Een vader die met Kerst niet naar zijn dochter mag. Kan dat zomaar?

Bij verpleeghuis Cordaan in Amsterdam kan het, dat is zeker.

(Correctie: het is verpleeghuis Slotervaart, de zorgorganisatie is Cordaan)

Ik zal het bericht niet gaan herhalen:

Zie blog ouderenbescherming en www.bejaardenvogelvrij.nl

Vanmorgen stond in de Volkskrant 'Geen relatie klanttevredenheid en kwaliteit zorg - hoe kan dat?'

'Pas sinds 2007 zijn aanbieders verplicht cijfers te openbaren over de kwaliteit van hun zorg en het oordeel daarover van cliënten of familie. In een ideale wereld leidt die transparantie tot kritische consumenten en concurrerende aanbieders. Maar zover is het nog lang niet.'

Daarna volgt, in de krant, een verklaring en uitleg van de verschillende ranglijsten.

Uit de cijfers van vorig jaar bleek al dat 'de geleverde (medische) zorgkwaliteit vrijwel geen relatie heeft met de klanttevredenheid'. Uit de ranglijst van dit jaar komt dat nog explicieter naar voren.

Vervolgens vragen Jeroen Trommelen en Ellen de Visser zich af 'waarom deze prestaties vaak niet in balans zijn'. Hun antwoord daarop is een andere dan de mijne.

Ik vraag me af of men het ooit eens zal worden over ‘waar een goed verpleeghuis aan moet voldoen’. Ook voor de Volkskrantranglijst worden de vragenlijsten van de inspectie gebruikt, die de verpleeghuizen zelf invullen.

Maar bij klanttevredenheid gaat het vaak ergens anders over. Misschien zijn de maaltijden  uitstekend, de verzorgenden buitengewoon vriendelijk en wordt er naar bewoners geluisterd? Kwaliteit van leven zit, zeker als je ziek bent, vaak in kleine dingen. Volgens sommigen draait het allemaal om interesse, aandacht, tijd en bejegening en niet om protocollen.

Daar ben ik het overigens niet mee eens. Van interesse, aandacht en tijd word je niet minder ziek of beter. Ik besef juist dat veel van de ellende die ik heb ervaren, te maken heeft met slechte begeleiding van onvoldoende geschoolde medewerkers, onoverzichtelijke dossiers, ontbreken en niet naleven van protocollen en ja, ook zeker gebrek aan tijd. 

Daarnaast is het mijn ervaring dat weinig familieleden zich verdiepen in de details van de zorg. Ze zijn er niet bij wanneer hun naaste wordt verzorgd. Ze weten niet welke medicatie ze krijgen, hoe doorligwonden ontstaan, dat hun moeder nog zou kunnen lopen als er meer fysiotherapie zou zijn.

Familieleden schermen zich soms af voor de ellende en willen alleen de leuke en mooie kanten zien. Hun goed recht overigens. En het verpleeghuis vindt het wel prettig dat niemand zich ermee bemoeit.

De mensen die wel kritisch zijn over de zorg van hun vader, moeder of familielid zijn voor de verpleeghuizen nog steeds een probleem. Als ze erg kritisch zijn wordt hen een beperkte toegang opgelegd of wordt hen de toegang tot het verpleeghuis ontzegd. Dat is nog steeds de werkelijkheid.

En last but not least, in hoeverre kun je zulke (volkomen) afhankelijke mensen vragen stellen over de zorg die hen geboden wordt? In hoeverre kun je hun antwoorden geloven?

Gisteren stond in de Volkskrant het jaarlijkse onderzoek van verpleeg- en verzorgingshuizen in Nederland.

'Mijn moeders' voormalige verpleeghuis stond gelukkig weer in de onderste helft.

Op elk van de onderwerpen: informatie, inspraak en overleg, maaltijden, sfeer, betrouwbaarheid en beschikbaarheid van personeel, scoren ze minder dan (of gelijk aan) een 6. Wat dat betreft is er dus niet veel veranderd.

Dan vraag ik me toch af hoe het er in andere verpleeghuizen, die nog lager scoren, toe gaat. 

Binnenkort is het alweer drie jaar geleden dat mijn moeder overleed. Wat gaat de tijd hard.

Zie ook : welzijn tehuis los van kwaliteit

Vandaag vindt het congres ‘klachten en geschillen in de zorg; van Wet cliëntenrechten naar praktijk’ plaats.

‘De wet wil de kwaliteit in de zorg en de positie van de cliënt verbeteren, onder meer met de vastlegging van het recht op een laagdrempelige klachten- en geschillenopvang’

Het congres hierover is een initiatief van Stichting Kwaliteitsverbetering Gezondheidszorg. 

'Het kabinet zeven rechten geformuleerd:

1. het recht op beschikbare en bereikbare zorg
2. het recht op keuze en keuze-informatie
3. het recht op kwaliteit en veiligheid
4. het recht op informatie, toestemming, dossiervorming en privacy
5. het recht op afstemming tussen zorgverleners
6. het recht op een effectieve, laagdrempelige klacht- en geschillenbehandeling
7. het recht op medezeggenschap en goed bestuur.

De bedoeling is om de wet in 2011 in werking te laten treden.

In reactie op mijn open brief aan Minister Klink, zegt Minister Klink dat de clientenrechten verbeterd zullen worden. 'Hij herkent mijn ‘signaal van onvrede over het verloop van klachtenprocedures in de zorg en de uitkomsten ervan’. Hij deelt mijn mening ‘dat het huidige klachtrecht beter kan’.  In een nieuw wetsvoorstel is een hoofdstuk opgenomen over klachten- en geschillen ter vervanging van de huidige Wet Klachtrecht Clienten Zorgsector (WKCZ). ‘De cliënt moet echt centraal staan in de zorg’.

Waarmee hij natuurlijk weinig concreets zegt.

Op internet lezend over het congres kwam ik de volgende reactie, op het wetsvoorstel, tegen van Boz (Branche Organisatie Zorg): “Wij maken ons grote zorgen over de snelheid waarmee dit wetsvoorstel tot stand komt, want […] dit gaat duidelijk ten koste van zorgvuldigheid en kwaliteit van de wetgeving. Het (geheel of gedeeltelijk) opgaan van zeven wetten in een nieuwe wet brengt veel (juridische) onduidelijkheid met zich mee en roept veel vragen op.  

De relatie zorgaanbieder-cliënt wordt met deze wet niet vooruitgeholpen. Met een beperkte wijziging van enkele bestaande wetten was een betere keuze gemaakt.

Op dit moment heeft een belangrijk deel van de knelpunten die cliënten ervaren eerder te maken met toepassings- en uitvoeringsproblemen dan met knelpunten op het niveau van wetgeving. ... De vraag is dan ook welke problemen deze nieuwe wet nu eigenlijk precies oplost. ...

(zie http://www.ggznederland.nl/scrivo/asset.php?id=309489 )

Ik ben het hardgrondig eens met de die reactie. 

Als de zorg al 13 jaar de kwaliteitswet schendt, dan zullen ze de komende 13 jaar ook nog wel de cliëntenrechten blijven schenden.

Helaas lees ik niets wat mijn vermoeden, dat de positie van de client door de nieuwe wet niet verbetert, tegenspreekt.

zie ook: client-klacht-en-recht

Na mijn blog 'Verpleeghuis - gevangenis' kreeg ik van Frans (http://www.ouderenbescherming.nl) een tip dat een bezoekregeling voor familie, in een verpleeghuis, is aan te vechten.

'Verpleeghuizen en verzorgingshuizen die familieleden van bewoners een omgangsregeling opleggen negeren het Europese mensenrechtenverdrag EVRM, waarin staat dat iedere Europeaan recht heeft op Family life. Dus ook een bewoner binnen Europa die verblijft in een verpleeghuis of verzorgingshuis.'

Inmiddels blijkt dat dat niet zo makkelijk is als het lijkt. Een advocaat inhuren kost veel geld (het kan oplopen tot 10.000 euro of meer) en de kans op succes is ook niet groot.

Al eerder zocht een zoon een goede advocaat om hem te helpen  bij zijn klacht tegen een verpleeghuis.

Daarom mijn oproep hier: wie kent/weet, of is zelf, een advocaat en wil tegen lage kosten (of pro deo) deze dochter helpen om haar (demente) vader te 'mogen' bezoeken in het verpleeghuis.

Help haar (en/of anderen) a.u.b. om de laatste jaren met haar vader te 'mogen' omgaan op een manier die ze beiden willen. En help haar een 'fatsoenlijke' zorg voor haar vader te regelen.

Demio

Waar haalt een verpleeghuis het recht vandaan om familie bezoektijden op te leggen?

Als een dochter aan geeft dat ze aan het eind van de middag op bezoek wil komen bij haar vader, hoe is het dan mogelijk dat het verpleeghuis zegt dat ze alleen ’s morgens op bezoek kan komen?

Het lijkt steeds vaker voor te komen dat een verpleeghuis ‘lastige' (lees kritische!) familie (gedeeltelijk) de toegang tot het verpleeghuis ontzegt. Een maatregel die ik onmenselijk vind, maar waaraan politiek, inspectie en andere instanties niets doen.

Toch zegt minister Klink, in antwoord op mijn open brief dat de cliëntenrechten verbeterd zullen worden. Hij herkent mijn ‘signaal van onvrede over het verloop van klachtenprocedures in de zorg en de uitkomsten ervan’. Hij deelt mijn mening ‘dat het huidige klachtrecht beter kan’.  In een nieuw wetsvoorstel is een hoofdstuk opgenomen over klachten- en geschillen ter vervanging van de huidige Wet Klachtrecht Clienten Zorgsector (WKCZ). ‘De cliënt moet echt centraal staan in de zorg’.

Ofwel … er komt een geschilleninstantie die een bindend advies kan uitbrengen. Daar schieten we echt wat mee op ...

Beste minister Klink. Op welk (cliënten)recht kan een dochter beroep doen om haar vader te mogen bezoeken. En welk recht heeft het verpleeghuis om familie (gedeeltelijk) de toegang te ontzeggen. Vertel het mij a.u.b.!

Zie ook de website http://www.bejaardenvogelvrij.nl van een dochter die zo'n bezoekbeperking kreeg.

"Mevrouw Citroen en mevrouw Mik schuifelen samen door de gang van het verpleeghuis. Verzorgende Alida komt mevrouw Mik halen om met haar te gaan wandelen. Dat zit in haar pluspakket. Mevrouw Citroen mag niet mee, want ze heeft geen pluspakket"  ...

"Het is nog geen praktijk, maar er is al wel toe besloten: het pluspakket in de zorg voor ouderen .....

Dit schrijft Evelien Tonkens vandaag in de Volkskrant.

Ik kan het artikel alleen aanbevelen. Klik op originele versie, dat leest wat prettiger.

Heeft iemand een idee hoe vaak de AWBZ is gewijzigd de laatste 10 jaar? Ik kan het niet meer bijhouden in ieder geval.

Vandaag stond in de Volkskrant ‘Wijziging AWBZ stille revolutie’.

“Staatssecretaris Bussemaker geeft de mondige burger keuzevrijheid bij langdurige ‘onverzekerbare’ zorg” (NB. AWBZ dekt zorg die niet door de ziektekostenverzekering wordt gedekt, zoals verpleeghuiszorg)

Terwijl de zorg al 13 jaar de kwaliteitswet schendt, denkt Bussemaker dat het goed is dat we meer zeggenschap krijgen.  

“Wie een indicatie krijgt voor langdurige zorg, mag van Bussemaker voortaan kiezen voor een ‘voucher’ ofwel tegoedbon. Die is dan goed voor bijv. een plek … naar eigen keuze …

Ongelooflijk, je mag zelf je eigen slechte zorg kiezen en inkopen. En zelf afspraken gaan maken. Wat een vrijheid! Welke verpleeghuis, waarvan je geen idee hebt of het slechte of goede zorg levert, ga jij kiezen?

De rol van ziektekostenverzekeraars wordt groter. Bussemaker denkt dat zorginstellingen door haar maatregelen klantgerichter zullen gaan werken. Goh, vijf jaar geleden heb ik ook zoiets gehoord. Ik heb van het klantgericht werken niets gemerkt.

Terecht vraagt de Volkskrant zich af of het helpt om de kosten te beheren. Ik wed van niet. Dit lijkt weer zo’n maatregel die gedoemd is te mislukken. Alles omgooien, en weer een doolhof fabriceren, lijkt me het enige wat bereikt zal

worden.

zie ook

´Ik maak me boos om de zorg die al 13 jaar kwaliteitswet schendt´

en hoe groot kan een doofpot worden

‘Zorg schendt al 13 jaar kwaliteitswet’ las ik woensdag in de Volkskrant. 'De zorg slaagt er niet in objectieve kwaliteiteisen vast te stellen. Ziekenhuizen, … verzorgings- en verpleeghuizen overtreden daarmee de wet.' 'Burgers, de inspectie en het ministerie van VWS hebben geen zicht op risico’s die patiënten lopen'

Ik had in 2005 en 2006 heel goed zicht op de risico’s die mijn moeder in het verpleeghuis liep. Maar onze klachten werden afgewezen. Toen mijn moeder door die risico’s was overleden werden onze klachten gedeeltelijk gegrond verklaard. Ongelooflijk.

Nu men eindelijk op de hoogte is van de risico’s zou het inspectie en het ministerie sieren als ze (familie van) verpleeghuisbewoners eindelijk eens serieus zouden gaan nemen. En hun klachten niet meer af doen als ‘incidenten’ of ‘persoonlijke situaties’ die ingrijpen van de inspectie of de politiek niet rechtvaardigen.

‘Klink verwijst naar de internetpagina kiesbeter.nl.’ ‘De rekenkamer vindt die site niet voldoende’ Ook dat weten we al jaren. De instellingen leveren namelijk zelf hun gegevens.

Ik kan nog bladzijdes doorschrijven, maar ik heb alles al opgeschreven en wil niet in eindeloze herhalingen vallen.

Het is triest dat een rapport over de Wet kwaliteit zorginstellingen door de Algemene Rekenkamer zaken aan het licht brengt die wij al jaren constateren. Maar naar ons wordt niet geluisterd. Wij zijn maar familie.

En ‘Ombudsman acht klacht over verzorging moeder gegrond’ lees ik in BN de Stem. (zie ook Provinciaalse Zeeuwse Courant)  

Volgens Hans Gericke werd de zorg voor zijn moeder zo slecht dat er sprake was van verwaarlozing.

Zoals altijd is het verhaal van Hans Gericke en zijn zus te lang om te vertellen. Zijn moeder verbleef 12 jaar in het verpleeghuis in Ter Schorre. Veel details in zijn verhaal herken ik.

Wij werden, als familie, een voorbeeld voor een casus lastige familie. De familie Gericke kreeg een bezoekregeling en mochten hun moeder nog maar een uur per dag bezoeken. Het verpleeghuis heeft zelfs geprobeerd hun moeder uit de zorg te zetten, maar kreeg daarvoor niet de vereiste papieren bij elkaar.

Na wat incidenten hebben ze hun moeder naar huis gehaald, waar ze zienderogen opknapt.

Ik wens ze veel sterkte met het verzorgen van hun moeder. En sterkte met hun strijd tegen de instanties.

las ik vanmorgen in de Volkskrant

Dit is niet de eerste keer dat verpleeghuisartsen opstappen 'uit onvrede met de gebrekkige zorg'.

"Artsen van verpleeghuizen krijgen soms van de Nederlandse Vereniging van Verpleeghuisartsen [NVVA] het advies om maar op te stappen omdat de omstandigheden in een tehuis te belabberd zijn. Dat zei voorzitter Roelie Dijkman ... in het televisieprogramma Nova."(Bericht Voeding en Gezondheid in de Media 2005)

Het verpleeghuis laat een aantal sterfgevallen door onafhankelijke verpleeghuisartsen onderzoeken.

Volgens een van de verpleeghuisartsen is het kernprobleem "dat in Nederland goede zorg niet gegarandeerd is, met als gevolg onnodig lijden van patienten en mogelijk sterfgevallen". Een uitspraak waar ik het alleen maar mee eens kan zijn.

Net als bij het verpleeghuis van mijn moeder, weet de inspectie al langere tijd van de problemen in het verpleeghuis. Maar, zegt de inspectie, "de leiding heeft steeds de wil te laten zien de zaken te verbeteren".
Ik zou bijna willen zeggen "dat moest ik op mijn werk eens proberen, zo weg te komen".

De inspectie had liever gehad "dat de verpleeghuisartsen naar de Inspectie waren gestapt in plaats van naar de pers". Maar de verpleeghuisartsen zeggen dat ze dat vorig jaar juli al gedaan hebben.

Tja, de geschiedenis herhaalt zich keer op keer.

Zie ook artikel Trouw en ook deze

(www.webpag.nl)

Geachte minister Klink,

Kortgeleden las ik een bericht over een ‘nieuwe website voor cliëntenrechten', opgezet door KiesBeter.nl, de Consumentenbond, Het Juridisch Steunpunt, ConsumentendeZorg.nl en Zorgbelang. Zij willen u adviseren over een nieuwe wet over Patiëntenrechten.

Omdat ik me de laatste jaren noodgedwongen heb moeten verdiepen in cliëntenrechten, wil ik, bij uitzondering, persoonlijk reageren en u iets onder de aandacht brengen.

Mijn moeder was van 2004 tot 2007, vanwege een beroerte, opgenomen in een verpleeghuis. Naar aanleiding daarvan heb ik alles gelezen, wat los en vast zit, over CVA, verpleeghuizen en cliëntenrechten. Cliëntenrechten lijken zo simpel, overal kun je (op internet) vinden wat onze rechten zijn, maar ons recht ook krijgen in het verpleeghuis is me NIET gelukt.

Recht op basiszorg, recht om naar toilet geholpen te worden, recht op insmeren tegen jeuk? Bestaan deze rechten? Ik heb ze niet kunnen vinden of krijgen voor mijn moeder.

Recht op informatie, recht op andere arts, toestemmingsvereiste, heb ik wel kunnen vinden. Onze klacht dat de verpleeghuisarts ons niet informeerde, medicatie veranderde terwijl wij bezwaar maakten werd afgewezen. Een andere arts toegewezen krijgen was niet aan de orde, volgens het verpleeghuis, omdat in het contact dat de arts met mijn moeder had geen verstoring was. Dat ik, als vertegenwoordiger van mijn moeder geen vertrouwen in haar had, was niet belangrijk. Uit alles blijkt dat de arts vervolgens een verstoring wilde in de verhouding dochters-moeder. Het is haar niet gelukt, omdat mijn moeder de gedenkwaardige woorden 'ik sta in alles achter mijn dochters' sprak. Maar onze klacht erover werd afgewezen. 

De klachtencommissie was zo vriendelijk onze klachten, dat de verpleeghuisarts niet conform de wet WGBO handelde, te herformuleren en zijn uitspraak op die herformulering te baseren. Gemakshalve was daar het woord ‘informatie' uit weggelaten.

Ik kan nog heel lang doorgaan, maar ik zal hier ophouden. U heeft wel iets anders te doen. Ik stuur ik u mijn boek ‘VerpleeghuisErvaringen' in de hoop dat u tijd zult vinden om dit te lezen. Mijn boek gaat over onrecht in het verpleeghuis, ondanks alle cliëntenrechten.

Met vriendelijke groet, Demio

(www.webpag.nl/verpleeghuizenindemedia.html )

In 2007 diende ik een klacht in tegen het verpleeghuis van mijn moeder. Op een aantal punten werden mijn klachten gegrond verklaard.

Het is gebruikelijk dat het verpleeghuis in zijn jaarverslag meldt hoeveel klachten er zijn geweest en wat het resultaat van de klachten was. Aantal en aard van de klachten hoort te worden vermeld, en de strekking van de oordelen en aanbevelingen van de klachtencommissie ook.

Ik lees het jaarverslag van 2007. In verpleeghuis Tranendal is er een aantal klachten ingediend, waarvan er één intern niet naar tevredenheid kon worden afgehandeld. Deze is door de regionale klachtencommissie in behandeling genomen.

Omdat ik dat wel heel vreemd vond heb ik het verpleeghuis aangeschreven.
Vandaag kreeg ik een nette brief van de nieuwe directeur. Ze geeft me gelijk. Er had bij moeten worden vermeld dat een deel van de klachten gegrond is verklaard. Maar dan komt het. Echter, het jaardocument is inmiddels gedeponeerd en kan derhalve niet meer worden aangepast.

Het is fijn om gelijk te krijgen, alleen je hebt er niets aan.

(www.webpag.nl/vervolg.html)

"Gebruikt u zorg? Dan zijn er regels die u beschermen. Dat zijn uw rechten. Veel mensen weten niet dat ze rechten hebben als ze zorg gebruiken. Toch is het belangrijk om hier iets van af te weten. Zo kunt u vervelende situaties voorkomen. Het helpt u ook om de juiste zorg te krijgen"
Zo begint de nieuwe website voor cliëntenrechten, opgezet door kiesBeter.nl, de Consumentenbond, Het Juridisch Steunpunt, ConsumentendeZorg.nl en Zorgbelang.

En ja hoor, ik had alle vragen goed. Ik weet dus wel iets van cliëntenrechten, dat moet duidelijk zijn. Mijn hele boek gaat over cliëntenrechten. Al mijn klachten gingen over cliëntenrechten. Ik heb alle wetten over cliëntenrechten, alle brochures over cliëntenrechten, alle artikelen over cliëntenrechten gelezen.

Het zal duidelijk zijn, ik word boos om zoveel simpelheid. Ondanks alle voorlichting heb ik het niet voor elkaar gekregen om mijn recht, namelijk recht op informatie en toestemming voor behandeling, ook te krijgen. Sterker, de klachtencommissie schreef dat we recht op informatie hadden, maar desalniettemin werd onze klacht over het gebrek aan informatie van de verpleeghuisarts afgewezen.
Tja, hoe verzin je het. Geen idee.

NB. Campagne voor rechten in de zorg wordt afgetrapt

'Regels vormen een doolhof voor de mantelzorger' lees ik vanmorgen in de Volkskrant.
Het artikel begint met 'Ouderen, chronisch zieken en hun mantelzorgers raken nog steeds de weg kwijt in het zorgaanbod.'

'Patiënten en mensen die voor hen willen zorgen verdwalen tussen instellingen zoals het gemeentelijk WMO-loket en het indicatieorgaan CIZ.' 'Volgens de landelijke vereniging voor mantelzorgers Mezzo is het 'ronduit een crime' om je weg te vinden in voorzieningenland.' 'Elke gemeente en elk zorgkantoor maakt zijn eigen regels en er is zoveel onderling wantrouwen dat steeds nieuwe controleschakels worden ingebouwd.'

Mantelzorger Nico Bartels: 'Het probleem van de zogenoemde vraaggestuurde zorg is dat je er zo moeilijk om kan vragen als je het aanbod niet kent'.

Op 30 oktober 2006 schreef ik: "Slechts één ding lijkt mij zeker: de Wmo schept een hoop werkgelegenheid voor hulpverleners, beleidsmakers, managers, onderzoekers en ambtenaren bij de Gemeenten."
Helaas blijkt dat waarheid geworden.


zie ook
wmo
de mantelzorger in beeld
wmo startpagina
www.webpag.nl/archief/mantelzorg.html