Vandaag is officieel de komkommertijd begonnen. Behalve aan een aflandige wind merk je dat vooral aan het televisieaanbod. Dat is op zijn zachtst gezegd schraler dan een geïrriteerde huid. Maar schijn bedriegt. Rob Hengst van de Jezustering (33) is programmamaker. Vanaf vandaag is hij acht weken lang te zien in een nieuw programma Krijg godverdomme de tering, vuile tyfuslijder! waarvan vanavond de eerste aflevering wordt uitgezonden, en waarin Van de Jezustering op zoek gaat naar ‘uitersten'. Zo steekt hij een sigaret op in een café waar roken sinds 1 juli niet langer is toegestaan, bezoekt hij een concert van André Rieu en probeert hij mensen enthousiast te krijgen voor het WK voetbal in 2010.

Wat was het ergst?
‘Nou, de komkommeroogst was behoorlijk zwaar. Die dingen zijn lang en groen. De velden staan vol tot aan de horizon. Op het laatst kun je geen komkommer meer zien.'

Je bent in het ziekenhuis beland.
‘De komkommeroogst is een honderd procent vrouwelijke aangelegenheid. Vraag mij niet waarom. Of vraag het me eigenlijk maar wel. Je bent programmamaker, je wilt provoceren. Ik heb ze eerst in hun gezicht gespuugd, daarna heb ik toespelingen gemaakt. Over komkommers en aanverwante zaken. Een aantal van die tyfuswijven heeft me toen op de kar te grazen genomen. Ik ga niet zeggen hoe. Je moet vanavond maar kijken. Ik heb een week lang alleen maar groen wc-papier kunnen gebruiken.'

Meerdere personen en instellingen hebben een klacht ingediend.
‘Met André Rieu ben ik na afloop een borrel gaan drinken. Dat loopt nu met een sisser af. Maar in dat café, dat waren echte zeikerds. Toen ze me geen asbak wilden brengen, heb ik ze in hun gezicht gespuugd. Kijk, er zijn racistische uitlatingen die twintig jaar geleden nog racistisch waren, maar inmiddels niet meer. Ook bepaalde ziektes zijn vandaag de dag beter te behandelen. Dus je wenst iemand iets toe, maar als is het in een vroeg stadium wordt ontdekt, is de levensverwachting redelijk goed.'

Hoeveel rook je zelf?
‘Drie tot vier pakjes per dag. Voor dit programma heb ik gerookt in kinderdagverblijven, op de crematie van een vegetariër, tijdens een modeshow voor verstandelijk gehandicapten en op de Kleine Huisdieren Rai. Ik heb ze allemaal kunnen bespugen, voor ze me de deur uit konden werken. Iedereen heeft meegerookt.'

Was je je erg bewust van de camera's?
‘Het klinkt misschien raar, maar soms zit je zo in je rol dat je dat totaal vergeet. Ik was op een ochtend aan het onderhandelen over mijn salaris. Dat moet nu omlaag van die tyfusminister. Ik draai me om en zie de cameraploeg. En ik ging helemaal blind, jongen! "Ik heb nog zo gezegd: geen camera's, godverdomme!" schijn ik te hebben geroepen. Daarna heb ik ze bespuugd en hebben zij mij het ziekenhuis ingeslagen. Het levert spannende tv op. Maar onderweg naar huis heb ik ook nog een Franse toerist die het Paleis op de Dam aan het filmen was bespuugd en total loss geslagen. En voor mijn huisdeur stond een ploegje van de studenten-tv me op te wachten. Een camera is moeilijker bij iemand naar binnen te wurmen dan een komkommer, maar uiteindelijk is me gelukt.'

Krijg godverdomme de tering, vuile tyfuslijder!, op de televisie, 22.44 uur. Tot na de komkommertijd.

Vandaag is de dag om het Oranjegevoel een plekje te geven. En daarmee is de kous af.

Het meeleven met een voetbaleftal is een beetje als een bezoek aan de tandarts: als je op straat staat, ben je de pijn alweer vergeten. En de uitschakeling in een groot toernooi lijkt anno 2008 nog het meest op een moderne begrafenis: zo een met ballonnen en een paars geschilderde kist en iedereen die gewoon mag lachen en dronken worden ‘want zo zou hij/zij het ook het liefst hebben gezien.'

In de meeste straten straten zijn de oranje vlaggetjes meteen weggehaald, maar gisteren reed ik door een dorp in Zeeuws Vlaanderen waar ze nog allemaal over de straat waren gespannen. Na de kerst worden de kerstbomen verbrand, maar wat doe je met oranje vlaggetjes? De straat was verder leeg, er waren geen mensen te zien. De ochtend na een feest.

Als kind deed ik vroeger het volgende: wanneer mijn ouders voor de vakantie een huisje hadden gehuurd (in het begin in Zeeuws Vlaanderen, later in de Dordogne), dan maakte ik mij een gedetailleerde voorstelling van zo'n plek. Ik zag het huisje al liggen, onder een boom en naast een weiland waarin twee zwartwitte koeien graasden; in de verte glinsterde de zee, of een bocht van de rivier. Dan brak de vakantie zelf aan en zag ik het huisje in het echt. Het stond niet onder een boom maar in een straat. Er waren geen koeien, wel was er een terras met heel veel mieren; de zee/rivier was nog best ver weg.

Wat gebeurde er nu met het andere huisje? Het huisje uit mijn fantasie? Je zou zeggen dat het met het zien van het echte huisje voorgoed zou worden gewist, maar dit was niet het geval. Ook het eerste huisje bleef bestaan, in mijn hoofd, maar daarom niet minder echt dan het huisje waar ik de komende drie weken ging doorbrengen.

Zo keek ik gisteren naar de lege straat met oranje vlaggetjes en probeerde ik me voor te stellen hoe ik naar die vlaggetjes zou hebben gekeken wanneer de wereld gewoon door was blijven draaien en Nederland vanavond in de halve finale tegen Spanje had gestaan. Het was een beetje als met geluk: het ene moment voelde je het nog, het volgende was het weg, zonder dat je wist waarom. De oranje vlaggetjes konden mij niet helpen. Ergens in mijn hoofd hoorde ik een tandartsboor, maar pijn voelde ik niet.

Niets is zo rustgevend als een voetbalwedstrijd waarbij je niet voor de een of voor de ander bent. Alle ingrediënten zijn aanwezig: een vol stadion met juichende maar onbekende mensen, een groene grasmat en twee onbekende volksliederen, een scheidsrechter met stront in zijn ogen, een naakte man of kip die naar de cornervlag holt. Dan begint de wedstrijd, de sfeer is goed, de ene ploeg is beter dan de andere, dus zijn we voor die. Moge de beste winnen.

Misschien is dat nog wel het grootste verlies: die rust die bezit van je heeft genomen. Een kleine twee weken was je niet helemaal jezelf, dat is wat mensen missen die hun neus ophalen voor voetbal. Wie zich identificeert met een elftal grijpt zijn kans om eens een keer helemaal los van zichzelf te komen.

Zo zit ik vanavond voor de halve finale. Natuurlijk zijn we voor Spanje, maar het zou toch ook geweldig zijn als Guus Hiddink het straks tegen de Duitsers opneemt. Alleen al dit soort halfslachtig gemijmer bewijst dat ik weer helemaal ben teruggeworpen op mezelf.

Heel even denk ik het ondenkbare. Dat Nederland nog speelt in plaats van Rusland. Heel even zie ik het valkantiehuisje onder de boom en de twee grazende koeien. Maar dan denk ik aan de lege straat met oranje vlaggetjes. Ik denk aan de straat zoals hij is: leeg. Zelden heb ik me zo rustig gevoeld. Zelden heb ik zo verlangd naar de tandartsboor.

Een EK is ook de bloeiperiode van de voetbalweetjes. Daarna begint de komkommeroogst. In totaal zijn er sinds 9 juni 14.351 voetbalweetjes geregistreerd. Een greep:

- Van alle oranjereclames is die met de Welpies van Albert Heijn het populairst. Maar liefst 17 miljoen Welpies vonden hun weg over de toonbank. Onder de toonbank schat men het aantal nog veel hoger.

- Welpies zijn zowel bij hetero's als homo's even populair. Mensen zonder seksuele voorkeur slaan veelbetekenend hun ogen neer wanneer ze een Welpie aangereikt krijgen.

- Als je alle Welpies achter elkaar zou leggen krijg je 11.000 keer de omrtrek van een strafschopgebied.

- De man van de Albert Heijn-reclame fietst in het best vaak uitgezonden filmpje veertien kilometer. Dat is altijd nog meer dan Rafael van der Vaart in één wedstrijd loopt.

- De man van de Albert Heijn-reclame is niet populair bij homo's. Hetero's houden wijselijk hun mond.

- Het geheel oranje vliegtuig dat in de Welpie-reclame opstijgt is echt.

- Als je alle gemiste Nederlandse kansen op het Songfestival achter elkaar zou leggen, krijg je een nieuwe grasmat. Alle Welpies helpen bij het uitrollen.

- De populariteit van de Welpies bij homo's heeft Albert Heijn ertoe gebracht de klanten bij de kassa te scannen. Op de vraag wat hij precies met de scanner moest doen, kreeg een homo van de kassajuffrouw te horen: ‘Daar moet een piemel in.'

- In Milaan en Madrid lopen voetbalvrouwen heel wat grotere afstanden door de betere winkelstraten dan hun mannen in het veld. Daar staat tegenover dat je in genoemde steden dan weer geen Welpies cadeau krijgt bij de boodschappen.
 
- Leeuwen in circussen en dierentuinen vinden die hele Welpies-campagne maar zozo. Vooral heteroseksuele leeuwen hebben moeite met de wijze waarop zij in de reclame worden neergezet.

- In de Welpie-reclame poseert de man van Albert Heijn op een strand met in (oranje) bikini gehulde fotomodellen. Die fotomodellen doen niet alleen maar alsof ze de Albert Heijn-man een behoorlijk geile donder vinden. Het is echt zo. Sommige Welpies worden op hun beurt weer zo geil van dit idee dat ze moeten worden teruggestuurd naar het magazijn.

- Een echte leeuw trekt geen brulshirt aan - oranje spreekwoord.
 
- Als je alle keren dat je aan een vrouw of een homo hebt moeten uitleggen wat buitenspel is achterelkaar legt, krijg je een lied dat langer in je hoofd blijft zitten dan Alle Welpies Helpen.
 
- De tekst van het lied is geen onzin. De Welpies helpen ‘s avonds bij het opruimen. Ze gooien gebruikte condooms weg voordat de volgende ochtend moeders met kleine kinderen de supermarkt binnenkomen.

- In een antiquariaat is een boek van Harry Mulisch opgedoken met een opdracht aan Mark van Bommel.

- Sommige Welpies vragen zich al hardop af wat ze na het EK gaan doen.

- Als je al die overpeinzingen achterelkaar legt, krijg je een briljant idee. Laat de Welpies helpen bij het weer opbouwen van dorpen in een land waar een Nederlandse vredesmissie is gestationeerd.

- Op de Olympische Spelen in China speelt straks Jong Oranje. Veertien miljoen visumaanvragen voor Welpies zijn nog in behandeling.

- Bij elke vijftien euro die je in de supermarkt besteedt, krijg je één Welpie. Als je die vijtien euro achterelkaar legt, krijg je nog steeds een Welpie.

Omdat wij een gemengd Spaans-Nederlands gezin zijn, liggen de verhoudingen tijdens het EK ingewikkelder dan in een gezin met alleen blonde, zwarte, Moluks-halfbloed, of Marokkaans-Nederlandse kinderen. Zo was onze zoon P. (13) voordat het toernooi begon ook best wel voor Spanje, en verder doen er behalve Nederland zelf nog twee Nederlandse teams mee, te weten: Rusland (Hiddink) en Polen (Beenhakker).
 
Eigenlijk was P. vooral voor Spanje om zich in te dekken tegen een vroege uitschakeling van Nederland. Zodat er dan tenminste nog een team overbleef om te blijven volgen tot aan de kwartfinales. Een typisch Nederlandse houding in feite. Maar na de monsterzege op Italië bestaat Spanje niet meer. Het enige lied dat hier in huis nog in het openbaar geneuriet mag worden, is het Wilhelmus.

Zo waren P. en ik afgelopen dinsdag toch ook voor Rusland, terwijl mijn vrouw die geen voetballiefhebber is, uit achterhaalde nationalistische motieven voor honderd procent achter Spanje stond. Het was hoe dan ook irritant dat Spanje met 3-0 voor kwam te staan, dezelfde cijfers als Nederland tegen Italië, zij het tegen een veel zwakker land. Om het allemaal nog ingewikkelder te maken is inmiddels mijn zwager uit Barcelona gearriveerd. Mijn zwager (voetballiefhebber) had zijn reis precies zo geboekt dat hij geen seconde van Spanje-Rusland hoefde te zien. Want ‘Spanje' is in Barcelona flauwekul, niet iets om voor wakker te blijven in elk geval.

Dat laatste is ook iets wat op het Spaanse team afstraalt. Het team leeft niet in het achterland. Zoals Nederland leeft. Zoals ik zelf leef wanneer Nederland het mooiste voetbal van de wereld speelt, en ik in alle commentaren van buitenlandse kranten kan nalezen dat ik niet de enige ben die er zo over denkt.

Een poosje geleden sprak ik iemand die als voetballiefhebber had afgehaakt na de verloren halve finale Nederland-Italië (strafschoppen!) in 2000. ‘Omdat ik merkte dat ik er weken doodziek van bleef,' zei hij. ‘Dat wilde ik niet nog een keer meemaken.' Als supporter van het Nederlands elftal is dat ons lot. Regelmatig doodziek worden. Maar je wordt alleen doodziek wanneer je je niet indekt. Door bijvoorbeeld al weken van tevoren zuur te mompelen dat Nederland er in de eerste ronde wel uit zal liggen. En je wordt ook niet echt gelukkig (euforisch) wanneer Nederland wint (3-0!). Lekker puh! Jij geloofde er toch niet in?

Volgens de kansberekening (logica!) worden Nederland en Spanje eerste in hun groep en ontlopen elkaar zo in de kwartfinales. In die kwartfinale schakelt Spanje Italië uit (1-1; Spanje wint na strafschoppen) en Nederland Rusland (1-0; Hiddink kan met opgeheven hoofd het stadion verlaten).

Dan breekt toch echt de gedenkwaardige donderdag 26 juni aan. Om 20.45u trappen Nederland en Spanje af voor de halve finale. Tijdens het zingen van de volksliederen denk ik aan mijn Barcelonese zwager die voor deze avond een vliegreis, een treinreis of een balletvoorstelling heeft geboekt. Het Spaanse volkslied is vijf keer zo lelijk als het Nederlandse, daar hoef je zelfs met Spanjaarden geen discussie over te voeren. In de daaropvolgende anderhalf uur geeft Nederland Spanje voetballes. Geen verlenging (geen strafschoppen!)

Wij zijn in gemeenschap van goederen getrouwd. Wanneer het ondenkbare toch gebeurd (Wesley Sneijder hamstring; Van Nistelrooy lies; Van Bronckhorst hoest; Van der Vaart moe; Van Persie middenvoetsbeentje) en we door moeten tot aan de strafschoppen, hebben wij na de scheiding dus geen oeverloze discussie over wie wat krijgt. Mijn vrouw mag sowieso mijn oranjeshirtje hebben. Ik ben alleen zo doodziek dat ik het niet zelf uit kan trekken.

Tijdens de finale Duitsland-Spanje denk ik eerst aan mijn zwager die in een donkere kamer met oordopjes op naar kamermuziek ligt te luisteren. Daarna ben ik een helft lang voor Duitsland. Van de uitslag hangt af wie onze zoon krijgt.

London Duitsschijt is komiek, performer, (ex-)politicus, kinderboekenschrijver, denktank, cartoonist en nog zowat beroepen van zeven sloten en duizend ongelukken. In een vorig leven was hij ook nog kelner, scheepsfluit, pizzadrager, levenseekhoorn en binnenvaarthoer. Duitsschijt is een pseudoniem. Een overzicht.

- Op 11 september 2001 haalt Duitsschijt zijn lul uit zijn broek en steekt hem in brand.

- In 2002 wordt hij veroordeeld wegens het verkrachten van twee kinderboekenschrijfsters op het podium.

- In 2003 maakt hij een controversiële film.

- Op 17 maart van dat jaar gooit hij zijn eerste camera kapot. De foto's waren niet goed genoeg, aldus Duitsschijt in een tijdschrift voor homoseksuele riksjabestuurders.

- In 2004 maakt hij zijn eerste cartoon. Die is ook niet zo goed.

- In 2005 wordt de bewaking verdubbeld.

- In 2006 voert hij samen met Jörg Haider actie tegen mensen met een andere culturele achtergrond. Hij ketent zich vast aan een buurthuis. Na zijn arrestatie schijt hij zijn cel onder. Hij begint aan zijn eerste kinderboek.

- Op oudejaarsavond van dat jaar is hij dronken. Hij raakt slaags met veertien Zwitserse matrozen. Volgens een van de matrozen zou Duitsschijt hebben geroepen dat er te veel gaten in Zwitserse kaas zitten.

- In 2007 is hij samen met Jörg Haider op de presentatie van het eerste kinderboek van Jean-Marie Le Pen. Het boek gaat over een gitariste van buitenlandse afkomst die het aanlegt met de Franse president. Er staan wel erg veel zinnen in als ‘"Ik wil dat je me hier aanraakt," fulmineerde hij nors', maar verder worden bijna alle vooroordelen over buitenlandse gitaristes en Franse presidenten geslecht.

- In de badkamer van Duitsschijts huis valt een camera ter waarde van vijfduizend euro kapot.

- Het kinderboek van Jörg Haider gaat over de liefde tussen een vader en zijn dochter. Er staan wel veel zinnen in als ‘"Ik doe de kelderdeur toch maar op slot voor het geval dat," gromde de vader nors', maar verder worden bijna alle vooroordelen die vaders over hun dochters kunnen hebben geslecht. Op het podium brengt Duitsschijt de Hitlergroet.

- In 2008 wordt hij lid van een rechtse denktank van kinderboekenschrijvers. De Nederlandse regering weigert nog langer de kapotgegooide camera's te vergoeden.

- Halverwege dat jaar steelt Duitsschijt een strippenkaart uit een tijdschriftenfiliaal en pist deze onder. Twee medewerkers die hem in elkaar slaan gaan vrijuit. Hij maakt een ballontocht om de wereld en wordt als vermist opgegeven. Na een paar maanden duikt hij toch weer op met nieuw materiaal.

- Op de presentatie van zijn anti-homo film krijgt hij een staande ovatie. Er worden duidelijk hoorbaar pagina's uit het Manifest voor de Rechten van de Mens gescheurd. Duitsschijt wordt benaderd door Centraal Beheer voor de hoofdrol in een controversiële reclamespot. Tegen de afspraken in maakt iemand toch foto's.

- Andere komieken en kinderboekenschrijvers reageren heel ad rem op het geval Duitsschijt. ‘Het leuke van Nederland,' zegt Jean-Marie Le Pen, ‘is dat hier echt alles kan. Kunstenaars zijn hier nog eccentriek. Ze gebruiken de hun toegekende subsidie vaak om zich af te zetten tegen de maatschappij.'

- In een tot de nolk gevuld stadion scandeert het publiek dat Duitsschijt de zojuist van een fotografe afgepakte camera kapot moet gooien. Duitsschijt mist.

Het is een mooie plek voor een voorstelling: de landingsbaan van Kamp Holland in Uruzgan. De manschappen kunnen plaatsnemen op de rotsige heuvel voor de heavy weapon range terwijl de steile bergkammen paars kleuren in de avondzon. Opera zou daar passen. Of een concert van Anouk of Marco Borsato.
Dat zal niet snel gebeuren. Terwijl Britse en Amerikaanse militairen al jaren bezoek krijgen van wereldsterren, ontbreekt in Nederland een onafhankelijke organisatie die het vermaak te velde organiseert.

Amerikaanse militairen kunnen sinds 1941 rekenen op de USO-stichting. Die stuurde onlangs actrice Scarlett Johansson naar de Golfregio en gebruikte het vliegdek van de USS Nimitz als podium voor de band Aerosmith. De Britten hebben sinds 1999 een vergelijkbare stichting. In Basra maakte de 27-jarige mezzosopraan Katherine Jenkins veel indruk. Daar trad ook zanger James Blunt op.

De Nederlandse soldaten in Afghanistan moeten het vanavond doen met tweedehands amusement. In de verte, achter de heuvels, kraait een haan drie keer. Op het podium is het eerst de beurt aan de cabaretière met het konijnengebit. ‘Boem, boem doet de bermbom!/Niet aankomen, oliedom!' zingt zij met dat karakteristieke stemgeluid, dat je op de tv onmiddellijk doet wegzappen. Maar hier in Uruzgan moet je blijven zitten.
De cabaretière is al behoorlijk oud en afgelebberd: een oude boterham die twee dagen in een vergeten lunchtrommeltje heeft gezeten. De soldaten lachen beleefd en denken aan thuis.

Dan komt iemand een lange verhandeling over huursubsidie houden. Dit is wél leuk. Er wordt om vrijwel elke zin gelachen. ‘Als de Nederlandse overheid jou tonnen huursubsidie geeft, dan is dat hetzelfde als wanneer een crackdealer bij het schoolplein verschijnt. Probeer daar maar eens nee tegen te zeggen.' De soldaten vinden het prachtig, maar het is alweer afgelopen. ‘Huursubisidie! Huursubisidie!' wordt er gescandeerd. Jammer. Er komt geen toegift.

Nu is het de beurt aan de leuke zanger. ‘Heb je even voor mijn mijn/boem, boem, boem!' zingt hij, terwijl hij pluchen speelgoeddieren het publiek inslingert. De zon is nu bijna onder. Ergens is iemand zonder verdoving aan het bevallen. Sommige soldaten ontgrendelen hun automatische wapens.

  Als het lied uit is, komt er iemand het podium op die een bijna perfecte imitatie van Jan Peter Balkenende doet. Ook de motoriek is goed getroffen. De imitator glijdt zelfs een paar keer uit. Er wordt gelachen en er klinkt applaus. ‘Mag ik even jullie aandacht,' roept de imitator. ‘Ik ben echt Jan Peter Balkenende.'
‘Broek uit! Broek uit!' scanderen de soldaten. Ergens blaast iemand zichzelf op. Mooie, donkere vogelsilhouetten steken als pentekeningen af tegen de nachtblauwe lucht.

Nu verschijnt de cartoonist ten tonele. Hij toont een tekening van blanke Nederlandse soldaten die een donkere collega onder handen nemen. ‘Luie sodemieters van de tweede generatie onttrekken zich aan het echte werk,' staat er boven de tekening ‘Ga jij die bermbommen eens demonteren, Sambo!' zegt een leuke blanke soldaat. ‘Hier zijn we allemaal gelijk!' Als de boodschap overkomt, zullen de soldaten morgen de onbeperkte vrijheid van meningsuiting ook tot achter de heuvels proberen te verspreiden.

Later in de barakken gaat de tweedehands cabaretière van hand tot hand. Maar het is een beetje of je de natte peuk van een joint doorgeeft in plaats van de joint zelf. De volgende ochtend is zij verdwenen. Op haar hoofdkussen ligt een briefje met het gevraagde losgeld.
‘Allemaal even lappen, jongens!' roept de sergeant.
Maar de animo is niet groot. ‘Als het nou Scarlett Johansson was geweest...' verzucht een soldaat. Dan komt de zon op boven de heuvels. Er klinkt een salvo. Een nieuwe dag begint.

‘Waar men boeken verbrandt, eindigt men met het verbranden van mensen.' (Heinrich Heine)
‘Heb jij vuur?' (onbekend - 8000 jaar v. Chr.)
‘Een De Gaulle arresteert geen Sartre.' (Charles de Gaulle - mei 1968)
‘Een Hirsch Ballin arresteert een cartoonist.' (onbekend - 2008 jaar n. Chr.)
 
Op de eerste cartoon zien we een slecht getekende Zimbabwaan bij de deur van een arbeidsbureau. ‘Hebben jullie nog een baantje voor me?' staat er in het tekstballonnetje te lezen. ‘Ik doe alles voor de helft van wat een Zuid-Afrikaan er voor vraagt.'

Op de tweede cartoon zien we een slecht getekende Zimbabwaan van achteren over een Zuid-Afrikaan gehurkt zitten. Omdat hij zo slecht getekend is, zien we niet precies wat hij doet. ‘Via de achterdeur pikt de Zimbabwaan onze baantjes in,' lezen we bovenin de cartoon. En in het tekstballonnetje zegt de Zuid-Afrikaan: ‘Om vier uur verzamelen. Machetes, jerrycans, aanstekers en messen meenemen. We zullen dat tuig eens een poepie laten ruiken!'

Op de derde cartoon zien we een slecht getekende blanke Zuid-Afrikaan. ‘Vroeger was alles beter,' lezen we bovenin. In het tekstbalonnetje zegt de blanke Zuid Afrikaan: ‘Je kunt zeggen wat je wilt, maar uiteindelijk hebben ze toch van ons geleerd hoe je die smerige buitenlanders aan moet pakken.'

‘Deze cartoonist zoekt de grenzen van de vrijheid van meningsuiting op.' (anoniem - 2008).
‘Waar men mensen verbrandt, zal men eindigen met het verbranden van cartoons.' (nog anoniemer - onbekend)
 
We gaan nu een korte excursie maken. Naar de grens van de vrijheid van meningsuiting. Dit is behoorlijk link. Niemand is er nog ooit echt geweest. Niemand heeft die grens met eigen ogen gezien. In elk geval is er nog nooit iemand van die grens teruggekeerd.

Bij de grens vinden we een voorbeeld uit de praktijk. Een man wacht een vrouw op bij de deur van haar huis.
‘Hoer!' roept hij naar de vrouw.
De vrouw haalt haar schouders op en gaat naar binnen. De volgende ochtend staat de man er weer.
‘Hoer!' roept hij. ‘Hoer! Hoer! Hoer! Hoer!'
Dit gaat drie maanden zo door. De variaties zijn miniem. ‘Vuile tyfushoer! Kankerhoer! Teringhoer!' - dat is het wel zo'n beetje. Halverwege de vierde maand koopt de vrouw een honkbalknuppel en slaat de man tegen zijn slecht getekende hoofd.
‘Godverdomme!' schreeuwt de man. ‘Vuile hoer! Ik maak alleen maar gebruik van mijn recht op vrijheid van meningsuiting! Wat zijn we weer snel beledigd, zeg! Dat jij je beledigd voelt, ligt vooral aan jou! '
Nog een jaar lang zegt de man elke dag dat de vrouw een hoer is. Dan koopt de vrouw een revolver. Het wordt eindelijk stil op straat. Uitspraak volgende week.

‘Zoek de overeenkomsten en de verschillen in de opvattingen van Jörg Haider, Jean-Marie Le Pen, Ehsan Jami, Filip de Winter, Ayaan Hirsi Ali en Geert Wilders. Die verschillen zijn er echt.' (tendentieuze eindexamenopgave VWO 2008).

‘Zoek een oplossing voor de mensen die onze baantjes inpikken en hier niet horen.' (tendentieuze eindexamenopgave VWO 1941)

‘Maak een Deense cartoon waarop Hirsch Ballin met een tulband staat afgebeeld. Verzin zowel tekstbalonnetje als onderschrift. Maak de tekening niet te goed.' (nog tendentieuzere eindexamenopgave 2008)

‘Heb jij vuur?' (onbekend - 2008)

Een onbewolkte lucht stemt vrolijk. We hebben meer zin om uit bed te komen wanneer de zon schijnt, dan wanneer we de regen tegen ons slaapkamerraam horen kletteren. Mensen uit noordelijke streken trekken doorgaans naar het zuiden. Omgekeerd verlangen mensen uit een warm land weleens naar een dagje regen. Blond valt op donker, en andersom.

Hier bij ons gaat de discussie vaak over welke delen van het lichaam er allemaal bedekt mogen worden voordat je als mens niet langer herkenbaar bent. De omgekeerde discussie wordt zoveel mogelijk uit de weg gegaan. Hoeveel onbedekt menselijk vlees kan het oog verdragen? Iedereen die weleens op een zuidelijk vakantie-eiland is geweest, weet wat hier wordt bedoeld. ‘s Ochtends oms zes uur zijn de eerste zeventien chartervluchten uit Manchester geland. Om half negen lopen de eerste partijen wit en onbedekt vlees over de zeeboulevard. Om twaalf uur is het vlees vuurrood.

Er zijn ook andere dingen te zien: pukkels, wonden, tatoeages, zweet, vet, eczeem, littekens...- je wilt niet kijken, maar je kijkt toch. Je durft het eigenlijk niet aan jezelf toe te geven, maar je zou willen dat ook de hoofden bovenop die lichamen bedekt zouden zijn. Einde discussie.
 
Hoe dichter bij de evenaar, hoe blauwer de lucht. Een oorlog in een vakantieland is zoals bekend herkenbaarder dan een oorlog rond de evenaar. Hetzelfde geldt voor natuurrampen. Aardbevingen, vloedgolven en vulkaanuitbarstingen vinden nooit in Manchester plaats. De tsunami was een mediagenieke ramp. Stranden, parasols, zwembaden, hotelterrassen, amateurbeelden. ‘Daar hadden wij ook kunnen zitten,' denken we en maken 0,00002 procent van ons jaarinkomen over.

Maar er zijn ook rampen die helemaal niet mediageniek zijn. De vloedgolf is even hoog, maar er zijn geen beelden beschikbaar. ‘Ik heb nog geen beelden op tv gezien,' zegt iemand. ‘Daarom heb ik nog geen geld overgemaakt.'

Hoe zou je de discussie moeten beginnen? Hoe kan je op iemand afstappen en zeggen: ‘Uw lichaam is weerzinwekkend. Zoudt u het alsjeblieft van top tot teen willen bedekken? En daarbij ook vooral uw kop?' Zolang er niet een met een knuppel gewapende agent naast je staat, hebben zulke woorden weinig kracht. Zolang er geen wetten bestaan die de agent de nodige bevoegdheden geven, kun je je blik beter op de grond richten. De agent zou ook handboeien en een revolver moeten hebben. En een laken of een zak.


Het Midden Oosten heeft alles van een vakantieland. Daarom zijn er meer beelden van beschikbaar dan van de overladen veerboot. De veerboot kapseist, elke paar maanden wel een. Het weer was goed. Het Songfestival komt er aan.
Er zijn ouders die het hun kinderen aandoen: alles van het ouderlijke lichaam laten zien. ‘Zo zien papa en mama er uit,' zeggen ze. ‘Dat is heel natuurlijk.' Later zijn die ouders verbaasd wanneer die kinderen bij een rechtse denktank gaan werken.

Bij het strandbarretje staat een vet lichaam vol zweren, puisten en roodverbrande stukgekrabte insectenbeten. Het bestelt nog een paar liter bier en een dubbele hamburger met worst en spek. Binnenin het lichaam is de verwoesting zo mogelijk nog groter.

Dan trekt de zee zich plotseling terug. Als dit een verhaal was, zou het het verhaal van de zondvloed zijn. Maar dan zonder Ark. Zonder zelfs maar een veerboot. Dan zou het allemaal door iemand zijn bedacht.
Maar de zee denkt niet. De zee doet.
 
De lucht is blauw. Geen vuiltje aan de lucht, zeggen we in landen waar er wel vaak vuiltjes aan de lucht zijn. Het is allemaal heel herkenbaar. Er zijn beelden van. Het bier en de hamburger zijn betaald. Het geld is dus al overgemaakt.

Het is belangrijk om voldoende water te drinken.
Soms stijgt het water. Als het over de rand komt noemen we het een overstroming. Op het water gebeurt er van alles. Mensen varen voorbij in plezierboten. Soms gaan ze elkaar te lijf met roeispanen. Een brugwachter: ‘Wat hier allemaal langskomt, daar zou ik een boek over kunnen schrijven.'

Het blijft altijd een raar gezicht: een geopende brug met een rij wachtende auto's, fietsters en voetgangers voor de slagbomen, terwijl er een eindeloze file plezierboten voorbijpruttelt. Onder de wachtenden bevinden zich veel werkende mensen. Mensen die de economie draaiende houden. Maar de mensen op de plezierboten doen niks.

Op het water drinkt men doorgaans geen water. Eerder bier of rosé. Wanneer de gemoederen hoog oplopen, leidt dit tot ware zeeslagen. Of meer-, rivier- of kanaalslagen. Het begint met elkaar verwensingen toeschreeuwen. ‘Ik dacht dat ik eerder bij deze sluis was dan jij!' Dan gaan ze elkaar natspetteren. Er wordt een vol blikje Heineken naar de andere boot gegooid. Het eindigt met vuistslagen.

Het laagje beschaving is dun. Ook op het water. Je zou kunnen zeggen dat mensen die zich een plezierboot kunnen veroorloven, de economie al in een eerder stadium draaiend hebben gehouden. Misschien verdienen ze wel meer dan al die wachtenden voor de geopende brug bijelkaar. Toch blijft het raar.

Mensen op het water maken zichzelf wijs dat ze het leuk vinden om op het water te zijn. Maar het ziet er nooit leuk uit. Om te beginnen is de gemiddelde leeftijd te hoog. De meeste plezierbootbezitters zijn bovendien te dik. Op de achterplecht zit een veel te dikke vrouw een kruiswoordpuzzel op te lossen. Maar dat kan je net zo goed thuis doen. Varen op het water is verveling in beweging. Wij zijn een varende natie, hoor je vaak.

De kruiswoordpuzzel is opgelost. De veel te dikke, en eigenlijk te oude vrouw gaat koffie zetten in de kajuit. ‘Iedereen koffie?' roept ze naar boven. Buiten is er het water, maar binnen is alles te klein op een boot. Zo ook de wc. Ze moet zich er achterwaarts inwurmen. Na afloop moet ze zich aan de deurstijlen optrekken. De koffie is inmiddels doorgelopen.

Mensen op het water zijn tamelijk weerloos. Je kunt van alles naar ze roepen, ze zijn toch altijd te laat aan de kant om verhaal te komen halen. Je kunt dingen naar ze gooien. Vanaf een brug bijvoorbeeld. Geen zware dingen, dat is flauw. Je kunt bijvoorbeeld spugen, maar dat is ook een beetje flauw. Het beste is water gooien. Niets is zo erg voor iemand die zelf op het water is om met water te worden natgespetterd. Vanaf de kant. Een koekje van eigen deeg.

Na de koffie moet iedereen opeens tegelijk naar de wc. Soms komt er een bootje met jong spul voorbij. Meisjes met zonnebrillen die prinses Carolina voor de kust van Saint-Tropez spelen. ‘Godverdomme, dat moest toch verboden worden!' grommen de mannelijke ouderen op de plezierboot. Door het dodelijke mengsel van te veel koffie en UV-straling zijn ze onnatuurlijk bruin.

Hoe meer zonlicht hoe minder depressies, heeft een recent onderzoek aangetoond. Mensen in de schaduw van een boom zijn depressiever dan mensen in de volle zon. Toch is er een directe link tussen het bezit van een plezierboot en depressies aan de ene kant, en koffie en kruiswoordpuzzels aan de andere kant. Eskimo's hebben de meeste woorden voor sneeuw, Nederlanders voor regen en water.

Pas toen zij het ontzielde lichaam van hoofdlakei Verburgh op de marmerbetegelde badkamervloer aantrof, begreep de vorstin dat de machtsstrijd om haar opvolging nu in volle ernst was losgebrand. Binnensmonds gromde zij de naam van een van de prinsen - het waren er zoveel dat ook de vorstin ze soms moeilijk uit elkaar kon houden: welke van haar waren en welke van een van haar vele zusters.

Zij boog zich voorover, voelde de pols van de hoofdlakei en keek op haar horloge. Nul slagen per minuut, meer had zij ook eigenlijk niet verwacht. Vervolgens raakte zij met twee vingertoppen de hals van Verburgh aan. ‘Koud nog warm,' mompelde de vorstin; ze moest aan een voorgerecht denken dat zij onlangs in een Nederlands driesterren-restaurant had gegeten en dat ongeveer net zo had aangevoeld op haar tong. ‘Amper drie uur dood...'

Voetje voor voetje schuifelde zij terug naar de slaapkamer. De halflege fles witte wijn op haar nachtkastje zou inmiddels wel op kamertemperatuur zijn, maar om nu helemaal naar de keuken te lopen...- ach, wat maakte het ook uit! Met haar tanden trok ze de kurk uit de hals en zette de fles aan haar mond.
‘Brrr!' zei ze. Daarna stak de vorstin de derde sigaret van die ochtend op. Het was pas toen zij de goudomfloerste Zippo-aansteker op het nachtkastje teruglegde, dat zij het briefje zag liggen. De laatste tijd bediende zij zich vaker van dit soort briefjes: kleine geheugensteuntjes waren het, vaak stond er niet veel meer op dan ‘wijn' of ‘sigaretten' of de verjaardag van een van haar tientallen klein- of achternichtjes. Ze pakte het briefje op, las het nog eens over en kreunde toen zachtjes.
 
‘Koninginnendag. Makkum,' stond er te lezen.
‘Oh, shit!' zei de vorstin. ‘Net nu weer vandaag!'

Ze dacht aan zaklopers en aan klompen, aan een kinderkoor van achterlijke kinderen dat Heb je even voor mij zong, aan een pension voor zwakzinnige huisdieren dat net was geopend en aan de Friese vlag die tegelijkertijd ook de merknaam van een koffieroommerk was, aan paalschieten en aan ganszitten, aan de varkenshengst en aan de uit Jorwerd vertrokken God, aan de commisaris van de koningin die burgemeester van Amsterdam wilde worden.
Ze dacht aan de Amsterdamse vrijmarkt - aan de Nederlandse handelsgeest die de nationale feestdag doordesemde als stront een mestslachterij.

‘Vuile, vuile...' begon de vorstin, maar ze kon niet zo gauw op een zelfstandig naamwoord komen dat haar gevoelens afdoende kon verwoorden. Daarom zei ze nog een paar keer ‘Vuile, vuile...' Vervolgens smeet zij de fles wijn stuk tegen de muur. ‘Ik doop u HMS Lage Landen en wens u een behouden vaart!' sprak zij luid en plechtig en kreeg de slappe lach.
Ze dacht aan de oproep van cabaretiers om het EK in Oostenrijk te boycotten vanwege de nieuwe schendingen van kinder- en incestrechten. Ze dacht aan andere kelders in dat duistere en achterlijke land, waarvover pas over achttien jaar iets bekend zou worden, lang nadat Nederland bij de strafschoppenserie in de halve finale zou zijn uitgeschakeld.

Er werd drie keer op de deur geklopt. Daarna werd deze geopend en kwam de inspecteur binnen. Hij leek op een kruising van George Clooney in Michael Clayton en die voormalige politievoorlichter die nu iets voor de Belastingdienst deed.
‘Komt u even mee,' zei de inspecteur. De verschijning van de inspecteur luchtte de vorstin op. Net als in een Agatha Christie-roman kon het alleen maar betekenen dat het einde nabij was. De ontknoping.

En inderdaad waren in het aangrenzende vertrek al haar familieden verzameld. De inspecteur hield een lang referaat. Tot slot zei hij: ‘De laatste die hoofdlakei Verburgh nog levend gezien heeft is...' hij wees naar een achter- of ander neefje en noemde diens naam.
De vorstin kneep in haar arm: naam noch gezicht van het neefje of nichtje zeiden haar iets

 
De meest gelezen krant in Guatemala is Nuestro Diario, wat ‘Onze Krant', of beter nog ‘Ons Dagblad' betekent. Noticias como son, staat er in iets kleinere letters onder Nuestro Diario te lezen: Nieuws zoals het is.  
De krant is op zijn zachtst gezegd ‘anders' dan de Volkskrant, de NRC of Het Parool, maar ook anders dan Metro, Spits of De Telegraaf. Naast Nuestro Diario lijkt De Telegraaf nog het meest op een huis-aan-huisblad voor een meubelboulevard.  

Nieuws zoals het is wil in de eerste plaats zeggen dat de krant het nieuws inderdaad brengt zoals het is, zonder verzachtende omstandigheden. En dat dit nieuws wordt geïllustreerd met talrijke kleurenfoto's waarop ‘alles' te zien is. Ook zoals het is.  

Gisteren is er bijvoorbeeld een stadsbus overvallen. ‘Dit is een overval,' riep een van de drie met pistolen gewapende overvallers. ‘Iedereen zijn mobiele telefoon en portefeuille inleveren!' De buschauffeur kreeg een pistool tegen zijn hoofd. ‘Gewoon doorrijden op de linkerrijbaan of je bent dood!' Overvallen op stadsbussen vinden vrijwel elke dag plaats, maar deze keer hadden sommige passagiers geen zin om hun waardevolle bezittingen af te geven. Een passagier trok zelf een pistool en opende het vuur, een ander ging de overvallers te lijf met een machete. De overvallers schoten terug. Meerdere passagiers sprongen uit de rijdende bus.  

Op de begeleidende kleurenfoto's zijn onder andere een met een machete toegetakelde overvaller te zien, een passagier die door een kogel in zijn hoofd is geraakt maar nog wel op eigen benen de bus kan verlaten, en de chauffeur die nadrukkelijk verklaard niet met zijn naam in Nuestro Diario te willen en er daarom alleen breeduit en in kleur met zijn eigen hoofd in staat.  

Andere berichten van vandaag: drie meisjes van 16, 17 en 18 zijn op de terugweg van een discotheek door hun hoofd geschoten, een metselaar die even sigaretten ging kopen is met afgebroken flessen vermoord, een eerder gekidnapt echtpaar is dood teruggevonden, een invalide bewaker van een bouwterrein is doodgeschoten. Waar er geen fotograaf aanwezig kon zijn, is de situatie gereconstrueerd met striptekeningen. Ook in kleur. Nieuws zoals het is.  

Met die overvallen op stadsbussen ligt het allemaal wat ingewikkelder dan het op het eerste gezicht lijkt, vertelt R. mij later. R. is de Amerikaanse echtgenoot van mijn nichtje K. en werkt voor een Amerikaanse ontwikkelingsorganisatie. Eerder was hij gestationeerd in Haïti, Oost Timor en Jamaica, maar Guatemala vindt hij tot nu toe het fascinerendst, zegt hij. Hij legt me uit dat alle buslijnen worden afgeperst en dat eigenlijk alleen de lijnen die weigeren te betalen met gewapende overvallen te maken krijgen.  

We zijn in Villa Neuva, een arme voorstad van Guatemala Ciudad, en drinken een ijskoud Gallo-biertje in een cafe. We ontmoeten Luis. Luis is dertien. Een paar weken geleden heeft hij een beroerte gehad nadat hij maandenlang, tot in het klaslokaal van zijn school toe, was bedreigd door leden van een bende die wilden dat hij zich bij hun aan zou sluiten. Hij zou een pistool krijgen en daarmee winkeliers moeten afpersen. Veel jongens van tien of elf doen dit werk, vertelt R. En ze aarzelen ook niet om dat pistool te gebruiken.   Maar Luis verzette zich, en van de stress kreeg hij een beroerte. Zijn gezicht is aan een kant verlamd. Gelukkig kon hij door toedoen van R. en zijn organisatie naar een andere school waar hij niet langer wordt lastiggevallen. Het zijn druppels op een gloeiende plaat, zegt R. Maar het zijn deze kleine successen die me het gevoel geven dat dit werk ergens toe dient.   
Heel even denk ik aan Nederland. Waar het nieuws ook is zoals het is.    

Bij het afrekenen vraag ik aan C., R.'s Guatamalteekse rechterhand, waarom de Quetzal, de nationale munteeneenheid eigenlijk zo heet. De quetzal is ons nationale symbool, zegt hij, en laat me een kleurenfoto op zijn mobieltje zien: een foto van een kleurige vogel.  

En weet de quetzal dat zelf? vraag ik. Dat hij het nationale symbool is?  
Ik denk het wel, zegt C. Hij is net als wij. Hij heeft alles net te laat in de gaten. Als het al gebeurd is.

Nederland heeft het hoogste percentage cabaretiers per hoofd van de bevolking van de wereld. Overal wordt wel een grapje over gemaakt. Soms zeg je iets en wordt het niet serieus genomen. Aan de andere kant wordt Nederland wereldwijd gevreesd om zijn cabaretiers. Je organiseert iets leuks, maar er hoeft maar één grappenmaker op te staan en het is opeens niet leuk meer. Een overzicht.

- 500 - 11 vóór Chr.: Nederland is niet uitgenodigd voor de Olympische Spelen die in deze periode in Griekenland worden gehouden. ‘Ik zie me al met zo'n discus staan zwaaien!' roept iemand. Dat is de teneur. Er wordt misprijzend gedaan over iets wat je niet kent.

- 200 vóór Chr. - 459 na Chr.: Nederland is niet uitgenodigd voor de wagenrennen en gladiatorengevechten in Rome, hoofdstad van het Romeinse Rijk. Maar men had toch al zo zijn twijfels over de mensenrechten aldaar. ‘Ze hebben het nu wel steeds over de christenen,' roept iemand. ‘maar die leeuwen zijn ook niet misselijk, hoor!' Voor zover bekend is dit de eerste cabaretgrap van onze jaartelling.

- In de achtste eeuw na Chr. roept iemand: ‘Ik weet het niet met die Bonifacius... Dokkum, kijk uit!' Nog geen jaar later neemt een groepje andersdenkenden het recht in eigen hand.

- In de Tachtigjarige Oorlog zijn grapjes over Spanjaarden schering en inslag. In een donker keldertje in het centrum van Leiden roept iemand: ‘Bij Den Briel verloor Alva zijn bril!' De zaal ligt dubbel. Er gaan stemmen op om overal in het land van dit soort keldertjes te vestigen.

- In de Gouden Eeuw roept iemand in zo'n keldertje: ‘Die Rembrandt is wel heel erg commercieel bezig met zijn Nachtwacht en zijn Joodse Bruidje!' Voor het eerst is een voorstelling uitverkocht.

- In 1936 roept een cabaretier op tot een boycot van de Olympische Spelen in Berlijn. In dat jaar zijn er in Nederland volgens een officiële telling zesduizend keldertjes waar grapjes worden gemaakt. De cabaretier heeft een pruik opgezet en een snor opgeplakt en demoniseert met een perfecte imitatie een bevriend staatshoofd. Dat van die pruik en van die snor is voor het eerst.

- In 1978 roept een cabaretduo op tot een boycot van het wereldkampioenschap voetbal in Argentinië. In de finale schiet Rensenbrink tegen de paal. Als Nederland die finale had gewonnen, is het nog maar de vraag of het cabaret daar ooit nog overheen zou zijn gekomen.

- In de jaren tachtig en negentig protesteren duizenden cabaretiers vrijwel dagelijks tegen de schendingen van de mensenrechten in Irak onder het bewind van Saddam Hoessein. En met succes! In 1990 krijgt Irak een koekje van eigen deeg in Koeweit, en in 2003 wordt met een grote militaire invasie een poging gedaan de mensenrechtensituatie in Irak ten goede te keren. Maar ook na lang zoeken worden die mensenrechten uiteindelijk niet gevonden.

- Anno 2008 is de situatie verwarrend. Cabaretvoorstellingen zijn altijd uitverkocht. Je moet echt iemand kennen om nog binnen te komen. Daarom zie je in de zaal ook vaak zo veel mensen die je kent. Aan de andere kant is er voor het eerst een serieuze splitsing ontstaan tussen de cabaretiers onderling. De discussie gaat over welke mensenrechten van wie zijn. En over welke mensenrechten wel en welke niet, en het aantal executies per hoofd van de bevolking. Er worden nog steeds grapjes gemaakt, maar pas als het Nederlands Olympisch elftal straks in de finale tegen de paal schiet, zullen we definitief weten welke richting het cabaret de komende jaren zal opgaan.

In het bos was het thema van de komende Boekenweek met gemengde gevoelens ontvangen.
Op een kruising van twee bospaden, naast een ANWB-paddenstoel met een pijl en de tekst Pannenkoekenhuis 3,6km, stonden de haas en de schildpad.
 
‘Als je goed ruikt, zit er al een tufje lente in de lucht,' zei de schildpad. ‘Ik vond Fitna ontzettend meevallen,' zei de haas, die erg op de actualiteit toegespitst was, maar vaak een paar weken achterliep.
‘Vroeger waren de mensen bang voor de dieren,' zei de schildpad. ‘Leeuwen, tijgers en wolven zaaiden terreur in de wildernis en in de dorpen. Maar tegenwoordig worden wij alleen nog als slachtoffers gezien. Van de slacht, van de bio-industrie, van de cosmetecia en de vivisectie, van de drijfjacht en de stropers. Het doet me ergens aan denken, maar waar aan, dat mag je niet hardop zeggen.'

‘We hebben nu zogenaamd een eigen partij in het parlement, maar goedbeschouwd zijn we verder van huis dan ooit,' meende de haas. ‘De Partij voor de Dieren propageert het eten van vegetarische gerechten, maar gaat er daarbij gemakshalve aan voorbij dat veel dieren zelf niet van zilvervliesrijst houden.'
De schildpad nam zijn pijp uit zijn mond en blies een dikke wolk blauwe rook het bos in. ‘Mensen zijn geneigd hun eigen sores op ons te projecteren. In boeken, in films... Op YouTube staan duizenden filmpjes van dieren die elkaar op de gruwelijkste manieren afmaken, maar daar hoor je die dierenvrienden nooit over.'

‘En wij doen er zelf aan mee,' zei de haas. ‘Door hier een praatje met elkaar aan te knopen bevestigen wij het vooroordeel dat dieren in door mensen geschreven verhalen zich de oren van het hoofd lullen. Afgelopen Pasen heb ik honderden eieren rondgebracht tegen een loontje waarvoor een bezorger van De Echo nog niet eens zijn bed uitkomt. En de hele tijd vroeg ik me af: is dit mijn verhaal, of is het toch weer hun verhaal?'

Er kwam een wolf in schaapskleren het pad afgelopen. Bij de ANWB-paddenstoel hield hij stil.
‘Ook een goedemorgen,' zei hij. ‘Hebben jullie hier misschien een clubje Nordic Walkers voorbij zien komen?' De haas en de schildpad schudden hun hoofd. ‘Misschien zijn ze spekpannenkoeken eten,' opperde de schildpad en spoog op de grond.
De wolf stak een sigaret op. ‘Ik heb veel gezien in mijn leven, maar dat Nordic Walking is mijn net één stapje te ver.' Hij legde zijn schaapskleren af een haalde een 22mm riot-gun met afgezaagde loop tevoorschijn. ‘Ik ben in een dierentuin opgegroeid,' zei hij. ‘Mijn gebit is naar de kloten van het jarenlang tamme muizen eten, dus je moet wel naar andere manieren grijpen om je tanden te laten zien.'

‘Ben je niet bang dat de mensen paralellen gaan trekken?' vroeg de haas.
‘Dat doen ze toch wel,' antwoordde de wolf. ‘Kijk naar jullie zelf. Een haas en een schildpad. Misschien zouden jullie best een wedstrijdje willen hardlopen, maar je bent niet meer vrij in je keuze. Mensen plakken etiketten. Mollen zijn blind, olifanten hebben een sterk geheugen, honden zijn ongelovig, lama's kunnen goed improviseren... Maar waar men etiketten op dieren plakt, zal men eens etiketten op mensen plakken.'

Toen werd de aandacht van de drie dieren getrokken door het geluid van stokken die in bosgrond prikten. De Nordic Walkers waren met zijn zessen. Er lag geen sneeuw en er was geen noemenswaardig stijgingspercentage.
Snel trapte de wolf zijn sigaret uit en sloeg zijn schaapskleren om zich heen.
‘Ssst, mondje dicht,' zei hij tegen de haas en de schildpad.
‘Kijk eens wat een leuk lief schaap!' riep de voorste Nordic Walker. ‘Zullen we hem een suikerklontje geven?'

Een dag na 1 april wordt, zoals elk jaar, de balans opgemaakt. Welke 1-aprilgrap lukte wel, welke niet. Er wordt een top-20 van beste 1-aprilgrappen gemaakt. Op 3 april (vandaag) zetten de mensen de meeste 1-aprilgrappen alweer bij de boom, de rest wordt op een grote hoop verbrand. 
   Voor de volledigheid nog even de top-20:

1. Je veter is los. Dit is doorgaans niet waar. Toch haalt deze klassieker al bijna zeventig jaar moeiteloos de eerste plaats, met een korte onderbreking in de oorlogsjaren toen veters alleen op de bon verkrijgbaar waren.

2. Robert Mugabe treedt af. Zie ‘veter is los'.

3. Hitler gesignaleerd bij McDrive van fastfoodketen in Asunción (Paraguay). Onzin natuurlijk. Hitler was vegetariër. Bovendien had deze staatsman, die duizenden voertuigen op weg stuurde om een wereldrijk te vestigen, zelf geen rijbewijs.

4. Bekende actrice wordt gefilmd met mobieltje terwijl ze met iemand anders dan haar eigen vriend zit te zoenen. Het filmpje wordt opgestuurd naar RTL Boulevard, die het natuurlijk niet uitzendt. 1 april! Het wordt wel uitgezonden.

5. Duiven verlaten massaal de Dam. Duiven zorgen voor veel overlast rond dit plein in de Amsterdamse binnenstad. Autoradio's, bedelen, balletje balletje, racisme, kleur bekennen, hot dogs, 4 mei, 5 mei, kermis, frites. De nieuwslezeres kon haar lachen nauwelijks inhouden, daarom ging deze goeddeels de mist in.

6. Deense cartoonist tekent nu ook Geert Wilders. Het is flauw om te zeggen over iemand die al bedreigd wordt, maar de Deense cartoonist is echt heel erg slecht. Ook dat is vrijheid van meningsuiting.

7. Waar men mensen er van beschuldigt pagina's uit boeken te willen verbranden, zal men eens... (maak deze zin af en bedenk zelf de bijbehorende 1-aprilgrap).

8. Tweehonderdvijftig onderschepte sms-jes naar donkere paaldanseres (29) leiden tot aftreden politicus met racistische vader in seksschandaal met SM-praktijken in nazi-uniformen en gemanipuleerde Formule 1-resultaten. Het tweehondervijftigste sms-je luidde, zoals zo vaak: ‘Als je bij me terugkomt, blaas ik alles af.'

9. Er komt geen tekenfilm.

10. Er komt wel een tekenfilm.

11. Marijke, ik wilde je vast feliciteren met je verjaardag. Ik bel later nog wel. Dit is geen 1-aprilgrap.

12. Er komt geen tekenfilm waarin Voltaire bij de grens met Nederland te horen krijgt dat hij eerst Nederlands moet leren.

13. Als Walter Mosley (67) hetzelfde zou hebben gedaan met zwarte mannen als wat hij onlangs met blanke vrouwen deed, zou hij al lang zijn afgeserveerd en benoemd tot president van Zimbabwe

14. Binnen tien jaar kun je vanuit Amsterdam met een hogesnelheidstrein van Amsterdam naar Parijs en ook weer terug. In de trein kun je naar muziek luisteren, e-mails beantwoorden, of met een bord-op-schoot naar samenvattingen van de eredivisie kijken.

15. Directeur AZ trainer Ajax.

16. Toch ecxuses NOS en RTL.

17. Binnen tien jaar zijn alle Nederlandse acteursopleidingen dicht. Het heeft toch geen zin gehad. In Nederland worden alleen nog spraakmakende tekenfilms gemaakt. Acteurs worden ingezet bij het wegjagen van de duiven op de Dam.

18. Buitenaardse wezens trekken zich terug uit Irak.

19. Nederland Bekent Kleur telt leden met meeste gevoel voor humor.

20. Weer tekenaar met bom in tulband op de Dam. Duiven verder weg dan ooit.

Nederlander heeft weinig kaas gegeten van historie


Aan de historische kennis van de Nederlandse burger schort het nodige. Voor een test, gebaseerd op de historische canon voor het basisonderwijs, scoorden zij gemiddeld een 5,2. Zo wist maar 54 procent van de ondervraagden dat op de Grebbeberg tegenwoordig een pannenkoekenhuis is gevestigd. Slechts 17 procent wist dat je canon met een c schrijft, en dat er in de meidagen van 1940 dus onmogelijk mee geschoten kan zijn.

Dit blijkt uit de Geschiedenismonitor van de Volkskrant, het Historisch Nieuwsblad en Andere Tijden. In de monitor werden ook vragen gesteld over de Nederlandse identiteit. Van de respondenten wist 66 procent niet van wie de uitspraak ‘Doet u mij maar een sneetje kaas' was (Wim Kok op het Elysée tegen Jacques Chirac). 88 procent van de ondervraagden geloofde dat thuisbevallingen zonder verdoving en onder ondeskundige begeleiding alleen nog in Kazachstan en Moldavië plaatsvonden.

Op slechts zes vragen gaf meer dan 60 procent het goede antwoord. Zo wisten de meesten dat Geert Wilders een film heeft gemaakt, dat De ontdekking van de hemel zich voor een deel in Drenthe afspeelt en dat Harry Mulisch zijn boeken in het Nederlands schrijft. Het slechts beantwoord werd de vraag wat het thema van de afgelopen Boekenweek was: meer dan 90 procent antwoordde ‘euthanasie'. Van alle ondervraagden dacht 31 procent dat hun dochter van vijf de schilderijen van Karel Appel had geschilderd, 49 procent wist niet hoe je die schilderijen moest houden.

Op de vraag hoeveel mensen er afgelopen zaterdag aanwezig waren bij de manifestatie van Nederland Bekent Kleur antwoordde 99 procent ‘nog geen vijftienhonderd'. Slechts 1 procent (Hedy d'Ancona) hield het op ‘meer dan vijfduizend'. Ouderen scoorden gemiddeld hoger dan jongeren, al wisten de meeste 65-plussers zich het thema van de Boekenweek (‘Alzheimer') niet te herinneren. Op de vraag hoeveel procent van de Nederlandse schrijvers Hugo Claus persoonlijk heeft gekend, gaven beide groepen het juiste antwoord: 94 procent. Dat is een hogere opkomst dan bij Gerard Reve en Jan Wolkers, maar lager dan bij Joseph Stalin en Michail Saakasjvili.

Willem van Oranje was een Duitser die zich verzette tegen de warme middagmaaltijd met rode wijn, zoals die door de Spanjaarden werd opgediend. Toch vindt meer dan 50 procent de aanwezigheid van buitenlanders in Nederland een historische vergissing. De andere 50 procent verbond het sneetje kaas direct met een Nederlandse premier.

Mannen scoren in de monitor een punt hoger dan vrouwen. Mannen kunnen dan ook meer drank aan dan vrouwen (21 glazen tegen 14 per week): goed beantwoord door zowel allochtone jongeren als blanke vroedvrouwen. De vraag tussen welke plaatsen de eerste spoorverbinding liep, wordt door 65 procent van de mannen goed beantwoord. Bij de vrouwen is dat 46 procent. ‘TomTom' was bij die laatste groep een veel gehoorde oplossing. In welk jaar de eerste treinvertraging werd omgeroepen, en met hoeveel minuten en op welk perron de trein naar Haarlem dan wél zou binnenrijden, werd door zowel mannen als vrouwen goed beantwoord.
 
Op de vraag wat het voornaamste verschil was tussen Hugo Claus en hemzelf, antwoordde Harry Mulisch afgelopen week bij Pauw & Witteman: ‘Ik leef nog.' Ruim 24 procent van de ondervraagden rekende dit antwoord goed. Op de slotvraag wat de voorkeur verdient, een klok die gemiddeld vijftig jaar achterloopt of een klok die stilstaat, antwoordde 100 procent van de Nederlanders unaniem: ‘Een klok die stilstaat, want die geeft tenminste nog twee keer per etmaal de juiste tijd aan.'

Daarna vuurde de canon twintig voorgeschreven saluutschoten af.

Omdat groep 8 van de Hyperactieve Basisschool in het kader van de Internationale Dag tegen het Racisme aanstaande zaterdag gaat meelopen in de door Nederland Bekent Kleur georganiseerde demonstratie tegen Geert Wilders, moeten zij eerst de Vragen- en Opdrachtenlijst tegen Racisme invullen. Zodat ze tenminste weten waar ze het over hebben.
‘Als er vragen zijn over racisme, stel ze gerust,' zei hoofdonderwijzer Wilders (erg toevallig, toch geen familie), nadat hij de lijst had rondgedeeld. De hoofdonderwijzer had deze ochtend zijn haar te lang geföhnt, stelden de leerlingen vast. Daarna begonnen ze aan het invullen van de lijst.

1. Maak zelf een zin waarin de woorden ‘als', ‘gezegd zou hebben', ‘als', ‘uitkraamt', ‘dan', ‘allang afgeserveerd en veroordeeld' ‘wegens' ‘antisemitisme/homohaat/invalidenpesten' voorkomen.

2. In Roermond heeft onlangs een cabaretier een invalide aan het huilen gekregen. Andere cabaretiers weigeren voortaan in Roermond op te treden. Is dit misschien een begin? Is het een goed idee om onder de plaatsnaamborden van Roermond de tekst ‘Honderd procent gegarandeerd cabaretvrije gemeente' te plaatsen? Welke cabaretiers krijgen a.s. zaterdag op de Dam welke minderheden aan het huilen?

3. ‘Vandaag is het vijf jaar geleden dat Amerika Irak binnenviel. Als Amerika destijds Israël was binnengevallen, dan had men wél de massa-vernietigingswapens gevonden waarom de oorlog tenslotte toch begonnen was, maar zou president Bush allang zijn afgeserveerd en veroordeeld wegens antisemitisme.' Deze uitspraak is van a. Gretta Duisenberg, b. Harry de Winter, c. Filip Dewinter, d. Leon de Winter?

4. Waarom distantiëert Barack Obama zich nu weer uitgerekend van een zwarte dominee. Waarom distantiëert hij zich niet van blanke dominee's?

5. Wanneer een voetbalsupporter ‘homo!' roept naar een speler of scheidsrechter, is dit in negen procent van de gevallen een juiste mededeling. In alle andere gevallen moet de supporter worden afgeserveerd en veroordeeld. a. Ja, b. Nee, c. Ik wil zaterdag helemaal niet naar de Dam.

6. Een Duitse! lerares op een openbare school mag geen hoofddoekje dragen. Wanneer dit verbod achtenzestig jaar geleden van kracht was geworden, wie zou er dan zijn afgeserveerd? En wegens wat?

7. Sommige voetbalsupporters scanderen ‘Joden! Joden' op de tribune, andere supporters beantwoorden dit met ‘Boeren! Boeren!' Vervang in de programma-titel Boer zoekt vrouw het woord ‘boer' door andere woorden. Doe vervolgens hetzelfde met het woord ‘vrouw'. Leg uit waarom dit programma nog niet is afgeserveerd.

8. Maak de volgende zin af: ‘Als Nederland Bekent Kleur hetzelfde over Hitler (en Mein Kampf) gezegd zou hebben als wat het nu over Wilders (en Fitna) uitkraamt, dan was het allang...'

9. Geef tot slot aan of je a.s. zaterdag wel of niet meeloopt in de demonstratie.
a. Nee, want ik heb geleerd dat ik geen meeloper moet zijn.
b. Ja, al heb ik die dag een verjaarspartijtje van een vriendinnetje. Het is een blank vriendinnetje en daar voel ik me schuldig over.
c. Ik vind dat je invaliden in hun waarde moet laten.
d. Ik zou het liefst in een land willen leven waarin deze hele discussie niet elke dag als hoofdmaaltijd wordt geserveerd. Soms is het heerlijk om even weg te zijn, al is het maar een weekje.
e. Waarom gaan we niet met de hele klas naar De Keukenhof? Daar is het thema China. Hoe heette die cabaretier ook weer die de Chinezen aan het huilen probeerde te krijgen?

Die ochtend was de oude schrijver al vroeg opgestaan.
‘Godverdomme, wat ben ik al oud,' mompelde hij, terwijl hij naar zijn evenbeeld in de scheerspiegel staarde. Zijn gezicht leek nog het meest op een van een gekantelde landbouwtrekker gevallen en in een greppel gerolde aardappel. ‘Een vergeten aardappel,' zei de oude schrijver hardop. ‘Een vergeten aardappel die pas maanden later door spelende kinderen wordt gevonden.'

En terwijl hij dit zei, schoot hem opeens weer het thema van de Boekenweek te binnen - en hij kreunde zachtjes. Een thema waarover hij zich tot overmaat van ramp deze zelfde avond nog in het openbaar moest uitspreken in de bibliotheek van Schuinsterbrug. ‘Alsof ik nog iets zou moeten zeggen,' gromde de oude schrijver. ‘Als ze mijn kop zien, weten ze toch genoeg?' Net als alle mensen van boven de drieënvijftig, sprak hij zichzelf zo vaak als mogelijk hardop toe. Om bij de les te blijven. ‘Beschuit kopen,' zei hij bijvoorbeeld, of: ‘Na het koken altijd gas uitdraaien.'

Nu zeepte hij zijn gezicht in met scheerschuim. Dit was het mooiste moment van de dag, een moment dat hij de laatste jaren was gaan koesteren. Gedurende een klein kwartier verdween zijn oude kop bijna in zijn geheel achter het witte schuim. Hij bracht het altijd zo ruim mogelijk aan, alleen zijn ogen en voorhoofd bleven onbedekt. Gedurende dat kleine kwartier zag hij zichzelf zoals hij ooit geweest moest zijn.
‘Dag jongen,' zei hij dan. ‘Dag jongen, ken je me nog?'
Maar dan begon het eigenlijke scheren. Het scheren was een reis door de tijd: met elke streek van het scheermes bracht hij het heden naderbij, de rauwe werkelijkheid van zijn eigen oude aardappelkop.
‘Ik scheer me, dus ik besta,' zei hij. ‘Wie zich niet meer scheert, is dood.'

Toen hij klaar was, strekte hij zich uit op de bank in de woonkamer en verloor zich al snel in herinneringen aan vroeger. Zoals bekend zijn bij oude mensen de herinneringen aan lang geleden veel scherper dan de herinneringen aan nog maar een halfuurtje terug. Hij zag een meisje met vlechtjes en een hoepel. Hij wist nog hoe ze heette. Hij wist vooral nog hoe verliefd hij op haar was geweest, in de vierde klas van de lagere school, tot ze verhuisde naar een andere stad en hij haar vergat - tot vandaag. ‘Saskia,' zei de oude schrijver zacht en viel in een diepe droomloze slaap.

Hij werd gewekt door de het rinkelen van de telefoon.
‘Bwùhrr?' gromde hij.
‘Goedenavond,' zei een heldere vrouwenstem. ‘U spreekt met Thea Maasland van de bibliotheek van Schuinsterbrug. Het publiek zit al in de zaal en wij vroegen ons plotseling af of u de afspraak misschien vergeten was.'
Zonder de hoorn af te dekken, vloekte de oude schrijver luid. Buiten was het inderdaad al donker, stelde hij vast. Zwarte takken sloegen als bewegende pentekeningen tegen het raam van zijn woonkamer. Net als alle takken deden ook deze takken hem aan vroeger denken. Het was een schrale troost dat ze hém tenminste niet vergeten waren, daar in de bibliotheek van Schuinsterbrug. Dat hij niet zou komen opdagen, en er ook niemand meer zou bellen waar hij bleef: dat was niet eens meer het voorportaal van de dood, dat was de dood zelf - en alles wat daarna kwam.
‘Eh... eh... ik...' mompelde hij.
Beter kon hij het thema van de Boekenweek niet verwoorden.

Na Beproeving I volgt Beproeving II waarin de andere kant belicht wordt. Zeg maar gerust: de vijand. Het is een recept dat al eerder met succes is beproefd door Clint Eastwood met Amerikanen en Japanners tijdens de slag om Iwo Jima. Je kunt beide films los van elkaar zien, ook al zijn ze als tweeluik interessanter. Bij beide films kun je met je vuist schudden of na afloop een ambassade in brand steken. Wij waren bij de sneak preview.

Beproeving II begint nog heel lieflijk met van uit de lucht geschoten beelden van bollenvelden in bloei, maar al gauw zien we een ontsnapte aap - zeg maar gerust: een gorilla - amok maken in een dierentuin. Hij gebruikt o.a. geweld tegen een vrouw. ‘Aap noch dierentuin werden vervolgd,' zegt een dreigende stem. ‘In het Nederlandse parlement hebben dieren hun eigen partij. Men was bang dat er onlusten zouden uitbreken.' Daarna zien we kleine blauwe mannetjes in een supermarkt. ‘Smurfen lokken de kinderen de Albert Heijn binnen,' vervolgt de stem. ‘Maar in Nederland hebben pedofielen hun eigen partij. Men was bang dat de omzet zou dalen.'

We zien een bijna naakte man met op zijn lichaam gekalkte teksten een tv-programma verstoren. Het idee van teksten op een naakt lichaam is van een andere film gejat, maar soit. De presentator van het tv-programma praat de man ook nog uit zijn onderbroek, waarna deze een aanklacht indient. ‘Dit is Nederland,' zegt de stem. ‘Bedenk je honderd keer voordat je huis en haard verlaat om in dit weerzinwekkende land een nieuwe toekomst op te bouwen.' Nu kijken we naar beelden van Nederlandse voetbalsupporters die een stadion verbouwen. ‘Mensen met een andere culturele achtergrond moeten inburgeren,' zegt de stem. ‘Ze moeten zich aanpassen. Maar aan wie? Wanneer ze op hun beurt een stadion verbouwen is het weer niet goed.'

De volgende beelden zijn ronduit schokkend, ook al blijven ze binnen de Nederlandse wet. We wenden een paar keer ons hoofd af bij een thuisbevalling met als enige medische bijstand een zogenaamde vroedvrouw. ‘Als een van de weinige landen ter wereld moedigt Nederland bevallingen zonder deskundige begeleiding aan. Omdat dat goekoper is.' De aanstaande moeder schreeuwt het uit van de pijn, de nog ongeboren baby kampt met zuurstofgebrek en zit vast in zijn eigen navelstreng. ‘Nederland is een land dat altijd zijn mond vol heeft over hoofddoekjes, vrouwenbesnijdenis en mensenrechten,' zegt de stem. ‘Maar het laat zijn eigen vrouwen onnodig pijn lijden en onaanvaardbare risico's lopen.' Gelukkig kunnen we even op adem komen bij een saai stukje over gratis schoolboeken. Iemand legt uit hoe het zit, maar er is geen touw aan vast te knopen. ‘In Nederland zijn schoolboeken het duurst van de hele wereld,' zegt de stem. ‘Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik het zelf ook niet begrijp.'
 
Nu zien we fragmenten uit Nederlandse speelfilms. Ook geen pretje. ‘Beproeving I was de eerste Nederlandse film in de hele nationale filmhistorie die in zoveel landen aandacht kreeg. Dat is knap voor een film van vijftien minuten.' We zien beelden van werkloze Nederlandse acteurs die in een openluchtmuseum een kaasboerderij naspelen. ‘In Nederland zijn acteurs de beroepsgroep met het hoogste werkloosheidspercentage. Maar wat doet de overheid? De mijnen sluiten! De huizen laten stofzuigen door illegale immigranten! Van wat één werkloze Nederlandse acteur de staat kost, kan een immigrantengezin een jaar leven.'

Dan is het plotseling afgelopen en staan we met lege handen op straat. Vijftien minuten zijn best kort. Dankzij de film weet iedereen van Timboektoe tot Afghanistan nu hoe de vork hier in de steel zit. Maar zelf weten we niet waar we met onze woede en verontwaardiging heen moeten. We wonen hier al.

President Nicolas Sarkozy is onlangs getrouwd met de zangeres Carla Bruni. Een paar dagen geleden noemde hij een bezoeker aan een landbouwbeurs die hem geen hand wilde geven een pauvre con. ‘Een zielige prutser', volgens sommige kranten. Andere namen geen blad voor de mond en vertaalden het Franse origineel met ‘klootzak'. Ze bleven daarna een beetje zitten met pauvre. Een ‘arme klootzak' is minder sterk dan een gewone klootzak. Een deersniswekkende klootzak is beter, maar te lang.
Je kunt van Sarkozy vinden wat je wilt, maar wie de beelden heeft gezien, zag inderdaad iets zieligs en iets prutserigs in de landbouwbeursbezoeker: de afgeknepen motoriek van een man die met een wc-rol in de hand staat te wachten voor het campingtoilet. Geen held en geen prutser, eerder een krampachtige schutteraar. De beste vertaling is daarom ‘een ongehoorde lul'. Een ongehoorde lul zoals er tientallen rondlopen op een landbouwbeurs.
Alle kranten waren het erover eens dat het hier een ‘pijnlijke misser' van de Franse president betrof. Maar was het wel zo'n pijnlijke misser? Zoek bij de volgende pijnlijke missers de juiste antwoorden en stuur deze vandaag nog in.


Draaikont In de aanloop naar de verkiezingen noemde een kandidaat zijn tegenkandidaat een ‘draaikont'. Voor draaikont is er geen adequate Franse vertaling beschikbaar, daarom verscheen dit bericht niet in de Franse kranten, zoals wel meer nieuws uit Nederland. De draaikont verloor de verkiezingen.


Slome fascist Op een fietspad belemmerde een logge bakfiets van bakfiets.nl het overige fietsverkeer. In Bloemendaal (!) heeft een wethouder het plan opgevat de fietspaden te verbreden ten behoeve van de bakfietsbesuurders, maar vooralsnog zou bakfietsen de toegang tot fietspaden ontzegd moeten worden. Dit was ook de opvatting van een gewone fietser die er niet langs kon. Wat riep hij, volkomen terecht, naar de bakfietsbestuurder? Wat is het Franse woord voor bakfiets? En waarom niet?
 

Windmolens Een minister die zowel milieu als ruimtelijke ordening beheert, kwam met zichzelf in conflict over de bouw van vier windmolens in een groen landschap. Windmolens zijn schoon maar lelijk. De minister zou daarop naar haar ex-echtgenoot het volgende sms-je hebben vertuurd: ‘Als je bij me terugkomt, blaas ik vandaag nog alles af.' Hoe luidt de Nederlandse titel van de Spaanse roman waarin de hoofdpersoon vier eeuwen geleden ook al een vergeefse strijd tegen windmolens voerde?


Ceaucescu Wederzijdse bewondering tussen links en rechts is van alle tijden. Zo probeert een linkse Nederlandse splinterpartij de onwaarachtigheid van een rechtse Nederlandse splinterpartij aan te tonen, in plaats van naar de raakvlakken te zoeken. Die zijn namelijk veel talrijker, te beginnen bij hun gemeenschappelijke afkeer van buitenlanders. Joop den Uyl ging in 1939 in Duitsland studeren. Dat is net zoiets als wanneer je in 2008 Eric Clapton zou heten, en nu alvast aan het oefenen was op het Noord-Koreaans voor ‘Everybody happy?'. In de jaren zeventig ging - inmiddels premier - Den Uyl kamperen in het Roemenië van de later doodgeschoten dictator Nicolae Ceaucescu. Regelmatig moet hij daar met een wc-rol in de hand voor het campingtoilet hebben gestaan.
Bedenk bij bovenstaande pijnlijke missers zelf de vraag en geef, zo mogelijk, het antwoord.

Het is altijd vervelend om te worden afgebeld wanneer je aanvankelijk wel was uitgenodigd. Soms heb je je vlucht al betaald. Of je had het als grapje bedoeld. Er zijn keiharde afspraken gemaakt, daarom komt het afbellen keihard aan. Meestal gebeurt het afbellen door iemand van het tweede garnituur - of vriendelijker gezegd: een onderknuppel.
Toch is het afbellen niet van vandaag of gisteren. Een overzicht:

- Een aantal jaren voor Christus zei Brutus een etentje bij zijn ouders af. De vader van Brutus was niemand minder dan Julius Caesar. Deze was behoorlijk ontstemd dat de afzegging werd overgebracht door een slaaf. Binnen de Romeinse verhoudingen was een slaaf iemand van het tweede garnituur. De volgende dag werd Caesar doodgestoken door een groepje samenzweerders waartoe ook zijn eigen zoon behoorde. Beroemd zijn zijn laatste woorden: ‘Jij ook, Brutus!' Minder beroemd zijn de voorlaatste woorden van de consul: ‘Nu begrijp ik waarom je gisteren niet kwam eten. Alles valt op zijn plaats.' Brutus was overigens niet de leider van de samenzwering. Het voert te ver om hem binnen de Romeinse verhoudingen als side-kick te bestempelen. Aan de andere kant: een beter woord is er niet.
- Bij het Laatste Avondmaal waren behalve Jezus Christus twaalf apostelen aanwezig. Een van die apostelen, Judas, dacht dat het te veel op zou vallen wanneer hij op het laatste moment af zou zeggen. De rest van het verhaal is bekend. In het Latijn betekent apostel letterlijk onderknuppel. Tijdens de maaltijd kraaide een haan drie keer, bijna tweeduizend jaar voor de oprichting van de VARA.
- Berucht zijn de afzeggingen in de sportwereld. Johan Cruijff zegde af voor het WK van 1978 in Argentinië. Nu was het side-kick Rensenbrink die tegen de paal schoot. Freek de Jonge had al eerder afgezegd. Ruud Gullit zegde af voor het WK van 1990, Mark van Bommel voor het Nederlands elftal. In hun plaats werden er spelers van het tweede garnituur opgesteld. Erik van Muiswinkel zegde op het laatste moment af voor de Olympische Spelen in Peking. Marco van Basten wil zijn twee side-kicks meenemen naar Ajax. Hoe gaat Johan Cruijff straks uitleggen dat dit volgens de nieuwste richtlijnen niet mag? Via een onderknuppel? - zie ook: Avondmaal, Laatste.
- Nederland is het land met de meeste cabaretiers per hoofd van de bevolking ter wereld. Het is bijna onvermijdelijk dat daar veel cabaretiers van het tweede garnituur bij zitten. Met een kleine aanvullende verzekering kun je tegenwoordig in je ziektekostenpolis laten opnemen dat er zich binnen een straal van vierhonderd meter geen CliniClowns rond je ziekbed mogen ophouden. Of dat je wilt worden geopereerd door het hoofd van de afdeling en niet door een of andere side-kick. Soms zegt de ene cabaretier over de andere dat hij het publiek van die ander niet in zijn zaal zou willen hebben. De side-kick belt vervolgens een onderknuppel van het tweede garnituur die gaat afbellen.
- Lang geleden had ik mijn vlucht al geboekt. Desalniettemin was het mij van het begin af aan duidelijk dat noch de presentator noch de side-kick het boek hadden gelezen. Keiharde afspraken stonden in die tijd nog in de kinderschoenen. Later die avond zou ik bij mijn ouders gaan eten. Maar ik had eigenlijk niet zo'n zin. Tot op de dag van vandaag hebben zij het mij nooit vergeven dat ik toen iemand van het tweede garnituur heb laten afbellen.
- Nederland is een land waarvan je de inwoners in twee categorieën kunt verdelen: side-kicks en onderknuppels. Vaak is de lijn urenlang bezet omdat de ene helft de andere probeert af te bellen. De inhoud van die gesprekken is altijd van het tweede garnituur.