Een ware tsunami van stemmen lijkt HNS' L. van Gaal alsnog de felbegeerde positie van Dichter des Vaderlands te brengen. Een oproep op internet en in onze rubriek bracht duizenden liefhebbers van de poëzie ertoe hun stem uit te brengen op L. van Gaal als DideVa (stemmen met motivatie tellen dubbel).
 
Ook L. van Gaals grote concurrent, de zeer getalenteerde Tsead Bruinja die lang voorop lag in de polls, mailde zeer in zijn nopjes te zijn met Van Gaals kandidaatstelling. 'Eindelijk een serieuze concurrent', aldus Tsead. Ter ere van L. van Gaals late entree in de race, droeg Bruinja in de vermaarde Groningse boekhandel Athena zijn gedicht 'We zijn begonnen' voor.


L. van Gaal ('Een knap gedicht van Tsead, maar nog wel even het rijmwoordenboek erbij') stelt de sportieve geste van Bruinja zeer op prijs, en heeft aangekondigd Bruinja na zijn verkiezing te zullen aanstellen als Hulpdichter des Vaderlands. 'Zeg maar assistent-coach. Ik heb natuurlijk geen tijd om over elke scheet een gedicht te maken. Bruinja rijmt ook schitterend op bacardi-cola trouwens.' 


Een selectie uit de steunbetuigingen:


1 stem voor de heer l. van gaal als dichter des vaderlands! 
Miranda Schoutsen

Van harte breng ik mijn stem uit op L. van Gaal als dichter des vaderlands, een uitverkiezing die hem overigens niet kan ontgaan, want dichtte hij niet onlangs in de van hem bekende sublieme stijl: Ik ben L. van Gaal Ik ga met de titel aan de haal
Joep Houterman

Vaderlandse poëzie Voortaan met een cola-bacardi! 
Jan Gerbers

hierbij alweer een stem/ voor de trainende dichter/, ja hem/ ook ik gun van Gaal/ naast de Schaal/ deze prijs/ en natuurlijk zijn cola-bacardi; met ijs!
P. Brokx

Ook mijn stem krijgtie/ Zodat we straks met z'n allen kunnen proosten met een Cola-Bacardi!
Daan Nuijens

Hierbij breek ik voor Van Gaal een lans/ De enige ware Dichter des vaderlands
Fons Kemper

Natuurlijk blaast L. van Gaal alle concurrentie weg. Hij IS immers al de de dichter des Vaderlands, daar hoeven we geen pennen voor uit te delen ... Wel even stemmen dus. Leve HNS! Leve L. van Gaal!
Ellis Buis

Ik stem op : L. van Gaal De koning der dichters
Joop Spaans 

Dit land verdient L. van Gaal als Dichter des Vaderlands!!!!
Jan Klein

Ik stem op Louis van Gaal als dichter des vaderlands!
Dimitri Reinderman

Ik stem op L. van Gaal, want hij is de beste van allemaal!
Wilma van der Heijden

Beste directie, Goed initiatief om te kunnen stemmen op Louis van Gaal. Het is natuurlijk belachelijk dat hij niet op de longlist en dus ook niet op de shortlist van de verkiezingen Dichter des Vaderlands staat. Misschien kan de HNS-directie hier op de valreep nog iets aan doen. Succes. Hierbij stem ik dus officieel voor Louis van Gaal als Dichter des Vaderlands.
Marjolein Weima 

Terwijl op de achtergrond op Radio 1 Mieke van der Wei met een sidekick aan het bakkeleien is met ene Pieter Steinz over wie de verse Dichter des Vaderlands moet worden, breng ik hierbij mijn stem (plus die van mijn jongste zoon Erik) uit op de enige kandidaat die ons inziens deze titel mag (en kán) dragen: de onvolprezen, onnavolgbare, virtuoze en telkenmale weer ontroerende L. van Gaal. Frappant dat Zijn naam niet ter sprake komt tijdens het gekissebis op de radio, wel die van Ramsey, Hagar en Joke. Blijkt alweer hoezeer tunnelvisie de 'kenners' uit het literaire wereldje en Hilversum in hun greep hebben. Troost biedt te vernemen dat een andere grootheid uit de dichterswereld, Rutger Kopland, er van afgezien heeft om de handschoen op te nemen tegen L. van Gaal. Bravo, Kopland kent zijn plaats! L. van Gaal is de Man die de poëzie weer dichter bij de gewone mensen in ons Vaderland heeft gebracht, juist ook omdat alles bij Hem rijmt, en dus goed te volgen is. L. van Gaal beoefent de dichtkunst op een wijze die mij iedere keer weer - hoe zal ik het zeggen - 'piel de pollo' bezorgt. (Ik hoop dat de Meester mij deze aan JC ontleende term vergeeft.) Bijna elke zaterdagochtend is het feest wanneer ik de Volkskrant uit de bus heb gehaald, en ik op de eerste pagina die ik opsla een poëem van de Maestro aantreft. Bijna, omdat niet elke week uw rubriek gesierd wordt met Zijn bijdrage. Ik hoop dat 'L.' - zoals we hem thuis al noemen - erin slaagt om daar verandering in te brengen en ons wekelijks kan vervoeren met een gedicht, hoewel ik begrijp dat met de kampioensGaal in het verschiet de druk op Hem groot wordt. We wensen Hem sterkte, succes en wijsheid.
Peter (en Erik) van Deutekom. 
ps.  De verkiezingsslogan 'Poëzie rijmt op cola-Bacardi' vind ik ijzersterk, hoewel ik me ook iets kan voorstellen bij: "Samen met Obama aan de Bacardi-cola". Hierin komt de 'winning mood' nog sterker tot uiting, vindt u ook niet? 

Graag geven wij gehoor aan uw verzoek onze stem voor de Dichter des Vaderlands op Louis van Gaal uit te brengen. Poezie rijmt trouwens ook op Ari en el Hamdaoui! 
Kristian Kaspersen, Esther van Eijk en Simon Frederik Kaspersen
 
Bij herlezing van mijn stemmotivatie stuitte ik op een paar ernstige taalfouten. Zo moet de zin waarin de tunnelvisie van de zgn, kenners aan de kaak wordt gesteld, in enkelvoud: 'in haar greep heeft' dus. Even verderop beschrijf ik mijn vreugde wanneer ik weer een sublieme bijdrage van de Grote Dichter 'aantreft', uiteraard moet dat zijn 'aantref". Ik wil niet dat u de indruk krijgt dat hier een analfabete randdebiel zijn stem heeft uitgebracht. Ik ben misschien een wel even grote taalpurist als Maestro L. van Gaal zelve. 
Peter (en Erik) van Deutekom.

Namens de directie van het illustere genootschap 'De Wereld der Dode Dichters' , beter bekend onder de welluidende afkorting 'DWDDD', wil ik u hierbij vijf stemmen aanbieden op de onvolprezen L. van Gaal. Ik geef u hierbij tevens een motivatie, zodat de stemmen dubbel tellen, waarmee het aantal stemmen op L. van Gaal in één klap op 10 komt. Motivatie: iemand die 'poëzie' op ' cola-bacardi' kan laten rijmen, is niets minder dan geniaal en is daarom de enige geschikte kandidaat voor de positie van Dichter des Vaderlands. U dient overigens de teksten over de DDV die te lezen zijn op de populaire website http://www.dwddd.nl/, als niet geschreven te beschouwen. Deze dateren van voor het moment dat wij tot inkeer zijn gekomen. Mocht u nog vragen hebben, neemt u dan gerust contact op. 
Martijn Buis 

Ik stem/ op hem/ ziezo dat staat/ hoe het ook gaat/ mijn stem heeft hij/ er nu toch bij.
HV te Z 

Lijkt me niet meer dan logisch dat Louis de nieuwe Dideva wordt.
Harry Zevenbergen


 

De poëziewebsite decontrabas.com meldt dat de dichter L. van Gaal, huisdichter van Het Nieuwste Schavot, zich met onmiddellijke ingang kandidaat stelt voor de functie van Dichter des Vaderlands.  

L. van Gaal hoopt dat door een enorme hoeveelheid stemmen hij de vijf aangewezen kandidaten kan passeren en deze belangwekkende literaire functie kan vervullen. Stemmen op L. van Gaal is vanaf vandaag mogelijk via hns@volkskrant.nl. De HNS-directie zal er voor zorgen dat de stemmen bij de organisatie van de Dichter des Vaderlands terecht zal komen. De stemming eindigt op 27 januari, en op 28 januari wordt de opvolger van Driek van Wissen bekend gemaakt. L. van Gaal vindt dat hij zich duidelijk onderscheidt van de vijf andere kandidaten en sluit daarom niet uit dat hij met overweldigende meerderheid zal worden gekozen. 

Wie niet bekend is met het baanbrekende werk van de dichter treft in het onlangs verschenen Het Nieuwste Schavot Sportboek (uitgeverij de Harmonie) zijn verzamelde werk aan.

L. van Gaal staat in dezelfde literaire traditie als Joost van den Vondel, Brederode en Driek van Wissen. Hij kiest in zijn gedichten voor een treffende rijmvorm, zonder daarbij andere stijlmiddelen uit te sluiten. Voor zijn verkiezingscampagne luidt L. van Gaals slogan: 'Poëzie rijmt op cola-Bacardi.'

Minister Van Middelkoop is een behoorlijke schaatser en zijn collega Verburg loopt marathons. Wat Jan Peter Balkenende goed kan (qua sport dan) is niet bekend en van Wouter Bos weten we het ook niet. Hij kijkt wel graag naar Feyenoord. 
Is er een verband tussen de politicus en zijn sport?
In elk geval is Barack Obama een basketballer.
 

Zaterdag in de krant, maar nu al op de HNS-site. Koen Verhoeven schaatst!

YouTube

Ik zit al dagen op YouTube. Niet om de mooiste doelpunten van Dennis Bergkamp te bekijken, en voor de zoveelste keer vast te stellen dat zijn doelpunt tegen Newcastle in 2002 het mooiste onmogelijke doelpunt aller tijden is. Ik kijk vooral naar die twee filmpjes over schaatsen op Ankeveen in januari 2009. Twee filmpjes van drie minuten houden me nog even bij de twee achter ons gelegen glorieuze, romantische weken op het ijs. Bij de gedachte dat ik weer tien jaar moet wachten, kan ik wel een Ankeveense plas vol huilen. O schaats, O plas, O ijs, O eeuwigheid.
Koen Verhoeven

 

De sympathieke HNS-taaldocente Karin Sitalsinga zegt: Praat maar Fries!



Ter voorbereiding op de Elfstedentocht vast een paar handige Friese zinnen voor noodgevallen. Uw HNS-cursusleidster: Karin Sitalsinga (i.s.m. Koen Verhoeven). Alweer een nuttige HNS-cursus! 

Kunt u mij wellicht uit dit wak helpen?
Kinne jo my faaks ut dit wek helpe?

Het is slecht ijs, ik wacht op de Zamboni:
It is min iis, ik wachtsje op 'e Zamboni.

Ik ben mijn stempelkaart verloren, wat nu?
Ik haw myn stimpelkaart ferlern, wat no?

Op televisie leek het tamelijk gemakkelijk.
It like aardich ienfâldich op televyzje.

Ik ben tegen een kistwerk opgeknald.
Ik bin tsjin in kistwurk oanknald.

Ik heb onder bedreiging mijn schaatsen moeten afstaan.
Ik haw under bedriging myn redens fuortjaan moatten.

Bent u rayonhoofd?
Binne jo rayonhaad?

Ik ben verliefd op je vanwege je mooie slag.
Ik bin fereale op dy fanwegen dyn kreaze slach.

Ik kan mijn penis niet meer vinden!
Ik kin de lytse Jehannes net mear fine!

Hoe ver is het nog naar Sneek?
Hoe fier is it noch nei Snits?

Hoe ver is het nog naar IJlst?
Hoe fier is it noch nei Drylts?

Hoe ver is het nog naar Sloten?
Hoe fier is it noch nei Sleat?

Zeg, heeft u toevallig doping bij u?
Sis, hawwe jo tafallich doping by jo?

Ik ben nog niet zo in vorm.
Ik bin noch net sa yn foarm.

Ik moet helaas opgeven.
Ik moat spitigernoch opjaan.

Kan ik uw kruisje kopen?
Kin ik jo krúske keapje?

De HNS-signeersessie, onlangs in boekhandel Atheneum in Haarlem, was een stormachtig succes. Het videoduo Bo van Veen en Bram Burger (beiden Club HNS) was aanwezig om er een reportage van te maken. L. van Gaal beweegt! Voor meer werk van Bo en Bram, klik hier.

BRAM'S - HNS Sportboek from Brams on Vimeo.

Een verheugde Violet Verwees van Uitgeverij de Harmonie neemt uit handen van juryvoorzitter Hans-Wolfgang Lipp de oorkonde en een klein geldbedrag in ontvangst. (Foto Herman Verhoeven)





Het eerste HNS Sportboek heeft afgelopen weekeinde een eervolle vermelding gekregen op het jaarlijkse boekenfestival in Baden-Baden.

In de 60-jarige geschiedenis van de BBB (Buchmesse Baden-Baden) kwam het slechts één keer eerder voor dat een Nederlandstalig boek werd genomineerd voor de prestigieuze Gouden Liniaal. Dat was, in 1993, de gedichtenbundel Balletje op de paal van Joost Zwagerman.

Namens de samenstellers van het HNS Sportboek én uitgever De Harmonie nam Violet Verwees de bijbehorende oorkonde en een klein geldbedrag in ontvangst. In de goedgevulde Festhalle van Baden-Baden prees juryvoorzitter Hans-Wolfgang Lipp ‘de originele en uitdagende poging humor te bedrijven in een tijd die wel wat vrolijkheid kan gebruiken.'

In Baden-Baden bleek bovendien dat Het Nieuwste Schavot Sportboek grenzen overschrijdt. Twee gerenommeerde buitenlandse uitgevers, Engelsdorfer Verlag (Duitsland) en het Britse Gopher Publishers, hebben serieuze interesse getoond in de rechten.

In Nederland is het HNS Sportboek enthousiast ontvangen. Een kleine en bescheiden greep uit de recensies:
‘Het Nieuwste Schavot Sportboek bevat het beste van vier jaar HNS, aangevuld met veel hoogst actueel materiaal en allerlei gezellige elementen die de lange avonden doen omvliegen'. (Anton Lippold in Voetbal International.)

‘Een echte aanrader!Ik dacht dat het een sportboek zou zijn, maar het is veel meer dan dat. Het is een unieke verzameling gekkigheid, fleurig en kleurig gepresenteerd en vaak zo grappig dat je er hardop om moet lachen. Maar of Jack van Gelder, Henk Spaan, Louis van Gaal en Johan Derksen er ook zo over denken weet ik eerlijk gezegd niet.' Lezer Harry Ottevanger in een recensie op www.bol.com.
 

‘Ik kan niet wachten tot het boek wordt bezorgd!' Blogger van het jaar 2008 Peter Visser op http://www.petervisser.web-log.nl/

‘Een boek voor jong en oud, voor blank en zwart en voor Drent en geen Drent!' Mark Dijkhuis in de Buinster Gezinsbode
 

Het HNS Sportboek is uitgegeven door De Harmonie en kost 24,90 euro.

De HNS-directie signeerde afgelopen vrijdag 400 exemplaren van het HNS Sportboek, bestemd voor de verkoop via de webwinkel van de Volkskrant. Alle boeken kregen een unieke signering, variërend van 'Leve Vroeger!', tot 'Broer 'Pipo' Jol Forever' of 'Nieuw Buinen leeft!'
Op de foto van links naar rechts: Bert Wagendorp, John Schoorl, de zeer geïnteresseerd lezende Willem Vissers (voetbalverslaggever de Volkskrant) en Paul Onkenhout.
(Foto: Jan van Winsen)

In Nieuw-Buinen begint de bevolking langzaam maar zeker doordrongen te raken van het grote sportverleden. Dit vooral dankzij het pionierswerk van RTV Drenthe, dat veel werk maakt van het HNS Sportboek! Nieuw-Buinen ontwaakt!
Het HNS Sportboek is hier, hier, en hier en hier en hier te bestellen. En hier (in de Volkskrant-webwinkel) zelfs gesigneerd! (zo lang de voorraad strekt). Of bij uw boekhandelaar!

Marco Out, de veelbelovende burgemeester van Borger-Odoorn (tevens HNS'er)

Burgemeester Marco Out van Borger-Odoorn is uitermate blij met de verschijning van het HNS Sportboek. Dat verklaarde hij tegenover RTV Drenthe. Out 'vloog' na verschijning van het boek direct naar de winkel, nadat hij had vernomen dat Nieuw Buinen (onderdeel van zijn gemeente) in het boek een prominente rol speelt. Volgens Out betekent het HNS Sportboek zeer positieve publiciteit voor Nieuw Buinen. Dat is volgens hem inderdaad een echt sportdorp. 'Een geweldig boek', aldus Marco Out, die geldt als een van de talentvolste burgemeesters van Nederland.

In Nieuw-Buinen zelf is verheugd gereageerd op de uitverkiezing tot 'Sportdorp nummer 1' van Nederland, door Het Nieuwste Schavot. Men had hier niet op gerekend. In een zeer informatieve reportage van verslaggever Mark Dijkhuis van RTV Drenthe bleken enkele bewoners van het dorp slecht op de hoogte van de imposante sportgeschiedenis van Nieuw-Buinen.

Zo wisten zij niet dat de betovergrootmoeder van Johan Cruijff er haar jeugd doorbracht in een plaggenhut en dat Erica Terpstra in het (inmiddels verdwenen) zwembad een wereldrecord op de 350 meter schoolslag vestigde. Ook Romario's blote escapades op de Brink bleken alweer te zijn vergeten. De meeste bewoners toonden zich blij en verheugd dat de vergeten sporthistorie door HNS boven water is gehaald.

Klik hier om te luisteren naar de indringende reportage van Mark Dijkhuis en het diepte-interview met burgemeester Out.

Titia Kooistra uit Hooghalen had voor haar man een gezellig ontbijtje klaargemaakt, maar hij toonde daar weinig belangstelling voor. Hij was namelijk lekker aan het chillen met het HNS Sportboek.
De directie wijst erop dat het lezen van het HNS Sportboek geen risico's met zich meebrengt, en erg ontspannend kan werken. Maar het is wel van belang tijdens het lezen goed te blijven eten en ook aandacht te blijven schenken aan de huisgenoten. (foto: Titia Kooistra)

Filmheld Shrek en tv-presentator Jack van Gelder zijn de winnaars geworden van de verkiezing ‘Dubbelgangers 2008'. De winnaars van de laatste drie edities, de voormalige nieuwslezer Harmen Siezen en de Italiaanse voetbaltrainer Marcello Lippi, eindigden ditmaal verrassend genoeg op de tweede plaats.
 
De volledige Top 50, plus een groot aantal andere Dubbelgangers, is opgenomen in Het Nieuwste Schavot Sportboek dat deze week bij uitgeverij De Harmonie verschijnt. Voor de gelegenheid werkte de organisator van de verkiezing, de Volkskrant-rubriek Het Nieuwste Schavot, samen met de VARA.  In de VARAgids zijn deze week een aantal Dubbelgangers afgedrukt.
 
Het grote nieuws werd door diverse media overgenomen. Vooral De Telegraaf en de Volkskrant pakten op de sites groot uit.

Om in aanmerking te komen voor de HNS Dubbelgangers Top 50, moet een van de kandidaten banden hebben met de sport.Volgens de jury toonden de groene wildeman Shrek en kijkcijferkanon Jack van Gelder (NOS) de meeste gelijkenissen. ‘Zij zijn de Moeder aller Dubbelgangers', aldus het juryrapport.

Siezen en Lippi zakten een plaats en eindigden na drie zeges (2005, 2006 en 2007) als tweede.
De - eveneens verrassende - nummer drie zijn schaakgrootheid Bobby Fischer en een portret dat de legendarische schilder Rembrandt maakte van een ‘oude man', eveneens met een baard. Ook was de jury onder de indruk van de gelijkenissen tussen Johan Derksen (Voetbal International) en Vergeetachtige Jan (Sesamstraat) die op de vierde plaats eindigden.

Twee debutanten, oud-voetballer Jaap Stam en een beeld van het Paaseiland, werden vijfde. De publieksfavorieten Lange Frans en Danny Koevermans kwamen niet verder dan de tiende plaats.

Het Nieuwste Schavot Sportboek kost 24,90 euro en ligt vanaf zaterdag 22 november in de boekwinkels. Omdat we iedereen in staat willen stellen mee te genieten, kan deze onverbiddelijke bestseller binnenkort worden besteld in de webwinkel van de Volkskrant.

Het gewaardeerde HNS-lid Frank Heinen deed onderzoek naar de geschiedenis van het Nederlandse beachvolleybal, en stuitte op de geschiedenis van Bobby Haverkort.
Bedankt Frank! 


Bobby Haverkort als beachvolleybal-analyticus van RTV Noord-Holland.
(foto Herman Verhoeven)


In het midden van de jaren '70 was het Nederlandse beachvolleybal op sterven na dood. In 1974 telde de Nederlandsche Strandvolleybal Federatie (NSF) nog zeventien leden, in 1975 nog maar negen. '

Die neergaande lijn zou ongetwijfeld hebben geresulteerd in een stille dood van deze prachtige sport, ware het niet dat in datzelfde jaar Bobby Haverkort de stoute slippers aantrok en in zijn woonplaats Weesp de eerste plannen maakte voor een grootse herstart van het vaderlandse beachvolleybal, samen met zijn maatje Driekus Honing.

Nog geen jaar later mocht Haverkort, tot die tijd uitbater van eetcafé Bobs Smulboetiek in Muiderberg, zich de eerste volprofessionele beachvolleyballer van de Benelux noemen. In het in december te verschijnen standaardwerk Schelpjes op de bips. De opkomst van strandsporten in Nederland beschrijft beachvolleybalkenner Herman Haverkort (geen familie) hoe Bobby zich de sport in zo'n korte tijd eigen kon maken.

'Hij was een natuurtalent. Niemand kon springen als Bobby. Hij sprong hele dagen. Af en toe zagen de inwoners van Weesp hem door de straten springen. Dat stelde hen gerust; ze wisten dat hun grote held aan het trainen was.'

Bobby Haverkort deed niets anders dan trainen. Zijn geringe lengte (1 meter 73 mét schoenen) noopte hem tot het ontwikkelen van een zeldzame sprongkracht. Op het NK van 1976 introduceerde hij bovendien zijn legendarische Backsmash.

In de halve finale tegen het tot dat moment onklopbaar geachte duo Ferrie ‘De Kloot' Kostermans en Arnoud ‘Kippie' de Bruin, speelde Driekus Honing de ‘set-up' iets achter Bobby. In plaats van een stap achteruit te zetten en de bal over het net te spelen, draaide Bobby om zijn as en mepte de bal - zonder te kijken! - over het net.

Die manoeuvre inspireerde Sport in Beeld-commentator Bob Spaak tot de legendarische zin "Jongens toch, jongens toch, jongens toch. Dit is geen sport, dit is kunst!"

In de jaren die volgden werd Bobby Haverkort met Driekus Honing maar liefst elf keer Nederlands Kampioen. Een internationale carrière bleek niet aan het duo besteed; Honing weigerde zich categorisch buiten de landsgrenzen te begeven. Eenmaal waren de twee genomineerd voor de trofee Sportploeg van het Jaar. Haverkort werd wel negentien keer Weesps Sportman van het Jaar.

Na zijn loopbaan werd Haverkort analyticus bij TV Noord-Holland. Ook had hij enige tijd een column in de stadskrant ‘Het Weesper Mopje'. Zeven jaar geleden kwam hij voor het laatst in het nieuws. In zijn autobiografie Backsmash, een flashback (alleen nog antiquarisch verkrijgbaar) onthulde hij dat er in 1979 een dopingtest van Driekus Honing, die al langer werd verdacht van het gebruik van 'springhaver', door een bevriende controleur was leeggegoten in de Vecht.

Bobby Haverkort woont nog altijd in Weesp met zijn derde vrouw Natasja. Hij houdt nog regelmatig lezingen over zijn carrière en geniet van zijn zeven kleinkinderen.

Uit: HNS van 28 juni 2008. 


De scheidsrechter kijkt op zijn horloge: laatste minuut. Het is tijd om de winnende treffer te scoren! (Foto: archief Herman Verhoeven)

De laatste minuut moet worden afgeschaft. Dat is de mening van drs. Broer 'Pipo' Jol, na onderzoek naar de laatste minuut op het EK. In een geheim rapport aan de UEFA adviseert drs. Jol de laatste minuut te vervangen door de voorlaatste minuut of de extra minuut. 'In het belang van het voetbal moet de laatste minuut verdwijnen.'
 
In Duitsland is woedend op het voorstel van drs. Jol gereageerd. 'Die letzte Minute ist heilig', kopte Bild. 'Drs. Pipo Jol verrüct.' Drs. Jol: 'Geen wonder. Duitsland scoort altijd in de laatste minuut. Maar tegenwoordig zie je steeds meer landen die gokken op de laatste minuut. Scoren in de 57ste minuut vinden coaches te risicovol, omdat de tegenstander dan tijd heeft voor een tegendoelpunt. Je ziet zelfs dat de tendens verschuift naar scoren in de laatste seconde.' De resterende 89 minuten lijden volgens drs. Jol sterk onder de concentratie op de laatste minuut. 'Ploegen doen er 89 minuten niks aan, en dan maken ze in de laatste minuut even de winnende treffer. Dat is dodelijk voor de sport.'
  De kritiek dat met het schrappen van de laatste minuut de voorlaatste minuut de laatste minuut wordt, wijst drs. Jol van de hand. 'Dan heb je altijd nog de extra minuten. Zo blijft de voorlaatste minuut de voorlaatste minuut.' De laatste minuut van de extra minuten wordt volgens drs. Jol ook niet de nieuwe laatste minuut.

'We moeten ophouden met het aangeven van de hoeveelheid extra speeltijd. Zo weet niemand hoe lang er nog gespeeld moet worden en tasten ploegen die in de laatste minuut willen scoren in het duister. Scheidsrechters moeten ook niet schromen gewoon twintig minuten extra te laten spelen. Of bijvoorbeeld na 63 minuten af te blazen. Het hele tijdsbesef in het voetbal moet op de helling.'
  Daarom wil drs. Jol ook alle stadionklokken laten verwijderen en horloges op het veld en op de bank verbieden. 'Elk vermoeden van de laatste minuut moet weg uit het voetbal. De laatste minuut bestaat straks niet meer. Spelers moeten weer denken: snel scoren, want er is geen laatste minuut.'

Onze HNS-huishistoricus Klaas Geers dook andermaal in het Archief van de Vergeten Helden. Hij vond Berendina Wubs, judoka.


Wie: Berendina Wubs Bijnaam: Dikke Bertha Waarom: werd 6 keer landelijk kampioen en won in 1964 Olympisch judogoud.
De rechtgeaarde sportliefhebber kan zich ongetwijfeld het olympisch judogoud van Anton Geesink herinneren. Op 23 oktober 1964 won onze landgenoot tijdens de Spelen in Tokio de finale van de open klasse tegen de zwaar favoriete Japanse judoka Aiko Kaminaga, en dompelde daarmee het land waar het judo is uitgevonden in diepe rouw.

Wat echter om onbegrijpelijke redenen lang onderbelicht is gebleven, is de gouden plak die in het vrouwentoernooi in hoogste gewichtscategorie tijdens diezelfde Spelen werd veroverd door de Nederlandse judoka Berendina Wubs (Veenoord, 1932).

Berendina Wubs, vanwege haar forse postuur en immense spierkracht beter bekend als Dikke Berta, groeide op in de Drentse veenkoloniën. Na de Tweede Wereldoorlog kreeg Wubs, die vanaf de geboorte slechthorend was, al snel genoeg van school en werkte ze vanaf haar 14^e jaar als veenafgraver in het verveningbedrijf van haar oom, in het grensgebied met Duitsland in de Drentse Zuidoosthoek.

De lompsterke Wubs was niet voor een kleintje vervaard, en dwong met haar imposante voorkomen veel respect af bij haar mannelijke collega's. Die weerhielden zich wijselijk van smalende insinuaties jegens Wubs, want Dikke Berta kende dan geen pardon: in een mum van tijd greep zij haar slachtoffer bij de kladden, smakte hem achteloos tegen de grond en legde een allesvernietigende arm- of beenklem aan.

Wubs was vanaf haar 18^e jaar het enig vrouwelijk lid van judovereniging Kodokan uit Schoonebeek, maar werd jaarlijks met overmacht algeheel clubkampioen. Haar judostijl was even eenvoudig als effectief: de tegenstander vastpakken, onmiddellijk neergooien en verwurgen.

Na een hardhandige beslechting van een langlopende familievete werd Berendina Wubs eind jaren zestig door haar oom uit de turfstekerij ontslagen en werkte ze als verzorger van de nijlpaarden in het Noorder Dierenpark in Emmen. Met haar judokunsten ging het verder bergopwaarts, en vanaf 1962 behoorde zij tot de landelijke top. Op 31-jarige leeftijd zag ze haar judocarrière bekroond met de landelijke titel in de open klasse bij de vrouwen.

Haar uitzending naar de Spelen van Tokio bood haar een uitgelezen kans op het winnen van goud. Op de bewuste wedstrijddag in oktober 1964 versloeg Wubs in de voorronden met verbluffend gemak in recordtempo een zestal tegenstandsters, waaronder het Oost-Duitse zwaargewicht Katrien Bodenschenger.

In de finale trad Wubs aan tegen de Bulgaarse Ludmilla Spirikova, die, alsof het niets was, binnen de minuut moest aftikken na een dodelijke dubbele armklem. Ippon, en goud voor Wubs!

Buiten zinnen van vreugde maakte "Dikke Bertha"zich op voor de ceremonie protocollaire, die vlak na die van de heren was gepland. Toen de gehuldigde Anton Geesink zich in het voorbijlopen liet ontvallen, dat Nederland met twee maal goud die bewuste dag een mijlpaal in de judogeschiedenis had bereikt, verstond Wubs dat Geesink zei 'dat er een gouden medaille aan een Nederlands nijlpaard werd uitgereikt.'

Hierop reageerde Wubs als door een adder gebeten, stormde op de verbouwereerde Geesink af, greep hem bij zijn revers, nam hem prompt in de houtgreep en legde een van haar beruchte verwurgingen aan.
 
Hoe Geesink, en andere in de haast toegesnelde officials ook schreeuwden dat Wubs haar actie moest beëindigen, zij bedaarde pas toen haar trainer (Gezienus 'dubbele koka' Hadderingh) haar de juiste tekst van Geesink in haar oren had gebruld. De inmiddels paars aangelopen Geesink accepteerde de excuses van Wubs zuinigjes, maar Wubs werd vanwege dit wangedrag later door de judobond officieel berispt.

Berendina Wubs judode nog tot haar 36^e jaar succesvol door, en werd met haar ongecompliceerde vechtstijl nog vijf jaren achtereen met overmacht Nederlands kampioen.
  Daarna leefde ze een teruggetrokken bestaan in een bescheiden arbeiderswoning aan de rand van Klazienaveen.

Het actieve HNS-lid Klaas Geers duikelde in zijn archieven andermaal een vergeten topsporter op, die het verdient aan de vergetelheid te worden ontrukt. Klaas, bedankt!



Wie: Job van Groeniger (Ootmarsum, 1934).
Waarom: Nationaal kampioen tafeltennis 1953-1958, best geklasseerde Nederlandse tafeltennisser tijdens WK 1955.
Bijnaam: 'Spinnemannetje'.

Job van Groeniger (met stropdas!) tijdens een van zijn eindeloze oefensessies in de smidse te Ootmarsum. (Foto Herman Verhoeven)


 
Job van Groeniger was een van de eerste leden van de in 1952 in Enschede opgerichte tafeltennisvereniging ENTAC. Als zoon van de plaatselijke smid had Van Groeniger in het Twentse Ootmarsum dag en nacht de beschikking over een tafeltennistafel in vaders smederij.

Vader Van Groeniger fungeerde daarbij in eerste instantie als Jobs sparringpartner, totdat een tragisch ongeluk tijdens het beslaan van een paard in de smederij zijn rechterhand verbrijzelde. Ook Job bleef bij dat ongeluk niet geheel ongeschonden: rondschietende gloeiende ijzerdeeltjes boorden zich massaal in zijn linkerhandpalm. Een groot deel ervan kon operatief worden verwijderd, maar veel stukjes ijzer bleven in zijn hand achter.

De rechtschapen en rechtshandige Van Groeniger bleek al snel een ware meester in de effectballen, die hij als geen nader van backspin, topspin of zijspin kon voorzien, al naar gelang ook in combinatie met elkaar. Na het afhaken van zijn vader als trainingsmaatje oefende hij avond aan avond op de half ingeklapte tafeltennistafel tegen de muur van de smidse.

Als bij toeval ontdekte hij, dat de spineffecten die hij aan het balletje kon geven zich in versterkte vorm voordeden wanneer hij met zijn linkerhand het batje enige minuten opwreef. De roterende bewegingen van de in de hand aanwezige staaldeeltjes over zowel het platte als het van korte noppen voorziene rubber op zijn bat zorgden voor een licht magnetisch veld dat aan de pingpongbal de meest wonderbaarlijk curven meegaf.

Het wekte geen verbazing, dat Job van Groeniger met behulp van dit geheime wapen in 1952 onmiddellijk met overmacht ENTAC's eerste clubkampioen werd. Zijn landelijke doorbraak beleefde Van Groeniger in 1953 toen hij tijdens de finale van de Nationale kampioenschappen tafeltennis na een heroïsche strijd de grote favoriet Cor du Buy in drie sets (21-19, 21-19 en 21-18) versloeg.
 
Ook de vermaarde tafeltennislegende Du Buy kreeg totaal geen vat op Van Groenigers uiterst merkwaardige effectballen, die hem links en rechts om de oren vlogen. De ballen van Van Groeniger bogen soms zo krom en onverwacht af dat de tegenstanders bij de poging tot return in het luchtledige sloeg.

In 1955 beleefde Van Groeniger zijn internationale doorbraak tijdens de wereldkampioenschappen tafeltennis in Utrecht. In het herenenkelspel bereikte hij de laatste vier, waarbij hij in de halve finale de regerend Japanse wereldkampioen Toshiaki Tanaka ontmoette.
 
Deze legendarische partij beleefde bij een stand van 2-2 in sets en een voorsprong voor Job van Groeniger in de 5^e, beslissende set van 19-19 een ontnuchterende ontknoping toen de Oostenrijkse scheidsrechter Bierschleifer een officieel protest van de Japanse coach toewees tegen Van Groenigers, zoals het later werd verwoord, 'op herhaald hinderlijke wijze uit het ritme brengen van de tegenstander'.
 
Tanaka had zich meerder malen hoorbaar geërgerd aan het voor elke opslag langdurig opwrijven van het batje door onze landgenoot, die dit ritueel ook nog eens combineerde met een extreem hoge opgooi vanuit de penhoudergreep.

Na drie officiële waarschuwingen vond de referee het welletjes, en bestrafte Job van Groeniger, in strijd met de reglementen niet met 1, maar met 2 wedstrijdpunten, waardoor Tanaka met 21-19 zegevierde en zo de partij naar zich toetrok.

Geheel ontgoocheld en zichtbaar ontdaan liet de brave Van Groeniger, die zich van geen kwaad bewust was, de wedstrijd om het brons tegen de Chinees Xjin-Lu Pong lopen en eindigde anoniem als vierde. Toch was zijn faam als 'Spinnemannetje', zoals hij door zijn supporters liefkozend werd genoemd, wereldwijd verspreid.

Jaren later zou Tanaka in een geruchtmakend interview erkennen, dat ook hij amper verweer had op Van Groenigers sublieme slagenrepertoire en de grillige, onvoorspelbare effecten die hij aan de bal kon geven, en dat hij zonder het (ook in zijn ogen schandalige) scheidsrechterlijk ingrijpen de partij waarschijnlijk van de sympathieke Twent verloren zou hebben.

Job van Groeniger herpakte zich, perfectioneerde in de ouderlijke smederij zijn slagtechniek nog verder en werd nog drie achtereenvolgende jaren Nederlands kampioen. Aan internationale wedstrijden deed hij nooit meer mee. Van Groeniger is tot de dag van vandaag actief in de Twentse huifkarrenverhuur.

Siebe 'Boppeslach' Obbema (rechts), is andermaal uitgeroepen tot Koning van de PC (augustus 1917). (Foto archief Herman Verhoeven)


Het Nieuwste Schavot kwam zaterdag andermaal met sensationeel nieuws. Speurwerk van reporter at large Koen Verhoeven leidde tot opzienbarende resultaten!


De Amerikaanse presidentskandidaat Barack Obama is een achterneef van Elfstedencrack Lieuwe Obbema (1912-1999) en de legendarische kaatser Siebe Obbema (1923-2004). Dit blijkt uit genealogisch onderzoek van Koen Verhoeven.

Hij vond in de archieven dat Jelle Obbema Hzn., Lieuwe's oudoom, rond 1870 naar Afrika vertrok om fortuin te maken in de pepermuntolie. Obbema, later een van de grondleggers van het King pepermuntimperium, had in Kenia talloze liefdesaffaires. Hieruit geboren kinderen kregen allen de achternaam Obama, de Afrikaanse variant van Obbema.

Zoon Sjoerd-Bark Obama, was de overgrootvader van Barack Obama. Barack Obama heeft zijn atletische gaven (basketbal) niet van een vreemde. De Obbema's staan bekend als echte sportlui.

Jelle Obbema Hzn., enkele jaren na terugkeer uit Kenia. (Foto archief Herman Verhoeven)

  Behalve Lieuwe Obbema, een van de zes leden van het beruchte 'Pact van Pingjum' uit de Elfstedentocht van 1947, en PC-koning Siebe Obbema is er ook nog diens neef Durk 'de klauwer' Obbema, heerser op de kortebaan. Wiebe 'de paling' Obbema was zesvoudig Fries kampioen fierljeppen. Wesley Obbema (12), kleinzoon van Siebe, wordt nu door sommigen al gezien als 'de nieuwe Abe'.

  Opmerkelijk is, dat het familie-credo van de Obbema's 'Ja, wy kinne' luidt. Dit staat onder het familiewapen, twee pompeblêden en een kaatsbal op een gouden schild. Verhoeven: 'Het is wel duidelijk waar Barack Obama zijn Yes, we can vandaan heeft.'

  Inmiddels hebben de Obbema's zich vol achter de campagne van neef Barack geschaard met de actie 'Ús Barack foar President'. Pater familias Fokke Obbema Kzn.: 'It sil heve' ('Het gaat gebeuren')!

Ook Kees Wijdekop dook in de Olympische geschiedenis en vond een opmerkelijk vergeten verhaal! Bedankt Kees!

Tinus Osendarp, nog nietsvermoedend op het podium van de 100 meter sprint. Achter hem de winnaar, Jesse Owens. (Foto archief Herman Verhoeven)



Ze mogen dan vergeten zijn wat gisteren op het menu stond in het verpleeghuis, maar bij menig krasse negentiger staan de woorden van Han Hollander, op die trieste augustusdag in 1936 nog in het geheugen gegrift; 'Nog dertig meter en Holland heeft den zilveren plak, maar wat doet Osendarp nu...hij laat het stokje vallen, zomaar. Verschrikkelijk, Holland is uitgeschakeld!'  

Na het overlijden van oud-verzetsstrijder Han van Gimpelen, onlangs op 94- jarige leeftijd, werd een van de best bewaarde geheimen van de Nederlandse Olympische Geschiedenis bekend. Van Gimpelen vertelde het ware verhaal van het stokje van Osendarp aan zijn zoon onder voorwaarde dat het pas na zijn dood in de publiciteit mocht komen.

We gaan terug naar de Olympische Spelen van 1936 in Berlijn. Heel Nederland was in de ban van de prestaties van de sprinter Tinus Osendarp, 'de snelste blanke atleet ter wereld'. Al twee bronzen plakken had hij behaald, op de 100 en 200 meter , met de ongenaakbare Jesse Owens steeds als winnaar. Nu was er uitzicht op een derde medaille: De Nederlandse estafetteploeg stond in de finale van de 4 keer honderd meter.

De verwachtingen waren hoog gespannen, chef d'équipe Karel Lotsy had zijn mannen optimaal voorbereid, dit keer werd op een zilveren plak gerekend.

Zeker dertig keer was er de laatste twee dagen geoefend op het belangrijkste onderdeel van de estafette, de wissels. Han van Gimpelen, toen privéchauffeur van Karel Lotsy en in Berlijn in die hoedanigheid aanwezig, vertelde aan zijn zoon: 'Zelfs met de ogen dicht lukte het. Ze waren volledig op elkaar ingespeeld.

Vooral Tinus Osendarp was scherp, waar anderen voor zekerheid kozen en het midden van het stokje vastpakten, pikte hij het aan het uiteinde op, dat scheelde volgens hem weer een fractie van een seconde'.

Vol vertrouwen, maar naïef meldde de ploeg zich op de finaledag aan de start. Deze Hollandse jongens dachten toen echt nog dat sport en politiek gescheiden zaken waren. Niets hadden ze "mitbekommen" van het misnoegen van Hitler over het feit dat Owens al drie gouden medailles had gewonnen.

Het was tijd voor een Duits succes. Osendarp mocht dan wel 'de snelste blanke ter wereld' zijn, bij de estafette moest en zou Duitsland hoe dan ook voor de Hollanders eindigen.

Het begon allemaal bij het uitdelen van de stokjes. De daarvoor verantwoordelijke official, Freiherr Rittmeister von Auerbach, pakte bij baan 3 , Holland, niet het stokje dat bovenop lag in de mand, maar haalde slinks een stok uit de zak van zijn colbert.

'Hij keek daarbij heel gemeen', wist Van Gimpelen zich nog te herinneren . 'De eerste twee wissels gingen reibungslos ( omdat de lopers de stok in het midden vasthielden) , bij Osendarp gleed de punt van de stok 30 meter voor de finish uit zijn rechterhand.'  

Paniek bij Holland en vreugde bij de Duitsers, die nu de bronzen plak veroverden. Van Gimpelen: 'Karel Lotsy stormde de baan op en pakte het gevallen stokje. Hij werd meteen weggevoerd. Na een uur kwam hij terug, helemaal gekalmeerd. Hij had een goed gesprek gehad met de Duitse officials, zei hij. Het was gewoon de schuld van Osendarp, zenuwen waarschijnlijk.

'Toen ik hem later die dag naar het Olympisch Dorp reed, gleed bij het uitstappen zonder dat hij het merkte het stokje uit Lotsy's zak. Ik pakte het op: beide kanten spekglad!! Stiekem heb ik het stokje bij me gestoken en altijd bewaard.

'Later heb ik mij altijd afgevraagd wat er in dat uur tussen Lotsy en de Duitse officials besproken is. Lotsy heeft het er nooit meer over gehad, het viel me alleen wel op dat hij vanaf die tijd zeer 'deutschfreundlich' was. En Osendarp....zijn verhaal is bekend, helemaal fout in de oorlog, SS en SD, terecht zwaar bestraft na de bevrijding.

'Dat is ook de reden waarom ik niet wilde dat tijdens zijn leven de waarheid aan het licht zou komen. Het zou van hem een martelaar maken, een man die door Duitse intriges een zilveren medaille misliep. Dat gunde ik hem niet.'

De heer Dudink wandelde onlangs in de omgeving van Avenhorn. Daar vond hij, althans dat beweert hij, een kladje met daarop een niet ondertekend gedicht. Zijn vraag: 'Zou het om 1 van de vroege werken van de bekende L. van Gaal kunnen gaan?'
Drs. Broer 'Pipo' Jol onderzoekt de zaak. Maar 'het zou me inderdaad niet verbazen als we hier hebben te maken met een sensationele vondst', aldus Jol. De dichter L. van Gaal hult zich zoals gewoonlijk in stilzwijgen. 'Ik praat niet over mijn gedichten. Ik dicht.'

'Gehaktbal'

Na de zoveelste nederlaag
dronk ik me een stuk in de kraag
kwam thuis bij Truus
en at een gehaktbal met jus
'Gehaktbal!' riep mijn wijf
en dat stond ook buiten kijf.
Maar ze bedoelde niet wat ik at
maar ik, die op een stoel zat.
'Lammeling, je laat over je heen lopen!
Ga je huid duurder verkopen!'
Kijk, dat liet ik niet over mij heen gaan.
Ik at nog een banaan
voelde de testosteron borrelen
en begon aan haar kleren te morrelen.
Na afloop kwam Truus mij een zoen
en zei dat ik was haar eigen oen (met een heleboel poen).
Maar wel een hele lekkere, zei ze erbij
waarop ik nam haar nog eens naderbij.
Truus pakte uit de koelkast de gorgonzala
en ik schonk in een bacardi-cola.
Voor ons allebei
want het was weer koek en ei.