Mijn vrijdag begint al om twee uur ’s-nachts met een telefoontje van Hessel van Terschelling. Gelukkig: de zeehond die hij gevonden heeft kan met de nachtboot mee. Er komt ook nog een dode bruinvis mee en een paar vogels; olieslachtoffers. Om vier uur is er weer telefoon: de mannen van de veerboot. Meindert, die de zeehond zou ophalen, is er nog niet. Had het verkeerd begrepen; dacht dat het ‘s-middags drie uur zou zijn. Gelukkig hebben de mannen van de boot de zeehond en de vogels veilig op een rustig plekje neergezet. Dus Meindert met een rotgang naar Harlingen. Maar wat is dit een lutje (gronings voor klein) zeehondje; dit is er eentje voor in de kinderwagen…

Vanaf half acht onafgebroken telefoon. Pers, radio, TV, mensen die willen helpen of geld willen geven; ik kreeg geen tijd om te eten of te douchen. Mijn hoofd staat er na gisteravond en vannacht ook een beetje raar op, maar zeehonden hebben daar geen begrip voor. Gauw in de auto. Cola light, Red Bull, druiven en dropjes mee op weg naar de Zeehondencrèche. Het waait nog steeds flink, maar gelukkig niet meer zo als gisteren. Onderweg blijft de telefoon gaan, maar ik zie toch kans om de tentenbedrijven even te bellen dat de tenten er nog staan en dat ik blij was met hun assistentie. Maar zonder de grote vrachtauto's van Heiploeg uit Zoutkamp was het niet goed gegaan.

Ik krijg Dirk Visser van Ameland aan de telefoon: allemaal zeehonden op het strand, maar gelukkig is er maar ééntje die hulp nodig heeft. Dus dierenarts Lobke weer in de zeehondenambulance. Ze weet de weg al naar Holwerd, waar de veerboot van Ameland aankomt. Meteen daarna belt Hessel weer met een hele zieke gewone zeehond. De veerboot van Terschelling vaart weer normaal. André (die er was om te helpen de zeehonden weer terug in de tent te brengen) gaat op weg om met Lobke – net terug van Holwerd – in de haastig ontsmette ambulance de zieke zeehond te halen.

Mijn kantoor is nog bezet door zeehonden. Ik ben nu ontheemd, zit op een andere computer te werken en heb ondertussen nog een interview met BBC World. SBS 6 is geweest. Dat is zó belangrijk: het best bekeken programma is “Hart van Nederland” en daar kijken ook onze donateurs naar. Wij hebben geen geld voor reclame; alles is voor niks (zelfs onze Beautiful Day televisiespot) dus de free publicity van deze programma’s is voor de zeehonden van levensbelang. RTL4, SBS6, het Jeugdjournaal, we houden van ze en we hebben ze nodig. Ook natuurlijk de lokale omroepen van o.a. Groningen en Friesland.

Ondertussen is mijn petekind petite Lenie in Mauritanië jarig geweest en ik kon er niet heen. Karst heeft met ze gebeld. Het Kaspische Zee-project in Iran schreeuwt om aandacht en dan niet te vergeten onze Richard die alleen in Turkije zit. Hij is binnenkort te zien via een webcam; dan hoort hij er weer een beetje bij. Maar er komt vast nog eens een tijd dat ik al mijn vrienden, daklozen, buitenlandse stagiaires en anderen kan gaan bezoeken. Mijn eerste reis gaat weer naar Groenland. Ik hou van dat land. Maar de zeehond roept me waarschijnlijk wel weer een andere kant op…

Onze kleine Sylke heeft de hele nacht doorgeslapen; heerlijk rustig. Om half zes telefoon: Hessel van Terschelling. Hij heeft een zieke zeehond, maar er gaat geen boot vanwege het slechte weer. Hij gaat proberen of de snelle “Tempest” van rederij Noordgat de zeehond kan brengen en zal mij op de hoogte houden. Vandaag maar wel een beetje netjes aangekleed, want we hebben een afspraak met een delegatie van de gemeente Ferweradeel die ons locaties wil laten zien waar ze graag de Zeehondencrèche willen hebben. Wat een enthousiast gezelschap, dat ondanks de storm langskomt en alles voor de zeehonden wil doen wat nodig is. Ze kunnen nu met eigen ogen zien hoe onhoudbaar de situatie voor ons is op de huidige locatie.

Er wordt ook nog een zeehond gemeld van Ameland; gelukkig gaat daar nog een veerboot. Dus gaan Nynke en Lobke op weg in mijn Landrover Defender; het weer is zo slecht dat ik het niet vertrouwd vind om ze in een kleinere auto te laten gaan. Marcel (hoofd bezoekerhal) geeft zijn vrije dag op en rijdt met de zeehondenambulance naar Harlingen, waar de Terschellinger zeehond al door een van onze EHBZ-(Eerste Hulp Bij Zeehonden)-vrijwilligers is opgevangen. De dames waaien bij Holwerd bijna met zeehond en al van de dijk; ze hebben dikke verhalen als ze terugkomen.

Intussen moet ik ook nog de productie afmaken van mijn zondagmorgen radioprogramma op RTV Noord, met o.a Jacques d’Ancona: iedere week drie uur lang live vanaf een locatie in de provincie. Gelukkig gaat dat ditmaal snel: met een paar telefoontjes is het meeste geregeld. Maar wat maak ik me een zorgen over de tenthallen vol zeehonden die tijdelijk naast de crèche zijn gebouwd. De storm wordt erger en erger. Wat kunnen we doen om de tenten te beschermen? Karst komt met een grandioze oplossing: grote vrachtwagens ernaast zetten. Die breken de wind en dan waaien de zijpanelen er niet uit. Direct bellen met transportbedrijven. Gelukkig, met een telefoontje naar Heiploeg - ons grote garnalenbedrijf - krijg ik twee vrachtauto's. Geweldig; ze zijn er binnen een uur. Enorme gevaarten. De tweede, kleinere tent wordt nog beter verankerd en wordt ook goed door de vrachtauto's beschermd. Er is constant pers aan de telefoon; TV-ploegen komen langs om te kijken hoe het bij ons gaat en er loopt ook nog een fotograaf van de Volkskrant die mij moet fotograferen. Maar ik ben alleen maar van alles aan het regelen; hij kan me nog net bijhouden. Tussen alle bedrijven door komen er toch ook nog gasten langs waar je even mee moet praten. Vooral met het oude dametje uit Eindhoven dat met de trein is gekomen; als ze naar buiten stapt zegt ze: “Goh, het waait!” Wat een schat.

Mijn grootste zorg blijft toch de grote tenthal; en als daarin de verwarmingselementen naar beneden komen bel ik opnieuw de tentenbouwer. Hij vindt dat we het fantastisch hebben geregeld, maar zijn advies is toch: ontruimen en dat betekent voor ons: zestig zeehonden verhuizen. Alle medewerkers in de buurt worden gemobiliseerd. En dan de vraag: waar laat je zestig zeehonden? In de filmzaal! Wat een oplossing. De vloer in mijn kantoor is van vinyl, en daar is water en een afvoer: ook zeehonden erin. En verder nog in de bijkeuken van onze horeca. Onze bezoekers hebben morgen dus feest. In anderhalf uur hebben we ze allemaal verhuisd. Pfff, gelukkig; wat maakte ik me een zorgen. In de andere tent zitten er nog dertig, maar die tent staat meer beschut. Onze verhuisploeg vormt echt een geoliede machine; onze Francaises (van een opvangcentrum in Frankrijk) waren helemaal uit hun doen, maar werken kunnen ze! Terwijl ik nu zit te wachten op het hoogtepunt van de storm schrijf ik deze weblog. Er komt nog wat radio (o.a de wereldomroep) tussendoor. Het wordt laat voordat ik onze Sylke weer zie. Eerst moet de wind gaan liggen. Hessel van Terschelling geeft de laatste stand door: wij krijgen het ergste in het komende uur. Zij hebben het nu. Ik heb veel meegemaakt bij de zeehonden, maar dit weer met zoveel wind en zoveel zeehonden nog nooit. Als ik thuiskom heb ik nog steeds mijn nette kleren aan. Maar ze ruiken sterk naar zeehond.

Vandaag was een speciale dag. Karst was al dagen zenuwachtig. Overal lagen boekjes met titels als “Hoe voed ik mijn puppy op”. Want eindelijk durft Karst het weer aan om een jonge golden retriever in huis te nemen. We hadden jarenlang twee goldens en twee teckels. Die zijn allemaal van ouderdom gestorven en nu maakt Karst tijd vrij om de komende weken thuis te werken en een jong hondje op te voeden. Hij kon niet langer zonder hond. We gingen er vanmorgen met z’n tweeën op af. Onze Sylke komt uit een nest in Grootebroek, uit een heel leuk gezin: alle honden gewoon in huis. Ook het nest (van twaalf jonkies) lekker met elkaar in de woonkamer samen met vijf volwassen honden. Onze Sylke heeft daar de eerste zeven weken van haar leven doorgebracht en veel liefde meegekregen. Op weg er naar toe lees ik in een artikel hoe er gefokt wordt in de voormalige oostbloklanden; wat doen wij dieren toch aan! Ik bied iedere dag mijn verontschuldigingen aan aan onze eigen kippen, schapen, koeien en katten hoe we met hun soortgenoten omgaan.

Ik ben dan ook helemaal verbijsterd als ik - terwijl we genieten van alle hondjes – een telefoontje krijg van een journalist van het ANP die direct met de deur in huis valt: hij heeft onderzoek gedaan of het wel nodig is om zeehonden op te vangen. Hij heeft daarvoor biologen in Denemarken, Duitsland, België en Schotland gesproken en die vonden het allemaal niet nodig. De Nederlandse anti-opvang biologen hebben dus nu ook hun vriendjes in het buitenland gemobiliseerd. De journalist beaamde dat het biologen waren die elkaar allemaal kenden. Goed, laat dat clubje de opvang van zeehonden dan maar niet nodig vinden. De tientallen opvangcentra in al die landen (behalve Denemarken natuurlijk) werken allemaal volgens onze methode: wij hebben de meesten opgeleid. De mensen in Schotland, België, Duitsland, Zweden, Finland en nog veel meer landen vinden opvang wél nodig. In Amerika zijn de meeste opvangcentra voor zeehonden en die worden door de overheid betaald. In Sausalito alleen al vangen ze meer dan duizend zeehonden per jaar op. Waarom is er in Nederland altijd dat gedoe over zeehonden en nooit over al die andere dieren in opvang? Er zijn ruim tweehonderd opvangcentra voor wilde dieren in Nederland. Is de zeehond soms slachtoffer van zijn populariteit?

Onze Sylke ging mee. Ik mocht zelfs rijden in de auto van Karst, want het hondje moest bij hem op schoot. Wat een vertrouwen heeft zo’n dier! Het is wel een verantwoordelijkheid: Sylke bepaalt de komende veertien jaar ons leven. Terug naar Dallingeweer. Voor het eerst in lange tijd een dag niet bij de zeehonden geweest. Ik voel me dan altijd schuldig dat ik de medewerkers er alleen voor laat staan. Veel van hen draaien nu twaalf of meer uren per dag. Telefonisch nog wel met Simone geregeld dat er nog twee containers bijkomen en dat Lobke (onze nieuwe dierenarts) haar eerste zeehond ophaalt samen met Nynke (onze populatiebioloog): er was weer een zieke gewone zeehond gevonden op Terschelling.

Vanavond zitten de katten in de woonkamer naast mijn computer met grote ogen te kijken naar Sylke die als een prinses naast Karst op de bank ligt. We gaan maar vroeg naar bed: Sylke zal ons nog wel een paar keer wakker maken. Maar eerst de kindervragen beantwoorden: die kunnen kinderen via onze website aan mij stellen en de vragen komen direct bij mij binnen. Kinderen kan je niet laten wachten. Ik heb ze net allemaal beantwoord als de telefoon weer gaat: mijn vriend, dakloze Ben uit Limburg vraagt bezorgd of het wel goed met me gaat, anders komt hij me helpen. Ik heb een zwak voor daklozen. Iedereen weet dat en als er een groepje daklozen de oprit naar de crèche oploopt roepen de medewerkers: “Lenie’s vrienden komen eraan!” Ben stalt dan zijn rugzak in mijn kantoor, gaat gezellig bij de staf zitten en geeft advies. Heerlijk. Ben, mijn dag kan niet meer stuk!

Normaal is dinsdag “stafdag”, maar door de extreme drukte in de Zeehondencrèche hebben we nu iedere morgen crisisberaad en daar kan ik ook per telefoon aan meedoen. Dus vanmorgen telefooncrisisberaad. De katten zorgden er voor dat ik op tijd wakker was. Onze Miepie (een zwerfster van Terschelling) sloeg me met haar poot op mijn kop. Ik schrok me dood, stapte meteen uit bed, precies met mijn blote voeten op een dode muis. Volgens mij lagen onze beide katten slap van het lachen: ze hadden succes. Om 7 uur ‘s-morgens ben ik altijd wakker; dan lig ik te wachten op de telefoon. Als er een zeehond dood is belt de ochtenddienst om 7 uur. Gelukkig belden ze vanmorgen niet. De laatste zeehond kwam vannacht om 4 uur binnen: een klein witje. In het telefonisch crisisberaad werd besloten om de serre van mijn voormalige huis in Pieterburen ook in te richten als hospitaal. We zijn van elastiek.

Tijdens de vergadering ontdekten we tot onze grote schrik dat er op 5 februari weer een ISO-controle plaatsvindt door Lloyds Quality Register. Dat kan er nog wel bij. De controleur kan altijd nog met ons meewerken terwijl hij de crèche controleert. Na de telefoonvergadering even bij onze veestapel buiten kijken. Noortje en Rooske, onze Groninger blaarkoppen (het schilderij van Rooske is trouwens van Karel Buskes, een fantastische koeienschilder die ook zeehonden kan schilderen) liepen in de appelhof tussen de kippen. Het is prachtig om te zien hoe twee moederkippen samen op vijf kuikentjes passen; wat zijn het fantastische moeders. Mijn half-wilde (ingeënte) kippen rennen tussen wilde fazanten, tortelduiven en honderden mussen. Ze eten allemaal mee. Wat is het toch heerlijk om hier bij de dijk aan de Dollard te wonen; de zeehonden zwemmen in mijn “achtertuin”.

Op naar het gemeentehuis van Delfzijl, want Anja (mijn beleidsmedewerker) staat nr. 1 bij de Provinciale Staten van de provincie Groningen voor de Partij van de Dieren. Ik moet bij de gemeente een stempel halen zodat ze supporters genoeg heeft om kandidaat te zijn. Dan weer een telefoontje: wat vreselijk, er komen nog twee zieke zeehonden binnen. Wat is er toch aan de hand? En Hessel van Terschelling belt ook nog: het gaat weer stormen, dus we kunnen zaterdag geen zeehonden vrijlaten. Houdt die storm dan nooit op?

Ik rijd naar Pieterburen met heerlijke muziek op mijn i-pod: de Zuidafrikaan Gert Vlok Nel is op dit moment mijn favoriet. Als ik op de Zeehondencrèche aankom blijkt dat Simone en Anja kaartjes voor mij hebben geregeld voor een concert van hem in de Oosterpoort in Groningen. Wat een schatten! Met de medewerkers van de zeehondenzorg alle zeehonden doorgenomen. De serre is inmiddels ingericht: er kunnen nu zes zeehonden in. Bijna de kapper vergeten; nog net op tijd vlieg ik er binnen. Knippen, kleuren en een paar blauwe lokjes; je moet wat als je 65 bent. Val bijna in slaap bij de kapper, maar ik moet nog naar Leeuwarden voor een interview op TV Friesland over alle Friese en Groningse aanbiedingen voor een nieuwe locatie voor de Zeehondencrèche. De huidige crèche is te klein geworden. We kunnen de zeehonden niet meer goed verzorgen, de zuivering werkt niet meer goed. Nieuwbouw is volgens experts goedkoper en iedereen wil ons graag hebben.

Terug naar huis in Dallingeweer. Karst is nog onderweg van IJsselstein naar de Zeehondencrèche met een bus vol schoon wasgoed. Wat lief van al die mensen die ons handdoeken brengen; een wasbedrijf wast de gebruikte handdoeken voor niks. Maar dat betekent wel dat ik vanavond geen eten krijg, want Karst is de kok in huis. Dan maar een colaatje, een stukje kaas en wat druiven. Het leven is hard en het weer is slecht... Dan belt Theo van de dierenambulance Den Haag, die een hele grote zeehond op het strand heeft in Scheveningen. We spreken af dat hij eerst een foto maakt en dan gaan we kijken wat we doen. Theo is (volgens hem zelf) in ieder geval al zeiknat. Maar dat hoort bij zeehonden. Nu nog wat kindervragen beantwoorden en dan slapen…

Maandagmorgen. Gelukkig gaat de telefoon niet zo vroeg. We hebben in het weekend altijd telefoondienst en het mooiste telefoontje van vanmorgen was dat “er een kleine pinguïn in de branding zat”. Het bleek een alkje. Onze dichtstbijwonende EHBZ-er erop afgestuurd; het was in Noord-Holland. Ook ontdekte ik vanmorgen pas dat er tijdens mijn verblijf in Turkije nogal wat commotie is geweest over een TV-programma van Eén Vandaag. Ik kreeg heel veel mailtjes en brieven van mensen die onmiddellijk donateur wilden worden en iedereen schreef over twee zure oude mannen die blijkbaar grote problemen met mij hebben.

Zielig als je je als wetenschapper niet via wetenschappelijke publicaties kunt waarmaken, maar daar een TV-programma voor nodig hebt dat erg goed is in het wegknippen van andere visies zodat je helemaal geen wetenschappelijk bewijs nodig hebt. Maar ja, écht wetenschappelijk bewijs voor hun ideeën hebben ze niet en het blijkt maar weer eens dat sommige biologen denken dat je wanneer je bioloog bent je overal verstand van hebt.

Eerst maar even met Ab Osterhaus gebeld, want hij was op Radio 1 geweest waar hij had verteld dat hij ons werk juist zo goed vond, hoewel Eén Vandaag iets anders had gefabriekt uit zijn tekst. We hebben vooral de zeehonden besproken; die zijn toch veel belangrijker en daar gaat alles tenslotte om. Gelukkig zitten de zes jonge wetenschappers die bij ons en bij Ab zijn gepromoveerd niet zo in elkaar als die twee oude mannen.

Wat heerlijk dat je huisdieren altijd wél eerlijk zijn. De koeien Nora en Rooske, de kippen en de vier schapen waren vanmorgen weer zo blij met me; gewoon omdat ze wat lekkers kregen. Mijn dag begint dan goed. Vooral door mijn kippen (Groninger Meeuwen) die natuurlijk op je nette jasje poepen. En dat stínkt! Mijn man gaat mee naar de Zeehondencrèche, wat makkelijk is want dan kan ik onderweg telefoneren. Met Simone (mijn rechterhand) het rooster van de zorg doorgenomen. 180 zeehonden verzorgen vergt iedere dag veel planning en organisatie. Er zijn 27 vaste medewerkers en op dit moment vrijwilligers uit België, Spanje, Italië en Amerika.

Op de crèche beginnen we met de post; ook vandaag weer véééél. Met Simone en Anja (beleidsmedewerker en bioloog) nemen we alle afspraken door; wie doet wat. Daarna een meeting met onze wetenschappers. Ik teken het definitieve contract met een buitenlands instituut voor een wetenschappelijk onderzoek naar het effect van zenders op het gedrag en de gezondheid van zeehonden. Nynke (onze bruinvissenexpert) regelt de tellingen voor het komende jaar van de gewone en grijze zeehonden. Onze nieuwe dierenarts is vandaag voor het eerst in Pieterburen. Ze kan direct aan de slag: op twee dode zeehonden en een dode bruinvis moet sectie worden gedaan. Ook dat hoort er bij.

 Mijn zoon - die vrijwilliger is en binnenkort als jurist promoveert op “de zeehondenjacht in Nederland” - komt binnenzeilen. Hij is (als piloot op een 747 van de KLM) net terug uit Johannesburg en kan direct meehelpen in de sectieruimte. Zo uit het nette pak in de witte overal.

Gelukkig is er een goed bericht: zeven grijze babyzeehonden eten inmiddels zelf en zijn zo zwaar dat ze na de verwachte storm van komende donderdag weg kunnen. Ik bel met Hessel op Terschelling en met Dirk op Ameland. Zij zijn ook blij. Hessel had nog moeders met jongen op het strand, maar ook nog 3 witte huilers. Helaas. Heb ook nog getekend voor de aanschaf van een aantal polyester waterbassins: we hebben zwembaden tekort.

En dan zie ik op de website bij “vragen aan Lenie” een kindervraag langskomen: “wie past er op het geld?” In koor roepen wij: “Wobbe!!!!” (onze boekhouder), maar Wobbe zegt dan: “de bank”. Wat ben ik een gelukkig mens met zulke medewerkers en vrijwilligers. Koe Nora zal thuis wel weer mopperen; zij heeft me de hele dag niet gezien!! Maar gelukkig is er wel een verrassing van mijn man; mijn lievelingseten: avocado, tomaat en mozarella met een honingsausje (ik hou van zoet).

Het is zondagmorgen 6 uur en mijn wekker gaat af. Haastig opstaan. Mijn eerste blik is naar de monitor in de slaapkamer waarop ik onze twee koeien en vier schapen kan zien. Gelukkig, ze slapen nog, dus ik moet voorzichtig doen want als ze me horen dan loeien en blaten ze de buren wakker. Op zondagmorgen werk ik sinds twee jaar bij RTV-Noord in een live radioprogramma van acht tot elf uur in mijn moederstaal: het Gronings. Het is een cultureel historisch programma met in het tweede uur altijd een interview van een uur met een bekende Gronings sprekende hoofdgast. Dat is een heerlijke ontspanning; ik geniet er iedere week van.

Maar vanmorgen is het wel afzien, want ik kwam gisteravond laat terug uit Turkije waar we sinds begin december bij het stadje Foca een monniksrob verzorgen die zonder moeder op de kust is gevonden. De monniksrob (zie foto) is een zeehondensoort die met uitsterven bedreigd wordt en waarvan er voor de kust van Turkije in de Egeïsche Zee nog maar een kleine honderd leven. Heel Turkije leeft mee met “Badem”, zoals de monniksrob genoemd is. Het was een hectisch bezoek. Een dag in Turkije betekent: op bezoek bij de burgemeester van Foca (wat zeehond betekent) die in drie weken een klein maar prachtig opvangcentrum heeft laten bouwen, een interview met de Turkse tv, een boottocht naar de grotten (het leefgebied van de monniksrobben) en natuurlijk bijpraten met onze medewerker Richard. Hij heeft de enorme verantwoordelijkheid voor een monniksrob waar heel Turkije op let. Natuurlijk ben ik er wel trots op dat alleen de Zeehondencrèche de expertise heeft om haar in leven te houden. Ze is geadopteerd door Mustafa Koç, de rijkste man van Turkije en onze Richard wordt helemaal in de watten gelegd: hij moet gezond blijven. Over twee maanden hoop ik erbij te zijn als Badem wordt vrijgelaten. Wij werken al meer dan vijftien jaar samen met de Turkse natuurbeschermingsorganisatie SAD-AFAG. Ook nog even de Nederlandse ambassadeur bij ons project betrokken en toen de volgende dag weer terug naar Nederland waar meer zeehonden dan ooit op me wachten.

Meteen na afloop van de radio-uitzending direct naar de Zeehondencrèche, waar de komst van nog vier zeehonden was gemeld: een grijze zeehond (stormslachtoffer), maar wat veel erger is: drie gewone zeehonden; veel te mager en vol met longwormen. We weten door proefschriften van medewerkers van de crèche die samen met Ab Osterhaus een onderzoek uitvoerden dat het immuunsysteem van zeehonden is verzwakt door de vervuiling. Maar het grote aantal longwormpatiënten dat binnenkomt lijkt aan te geven dat er nu toch ook andere factoren een rol spelen. Morgen direct weer monsters naar de Erasmus Universiteit brengen, naar Ab Osterhaus om zeker te weten of er toch niet weer een virus in het spel is. Wat een dieren hebben we nu in Pieterburen! 101 grijze zeehonden (waarvan één volwassen dier) en 78 gewone zeehonden (waarvan één volwassen dier). Maar er is een lichtpuntje: de eerste acht stormslachtoffers kunnen volgende week weer terug naar zee en ook een aantal gewone zeehonden kan weg, tenminste, als er geen storm meer is. Nu nog de 29 kindervragen van onze website beantwoorden, onze koe Nora en kalfje Rooske een aai over de kop geven en dan slapen.
Morgen weer verder.