En de radio op het kanaal van de kabinetsformatie.

Niemand heeft het erover, maar het lijkt me een probleem bij het smeden van de stabiliele minderheid die Ivo en Mark voor ogen hebben. Wat Maxime voor ogen heeft weet ik niet, heb ik eigenlijk nooit geweten. Over Geerts gedachten denk ik goeder gewoonte niet na, ook al sluit ik niet uit dat hij wel eens nadenkt. Achterin de pantserauto tussen zijn zwijgzame bewakers. Ik vraag me wel regelmatig af wat het doet met een mens om constant onder dreiging te moeten leven. Krijg je na zoveel jaren syndromen, dwanggedachten?  Niet iedereen beschikt over het evenwicht dat Mandela lijkt te hebben gehad.

Een probleem dus. Want de zaak komt uiteindelijk weer terug in de rechtzaal en zal daar behandeld worden door een officier van justitie, die verantwoording moet afleggen aan de minister van justitie, die op zijn beurt is kunnen aantreden omdat Geert daarmee instemde.  De minister van justitie kan aanwijzingen geven aan de officier van justitie, hij (of zij) is immers de baas van het openbaar ministerie. Daar is in het verleden wel gedoe over geweest, maar het is zoals het is.

Die minister kan de zaak niet laten intrekken want daarvoor is het nu te laat volgens het wetboek van strafvordering. Maar de minister zou natuurlijk een vrijspraak kunnen laten eisen. Of een ontslag van rechtsvervolging. In het kader van het landsbelang of gewoon omdat de regering anders blijft zitten met een instabiele minderheid. Waarmee de vraag zich voordoet of het strafproces tegen Wilders - alsnog - een politieke strafzaak wordt. 

Ik denk dat de nieuwe minister van justitie het in dit dossier niet goed kàn doen. Niemand zal geloven dat hij geen invloed op het verloop van die zaak zal of wil hebben. Dus zal de wereld ter linkerzijde te klein zijn als het OM gaat voor vrijspraak, en zal de wereld ter rechterzijde te klein zijn als er een straf wordt geëist. Wie kan zo'n patstelling overleven?  

Zouden Ivo en Mark hier aan hebben gedacht? Hebben ze al een oplossing? En wat gaat Maxime hierover zeggen op het aanstaande CDA-congres?

Benieuwd wat U ervan vindt. Zitten we hier, temidden van een crisis, op te wachten?

In de auto lag een verroeste omafiets, ooit liefdevol onderhouden door mevrouw Hovius maar thans voorbestemd om een tweede leven te gaan leiden in een enorm grote stad. We vertrokken om acht uur 's ochtends om de fiets te stallen en behang te trekken. Het schilderen volgt later deze week. Zwijgend verwerkte de jonge man naast mij de indrukken van deze zaterdag.

Zoon gaat studeren in de hoofdstad, residentie van grootheden en naamlozen. Een levensverandering voor alle betrokkenen. Mijn herinneringen schetsen een beeld van transitie dat ik destijds haperend en vol spanning onderging. Zijn gezicht toont gedachten en emoties die mogelijk in eenzelfde ontwikkeling passen, maar voor mij toch nieuw kunnen zijn. In de afgelopen 18 jaar ben ik langzamerhand gewend aan de beginselen van het vaderschap. Loslaten en nog eens loslaten. En niet meer vastpakken tot hij erom vraagt (of het, gelet op de evidente ouderbehoefte, morrend toelaat). Een diepe Zen-oefening.

Ik nam mij al voor om mijn huisgenoten hun leven te laten, zodat zij er zelf ooit nog eens over kunnen schrijven. In dit geval kost me dit nog minder moeite dan normaal al het geval is. Natuurlijk, de ontwikkelingen van Zoon leveren voor dagen gespreksstof tussen mevrouw Hovius, mijzelf en vele anderen. Maar hier, op dit blog, tussen u en mij, hier is plaats voor de reflectie die je graag zoekt tussen je achterhoofd en de toetsen van je schrijfmachine. 

De gesprekken die ik had willen voeren met mijn vader, voer ik nu met mijn zoon. Over vriendschappen en de vele manieren waarop die uitdoven. Over de momenten waarop je ontdekt dat er iets is veranderd, dat je leven nooit meer hetzelfde zal zijn. Gesprekken die je alleen voert als je urenlang samen in een auto zit of in een vieze studentenkamer aan het werk bent. Ik herken zijn ongeduld en zijn drang tot leven zonder voorbehoud. Hij onderzoekt de waarde van mijn vragen en komt pijlsnel tot nieuwe waarheden. De een nog strijdvaardiger dan de ander, scenario's voor een stoer leven.

We grijnsden, zongen uit ons hoofd de gehele hymne van de fabeltjeskrant na zijn nog immer messcherpe imitatie van Lowieke de Vos, vervloekten de zeldzaam lelijke wanden en trokken ons terug in de Febo om de hoek. Terwijl mijn herinneringen mij nieuwe energie gaven, zeeg Zoon ineen achter zijn nasibal. Nog nooit zo hard gewerkt aan zijn toekomst. We besloten dat de beginzin voor zijn memoires de volgende moest zijn: 

"Bij het verstrijken van mijn jeugd was ik ernstig vermoeid."

Een rituele overgang. Niet alleen voor hem.

Van de week had ik het er nog over, met een collega. Wat is er over van je bevlogenheid? Wilde je niet de wereld verbeteren, je ouders laten zien hoe het wel moest? Met hard werken aan goede ideeën zou het toch niet al te lang duren voor de eerste verbeteringen zichtbaar zouden worden? De collega vond het wat moeizaam te geloven dat mijn bevlogenheid ongeknakt is. Hijzelf omschrijft zich inmiddels liever als realist en daar is niets mis mee. Ook al lijkt hij het te beschouwen als een overgave aan "hoe het nu eenmaal gaat".

En toch is het zo: mijn bevlogenheid is ongeknakt, ook al is er veel veranderd aan mij. Een korte zin die in de loop van 48 lange jaren tot stand heeft kunnen komen. Maar daar gaat het nu even niet om.

Er is richting in mijn leven gekomen en mede daardoor focus ik mijn energie zodanig dat wat ik wil veranderen vaak niet ongewijzigd uit de strijd komt. De Amerikanen zeggen dan “choose your battles wisely” (en herinneren zich daarbij niet altijd dat ze daarmee een Chinees citeren (Sunzi of Sun Tsu)).

"Ken jezelf" is ook zo'n tegeltjeswijsheid die op mij van invloed is geweest. Zo ontdekte ik dat ik in mijn meest pure vorm niet helemaal geschikt ben voor menselijke consumptie. Wanneer ik helemaal mezelf ben, ketsen mensen van me af als regendruppels van een imperméable. Niet helemaal ideaal in een gezin, een vriendenkring, een buurt, een organisatie.

Daar tegenover ligt de ontdekking van diepe geluksgevoelens wanneer ik mij in eenzaamheid overgeef aan een toetsenbord. De wereld ligt er aan mijn voeten en voert me mee langs ondenkbare, onbenoembare paden. En laat me wezenloos achter.

Negatief formulerend zou je kunnen zeggen dat ik mezelf steeds meer in een afgewaterde vorm presenteer aan mijn omgeving. Maar dat is het niet. Langzamerhand is mijn leven in het teken komen te staan van de balans tussen mijn doelen en de realisatie daarvan binnen mijn sociale omgeving. Het maakt dat ik er steeds minder moeite mee heb om anderen ruimte te bieden hun doelen te bereiken. Met name nu ik het geluk heb mij te bevinden in het gezelschap van mensen met mooie wensen en oogmerken.

Balans dus. En dat is dan ook weer lastig. Soms heb je alle ruimte voor die hoogst eigen momenten. Zoals nu, op deze mooie zondagochtend. Ik ga zo weer werken aan die zolder, het vordert gestaag. En dus beperk ik de rest van mijn schrijfweek tot één of twee zinnen per dag, wanneer die zich tenminste aandienen. Ik noteer die op facebook, sluit af en herneem mijn dagelijks werk. Ik hou dit vol tot ik weer meer tijd heb, hoewel ik hier ook weer zoveel plezier van heb dat ik het misschien sowieso volhou.

De afgelopen week presenteerde mij deze zinnen:

"In de vroege zondagochtend eet de grappige buurman een pepermuntje, hij ziet alles weer scherp. Op straat speelt de kat met een verkoolde frikandel."

Nergens ter wereld werd een fraaier huis gevonden.

De plafonds van hemels fondant, woonst van cherubijnen,  

leunend op organisch verrijzende lustwanden.

Heus.

En dan nu weer aan het werk.

Groet ik u hartens.

Een vlieg aan de wand te zijn lijkt prachtig. Je ziet en hoort alles, maar je begrijpt er niets meer van. Bzzzz?

Zondagochtend in Middelburg, just the fly and I.

Prettige dag, vergeet u uw paraplollie niet?

 (vervolg/herschrijving van Al Was Here)

Een luttel aantal uren later was het hele plein volgestroomd, geen stoel onbezet. En het wonder geschiedde. Op Zuid-Amerikaanse basis stroomden de nummers het plein op. In een mooie afwisseling van rustige melodiën en dubbelturbo gevechten tussen de bandleden zweepten Di Meola en zijn mannen en het publiek op. De betoverende melodieën in Al's ode aan zijn vader en in een nummer van Piazolla toonden hem als ingetogen zoon en leerling. De complexe, soms hard rockende composities onthulden zijn meesterschap. Die gecompliceerde composities werden de instrumenten uitgeranseld met een gemak dat ik u eenvoudigweg niet kan beschrijven. De meester had veiligheidshalve bladmuziek voor de neus staan, maar in Zeeland heeft dat alleen zin met meer dan twee wasknijpers.
Al's bladmuziek woei telkens weg. Niet bij zijn accordeonist of bassist, alleen bij hem. Alsof Aeolus hem wilde zeggen: "Toe maar Al, doe je ding. Het is jouw muziek. Toe maar."  Met een magistraal gebaar wierp Al de bladmuziek van zich af en speelde onze sterren van de hemel, en de zon erbij. Tot in de allerlaatste toegift, het nummer Mediterranian Sundance dat hij met John mcLaughlin en Paco de Lucia beroemd maakte op een vrijdagavond in San Francisco.

Al di Meola excelleerde als componist, solist en bandleider. Naast hem was voldoende ruimte voor de door het publiek luid bejubelde Fausto Beccalossi, zanger en accordeonist met een metersgroot hart. Een duivel op de trekzak, terwijl in rustiger nummers zijn samenzang met de accordeon de muziek daadwerkelijk vleugels gaf. Het was hemels, dames en heren, en het blijft hemels. Van de eerste tot de laatste toon.

Het Internationaal Jazzfestival Middelburg heeft zijn naam eer aangedaan. De organisatoren hebben Zeeland en haar muziekliefhebbers alwéér een onschatbaar waardevol cadeau aangeboden. Een welgemeend “Dank u zeer” en een joyeuze felicitatie zijn hier dan ook wel gepast. Nog vele jaren!

Ik voeg daar mijn eigen traditie, die vorig jaar aanving, graag aan toe. Mijn hartewens voor de volgende editie is deze: de beide zonen van Jaco Pastorius, Felix de bassist en  Julius de drummer. Bijvoorbeeld met hun CFJ Project. Felix heeft al eens samengewerkt met New Cool Collective, dus wie weet! En dat Julius beter kan drummen dan tekenen is ook wel zeker. Ik licht dit toe met een link naar dit filmpje.

Groet ik u hartens.

Laat ik bij het begin beginnen. Misschien komt er dan wat ordening in dit chaotisch brein. Ik kwam vanmiddag rond een uur of twee op het Abdijplein en liep mijn jeugdheld Al di Meola tegen het lijf. Hij is niet zo groot voor de godheid die hij is. Voor bovenstaande foto moest ik ernstig door de knieën. Maar daar bleef het bij, want Al had wel trek in een praatje over de vraag waar de mensen bleven.

"Well you know, it's a monday, so maybe everybody's still at work?" In antwoord hierop bracht ik iets redelijks onverstaanbaars uit over een christian holiday. Want nu pas realiseerde ik me in welke situatie ik was beland. De man wiens snaren mij al sinds mijn 17e levensjaar weten te boeien, stond hier voor mij met lichte zorg over de kaartverkoop. Rond dat moment raakte ik goeddeels mijn verstand kwijt, hoe genant het ook is dit hier toe te geven.

In een vlaag van verstandverbijstering griste ik een cd uit de bakjes, betaalde 15 euro aan de knecht van God en aarzelde om een autograph, maar die had Al de Meester zojuist gezet terwijl ik mijn briefgeld stond te verfrommelen. Wat een vertoning. Ik voegde mij bij mijn gezelschap en realiseerde me dat mevrouw Hovius nog altijd gelijk heeft. In de grond ben ik een jochie en dat zal ik wel altijd blijven.

Er werd inmiddels uitstekend gemusiceerd door Jan Menu met zijn Mulligan Moods, maar ik kon er niet bijblijven. Al was here en ik had met hem gesproken. Straks zou God gaan spelen en ik was er voor het eerst van mijn leven bij.

Hemels was het dames en heren, koop vooral een CD van Al di Meola's World Sinfonia. Het is hemels en het blijft hemels. Van de eerste tot de laatste toon. Die gecompliceerde composities werden de instrumenten uitgeranseld met een gemak dat ik u eenvoudigweg niet kan beschrijven. De meester had veiligheidshalve bladmuziek voor de neus staan, maar in Zeeland heeft dat alleen zin met meer dan twee wasknijpers. Al's bladmuziek woei telkens weg. Niet bij zijn accordeonist of bassist, alleen bij hem. Alsof Aeolus hem wilde zeggen: "Toe maar Al, doe je ding. Het is jouw muziek. Toe maar." 

Met een magistraal gebaar wierp Al de bladmuziek van zich af en speelde onze sterren van de hemel, en de zon erbij. Tot in de allerlaatste toegift  die ik u eerder als Voorpret voorschotelde, het nummer Mediterranian Sundance dat hij met John mcLaughlin en Paco de Lucia beroemd maakte op een vrijdagavond in San Francisco.

Dit is muziek, emotie, leven. En dit is de slechtste recensie ooit. Maar wat wilt u nou?

De foto's komen nog een keer. Als het weer gaat. Dan praten we nog even verder over het festival en hoe het verder was.

Groet ik u hartens.

Eerste ontmoetingen kunnen een verpletterende uitwerking op je hebben. Opeens staat er iemand voor je en hij doet gewoon zijn ding. Vanuit diepgeworteld kunnen en weten. En je wordt opgetild. Zonder pretenties of hooghartigheid. "I'm sorry. I don't say much, there's so much music we want to play for you and there's little time".  What a rush. Verpletterend is het goede woord.

De hoofdact van gisteravond, Avishai Cohen met zijn band Aurora, was een totaalbelevenis. De meesterbassist en componist zet inmiddels ook zijn ongepolijste stem in als intrument, daarbij vaak aangevuld door de onweerstaanbaar mooi zingende Karen Malka. Ze hanteren daarbij een harmonie die in deze eclectische muziek past, waarin Israël, het Midden-Oosten, Zuid-Amerika en het westen onlosmakelijk samen komen. De band heeft een vocabulair dat met deze bestanddelen omgaat alsof het nooit anders heeft kunnen bestaan. Het zit in de ritmes die soepel uitlopen van cool, via samba en op turbosnelheid gespeelde walsjes naar oriëntaals. Het zit in de verschillende talen die worden benut om de eikenboom, de liefde en zelfs de gazonsproeier in het hart van de luisteraar te planten. En het zit in de bijzondere combinatie van instrumenten. De aangekondigde blazers verschenen niet, maar ik heb ze niet gemist. Pianist Shai Maestro (what's in a name) en Ud-speler Amos Hoffman vulden de bas- en zanglijnen perfect aan en soleerden op hoog niveau. Drummer/percussionist Hamar Doari was een éénmansorkest en kreeg daar ook de ruimte voor. Zijn drumstel bestond uit traditionele handtrommels, bellen en andersoortige rammelaars met een enkele moderne drum en een cajun drum (bij u misschien bekend als de muzikale toverdoos van Najib Amhali). Zijn gebruik van dit spul, maar vooral ook van een klassiek ogende kruik, was een groot genot om te zien en te horen. Drumstokken gebruikte hij bijna niet, zelfs niet voor de bekkens. Polyrithmiek zit deze jongen in de genen, echt heel bijzonder!

De humoristische, hardwerkende eenheid in de band gaf het publiek, waarin veel jeugdige fans, extra energie, net zo goed als het stormachtig enthousiaste applaus de band aanzette tot grote prestaties. "I don't know what it is, but these guys are working their asses off tonight" sprak de bandleider enthousiast. We waren het graag met hem eens.

De man zelf liet zich niet onbetuigd. Na een lange loopbaan als bassist bij de groten is hij nu vooral een speler in dienst van zijn muziek. Alleen als het echt kon, als het nummer er echt om vroeg, liet hij zich helemaal gaan in technische hoogstandjes op zijn prachtig klinkende contrabas. In een optreden van bijna twee uur telde ik slecht drie van dat soort solo's. Verder was hij zingend, een enkele keer achter de piano, en als dienstige bassist onderdeel van de hechte band. Maar dan toch wel als de entertainer van de groep. Je hoort wel eens bassisten zeggen dat je een contrabas moet behandelen als een vrouw. Ik hoop voor mevrouw Cohen dat Avishai daar anders over denkt. Hij gebruikt het ding als duw- en trek toestel, slaat er aan alle kanten op, tilt hem op en laat hem vallen. Binnen ieder huwelijk strafbaar gedrag, zeg maar. Maar de manier waarop is geweldig, edelachtbare. Zoals de verdachte zijn bas aan het eind van een herhalende melodie optilt en in de maat op de grond laat stuiteren is gewoon een gevalletje hoge school der toegepaste kunsten. En de bas protesteerde op geen enkel moment, ik bezweer het u!

Volgaarne zou ik het repertoire zoals gespeeld met u doornemen. Van het magistrale Noches Noches tot  opzwepende Alon Basela. Maar de kans is groot dat u de nummers helemaal niet kent. Tijd voor wat huiswerk dan maar. De CD heet Aurora en is geweldig. Ik heb hem gisteravond samen met veel anderen gekocht. Nou u nog.

Het was gisteren sowieso een topdag op het festival. Niet eerder zag ik zo'n hoog niveau in beide hoofdacts van de avond. Voorafgaand aan Aurora stond namelijk het Clazz Ensemble onder leiding van Dick de Graaf en trompettist Gerard Kleijn op het podium. Ik had ze nog niet eerder horen optreden en kwam met name af op de namen van componisten als Dies le Duc en Douwe Eijsinga. Die staan garant voor een vorm van gecomponeerde jazz die soms veel vragen oproept. Het kan schuren en verrassen, swingen en horkerig stilstaan. Geen makkelijke muziek dus. De naam van het enzemble is dan ook niet voor niks een samentrekking van classical music en jazz.

De heren bereikten een enorm hoog niveau van samenspelen, hetgeen vermoedelijk samenhangt met de omstandigheid dat ze een paar dagen in Middelburg zijn om een CD op te nemen. Het belooft veel! Van de suite "de Toren van Babel", naar het schilderij van Brueghel ecomponeerd door Dick de Graaf,  werden drie delen uitgevoerd. Elk deel ziet op een van de omgangen aan de enorme toren. Ik laat me graag nog een keer uitleggen hoe dat nou precies samenhangt met het schilderij, maar de muziek was geweldig.  

Een ander hoogtepunt was een stuk van Dies le Duc voor klarinet en vier koperblazer. Typisch voor zijn muziek is de eenzame, sferische lyriek die pas na lange tijd wordt aangevuld met donkere akkoorden. De rijkheid van deze klanken omhulde het muisstille publiek op het in de avondzon badende Abdijplein. Life doesn't get any better than this.

En eigenlijk is er niets wat het Clazz Ensemble niet aan kan. Van Mike Oldfield-achtige cadenzen, via klezmer-achtige swing, waterachtige rimpelingen naar voluit swingende jaren vijftig jazz in het hilarisch gecompneerde stuk "Johnny Carsons' Big Band"van een in Amerika wonende Finse componist. Tja, dan krijg je dat.

U begrijpt dat ik thans nog even zit bij te komen, hoewel me daar vandaag weinig tijd voor is gegund. Al om twee uur gaat het feest weer verder met jong talent, de Mulligan Moods van saxofonist Jan Menu en tenslotte de absolute held Al di Meola met zijn World Sinfonia. Kan hij toppen wat Avishai Cohen gisteravond neerlegde? Dat zal denk ik afhangen van de mate waarin hij techniek weet te brengen binnen de grenzen van wat muziek uiteindelijk mooi maakt. Balans tussen stilte en geluid, kunde en gevoel.

U hoort nog.

Foto: Chris Hepbeat, Middelburg

"Zo meneer, bent u er ook weer?" Zo'n jolige begroeting verwacht je niet als anonieme bezoeker van een toch redelijk druk bezocht festival. Voor de zekerheid vroeg ik de barman, want dat was hij, of wij elkaar kenden uit het dagelijks leven in Middelburg. Dat was niet het geval. Hij wist gewoon zeker dat ik er vorig jaar ook was geweest, ook al was ik dan niet opgevallen door liederlijk of anderszins afstotelijk gedrag. Hij had ook vorig jaar een aardig gesprekje met mij gevoerd, zo vertelde hij. Ik knikte maar en voelde me welkom in Middelburg. Ben oprecht benieuwd wat we volgend jaar bespreken.

Gelukkig ontmoette ik ook weer oude bekenden zoals jazzblogger Hans Koert, die vast en zeker weer mooie foto's heeft gemaakt. Ook Hans Overvliet, mede-organisator van het festival en maker van prachtige kunst, was er. Het mooie van deze beide heren is dat je nog eens wat hoort. Tussen de hierna volgende regels zal ik u een beetje laten meegenieten, maar het was zo mooi dat ik u niet alles kan vertellen. Wat in ieder geval verteld mag zijn, is dat de markt 's middags uitpuilde van de liefhebbers van oude jazz, terwijl de jeugd excelleerde op het Abdijplein.

De avond begon met drie achteloos mooi musicerende heren op gitaar, bas en saxofoon. De generatieverschillen als te zien op de foto waren niet te horen in de muziek. Het ambachtelijk swingen zonder drums is als kamermuziek voorafgaand aan het groot orkest. Je vingers beginnen alvast te knippen, de heupen maken wat inleidende bewegingen en de melodieën zijn hervorragend! Spijtig genoeg stonden de heren niet aangekondigd, anders dan onder de licht komische verwijzing "jong talent uit Nederland en België". Hun namen moet ik u schuldig blijven, al vertelde Overvliet mij dat hij de bassist als klein jongetje in Desaffinado, home of the festival, had zien spelen, hangend in zijn veel te grote bas. Tempus fugit. 

Brad Mehldau bleek een groot artiest en een strenge man. Een vriendelijke juffrouw vroeg ons tweetalig om stil te luisteren en vertelde dat we geen foto- of video opnamen mochten maken. Ze jokte niet, want er werd daadwerkelijk gehandhaafd door strenge mannen met oortjes. Even dacht ik dat Beatrix in aantocht was, maar het bleek toch Mehldau zelf te zijn. Overtreders werden aangesproken, maar mochten het gestolen plaatje wel houden. Net als hun camera. Zou onze Bradley daar nu echt last van hebben, zo'n plaatje zonder flits? We vragen het u af. De organisatie ging er in ieder geval liever niet op in. Terecht.

De manier van muziek maken van Mehldau is eigenlijk ook streng. Het duurde vier lange nummers voordat hij, op zeer sympathieke wijze en in het Nederlands, met ons sprak. Tot dat moment erkende hij weliswaar ons applaus, maar verder waren we niet in beeld.

Opperste concentratie is dan mogelijk de uitleg, want deze man verkent de verste uithoeken van zijn muzikale brein. En dat voert heel ver, tot aan de randen van de atonale afgrond. Een relatief eenvoudige melodie als van "My favourite things"uit the Sound of music, of "Smells like teen spirit" van Nirvana wordt door hem opgepakt, binnenstebuiten gekeerd, door elkaar geschud om te worden omgevormd tot een improvaisatie waar je echt met je volle verstand bij moet blijven. Wil dat dan zeggen dat het wel knap is, maar dat het de luisteraar niet pakt? Nee, zeker niet.

De onweersbuien die hij uit de piano weet te halen zijn daadwerkelijk angstaanjagend. Met name het eerste nummer (sorry, geen titel) overviel mij door zijn bijna ongemerkt opkomende hektiek, waardoor we uiteindelijk in een soort stadslawaai terechtkwamen. Het was als een dag in New York, bij het ontbijt en het avondeten heb je controle over je leven, maar overdag? Een heuse ervaring derhalve! Ook voor Mehldau zelf, die ernstig uit de tijd liep en met warm applaus werd beloond.

Het intermezzo werd verzorgd door de frisse ogende Belgen die zichzelf het Skordatura Punkjazz Ensemble noemen. Ach ja, zijn we niet allen jong geweest? Ze spelen in ieder geval als de duvel en weten ook dondersgoed hoe je een strakke compositie in elkaar draait. Luister maar. Het was een relatief ondankbare taak die ze vervulden. De overgang van het publiek voor Mehldau naar het publiek voor Rik Mol was vrij fors, zodat er minder aandacht was voor dit jonge, doch zeer onderlegde gezelschap.  

De toestroom van jonger publiek mag niet verbazen, zeker niet na de mooie uitzending van Rik's Band in het programma Vrije Geluiden. De mannen zelf (Rik Mol - trumpet / bandleader, Sven Figee - hammond, Roland Dirkse - guitar, Glenn Gaddum - bass, Cyril Directie - drums, Martijn de Laat - trumpet, Peter Lieberom - sax, Evert Josemanders - trombone) zijn zelf net zo goed jonge honden en hun muziek past daarbij. Het is een retestrakke funkband onder de bezielende leiding van (laat ik het één keer vermelden) de jonge zeeuw Rik Mol. De ritmesectie stampte als een trein met een glansrol voor drummer Directie, die zijn moeder wel mag bedanken voor die toepasselijke naam. Hij is een ware spil. De solisten waren stuk voor stuk goed op dreef, messcherp op het randje tussen funk, soul en jazz. Een enkele keer veranderde de band in een strak showorkest om zanger Nate James helemaal tot zijn recht te laten komen als bezielde soulman. Als verrassing was ook zangeres Lex Empress  (die inmiddels zingt bij DJ's Kraak en Smaak) aanwezig. Een zwoele verschijning met een meer dan prettige stem.

Het leek erop dat Rik Mol de première van zijn nieuwe CD "Funk on me" extra glans wilde verlenen met deze gastoptredens en dat is goed gelukt. Als je bedenkt hoe jong hij is, een jaar of 22, dan staan ons nog grote dingen te wachten!

Al met al een prachtige eerste dag van dit mooie festival, lieve kijkbuiskinders. Kom vandaag en laat u verbazen door Joris Posthumus met de zeeuwse sessieband, het Clazz ensemble van Dick de Graaf en - de vorig jaar helaas afwezige -  Avishai Cohen. Bij die editie schreef ik in een voorbeschouwing:

"Een andere openbaring waaraan ik mij welwillend bloot zal stellen is de muziek van de Israëlische bassist, componist en zanger Avishai Cohen. Ik had nog nooit van hem gehoord. Daar was hij niet blij mee, dat zie je zo in dit filmpje: "My name is Avishai Cohen and I have already made ten albums". Dus waar was je nou al die tijd Hovius! Weet je nou iets van muziek of hoe zit dat hier?
Nederig buig ik mijn hoofd. Maakt u kennis, alstublieft. Hij is goed, hij is groot. Zijn naam is Avishai Cohen en hij heeft al tien platen gemaakt."

Inmiddels zijn het er elf. Oy va voy, ze anticipation is killing me!

Groet ik u. 

PS

Voor de verandering bestookte ik U gisteravond live met indrukken die ik opdeed. Hiernaast in de rechterkolom van mijn blog, maar daarmee ook op facebook, hyves en twitter. Want die zijn goed met elkaar.

Niet te vaak, zo modern ben ik nu ook weer niet. Niet te uitgebreid, zo modern is het systeem niet. En dan ben ik toch benieuwd. Wat u daar nou van vindt, zo'n mobieltikkend mannetje dat niet naar het podium maar naar zijn "app" zit te kijken. En waarom schrijft hij niet gewoon Ab, dat is toch nog steeds een onverbeterlijk mooie, Vaderlandse naam. En kan hij niet veel beter foto's maken van de momenten die er toe doen, net als driekwart van het publiek? Van die dingen. Ik verneem graag.

Voor wie het gemist had, dit waren ze: 

Rik Mol en band spetteren van de jazzfunk, prachtig, 23:00 

Punkjazz uit belgie, intelligent en lekker, maar nu eerst Rik Mol, 22:15 

A few of my favourite things langs de atonale afgrond, mehldau in topvorm, 20:55 

Alleen achter zijn piano roffelt mehldau een verkeerschaos over ons uit, machtig, 20:22 

No pictures please, Brad Mehldau laat niet met zich sollen en was bijna niet gekomen 19:15 

Het is begonnen, de vierde editie van het internationaal jazzfestival middelburg. Gisteravond was er al de kroegentocht waarover ik traditiegetrouw zwijg als het graf. Vanmiddag was er de oude stijl voor hen die ervan houden. Maar vanavond vrienden is er naast jong talent ruimte voor Brad Mehldau en Rik Mol met Nate James. Zie hiernaast meer informatie in de groep van het festival. Mogelijk versla ik vanavond via facebook de concerten as they happen.

Maar komt u liever gewoon naar Middelburg dit weekend. Is heul fijn, heus!

Dit is Al di Meola's World Sinfonia en ze komen dit weekend naar Middelburg. Woorden schieten tekort. Kijk! Luister! Kom!

"Maar Mischa, we zijn in Nederland." De violiste neemt de vermoeid ogende leider liefdevol aan de arm. "Je mag Nederlands praten!" Een bevrijdende lach gaat door het publiek als Mischa Mengelberg zijn schouders ophaalt en zegt "Oh ja? Nou vooruit."

Hij wil uitleggen wat het volgende nummer wordt, maar het is al pauze. Omringd door zijn kornuiten drentelt hij naar de bar. Hij is als de voorzichtige begeleiding die hij uit de piano haalt op deze zondagmiddag in Veere. Fijnzinnig, vooral hoorbaar als de rest even niets doet.

Han Bennink, zijn compaan van het eerste uur, laat dat niet vaak gebeuren. Energiek als altijd slaat hij op slechts één snaredrum alsof er een complete drumband staat.

En we bliezen en we streken dat het een lieve lust was, wat een hooggestemd gezelschap eigenzinnigerds. Het was een heerlijke middag op 9 mei 2010 in de grote kerk van Veere. De Instant Composers Pool is alive and kicking.

Het leven kan onverwacht vol zijn, ik deelde dit gisteren al met u. De avond met Michiel Borstlap, een achternaam die bij u beroering bleek te wekken, was prachtig. Schokkend mooi zelfs. U kent het verschil tussen knap en pakkend? Michiel greep ons bij de keel. In een mix van standards, eigen werk en improvisaties voerde hij ons langs de grenzen van zijn geest. Het toneelbeeld hielp mee. Behalve de mooie vleugel en de geconcentreerd spelende pianist, was er ook een groot scherm waarop de toetsen en de weerspiegeling daarvan te zien waren. Een gouden keuze want daarmee kwamen de handen van Michiel voluit in beeld. Denkende handen zijn het. Meteen al in het eerste, spherisch uitgevoerde nummer zag en hoorde je de tonen die werden gespeeld, maar ook de tonen die werden weggelaten. Een pink die naar links zweeft om de basis nader aan te vullen en daar vervolgens vanaf ziet. Ronduit spannend.

Michiel is inmiddels door mevrouw Hovius, die helaas moest werken, benoemd tot schat. Hij bleek bereid een CD voor haar moederdag te signeren en daarbij haar voornaam correct te spellen. De man is werkelijk onvervangbaar!

Na dit prachtige eerste voorspel voor het Internationaal Jazzfestival Middelburg is vandaag de beurt aan Instant Composers Pool, een langjarig bekende club musici onder de bezielende leiding van Russich pianist en kettingroker Mischa Mengelberg. Hoewel ik met name dankzij de VPRO regelmatig kennis heb genomen van uitingen van de ICP leek het mij gisteren verstandig om toch even wat internet research te doen op basis van de bekende afkorting ICP. Dat bleek onverwachte resultaten op te leveren.

Allereerst stuitte ik op de Insane Clown Posse, een meer dan licht verontrustend rap-gezelschap met een voorkeur voor bloed, zweet en hakbijlen, maar dat bij nader onderzoek toch ook blijkt te geloven in de wonderen der natuur en daarover zelfs een vrij lief aandoend liedje weet te produceren. De rest van het repertoire laat ik - zonder waardeoordeel - gaarne onbesproken. 

De tweede vermelding op de Google-lijst onder ICP betreft de International Centre of Photography, een zeer aanbevelenswaardige site, alleen al omdat ze deze foto's in hun collectie hebben! Maar terzake nu.

Ook de jongens en dame van Mischa en Han blijken een strakke website te hebben met lots of facts and figures. Kijk ook eens naar de vormgeving, jong en fris bij dit reeds meer dan veertig jaar bestaande orkest. Nu kan ik natuurlijk een hoop eigenwijzigheden debiteren - U kent me - over het gezelschap, maar zo intiem ben ik er ook weer niet mee: het woord is aan de strakke website:

"‘Improviseren is als het dagelijkse leven ... als het oversteken van de straat’, verklaarde slagwerker Han Bennink in Downbeat. Het tienkoppige improvisatiemonster ICP, meer dan veertig jaar geleden in het leven geroepen door Bennink en Mengelberg, kan vergeleken worden met een jazzorkest uit New Orleans dat een drukke straat in New York oversteekt. Zelfs Mengelberg kan met zijn ontregelende pianospel het internationale gezelschap niet verhinderen om keer op keer glansrijk de overkant te halen.
Geïnspireerd door Fluxus, de beweging die uit het dagelijkse leven kunst maakte, richtten Bennink en Mengelberg in de jaren zestig met saxofonist Willem Breuker de Instant Composers Pool op. Het legendarische, absurdistisch getinte improvisatiegezelschap groeide in de loop der jaren uit tot een virtuoos, eigenzinnig orkest dat over de hele wereld waardering oogst.
DAVE DOUGLAS OVER ICP ORCHESTRA
My main thought about the ICP is: How do they do it?
The show is always radically different. These are certainly all great improvisers in the most unfettered sense. But perhaps what amazes me most, beyond that, is the way they wander in and out of strictly composed material. With ten people all finding each other at exactly the same moment and abandoning each other at the next.
Only one analogy comes to mind: they're like a herd of elephants. Each one doing its own thing, seemingly oblivious to the others. And without any cue they all start running in one direction. Without any signal again they stop. Scientists say there must be cues, but that we humans are just not aware of them.(...)"

Dit spoort wel met mijn eigen ervaringen, maar het maakt me ook benieuwd naar wat er vanmiddag gaat gebeuren in de grote kerk van Veere. Om drie uur breekt de vreugde uit. Komt u vooral!

Later deze week volgen nog foto's van beide Prequel-concerten. Inmiddels is ook een uitzending van Vrije Geluiden gewijd aan trompettist Rik Mol, die in het pinksterweekeinde op het festibal zal spelen. Kijkt u gerust naar de gemiste uitzending (vanaf 32 minuten). En laat u over halen. Het weekend van 21 tot en met 24 mei. In Middelburg. Toe maar. Ik zal u er zo graag begroeten.

Dank ik u tot slot hartens voor uw welwillende aandacht.

De Doopgezinde Gemeente heeft mij niet als lidmaat weten te strikken. Dat neemt niet weg dat ik mij met enige regelmaat en volledige overgave onderdompel. Ik laat mijn poriën, mijn zintuigen, mijn wezen volstromen met vloeibaar geworden zingeving. We noemen het ook wel muziek. U kent het vast wel.

Muziek kan natuurlijk met mate worden geconsumeerd, in brokstukjes of als behang, terwijl men wat anders doet. Maar wanneer gaat muziek nou leven? Een goed begin is een prachtige stereo met een geweldig glas rode wijn, maar zelfs dan is – een enkele uitzondering daargelaten, waarbij zelfs die enorme stereo van u gaat zweten van de pracht en volheid van die ene, unieke opname - van daadwerkelijk onderdompelen geen sprake. Nee, pas wanneer de maker van al dat moois recht voor uw neus staat te springen en te hopsen van geluk, pas dan, heus, wis en waarachtig, dan pas kan van diepgaand en verkwikkend onderdompelen sprake zijn. Steeds dieper zakt u weg in ritme en melodie, maar ja, zo’n concert is snel voorbij.

Daarom hebben we de christelijke feestdagen ingevoerd. Van die ruim bemeten weekends, drie of nog meer dagen, met een kerkse achtergrond en een hemelse uitwerking. Je gaat de avond ervoor al naar bed met een licht opgewonden gevoel in het licht van dingen die staan te gebeuren. Je werkagenda hangt werkeloos rond in je koffer, maar in kontzak steekt dwingend de agenda voor de komende dagen. De folder met de festivalprogrammering in felle, kunstige kleuren en foto’s en zo.

Is het al Pinksteren dan, zo hoor ik u denken? Neen, dat duurt nog tot vrijdag de 21^ste mei. Maar vandaag, 8 mei 2010, is desalniettemin de eerste dag van een mooi weekend. De Prequels zijn er.

De Wat?

De Prequels van het Internationaal Jazzfestival Middelburg, zeg maar de voorvertoningen, de voorfilmpjes. Vooral dat laatste is een mooi woord. Wie voorfilmpje zegt, verkneukelt in zijn hoofd reeds de omineuze hoofdfilm. U toch ook? Nou, dat bedoel ik dus. En in dit geval zijn het er zelfs twee. Loopt u even mee?

Vanavond komt de pianist Michiel Borstlap naar de Middelburgse Schouwburg voor een soloconcert . Het begint om acht uur. U bent welkom om kennis met hem te maken. Dat is tenminste wat ik ga doen, want er is zoveel muziek in de wereld dat ik tot heden nog een beetje langs hem heen ben gelopen. Het kwam er gewoon niet van. En net als bij iedere kennismaking in deze moderne wereld ben ik eerst even gaan Googlen. Ik wist natuurlijk al wel van prestigieuze prijzen, spelen met beroemheden als Bill Bruford en van zijn composities gespeeld door weer andere beroemdheden als Herbie Hancock. Maar achteroverleunen of onderdompelen had ik nog niet gedaan.

Wat een ontdekking, hij is een complete, omvattende pianist. Ik zou vergelijkingen kunnen trekken, maar liever laat ik zijn website even aan het woord en voeg ik een paar linkjes toe, waar u kunt beleven hoe deze grootheid swing, improvisatie, verstilling en vernieuwing in zich draagt.

“Award winning dutch pianist Michiel Borstlap has built himself an enviable reputation as one of the foremost pianists of the last decade. The music of Borstlap embraces the rich pianistical heritage of his heroes Glenn Gould, Sviatoslav Richter, Art Tatum, Bud Powell, Herbie Hancock, Keith Jarrett & Joe Zawinul. Michiel Borstlap, who started to play piano at the age of 4, has worked with some of the greatest musicians in the world including Herbie Hancock, Wayne Shorter, Gino Vannelli, Bill Bruford, Jimmy Haslip, Pat Metheny, Metropole Orchestra, Han Bennink, Trijntje Oosterhuis, George Duke, Les Paul and Jeff Watts. With each one of them, or all alone, he played the festivals in the world. Michiel Borstlap is widely considered as one of main forces of the vibrant European jazzscene.”

Dat heeft die site mooi gezegd. Vast en zeker geschreven door de platenmaatschappij, die ook verantwoordelijk is voor de titel van dit blogje.

Het mooie van het concert van vanavond is ook dat het daadwerkelijk een verbinding legt met het festival later deze maand. Borstlap kun je immers zonder al te veel moeite koppelen aan de beweging waar behalve hijzelf ook Brad Mehldau toe lijkt te behoren: een generatie van technisch heel goede pianisten, die niet schuwen de inspiratie uit niet direct voor de hand liggende bron te halen. Mehldau speelt op 22 mei 2010 op het Abdijplein, die betoverde plek in het hart van Middelburg.

Ook de prequels vertonen een mooie samenhang. Borstlap nam in het verleden de CD “Monk” op met een trio waarin naast Ernst Glerum ook  de inspirerende drummer Han Bennink speelde. Deze held speelt zondag 9 mei met de Instant Composers Pool van o.a. Mischa Mengelberg ’s middags in de Grote Kerk van Veere.

En daarmee is de cirkel in dit blog ook weer rond. Want nadat we de christelijke feestdagen hadden ontvangen, schonk de kerk ons prachtige concertzalen.

Amen.

 _{foto: http://www.bremme-hohensee.de/Borstlap.jpg}

Een blij gegons heeft zich deze avond van onze stad meester gemaakt. Zelfs de verstokte non-monarchist, die in zijn hart geen republikein wil zijn, kan een glimlach niet onderdrukken. Ze komt. Met kinderen, aanhang, kleinkinderen en als we een beetje mazzel hebben neemt ze de hondjes ook mee.

Vanmiddag aan het eind van mijn werkdag fietste ik nog even de stad in. Ik kwam langs de jongen die al de hele dag verkeer had geregeld vlak buiten ons kantoor. Toen ik om kwart over vijf informeerde of het nog een beetje ging, doelde ik op de omstandigheid dat ik hem al voor achten op zijn post had aangetroffen. Het ging hem helemaal goed. Hij had immers een dienst van zeven tot zeven en het zat er bijna op. Hij zag er uit als de verkeersregelaar die hij was, geen AIVD-er of geharde commando school er in zijn week ogende lichaam. Hij was gewoon blij met de overuren in dit prachtige baantje waarbij je vroeg in de ochtend van huis gaat met een immense boodschappentas met cola, chips, een banaantje en een half brood aan sandwiches met echte boter, plokworst en hagelslag. Ik nam oprecht warm afscheid van hem.

Van de Segeerstraat naar de Dam fietste ik langs imposante zandzakken die op een afstand van hooguit één wandelaar van elkaar waren geplaatst. Het is dat Kars T. al dood is, anders zou hij hier alsnog zijn overleden. Wanneer hij althans enige vaart had kunnen winnen in ons oude centrum met zijn smalle, bochtige en korte straatjes. Ik hoop in alle oprechtheid dat men niet slechts is voorbereid op de aanslag van vorig jaar.

Van de Dam langs het Abdijplein ontmoette ik ambtsdragers, notabelen en beveiligers. Zij zagen me niet staan of fietsen. Alsof hun radar geen goedhartigheid meer kan registeren tot ze veilig in de bus naar huis zit. De grens van Zeeland achter zich latend zonder dat haar kenmerkende kapsel zelfs maar een zuchtje wind heeft hoeven weerstaan. Ik ken het gevoel. Mijn dochters noemen hun papa niet beschermend maar bemoeizuchtig. Het zij zo. Je beschermt wat je lief is en hebt geen oog voor de schoonheid die met sommige bedreigingen gepaard kan gaan. De schok van het onbekende is soms minder zwaar dan het pantser dat haar achteraf misschien niet eens had willen beschermen. Maar ik dwaal af.

Ik fietste door naar de Markt, waar de beveiligers en notabelen het aflegden tegen het gewone volk, verenigd in een machtig koor met toeschouwers verzameld rond een prachtige vleugel. Onder het toeziend oog van meerdere camera's vond de generale plaats. Verder verraad ik niets. Kijkt u morgen. U zult het zien. Ik wens u een prachtige koninginnedag, met fijne beelden en mooie ontmoetingen. Ikzelf heb nog werk te doen, een boom te planten in mijn tuintje. En dan 's avonds de samenvatting met Maartje van Weegen vanuit Middelburg. Wie had het durven hopen. Of is zij ook al met pensioen?

Terwijl tout Europa zich afvraagt "waar zouden we zijn, zonder de trein?" genieten wij allen van een streeploos blauwe lucht. Daar lijkt iets mis te zijn. De kranten liegen of ik begrijp het niet. Als vliegtuigen niet kunnen vliegen omdat ze anders in een kolkende stroom van glas en gesteente - bien étonné de se trouver ensemble dans l'air - neerstorten, dan verwacht ik een tempestueus grauw uitspansel. Een hemel die op instorten staat. Een woonplaats Wodan waardig.

Het zal wel aan mij liggen. Ik herinner me scherp de teleurstelling op de lagere school, toen de Hoofdmeester mij na de les nog maar eens uitlegde, dat de hemel niet blauw was. De hemel was zwart, maar het licht was gebroken of zoiets en nu zagen wij blauw dat er niet was. Ik meen dat mijn Agnostische levenswandel daar een eerste zaadje heeft gevonden. Geen slecht resultaat na een jeugd die deels op de school met den bijbel, deels op de enige en dus openbare, lagere school in Hoenderloo plaatsvond.

Sedertdien ben ik van mening dat we het duister niet moeten bestrijden, maar licht moeten brengen. Plagiaat van het hoogste niveau, ik weet het. Maar vertel mij eens wat er niet aan klopt.

Ik meander.

Als dit blog al over een snelle verbinding moet gaan, dan toch over de digitale snelweg. De aanhoudende bezoeker van mijn blog, het is er minstens één, kan het zijn opgevallen dat er onder de widgets ter rechterzijde een exemplaar tot aarzelende bloei is gekomen. De ontwikkeling van "Oh jee, toch niet op Twitter" als RSS-feed op dit blog, leek gelijke tred te houden met de opkomst der bolgewassen. Een aarzelend knopje boven de aarde, dat tegengehouden werd door aanvankelijke koude en uiteindelijk opbloeide onder toenemende zonnestralen. IJslandse aswolken ten spijt. 

Ter rechterzijde kunt u een beknopte samenvatting lezen van de digitale snelverbinding die ik heb aangelegd, zodat één gedachtenspinsel op Facebook zich zonder verder toetsenbordgedoe over het net verspreid. Het was een worsteling. In de eerste plaats omdat het gewoon ingewikkeld is. Maar feitelijk ook omdat ik - ondanks mijn inmiddels wat belegen voorkomen - een jongetje ben. Ik lees zo min mogelijk gebruiksaanwijzingen maar blijf gewoon op knopjes drukken tot het lukt. Deze strategie heeft gewerkt en dat mag niet verbazen. Zelfs jongetjes zouden uiteindelijke gebruiksaanwijzingen gaan lezen wanneer hun oorspronkelijke plan van aanval niet tot resultaat zou leiden. Hooguit dat we zo af en toe een soortgenoot aanroepen - in mijn geval Jos Goedmakers, een erkende digitale voorganger van ons smaldeel - maar dan krijg je vaak zo'n knap antwoord, dat je toch maar weer op de knopjes gaat drukken (Twitterfeed stelt mij vragen, Jos, ik heb er geen antwoord op!).

Een jongetje dat iets wil bereiken, raakt in een staat van verbetenheid die diep kan gaan. Je doet gewoon je werk en functioneert binnen het gezin, maar als er dan een gaatje in het schema valt ga je toch even kijken of de content van je feed via de connection alsnog is published/updated/toegevoegd. En misschien toch ook een half uurtje later naar bed. Hetgeen leidt tot de vraag die in de kolom hiernaast en in de titel hierboven is geformuleerd: waar doe ik het voor?

De vraag stellen is hem beantwoorden. Ik wilde het gewoon doen. Natuurlijk, ik heb ook een soort van reden. Op deze manier kan ik immers tijdens het aanstaande Pinksterweekend rechtstreeks gedachten verspreiden over het Jazzfestival Middelburg, alwaar ik dan likkebaardend aanwezig ben tijdens concerten van bijvoorbeeld All di Meola en Brad Mehldau. En dat vind ik dan, ja, gewoon leuk.

Loom van de lentezon, een lichte roes die zich als vanzelf in het hoofd nestelde. Het opstaan van de tuinstoel kost wat meer moeite, de onthaasting is een feit. Geen coach of zelfhulpgroep die hier tegenop kan. Alleen jammer dat de muziek in de oordoppen buiten mijn bewustzijn is doorgegaan. Gelukkig is het een internetradioprogramma en kan ik het terugspoelen. Misschien is het ook iets voor u. Crossroadsradio is een muziekprogramma dat in de omstreken van Bergen op Zoom de ether wordt ingeslingerd, maar dat ook op internet een mooi publiek trekt.

Soms weet je niet meer hoe je ergens op internet terecht bent gekomen, maar ben je er gewoon terug blijven komen. Toeval bestaat immers. Mijn toeval weet ik me echter nog goed te herinneren. Een collega wees me op dit programma omdat een andere collega er bij betrokken was. Dat klopt, hoewel de collega dat voor elkaar lijkt te krijgen door louter aanwezig te zijn. Maar dat doet hij ook wel erg leuk.

Het programma specialiseert zich in Americana, zeg maar roots country en rock met uistapjes in alle denkbare richtingen. De presentator is in deze lawaaiïge tijden een verademing met zijn welsprekende waterval aan muzikale wetenswaardigheden. Alleen Theo Stokkink en Vincent van Engelen heb ik eerder met zoveel gemak producers, schrijvers en nummers met elkaar in verband horen brengen.  

Het leuke van die oude KRO-deejays was dat je van hun programma's altijd wel iets opstak. Ik miste dat wel, het leek een gevoel dat met de tienerjaren in het grijze verleden wegzakte. Maar het leren is weer begonnen. Zo weet ik nu van Lonesome Bob, Doug Hoekstra en Panama Red. De poëzie doorstroomt deze namen. Ze gaan gepaard aan het knauwende stemgeluid van Over Mountain Men, de veelzijdige muzikaliteit van Gurf Morlix en de stoere bravado van Frank Carillo. En met de Hollandse frisheid van Remmelt, Muus en Femke.

Het toeval zit er voor mij in dat deze vondst precies aansluit bij de ontwikkeling van mijn muzikale smaak, van ingewikkeld en hard zeg maar naar kleiner en gericht op de pure kern. De schoonheid van That Moon Song, met de weemoedige stem van Gregory Allen Isakov, was voor mij niet minder dan een ontdekking. De titel van zijn CD This Empty Northern Hemisphere mag veelzeggend heten, wie bezong de leegte en de liefde ooit zo prachtig. Dat zijn er nogal wat zult u zeggen, en u hebt gelijk. Neem nu Hayward Williams, wiens nieuwste CD volgende week uitkomt onder de titel Cotton Bell. Een uurtje met zijn muziek en je ziel is weer schoon. Ik overdrijf niet.

De genoemde dame en heren zijn overigens op een bijzondere manier met elkaar verbonden: ze hebben in Bergen op Zoom ieder hun eigen live-sessie gedaan voor Crossroads Radio. En dat voor weinig: je komt er meestal gratis in en kunt dan zelf bedenken of je in de pauze iets in de hoed van de presentator gooit. Het bestaat nog, gewoon met zijn allen naar de kroeg voor een leuke band die daar toch al moet zijn voor een radio-opname. Ik heb het inmiddels een paar keer gedaan en werd verrast door de kwaliteit. Jammer genoeg heb ik mijnheer Isakov niet zelf gezien, net zo min als Hayward, die er samen speelde met de jongelui van Cabin, ook al zo'n ontdekking. Maar ik was er wel toen Jim Byrnes and the Sojourners op 18 maart jongstleden kwamen optreden. En ik tintel nog immer.

Stelt u zich eens voor. Een doordesemde bluesman komt met zijn bandje naar Bergen op Zoom, voor die gelegenheid met een sologitarist uit de rockabilly/bluegrass sfeer omdat de vaste kracht Steve Dawson er even niet bij kon zijn. De vonken beginnen te spetteren en het past perfect. Dan verschijnen drie enorme gospelmannen op het podium, we noemen ze The Sojourners en de muzikale meltingpot is een feit. Wat dacht u van Today, gespeeld in Gent in deze gelegenheidssamenstelling.

Ik geef u nog één voorbeeldje van de samenwerking, waarin de heren het a capella houden. De blues druipt er in dikke gospelkleuren van af.

De loomheid heeft me verlaten. Misschien moet ik maar eens aan een dampende pot Jambalaya regelen. En dan naar de kroeg.

Groet ik u.

_{Foto: Marcel Houweling, klik op de foto voor een link naar meer foto's van zijn hand}

Na zo lange tijd weer bloggen. Alsof je een wereldreis hebt gemaakt en niet zeker weet of het huis nog bereid is de deur voor je open te houden. Ik leg het misschien nog wel eens uit, mogelijk ga ik er ook gewoon aan voorbij in een poging een draad op te pakken. Zo'n drama is het nou ook weer niet, toch?

Bovendien: wanneer de mens dwaalt, is er nog altijd de traditie. U herinnert zich vast nog wel hoe het was om, na een ongehoord wilde periode van verzet en een beetje studeren, u zelf aan te treffen op een begrafenis of een bruiloft en u aldaar te wentelen in het besef dat er tradities bestaan waarin voor ieder een rol is weggelegd. U zong, lachte, huilde mee op de daartoe bestemde plaats en werd weer opgenomen in de rangen, terwijl men u bemoedigend toeknikte.

Afijn.

Het is met meer dan groot genoegen dat ik u mag meegeven dat het Internationaal Jazzfestival Middelburg de crisis lijkt te hebben weerstaan. Daarmee is de traditie van een heerlijke partij jazzmuziek met pinksteren verzekerd. In feite gaat het me daarbij om de weergaloze akoestiek van het Abdijplein. De sfeer ook en de mensen (hier en daar zelfs een buitenzeeuwse blogger), maar het geluid, dames en heren, is onovertroffen.

Maar laat ik u niet in spanning houden. Op de kakelvers vernieuwde website van het festival, te bereiken wanneer u hierboven op het neusje van Al di Meola klikt, treft u de prgrammering aan. Misschien is het eerste dat u opvalt dat Meneer Di Meola en Avishai Cohen daar als headliners staan, terwijl u zich vaag herinnert dat die al eens eerder zouden komen. Klopt! Maar ze kwamen niet en hebben nu op de knietjes gelegen of ze niet alsnog...? Maar natuurlijk mogen ze dat, we zijn hier niks te beroerd, eej?

Afijn, kijkt u op de site of loopt u nog eens door de eerdere berichten op de Volksbloggroep over het festival, de nieuwe zullen er volgen, terwijl ik ook nog overweeg om via facebook live te gaan. Ahdamagoegah!

Wellicht kan ik u begroeten tijdens de eerste prequel, het traditionele inswingen dat op 8  mei aan het festival vooraf gaat? We treffen Michiel Borstlap in de Stadsschouwburg van Middelburg. Het is heus!

Groet ik u.

Het zat er al een tijdje aan te komen, de Volkskrant op tabloidformaat. Als zelfs de PZC al overstag is, kun je natuurlijk niet achterblijven. Ik begrijp dat.

In feite kijk ik er zelfs naar uit om niet langer reikhalzend bij mijn bordje Brinta te hoeven kijken naar wat er mogelijk in de eerste alinea van het hoofdartikel staat vermeld. Iets te veel gymnastiek in de vroege ochtend uren.

Mijn verwachting bracht ik ooit al onder woorden toen de redactie besloot tot een ander lettertype en een poging tot nieuwe indeling. Klikt u maar eens op bijgaand plaatje.

Wat denkt u? Gaat hij er zo uitzien? Zoals ik al zei, ik kan niet wachten.

Groet ik u.

PS. De link verwijst naar een stuk uit mijn blogjeugd. 2006, ik bedoel maar. Jeugdig eigenwijs noemde ik mij nog Jopie. U vergeeft het me wel.