Van de week was ik in de bibliotheek.
Daar zag ik een stelling met boeken, waarboven de aanwijzing: BOOKCROSSING.
Nou heb ik daar nog nooit van gehoord. En ik ben een nieuwsgierig mens. Dus ik steven er op af en wat blijkt: er liggen allemaal gratis boeken.
Een boekendoorgeefsysteem: als je een boek uit hebt en je hoeft het niet zo nodig meer in je boekenkast, dan kun je het ergens achterlaten.
In de trein, op een terrasje (als het niet regent), in de bus, in een restaurantje, in de bieb en zelfs op de schoot van een beeld in het Vondelpark. Anywhere...



Ik heb een boek meegenomen (Een vleugje blauw van Anne Cuneo, waarover later) en eenmaal thuis ben ik gaan kijken bij www.bookcrossing.com
Voor de iets gemakkelijker,  Nederlands versie klik je op:

NL

Het blijkt een wereldwijd systeem te zijn. Je kunt je opgeven, of eigenlijk je boek en kijken of je kunt volgen waar het zich bevindt. Je dient er dan wel een soort van te downloaden sticker op te plakken, waarop je een nummer zet. En dan kijken, wat de reis van je boek is. Als iemand tenminste niet zo hebberig is en het tóch in de boekenkast zet.
Aardig systeem, niet?
Ik ga het doen. Ben er al mee begonnen: vanmorgen heb ik een boek achtergelaten op een dikke paal. Heren van de Thee van Hella Haasse.
Maar.... vanmiddag lag het er nog.
Nog niet iedereen snapt het, denk ik...






Nou even over het boekje, dat ik mee heb genomen. Ik loop het binnenplein van de bibliotheek over, draai het boekje om en lees, dat Anne Cuneo al schrijvend het feit verwerkt, dat ze borstkanker heeft. "Op aangrijpende wijze vertelt ze over het verloop van haar ziekte en over de ontwikkeling die ze daar zelf doormaakt."

Anne Cuneo


Krijg nou wat...
Zou toeval dan inderdaad niet bestaan? Ik had het écht niet gezien en heb het eigenlijk alleen maar gepakt, omdat het zo'n lekker dun, handzaam boekje is.
Ik heb het al uit. En het is een ontroerend mooi boekje.

Dit is iets wat me onder andere aangreep:


Jean Rostand verklaarde:

"Als het geld dat gebruikt wordt om oorlog te voeren, besteed zou worden aan onderzoek, zouden alle "ongeneeslijke" ziekten allang overwonnen zijn. Ik weet zeker dat het waar is.

Zo, steek die maar in je zak. En ook, gezien het feit dat 1 op de 2 mensen kanker krijgt, dat je nooit mag zeggen, dat het je eigen schuld is dat je kanker hebt. Laten ze oprotten met het aanpraten van schuldgevoelens.

Mooi niet. Laat je niks aanpraten...

Lieve lezers,

ik ben al tijden aan het klooien.
Het lukt me niet om een link aan te leggen (zeg je dat zo?) in mijn tekst.
Richts in de infobalk is geen enkel probleem,
maar in de tekst hier wil het niet lukken.

Ik wil een link aanmaken naar: Thich Nhat Hanh

Dit is wat ik heb gedaan:

Thich Nhat Hanh

Nu lijkt het alsof die link er staat, maar mooi niet.

Of misschien ook wel.
Eerst even kijken.

Nee.... niet gelukt.....

Tot zo...


-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
5 minuten later....

Nee,niet gelukt, server niet gevonden.

ik kopieer de tekst, die beneden in de aanwijzingen staat. Dan verander ik hde URL van volkskrantblog in de Url van Thich Nhat Nanh en de woorden Link aanleggen die verander ik in: de naam van Thich Nhat Nanh.
Dat moet toch voldoende zijn.
Ik snap niet waarom het niet lukt.

Kan iemand mij daarbij helpen?

Yes please......

Alvast bedankt....

Link aanleggen


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

11:34.
Ik ga het weer proberen met de aanwijzingen van mijn collega's.
WWW niet vergeten, kommaatjes niet vergeten,....

daar gaat -ie dan:


(aanwijzing van de MUZE:
vul in de tekst in: de titel zoals je hebt gedaan
ga dan met de cursor er vlak voor staan, druk op linker muisknop en ga er over heen tekst wordt dan blauw, ga op blauwe gedeelte staan met de cursor en klik rechter muis knop er verschijnt dan een menuutje, klik hier op Hyperlink maken en vul daar het volledige adres in van de site die je wilt laten zien dan op oke en klaar is ie)

Thich Nhat Hanh


effe checke.....


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

GELUKT!!!!
MUZE BEDANKT.....
DIT WAS DE OPLOSSING!

Ik heb nog nooit zo'n lelijke bijdrage gemaakt, maar ook nog nooit zo'n effectieve!
Ik ben in een jubelstemming.
De champagne gaat open.
Een harinkje erbij.

nog een keer proberen: Thich Nhat Hanh

Hahaha, jaaaa weer gelukt.

YOU MADE MY DAY!

Dikke kus van Hetty.....

ALS KADOOTJE EEN HEEL LIEF LIEDJE:

I'LL SEE YOU IN MY DREAMS VAN JOE BROWN.....

hier is een leuke link:

Mark Gungor

('Lieve To met deze deel ik je mede je kaart ontvangen te hebben. Nu schat je had er meer op gezet dan ik op de eerste. He dat vind ik heel aardig van je schat. Hoe vind je deze kaart lieve ze is prachtig he schat zaten we maar zoo he. Zou je het bevallen To daar word je zo raar van he maar schat het zal wel komen he. Nu To je schrijf toch van week nog eens he. Anders krijg je zaterdag op je begrijpt me wel he. Nu schat ik ben erg verkouden To dat is erg plezierig he. Maar ik hoop dat het zaterdag over is. Want dat is vervelend. Nu To dan maar gehoop op zaterdag. Tot ik je weer zie want ik verlang iedere seconde naar jou lieveling. Het gaat je verder goed schat en vele groeten van je liefhebbende. Schoonmeisje,engel schat ik bemin je. Tot ziens, Arie . Dag schat.')

KLAAR IS KEES ... SEEK SI RAALK !

Onze diepste angst is niet dat wij te kort schieten, onze diepste angst is dat wij buitengewoon krachtig zijn.
Het is ons licht, niet onze duisternis die ons het meest bang maakt.
Als wij ons eigen licht laten schitteren, geven wij alle mensen om ons heen onbewust toestemming om net zo sprankelend te zijn.

Waar veel mensen zich dood ergeren, ben ik juist in mijn sas.

Ik houd van de dynamiek van bouwen.
Overal waar gebouwd wordt sta ik te kijken: naar sloop, naar bouw, naar opbouw.
Naar machines en de mensen die de machines bedienen.
Jarenlang reed ik naar mijn werk in Hoofddorp. En jarenlang is er gesleuteld aan de weg waar ik op reed.
Nooit heb ik me verveeld of geërgerd.
Ik heb er altijd mijn ogen uitgekeken.
Als het af was vond ik dat natuurlijk wel fijn, maar als er weer gewerkt werd had ik het best naar mijn zin.

In Haarlem is er in op allerlei punten werk aan de winkel.
De gebouwen aan de Raaks zijn gesloopt. Dat vond ik overigens destijds heel erg, want het waren prachtige gebouwen met schitterende ornamenten. Hoe haal je het in je hoofd? Maar ja, de sloopkogel was nog niet uit het vet gehaald of ik stond er al weer bij te kijken.
Dit is een projekt van jaren en ik kom er iedere dag even kijken. Wat er komt??? Dat weet ik niet eens precies: iets voor het stadhuis, een casino, een bioscoop, woningen, winkels…

De Gedempte Oude Gracht, ook in Haarlem, is helemaal opnieuw opgebouwd. Zo langzamerhand zie je een schitterende straat verrijzen, met mooie nieuwe bomen, een lekker fietspad, terrasjes. In de winkels komen nieuwe eigenaren, die waarschijnlijk inzien, dat het een superstraat gaat worden: een nieuwe bloemist op de hoek, een nieuwe groentezaak, een nieuwe juwelier. (Kon mijn vader dat nog maar meemaken! Als diamantslijper was hij heel erg geïnteresseerd in kleine juwelierszaakjes...)
De weg wordt eenrichtingverkeer, waardoor er aan de kant van V&D een enorm terras gebouwd wordt. Als ze dat nou eerst “even” afmaken kan ik daar onder het genot van een lekkere
cappuccino al de werkzaamheden bestuderen.

Het enige waar ik niet van houd is bouwen en verbouwen in mijn eigen huis. Die bende, dat stof…
Dat houd ik graag buiten de deur!

(foto's: Hetty Aandagt)

Vandaag heb ik (op het strand) mijn boek uit gelezen: Carpe Diem van Saul Bellow. Toen ik eraan begon, dacht ik: dat zou wel eens een opwekkend boek kunnen zijn.

Nou nee dus, wat een deprimerend boek. De hoofdpersoon gaat het zo slecht en elke dag slechter, echt… ik werd er niet vrolijk van. Maar gelukkig ook niet gedeprimeerd.
Maar ja, zo’n boek wil ik toch uitlezen, want Saul Bellow (1915-2005) is toch niet één van de minste schrijvers. Nobelprijs in 1976… Pullitzer Prijs…

En toen werd ik beloond met een paar prachtige alinea’s.
Wilhelm, de hoofdpersoon, ontmoet Dr. Tamkin, waarmee hij op de beurs in zee gaat. Een wonderlijke man.

Hier is een gedeelte van wat deze Tamkin tegen Wilhelm zegt:

“Ik zoek maar naar geestelijke genoegdoening. Mensen in het hier-en-nu brengen. Het werkelijke bestaan. Dat is het ogenblik van nu.
Het verleden is niet goed voor ons. De toekomst zit vol onzekerheden. Alleen de tegenwoordige tijd is werkelijk – het hier-en-nu. Pluk de dag.”

( ……)

“De natuur kent maar één ding, en dat is het heden. Het heden, heden, eeuwige heden, als een enorme reuzengolf – kolossaal, bruisend en prachtig, vol leven en dood, naar de hemel reikend, rechtop in de zee. Je moet meegaan met het huidige, het Hier-en-Nu, de glorie. “

( …… )

“Je moet een onderwerp kiezen dat in het heden is, in het onmiddellijke ogenblik van nu,” zei Tamkin. “En zeg tot jezelf hier-en-nu, hier-en-nu, hier-en-nu. “Waar ben ik?’’ “Hier.” “Welk tijdstip is het?” “Nu.” Neem een object of een mens. “Hier en nu zie ik een mens. ” “Hier en nu zie ik een man.” ”Hier en nu zie ik een man op een stoel zitten.” Neem mij bijvoorbeeld. Laat je geest niet afdwalen. “Hier en nu zie ik een man in een bruin kostuum. Hier en nu zie ik een corduroy overhemd.” Je moet je aandacht beperken tot één onderwerp per keer, en je verbeelding niet op hol laten slaan. Wees in de tegenwoordige tijd. Grijp het uur, het moment, het ogenblik.

( ……)

“Hier en nu zie ik een knoop. Hier en nu zie ik de draad waarmee de knoop is vastgehecht. Hier en nu zie ik de groene draad.”

Centimeter voor centimeter beschouwt hij zichzelf om Wilhelm te tonen hoe kalm hij hiervan zou worden.

Wilhelm echter kan de filosofie van Tamkin niet vatten en glijdt steeds dieper weg in ellende en narigheid.

Ik schrijf dit, omdat de filosofie van Tamkin mij wel degelijk pakt.
Gistermiddag nog heb ik het gebruikt. Ik was moe en voelde me gespannen en liep rond in het Wereldmuseum in Rotterdam.
Ik ben gaan zitten…
“Waar ben ik?” “In de expositieruimte van het Wereldmuseum.” “Welk tijdstip is het?” “Nu, dinsdag 1 juli 2008.”
Ik liet het even bezinken... en bijna over was het…

Zo simpel zou het kunnen zijn. Het staat nu voorop mijn agenda:

Om me eraan te helpen herinneren. Soms werkt het namelijk…

En als je denkt: dat lukt me niet... dan heeft het misschien zin om de loopmeditatie van

Thich Nhat Hanh



ik adem in en kom tot rust
ik adem uit en glimlach
thuisgekomen in het nu
wordt dit moment een wonder

Thich Nhat Hanh

Jelle is al 16 jaar mijn verloofde.
Ooit gaan we de geschiedenis in als het langst-verloofde paar ter wereld.
Ik heb zin om iets over hem op te schrijven. Niet teveel, heeft hij gezegd…
Jelle heet voluit: Jelle Droeviger.
Hij is alleen nooit droevig.
Zijn naam is ook geen antwoord op mijn vorige bijdrage.
Zo van: ik ben droef en jij bent droeviger.
Nee… Jelle’s achternaam is: Droeviger.
Het is een oude Terschellingse achternaam (gebruikt in Sil de Strandjutter), die ruikt naar cranberries en beerenburg, naar zee en wind. Toch is Jelle geen ruwe zeebonk, maar een hele fijne, gevoelige en zachtaardige man.
Misschien komt dat, omdat hij een Spaanse moeder had, want hij is een mix van een nuchtere Noord-Nederlandse journalist en een vurige Andalusische filosoof.

Hij houdt van eilanden, getijden en storm, maar beklimt ook graag bergen en houdt van de stilte op grote hoogte.

De meeste foto’s, die in mijn VKblog staan, zijn van zijn hand. Hij is namelijk fotograaf, hoewel hij afgestudeerd letterkundige is.

Dit is een gedicht van zijn hand:

geschrokken
keek ze op uit haar boek

wat was het stil

maar er was niets bijzonders
iedereen was
alleen maar

gelukkig

Jelle Droeviger


Omdat hij zo bescheiden is "mag" ik niet meerover hem schrijven, maar ik wilde dit toch even kwijt.
Je mag zo'n grote liefde af en toe toch best wel eens in het zonnetje zetten?
Er is nog veel meer over hem te schrijven, maar ik hou me aan mijn woord.




(foto: Hetty Aandagt)

Deze bijdrage bestaat uit het voorwoordje van Bert Schierbeek, dat hij in zijn prachtige gedichtbundel "De deur" voor zijn overleden vrouw Margreetje heeft geschreven.
Zo’n klein iets, daar houd ik van.

(Zen)

Vanmiddag naar Edith geweest.

Ze heeft een bijna sadistisch genoegen in het verwijderen van mee-eters en andere vreemde ongerechtigheden op mijn huid, maar daar staat dan gelukkig wel een massage tegenover, waarvan ik helemaal in de wolken geraak.
Sinds mijn burnout van een aantal jaren geleden ben ik mezelf gaan verwennen met warmte.
Warm water. Warme handen. Warme lucht.
En toen, vorig jaar, door de operaties en daarna de bestralingen ben ik nog meer veranderd en ben er nog meer van gaan houden. Ik ben een beetje een warmtejunk. En ik bedoel daar niet eens mee, dat ik naar een warm land wil reizen, want het liefste ga ik naar het winderige Schotland.
Nee, ik doel op menselijke warmte. Ik houd ervan om aangeraakt te worden, laat ik het maar toegeven. Ik houd heel erg van warmte. Dus een dag naar de sauna is voor mij net zoveel waard als een week vakantie! Of gescrubd te worden in de hammam… heerlijk.
De kapper, die met stevige hand mijn hoofdhuid masseert…
Een Shiatsu-massage door vriendin Gerda. Niet van dat zachte ge-aai, waar je niets van voelt, maar als het enigszins kan een klein beetje hardhandig.

(foto's: Jelle Droeviger)

Mijn verjaardag van afgelopen 12 mei vier ik op het koor.
Samen met Marijke heb ik voor ieder koorlid een gebakje gekocht. 40 gebakjes dus. Marijke heeft er nog een schaal met druiven naast gelegd voor degenen, die niet snoepen. Ik heb een mooie kaart op de vleugel gelegd, waarop mijn verjaardagswens: van Bach “Kommt, Seelen, diesen Tag”, en in mijn verhaaltje erbij schrijf ik, dat ik op mijn verjaardag in de bergen in de moestuin aan het rommelen was en dat er ineens een hertje voor mijn neus stond, dat mij aankeek en even later met grote sprongen het bos inrende. En dat de zon scheen en het heel stil was en dat ik toen zo ontroerd was, dat ik daarna de hele dag dat lied van Bach in mijn hoofd had. Nu zingen mijn koorvriendinnen dit voor mij. Ik ben weer ontroerd, maar kan het wel helemaal meezingen, zonder brok in de keel. Marijke heeft een mooie kaart van een schilderij van het naakte onderlichaam van een vrouw. Heel estetisch ligt ze erbij. Iedereen ligt in een deuk vanwege het onverwachte van de afbeelding.
Na afloop van de repetitie gaat een groepje op de Botermarkt nog koffie drinken. We zitten buiten en ik heb een gesprek over hoe je je leven invult en over hoe blij ik er mee ben... Viva la Vida!
Rita, uit Australië, die vanochtend onze gast was, vertelt hoe mooi ze onze vertolking van de Song of Survival vond. Ik zat recht tegenover haar en zag inderdaad tranen over haar wangen biggelen. Het is dan ook zo prachtig.
De Prelude van Chopin…
Het Largo van Dvorak…
Wat moet dat een steun geweest zijn voor die vrouwen in de jappenkampen om dit met elkaar te kunnen zingen. Ik kan de film Paradise Road absoluut niet met droge ogen bekijken. Ik voel zo intens mee met het lijden van die gevangen vrouwen en die prachtige rol van Glenn Close als dirigent van het stemmenorkest… Je ziet, dat Leny haar gecoacht heeft aan al haar bewegingen…

Je kunt rechts op mijn infobalk bij Vrouwenkoor Malle Babbe klikken op geluidsfragmenten en heel even luisteren, als je wilt.
Het bovenste fragment, dat is die Prelude van Chopin, waar ik het al eerder over had. Ik ben een van de allerlaagste stemmen. Maar als je zin hebt, klik dan ook nog even op het Andante van Tsjaikovsky. Dan heb je helemaal een mooi idee van het stemmenorkest.

Op de foto zie je mij helemaal links staan:
Het is een van de fijnste ochtenden in de week, door het zingen met mijn koor.

Salut!  (foto: Jelle Droeviger)

Mijn moeder zong een heel lief slaapliedje voor ons als het bedtijd was.
We lagen dan stil naar haar te luisteren. Hanne schommelde met haar dikke lijfje heen en weer, maar Morrie en ik lagen echt heel stil en vol betovering naar haar te luisteren.
Ik ben in de gelukkige herinnering van dat lied, ook omdat ik het zelf voor mijn eigen kleine Tamar heb gezongen. Anders kon ze niet slapen.

Het is een simpele tekst over een kacheltje dat heerlijk brandt en het huis is lekker warm.
De Rebbe leert de kleine kinderen het alfabet.

Hier is de tekst van het liedje:

Oifn Pripetshik
Oyfn pripetchik brent a fayerl,
un in shtub is heys.
Un der rebbe lernt kleyne kinderlakh
dem alef-beyz.

Zet zhe kinderlakh,
gedenkt zhe, tayere, vos ir lernt do.
Zogt zhe nokh a mol un take nokh a mol:
"Komets-alef: o!"

Ik voel zoveel warmte rond mijn hart, als ik het zing en als ik het hoor.
Als je het ook wilt horen luister dan eens naar deze mooie vertolking van:

Ester Ofarim




Dit is de een soort van vertaling van het liedje, zoals Frank Groothoff het ooit zong in Het Klokhuis:

In de kleine sjoel staat een kacheltje
En 't brandt heel goed
En de rebbe leert lieve kindertjes
Hoe je schrijven moet

't Is Hebreeuws nog wel dus heel moeilijk hoor
Het moet keurig net
Heb je 't mooi gedaan
dan wordt een vlaggetje
in je schrift gezet

En de rebbe zegt lieve kindertjes
Kennis is geen macht
Maar kan toch nog wel een lichtje zijn
In stikdonk're nacht

Lieve kindertjes wat een lijdensweg
Ga je tegemoet
Daarom steek ik vast een klein lichtje aan
Dat 't altijd doet


Luister er maar even naar, het is echt een lief liedje, zoals Frank dat zingt, ook al is het filmpje van een slechte kwaliteit.


Salut! (en shalom!)