Manuscript
Manus' weblog
‘Je hebt wat op de kermis gewonnen.’
Ik lig op mijn rug te roezelen nadat ik mijn pielemans uit het heilige der heilige heb teruggetrokken.
Frutsel-ritsel…
'Wat?'
Ze haalt een witte plastic ring van mijn jongeheer , loopt er mee naar de badkamer en brengt hem in.
‘Wat is dát dan?’
‘Een vrouwenring.’
‘Een pessarium?’
‘Nee een vrouwenring. Die geeft hormonen af, net als de pil.’
‘Die heb ik nog nooit met mijn vingers gevoeld.’
‘Jij hebt korte vingers.’
Dat is relatief aan mijn pielemans.
‘Ah, dus dat voelde ik als ik diep bij je …..’
‘ En dát voelde ik dan weer en zo zal hij om je dingetje zijn geglipt’
De term ‘dingetje’ is voor haar rekening. ‘Dingetjes’ vissen geen ringen op uit grote diepten.
‘Het leek wel een babybijtring’
‘Nou meer een anti-babyring…’
Op de een of andere manier is het roezelen een gesprek geworden. Een gesprek over menstruatie, hormonen, nú nog kinderen krijgen en dat het bij vrouwen een hele operatie is die bij mij met twee knipjes zo is gepiept.
Ik discussieer niet zo sterk na de seks.
‘Maar je moet het zelf ook willen, voel je niet gedwongen of dat je het me kwalijk neemt als wij ooit uit elkaar…‘
‘Neuh, ben je gek.. ‘
De kaarten zijn gestoken, het mes zit er in.
Twee dagen later bel ik het ziekenhuis: urologie. Of ik snél geholpen wil worden of pas in september.
‘Want dokter Wijnberg zit vol tot…’
‘Doe de snelle maar.’
Ik wil niet het verwijt hebben dat ik iets op de lange baan schuif. Een man een man...
‘Dan wordt het dokter Remein-Lentink op woensdag 8 juli… ‘
Een vrouwelijke… ik piep niet, ik ben geen sexist. ‘Nee, is goed , doe maar, nee graag… 8 juli.‘
En of ik op de dag van de operatie ervoor kan zorgen dat iemand me kan ophalen, want autorijden met schakelen en zo wordt niet verstandig gevonden.
Ik krijg beelden van een pookje dat in zijn twee uit zijn manchet schiet. Ik houd het in mijn hand, wil gillen, terwijl de rest van het verkeer ……
Folder mee: ´Wij vragen u om de avond voor de operatie de huid om het operatiegebied te ontharen.´
Ik krijg beelden van America´s funniest home movies waarin volwassen mannen ingezeepte ballonnen scheren, tot er één …..
Maar het lukt. Onder de douche, met herhaaldelijk inschuimen en het mesje steeds onder de broeskop houden om de lange haren te lossen. Alleen de ballen? Ik lijk nu op een walrus met een gladde dubbele onderkin. Maar ik ben nu toch bezig…. Eerst maak ik er een Hitlersnorretje van, dan een ‘brazillian’ (=landingsstrip) en dan the full monty.
Wat een blotekontengezicht. Ik heb een verticaal buikje onder mijn buikje: net twee schaamlippen die open staan. Boven mijn pieleman. Tot nu toe verborgen onder de bosjes.
‘U krijgt zowel links als rechts in het scrotum een verdovende injectie…’
Ze gaan met naalden in mijn ballen! Ik wil algehele narcose, een ruggenprik, een man met een hamer desnoods.
Ik krijg beelden van Marathonman: ’Are they safe?’ Bzzzz, prik. ‘Are they safe? ‘
‘Manus, ze hebben zelfs een visblad.’
M is mee naar de wachtkamer in het ziekenhuis als chauffeur/aanstichtster. Beet! Het betere visblad. Een artikel over hoe je karpers kunt vangen met maiskorrels uit blik. Je rijgt een paar maiskorrels met een dikke naald aan de lijn; dat voorkomt dat de karper ze er met één ruk….
'Meneer Willemsen? Meneer Willemsen!'
Ik mag me uitkleden. Had ik nu Hitler maar laten staan. Dat had het ijs gebroken. Nu schud ik haar laf de hand en kijk alsof ik voor een zonnebril kom. Een tweede juffrouw komt er bij. Of ik allergisch ben voor jodium. ‘Nee, voor naalden’ denk ik. Maar zeg dat niet. Ik ben een man en neem plaats op de tafel met luier. Met twee royale kwastbewegingen heb ik een knaloranje zak. Een druppel loopt naar mijn bilspleet. Eerst koud. Dan warm. Ze dept het op. Blij dat ik vanmorgen goed geveegd heb. Geen bruine bah in deze luier.
Hoe het verder gaat? Ik zal het u besparen. Ik zit nu thuis met een luier dit te typen.
M heeft me thuisgebracht en gaat straks voor me koken.
Witte bonen met verse worst.
Wat doe je tussen
kerst en oud en nieuw? Je vervelen, sniffen om een kerstfilm
waarin de familie met gesloten ogen bidt voor de kalkoen en de
doodgewaande geliefde ineens in de keuken staat..
Ik voel een dip opkomen. Of boosheid. En dan moet er wat gebeuren.
Foldertje gepakt. Voor 10 euro de hele dag naar koopstad Oberhausen, met driegangendiner en demonstratie van unieke producten. En een stop in Emmerich, mét koffie, mét gebak. De bus stopt ook bij u in de buurt.
Ik blijk de jongste in de bus. Goed voor veel pepermuntjes, maar geen verkering. Wat wil je, voor een tientje.
In de bus vertellen andere bejaarden aan elkaar dat ze de truc kennen: de busreis kost niks. Daar verliezen ze op. Maar het gaat om de verkoopdemonstratie. Dáár proberen ze je van alles aan te smeren. Maar als je stug niks koopt heb je een gratis uitje, Je moet toch wat. De kinderen komen rond deze dagen ook niet meer langs.....
In de Duitse tegenhanger van Van der Valk, met dito maaltijd, is de verkoopdemonstratie. Ik probeer me te drukken en wil buiten een sigaretje roken.
‘Nee, niet naar buiten meneer. Hierheen alstublieft. We houden de bijeenkomst óók voor u'.
Een foute kruising tussen Rudi Carell en een melkboer uit de vijftiger jaren presenteert de verkoop en bonjourt iedereen de zaal in. Achter een gordijn dat straks opgetrokken wordt zie ik anatomisch gevormde kussens,100% wollen dekens, een elektrisch voetenbadje...
De verkooopdemonstratie gaat beginnen. Rudi heeft nu een net niet echte witte doktersjas aan die hem gezag moet geven.
Of we allemaal goed gegeten hebben, vraagt de standwerker. De zaal zwijgt. De braafste knikken.
‘Mijn gehoorapparat doet het zeker niet. Ik hoor niks' grapt de topartiest. ‘HEBBEN JULLE LEKKER GEGETEN? ‘
‘JA' roept de zaal nu in koor. Duitsland he.
‘Mooi Mooi Mooi' hoort de presentator zichzelf graag praten. ‘Meneer!'
Shit ik ben de sigaar.
'Meneer! Wat is het belangrijkste in het leven?'
Ik ga hier niet om liefde roepen en zeg: 'Eh?'
‘G..? G.. ? G..!'
Rudi helpt me.
‘Kweetnie.'
‘Wat is belangrijker dan al het andere? Wat verbindt ons hier allemaal en wat houdt ons vandaag allemaal bezig: G.. G... GE.. GE...'
De man stinkt uit zijn mond.
'GE...?'
‘Ah! Geld'
'Nee geen geld. GE-ZOND-HEID. En daarom heb ik' -Rudi trekt het gordijn opzij- .... 'speciaal voor u allemaal.... '
Nou wil ik best wel eens iets fout hebben...
Maar nu niet.
‘Pardon, meneer. Waarom was mijn antwoord fout?'
Carell negeert me, maar ik hou vast en steek mijn hand op.
‘PARDON MENEER, WAAROM WAS MIJN ANTWOORD FOUT?'
Hij stopt met grijnzen en zijn royale armzwaai naar de tafel.
‘Ja? ‘
‘Wat was er fout aan mijn antwoord?'
‘Welk antwoord?'
‘Dat we hier zijn voor geld. U zegt gezondheid, maar ik zeg geld. Waarom is mijn antwoord fout?‘
‘Omdat we hier allemaal zitten...'
‘Om het geld!', vul ik aan.
'Wij zitten hier omdat een tientje voor een dagje uit, met eten, spotgoedkoop is en u staat hier ook voor uw geld en niet omdat onze gezondheid u aan het hart gaat. Dan was u wel dokter geworden.‘
Ik ben op dreef. Een deel van de zaal mompelt en er zijn zelfs al enkele lachers op mijn hand.
‘Meneer, u verstoort de show ...'
‘Show? Ik denk dat dit een verkoopdemonstratie is en wij -als het u meezit- de betalende klant....'
‘Meneer, wilt u gaan?'
Ik ben gegaan. Een oma gaf me nog een knipoog.
Na anderhalf uur komt de groep uit de zaal. Een kwart van de mensen met dozen, zakken, tassen...
Ook Rudi komt naar buiten.
‘Ja, meneer, ik hoop niet dat u boos bent dat ik u er uit gestuurd heb.'
Ik schud van nee.
‘Ik doe deze show nu al vier jaar en nog nooit heeft iemand ‘Geld' geroepen als ik hem 'Gezondheid' wil laten zeggen'.
‘Maar het is geld', zegt ik ten overvloede.
‘Ja precies. Maar dat hoeven zij niet te weten'.
‘Wie zij?'
Carell wijst naar de groep mensen de nu voor de bus staat te wachten.
‘Ah, wij.'
Ik voel een dip opkomen. Of boosheid. En dan moet er wat gebeuren.
Foldertje gepakt. Voor 10 euro de hele dag naar koopstad Oberhausen, met driegangendiner en demonstratie van unieke producten. En een stop in Emmerich, mét koffie, mét gebak. De bus stopt ook bij u in de buurt.
Ik blijk de jongste in de bus. Goed voor veel pepermuntjes, maar geen verkering. Wat wil je, voor een tientje.
In de bus vertellen andere bejaarden aan elkaar dat ze de truc kennen: de busreis kost niks. Daar verliezen ze op. Maar het gaat om de verkoopdemonstratie. Dáár proberen ze je van alles aan te smeren. Maar als je stug niks koopt heb je een gratis uitje, Je moet toch wat. De kinderen komen rond deze dagen ook niet meer langs.....
In de Duitse tegenhanger van Van der Valk, met dito maaltijd, is de verkoopdemonstratie. Ik probeer me te drukken en wil buiten een sigaretje roken.
‘Nee, niet naar buiten meneer. Hierheen alstublieft. We houden de bijeenkomst óók voor u'.
Een foute kruising tussen Rudi Carell en een melkboer uit de vijftiger jaren presenteert de verkoop en bonjourt iedereen de zaal in. Achter een gordijn dat straks opgetrokken wordt zie ik anatomisch gevormde kussens,100% wollen dekens, een elektrisch voetenbadje...
De verkooopdemonstratie gaat beginnen. Rudi heeft nu een net niet echte witte doktersjas aan die hem gezag moet geven.
Of we allemaal goed gegeten hebben, vraagt de standwerker. De zaal zwijgt. De braafste knikken.
‘Mijn gehoorapparat doet het zeker niet. Ik hoor niks' grapt de topartiest. ‘HEBBEN JULLE LEKKER GEGETEN? ‘
‘JA' roept de zaal nu in koor. Duitsland he.
‘Mooi Mooi Mooi' hoort de presentator zichzelf graag praten. ‘Meneer!'
Shit ik ben de sigaar.
'Meneer! Wat is het belangrijkste in het leven?'
Ik ga hier niet om liefde roepen en zeg: 'Eh?'
‘G..? G.. ? G..!'
Rudi helpt me.
‘Kweetnie.'
‘Wat is belangrijker dan al het andere? Wat verbindt ons hier allemaal en wat houdt ons vandaag allemaal bezig: G.. G... GE.. GE...'
De man stinkt uit zijn mond.
'GE...?'
‘Ah! Geld'
'Nee geen geld. GE-ZOND-HEID. En daarom heb ik' -Rudi trekt het gordijn opzij- .... 'speciaal voor u allemaal.... '
Nou wil ik best wel eens iets fout hebben...
Maar nu niet.
‘Pardon, meneer. Waarom was mijn antwoord fout?'
Carell negeert me, maar ik hou vast en steek mijn hand op.
‘PARDON MENEER, WAAROM WAS MIJN ANTWOORD FOUT?'
Hij stopt met grijnzen en zijn royale armzwaai naar de tafel.
‘Ja? ‘
‘Wat was er fout aan mijn antwoord?'
‘Welk antwoord?'
‘Dat we hier zijn voor geld. U zegt gezondheid, maar ik zeg geld. Waarom is mijn antwoord fout?‘
‘Omdat we hier allemaal zitten...'
‘Om het geld!', vul ik aan.
'Wij zitten hier omdat een tientje voor een dagje uit, met eten, spotgoedkoop is en u staat hier ook voor uw geld en niet omdat onze gezondheid u aan het hart gaat. Dan was u wel dokter geworden.‘
Ik ben op dreef. Een deel van de zaal mompelt en er zijn zelfs al enkele lachers op mijn hand.
‘Meneer, u verstoort de show ...'
‘Show? Ik denk dat dit een verkoopdemonstratie is en wij -als het u meezit- de betalende klant....'
‘Meneer, wilt u gaan?'
Ik ben gegaan. Een oma gaf me nog een knipoog.
Na anderhalf uur komt de groep uit de zaal. Een kwart van de mensen met dozen, zakken, tassen...
Ook Rudi komt naar buiten.
‘Ja, meneer, ik hoop niet dat u boos bent dat ik u er uit gestuurd heb.'
Ik schud van nee.
‘Ik doe deze show nu al vier jaar en nog nooit heeft iemand ‘Geld' geroepen als ik hem 'Gezondheid' wil laten zeggen'.
‘Maar het is geld', zegt ik ten overvloede.
‘Ja precies. Maar dat hoeven zij niet te weten'.
‘Wie zij?'
Carell wijst naar de groep mensen de nu voor de bus staat te wachten.
‘Ah, wij.'
De kringloop Sam
in Terborg: voormalige winkel/woning die gesloopt gaat worden,
gerund door Pam, ook al aardig op leeftijd, die je meestal de oren
van de kop praat. Zaterdag naar toe geweest. De koffie pruttelt en
Sky Radio speelt via de doorgetakte boxjes -hebben ze
toch genoeg daar- vanuit het plafond.
Ik sta bij de platenbakken. Tegenover mij een vrouw van een jaar of vijftig, Francaisecoupe die ze zelf heeft bijgehouden, kringloopkleren in leukbijelkaargevondenstijl.
Your cheeting heart ...
‘Pam heb je ook Jim Reefs? Jim Reefs, die van die coiboiliedjes, die met die schapenjas, nou ja niet de hele jas, maar de bontkraag daarvan. Die floot altijd van die mooie liedjes en zong van roowheid hittemup movemon, met die loeiende koeien, die coiboi. Fijne vent was dat. En nooit roken he. Zou die nog leven?'
Pam zegt: 'Kijk maar. Zit er vast wel tussen.'
Junge komm bald wieder..
‘Pam, heb je iets van die kom zeg nou snel, die albino. HEINO!, Heb je daar wat van? Warme stem had die man, maar ik vond hem altijd een beetje eng, met die zonnebril altijd, net of hij wat verbergt. Het blijven Duitsers, maar hij had een enge oogziekte, vandaar die bril. Had hem best wel eens zonder bril willen zien, al kan dat best griezelig zijn, als zo'n blinde je aankijkt, net als in de film.'
Pam zegt:'Vast, zoek maar.'
Maar een vrijgezel..
'Pam, Die Bennie Nijman, heb je die nog? Die is wél dood he, Dat was een homo he, mocht je vroeger niet zeggen, maar het was wel zo, dus zei je maar niks tegen ze. En hij zag er nog wel uit als de ideale schoonzoon. Alleen op ut eind toen kon je zien dat hij veel dronk.....'
Ik heb het door: ze wordt aangestuurd door Sky Radio. Bij elke nieuw muziekje gaat ze in de bak op zoek naar dat nummer of die artiest en begint te ratelen. En Pam heeft haar vaker meegemaakt en is het een beetje zat om de hele tijd voor niks naar de platenbak geroepen te worden.
Het is reclametijd bij Sky Radio. Van een jingle over biojoghurtjes tegen -of juist vóór- het poepen, heb je geen bekende artiesten. Ze staat even stil, vingers op de rand van de stapel platenhoezen. Als een speeldoos die opgewonden moet worden.
En als ik iets kan.....
Ik fluit de gamelan-begintune van Brandend Zand. Die ken ik nog omdat de Jostiband die vorige week nog op tv heel dui-de-lijk heeft ingezet.
En verdomd:
‘ Pam heb jij iets van Anneke Grönlo? Wat een dame he? Dat van Paul de Leeuw dat vond ik zó.....
Ik sta bij de platenbakken. Tegenover mij een vrouw van een jaar of vijftig, Francaisecoupe die ze zelf heeft bijgehouden, kringloopkleren in leukbijelkaargevondenstijl.
Your cheeting heart ...
‘Pam heb je ook Jim Reefs? Jim Reefs, die van die coiboiliedjes, die met die schapenjas, nou ja niet de hele jas, maar de bontkraag daarvan. Die floot altijd van die mooie liedjes en zong van roowheid hittemup movemon, met die loeiende koeien, die coiboi. Fijne vent was dat. En nooit roken he. Zou die nog leven?'
Pam zegt: 'Kijk maar. Zit er vast wel tussen.'
Junge komm bald wieder..
‘Pam, heb je iets van die kom zeg nou snel, die albino. HEINO!, Heb je daar wat van? Warme stem had die man, maar ik vond hem altijd een beetje eng, met die zonnebril altijd, net of hij wat verbergt. Het blijven Duitsers, maar hij had een enge oogziekte, vandaar die bril. Had hem best wel eens zonder bril willen zien, al kan dat best griezelig zijn, als zo'n blinde je aankijkt, net als in de film.'
Pam zegt:'Vast, zoek maar.'
Maar een vrijgezel..
'Pam, Die Bennie Nijman, heb je die nog? Die is wél dood he, Dat was een homo he, mocht je vroeger niet zeggen, maar het was wel zo, dus zei je maar niks tegen ze. En hij zag er nog wel uit als de ideale schoonzoon. Alleen op ut eind toen kon je zien dat hij veel dronk.....'
Ik heb het door: ze wordt aangestuurd door Sky Radio. Bij elke nieuw muziekje gaat ze in de bak op zoek naar dat nummer of die artiest en begint te ratelen. En Pam heeft haar vaker meegemaakt en is het een beetje zat om de hele tijd voor niks naar de platenbak geroepen te worden.
Het is reclametijd bij Sky Radio. Van een jingle over biojoghurtjes tegen -of juist vóór- het poepen, heb je geen bekende artiesten. Ze staat even stil, vingers op de rand van de stapel platenhoezen. Als een speeldoos die opgewonden moet worden.
En als ik iets kan.....
Ik fluit de gamelan-begintune van Brandend Zand. Die ken ik nog omdat de Jostiband die vorige week nog op tv heel dui-de-lijk heeft ingezet.
En verdomd:
‘ Pam heb jij iets van Anneke Grönlo? Wat een dame he? Dat van Paul de Leeuw dat vond ik zó.....
‘Ach, je bent ten minste nog gezond...'
‘Geen hand vol maar een land vol.. '
En zelfs de slijter vraagt': 'is het weer zo ver, Manus?'
Gelukkig is Ietje er nog. Iet is een vriendin die altijd een praatvriendin is gebleven. Nooit gekust (romantisch dan), wel veel gepraat over gevoelens die we hebben: voor een ander. Wel zo verstandig, dan breken we niks bij elkaar. We vangen elkaar op als het misgaat. Een vriendin zonder vrijerij. Dat bestaat.
‘Manus', zegt ze, nadat ik halverwege een tweede fles wijn namen van exen en uitmaakredenen door elkaar gooi: ‘zie je waarmee je bezig bent?' Ik zie het niet.
‘Je gooit namen en redenen door elkaar. Rianne was je grote liefde, maar oppervlakkig, Anne zoop, Petra sexte als een beest maar niet alleen met jou, die ander was op je geld uit en die laatste vond dat jij degene was die een drankprobleem had. Als je niet eens uit elkaar kunt houden wie wat zei, hoe wil je er dan van leren?'
‘Maar... wat... hoe ... wil jij dan niet van me hou...'
‘Doe ik al, maar met mijn kleren aan. Heb je karton in huis?'
Natuurlijk heb ik karton in huis. Ik ben Manus de supercreaklussenman, met alles in huis.
Iet snijdt 30 kaartjes, pakweg kwartetformaat. Op 10 kaartjes schrijft ze de namen van de 10 exen. 10. Zo lijk ik heel populair. Op 10 andere schrijft ze wat er misging of wat het verwijt was. Ze heeft goed geluisterd. Ietje legt de kaarten met de onbeschreven kant naar boven op tafel. Links de namenkaarten en rechts de uitmaakkaarten.
‘We gaan spelen. Weet je het nog: Anne, die zoop te veel en dan mepte ze, Petra, die sexte iets te veel buiten de deur, Rianne zei dat je een huismus was, Marian wilde dat je meer macho was...'
Kortom, alle tien.
We spelen het bijelkaarzoekspel. Waar ik me vergis helpt Iet, die minder heeft gedronken: ze is met de auto. ‘Nee, wat wilde Stella: bij zichzelf blijven en vond dat jij dat niet bij jezelf deed. Die kaart ligt... ja? ...rechtsonder. Goed zo!'
Het spel is uit. Ik heb vier setjes, Iet zes.
‘Gooi ze op weg naar huis maar in de sloot', zeg ik.
‘Nee, het spel is nog niet uit.' Iet pakt de laatste tien kaartjes en loopt de exen nog eens langs.
‘Dat huismussen, ga je daar wat aan doen?'
‘Nee, ik vind dat wel lekker zo. Ik maak een kasteel van mijn huis, maar ik ben geen Robinson Crusoë of zo.'
Iet schrijft op: "huismus"
‘En meer macho worden?'
‘Wil ik ook niet aanleren.'
Iet schrijft "geen macho" op.
‘En dat vele drinken?' ‘
Ja daar moet ik echt wat aan doen.'
‘En dat meer bij jezelf komen?'
‘Wil ik wel maar ik heb geen idee wat ze daar mee bedoelde.'
Iet legt de kaarten opnieuw neer: links de exen, in het midden de redenen, rechts wat ik daar wel of niet aan wil doen. Het wordt een soort Advertentiespel, wat we vroeger thuis hadden: GEZOCHT -EEN CANAPÉ- GOED KUNNENDE PRATEN.
We lachen om de ongewone combinaties: 'Anne' - 'slaat' - 'zichzelf' : 'Petra' - 'neukt buiten de deur' - 'om geld'.
Het spel is opnieuw uit. De uitslag is niet belangrijk.
‘Wat heb je hier nu van geleerd', vraagt Iet.
‘Dat ik met twee flessen op toch nog goed memory kan spelen?'
‘En verder...'
‘Dat verschillende vrouwen verschillende verwijten hebben.'
‘En verder?'
‘Dat ik aan sommige verwijten wat ga doen en aan sommige niet. Dat van huiselijk en nietmacho zijn wil ik zo houden, net als nietvreemdgaan.'
‘En aan welke wil je wel wat doen?'
‘Dat ik te veel drink. En dat ik niet bij mezelf blijf, slecht luister en zo zelf partners wegjaag.'
‘Jij snapt het' zegt Iet.
Een kus op mijn neus en een knipoog.
‘Wat zal jouw nieuwe vriendin blij met je zijn.'
‘Geen hand vol maar een land vol.. '
En zelfs de slijter vraagt': 'is het weer zo ver, Manus?'
Gelukkig is Ietje er nog. Iet is een vriendin die altijd een praatvriendin is gebleven. Nooit gekust (romantisch dan), wel veel gepraat over gevoelens die we hebben: voor een ander. Wel zo verstandig, dan breken we niks bij elkaar. We vangen elkaar op als het misgaat. Een vriendin zonder vrijerij. Dat bestaat.
‘Manus', zegt ze, nadat ik halverwege een tweede fles wijn namen van exen en uitmaakredenen door elkaar gooi: ‘zie je waarmee je bezig bent?' Ik zie het niet.
‘Je gooit namen en redenen door elkaar. Rianne was je grote liefde, maar oppervlakkig, Anne zoop, Petra sexte als een beest maar niet alleen met jou, die ander was op je geld uit en die laatste vond dat jij degene was die een drankprobleem had. Als je niet eens uit elkaar kunt houden wie wat zei, hoe wil je er dan van leren?'
‘Maar... wat... hoe ... wil jij dan niet van me hou...'
‘Doe ik al, maar met mijn kleren aan. Heb je karton in huis?'
Natuurlijk heb ik karton in huis. Ik ben Manus de supercreaklussenman, met alles in huis.
Iet snijdt 30 kaartjes, pakweg kwartetformaat. Op 10 kaartjes schrijft ze de namen van de 10 exen. 10. Zo lijk ik heel populair. Op 10 andere schrijft ze wat er misging of wat het verwijt was. Ze heeft goed geluisterd. Ietje legt de kaarten met de onbeschreven kant naar boven op tafel. Links de namenkaarten en rechts de uitmaakkaarten.
‘We gaan spelen. Weet je het nog: Anne, die zoop te veel en dan mepte ze, Petra, die sexte iets te veel buiten de deur, Rianne zei dat je een huismus was, Marian wilde dat je meer macho was...'
Kortom, alle tien.
We spelen het bijelkaarzoekspel. Waar ik me vergis helpt Iet, die minder heeft gedronken: ze is met de auto. ‘Nee, wat wilde Stella: bij zichzelf blijven en vond dat jij dat niet bij jezelf deed. Die kaart ligt... ja? ...rechtsonder. Goed zo!'
Het spel is uit. Ik heb vier setjes, Iet zes.
‘Gooi ze op weg naar huis maar in de sloot', zeg ik.
‘Nee, het spel is nog niet uit.' Iet pakt de laatste tien kaartjes en loopt de exen nog eens langs.
‘Dat huismussen, ga je daar wat aan doen?'
‘Nee, ik vind dat wel lekker zo. Ik maak een kasteel van mijn huis, maar ik ben geen Robinson Crusoë of zo.'
Iet schrijft op: "huismus"
‘En meer macho worden?'
‘Wil ik ook niet aanleren.'
Iet schrijft "geen macho" op.
‘En dat vele drinken?' ‘
Ja daar moet ik echt wat aan doen.'
‘En dat meer bij jezelf komen?'
‘Wil ik wel maar ik heb geen idee wat ze daar mee bedoelde.'
Iet legt de kaarten opnieuw neer: links de exen, in het midden de redenen, rechts wat ik daar wel of niet aan wil doen. Het wordt een soort Advertentiespel, wat we vroeger thuis hadden: GEZOCHT -EEN CANAPÉ- GOED KUNNENDE PRATEN.
We lachen om de ongewone combinaties: 'Anne' - 'slaat' - 'zichzelf' : 'Petra' - 'neukt buiten de deur' - 'om geld'.
Het spel is opnieuw uit. De uitslag is niet belangrijk.
‘Wat heb je hier nu van geleerd', vraagt Iet.
‘Dat ik met twee flessen op toch nog goed memory kan spelen?'
‘En verder...'
‘Dat verschillende vrouwen verschillende verwijten hebben.'
‘En verder?'
‘Dat ik aan sommige verwijten wat ga doen en aan sommige niet. Dat van huiselijk en nietmacho zijn wil ik zo houden, net als nietvreemdgaan.'
‘En aan welke wil je wel wat doen?'
‘Dat ik te veel drink. En dat ik niet bij mezelf blijf, slecht luister en zo zelf partners wegjaag.'
‘Jij snapt het' zegt Iet.
Een kus op mijn neus en een knipoog.
‘Wat zal jouw nieuwe vriendin blij met je zijn.'
‘Wat hebben we nou samen? Waarom praten we daar nooit over? ‘ Ze vraagt het net nadat hij in haar is klaargekomen. Stom moment: dan is er geen zinnig woord uit te krijgen. Maar tot haar verbazing zegt hij na zijn zucht en een hoest: ‘ Morgenvroeg....'
Dit is geen ‘jah.. jah', dit is een moment: morgenvroeg! Wie zei dat mannen maar op een ding uit zijn? Die van haar wil neuken én praten.
De volgende ochtend, 7 uur. Vanuit de keuken klinkt gekletter. De ping van de magnetron. Er worden broodjes ontdooit. De koffie ruikt goed. Ontbijt op bed? Na tien minuten gaat ze naar beneden. De koffie staat klaar, met een broodje. Hij doet de rest van de broodjes in de grote blauwe tas en vult de thermoskan. ‘Ga je mee?'
De schat. Ze gaan picknicken! Wat is het toch een romanticus onder die ruwe bolster.
En wat is het hier mooi: een weilandje met allemaal bloemen, bosjes, de Oude IJssel, zon, riet, vogels. Hij pakt de stoeltjes uit de kofferbak en zet die aan het water. Ze doet haar schoenen uit. ‘Hier. '
Haar weekblad. Hij heeft haar weekblad voor haar meegenomen Was gister al in de bus gevallen, maar ze had het nog niet gelezen. Wel de voorkant: ‘Hoe goed is uw relatie: doe allebei de test?' De scheet. Hij praat niet zo makkelijk uit zichzelf. Zij zal het initiatief moeten nemen. Ze leest het artikel en vult de test in. Ze gaat er helemaal in op, terwijl hij hannest met de broodjes en trommeltjes. Dér. Alle vijftig vragen naar waarheid ingevuld . Nu de score berekenen, om te achterhalen wat voor type ze in de relatie is. Volgens de tabel is zij het type ‘Haven'. Daar is niks mis mee. Eerst zijn antwoorden en score bereken en dan pas kun je zien of je wel of niet bij elkaar past.
‘Manus, nu moet...'
‘SSSSTTT! Ik heb beet.'
Inge is... nou ja Inge is Inge. Klein, tenger, maar alles in proportie. Als ze lacht, na een lastige vraag, geloof je haar en wil je zoenen.En als ze wegloopt, hipt haar paardenstaart vrolijk achter haar aan.
En nu werkt ze voor dezelfde krant als ik. Ik de schrijfkant en zij de advertenties. En ook al is dat een telefoonbaan, de advertentie-inkomsten stijgen dankzij Inge. In de kantine zijn redactie en commercie niet langer twee eilanden. Inge kwettert, Inge lacht, Inge verbindt.
‘Manus, jij was toch klusjesman voor je bij de krant kwam?'
Of ik kan helpen met het licht op haar slaapkamer: de ene keer kun je dat wel vanuit het bed uitdoen en de andere keer alleen als je eerst het licht bij de deur uitdoet en dan vanuit het bed weer aan hebt gedaan. Haar pa had er al naar gekeken en iets over 'hotelschakelaar' gezegd, maar was er niet uitgekomen.
En óf ik wilde.
‘Ik betaal je gewoon hoor.'
De twee schakelaars waren nog een knap gepiel. Pa had de bedrading verkeerdom gedaan. Om 5 uur kom ik, met mijn Manus Klusbedrijfkisten aan de brommer, om 6 uur eet ik mee (iets verantwoords met vezels en veel wijn er bij) en om 9 uur is het eindelijk gelukt: aan-uit en uit-aan, vanuit de deur en vanuit het bed, precies zoals het hoort.
‘Wat krijg je van me?'
‘Ik heb meegegeten en gedronken.'
‘Dat was omdat ik het leuk vond.'
Ik maak een bon (ik ben deels wit klusbedrijf, met echt bonnenblok), mompel iets over BTW en voorrijkosten en scheur de bon af: ‘Bedrading opnieuw aangesloten: 1 uur: 1 fles wijn.'
‘Je bent een schat. Volgende week, zelfde tijd? Weer bij mij? Je kent nu de weg.' Inge lacht.
Volgende week is 16 februari.
De krant werkt aan een Valentijnspagina. Inge zucht in de kantine: ‘Waarom trek ik altijd foute mannen aan, die nooit blijven als ze eenmaal gehad hebben waarvoor ze kwamen? Ik wou dat ik een Valentijnskaart kreeg van een goeie kerel.'
Ik snuffel thuis door de boekenkast: Piet Paaltjes, een passend gedicht. Op 11 februari doe ik ‘s avonds laat een kaart bij Inge in de bus. Op de voorkant een roos en op de achterkant: ‘De wijn gedronken, het uur genoten...'
De volgende dag: Inge heeft een Valentijnskaart gekregen! Ze laat hem aan iedereen bij de krant zien.
12 februari ‘s avonds: tweede kaart met een nieuwe roos er op en op de achterkant: ‘... Zeg me wie overblijft...'
Op het werk: ‘Ik heb weer een Valentijnskaart gekregen!' Inge is nog blijer dan gisteren.
's Avonds: derde rozenkaart in de bus. Op de achterkant: '... Tussen verlangen en gemis ligt het besloten.....'
13 februari op het werk: 'Het is een gedicht! Ik ben zo nieuwsgierig.' In de kantine zijn nu drie kaarten op het prikbord geprikt. Inge lacht charmant naar iedereen: je weet maar nooit....
's Avonds de vierde kaart in de bus: ‘... Al wat het leven drijft.'
De 14e op het werk. Inge pakt de drie kaarten van het bord en legt ze onder elkaar. ‘De wijn gedronken, het uur genoten.... Wacht eens: die rare ij, die te korte r : dat handschrift ken ik.'
Ze pakt de klussenbon uit haar tas.
‘GATVERDAMME! Jij bent het.. Wat een rotgrap!'
Ik heb ontkend. Wat moest ik anders?
Van mijn vader heb
ik vissen geleerd. ‘Wie kan vissen zal nooit honger
lijden', zei hij en dat klopte. Nou, het
klopte ten dele, want als je gaat zeevissen kost het aas je
kapitalen. 30 cent per zeepier, 40 voor ‘zagers' en als je
niet oppast, bijten die je in je vinger als je ze aan de haak
doet. Je moet flink vangen om op zo'n dag ‘kiet' te
spelen.
Pa ving altijd; ik zelden. Ik mocht mee voor de leuk en het vervoer en maakte thuisgekomen bij ma de vis schoon en kreeg dan de helft van pa's vangst mee voor de eigen vriezer.
‘Zullen we eens op forel gaan vissen' stelde ik voor. 'Bij Doetinchem ligt Slangenburg, dat is een forellenkwekerij en daar kun je voor 25 euro een hele dag gaan vissen en wat je vangt mag je meenemen.'
‘De Slangenburg, dat is toch een bos?'
'Nee, het is een bos én er is een forellenkewekerij die zo heet. En ook een klooster en een kasteel Slangenburg en een crematorium. Die heten allemaal Slangenburg. Maar die forellenkwekerij, is dat wat, om een keer te gaan vissen? Hoeven we niet elke keer helemaal naar Friesland.'
‘Forelllen? Uit een kwekerij? Dat is geen vissen, jongen. Die vijver zit vol met duizenden forellen en die hebben zo'n honger, dat ze nog bijten als je een hap zand naast je haak in het water gooit.‘
Dat klopte. Ik had ooit gezien hoe de kweker een hap beendermeel in het water gooide en dat begon gelijk te kolken van de vissen die hongerig uit het water sprongen. Dus bleven we naar de Waddenzee gaan, een enkele keer naar de Noordzee. Soms als opstapper op een sportvissersboot -waar pa steeds de beste visser van de dag was- en later, toen pa niet meer goed liep, steeds vaker vanaf de kust. Eerst vanaf de pier, toen vanaf de haven, toen vanaf de tuinstoel en op het laatst zat hij alleen nog in de auto en vertelde hij waar en hoe ver ik moest ingooien.
‘De hengel van je af houden en probeer altijd met de wind mee te gooien, dan kom je het verst.'
De gezamenlijke vangsten gingen achteruit; pa ging achteruit. Hard achteruit en na een tijd, toen de prognose van maanden naar weken ging, besloot hij dat het tijd was om zijn hengels te verdelen.
Ik kreeg de zeehengel. Ik had liever de dunnere binnenwaterhengel gehad, waarmee ik dichter bij huis nog wat had kunnen vangen.
Toen het tijd was, vroeg ik hem wat ma steeds had vermeden: ‘Wil je gecremeerd worden, of begraven?'
‘Doe maar cremeren jong, ik heb liever dat je aan me denkt zoals ik was, dan dat je je verplicht voelt om op zondag met je moeder naar een stenen plaat met pierenvoer te koekeloeren. Doe maar Slangenburg. Daar had ik altijd al willen wandelen, maar nou komt dat er niet meer van.'
....
De familie verzamelt in Doetinchem voor een gezamenlijke stoet, want ze zijn hier onbekend. Eigenlijk overbodig, want het staat goed aangegeven: kasteel Slangenburg, klooster Slangenburg, forellenkwekerij Slangenburg en daar vlak naast het crematorium.
Als ik de as mag uitstrooien, op het veld naast het crematorium, betrekt de lucht. Onweer. ‘Palingweer' zou pa zeggen. Het begint te waaien. Ik trek aan de klep, maar een deel van het gruis komt op mijn zwarte broek.
‘Van je af zwaaien', zegt ma.
Ik zwaai met de wind mee.
Pa waait in een grijze wolk over het gaas.
In de vijver kolkt het water.
Pa ving altijd; ik zelden. Ik mocht mee voor de leuk en het vervoer en maakte thuisgekomen bij ma de vis schoon en kreeg dan de helft van pa's vangst mee voor de eigen vriezer.
‘Zullen we eens op forel gaan vissen' stelde ik voor. 'Bij Doetinchem ligt Slangenburg, dat is een forellenkwekerij en daar kun je voor 25 euro een hele dag gaan vissen en wat je vangt mag je meenemen.'
‘De Slangenburg, dat is toch een bos?'
'Nee, het is een bos én er is een forellenkewekerij die zo heet. En ook een klooster en een kasteel Slangenburg en een crematorium. Die heten allemaal Slangenburg. Maar die forellenkwekerij, is dat wat, om een keer te gaan vissen? Hoeven we niet elke keer helemaal naar Friesland.'
‘Forelllen? Uit een kwekerij? Dat is geen vissen, jongen. Die vijver zit vol met duizenden forellen en die hebben zo'n honger, dat ze nog bijten als je een hap zand naast je haak in het water gooit.‘
Dat klopte. Ik had ooit gezien hoe de kweker een hap beendermeel in het water gooide en dat begon gelijk te kolken van de vissen die hongerig uit het water sprongen. Dus bleven we naar de Waddenzee gaan, een enkele keer naar de Noordzee. Soms als opstapper op een sportvissersboot -waar pa steeds de beste visser van de dag was- en later, toen pa niet meer goed liep, steeds vaker vanaf de kust. Eerst vanaf de pier, toen vanaf de haven, toen vanaf de tuinstoel en op het laatst zat hij alleen nog in de auto en vertelde hij waar en hoe ver ik moest ingooien.
‘De hengel van je af houden en probeer altijd met de wind mee te gooien, dan kom je het verst.'
De gezamenlijke vangsten gingen achteruit; pa ging achteruit. Hard achteruit en na een tijd, toen de prognose van maanden naar weken ging, besloot hij dat het tijd was om zijn hengels te verdelen.
Ik kreeg de zeehengel. Ik had liever de dunnere binnenwaterhengel gehad, waarmee ik dichter bij huis nog wat had kunnen vangen.
Toen het tijd was, vroeg ik hem wat ma steeds had vermeden: ‘Wil je gecremeerd worden, of begraven?'
‘Doe maar cremeren jong, ik heb liever dat je aan me denkt zoals ik was, dan dat je je verplicht voelt om op zondag met je moeder naar een stenen plaat met pierenvoer te koekeloeren. Doe maar Slangenburg. Daar had ik altijd al willen wandelen, maar nou komt dat er niet meer van.'
....
De familie verzamelt in Doetinchem voor een gezamenlijke stoet, want ze zijn hier onbekend. Eigenlijk overbodig, want het staat goed aangegeven: kasteel Slangenburg, klooster Slangenburg, forellenkwekerij Slangenburg en daar vlak naast het crematorium.
Als ik de as mag uitstrooien, op het veld naast het crematorium, betrekt de lucht. Onweer. ‘Palingweer' zou pa zeggen. Het begint te waaien. Ik trek aan de klep, maar een deel van het gruis komt op mijn zwarte broek.
‘Van je af zwaaien', zegt ma.
Ik zwaai met de wind mee.
Pa waait in een grijze wolk over het gaas.
In de vijver kolkt het water.
Sil is mijn poes, nou ja ze was van Marjan die bij het weggaan nog zei: ‘Silly, kom je mee? Kom Sil. Stik, hou die kat maar!' en sindsdien vormen Sil en ik een gelukkig stel.
Toen Okki nog leefde was Sil altijd onzichtbaar in huis, maar ze heeft zich ontpopt tot de nieuwe Manus' best Friend. Als ik fluit, komt ze, als ik lach, geeft ze kopjes om aan te geven dat ze het ook een goeie grap vindt, als ik huil, zit ze aaibaar op schoot wijs naar buiten te kijken en en als ik drink, zorgt ze dat ik niet over haar struikel.
En ik zorg voor Sil: voor de seniorbrokjes, kattenmelk en blik natuurlijk, maar ik zorg vooral voor veiligheid. Sil is wat bangelijk in de tuin en dat komt door Swiep, de kat van de buren die altijd buiten is en vóór Sils komst de tuin als uitvalsbasis gebruikte voor zijn buurtscharrelrondes.
Het werd gelijk vechten toen Sil voor het eerst in de tuin kwam, al kun je moeilijk van vechten spreken als één partij blaast, mept en krabt en de ander ineengedoken alles incasseert. En tegen de tijd dat ik er op af gerend ben, heeft Sil al een bloedend oor, een gespleten lip of een moeilijk kijkend oog.
Bij de kringloop haal ik een zak golfballen. Ik leg er een paar bij de keukendeur, op de vensterbank, op het balkon en houd er ėėn in mijn broekzak. Ik kan goed mikken. Na een paar keer een golfbal op zijn kop had Swiep door dat het vrij meppen op Sil afgelopen was. Ik zie Swiep steeds minder in de tuin; hij schiet hooguit eens weg onder de schutting als ik naar buiten kom en Sil krijgt weer schik van de tuin. Ze vraagt er zelfs om als ik in de keuken ben en ach, zo'n kattenluikje is zó gemaakt. Dat scheelt meteen met kattenbakschoonmaken. Sil zoekt een plekje waar je haar bijna niet ziet, hurkt als een dame en veegt er na afloop keurig een hoopje zand overheen.
Drie weken geleden: er ligt een plas op de mat in de bijkeuken, vlak voor het kattenluik. 'He Sil, doe dat nou buiten.' Maar misschien had ze hoge nood; het is de jongste niet meer. Ik maak een sopje.
Na een paar dagen: weer pis op de mat. Het tapijt begint te stinken. Dan maar zeil gelegd in de bijkeuken; je houdt van zo'n kat.
Paar dagen later: pislucht in de kamer als ik beneden kom. ‘Shit, Sil, verdikke dat moet je niet doen, want ik ben schoon op mijn huis en als jij hier de boel gaat zitten onderzeiken dan wordt het ‘einde Sil.'
Sil geeft een kopje, ik maak een sopje.
Dag later bij het beneden komen: drol voor de bank. ‘Ja godverdomme: SIL! Wat hadden we afgesproken?' Ik houd haar neus vlak bij de hoop en zeg:'FOEI!' Sil loopt verongelijkt weg.
Dag later. Er hangt beneden een pislucht en jawel: weer een drol. Ik sop me suf, het tapijt ziet er niet meer uit en mijn visite zegt bij binnenkomst; ‘Eh, het ruikt hier naar kattenpis.'
Naar de dierenarts geweest voor advies: ‘Ja er zijn wel antiplaspillen, maar als ze ook poept..., hoe oud is ze? Zeventien? Mja een poes ís natuurlijk een keer op.'
‘Maar ze is verder heel vrolijk, lief, leuk en aangepast en mijn beste vriend als ik me kut voel.'
‘Tja u beslist het natuurlijk.'
Als ik terugkom van de dierenarts geeft Sil een kopje en wijst me waar de laatste plas ligt: in de keuken. Ook maar zeil in de keuken gelegd.
Dag later pislucht in en drol op de bank. Sil zit zich achter de bank zo klein mogelijk te maken.
Dit kan zo niet langer.
Slecht geslapen. Ze is oud, lief, bescheiden, monter, geniet van het in de tuinstoel naast me liggen als de zon schijnt en komt op schoot knorren als ik net een stripboek lees. Maar het huis ligt nu bijna dagelijks vol poep en pis
Zaterdag. Sil en ik knuffelen extra lang. Ik haal het reismandje van zolder.
‘Sil, kom je?' Sil snuffelt even en loopt dan de reismand in. Mij kan ze immers vertrouwen. Mandje in de auto. Sil mauwt zacht vanachter de tralies. Ze is nog nooit met de auto geweest.
Dierenartspraktijk. ‘Ik had gebeld..' weet ik nauwelijks verstaanbaar uit te brengen en breek.
De assistente herkent mijn geluid en brengt ons in een apart kamertje. Mand op de stalen tafel, Sil er uit, die nieuwsgierig om zich heen kijkt en mij kopjes geeft.
De dokter komt en... nou ja u weet wel hoe dat verder gaat....
Thuisgekomen stofzuig en sop ik. Haar bakjes gaan weg, het hangmatje aan de radiator, de opwindmuis waar ze alleen achter aan kuierde om mij een plezier te doen.
Veel gedronken, ik slaap slecht. Dacht zelfs dat ik net het kattenluikje hoorde.
Vier uur: ik moet pissen en een nieuw bier. In de keuken sta ik in de pis.
Warme pis.
Ik zie door het kattenluikje nog net Swiep wegschieten.
Of het niet zwart kan?
Van mij wel, maar het is ook zó al niet duur, het keukenblok dat ik voor Hans Boetelink plaats voor 100 euro. Dan wordt het 70, ook goed.
‘Ik werk liever wit, maar als u het wilt...'
Ik ga ook niet roomser zijn dan de Paus: ik geef lang niet alle klussen op, maar ik moet er wel een paar per maand opgeven anders gelooft men mij niet meer bij de Belasting en de Kamer van Koophandel, waar ik zo'n mooi kortingspasje heb geregeld voor de Macro en bouwmarkten.
Boetelink, de hele dag al een sjagrijnige kop, lacht nu geeft me met een dikke knipoog 70 euro en doet alsof we bij Het Verzet zitten. Ik krijg zelfs een plak koek bij de koffie. 'Met echte boter', zegt Boetelink alsof hij het persoonlijk heeft gesmokkeld.
‘Jij boft maar met je schnabbels', zegt zus Rita. ‘Ik heb juist problemen met geld: mijn WAO gaat steeds mis: mijn werkgever rekent voor de dagen dat ik werk een aftrek, maar de UWV ook. En nou zegt de Belastingdienst dat ik elke maand netto teveel heb gekregen.'
‘Dat kun je toch uitleggen?'
'Nee, ik ben een rund met dat soort zaken en de man van de Belastingdienst, van wie ik nu een paar keer post heb gehad, heeft me toen ik hem belde zó de huid vol gescholden: over dat het steeds hetzelfde soort mensen is dat doet alsof hun neus bloedt als ze te veel krijgen, maar gaat zitten piepen en de vermoorde onschuld uithangt als er een naheffing komt. Ik kan zelfs geen afbetaling regelen, want ik had beter moeten weten... Hij doet net alsof ik die strookjes van de baas en van het UWV moedwillig niet snap en dreigt nu met een boete.'
‘Wat een lul.'
‘Wil jij niet mee? Ik ben zo bang voor die man.'
Ik kan geen nee zeggen.
Vrijdagmiddag naar de Belastingdienst. Net pak aan, papieren van Rita bestudeerd. Wachtkamer, nummertje, belletje, we mogen de spreekkamer van de beul in.
Aan de andere kant van de tafel zit Hans Boetelink.
Ik lach.
Het bleek één groot misverstand. Rita's werkgever gaat het met het UWV regelen en zal het teveel betaalde in 24 porties verrekenen in haar toekomstige loonstrookjes.
Zondagmorgen 11 uur.
Ding dong
De nieuwe buurman stelt zich voor:colbertje aan, stropdasje, aktentas in de hand. Eigenlijk is het de achterbuurman: onze achtertuinen grenzen aan elkaar. Buurman heeft het huis gekocht van die rare buurman die destijds als advocaat-straaljagerpiloot-fantast door een bloedpropje werd ontmaskerd (lang verhaal: lees het maar in een oud blog). Een rotte schutting, waaruit enkele planken zijn verdwenen, scheidt ons. Ook oude steigerplanken hebben niet het eeuwige leven.
‘Buurman', zegt buurman, ‘over die schutting: van de verkoper hoorde ik dat hij destijds met jouw voorganger de schutting gezamenlijk heeft opgezet en de kosten gezamenlijk heeft gedeeld en nou wil ik eigenlijk.....'
Ik voel hem aankomen. Of ik niet even met hem naar fraaie offertes uit zijn tasje wil kijken, want hij heeft wel ergens een ‘mannetje' die het voor 500 de man, 600 top, kan regelen.
Ik hou niet van mannen met ‘mannetjes'. Ik bén zo'n mannetje.
‘Eh, nou buurman, dat wil ik niet zo een-twee-drie op de zondagmorgen beslissen. Kom volgende week zondag nog maar eens langs.'
Dinsdagavond hoor ik van schaakbuurman Eef dat de oude achterbuurman de schutting destijds helemaal zelf heeft gezet en betaald. Nieuwe buurman probeert mij een oor aan te naaien.
Zaterdag ga ik naar de kringloop. Bram, het neefje van Lies, wil dolgraag een telescoop voor zijn verjaardag en laat ik daar nu net tegenaan lopen: 15 euro.
Ik zet ut ding op zijn driepootje naast de tafel in de eetkamer en Lies is blij met zo'n heerlijke lieve man die zelfs aan haar neefjes denkt.
Zondagmorgen: ding dong, Buurman.
‘Koffie buurman?'
We gaan aan de eettafel zitten. Ik leg mijn trui, die over buurmans stoelleuning hangt, over de telescoop.
‘Zo buurman, geïnteresseerd in astronomie?'
‘Neuh, dat boeit mij niet. Zeg, kan het zijn dat ik jouw vrouw gezien heb? Die blonde? Die dondere is zeker de schoonmaakster, want die zie ik alleen beneden: stofzuigen, ramen lappen, maar die blonde zag ik laatst boven.'
Buurman wordt onrustig
‘Over de schutting. Ik dacht zo dat...'
‘Ja over de schutting. Ik heb er nog eens over nagedacht en ik vind het wel wat hebben, zo'n oude schutting, met beestjes er in voor de vogels en ach, die paar planken er uit.... dan zie je nog eens verder dan je eigen tuin. Dus voor mij hoeft een nieuwe schutting niet.'
Buurman drinkt zijn koffie op.
‘Eh, dan moet ik even met Jeannet overleggen.'
‘Oh heet ze Jeannet?'
Een uur later gaat opnieuw de bel.
Buurman.
‘Buurman, ik heb het er met Jeannet nog eens over gehad en vind je het goed als ik een nieuwe schutting zelf plaats en betaal, helemaal zelf?'
‘Tuurlijk buurman.....'
Vroeger, vroeger
dan belde je gewoon je lief op als je langs wilde komen. Nu heb je
sms, msn ...
Ik sms. Dat zijn lettertjes onder de cijferknopjes van je mobiel.
4 2x
3 2x
0 (= spatie)
5 3x
4 3x
3 2x
8 3x
3 2x
7 3x
3 1x
Ik zal u de tijd besparen, er staat straks:
H E L I E V E L I E S
Z A L I K V A N A VO N D A L K O M E N ?
Het duurt even, maar ik doe niet aan goeiemoggelvistransploft-taal.
Nummer opzoeken, zenden, oeps, was haar vaste nummer. Ook goed.
Twee minuten later: telefoon.
‘Belde jij mij net?'
'Nou, ik sms-te je eigenlijk, hoezo?'
'Ik kreeg net telefoon en een onbekende vrouwenstem zei: ‘He lieverd, zal ik vanavond al komen?'
'Vrouwenstem?'
'Een computerstem, blijkt, net als de omroepstem op treinstations, niet heel erg blikkerig, wel monotoon. Een soort Jerney Kaagman. Ik had het pas na een paar woorden door.'
'Oh, oeps, dan maakt de KPN op een vaste telefoonlijn die geen sms aankan blijkbaar een stem van mijn letters.'
'Weer wat geleerd. En ja natuurlijk mag je vanavond al komen! Maar alleen jij he, niet die mevrouw.'
........
Ik toets opnieuw de cijfertjes in:
4 2x
3 2x
3 2x
3 2x
0 ...
Nog een heel gedoe. Fonetisch dit keer.
Aan mezelf gestuurd, op mijn vaste lijn.
De telefoon gaat.
Jerney.
H E E E E L E K K E R R D I N G V A N N N M E H
I K W I L J E Z O E N E B U R R U U P O H H D A T W A S E E N B O E R T J E .
L L L A L L L I K E E EN B E E T J E U H ?
Hmmm. Straks maar eens mijn moeder sms-en en Lies wat leuks laten zeggen.
Ik sms. Dat zijn lettertjes onder de cijferknopjes van je mobiel.
4 2x
3 2x
0 (= spatie)
5 3x
4 3x
3 2x
8 3x
3 2x
7 3x
3 1x
Ik zal u de tijd besparen, er staat straks:
H E L I E V E L I E S
Z A L I K V A N A VO N D A L K O M E N ?
Het duurt even, maar ik doe niet aan goeiemoggelvistransploft-taal.
Nummer opzoeken, zenden, oeps, was haar vaste nummer. Ook goed.
Twee minuten later: telefoon.
‘Belde jij mij net?'
'Nou, ik sms-te je eigenlijk, hoezo?'
'Ik kreeg net telefoon en een onbekende vrouwenstem zei: ‘He lieverd, zal ik vanavond al komen?'
'Vrouwenstem?'
'Een computerstem, blijkt, net als de omroepstem op treinstations, niet heel erg blikkerig, wel monotoon. Een soort Jerney Kaagman. Ik had het pas na een paar woorden door.'
'Oh, oeps, dan maakt de KPN op een vaste telefoonlijn die geen sms aankan blijkbaar een stem van mijn letters.'
'Weer wat geleerd. En ja natuurlijk mag je vanavond al komen! Maar alleen jij he, niet die mevrouw.'
........
Ik toets opnieuw de cijfertjes in:
4 2x
3 2x
3 2x
3 2x
0 ...
Nog een heel gedoe. Fonetisch dit keer.
Aan mezelf gestuurd, op mijn vaste lijn.
De telefoon gaat.
Jerney.
H E E E E L E K K E R R D I N G V A N N N M E H
I K W I L J E Z O E N E B U R R U U P O H H D A T W A S E E N B O E R T J E .
L L L A L L L I K E E EN B E E T J E U H ?
Hmmm. Straks maar eens mijn moeder sms-en en Lies wat leuks laten zeggen.
Piep-piep-piep.... piep-piep-piep: 7 uur, opstaan,
douchen, scheren en tandenpoetsen onder de straal, een wind...neus
snuiten... uitstellen....
Nog 18 jaar.
Het werk is nog niet het ergste: ik heb een leuke baan en een leuke route naar mijn werk in Varsseveld: door het Slangenburgse bos, langs het Slangeburgse klooster, waar je gewoon een paar dagen binnen kunt lopen voor een paar dagen retraite als je gestresst bent en dan het bos weer uit: Varsseveld, dorpje met een plein, kerkje en gemeentehuis uit 1930....
Nee dat is het niet. Het is een jakkeraar uit Doetinchem die dezelfde route neemt als ik, naar bedrijventerrein Hofskamp, even buiten Varsseveld. Een stressyup in een BMW. Zo wil ik mijn dag niet beginnen: Telkens maar drukken, terwijl de onverharde bosweg te smal is om in te halen. Er zijn fietsers, mensen met een hond... Ga ik om kwart voor acht, zit hij achter me te drukken; ga ik om 5 voor acht zit hij weer achter me te drukken: eerst bumperkleven, dan lichtsignalen... Hé man, als ik harder rijd, raak ik met de uitlaat de bobbels in het pad. Doe effe normaal: wil je de greppel in, of tegen een boom. Kalm an.
3 december: vandaag niet. Ik rijd vandaag langs het bos, naar Silvolde, naar basisschool de Plakkenberg, waar Rita les geeft. Sinterklaas komt en de burgemeester komt kijken en zingt een liedje mee.
Een van de Pieten is op het dak geklommen en kan er zogenaamd niet meer vanaf. ‘De Politie', net als Sint en de Pieten toneelvrienden van Rita, halen hem met veel bijna-vallen-geklauter van het dak en spreken hem ernstig toe. De kinderen vinden het prachtig: je mág ook niet op het dak van de school!
Ik heb de boel geregeld: leuk verhaaltje voor op de gemeentepagina.
Okee, ik zal er vast voor in de zak naar Spanje moeten, maar na de voorstelling, als de artiesten afschminken en een kop koffie drinken, jat ik wat mee.
4 december. Piep piep piep... Douche, scheren, tandenpoetsen... mijn blauwe pak aan: vandaag moet ik representatief zijn. Vijf voor acht, Slangenburgbos, het bospad: de BMW. Drukken, kleven, lichtsignalen.
Ik ga langzamer rijden....
Hij toetert nu zelfs.
Ik stop.
Hij stapt nijdig uit zijn auto. Ik blijf relaxed zitten, doe de politiepet op. Hij wil tegen de ruit tikken, maar ik lach sarcastisch vanachter het glas, wuif ‘nee nee' met mijn wijsvinger en maak aanstalten om iets op te schrijven in mijn kladblokje. Hij loopt snel terug naar zijn auto en rijd achteruit, nog verder, nog verder, tot hij uit het zicht is.
Heerlijk, hem 'm al twee weken niet meer gezien.
Nog 18 jaar.
Het werk is nog niet het ergste: ik heb een leuke baan en een leuke route naar mijn werk in Varsseveld: door het Slangenburgse bos, langs het Slangeburgse klooster, waar je gewoon een paar dagen binnen kunt lopen voor een paar dagen retraite als je gestresst bent en dan het bos weer uit: Varsseveld, dorpje met een plein, kerkje en gemeentehuis uit 1930....
Nee dat is het niet. Het is een jakkeraar uit Doetinchem die dezelfde route neemt als ik, naar bedrijventerrein Hofskamp, even buiten Varsseveld. Een stressyup in een BMW. Zo wil ik mijn dag niet beginnen: Telkens maar drukken, terwijl de onverharde bosweg te smal is om in te halen. Er zijn fietsers, mensen met een hond... Ga ik om kwart voor acht, zit hij achter me te drukken; ga ik om 5 voor acht zit hij weer achter me te drukken: eerst bumperkleven, dan lichtsignalen... Hé man, als ik harder rijd, raak ik met de uitlaat de bobbels in het pad. Doe effe normaal: wil je de greppel in, of tegen een boom. Kalm an.
3 december: vandaag niet. Ik rijd vandaag langs het bos, naar Silvolde, naar basisschool de Plakkenberg, waar Rita les geeft. Sinterklaas komt en de burgemeester komt kijken en zingt een liedje mee.
Een van de Pieten is op het dak geklommen en kan er zogenaamd niet meer vanaf. ‘De Politie', net als Sint en de Pieten toneelvrienden van Rita, halen hem met veel bijna-vallen-geklauter van het dak en spreken hem ernstig toe. De kinderen vinden het prachtig: je mág ook niet op het dak van de school!
Ik heb de boel geregeld: leuk verhaaltje voor op de gemeentepagina.
Okee, ik zal er vast voor in de zak naar Spanje moeten, maar na de voorstelling, als de artiesten afschminken en een kop koffie drinken, jat ik wat mee.
4 december. Piep piep piep... Douche, scheren, tandenpoetsen... mijn blauwe pak aan: vandaag moet ik representatief zijn. Vijf voor acht, Slangenburgbos, het bospad: de BMW. Drukken, kleven, lichtsignalen.
Ik ga langzamer rijden....
Hij toetert nu zelfs.
Ik stop.
Hij stapt nijdig uit zijn auto. Ik blijf relaxed zitten, doe de politiepet op. Hij wil tegen de ruit tikken, maar ik lach sarcastisch vanachter het glas, wuif ‘nee nee' met mijn wijsvinger en maak aanstalten om iets op te schrijven in mijn kladblokje. Hij loopt snel terug naar zijn auto en rijd achteruit, nog verder, nog verder, tot hij uit het zicht is.
Heerlijk, hem 'm al twee weken niet meer gezien.
Iedereen heeft wel
eens zo'n boze buurman gehad als in ‘Ja zuster, Nee zuster'.
De mijne heette Bulsink, in de zestig, studentfobisch en woonde
naast me toen ik nog studeerde in Nijmegen. Met die klusbrommer
ja.
Over die brommer had hij altijd wat te zeiken: ut ding zou te veel lawaai maken, geen echte Zündapp zijn, met zijn werkbankopbouw niet op de openbare weg mogen....
‘Ach man, stik toch...'
Ik heb belangrijker dingen aan mijn hoofd. Zoals Ria: studeert iets zachts alternatiefs. Zij heeft me ook zien rijden op de klusbrommer, naar de universiteitsbibliotheek, en bij de koffieautomaat... ‘tis misschien een rare vraag maar of ik...'
‘Tuurlijk.'
Ria maakt die avond macaroni met linzen voor me. Ik zeg dat ik het lekker vind.
‘Maar ruik je niks?'
Ik ruik met mijn neus omhoog. Ben nog te bleu om de gelegenheid te misbruiken en mij de weg naar haar hals te snuffelen.
‘Nee, ruik eens goed!'
‘Nee... niks.... etenslucht...'
‘Precies!'.
Gebakken vis, van haar medebewoonster, die dat twee dagen geleden had klaargemaakt.
‘Dat is toch niet normaal, dat etenslucht hier zo lang blijft hangen? Weet jij daar niks op?'
Ah, ik zie het al. Boven het gasstel zit een vierkant plastic rooster dat -eenmaal verwijderd- een smalle afvoerbuis afdekt.
‘Die afvoer is te smal. Je hebt hier geforceerde afzuiging nodig. Hier zat ooit een afzuigkap. Heb je in dit keukentje wel nodig.'
‘Een afzuigkap? Wat kost zo'n ding wel niet...'
Tegen negen uur ben ik weer bij mijn kameradres. Buurman komt naar buiten gesneld. Man, wat moet ik dan? De brommer op de straat al afzetten en ‘m dan door het brandgangetje duwen?
‘Ach Buurman toch...'
‘Ja?'
‘Kom eens kijken.'
Buurman is zijn keuken aan het witten. Alles afgedekt met kranten, maar heeft de muren nog net niet tot aan het plafond gedaan.
‘Ik dacht dat ik flauw zou vallen toen ik op de trap stond. Zou jij het niet af.....? Nu meteen, in verband met aanzetten in de verf...?
‘Kost je 25 gulden.'
Is geen probleem. Buurman blijft me wel op mijn vingers kijken. ‘Daar! Nee daar, je vergeet een stukje!'
‘Nee man, ik bén daar gewoon nog niet!'
Een uur later is het klaar. Ik haal de kranten van de kastjes en van een moderne afzuigkap...
‘Buurman, je had wel dood kunnen zijn. Hoe lang hangt deze kap er al?'
‘Drie maanden, is best een dure.'
‘Vind je het gek dat je bijna flauw valt van de trap? Je had wel koolmonoxidedode kunnen wezen. En had ik na een week op de stank af moeten komen..'
‘Aij!'
Of ik.... Wil ik. Ik vul zelfs gratis de gaten in de muur en schilder het laatste stukje over.
Ria was er blij mee.
Over die brommer had hij altijd wat te zeiken: ut ding zou te veel lawaai maken, geen echte Zündapp zijn, met zijn werkbankopbouw niet op de openbare weg mogen....
‘Ach man, stik toch...'
Ik heb belangrijker dingen aan mijn hoofd. Zoals Ria: studeert iets zachts alternatiefs. Zij heeft me ook zien rijden op de klusbrommer, naar de universiteitsbibliotheek, en bij de koffieautomaat... ‘tis misschien een rare vraag maar of ik...'
‘Tuurlijk.'
Ria maakt die avond macaroni met linzen voor me. Ik zeg dat ik het lekker vind.
‘Maar ruik je niks?'
Ik ruik met mijn neus omhoog. Ben nog te bleu om de gelegenheid te misbruiken en mij de weg naar haar hals te snuffelen.
‘Nee, ruik eens goed!'
‘Nee... niks.... etenslucht...'
‘Precies!'.
Gebakken vis, van haar medebewoonster, die dat twee dagen geleden had klaargemaakt.
‘Dat is toch niet normaal, dat etenslucht hier zo lang blijft hangen? Weet jij daar niks op?'
Ah, ik zie het al. Boven het gasstel zit een vierkant plastic rooster dat -eenmaal verwijderd- een smalle afvoerbuis afdekt.
‘Die afvoer is te smal. Je hebt hier geforceerde afzuiging nodig. Hier zat ooit een afzuigkap. Heb je in dit keukentje wel nodig.'
‘Een afzuigkap? Wat kost zo'n ding wel niet...'
Tegen negen uur ben ik weer bij mijn kameradres. Buurman komt naar buiten gesneld. Man, wat moet ik dan? De brommer op de straat al afzetten en ‘m dan door het brandgangetje duwen?
‘Ach Buurman toch...'
‘Ja?'
‘Kom eens kijken.'
Buurman is zijn keuken aan het witten. Alles afgedekt met kranten, maar heeft de muren nog net niet tot aan het plafond gedaan.
‘Ik dacht dat ik flauw zou vallen toen ik op de trap stond. Zou jij het niet af.....? Nu meteen, in verband met aanzetten in de verf...?
‘Kost je 25 gulden.'
Is geen probleem. Buurman blijft me wel op mijn vingers kijken. ‘Daar! Nee daar, je vergeet een stukje!'
‘Nee man, ik bén daar gewoon nog niet!'
Een uur later is het klaar. Ik haal de kranten van de kastjes en van een moderne afzuigkap...
‘Buurman, je had wel dood kunnen zijn. Hoe lang hangt deze kap er al?'
‘Drie maanden, is best een dure.'
‘Vind je het gek dat je bijna flauw valt van de trap? Je had wel koolmonoxidedode kunnen wezen. En had ik na een week op de stank af moeten komen..'
‘Aij!'
Of ik.... Wil ik. Ik vul zelfs gratis de gaten in de muur en schilder het laatste stukje over.
Ria was er blij mee.
Topweekeinde: wandelen in Lauwersmeer, orchideeënpad. In heel
Nederland regent het, maar hier niet. We verdwalen, maar lachen om
elkaars links en rechts. Gesprekken over dating en dat ik zo'n
stoethaspel ben.
Thuis, bij haar, op de bank, een wijntje, twee..., ik moet nog rijden....
‘Blijf je slapen?'
‘Ja.'
‘Eh, controlevraagje: bij jou of in de logeerkamer? Dan ga ik liever...
‘Gekkie!' Kus.
Nog een kus. Nog een.....
Mmmm......
's Ochtends: ik moet plassen... Ze is me net voor.... Blijf ik nog maar even liggen.
Vreemde slaapkamer, vreemde flat, vreemde geluiden, ...
‘Druppel, druppel, prrrrt....' Straks mag ik.
‘Druppel, kletter...'
‘Kletter kletter, prrt, pSSSST, Grughhh , pffffiiFF....'
‘Alles goed?'
‘Ja hoor.'
‘Pfffff ssstphieuwww gurgggh blog, spsstH pfff.....'
Hadden we misschien toch niet bij dat verlaten vishuisje moet lunchen, in december....
‘Blog, plop, psssssht, phieeeuhh...'
Ze komt de slaapkamer in. Ze is mooi, naakt.
‘Hé heerlijke man, hier is koffie. Heb jij verstand van Cappucino-apparaten?'
Thuis, bij haar, op de bank, een wijntje, twee..., ik moet nog rijden....
‘Blijf je slapen?'
‘Ja.'
‘Eh, controlevraagje: bij jou of in de logeerkamer? Dan ga ik liever...
‘Gekkie!' Kus.
Nog een kus. Nog een.....
Mmmm......
's Ochtends: ik moet plassen... Ze is me net voor.... Blijf ik nog maar even liggen.
Vreemde slaapkamer, vreemde flat, vreemde geluiden, ...
‘Druppel, druppel, prrrrt....' Straks mag ik.
‘Druppel, kletter...'
‘Kletter kletter, prrt, pSSSST, Grughhh , pffffiiFF....'
‘Alles goed?'
‘Ja hoor.'
‘Pfffff ssstphieuwww gurgggh blog, spsstH pfff.....'
Hadden we misschien toch niet bij dat verlaten vishuisje moet lunchen, in december....
‘Blog, plop, psssssht, phieeeuhh...'
Ze komt de slaapkamer in. Ze is mooi, naakt.
‘Hé heerlijke man, hier is koffie. Heb jij verstand van Cappucino-apparaten?'
Had ik al van Rita
verteld, mijn tweelingzus? Rita staat graag in de belangstelling:
toneel, straattheater, typetjes op de regionale tv, bij de inkomst
van Sinterklaas....
Ik niet zo. Ik doe graag mee met maffe dingen, maar liever achter de schermen. Ik help haar graag met haar acts, maar dan liever met props, requisieten, teksten....
Zaterdag start ‘Doetinchem Ondersteboven', een weekeinde straattheater met als thema ‘Circus'.
Rita's toneelgroep doet ook mee. Met een clown, nepballerina en een goochelaar wiens trucs mislukken. Allemaal kinderwerk. Rita wil écht circus.
Nou oefenen Rita en ik al circusacts sinds we zes zijn: niet zo verwonderlijk: zaterdagmiddag, uit de teil, de haartjes nat in pyjama, kijken we samen naar Billy Smarts Kindercircus en Jos van der Valk presenteert..... Piste!.
De deuken en sneeën in onze kinderkopjes zijn daarvan het resultaat. Ik zal u de details besparen van de messenwerp-act met 'De cowboy en het Indiaanse meisje'. Hooguit, dat de huisarts meteen zei: ‘Ziekenhuis!', en dat mijn moeder van pa een nieuw messenblok eiste, omdat ze met het oude nooit meer iets wilde snijden...
Maar dat was vroeger. Rita is inmiddels 46 en wil knallen met haar act.
‘Doe je toch ‘Sterkste Vrouw...'
‘Met nephalters en zo?'
‘Nee, echt: je slaat een steen doormidden. Is een kunstje.'
‘Kan dat?'
‘Ja kan. Ik heb van de keukenverbouwing nog wel een Duroxblok over en die dingen sla je zó kapot.
‘Mag ik het eens proberen?'
‘Nee kan niet. Ik heb er maar één over. Maar ik wil hem wel prepareren, door hem met een verfkrabber in te kerven aan de achterkant, maar dan moet je assistent hem wel héél voorzichtig vasthouden als je slaat, anders is hij al kapot bij opkomst.'
‘Met de blote hand...?'
‘Ja, in één keer. Jij bent toch Sterkste Vrouw...?'
Vrijdagavond: Met het Sandvik-krabbertjes krab ik in het blok: 7 bij 30 bij 60 centimeter. Ik dacht dat ik een dunnere over had. Het krabben is niet best voor het dure krabbertje: wordt al na twee halen bot. Tis wel diep genoeg zo: eerst het krabbertje maar weer slijpen, wetten... zo, die is weer vlijmscherp.
Zaterdag.
Ik help een zeil spannen tussen een pipowagen (oude schaftwagen van de gemeente) en een paal. Tapijt op de grond, circusmuziek in de cassetterecorder... Het feest kan beginnen. Rita is de derde act na een flauwe clown en een ballerina die doet alsof ze koorddanst over een touw dat op de grond ligt. Geeuw.
Ik start het Sterkste Vrouw-bandje: ratatiederiederatatada... Rita komt op in oud badpak en cape. Ze poseert als een bodybuildster en suggereert dat haar stevige bovenarmen en dito kont een en al spieren zijn.
Inge, haar bevallige assistente, komt op met de steen. Ja mensen, een echte steen.
Terwijl Rita uithaalt, vraag ik me af of ik mijn prioriteiten wel bij het krabbertje had moeten leggen.
Rita's hand schiet naar de steen....
‘Ziekenhuis!', zegt opnieuw de huisarts.
Ik niet zo. Ik doe graag mee met maffe dingen, maar liever achter de schermen. Ik help haar graag met haar acts, maar dan liever met props, requisieten, teksten....
Zaterdag start ‘Doetinchem Ondersteboven', een weekeinde straattheater met als thema ‘Circus'.
Rita's toneelgroep doet ook mee. Met een clown, nepballerina en een goochelaar wiens trucs mislukken. Allemaal kinderwerk. Rita wil écht circus.
Nou oefenen Rita en ik al circusacts sinds we zes zijn: niet zo verwonderlijk: zaterdagmiddag, uit de teil, de haartjes nat in pyjama, kijken we samen naar Billy Smarts Kindercircus en Jos van der Valk presenteert..... Piste!.
De deuken en sneeën in onze kinderkopjes zijn daarvan het resultaat. Ik zal u de details besparen van de messenwerp-act met 'De cowboy en het Indiaanse meisje'. Hooguit, dat de huisarts meteen zei: ‘Ziekenhuis!', en dat mijn moeder van pa een nieuw messenblok eiste, omdat ze met het oude nooit meer iets wilde snijden...
Maar dat was vroeger. Rita is inmiddels 46 en wil knallen met haar act.
‘Doe je toch ‘Sterkste Vrouw...'
‘Met nephalters en zo?'
‘Nee, echt: je slaat een steen doormidden. Is een kunstje.'
‘Kan dat?'
‘Ja kan. Ik heb van de keukenverbouwing nog wel een Duroxblok over en die dingen sla je zó kapot.
‘Mag ik het eens proberen?'
‘Nee kan niet. Ik heb er maar één over. Maar ik wil hem wel prepareren, door hem met een verfkrabber in te kerven aan de achterkant, maar dan moet je assistent hem wel héél voorzichtig vasthouden als je slaat, anders is hij al kapot bij opkomst.'
‘Met de blote hand...?'
‘Ja, in één keer. Jij bent toch Sterkste Vrouw...?'
Vrijdagavond: Met het Sandvik-krabbertjes krab ik in het blok: 7 bij 30 bij 60 centimeter. Ik dacht dat ik een dunnere over had. Het krabben is niet best voor het dure krabbertje: wordt al na twee halen bot. Tis wel diep genoeg zo: eerst het krabbertje maar weer slijpen, wetten... zo, die is weer vlijmscherp.
Zaterdag.
Ik help een zeil spannen tussen een pipowagen (oude schaftwagen van de gemeente) en een paal. Tapijt op de grond, circusmuziek in de cassetterecorder... Het feest kan beginnen. Rita is de derde act na een flauwe clown en een ballerina die doet alsof ze koorddanst over een touw dat op de grond ligt. Geeuw.
Ik start het Sterkste Vrouw-bandje: ratatiederiederatatada... Rita komt op in oud badpak en cape. Ze poseert als een bodybuildster en suggereert dat haar stevige bovenarmen en dito kont een en al spieren zijn.
Inge, haar bevallige assistente, komt op met de steen. Ja mensen, een echte steen.
Terwijl Rita uithaalt, vraag ik me af of ik mijn prioriteiten wel bij het krabbertje had moeten leggen.
Rita's hand schiet naar de steen....
‘Ziekenhuis!', zegt opnieuw de huisarts.
Een opgewarmde surprise. Vanacht gaat-ie weer in de oude
doos.
Nooit meer Sinterklaas
Met de kinderen allemaal het huis uit schieten verjaardagen tussen broers en zussen er een beetje bij in.
Dit jaar maken we het verjaren van allen in één keer goed door het met Sinterklaas bij pa en ma in Zevenaar te doen. Leuk, allemaal weer bij elkaar. Ik kom er op de klusbrommer voor terug uit Nijmegen. Sinterklaas op zijn ouderwets: met banketstaaf, gedichten en surprises.
'Alles mag?'
'Alles mag.
Ik heb Rita, mijn tweelingzus, getrokken.
Een goede surprise vereist voorbereiding en wie een klusser als gever heeft, die boft maar.
Benodigdheden: gasbrander: check! Ik heb '-naast de klusbrommer- nog een tweede klusruimte in de schuur van pa en ma. Verder: vier blikken erwtensoep, leeg remia fritessausemmertje, tape en een afleidingsmanoeuvre.
Stap een: cadeau kopen: oorbellen en een bamboezeefje en pincet. Ik ben geen onmens.
Stap twee: niet met pa en ma mee-eten, maar in de schuur drie dagen lang erwtensoep eten, opgewarmd met de gasbrander.
Stap drie: het fritessausemmertje vullen. Dat is de eerste dag nog knap lastig mikken als er nog niks inzit.
Stap vier: oorbellen er in.
Stap vijf en zes: op dag twee en drie doorgaan met kokkerellen en vullen tot het emmertje tot de rand vol zit. Dekseltje er op en dicht tapen.
Stap zeven: in de keuken zichtbaar in de weer gaan met chocolade en suiker. Emmertje leuk verpakt op de centrale verwarming zetten.
Stap acht: Sinterklaasavond: Ma heeft een banketstaaf op de centrale verwarming gelegd om warm te worden en kijkt me samenzweerderig aan.
Voorpret: de surprises zijn flauw en Rita heeft alleen een zeefje en een pincet gekregen en voelt zich wat te kort gedaan. Nee, wacht maar.
Het laatste cadeautje: briefje: ‘Kijk op de centrale verwarming'. En een gedicht:
Makkers staakt uw wild geraas
en zet de ramen open,
Sint at erwtensoep helaas
en heeft dat laten lopen.
‘Ha ha, nee we hebben jou vanmiddag wel met chocola bezig gezien in de keuken'.
Het volgende speelt zich sneller af dan ik kan opschrijven:
Rita maakt van het bolstaande emmertje de tape los. Emmertje doet: PpffftEht!
Klein kloddertje op Rita's wang. Die huilt, ma komt kijken, stoot het emmertje uit Rita's handen op het gele tapijt.
Pa vliegt uit zijn stoel; ‘Rotjonk!' En haalt uit om te meppen. Ik ben sneller en plaats een gerichte. Pa glijdt uit over het natte tapijt, valt, ma springt tussen ons in: 'Bega geen ongelukken!'.
Ik rijdt met de klusbrommer terug naar Nijmegen. Nooit meer Sinterklaas.
Nooit meer Sinterklaas
Met de kinderen allemaal het huis uit schieten verjaardagen tussen broers en zussen er een beetje bij in.
Dit jaar maken we het verjaren van allen in één keer goed door het met Sinterklaas bij pa en ma in Zevenaar te doen. Leuk, allemaal weer bij elkaar. Ik kom er op de klusbrommer voor terug uit Nijmegen. Sinterklaas op zijn ouderwets: met banketstaaf, gedichten en surprises.
'Alles mag?'
'Alles mag.
Ik heb Rita, mijn tweelingzus, getrokken.
Een goede surprise vereist voorbereiding en wie een klusser als gever heeft, die boft maar.
Benodigdheden: gasbrander: check! Ik heb '-naast de klusbrommer- nog een tweede klusruimte in de schuur van pa en ma. Verder: vier blikken erwtensoep, leeg remia fritessausemmertje, tape en een afleidingsmanoeuvre.
Stap een: cadeau kopen: oorbellen en een bamboezeefje en pincet. Ik ben geen onmens.
Stap twee: niet met pa en ma mee-eten, maar in de schuur drie dagen lang erwtensoep eten, opgewarmd met de gasbrander.
Stap drie: het fritessausemmertje vullen. Dat is de eerste dag nog knap lastig mikken als er nog niks inzit.
Stap vier: oorbellen er in.
Stap vijf en zes: op dag twee en drie doorgaan met kokkerellen en vullen tot het emmertje tot de rand vol zit. Dekseltje er op en dicht tapen.
Stap zeven: in de keuken zichtbaar in de weer gaan met chocolade en suiker. Emmertje leuk verpakt op de centrale verwarming zetten.
Stap acht: Sinterklaasavond: Ma heeft een banketstaaf op de centrale verwarming gelegd om warm te worden en kijkt me samenzweerderig aan.
Voorpret: de surprises zijn flauw en Rita heeft alleen een zeefje en een pincet gekregen en voelt zich wat te kort gedaan. Nee, wacht maar.
Het laatste cadeautje: briefje: ‘Kijk op de centrale verwarming'. En een gedicht:
Makkers staakt uw wild geraas
en zet de ramen open,
Sint at erwtensoep helaas
en heeft dat laten lopen.
‘Ha ha, nee we hebben jou vanmiddag wel met chocola bezig gezien in de keuken'.
Het volgende speelt zich sneller af dan ik kan opschrijven:
Rita maakt van het bolstaande emmertje de tape los. Emmertje doet: PpffftEht!
Klein kloddertje op Rita's wang. Die huilt, ma komt kijken, stoot het emmertje uit Rita's handen op het gele tapijt.
Pa vliegt uit zijn stoel; ‘Rotjonk!' En haalt uit om te meppen. Ik ben sneller en plaats een gerichte. Pa glijdt uit over het natte tapijt, valt, ma springt tussen ons in: 'Bega geen ongelukken!'.
Ik rijdt met de klusbrommer terug naar Nijmegen. Nooit meer Sinterklaas.
‘Godverdomme! Die is lekker. Hoeveel is die dan? 10-11 %?
Kannie. Dan zou het wijn zijn!'
‘Ik zweer het. Arcener Grand Prestige'
‘Waar maken ze dat grei?'
Theo, de uitbater van café De Poort, weet wat zijn klanten willen. De volgende week kunnen we met zijn allen naar de brouwerij in Arcen toe, inclusief proeflokaal. Kost 10 euro, maar dan rijdt Bertus ons met de gehandicaptenbus van de Festog. Maar wel als mongolen kijken als we een collega van Bertus tegenkomen.
Theo tekent in en wil aan allen drie bonnetjes geven.
‘Waar is dat voor?'
‘Dat zijn bonnen voor het proeflokaal: kun je drie gewone pils mee krijgen, twee bieren of één Grand Prestige.'
‘Sodemieter op, we gaan niet voor 1 bier helemaal naar Limburg!'
‘Geef míj maar...' Bennie is drukker. En een goeie. Twee dagen later hebben alle excursiegangers bonnen voor 30 pils, 20 bieren of 10 Grand Prestiges. Full colour, goed papier, inclusief kartelrand. Het feest kan beginnen.
Doetinchem, Nijmegen, Venray, Oostrum, Wanssum, Arcen
'Verrek, er staat Hertog Jan op die fabriek!'
'Die maakt ut spul'.
'Ah.'
Eerst maar eens de excursie: middeleeuwen, de pest, slecht water , iedereen aan het bier, de goeie ouwe tijd. Had Bruegel maar een weblog. Dan iets met plantjes, kloosters, brand, mooi herbouwd, modern, grote stalen ketels, grootste, modernste ... en hè hè eindelijk de proefkelder. In het oudste deel van het complex, met kloosterverleden en verraderlijke kloostermoppen op de vloer tussen de statafels en de bar.
Terwijl mensen uit de andere excursiegroep met hun lullige drie bonnen diep en lang bij de bar overleggen of ze nu drie pils, twee bieren of één Prestige zullen nemen, slaan wij als Duitsers tijdens de geldontwaarding met onze Gross-scheine op de toog: Indoen: Prestige. Ja, dat zwarte spul!
Om de indruk te wekken dat dit een culinair blog is: Arcener Grand Prestige is een donkerrood, bijna zwart, bier van hoge gisting met nagisting op de fles. Het gaat er in met 9,5, maar is zó 10% en er zijn mensen die claimen het met 11% gedronken te hebben. Maar pas op: niet helemaal uitschenken in verband met het bezinksel. Het schuim is romig zoet, de eerste slok is bitter, de tweede is al wat zoeter. Een bier om te onthouden, als je er niet zo van ging vergeten.
De barjuffrouw, Limburgse g en Duitse gevel, blijft tappen zolang wij bonnen ophoesten.
Er komt zelfs -het is tenslotte handel- een oude man in stofjas met een winkelwagentje die alle flesjes die we aanwijzen in een rinkelrit naar het busje op de parkeerplaats vervoert.
Zegt men. Helemaal zeker weet ik het niet meer. Ik weet wel dat ik bij het passeren van het bord 'bebouwde kom' het winkelwagentje uit en de bus in ben getrokken omdat Bertus geen ‘kloterij' wilde.
En we moeten ergens gestopt zijn bij een chinees restaurant. Even een bodempje leggen voor vanavond. Ik hoef niet naar binnen ‘Neuh, laat mij maar..' en ben liefdevol, staand, met mijn hoofd tegen het glazen raam van het restaurant, geparkeerd. Ik sta buiten. zij zitten binnen, bestellen en zwaaien. Volgens hen heb ik tijdens de hap twee keer tegen het raam staan pissen...
‘Ik zweer het. Arcener Grand Prestige'
‘Waar maken ze dat grei?'
Theo, de uitbater van café De Poort, weet wat zijn klanten willen. De volgende week kunnen we met zijn allen naar de brouwerij in Arcen toe, inclusief proeflokaal. Kost 10 euro, maar dan rijdt Bertus ons met de gehandicaptenbus van de Festog. Maar wel als mongolen kijken als we een collega van Bertus tegenkomen.
Theo tekent in en wil aan allen drie bonnetjes geven.
‘Waar is dat voor?'
‘Dat zijn bonnen voor het proeflokaal: kun je drie gewone pils mee krijgen, twee bieren of één Grand Prestige.'
‘Sodemieter op, we gaan niet voor 1 bier helemaal naar Limburg!'
‘Geef míj maar...' Bennie is drukker. En een goeie. Twee dagen later hebben alle excursiegangers bonnen voor 30 pils, 20 bieren of 10 Grand Prestiges. Full colour, goed papier, inclusief kartelrand. Het feest kan beginnen.
Doetinchem, Nijmegen, Venray, Oostrum, Wanssum, Arcen
'Verrek, er staat Hertog Jan op die fabriek!'
'Die maakt ut spul'.
'Ah.'
Eerst maar eens de excursie: middeleeuwen, de pest, slecht water , iedereen aan het bier, de goeie ouwe tijd. Had Bruegel maar een weblog. Dan iets met plantjes, kloosters, brand, mooi herbouwd, modern, grote stalen ketels, grootste, modernste ... en hè hè eindelijk de proefkelder. In het oudste deel van het complex, met kloosterverleden en verraderlijke kloostermoppen op de vloer tussen de statafels en de bar.
Terwijl mensen uit de andere excursiegroep met hun lullige drie bonnen diep en lang bij de bar overleggen of ze nu drie pils, twee bieren of één Prestige zullen nemen, slaan wij als Duitsers tijdens de geldontwaarding met onze Gross-scheine op de toog: Indoen: Prestige. Ja, dat zwarte spul!
Om de indruk te wekken dat dit een culinair blog is: Arcener Grand Prestige is een donkerrood, bijna zwart, bier van hoge gisting met nagisting op de fles. Het gaat er in met 9,5, maar is zó 10% en er zijn mensen die claimen het met 11% gedronken te hebben. Maar pas op: niet helemaal uitschenken in verband met het bezinksel. Het schuim is romig zoet, de eerste slok is bitter, de tweede is al wat zoeter. Een bier om te onthouden, als je er niet zo van ging vergeten.
De barjuffrouw, Limburgse g en Duitse gevel, blijft tappen zolang wij bonnen ophoesten.
Er komt zelfs -het is tenslotte handel- een oude man in stofjas met een winkelwagentje die alle flesjes die we aanwijzen in een rinkelrit naar het busje op de parkeerplaats vervoert.
Zegt men. Helemaal zeker weet ik het niet meer. Ik weet wel dat ik bij het passeren van het bord 'bebouwde kom' het winkelwagentje uit en de bus in ben getrokken omdat Bertus geen ‘kloterij' wilde.
En we moeten ergens gestopt zijn bij een chinees restaurant. Even een bodempje leggen voor vanavond. Ik hoef niet naar binnen ‘Neuh, laat mij maar..' en ben liefdevol, staand, met mijn hoofd tegen het glazen raam van het restaurant, geparkeerd. Ik sta buiten. zij zitten binnen, bestellen en zwaaien. Volgens hen heb ik tijdens de hap twee keer tegen het raam staan pissen...
Vandaag geen lettertjes. Ik zit in bad
Ik weet niet wat ik heb, maar sinds mijn ‘oeps verkering en
oeps weer uit', ‘tegeltje kapot' en ‘message in a
bottle' is er iets losgekomen. Hunkerhonger. Niks geen
‘ach veel te veel moeite, doe mij maar de slijter' of
gnuiven om quasitroost over dekseltjes en potjes.,..
Ik ben hier! Hier, deksels, hier is de pot!
Je veux l'amour... en geld. Geld om cadeautjes te kopen...
Relatieklik. Klik. Klik, de liefde onder handbereik. En alsof de duvel er mee speelt: de eerste dag meteen een ‘Match': Met Stella, ook stier, gek op lachen van binnenuit, kleine kale leuke mannetjes, huisje-boompje maar ook de zoektocht naar het diepere in het leven en omdat we elkaar niet in de supermarkt zijn tegengekomen... De hele rimram; mijn tweelingzus, maar dan in de liefde.
Wat een gelukkie: pot roept ‘Deksel' en verdomd....
Maandag: We sms-en, msn-en, mailen; krijgen steeds meer hunkerhonger. Kun je verliefd zijn op iemand die je nog nooit hebt ontmoet? Blijkbaar wel. En Cupido heeft twee kanten op geschoten. Zaterdag zullen we elkaar ontmoeten. Maar zaterdag is ver weg. Onze vingers willen niet het toetsenbord strelen, maar elkaar.
‘ik mis je, wil in je armen liggen',
‘en ik in de jouwe.‘
‘zaterdag...'
‘zaterdag pas'
‘zucht....'
‘morgen?'
‘maar werk...?'
‘wat doe je morgen?'
‘morgen ben in Warnsveld, bij GGNet.'
‘dat is toch het gekkenhuis?'
‘Ja ik doe er readings en healings. Dat werkt heel goed bij psychiatrische patiënten. Haal je me dan op? Kan met een collega vanaf Enschede meerijden naar Warnsveld. Rij ik met jou door naar Doetinchem..'
‘Weet je het zeker? In vreemd huis, bij onbekende man, zonder eigen vervoer om te vluchten als ik tegen...'
‘Ssst: jij gaat niet tegenvallen. Dat weet ik nu al.'
‘Ah, jij kunt dat zien met readen en healen.'
‘Nee, das gewoon mensenkennis. Jij bent hartstikke leuk, lief, heel erg grappig en vertrouwd.'
Ja, Stella heeft mensenkennis.
‘Hoe herken ik jou?'
‘Ik heb spierwit haar'
‘En ik ben een klein kaal...'
‘Weet ik toch gekkie.'
Dinsdag: op ut werk chaoot ik. Maar tis toch maar voor de gemeente.
4 uur: Hup in de auto. 14 minuten. Nooit was een man sneller in Warnsveld. Ik heb als een gek gereden.
Op de parkeerplaats van het paviljoen staat ze.
Lief, leeftijdloos, broos, spierwit koppie.
‘Je bent het?'
‘Jij bent het.'
Een kus, ze aait mijn wang en kijkt wat dromerig door me heen
‘Gaan we?'
‘Ja we gaan.'
We rijden. Stel is stil...
Ik krijg sms: ‘Waar blijf je nou....?'
Ik ben hier! Hier, deksels, hier is de pot!
Je veux l'amour... en geld. Geld om cadeautjes te kopen...
Relatieklik. Klik. Klik, de liefde onder handbereik. En alsof de duvel er mee speelt: de eerste dag meteen een ‘Match': Met Stella, ook stier, gek op lachen van binnenuit, kleine kale leuke mannetjes, huisje-boompje maar ook de zoektocht naar het diepere in het leven en omdat we elkaar niet in de supermarkt zijn tegengekomen... De hele rimram; mijn tweelingzus, maar dan in de liefde.
Wat een gelukkie: pot roept ‘Deksel' en verdomd....
Maandag: We sms-en, msn-en, mailen; krijgen steeds meer hunkerhonger. Kun je verliefd zijn op iemand die je nog nooit hebt ontmoet? Blijkbaar wel. En Cupido heeft twee kanten op geschoten. Zaterdag zullen we elkaar ontmoeten. Maar zaterdag is ver weg. Onze vingers willen niet het toetsenbord strelen, maar elkaar.
‘ik mis je, wil in je armen liggen',
‘en ik in de jouwe.‘
‘zaterdag...'
‘zaterdag pas'
‘zucht....'
‘morgen?'
‘maar werk...?'
‘wat doe je morgen?'
‘morgen ben in Warnsveld, bij GGNet.'
‘dat is toch het gekkenhuis?'
‘Ja ik doe er readings en healings. Dat werkt heel goed bij psychiatrische patiënten. Haal je me dan op? Kan met een collega vanaf Enschede meerijden naar Warnsveld. Rij ik met jou door naar Doetinchem..'
‘Weet je het zeker? In vreemd huis, bij onbekende man, zonder eigen vervoer om te vluchten als ik tegen...'
‘Ssst: jij gaat niet tegenvallen. Dat weet ik nu al.'
‘Ah, jij kunt dat zien met readen en healen.'
‘Nee, das gewoon mensenkennis. Jij bent hartstikke leuk, lief, heel erg grappig en vertrouwd.'
Ja, Stella heeft mensenkennis.
‘Hoe herken ik jou?'
‘Ik heb spierwit haar'
‘En ik ben een klein kaal...'
‘Weet ik toch gekkie.'
Dinsdag: op ut werk chaoot ik. Maar tis toch maar voor de gemeente.
4 uur: Hup in de auto. 14 minuten. Nooit was een man sneller in Warnsveld. Ik heb als een gek gereden.
Op de parkeerplaats van het paviljoen staat ze.
Lief, leeftijdloos, broos, spierwit koppie.
‘Je bent het?'
‘Jij bent het.'
Een kus, ze aait mijn wang en kijkt wat dromerig door me heen
‘Gaan we?'
‘Ja we gaan.'
We rijden. Stel is stil...
Ik krijg sms: ‘Waar blijf je nou....?'
Tjeert heeft geld
nodig. Op zich is wiet niet zo duur, maar als je grootverbruiker
bent, gaat het in de papieren lopen. En nu M en ik zijn gescheiden,
is die geldkraan ook dicht. Tjeert houdt niet van
dicht.
Maar ook zonder geld kun je blijkbaar aan dure spullen komen. Hij draagt dure merkgympen. Is een trucje dat hij me heeft uitgelegd: ‘Je moet op je oude gympen Van Haren binnenlopen, de duurste gympen passen, de oude gympen terugdoen in de doos, doos terugzetten en cool de winkel uitlopen. Dat valt nooit op. Het zijn sukkels bij Van Haren.´
´En autospul, he. Tikkie tegen het glas, pakken en weglopen. Ook al zien de mensen je, niemand durft wat te doen.´
Tjeert lacht. Hij heeft een gat in de markt gevonden.
Maar Tjeert is niet subtiel. De politie heeft Tjeert gevonden.
Als ik voor de krant de rechtbankberichten moet doen, kom ik hem steeds tegen. Niet lijfelijk, maar in de samenvattingen die ik van de persvoorlichtster krijg:
TB 19 winkeldiefstal, woninginbraak
TB 20 inbraak, gestolen bromfiets, telefoons, geluidsapparatuur, drugsbezit
TB 21 inbraak, geweld, drugshandel
Ik heb weinig behoefte hem lijfelijk te ontmoeten. En al helemaal niet ´s nachts in mijn onderbroek, als ik op glasgerinkel in de hal afkom.
´Wat flik jij me nou?´
´Shit, ik dacht dat je niet thuis was!´
Roetsj weg.
Ik maak van de deur, waarvan het onderste glasdeel is ingetrapt, een Oudhollandse deur: met beneden een stijlvol houten paneel en bovenin fraaie ijzeren roosters voor het glas. Ben ik, inclusief schilderwerk, drie dagen mee bezig. Volgende week maar eens de achterkant onder handen nemen.
Buurman belt aan:´Zeg Manus die zoon van jou, of eigenlijk die van M, die scharrelde vannacht rond in het plantsoen voor het huis.´
´Shit, die wil nog steeds zijn bezoek afmaken´.
´Dan mag hij wel eens andere gympen aantrekken, want deze geven licht als hij er mee loopt. Ik zag aan de lichtjes waar hij zat in het plantsoen.´
Aan de zijkant van mijn huis met inpandige garage annex kluswerkplaats (met allemaal verleidelijk gereedschap) staat een grote boom. Eigenlijk de grote boom van de buurman. De boom moet ooit om, want hij neemt zo veel licht weg dat de blinde muur van mijn werkplaats helemaal met mos is bedekt. Mooi gezicht, maar vast niet goed voor de muur.
In mijn tuin liggen vier bielzen, waar ik nog een keer een borderrand van moet maken.
Aan de nok van mijn huis heb ik, toen ik eens met de buurman een steiger had gehuurd voor het schilderwerk, een grote haak met keilbouten vastgemaakt. Handig voor als er weer eens geschilderd moet worden. Ik gooi een touw over de haak en hijs een biels in de boom. Nog een biels, nog een. De boom kreunt, Manus zweet.
Ik fluit de Rambo herkenningstune. In mijn hoofd heb ik een stoere band om mijn hoofd, is mijn onderkaak naar voren geschoven en heeft de Vietcong met messen ´boter kaas en eieren´ op mijn borstkas zitten spelen..
Ik trek de bielzen opzij. Bijna horizontaal. De boom buigt maar houdt. Tussen twee grote takken klem ik de ´pin´ . Aan de pin komt een struikeltouw voor over het pad naast de garage.
´s Nachts. Pompiedom, in bed stripboekje lezen, wijntje....
KABOENGGGG!!
Ojee, gaat daar mijn muur. Het huis schudt, Sil schiet onder het bed....
Kleren aan, zaklamp aan, tuinverlichting aan.
Onderaan de muur liggen drie bielzen. In het mos op de muur staat een silhouet, als in een roadrunnercartoon. Een eind verder in de tuin ligt één gymschoen.
Die gaat opvallen bij Van Haren
Maar ook zonder geld kun je blijkbaar aan dure spullen komen. Hij draagt dure merkgympen. Is een trucje dat hij me heeft uitgelegd: ‘Je moet op je oude gympen Van Haren binnenlopen, de duurste gympen passen, de oude gympen terugdoen in de doos, doos terugzetten en cool de winkel uitlopen. Dat valt nooit op. Het zijn sukkels bij Van Haren.´
´En autospul, he. Tikkie tegen het glas, pakken en weglopen. Ook al zien de mensen je, niemand durft wat te doen.´
Tjeert lacht. Hij heeft een gat in de markt gevonden.
Maar Tjeert is niet subtiel. De politie heeft Tjeert gevonden.
Als ik voor de krant de rechtbankberichten moet doen, kom ik hem steeds tegen. Niet lijfelijk, maar in de samenvattingen die ik van de persvoorlichtster krijg:
TB 19 winkeldiefstal, woninginbraak
TB 20 inbraak, gestolen bromfiets, telefoons, geluidsapparatuur, drugsbezit
TB 21 inbraak, geweld, drugshandel
Ik heb weinig behoefte hem lijfelijk te ontmoeten. En al helemaal niet ´s nachts in mijn onderbroek, als ik op glasgerinkel in de hal afkom.
´Wat flik jij me nou?´
´Shit, ik dacht dat je niet thuis was!´
Roetsj weg.
Ik maak van de deur, waarvan het onderste glasdeel is ingetrapt, een Oudhollandse deur: met beneden een stijlvol houten paneel en bovenin fraaie ijzeren roosters voor het glas. Ben ik, inclusief schilderwerk, drie dagen mee bezig. Volgende week maar eens de achterkant onder handen nemen.
Buurman belt aan:´Zeg Manus die zoon van jou, of eigenlijk die van M, die scharrelde vannacht rond in het plantsoen voor het huis.´
´Shit, die wil nog steeds zijn bezoek afmaken´.
´Dan mag hij wel eens andere gympen aantrekken, want deze geven licht als hij er mee loopt. Ik zag aan de lichtjes waar hij zat in het plantsoen.´
Aan de zijkant van mijn huis met inpandige garage annex kluswerkplaats (met allemaal verleidelijk gereedschap) staat een grote boom. Eigenlijk de grote boom van de buurman. De boom moet ooit om, want hij neemt zo veel licht weg dat de blinde muur van mijn werkplaats helemaal met mos is bedekt. Mooi gezicht, maar vast niet goed voor de muur.
In mijn tuin liggen vier bielzen, waar ik nog een keer een borderrand van moet maken.
Aan de nok van mijn huis heb ik, toen ik eens met de buurman een steiger had gehuurd voor het schilderwerk, een grote haak met keilbouten vastgemaakt. Handig voor als er weer eens geschilderd moet worden. Ik gooi een touw over de haak en hijs een biels in de boom. Nog een biels, nog een. De boom kreunt, Manus zweet.
Ik fluit de Rambo herkenningstune. In mijn hoofd heb ik een stoere band om mijn hoofd, is mijn onderkaak naar voren geschoven en heeft de Vietcong met messen ´boter kaas en eieren´ op mijn borstkas zitten spelen..
Ik trek de bielzen opzij. Bijna horizontaal. De boom buigt maar houdt. Tussen twee grote takken klem ik de ´pin´ . Aan de pin komt een struikeltouw voor over het pad naast de garage.
´s Nachts. Pompiedom, in bed stripboekje lezen, wijntje....
KABOENGGGG!!
Ojee, gaat daar mijn muur. Het huis schudt, Sil schiet onder het bed....
Kleren aan, zaklamp aan, tuinverlichting aan.
Onderaan de muur liggen drie bielzen. In het mos op de muur staat een silhouet, als in een roadrunnercartoon. Een eind verder in de tuin ligt één gymschoen.
Die gaat opvallen bij Van Haren
Manus
Woonplaats: DoetinchemEen weblog met meemaaksels, bloopers.... Bridget Jones, eat your hart out!
Beroep: gediplomeerd alleskunner
Hobbies: dromen, denken, schrijven, maken, doen
Man
Favorieten van Manus
Tegelspreuk van vandaag
Nou, eh, ik dus
Zondagmiddag
gewandeld in het Kruisbergse bos. Foto cadeau gekregen. En me laten
overtuigen dat mijn hoofd wel kán... zo op mijn blog.
Binnenkort...
Blokje vijfjes
De schat van tante Jo/ome Jan
Assessment: de test
Kaarsje
Ma aan het gas
Internetdaten
Brandende liefde
Trouwjurk
Eefs moeder
De doodskat
Joe aaare so biejoetifool
Internetdaten 1: dubbele boeking
Internetdaten 2: te vroeg gekomen
Who said romance is dead?
Ach je hebt je gezondheid nog...
Wie is Manus
Schrijver/klussenman,
communicatieadviseur op klompen, wolf en hond, brom- en teddybeer,
Ik schijn te vertederen, maar dat doet een aangereden egeltje ook.
Ideale man De ideale man redt de wereld, verdient de kost,
is altijd thuis. Leest in de auto altijd de kaart, kent ook de
route in haar kruis. De ideale man blogt in zijn boxer, aait zijn
kater tegelijk. Er gaan geruchten dat -met de wind mee- ik wel wat
op hem lijk. De ideale man praat over zijn gevoel, is stil als zij
wat zegt. Hij is ad rem, niet eigenwijs, intellectueel goed
onderlegd. De ideale man heeft idealen, die hij allemaal bereiken
kan. En inderdaad -moet ik bekennen- daar heb ik wel wat van. De
ideale man kan huizen bouwen, salsa dansen, Is goed met dieren,
houdt van mensen. Kan zwangerpuffen, sjansen, maar is niet
verwaand. De ideale man heeft -qua vrouwenwensen- alvast voor mij
de weg gebaand. De ideale man heeft borsthaar en een vrouwelijke
kant, smeert haar in met zonnebrand. Loopt voor haar naar een druk
terras, de tweede keer mét geld. Komt terug met een knipoog en haar
krant, haar favoriete Magnum en gesneden fruit. Verdomd -als je het
optelt- kom je bij deze jongen uit. De ideale man koopt bij de
kringloop, is de setter van een trend. Met geschoren schedel,
blauwe ogen, de stoere stoppels van een vent. Hij heeft een
rusthartslag van veertig en een medaille om zijn pik. Oké
-ontkennen heef geen zin meer- de ideale man ben ik. vrij naar Dolf
Jansen
tegelspreuk van gisteren
Restpartij tegels, voor weinig op te halen
Laatste reacties
Nou , omdat ut maar één keer Sinterklaas is....
iel: gadverdamme wat een ontzettend slechte grap,
en dat voor een volwassen …
Snip snip
Starry Night: Hahaha, blij te lezen dat het goed met je gaat;-) …
Snip snip
zusenzo: Haha!
Stoer hoor !
Doet me denken aan een bijdrage van héééél …
Snip snip
Annelies: Haha, wat een held, zo zijn er niet veel!
Snip snip
hippocampi: manus minus
fijn, dat je weer publiceert
hardop lachen terwijl je …
Archief / RSS
Bekijk het hele archief van Manus , of klik op een van de jaren hieronder om een deel van het archief te ontsluiten.
2009
2008
2007
2006
Zoek in het archief
Abonnementen
| Alle blogs | 
|
 |
 |
| Deze gebruiker |
|
|
|
