Gerrit Komrij heeft gelijk.

Er zijn geen bevlogen mensen meer met idealen.

Er is geen echte filosoof meer te bekennen.

Er is nog slechts sprake van realisme, ik-gericht pragmatisme, opportunisme, uitmondend in populisme, fascisme en fanatieke gekken die zich onder het mom van een krankzinnige religie de meest mensonterende, wrede en agressieve uitspraken menen te kunnen permitteren.

Zoiets noem ik decadentie.

De intellectuele elite is verdwenen. Er voor in de plaats gekomen is een hebzuchtige egocentrische en emo-gestuurde horde materialisten die in feite niets ophebben met zelfbeheersing en solidariteit. De broodnodige ratio is op geraffineerde wijze vermoord door het egaliserende gebral van de emoties. Intelligent is zeker niet iedereen. Emoties hebben we allemaal.

Wij dansen op een vulkaan en hebben niet eens echt plezier.

Amen.

Een gedicht was ik in mijn drift nog vergeten. Het rijmpje heeft geen relatie met het bovenstaande, maar behelst mijn opvatting over dichten en rijmen.

Verschil van mening.

Ik heb mijn ritme vast in het hoofd

naar ik vermoed, de ander niet.

Daarom heb ik ook nooit echt geloofd

dat men mijn ware schoonheid ziet.

Ik bemerk wel  wrevel, koel en boos,

over dingen die ik schrijf.

En al schijnen ze nog zo teer en broos,

het blijven de botten in mijn lijf

Ze houden mijn corpus strak tesaam

soms doet het zelfs zeer.

Al schrijvend geef ik ze een naam.

Eigenlijk doe ik niet veel meer.

Niet veel meer dan dichten

over duister en verdriet.

Over helse sleur en plichten.

Maar de "dichter" wil dat niet.

Hij wil alleen maar dromen,

van liefde en romantiek.

en wil tot orgasme komen

bij verzen zonder ritmiek.

Ik kan helaas die leugen niet schenken

Ik hou me aan mijn woord.

wil de ander echt niet krenken

al wordt zijn droom vermoord.

Kramer kiest op aanwijzing van zijn coach de verkeerde baan.

Een groot deel van het Nederlandse volk (in de laatste peilingen staat de PVV op 24 zetels en is stijgende) kiest op aanwijzing van zijn leider Wilders ook de verkeerde extreem rechtse baan.

NB. Ben deze week oppas-opa en in de avonduren verhuizer/schoonmaker. Ik kan dus even niet bloggen.

Groet.

Nu verder gaan is wagen,

met een hart van schokbeton.

Niet langer durven vragen,

naar reden en waarom.

Nu verder gaan is tasten,

naar antwoorden van ver en vaag.

Zuchtend onder zware lasten,

ga ik strompelend te traag.

Nu verder gaan is weten,

met koel verstand dat wikt,

over boze doemprofeten,

die ons lot al hebben beschikt.

Zij storten de boze donder,

van hun toverstem,

uit over ons, hieronder,

in het gistende Jeruzalem.

Geen God, maar wel de profeten,

als herauten van de dood,

het verwaten zekere weten,

van de wijn en het stukje brood.

Niet zo trots op Verdonk.

Gisteren ben ik geschrokken van het bijna voelbare genoegen waarmee  “mevrouw” Verdonk tegen minister Bos te keer ging. Zij deed dat op een vulgaire, agressieve en tenenkrommende wijze.

Als dit de voorbode is van wat ons in de politieke toekomst staat te wachten houd ik mijn hart vast. Want  dit,  gevoegd bij het volslagen onbeschofte optreden van Wilders c.s., zal onze samenleving er niet gezelliger op maken.

Politiek bedrijven door onophoudelijk te kwetsen, te schelden en haat te zaaien is een perfecte manier om alles kapot te maken wat van waarde is. Politiek bedrijven vereist zelfbeheersing, onbaatzuchtigheid en prudentie en kan niet zijn gestoeld op de grote, megalomane en egocentrische mond van de straat. Ik heb zo’n bang vermoeden dat in de nabije toekomst niet zo zeer de inhoud, als  wel de vorm de politiek zal gaan bepalen. En dan zijn we, mijns inziens,  nog verder van huis.

Er staat ons  heel wat lekkers te wachten. Misschien verdient het aanbeveling om je biezen te pakken en elders al die ordinaire flauwekul te gaan uitzitten.  Anderzijds lijkt het me verstandig om te blijven en te vechten voor herstel van fatsoen, wellevendheid en redelijkheid in de politiek.

Wellicht wordt ik weer lid van Groen Links en stort me onbevangen in de gemeentepolitiek. Alles is mogelijk.

Maar in Nederland is de teerling geworpen. Onheil wacht aan de horizon.

Een trekvogel kiest het luchtruim.

Luimig sluipt de wind in het weer,

steeds donkerder laatste dagen.

De kilte komt in duistere nacht,

en keer op keer mijn onbehagen

De warme zon,

die is gedaan,

en legt zich loom te ruste.

Een strenge winter komt eraan,

daar moet ik maar in berusten.

Wij maken ons op om te vertrekken.

Stemmen op de sterren af.

Rekken soepel onze nekken.

IJlen zuidwaarts,

in wiekende draf.

Achter ons valt de sneeuw al,

verstilt winter het weidse land.

Voor ons een heldere lichtval

wij zijn in de zomer beland.

 Plotseling moest ik aan China denken. Een demografische reus die onder strakke leiding van  een achtergebleven gebied bezig is te veranderen in een modern land met een westerse economie. Het heeft de ergste dogmatische flauwekul achter zich gelaten. Het profiteerde enorm van een strak doorgevoerd beleid van geboortebeperking.  En het kan in toenemende mate putten uit een enorm reservoir van steeds beter opgeleide  arbeidskrachten, die voorlopig nog genoegen nemen met relatief lage lonen. De Chinese steden worden steeds moderner en groter.  En het moment lijkt nu aangebroken dat China  met voortvarendheid zijn kenniseconomie  verder wil ontwikkelen. Dus niet alleen een maakindustrie, maar ook research, high-tech ontwikkeling en innovatie.

Het kan bijna niet anders dan dat China op het punt staat om het communistische juk af te gooien, zou je zeggen. Maar niets is minder waar. De roep om democratie is in China verstomd.  Grote groepen Chinezen hebben hun welvaartsniveau afgelopen 15 jaar bijna exponentieel zien stijgen. De gemiddelde Chinees is gedepolitiseerd. Dictatuur of democratie, hij vindt het allemaal wel best zolang hij in die enorme welvaart kan delen.  Op een enkele dissident, een paar etnische minderheden en de Dalai Lama na. De communistische overheid heeft zijn volk omgekocht. Misdaad wordt in China zwaar gestraft en etnische minderheden worden hardhandig binnen het Chinese rijk gehouden.

In Nederland zien we, in tegenstelling tot China,  een democratische overheid, een rechtvaardige en zorgvuldige rechtsspraak en een soms krampachtig overeind gehouden multiculturele samenleving. Binnen deze samenleving echter,  bevinden zich  grote groepen Nederlanders met een,  mondiaal gezien,  relatief hoog welvaartsniveau die hartstochtelijk pleiten voor een veel strengere rechtspraak met o.m. invoering van de doodstraf, voor hardere aanpak van “lastige minderheden”, voor een repressief en een niets en niemand ontziend beleid daar waar het gaat om hen onwelvallige religies, voor burgermilities etc. etc. Zij pleiten eigenlijk voor een heleboel zaken die door de Chinese overheid in China al tientallen jaren geleden zeer effectief werden gerealiseerd.

Daar moest ik aan denken. Uiteindelijk zal China de dominante globale economie worden. De geschiedenis leert dat de cultuur van het land met de dominante economie zich als een inktvlek zal verspreiden over zijn “vazallen”.

Voor grote groepen Nederlanders gloort er dus op de lange termijn nog hoop aan de horizon.

Kantelmoment.

Het is een gedachte aan vroeger,

aan alles wat al is geweest.

Daarom ben ik des te bedroefder

op dit slopende klotenfeest.

Waar door drank en zwoele vrouwen,

harde muziek en coke,

weemoed, berouw en vertrouwen,

vervliegen en opgaan in rook.

Ik strompel beneveld naar buiten.

Spuug kotsend mijn onvrede uit.

Zie schaduwen achter de ruiten,

stom bewegen zonder geluid.

Vluchtend op wankele benen,

zwevend door nevel en nacht,

ga ik huilend weer huiswaarts henen,

want een wonder werd volbracht.

Nimmermeer zal ik zwichten,

voor verleiding van drank en van vrouw.

Voortaan zal ik mij richten,

naar de gebruiken van oprechter trouw.

Op de vleugels van vage herinneringen vlieg ik terug in de tijd. Ik zie uit de mist der vergetelheid een man opduiken met de last van het leven op zijn schouders. Maar met een feestneus op. Dat wel! Hij leeft en gaat te keer en is nog nooit zo uitbundig geweest. Maar is het wel vrolijkheid? Is het wel de lichtvoetige zorgeloosheid van de losgeslagen bohemien, die zich niets gelegen laat liggen aan de serieuze levenslessen dewelke het bestaan hem tracht in te fluisteren.

Bij nader beschouwen blijken we hier toch van doen te hebben met een wat bespiegelende ziel die zich een mantel van verhullend hedonisme heeft aangemeten. Een mantel die hem slecht past en steeds meer slijtplekken gaat vertonen. Eigenlijk een hele lelijke mantel die hem helemaal niet staat.

De roep van zelfbeperking wordt steeds luider. Hij gooit zijn mantel af en hult zich voortaan in het op maat gesneden costuum van de zelfbeheersing. Zo wil hij oud worden.

Het machteloze gelijk van mijn waarheid sneeft op het slagveld der opinies. 

Het wordt  door de sabel der leugens  geveld

Niemand  rouwt om het verlies.

Er wordt geschreeuwd, gekreund.

Men hoort de briesende woede der verongelijkten

Waant zich voor een ogenblik in de diepste krochten van de hel.

Men geeft barse bevelen die niemand opvolgt.

Aan de achtergebleven lege handen kleeft onschuldig  bloed.

De gemankeerden maken zich op voor de revolte tegen het verstand.

De zachte onderbuik is het kompas waar de ziedende massa blind op wil varen. 

Het intellect maakt gemene zaak.

Geluk dat net nog voor het grijpen lag, verdwijnt  als sneeuw voor de zon.

De zon gaat onder over het avondland.

De rest is stilte.

Zinnen die zomaar bij je opkomen en toch met elkaar zijn verbonden. Blijkbaar.

De gemeenteverkiezingen komen er aan.  Nog niets om je echt zorgen over te maken.

Volgend  jaar is het anders.  Met  de kamerverkiezingen. Bij een verslechterende economie zouden die wel eens heel vreemd kunnen uitpakken.  Nederland polariseert. Wat eens een progressief  gidsland leek is nu, onder de druk van irrationele angsten, een raar, in zich zichzelf gekeerd en xenofoob landje geworden. Twee paarse kabinetten onder leiding van januskop Kok hebben er voor gezorgd dat Nederland het destructieve neo-liberale marktdenken is gaan koesteren met alle ontbindende gevolgen  van dien.

Bijna iedereen die zich vroeger  links noemde blijkt  eigenlijk altijd rechts te zijn geweest en komt er nu, in de ban van statusdrift  en rabiaat materialisme, openlijk voor uit.  Wat altijd al rechts was zal dat ook wel blijven. Hebberigheid en angst  hebben  grote groepen Nederlanders  naar rechts doen opschuiven. Langzamerhand wordt Nederland een kolonie van de VS.

Intellectuelen kunnen hun koffers pakken en over de gevolgen voor allochtone bevolkingsgroepen durf ik niet eens na te denken.

Ik hou mijn hart vast.

NB. Ik antwoord meestal veel te laat op reacties, zodat niemand mijn antwoorden meer leest omdat ik dan inmiddels al ruimschoots ben ingehaald door de waan van de dag. Zijn mijn antwoorden dan voor niets en niemendal geschreven? Natuurlijk niet, Rein. Het is toch altijd leuk om antwoorden op te stellen, ook al leest niemand ze meer!

U boft. Twee gedichten. De ene gaat gewoon over de dood en de andere gaat over de dood van mijn moeder.

De dood op tournee.

Ik leg mijn oor en luister.

Droeve stap sleept langzaam voort.

Zacht ritselt windgefluister.

Knoken roffelen de poort.

Het licht laat stilaan steken vallen

Het verwatert,  raakt verflenst.

Het duister  kruipt onder de wallen,

voelt  verlaten, voelt verwenst.

In de stad wordt het ook stiller.

Het huivert achter dichte deur.

Tussen de huizen, koud en killer,

hangt een open gravengeur

De dood waart door de straten,

met een  scherp geslepen zeis.

Sluipt  behoedzaam en verwaten,

schuifelend op zijn  dodenreis.

Sneeuwcrematie.

Weer in Breda

Ik zie mijn vader

Mijn moeder lacht

Kleine Rein

Ik loop op hoge hakken

Mijn haar is mooi

Mijn lippen rood

Ik ben aanwezig

Ede

Ik kijk naar beneden

Dikke buik

Mijn hand houdt hij vast

Eindelijk

Liefste dochter

Ik ben aanwezig

Rozendaal

Ik zie haar liggen

Ogen dof,  lichaam dun

Ik kijk haar aan

Een deur gaat open

Ik neem haar mee

En nu nog even over de waarheid.

De "WAARHEID" bestaat niet. Velen claimen de "WAARHEID". Zij bedoelen de waarheid.

Hun, door genen, opvoeding en milieu geconstrueerde, waarheid.

Er zijn dus net zoveel waarheden als er bewust levende mensen zijn. En dat zijn wel heel erg veel waarheden. En iedereen gelooft of weet zeker dat zijn waarheid waar is.

Tragisch.

Maar je kunt er wel leuke spelletjes mee spelen, zoals hier bijvoorbeeld op het VKblog wordt gedaan. Botsing tussen waarheden.

Ja, de mens is sterk gehecht aan zijn geadopteerde ethiek. Aan zijn zelf gemaakte normen en waarden. Net als bij aanstekelijke meezingers roept hij telkenmale: "En nu allemaal" Maar veel mensen zingen vals of houden zelfs helemaal hun bek dicht.

Nee, de wereld is niet eerlijk!

En dat terwijl we toch allemaal gelijk hebben.

De steen des aanstoots.

De steen des aanstoots ligt begraven,

zo diep, dat niemand waagt te vragen,

naar de toekomst, die hier breekbaar rust

in  veilige handen van slechte braven,

wier falen nauwelijks valt te verdragen.

wier gezag alleen op macht berust.

Zij heffen de vinger,

roepen om rust,

herstellen de orde,

heel doelbewust,

Zij doden de opstand,

kalm en bedaard,

vermoorden mijn woorden,

met “rechtschapen” zwaard.

Aan de kant staat, stil, de onschuld te kijk,

en weet ternauwernood raad,

met de wolf  die lijkt op een verloren schaap,

een schaap dat klagelijk blaat.

Als je de laatste dichtregel leest, hoor je het schaap klagelijk blaten.

Leuk he!

En dan die Islam!

Ja, dat valt mij eigenlijk wel steeds weer op. Dat er op het VKblog hele veldslagen worden uit gevochten over de Islam, de lastige Marokkaanse jeugd en alles wat daarmede samenhangt.

Het lijkt of sommige bloggers in deze breed uitgesponnen discussies hun “raison d’être”  vinden. De meeste discussies komen neer op een eindeloze herhaling van zetten. De “ad hominems” vliegen je om de oren en soms ontaardt het geheel in een ordinaire scheldpartij gevolgd door gedecideerd uitgesproken banvloeken.

Soms kan ik de verleiding niet weerstaan en meng mij heel even in de discussie. Maar aangezien ik steeds  zo’n beetje de weg van de redelijkheid en de constructieve oplossingen probeer te bewandelen, maak ik meestal heel gauw dat ik weer wegkom.

Ondanks alles heeft al dat gekissebis voor mij toch een hoge amusementswaarde. Daarnaast vraag ik me overigens wel eens  af of al die discussies überhaupt  iets oplossen. Mogelijk biedt het hele proces aan de betrokkenen wel de mogelijkheid om stoom af te blazen. Het is en blijft toch een maatschappelijk zeer relevant onderwerp waar elke Nederlander wel een mening over heeft.

Om concrete resultaten te scoren zal deze discussie toch primair in de politiek gevoerd moeten worden. En daar is het dienaangaande momenteel een beetje stil. Zal wel door de verkiezingen komen.

Na drie maart weer met volle kracht vooruit. De PVV in de gemeenteraad van Den Haag en Almere. In de toekomst, zo leert ons de geschiedenis, moet dat bijna per definitie garant gaan staan voor een hoop gekrakeel, egotripperij en NIEUWS.  En dan hebben we het nog niet eens over de landelijke verkiezingen volgend jaar. De Venlose Mozart met 45 man/vrouw achter zich in de Tweede Kamer. Misschien wel in de regering. Ik kan bijna niet wachten!

Politiek is entertainment. Echt wel!!

Democratie komt in Nederland langzamerhand onder vuur te liggen door het denken en handelen van mensen die ervan overtuigd zijn dat zij de meest prominente verdedigers zijn van diezelfde democratie.

Zij verkondigen luid en duidelijk wat zij geloven, wat zij menen, wie niet deugen en waarom, waar het met Nederland naar toe gaat en wat vrijheid van meningsuiting betekent. Zij twijfelen niet. Zij gaan recht op hun doel af.

Er wordt weinig ruimte gelaten aan hen die anders geloven,  denken en handelen. Eigenlijk wordt  aan andersdenkenden en zeker aan andersgelovenden helemaal geen ruimte gegund, omdat volgens hun stellige overtuiging deze andersdenkenden de democratie ondergraven.

Democratie in Nederland heeft namelijk de wind tegen. Door, zowel de predominantie van het vrije marktdenken dat uit pure, evolutionair gewortelde,  hebzucht wordt omarmd door het merendeel der Nederlanders en vrij baan biedt aan potentiële rovers en dieven, als door de hersenspoelende werking van de tot in zijn haarvaten  geperverteerde commerciële media, verzakelijkt de samenleving en wordt de kwade trouw de basis van het merendeel van onze contacten in de publieke ruimte. Door dit proces heeft de gemiddelde Nederlander  de laatste decennia een metamorfose ondergaan van een zich verantwoordelijk voelende en politiek  betrokken burger  tot een egocentrische en calculerende consument die zich gemeenlijk laat leiden door de kwade trouw.

De overheid veranderde in de ogen van  de calculerende burger  langzaam in een bemoeizuchtig monster en de medemens werd primair een economische concurrent, een vijand.  Politici werden graaiers (zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten) en de de handel en wandel van de struikrovers in de top van het bedrijfsleven werd voor velen een stralend rolmodel.

Door het geleidelijk verdwijnen van zijn  politieke verantwoordelijkheidsgevoel en met de kosten-batenanalyse als kompas voor zijn gedrag in de samenleving  werd de calculerende burger de vijand van de politiek.  De politiek doet bij herhaling niet wat de calculerende burger wil, ondanks het feit dat hij ”bakken” belastinggeld betaalt!!!.  Dat moet wel afstand en vijandschap creëren.

De democratie holt zichzelf uit omdat zij niet geschikt is voor hebberige,  rancuneuze en altijd gelijk hebbende mensen. Zij voelen zich beter thuis in een land met èèn leider die precies doet wat zij willen en zich ethisch gesteund weet door de irrationele fabeltjes van God, Allah of  Mamon.

Ik mag er graag op los mopperen. Het mopperen als therapeuticum. Het loutert de geest en maakt dat je de komende dag weer met vertrouwen tegemoet kan treden.

Arrogantie.

 Ik woon in mijn ivoren toren

omdat ik echt niet wil behoren

tot het beklagenswaardig vuil

waar ik dagelijks om huil

Ik componeer mijn lieve leven

van zachtheid en fatsoen

ik richt me op het streven

aan allen goed te doen.

Ik reik mijn hand aan ieder

vol passie en met tederheid

kies de hoogste bieder

voor goed leven in een ruwe tijd

ik negeer het puur banale

van dood en liefdesspel

bepaal me tot het meest basale

luidt mijn ronkende donderbel

Laat hem klinken over beemden

over veld en verre stad

toevluchtsoord voor alle vreemden

die nooit bescherming hebben gehad

huichelspraak is mij om ‘t even

ik lijk veel beter dan ik ben

maar onbespied, mijn leden beven,

loert de angst, die ik herken,

voor de mand met dunne bodem

voor mijn grote demasqué

dat duister factum illicitum

draag ik eeuwig met me mee.

Arrogantie is het ultieme wapen van de cynicus.

De cynicus zweeft onaantastbaar boven de massa op zijn zelf geconstrueerde wolk van distantie. Meent, meestentijds stiekem, superieur te zijn.

Heeft betrokkenheid en engagement afgeschud en geniet van zijn unieke intellectuele meesterschap.

De lucht om hem heen bevriest.

Het hart verhuist naar het verstand en de wereld blijf met de brokken zitten.

De kruik van het zelfinzicht gaat net zo lang te water tot hij barst onder druk van het ego en soms desintegreert het broze aardewerk zelfs voordat het te water is gegaan.

Het is een "hell of a job" om dit soort mensen erbij te betrekken, aangezien zij meestal met veel macht en gezag zijn omkleed.

Zonder werkelijke betrokkenheid gaat deze wereld naar de gallemiezen.

“Nu” is wat telt, de hemel komt later wel!

Zwichten onder druk der werkelijkheid.

Geen mooie dromen,

die s’nachts bij me komen

Niets nieuws verwachtend,

word ik bevrijd

uit een knellende omarming

van duivelse krachten.

Verwelkom ik mijn nieuwe leven,

dat s’morgens begint.

En mij is het om het even

of ik door het leven wordt bemint.

In ieder moment

wordt ik opnieuw geboren,

zonder vroeger, later te zien.

Wel spits ik alert mijn beide oren

om het “nu” te horen.

En ook de hemel,

mogelijk wat later,

morgen dan,

misschien.

Je kijkt naar rechts omdat je voelt dat er naar je wordt gekeken. In het besneeuwde landschap, op veilige afstand, staat een ree. Het volgt je bewegingen. Alert en tot vluchten bereid.

De tijd stolt. Het heden wordt eeuwigheid. De ban wordt gebroken door een paniekerige vlucht naar de bescherming van de bosrand.

Ik las een reactie van het appelvrouwtje. Ze schreef dat de natuur ook wreed kan zijn. De natuur schenkt ons aardbevingen, overstromingen en vreselijke ziektes.

Nee, het is niet altijd fijn wat de natuur ons flikt.

Maar ik bezie het wel met ontzag, angst soms, maar meestal toch met verwondering en een eigenaardig soort liefde.

Meer natuur welllicht en minder geld en bezit, meer vrolijkheid en minder zorgen, meer met je eigen poten in de grond woelen om je voedsel aan de aarde te ontworstelen. Zoiets misschien. Wie het weet mag het zeggen.

En muziek mensen, vergeet de helende kracht van muziek niet!!!

Gevangen onder een deksel van bevroren water tekent de modder van de afgelopen zomer een bizar patroon van mogelijkheden. In een parallel universum lopen de lijnen weer net even iets anders.

Het geeft te denken.

En telkens weer openbaart de natuur zijn pracht aan de liefhebber. De natuur is niet eenkennig. Iedereen mag van haar genieten. Zelfs een vroege en onnozele wandelaar.

De groeiende zeepbel.

Ik krijg van de mensen om mij heen niet de indruk dat het water hen al tot de lippen is gestegen. Er is geen gevoel van urgentie te bespeuren. Grondstoffen en natuurlijke hulpbronnen worden in rap tempo opgesoupeerd. Zij zijn nodig om de verslaving te onderhouden.

Een nieuwe zeepbel wordt groter en groter. Met mooie kleuren van de regenboog.

Moet ik vertrekken nu het nog kan? Of moet ik het geweld en de wreedheid van  mensen afwachten aan wie  toegang tot hun roesmiddelen door eigen toedoen  ontzegd gaat worden? Moet ik mijn kinderen en kleinkinderen overtuigen dat ze hier niet langer kunnen blijven?

Moet ik mee blijven dansen op de vulkaan?

De geschiedenis kan geraadpleegd worden. Maar de boeken blijven dicht.

Het is niet leuk om lessen te leren.  Het is veel leuker om vermaakt te worden tot de dood er op volgt.

Op de door vrieskoude en mollige sneeuw verstilde heide staat een bordje. “Vliegeren bij gedogen” Op het bordje zit een vogel. Het is de wintervogel. Opkomende zon. De wintervogel mag vliegen bij gedogen.

De mens heeft nog wat voor hem in petto.

Maar dat komt later.

Voorlopig mag de wintervogel blijven zitten waar hij zit.

Hij verroert zich niet.

Door een stomme fout mijnerzijds, veroorzaakt door mijn persisterende onhandigheid bij het bedienen van mijn computer, zijn mijn laatste drie blogs verdwenen.

Dat valt te betreuren.

Ik ga ze er weer opnieuw op zetten. Helaas zijn de reacties en mijn antwoorden daarop verloren gegaan in de cyberspace.

Wat is een van mijn grootste ergernissen? Waarbij voel ik mijn onmacht het meest?

Bij de nietszeggende, waardeloze en uiterst infantiele TV-programma's die als excuus dienen voor de werkelijke core-business van de moderne media, namelijk er voor zorgen dat middels reclame zoveel mogelijk rotzooi en onnutte zaken verkocht worden zodat met de gestolen buitensporige winsten de parasitaire verkopers van deze destructieve rommel zich een luxieus leventje kunnen permiteren. En leventje van anti-intellectualisme, van consumentisme en van volledige onverschilligheid.
Welkom in de gezellige wereld van de eenentwintigste eeuw!!!
Het jaar 2010 wordt misschien wel het jaar van de waarheid. Het jaar van de ontmaskering van de werkelijke misdadigers op deze planeet. Het jaar van het aan de kaak stellen van de niets ontziende criminelen, die slechts leven voor macht, "respect", geweld, status, geld en hoeren.
De teloorgang van een reeds driehonderd jaar geleden ten dode opgeschreven samenlevingsvorm.
De laatste stuiptrekkingen van een door en door geperverteerd systeem, het kapitalistische systeem. Een verzameling meedogenloze rovers en dieven die bezig is om de planeet Aarde op een exponentiele wijze te vernietigen.
Een destructief systeem dat naadloos aansluit bij de roofzuchtige en wrede natuur van de gemiddelde aardbewoner.
Een armageddon dat korte metten zal maken met de mens als soort.
Het doek gaat vallen. Tijd voor nieuwe spelers!
Het grote probleem is wel: "Hoe vertel ik het mijn kleinkinderen".
Ik wens u nog een gezellige jaarwisseling en een voorspoedig nieuwjaar!

Maar ik blijf dromen!!

Het steekt de draak met duizend naalden,

stikt bijna, brullend van de lach,

toen wij over het leed verhaalden,

en over wat de tijd vermag.

De dood wacht niet op lieve mensen,

niet op dieren of op pijn.

En ja, wat valt er meer te wensen,

dan op aarde heilig zijn.

Met licht dat fel schijnt in het duister,

dat het lijden minder maakt,

zich omringt met mooi en luister,

niet door sterven aangeraakt.

De dood laat zich door leugens niet luren;

vecht met driest getrokken zwaard.

Moet het vlieden van de tijd verduren,

terwijl het bloed en zweet vergaart.

De strijd op aarde om het goede,

om het leven na de dood,

zal in de hemel verder woeden,

maar liefde helpt,

als dagelijks brood.

Schuifelend naast de baar. In de vroege ochtend. Over een besneeuwd begrafenispad. Plots breekt de zon door de vrieslucht en beschijnt in volle glorie de witbesneeuwde oude zerken op begraafplaats Moscowa. Een bundel licht valt op de kist met mijn dode moeder. Afscheid van het aardse leven, dat niet altijd even leuk was. Afscheid in kerststijl. Als het niet echt zou zijn zou je kunnen zweren dat het kitsch was.

De baar rijdt de sneeuwbedekte en zonbeschenen aula in. Mozart komt ons tegemoet. Op de harde banken wordt gehuild. Even maar. Koffie en wegwezen. Het harde leven ingejaagd. Wanneer komt de dood voor ons?

Door het smartelijke sterfbed van mijn oude moeder was ik gedurende lange tijd niet in staat om te bloggen. Ik hoop dat ik binnenkort weer wat actiever kan deelnemen aan de bloggersgemeenschap van de Volkskrant.

Roofridders en geldlopers.

In de kluizen van de Waarheid,

wordt op de leugen goed gepast.

Het slechte glanst als tederheid.

Het valse venijn verrast.

Ten burele, in hun bankgebouw

schijnen de Heren heilig.

Voor aanvallen van waar berouw

wanen zij zich immers veilig.

In de straat roepen de mensen

die het bedrog hebben gezien.

Zij hekelen, verwensen,

zij haten bovendien.

De Heren der elite,

geschrokken en ontdaan,

houden vast aan eigen riten.

De ernst is hen ontgaan.

En geld wat stom en krom is,

praat goed wat vroeger was.

Het denkt niet aan vergiffenis.

Het loopt slechts in de pas.

Een stad als een van de vele mogelijke geografische vormen van een samenleving is naar mijn mening slechts een kortstondige fase in de evolutionaire ontwikkeling van de “homo sapiens”. Dit geldt evenzo voor het “Kapitalisme” als relatief kortdurend en op economische motieven gebaseerd “Leitmotiv” voor de organisatie van de mondiale samenleving. Een vorm van organisatie die door het fenomeen stad naadloos wordt gefaciliteerd. Sterker nog, een vorm van organisatie die zonder het fenomeen stad nooit tot volle wasdom zou kunnen komen.

De stad leidt bij zijn bewoners tot vervreemding op vele gebieden. Eenzaamheid, anonimiteit, misdaad, agressie, onverschilligheid zijn in dit verband de meest bepalende negatieve kenmerken, die de positieve hoedanigheden van een stad mijns inziens ruimschoots overstijgen.

De economische interactie van mensen is een van de belangrijkste actors bij het tot stand komen van het cultuurlandschap. Het kapitalisme, het denken en handelen in termen van een vrije markt als kader binnen welks grenzen de mens zijn economisch handelen tot nu toe overwegend heeft geconcretiseerd, heeft op vrijwel organische wijze geleid tot de vorming van steeds grotere steden en stadsgebieden.

Dit denken en handelen is inmiddels door de moderne mens dusdanig verinnerlijkt dat het nadenken over alternatieve samenlevingsvormen ternauwernood nog plaats vindt en zo dit al gebeurt wordt dit met name door mensen, die om materiele redenen het meest belang hebben bij handhaving van de huidige status quo, onmiddellijk afgedaan als vaag idealisme, dromerij etc.

De historische ontwikkeling van het economisch handelen en denken van de homo sapiens kon in feite maar een uitkomst hebben, namelijk een “Condition Humaine” die bijna volledig is gebaseerd op de steeds groter wordende invloed van dat onontkoombare en prominente evolutionaire overlevingsmechanisme dat wij tegenwoordig “kapitalisme” plegen te noemen. Een “isme” met kenmerken en eigenschappen die exact terug te vinden zijn in de mechanismen van de evolutionaire causaliteit. Een causaliteit die verantwoordelijk is voor de historische ontwikkeling van de homo sapiens tot nu toe. Er is dus sprake van een evolutionair mechanisme dat is gebaseerd op een diep in onze psyche gewortelde en in onze genen opgeslagen angst voor toekomstige materiele onzekerheid. Een alles overstijgende existentiele angst die in alle porien van ons bestaan doordringt en de brandstof  vormt voor egoisme, materialisme en rabiaat consumentisme. Een angst voor de dood dus. Een existentiele angst als evolutionair instrument om de continuering van de soort te optimaliseren.

Maar wel een bot instrument. Een instrument dat bij veranderende omgevingsfactoren zich tegen de homo sapiens kan keren.

Het kapitalisme is een fase op weg naar een verdere evolutionaire metamorfose van de homo sapiens.

Sterk veranderende omgevings factoren bieden kansen aan “gunstige mutaties”. Mutaties die bij gelijk blijvende omstandigheden onopgemerkt verloren zouden zijn gegaan.

De stad zal zich op den duur tegen de homo sapiens keren. De stad zal de homo sapiens steeds verder vervreemden van zijn eigen natuur. Het zal zijn existentiele angsten verder aanwakkeren en uiteindelijk zal de homo sapiens daardoor in zijn huidige vorm uitsterven en mogelijk vervangen worden door een soort die beter aangepast is aan de sterk veranderde omgevingsfactoren.

Veranderde omstandigheden waarvoor de oude homo sapiens verantwoordelijk gesteld kan worden.

Een somber verhaal, maar wel de onontkoombare toekomst!

Grote en mooie verhalen zijn verhalen over het in de verre toekomst verdwijnen van het kapitalisme en het oplossen van onze stedelijke samenlevingen, over het denken hoe een evolutionair solide menselijke samenleving er mogelijk uit zou kunnen gaan zien.

Science Fiction!!

Vrome dienaren van de Mammon. Elegie voor Wognum.

De duivel woont in Eden

In een heel gewone straat

Hij woont daar stil,  tevreden

Schijnt heilig waar hij gaat

Zegt goed te doen aan allen

maar steelt met rovershand

zet zijn lepe vallen

schuift onschuld aan de kant

Hij is een christen, liegt hij

kerklid, vroom, devoot,

grove leugens preekt hij

verlossing door de dood!!

hij belooft de lieve hemel

maar bestendigt hier de hel

slaapsust u met gezemel

voorwaar, u kent hem wel!!

hij vleit, sist zoete woorden

praat u naar de mond

zingt trage slotakkoorden

van psalmen vroom en rond

in het huis van God gezeten

lijkt hij betrokken en oprecht

maar zijn tong is sluw, gespleten,

luister niet naar wat hij zegt.

Hoedt U voor de geldduivel.

De Mammon is een afgod, bekend uit de bijbel. Het woord mammon is Syrisch voor “geld” of “rijkdom”, waarbij vaak gold dat die rijkdom als een god vereerd werd.

Het woord mammon komt vier keer in dee bijbel voor. In de Willibrordvertaling is het vertaald als “geldduivel”.

Evangelie naar Matteus 6 – 24: “Niemand kan twee heren dienen: hij zal de eerste haten en de tweede liefhebben, of hij zal juist toegewijd zijn aan de ene en de andere verachten. Jullie kunnen niet God dienen en de Mammon”.

Zie ook Lukas 16: 9, 11 en 13.

De uitdrukking “de mammon dienen” betekent in de Nederlandse taal: “geldzuchtig zijn”.

Dus we weten het wel, maar zijn het blijkbaar vergeten. We wilden het blijkbaar vergeten.

De mammon staat gelijk aan de duivel. Aan het slechte. Geldzucht doet spritualiteit oplossen en vermoordt de Liefde.

De mammon doet zijn destructieve werk van Wognum tot Amsterdam en van Den Haag tot Eden. De mammon is een mondiale plaag.

En het is moeder Gaia die met deze parasiet nog het meest heeft te stellen. De mammon zou uiteindelijk nog wel eens haar dood kunnen betekenen.

Maar ik blijf, misschien wel tegen beter weten in, hopen op een deus ex machina in de vorm van een efficient vaccin of zoiets.