Ja, ik ben een geboren kreft en wij zijn een klagend ras, ondergebracht onder de algemene verzamelnaam ‘mensen.'
Mensen, de gekste en gevaarlijkste soort onder alle levende en aardse wezens.
Ik weet het, we kunnen er niets aan doen. Het is als het ware genetisch bepaald.
Wij moeten zeuren, of we nu willen of niet.
U gelooft me niet? Laat ik dan meteen enkele onschuldig alledaagse voorbeeldjes aanhalen die vast bekend in de oren klinken.

Het is een lekker warme zwoele dag, de derde op rij eigenlijk, en wij zeuren om regen omdat onze arme tuinklimop die we al drie jaar proberen kapot te krijgen er maar treurig bijstaat. Als het dan uiteindelijk na zeven regendansen à la Chirokezen begint te gieten, zeuren we over de natte voeten die we oplopen als we door het natte gras baggeren door al de prut die modder genoemd word richting fietsenrek, waar we met onze broekspijpen tussen de wielen blijven hangen, waardoor onze ketting er af gaat. Wijl wij in die plenzende regen pogingen doen om de ketting weer op dat verdomde kamwiel te krijgen, rijdt er een camion voorbij die zijn wielkassen uitschuurt met een watermassa die zijn heil zoekt op onze pas gisteren nog gecoiffeerde kapsels, waardoor we er in een tel uitzien als een druipende rioolberg in de vorm van een verzopen rat in mensformaat.

U ziet het, wij kunnen er zelf helemaal niets aan doen en dienen onszelf ook zo te verslijten.
Als het niet lijkt op regen dan zal het wel iets te zijn. Daar zijn trouwens ook een heel arsenaal klaagjes onder onder te brengen. Ik noem ze graag ‘klaagjes' dat is het enige positieve woord dat onze klagende woordenschat rijk is.

Het is steeds te koud, te warm, te dik, te dun, te behaard, te droog, te nat, te dik, te kaal, te nat, te breed, te vet, te smaakloos, te lang, te kort, te scherp, te bot, te klaar, te licht, te weinig vakantie, te donker, te wazig, te onscherp, te jong, te oud, te snel, te traag, te wollig, te kleurig, te...te....te...

En dan, of het nog niet genoeg ellende om te verwerken is, hebben we nog een hele serie van ‘niet genoeg'

Zo zijn er bijvoorbeeld, niet genoeg eenden, niet genoeg afgevallen kilos, niet genoeg geld in de la, niet genoeg brood op de plank, niet genoeg posten op die dekselse tv, niet genoeg vrouwvolk in de medische raad des huisdoktoren, niet genoeg gecastreerde katers in het park, niet genoeg vissen in de vijver, niet genoeg vanalles, bijna te veel om op te noemen,

En dan is er een onderverdeling van niet......genoeg, (of het nog niet ingewikkeld genoeg was,)

Niet goed genoeg, niet goedkoop genoeg, niet bruin genoeg, niet zijdeachtig genoeg, niet onschuldig genoeg, niet prijselijk genoeg, niet mooi genoeg, niet rood genoeg, niet mans genoeg, niet sterk genoeg, niet gekleed genoeg, niet bloot genoeg, niet genoeg schoenen,

u ziet , ook meer dan een normaal mensje aankan.

En dan heb je nog eens al de overschot die valt onder de noemer klaaglijk te veel, zoals:

Te veel beharing, te veel tralala, te veel kleur, te veel seriekes, te veel machogedrag, te veel wilde zwijnen, te veel gezever, te veel make-up, te veel tekorten, te veel gezaag, te veel spiegeling, te veel miserie, te veel was, te veel wind, te veel geweld, te veel beweging, te veel trappen, te veel....te veel....


Ik word er gek van, het word me te veel. Het is ruim genoeg geweest vandaag, ik kan er niet meer tegen. Zie, ik kan niet, nog een rubriek,


Ik kan niet dit, ik kan niet dat, ik kan niet zus, ik kan niet zo, ik kan niet niks als moeke der nie is, een mens wordt er nog gek van.

Wij zijn echt te beklagen, iedereen zegt het,

En ja ik weet het, ik ben een geboren kreft.
Maar wij zijn dan ook een klagend ras.....



Uw lieve genetisch vastgelegd klagende Gazetcommeer



Saluutje

Nachtroos

Carpe Diem


Leven gebeurt gewoon
het overkomt je
is half genetisch bepaald met
één derde geluk
en twee derden ouderwets toegeven

leven bezielt je innerlijk
als een onbestaand toeval
tot de motor nerveus rolt
en onoverkomelijke energie 
p     .  .   .   .    .  .   .   .   .  .   .   .   .  .   .   .       .  .   .   .                              
                           .  .  .   .    l  .  .   .   .   o   .  .  .  .    .   n       .  .   .   .                    
.  .   .   .  .  .   .   .    .  .  .   .   . .   .   .  .   .   .  . .  .  .   .  s  .   .    .   .   t   

zoals wanneer een hart
lief fluisterend plaats maakt
voor onvergetelijk fluweel
en de mens eeuwig het moment
van dit besef koestert

genieten
echt genieten
hoort onbetaalbaar te zijn
in je knipselboek
vol glamour en geluksbesef

weet wie je bent
en put daaruit kracht
geniet de overwelgende
onbegrijpbaarheid
en pluk elke lach

Sabine Luypaert

Heel lang geleden toen er nog. Toen leek alles zo onschuldig te. Mensen waren blij dat er nog wonderen. Er was zelfs. Ze had heel lang kastanjebruin. Elke zaterdag wandelde zij vrolijk door het nabijgelegen. Tot op die dag dat. Hij scheen helemaal geen aanstalten te maken om. Met angstige blik keek ze hem recht. Helaas was er geen ridder voorhanden om. Gelukkig werd ze. Die zouden haar snel. Oma had immers. Dat gelukkige moment herinnerde ze zich nog als. Ze zat net op haar favoriete. Met zorg stiftte ze haar lippen en schikte. De tijd leek. En net toen ze dacht dat.
Er kraakte. Een tintelend en tegelijkertijd angstig genoegen kroop. Ongeveer diezelfde tijd gebeurde het. Als geoefend mijmeraarster nam ze. Vervolgens verviel ze heel even in haar welbekende. Al die tijd durfde ze amper. Het voor ogen staande genot stemde haar milder om. Stug, glanzend en tamelijk rood haar bedekte zijn. Praten waren zij al lang. Alles leek eenvoudig en vervloeide. Een gestolen moment in idyllische modus en. De nacht die volgde was even. Ontroerd beseften ze dat ze elkaars voorkeur. Dat ontlokte. Het duurde niet lang of. Enkel de aanwezigheid van een vervelende mug deed hen. Toch was er. De volgende ochtend werd helaas de harde.

Iets besprong haar beheerst. Verlamd restte. Doodsangst stond in haar. Toen herkende ze. In zijn blik las ze een hunkerend. Haar stem zweeg machteloos, haar hart smeekte om. In een flits hoopte ze dat dit. Zelfs de natuur zweeg verstomd, onwrikbaar bevroren in. Toen begreep ze waarom. Afstanden werden. De kloof tussen mens en dier was overbrugd in. Wat voor buitenstaanders leek op een bizar. Even schaamde ze zich voor de enge gedachte die. Met een blik van verstandhouding krulde hij. Ook de omgeving ontwaakte uit dit wonderlijke. Alle onberedeneerd denken werd.

Hermaagd als ze was, liep ze met lichte tred terug langs hetzelfde. Al kon niemand ooit vermoeden dat zij zopas. In haar ziel voelde ze de onbeperkte vrijheid van de puber die. Zo werd een wanhopige situatie toch nog.




---
nota: experimenteel Sprookje - open suggestie