ook zonder zoeken vind je soms verleden terug

de lucht is licht bewolkt

je hoort geen zwellende muziek

je leest nog even door

omdat je denkt dat alles wel gebeuren kan

en dat de druk waarmee je aan de bank gekluisterd zit

niet betekent dat iets niet echt voorbij kan gaan

je kijkt op als anderen naar buiten kijken

(waarom zie je dat?)

maar zij weet pas haar weg te vinden

als een laconieke stem vertelt

waarom er noodgestopt moest worden

en sorry zegt voor schrik en ongemak

en dat de vertraging hierdoor verder opgelopen is

niet erg

er zijn geen doden te betreuren

je hebt deze trein alleen gehaald

omdat je te vroeg was

voor de volgende

het is veel

de d te schrijven

de lange rechte lijn omhoog

na een onverwacht begin:

de omweg die drukte, dreigde

verleden tijden

en de conjunctief

maar dan de zon of zo

donderdagmorgen op de markt

het licht dat zweefde op de daken

en de geur

het is veel

de d te schrijven

één keer kwam het verleden langs

en liet de mensen van lijn drie de reis nog een keer maken:

weet je nog die ene keer dat op die bank daar

bij de deur die man gestorven is

de man die in zijn regenjas met natte schouders

ineengedoken zat en niet bewoog en dat wij wisten

dat dit toch echt zijn halte was

en dat jij tussen je vingers en je duim

zijn mouw

maar dat hij toch niet viel gelukkig

de dag voordat het voorjaar toen begon

en wij

daarna werd het vergeten

soms zit er in mijn bus een vrouw

die niets anders draagt dan een parfum

een zwaar parfum dat slijmvliezen doet zwellen

en ademhalen moeilijk maakt

aan de andere kant van mijn krant zit ze

benen over elkaar

mooie borsten

tepels die vaag geilheid ventileren

en ochtendkou

haar hand ligt op een kleine handtas

ze kijkt links naar buiten

ziet niets, dat zie je

ik kijk (voor haar) naar rechts

en zie de jeker kronkelen

het groene waas van lentebomen

en de berg

ver is het niet: de oven

in het bos gebouwd

waarin ik ooit verdwaalde

waar ik armen om een beuk heen sloeg

en troost en tekens sneed

de beker waarin ik de scherven leg

wordt met een tang de oven in geschoven

er wordt een deur gesloten

en gewacht

op hem die door een haag van mensen waarheid ziet

de schervenraper die als derwisj dansen wil

geluksgoochelaar: fluorescerend naast het bed

rattenvanger, hoogliedzanger

die van wijn weer water maken kan

de man

zijn glazen spiegelbeeld

de adem en het teken

hij neemt de beker uit het vuur

en giet de gloeiend glazen letter:

niets is waar dan het begin

uit: de glazen heks

soms kun je scherven beter laten liggen

dan is ze er

nog wel

maar toch

niet meer

dan resten

alleen

de stukken

waaraan je vingers openhaalt

(uit: de glazen heks)

alleen als door ellendig toeval

(een voetbal, onbedoeld gepunterd door een knul van tien)

de ruit eens breekt

alleen dan

(als een wervelstorm pannen van de daken rukt

die in hun vaart de heks meeslepen

alleen als zij in zeven stukken op de vloer belandt

en in miljoenen glinsteringen elegant vergaat)

zal zij de sleutel zijn

maar toeval weet hij is een teken

(uit: de glazen heks)

want als ik buiten sta

dan lijkt het soms

alsof er glazen vingers om je hoofd

je lichaam spelen

een aura die je zelf alleen als flakkerschaduw ziet

dan blijf ik staan en kijk

hoe jij beweegt en lijkt te leven

want als ik buiten sta

dan schijnt de zon in jou gevangen

voorbij de grens weet niemand van de ander

(uit: de glazen heks)

hij zag haar niet die eerste keer

hij zag alleen het licht dat anders was

gebroken in de kleuren

die hij niet beschrijven kon

hij zag haar niet die eerste keer

maar voelde hoe de zon

de warmte achter zijn ogen scheen

pas toen hij door het straatje liep

besefte hij dat dat was wat hij wilde:

met haar liggen aan de oever

in de leem het leven voelen

de voeten kussen van de brug

(hij wist nog van een brug die in een droom

een oever met zichzelf verbond)

hij zag zijn schaduw binnenvallen

grijs monster over wit papier

bedrukt

en tekens in het huis

die door het glas de waarheid spraken

over hoe hij was geweest

gewogen

dus nam hij haar mee

en hing haar tegen beter weten voor het raam

(erachter als je buiten stond)

(uit: de glazen heks)

avond

’s avonds valt zijn schaduw uit het raam

op tegels die de letters vormen

van het woord dat vrees geworden is

hij laat er mensen over lopen

die niet durven te kijken

bang hem te bezeren

bang te struikelen

en hun snuffelende hond

boven zijn hoofd zij

die niet bewoog

’s avonds niet bewoog

’s avonds zij

waar hij van hield

morgen

dan draait hij zich om

en ziet zichzelf voorover op de vloer

omhoog en weer vooruit gebogen

een morgenschim

die langgerekt in  vreemde hoeken

over de tafel

de schaduw slokt van kaars

en foto en de bloemen

zij zal er niet meer zijn

zal haar letters laten liggen

op de aleph na

die neemt ze mee

naar morgen

(uit: de glazen heks)

hij nam haar lichtzin over

haar verlangen naar woorden die van daken rollen

een tussenlanding maken op een blad

of onder aan een tak

als spiegels hangen in de werkelijkheid

hij wilde toverspreuken zingen

en dwalen door de straten

zich herkennen in de streep

die langs de glazen gleed en kringen vormde

in het dronkenmansgebral

op het plein zijn armen spreiden

en in zijn open mond de woorden vangen

die hij zeggen zou

alvorens haar te kussen

later

(uit: de glazen heks)

van zijn moeder leerde hij

dat je nooit een raam moet wassen

in de zon: strepen

hij hield wel van de zomer

een waas over de wereld

van stof en vogelpoep

(uit: de glazen heks)

alleen de schaduw huilt

over een strak gezicht

dat door raam en regen

massa’s mensen licht voorover

voorbij ziet gaan

in zonkledij en kleuren

tegen de wind

voorbij ziet gaan

het is druk op straat

omdat er op de radio

een oproep was

een oproep voor getekenden

de letters op hun voorhoofden

nauwelijks te lezen

voor ze worden weggespoeld

emeth

de klei is vruchtbaar

in het schuurtje

wachten bollen

hun begrafenis

(Uit: de glazen heks)

meegenomen toen ik

jaren her

uit praag ben teruggekomen

waar rabbi löw me golem

en het huis heeft laten zien

hangt ze nu voor het raam

(erachter als je buiten staat)

soms

regent het

terwijl de zon

door druppels glijdt

en dan door haar

en mij

gelukkig

(uit: de glazen heks)

mijn lief

mijn stoet wordt begeleid

door een harmonie van glasblazers

en een pastoor met een monstrans

waarin diderot zijn kans afwacht

om alle ruiten in te werpen

niet die van mij

o nee

hij zal de grond zien vallen op mijn kist

en klagen dat het licht vervaagt

voor iemand die zo diep

zo dood te wezen ligt

(uit: de glazen heks)

glas vervormt de werkelijkheid

ook als er geen drank in zit

het legt een spiegel  voor het beeld

en buigt de lijnen

vroeger was het vaak wat groenig

dat wist hij

en toch wilde hij

-eenmaal opgebaard-

zichtbaar blijven

sneeuwwitje zijn

(wie wil er niet sneeuwwitje zijn

appelstoned slapen

en wakker worden met een kus?

de heks

een koningin van steen

die woonde in een weenpaleis

waar hij vroeger  dansen leerde)

een foetus op sterk water

als hoop op een bureau

ongeboren lijf en

ongeboren blijven

achter een datum op een etiket

dat wilde hij niet

dansen als een derwisj

die naar verlichting zoekt

fluoresceren naast een bed

geluksgoochelaar

(hij wil geen rattenvanger zijn

die wijn van water maken kan

en drinken zonder zat te worden

dan liever toch het snijdertje

dat op de tafel zit

en door het open raam

voorbijgangers de waarheid zegt)

(uit: de glazen heks)

ik geloof
dat ik niet alleen mezelf bedenk
maar ook de personages die mijn leven vullen

alexander
die een knoop te ver zijn borst vertoont en hoopt op wulpse vrouwenhoofden

olivier
die wijdbeens schrijdt en in bloederige modder witte kruispatronen schiet

neef gabriel
die naar begrafenissen gaat en daar de woorden vindt om beloftes mee te breken

en soms komt zij
die mij verraadt wat anderen in mij leven laat
soms komt zij

die koffie op de tafel zet

en brood

en met me praat