Evenzogoed kan men zich afvragen wat en van wie Nederland is. Laat ik daar eens mee beginnen.

Het voornaamste grondgebied van Nederland ligt aan de Noordzee en van daaruit duidelijk afgebakende grenzen. Internationaal erkend. Voorts bezit het nog een aantal eilandjes in midden Amerika, waarvan Sint Maarten voor de helft gedeeld wordt met Frankrijk. Dat betreffende WAT is Nederland.

Van WIE is Nederland? Van het volk dat zich Nederlander noemt onder het gezag van de koningin. De koningin die niet verantwoordelijk is voor haar daden, want dat is het parlement (de tweede kamer). Een parlement dat democratisch gekozen is door de Nederlanders zelf. Verantwoordelijk voor het parlement is de premier die weer verantwoordelijkheid moet afleggen aan de koningin. Etc. etc.

Nederland heeft een internationaal geaccepteerd staatsbestel volgens de algemeen Europees (Verenigde Naties) bekende normen. Het heeft een grondwet en afspraken met wat alle Nederlanders aan rechten en plichten hebben. (= de constitutie).

 

Dat voor zover ik in het kort op wil schrijven over wat en van wie Nederland is. Uiteraard zeer beknot weergegeven, maar voor het vervolg van mijn beschouwing voldoende.

 

Israël:

Het huidige Israël ligt uiterst oostelijk aan de middellandse zee en heeft een nauwe ingang met de rode zee waar de havenplaats Eilat ligt. Van Eilat gaat de Israëlische grens noordwaarts (eventjes langs de Jordaan) tot en met de top van berg Hermon en dan weer terug via omwegen naar de middellandse zee. Via de kust van deze zee daalt men zuidelijk af tot aan de Gazastrook, waar men omheen gaat om vervolgens in een rechte lijn terug te keren naar Eilat. De grenzen oostelijk en voor een deel noordelijk , zijn niet absoluut bepaald. Slechts waar het betreft de Jordaan rivier is de grens duidelijk.

Dat voor wat betreft WAT is Israël.

 

Van WIE is nu dit land Israël?

De grootste en machtigste groep in het land heeft een geloofsovertuiging dat Jodendom heet. Deze tak van de bevolking is er van overtuigd dat God hen dit land beloofd heeft. Een drogreden voor die met een ander geloof, de Arabisch sprekende Palestijnen die van hun God dit helemaal niet vernomen hebben. Ook alle landen om dit land Israël hebben hier geen kennis van. Hun God meent juist dat hun Islamitische geloof uitgebreid moet worden tot over de grenzen.

 

Blijkbaar is hier een gevecht gaande tussen Goden. De één beloofd land en de ander wil het veroveren. Diegene die het land beloofd is, de Joodse samenleving, is de sterkste vandaag. Dus zijn de Joden heer en meester. Bepalend voor de toekomst van het land. Hoewel? Morgen overheersen wellicht weer de Grieken of Romeinen.    

    

 

 

 

     

 

Ik weet niet hoe diep men boren moet om op een onderaardse temperatuur te komen van zo’n 1000 graden Celsius. Het lijkt me sterk dat je daarvoor dieper moet boren dan 10 kilometer.

Duizend graden is meer dan voldoende om water direct in stoom om te zetten, maar weer onvoldoende heet om een metalen pijp te doen smelten.

 

Het principe, ik heb ooit eens ergens iets dergelijks gelezen, is eenvoudig. Eigenlijk te mooi om waar te zijn. Een diepe metalen pijp de grond in boren, daar vervolgens water in spuiten dat vrijwel onmiddellijk omgezet wordt in stoom onder ook hoge druk. Daarmee drijf je een stoomturbine aan waarmee je bijvoorbeeld elektriciteit opwekt. Een schonere vorm van energieopwekking is er niet.

 

Waarom wordt het toch niet gedaan en worden er wel dure kerncentrales en of kolengestookte centrales gebouwd?

Niemand, behalve ik, heeft ooit een hoer ge- of bezocht. Toch is dit vak een vorm van broodwinning. Het oudste beroep in de wereld. Heden is dit een min of meer vrij beroep, maar in het verleden werden de vrouwen gedwongen hun gaven te vervullen. De gave  gebruikt te worden voor het plezier van s'mans wereld.

 

In het teken van de dag van en voor de vrouw hieronder een rechteloos verhaal over hen. Hopelijk vindt vrouwenhandel of de slavernij van vrouwen tegenwoordig niet meer plaats. Ik ben er echter niet van overtuigd.

 

De Europeanen in Nederlands Indië leefden in een mannenmaatschappij. Omdat de mannen op seksueel gebied bevredigd wilden worden, maar er een groot tekort was aan Europese vrouwen, moesten inlandse troostmeisjes de Europese mannen gerieven. Reggie Baay beschrijft in zijn boek De njai vier verschillende vormen van concubinaat. In de vorm van slavernij, als bijzit, prostituees op de kazernes en vrouwen op de plantages.

 

Inlandse vrouwen die gebruikt werden als bijzit, het oogluikend toestaan van zo’n concubine, een prostituee voor lange tijd, de njai, stond lijnrecht tegenover het christelijke beginsel van  een monogaam huwelijk. Was het hypocriet of was het een maatschappelijk verschijnsel? Of was het vooral een kwestie van ongelijkwaardige machtsverhoudingen?

 

Vanaf het moment dat het eerste Nederlandse -schip landde in de oostelijke archipel in 1595, bestond het concubinaat waarbij Nederlanders betrokken waren. Waarschijnlijk bestond het al veel eerder, alleen maakt de auteur daar geen melding van in zijn boek. In deze tijd was slavenhandel heel gewoon. Mannen in dienst van de VOC (1602-1799), waarvan 40 % van niet-Nederlandse afkomst waren, tekenden in eerste instantie een contract voor zes jaar. Het was gebruikelijk dat zij na aankomst in Indië een inlandse slavin aanschaften. Als een man wat geld had, dan kocht hij een slavin op de slavenmarkt, een handel die via de Arabieren liep. Voor de buitenwereld zou zij werkzaam zijn in de huishouding. In de praktijk kwam het er vaak op neer, dat de dame het bed met de koper moest delen.

 

Toen het koninklijk Nederlands-Indisch Leger (KNIL) in 1830 werd opgericht, om te kunnen vechten in Atjeh, had dit gevolgen voor de vorm van het concubinaat. In het liberale Europa begonnen zich openlijk meningen te vormen over het concubinaatstelsel. Er waren twee stromingen, de ene dacht dat het slecht was voor het beschavingspeil van de Europeanen. De andere groep, bestaande uit vooral (oud) militairen, vond dat het concubinaat in stand moest blijven. Niemand scheen zich te bekommeren om de rechten van de bijzit-vrouwen.

 

De KNIL-militairen leefden in kazernes. Als ze een relatie hadden met een njai, leefde zij daar ook. Het leven van de njai in de kazerne was hard. Van een privé- of gezinsleven was geen sprake. Men sliep, vrijde en kreeg kinderen op de slaapzaal. De vrouwen draaiden volgens Reggie Baay mee met het soldatenleven, waren aanwezig op het appèl en bij gevechtsacties. Als de soldaten marcheerden en oefenden, gingen zij op zoek naar eten. Zoals er in het leger een strenge hiërarchie bestond, was dat onder de concubines niet anders. Een njai van een hoge officier stond in hoger aanzien en had meer geld te besteden dan een soldatenbijzit.

 

Als de dienstjaren van een KNIL-militair erop zaten, keerde hij -net als zijn VOC-voorgangers- meestal terug naar Nederland. De njai bleef (al dan niet zonder kinderen) in de meeste gevallen achter. Soms werd het zo geregeld dat zij, als ze er nog goed uitzag, werd doorgegeven aan een andere officier of soldaat. Te oud betekende vaak dat ze werd afgedankt en in schande moest terugkeren naar het dorp.

 

Literatuur: Reggie Baay, De njai: het concubinaat in Nederlands- Indië (Amsterdam 2008) http://www.historien.nl/?p=8554

 

 

Geef ze 1 dag de kans hun mannetje te staan.

 

Ook dit jaar zal het bij loze kreten blijven: We moeten, zullen en DOEN. 

 

Er mot helemaal niks en er zal weinig zijn. Het doen na die ene dag is het "laten".

 

Daarna terug naar jullie recht: Het aanrecht!

 

Aldus wordt ook dit jaar niets meer bereikt dan iets van aandacht voor de vrouw.

 

Goed, een dag in het jaar.

 

Gun hen het.  

Ik kan me nog goed de avond en ochtend van de tweede op derde maart 1960 herinneren. Ik vond mijn onderkomen te klein worden. Lekker spelen was er niet meer bij. Goed, over kou had ik niet te klagen want het was er altijd behagelijk. Ik kreeg ook altijd goed te eten, maar dacht dat ik juist daar maar beter mee moest stoppen. Zou ik nog groter en dikker groeien dan zou ik worden fijn geperst.

 

Er was een uitgang maar die was verdraaide klein. Ik dacht er goed aan te doen mijn benen af te zetten aan één kant en dan zo mijn kop door de kleine uitgang te drukken. Dat was een vermoeiende zaak waar ik de hele avond en ochtend mee bezig was. Buiten kreeg men het blijkbaar in de gaten want ik werd aangemoedigd. Uiteindelijk werd ik zelfs van binnenuit meegeholpen. De muren begonnen op me af te komen. Ik dacht nog: "Hoe kan dat nou?"

 

Afijn, ik floepte uiteindelijk door de eigelijk nog steeds te kleine opening en werd daar opgevangen in reusachtige handen waaraan een stem vast zat die zei: "Gefeliciteerd, het is een jongetje!" Vervolgens werd mijn voedingsbron slang doorgeknipt waarop ik uit protest een keel op zette en tegen de spiegel pieste. Tot grote vreugde en hilariteit want alles "bleek te werken". Ik wilde terug, maar in plaats van erin werd ik OP de dame gelegt. Daar vond ik twee zachte "kussentjes" waar je leuk mee kon spelen en waar je aan kon zuigen. Dat spelen moet ik precies een halve eeuw geleden geleerd hebben en sindsdien ook niet meer afgeleerd. Alleen de dames waren niet steeds dezelfden.

 

Wat ik me verder kan herinneren was toen ik 16 jaar was en de secretaresse van mijn vader met haar man bij ons op bezoek waren. Wat er besproken werd weet ik niet meer alleen dat ik op een gegeven moment zei dat de secretaresse en haar man al erg oud waren. Zij waren beide 36 jaar oud en mijn vader al wel 51. Nu ikzelf 50 ben, voel ik me helemaal niet oud. Ik begin net te leven. De nattigheid is net achter mijn oren verdwenen.    

Drie weken geleden kwam ik thuis in een schoon gedweild huis.

Mijn vrouw liet weten dat een arme vrouw uit het Palestijnse plaatsje Jaljulia ’s morgens aan de deur klopte met het verzoek werkzaamheden te kunnen verrichten tegen betaling. Ze had medelijden met de vrouw en liet haar de vloer van de benedenverdieping dweilen.   Een uurtje werk waar ze de arme ziel 40 Shekel (8 Euro) voor betaalde. Een fors bedrag, vond ik, want dat verdien ik ook per uur. Maar goed, het huis was schoon voor de shabat en ik zat er verder niet mee tot mijn vrouw verder sprak. “Ze heeft een ongeluk gehad. Een auto is tegen haar benen aangereden. Ze heeft een zoontje die ze helemaal alleen op moet voeden. Ik heb haar wat kleren meegegeven die onze kinderen niet meer dragen en haar toen met de auto aan de rand van het dorp afgezet. Ze wilde zelf verder naar huis  lopen.”

 

Mijn vrouw’s vriendinnen vonden dit ook een raar verhaal. Een Palestijnse vrouw die je zomaar binnen haalt na een emotioneel verhaal van haar. Iemand die je helemaal niet kent. Ik begon achterdochtig te worden. Vooral toen bleek dat ze niet uit het Israëlische  Jaljulia, maar uit Kalkilia kwam lopen dat in de westbank ligt. Palestijnen die illegaal in Israël zijn, mogen Israëliërs niet in dienst nemen.

 

De volgende week kwam ze weer langs toen ik ook thuis was. Ze voelde zich meer op haar gemak en begon mijn vrouw allerlei vragen te stellen die ik niet vertrouwde. Zoals wanneer mijn vrouw thuis is en wanneer niet. Voor mijn vrouw daarop kon antwoorden liet ik haar snel in het Engels weten daar geen antwoord op te geven. Weet ze wanneer je niet thuis bent dan zou ze haar man of een andere bekende er op uit kunnen sturen bij ons het huis leeg te roven. Ik begon behoorlijk achterdochtig te worden.

 

Weer die dag bood mijn vrouw haar kleding, een deken tegen de kou en rolschaatsen aan die onze kleinste zoon niet meer wilde. Ze sorteerde alles en wilde niets hebben. De deken was nat geweest, de kleding niet goed genoeg en rolschaatsen…wel ook weer iets. “We hebben vis in de diepvries en ik heb prachtige slippers die bijna nieuw zijn”, zei mijn vrouw nog. Nee vis at ze niet en die slippers wilde ook niet. Of mijn vrouw geen kip heeft en laarsjes?

Toen was bij mij de maat vol. Die vrouw is niet arm, maar wil slechts profiteren van de goedheid van anderen. De rijke Joodse samenleving in dit geval. Ze loopt als een kieviet, heel niet als na een ongeluk, van Kalkilia via sluipwegen naar Israël. Ze zit de zaak te besodemieteren. Ze is ondankbaar.

 

De vrouw komt ons huis niet meer in. Hoe toegankelijk we ook mogen zijn voor minder bedeelden in de samenleving. Daarbij geen onderscheid makend tussen Palestijnen en ander minder bedeelden. Met dit optreden van haar hebben we echter wel geleerd nog meer op te letten voor Palestijnen. Je zou haast een hekel aan ze krijgen. Gaan generaliseren en gelijk alle Palestijnen als onbetrouwbaar aanzien. We weten gelukkig beter, maar ik kan me voorstellen hoe haat en nijd onder bevolkingsgroepen ontstaat.         

 

Zo’n half jaar geleden vroeg Dean, onze middelste zoon van 15, of hij met een psycholoog kon spreken. Hij voelde zich niet goed in zijn vel zitten en wij zagen al jaren dat het hem in sociaal opzicht vaak moeilijk afging. Hij had (nog steeds overigens) maar één goede vriend die zelf ook niet veel vrienden heeft.

Dean heeft ons ooit uitgelegd dat het krijgen van vrienden moeilijk is omdat er twee groepen zijn waar hij zich tussen voelt vallen. Je hebt de “coolen” die niet op hem zitten te wachten en de “gnoenen” waar hij zich niet bij aan wilt sluiten. Ben je cool dat zit je op voet- of basketbal, ben je een macho, e.d. Dean is geen sportman, maar een slome gnoen is hij ook weer niet. Last but not least is hij bijzonder intelligent. 

 

Mijn vrouw en ik vonden het bewonderenswaardig dat Dean zelf met het idee van naar een psycholoog gaan, aan kwam dragen. Een hele goede vonden we in een jonge vrouw van rond de 35, die kinderen uit onze vriendenkring goed op heeft weten te beuren.

Elke week gaat Dean bij haar een uurtje op bezoek en eens in de anderhalve maand zouden de ouders voor een evaluatiegesprek opgeroepen worden. Dat laatste is echter al die zes maanden steeds uitgesteld. Om een reden die ze ons als ouders niet kon melden want ze wilde “er” zelf eerst zeker van zijn. Deze ontmoeting vindt a.s. dinsdag plaats, maar voor ons is het al duidelijk wat er besproken gaat worden.

 

Twee weken geleden trok Dean de stoute schoenen aan en vertelde zijn moeder dat hij tot de conclusie gekomen was (m.b.v de psycholoog) dat hij zich meer aangetrokken voelt tot jongens dan meisjes. Goed, dat was even slikken, al was de schok weer niet ondraaglijk omdat homofilie bij haar in de familie voorkomt. Dat is ook één van de redenen waarom ik ooit tegen mijn vrouw gezegd heb dat wanneer één onzer zonen besluit die weg in te slaan, we dat zeker niet tegen moeten gaan werken. Dat kan de relatie met je eigen kind alleen maar verslechteren. Wanneer een kind dit ontdekt op jonge leeftijd dan moet je het stimuleren. Er over kunnen praten. Niet veroordelen. Voor mij ben je een vent wanneer je weet waar je voor staat.

 

Het mag dan zo wezen dat ik er zo over denk, maar “Pa, ik hou meer van jongens” durft hij me nog niet te vertellen. Ik weet dan ook van niks want zijn moeder moest beloven het mij niet te vertellen. Dat zou hij zelf doen. Zo werkt het niet in een goed huwelijk, maar dat hoeft Dean niet te weten. Hij krijgt het niet over zijn hart, het mij te vertellen. Dean’s vriend weet het en hoewel hij hetero is, vindt hij het best. Het blijkt eenvoudiger te zijn het vrienden en moeder te vertellen dan z’n pa waarvan de heteroseksualiteit uit zijn poriën blijkt te stromen. Zo ziet hij mij en daar heeft hij ook wel gelijk in. Hij zou kunnen weten dat ik open sta voor andere meningen. Tja, wat kan ik er verder aan doen? Per slot weet ik van niks…

 

Aanstaande dinsdag wordt het hoge woord er uitgegooid door de psycholoog. Dean, die er dan niet bij is, laat het aan haar over mij uit te leggen wat ik al weet. Met alle begrip, want had ik in Dean’s schoenen gestaan dan had ik het ook niet over mijn hart kunnen krijgen. Nee, dan mijn vader! Voor hem was het iets ondenkbaars. Daar walgde hij van. In onze familie komt het ook niet voor. Dat is ook een groot verschil in vergelijking met die van mijn vrouw.

President Mahmoud Ahmadinejad laat geen gelegenheid onbenut zijn mening t.a.v. Israël en haar toekomst, in zijn ogen dan, te voorspellen. Wat hem betreft mag de test van zijn eerste atoombom boven Tel Aviv plaats vinden. Israël, als ook de hele westerse wereld,  zit daar uiteraard niet op te wachten. Hoewel het heilige land het niet van het Westen hebben moet, want sancties blijven uit of zijn onvoldoende daadkrachtig. Ahmadinejad lacht in zijn vuistje. Premier Bibi Natanyahu c.s. niet, want die kennen de praktijken van machtswellustelingen als Ahmadinejad.

 

Het ziet er naar uit dat de Verenigde Staten onder president Obama geen militaire acties willen ondernemen om Iran op de knieën te krijgen. Die uranium verrijkingsfabriek in aanbouw, met nog wat andere faciliteiten, moet snel gesloten worden. Het is vijf voor twaalf, het uur U, om productie te kunnen stoppen. Via diplomatieke wegen, dat moge duidelijk zijn, lukt het niet. Het alternatief  is een bombardement. Niet goedschiks, dan kwaadschiks. De V.S.-helden hebben Israël al lang laten weten dat ze hun gang kunnen gaan. Dat wordt geen mis te verstane operatie, want de luchtverdediging in Iran is veel beter dan die van bijvoorbeeld Serië. Daar waar de laatste fabriek in aanbouw de lucht werd ingeschoten. Wellicht geen peulenschil maar toch wel een haalbare militaire actie voor het “Zionistische verderf” zo Ahmadinejad de Joodse Israëliërs graag betiteld. 

 

 

Wat zijn dan na zo’n actie de gevolgen voor Israël?

Ik heb het idee dat de negatieve gevolgen weg te cijferen zijn tegen de positieve. De Westerse als ook de Arabische wereld buiten Iran (hoewel?), zal opgelucht adem halen. Ze zullen het niet zeggen en de actie afkeuren, maar sancties zullen uitblijven. En indien wel sancties, so what? Men heeft hier wel voor hetere vuren gestaan. Joods Israël zou niet Joods zijn wanneer ze niet via hun lobby aan de producten weten te komen die het land nodig heeft.

Ahmadinejad en een heel stel fanatiek terroristisch ingestelde Islamieten zullen Israël nog meer haten. Nou, die haat is er toch al. Er zal van Israëlische zijde nog meer beveiliging moeten komen voor land- en geloofsgenoten in het buitenland. Dat zal niet onderschat moeten worden.

 

Ik ben er van overtuigd dat Bibi en consorten al lang snode plannen gesmede hebben om het één en ander in Iran “recht te zetten”. Het is de vraag wanneer? Het hoe, daar zijn ze volgens mij al lang uit. Wellicht wacht men in Jeruzalem op een goedkeuring, zonder het én publiek te laten weten, uit Washington…!

 

Pieter Johannes Hasenaar leefde van 1891 tot 1961 in Muiden e.o. Hij was huisschilder en had kunstschilderen als hobby. Dit schilderij moet hij in de veertiger jaren van de vorige eeuw geschilderd hebben naar een prent en/of herinnering van rond 1900. Het is zeker geschilderd voor 1948, het jaar dat mijn vader naar Turkije vertrok om daar 16 jaar als administrateur, later accountant, voor de bedrijven Havenwerke en Holland Beton aan de slag te gaan.

De dagwaarde van dit werk is niet veel, echter de emotionele waarde enorm.

 

Tot mijn vader in Turkije te werk gesteld werd, hield hij de administratie van oom Piet bij. Daar had zijn oom helemaal geen verstand van. Zo was er eens een kastekort van 100 gulden. Heel veel geld toen. “Kan de belastingdienst dat ook zien?”, vroeg hij nogal onnozel. “Ja natuurlijk”, zei mijn vader. Of pa de boekhouding dan maar zo kon veranderen opdat die 100 piek, die hij achtergehouden had, niet gemist wordt. Met valsheid in geschriften voor de belasting had oom Piet geen moeite. Dat zijn toch maar dieven!

Meestal was het duidelijk dat oom Piet geen cent te makken had en pa werd daarom “uitbetaald” in schilderijen. Drie heeft hij er gekregen en meegenomen naar Turkije. Om geen Turkse invoerrechten te hoeven betalen voor al z’n meegebrachte goederen, was de corrupte douanebeambte bereid twee Hollandse “meesters” te confisqueren. Aldus bleef pa slechts in het bezit van dit schilderij.

 

Van Turkije ging het terug naar Nederland waar het op het laatst, altijd en eeuwig oningelijst, aan de muur hing op het kamertje waar mijn moeder de was opvouwde.

Ze hield niet van het schilderij want de bootjes waren te klein geschilderd en andere verhoudingen klopten ook niet. Die spiegeling in het water van het huis links is niet goed. Je kan toch nooit ook die borden zien, meende ze terecht. Pa hield wel van het schilderij. Ma vond het ergens jammer dat ze het niet vergeten had in te pakken toen ze vanuit Turkije naar Nederland terugkeerden. “Neem jij die Breughel maar mee naar Zuid Afrika”, zei ma me gekscherend. ”Dan heb je nog een herinnering aan Nederland. Pas er goed op hoor, want het mocht eens zoek raken…”, zei ze met enig leedvermaak en met iets van opgeruimd staat netjes.

 

Van

 

Van Zuid Afrika ging het naar Israël en komt het nu in mijn pas verbouwde studeerkamer te hangen boven de computer waarop ik nu schrijf. Het meesterwerk mag dan niet helemaal kloppen en mijn vrouw is er bijna net zo “verzot” op als mijn moeder, maar voor mij heeft het een onschatbare waarde.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   

 

RECTIFICATIE

 

Volgens de gebruiksregels van de Volkskrant mag ik geen reclame maken voor commerciële doeleinden zoals bijvoorbeeld de mogelijkheid bieden onderstaand boek aan te schaffen.

 

Er wordt met dit boek niets verdiend.

Eventuele opbrengsten gaan naar goede doelen die node belangen van Nederlanders in Israël dienen. Er is mijns inziens daarom geen sprake van een commercieel doel.

 

Desondanks heb ik de link het boek aan te kunnen schaffen toch maar weggelaten.

 

"Fietstassen, vleermuizen en gasmaskers" is tot stand gekomen onder mijn redactie. Het is geschreven door Nederlanders uit alle lagen van de bevolking die in Israël wonen. Joodse, Islamitische, Christelijke en Nederlanders zonder geloofsovertuiging.

 

 

 

 

Ik zet even een punt achter mijn blog.

Het is te veel. Ik heb een drukke baan, familie, vooral ook een boek te schrijven en wil ook wel eens uitslapen en niets doen.

Voor de directe toekomst beperk ik mij tot het reageren en aanbevelen op enige van jullie leuke en/of interessante blogs. Als daar zijn de Stripman, Kees Smit, Pieter Schilder, Frans de Kapper, knorrige Beus, VSb, Marjelle, en alle andere favorieten die ik hier onmogelijk allemaal vermelden kan.  

Waarschijnlijk in de winter zie je weer eens wat van me verschijnen. Nu heb ik gewoon geen blogtijd.

 

Tot ziens en succes met jullie blogs.

Dit bericht mag ongevraagd verwijderd worden indien de inhoud en/of de strekking niet voldoen aan de uitgangspunten van dit VK-blog.

 

Beste Bas,

 

Een deel van de inhoud hieronder heb ik eergisteren getracht te verzenden onder “Stuur Bas Timmers een bericht”, maar die optie rechts bovenaan ieder blog blijkt niet te werken. Had dat wel gewerkt, dan had ik al wel een antwoord verwacht van deze of gene want ik heb het bericht bij meerdere bloggers achter gelaten. Uiteindelijk heb ik mijzelf, oningelogd, een brief gestuurd en die bleek inderdaad niet aan te komen. Een andere weg dan deze om toch mijn nijpende vragen en of opmerkingen te kunnen stellen zie ik hierdoor niet.

 

Waar gaat het om?

Wel The_Saint heeft het boek “Hoe het verder gaat, weet niemand” van Fré Melkman – De Paauw ingescant en is het aan het publiceren op het VK-blog. De titel die The_Saint aan de hoofdstukken geeft, is “Brieven aan Palestina”.

 

Ik begrijp de goede bedoelingen van The Saint, maar hij schendt volgens mij de auteursrechten van het boek. Ik heb The Saint gevraagd of dit het geval is, maar heb er geen antwoord op gekregen.

 

Op de eerste bladzijden van ieder boek staat dat het bewuste boek niet gekopieerd, gedrukt, etc., etc., mag worden zonder nadrukkelijke toestemming van de uitgever of blablabla etc. Ook al zou deze tekst niet op de eerste bladzijden van het boek staan, dan is het nog niet toegestaan de gehele tekst van het boek te publiceren.

 

The Saint schrijft boven of onder elk af te drukken hoofdstuk:

Met dank aan de uitgever die hun medewerking tot het onstaan van dit project hebben verleend.

Het boek is in April 2002 uitgegeven.

© tekst:Uitgeverij Contact Amsterdam / Antwerpen

 

Met zijn tekst hierboven heeft The Saint echter helemaal niet aangegeven dat hij het boek mag inscannen en publiceren. Het lijkt me erg onwaarschijnlijk dat The Saint toestemming zou hebben gekregen, want zou dit wel het geval geweest zijn dan had hij niet hoeven scannen. Dan had de uitgever hem keurige bladzijden verstrekt. Een uitgever zou niet toestaan dat hij bladzijden scheef afdrukt en het als zodanig publiceert. Zo hij nu doet.

 

Behalve dat dit scannen mijns inziens niets met bloggen te maken heeft, zou de Volkskrant wel eens schade aangerekend kunnen worden indien er werkelijk sprake is van het zonder toestemming publiceren van een heel boek.

 

Begrijp mij goed dat ik niet de politieagent wil zijn van VK-online en The Saint ongetwijfeld met alleen goede bedoelingen handelt, maar ik moet er niet aan denken dat de volgende keer mijn boek zo gepubliceerd wordt en dat de Volkskrant niet in de problemen komt.

 

Met vriendelijke groeten.

Jim Hasenaar

Uit mijn veelbelovend en met toeters en bellen aangekondigde zonne-energie-verhaal ben ik nog niet uit. Denk ik iets nieuws gevonden te hebben, dan zijn er factoren waarmee ik geen rekening gehouden had. Hierboven een insect (helikopter noem ik het) op de vlonder boven het water.

Zo gaat mijn onderzoek drie stappen vooruit en het volgende moment twee stappen achteruit. Ik heb meer tijd nodig. Tijd die ik niet veel heb, want ik heb een 50 urige werkweek,  probeer zo veel mogelijk een vader van drie te zijn en tja, ik wil ook wel eens zalig niets doen.

 

Bijvoorbeeld niets doen rond de vijver die nu vol vissen zit. De nieuwste aanwinst zijn drie Koi karpertjes. In de winkel kon ik kiezen tussen kwaliteit A, B (30 cm. lang) en de kleintjes (15 cm. lang). Prijzen per stuk in Shekels (€) respectievelijk: 80 ( € 14.54), 60 (10.91) en 20 (3.64). Nederlandse visvijverhouders zullen nu van hun stoel rollen want de prijzen in Nederland liggen veel hoger. Bij jullie betaalt men minstens de bedragen in Euro’s wat wij hier in Israël betalen in Shekels. Maar goed, de Koi karper wordt dan ook in Israël gekweekt en vervolgens uitgevoerd naar o.a. Nederland. Wellicht ga ik eens zo’n kwekerij opzoeken. Lijkt me ook wel interessant voor dit VK-blog.

 

Koi is het Japanse woord voor karper. Sinds 1820 worden ze in Japan gekweekt op hun kleurenvariaties voor de vijvers in Japanse tuinen. Ik vroeg de winkelier hoe oud een Koi kan worden en hoe lang het duurt voor de kleintjes zo’n 30 cm. lang zijn. Volgens hem kunnen ze wel 100 jaar oud worden en groeien ze ongeveer 5 cm. per jaar. Afhankelijk van het voedsel en de grote van de vijver. Op het internet even nagekeken of het klopt wat hij zei. Ongeveer wel, al is de oudst bekende Koi 7 juli 1977 overleden op een leeftijd van 226 jaar. Behalve het ordinaire visvoer houden ze van pinda’s, sla en watermeloen. Ze leggen duizenden eitjes per jaar die de mannetjes nadien bevruchten. Uit maar een klein deel van die eitjes komt een bijzondere Koi voor de kweek. De rest wordt onderhands verkocht of is voer voor andere vissen.

Eerste onderwerp:

De zon schijnt overdag, niet ’s avonds wanneer je na je werk thuis het licht aan doet.

Op je dak staan zonnecollectoren die het landelijke elektriciteitsbedrijf van energie voorzien. ’s Avonds krijg je a.h.w. je energie terug die je overdag aan het elektriciteitsbedrijf verkocht hebt. Hier in Israël verkoop je het voor twee maal de prijs als waar je het voor (terug)koopt. Als eigenaar van een huis met zonnecellen ben je hier goedkoop uit. Sterker nog, je verdient aan je aanschaf. Maar hoewel goedkoper, ben je milieubewust bezig of doe je het uit economisch opzicht?

 

Het landelijke elektriciteitsbedrijf wil kennelijk graag tijdens zonuren zo min mogelijk activiteit verrichten. Kolen worden zo min mogelijk gestookt om het water in de ketels te verwarmen die via stoomturbines elektriciteit op moeten wekken. De stroom die de dagelijkse industrie dient.

 

Je helpt het landelijke elektriciteitsbedrijf (I.E.C.) doordat zij minder kolen hoeven te verstoken en daarom krijg je een aantrekkelijke prijs voor stroom terug. Je bent dan vooral economisch bezig en pas indirect milieubewust! Je bent volgens mij pas goed milieubewust wanneer je de overtollige energie overdag op gaat slaan in bijvoorbeeld accu’s waarmee je ’s avonds je huishouding van energie voorziet voor bijvoorbeeld de airconditions tijdens de hete zomerdagen of de elektrisch aangedreven oliekachels tijdens de winter. Zonne-energie krijgt een volledig milieubewust nut wanneer het alle elektrische energieverbruik in huis gaat vervangen.

Helaas is dat nu niet het geval voor diegenen die nu kiezen voor zonnepanelen op hun dak. De kosten/opbrengsten zijn bepalend en wegen zwaarder dan het milieubewustzijn.  Dat beseffende dient milieubewust denken daarom ook economisch haalbaar denken te zijn. Een individu denkt individualistisch. Eigenbehoud eerst! Geef hem/haar de kans zo te denken en dirigeer hem in een milieubewuste richting.

 

Eens rekenen wat ons huis in Matan aan accu’s nodig heeft om de avond betreffende elektriciteit door te komen. Hierboven een foto met daaronder een berekening van mij hoeveel Watt een goede accu als Trojan kan leveren wanneer je 80% van zijn energie er uit haalt. Dat kan bij deze “deep cycle” accu’s.

 

Ons huishouden heeft 1.000 kW/h per maand nodig. (Is erg veel, we zijn beslist niet zuinig.) Ongeveer 750 kW/h wanneer de zon niet schijnt. Dat is dagelijks 750 : 30 = 25 kW/h per avond = 25000 W : 925 W = 27. Oftewel, we zouden minimaal 27 accu’s van dit type nodig moeten hebben om de dag en avond probleemloos door te kunnen komen. Zeg 30 accu’s om piekspanningen en het omzetten naar wisselstroom op te kunnen vangen.

Maak ik een fout in de berekening, laat het me dan even weten. Ik ben geen elektrotechnicus dus wellicht zit ik hier berekeningen te maken die niet eens kloppen.

 

30 accu’s x 600 Shekel per stuk, kosten samen 18.000 Shekel.

Een 4 kW/h zonne-energie installatie kost 4 x 28.000 = 112.000 Shekel. (Zie mijn vorige artikel)

Totaal kosten accu’s en installatie is dan 130.000 Shekel.

In Israël kost 1kW/h 1 Shekel (ongeveer € 0,18), dus 1.000 kW/h kost 1.000 Shekel.

Dit soort accu’s gaan 4 jaar mee (Trojan zegt zelf tussen de 5 en 8 jaar maar dat geloof ik niet). Dit houdt in dat bij gelijkblijvende prijzen zo’n installatie je er pas na 15 jaar uit hebt. Daarbij moet je dan ook nog bedenken dat je niet 12.000 maar 12.000 minus 18.000 gedeeld door 4 = 12.000 – 4.500 = 7.500 Shekel/jaar aan je installatie na 15 jaar investering gaat verdienen.     

 

Aankomend bij mijn tweede onderwerp:

Qabouter wees mij op zijn beschouwingen over het Ashkelon waterproject in Israël ten aanzien van de kosten betreffende het omzetten van zout naar zoet water in zijn topic www.vkblog.nl/bericht/243823/O...  Hij toont daar bij mij aan dat de door Israël opgegeven kostprijs van $ 0,53 om 1 kubieke meter zout water om te zetten in zoet water, niet klopt. Zelf had ik al geconcludeerd dat aan elektriciteitskosten alleen al $ 1,= besteed moet worden wanneer er 4 kW/h nodig is per kubieke meter water.

 

Nu wordt de energie geleverd door een kolengestookte centrale 700 meter van deze ontziltingsfabriek verwijderd. Leuk is misschien te laten zien hoeveel zonnepanelen we nodig hebben om te voorzien in de ontzilting van de dagelijkse capaciteit van 330.000  kubieke meter.

 

In mijn vorige verhaal schreef ik reeds dat men voor elke 3,5 kW/h zonnepanelen nodig zijn met een oppervlakte van 9,6 bij 3,2 meter. Dat komt neer op 8,777 m2 per kW/h.

Laten we er ook van uit gaan dat er 40% energieverlies is en/of er piekspanningen zijn die opgevangen moeten worden. Tevens dat al het zoute water alleen tijdens de uren dat de zon schijnt (zo’n 10 tot 14 uren per dag) omgezet wordt in zoet water. Dat de fabriek dus ’s avonds niet draait. Dan hebben we nodig aan vierkante meters (m2) zonnepanelen:

330.000 (m3) x 4 (kWh/m3) x 1,4 (40%) x 8,777 (m2/kWh) =  16.220.000 m2. Oftewel 4 bij 4 kilometer.

Heb ik hier nu een 18,5 Gigawatt centrale gecreëerd?  

 

Volgende week: Een veel beter alternatief.

Bronnen: http://www.trojan-battery.com/

                http://www.ee-products.nl/RunScript.asp?page=38&p=ASPPg38.asp

 

 

 

 

Cliënt:            Ministerie van Infrastructuur – Israël

Locatie:          Ashkelon - Israël

Techniek:       Omgekeerde osmose van zeewater

Capaciteit:      330,000 m3/dag

Capaciteit jaarlijks:     100 miljoen m3/jaar

Oppervlakte fabrieksterrein:     300 x 250 (m x m)

Max. specifiek elektriciteitsverbruik:     4 kWh/m3

Kostprijs:                                                 $ 0.53/m3

 

Een korte uitleg van de productietechniek.

 

Wat men in deze fabriek doet is het zout uit het zeewater halen. Het proces dat daarvoor gebruikt wordt heet omgekeerde osmose. Men stuurt het zoute water onder druk van 66 tot 75 bar door een membraan. Het zout blijft achter op het membraan en het ontzoute water komt er aan de andere kant uit.

 

Osmose is een proces op basis van diffusie waarbij een vloeistof, waarin stoffen zijn opgelost (in ons geval het zout), door een zogenaamd halfdoorlatend membraan stroomt, dat wel de vloeistof doorlaat maar niet de opgeloste stoffen. Het membraan is alleen passeerbaar voor watermoleculen en kleine ongeladen moleculen zoals zuurstof, stikstof en koolstofdioxide. Dit is een traag proces.

 

Omgekeerde osmose:

Door over het halfdoorlatende membraan een drukverschil aan te brengen gaat dit als een filter werken. In simpele taal houdt dit in dat water heel hard dwars door een zeef met microscopische gaatjes wordt geduwd.

Zo wordt in Israël het zeewater in drinkwater omgezet.

Dit is echter een kostbaar proces vanwege de benodigde installatie en de benodigde hoeveelheid energie om het zeewater op de juiste druk (66-75 bar) te brengen. Het proces is daarom lang niet op alle plaatsen economisch haalbaar. In Israël zou men wel van de overvloedige zonne-energie gebruik kunnen maken, maar men geeft hier helaas nog de voorkeur aan kolen- of gasgestookte centrales die ook wanneer de zon niet schijnt energie leveren.

 

Aan elektriciteit is hier (nog) geen tekort. Wel aan drinkwater. Vandaar dat zonne-energie in Israël maar moeizaam op gang komt. Zonne-energie in een volgend hoofdstuk. Hopelijk volgende week.

 

Met dank aan janplezier die me op Bron 1 (hieronder) attendeerde.

 

Bron 1: IDE Technologies Ltd. Israël

             www.ide-tech.com/AllProducts.a...

             ide@netvision.co.il

Bron 2: Wikipedia

 

Zoet water wordt een schaars goed in Israël wanneer we door gaan het te verspillen zo we nu doen. In het algemeen denkt men nog vrij laconiek over de hoeveelheid water die er is. Open je de kraan dan blijft het zoet water stromen, dus vanwaar bezuinigen? Laat de ander het maar eerst doen.

 

Op de t.v. wordt constant gehamerd op bezuinigen van water. De prijzen worden verhoogd, maar nog raakt het te weinig mensen in Israël. De laatste regeringen waren corrupt , die bezuinigen niet, integendeel, dus waarom wij wel?

 

Gelukkig staan er steeds meer mensen op die de verantwoording in eigen hand nemen. Niet kijken naar anderen die een voorbeeld zouden moeten zijn, maar zelf al het voorbeeld  gaan geven. Mijn buren op huisnummers 35 en 40 bijvoorbeeld. Die zijn daadkrachtiger dan ikzelf, maar dat gaat spoedig veranderen. De waterhuishouding van buur nummer 40 is een mooi voorbeeld van bewust omgaan met het schaarser wordende zoete water.

 

Anderhalf jaar geleden bouwde buur 40 een tweede verdieping op z’n huis met een gescheiden rioleringssysteem. Het water van de douches en gootstenen (behalve die van de keuken) verdwijnen niet meer rechtstreeks in het riool maar gaan naar een separator waar vuil afgescheiden wordt van water. Dat water stroomt in een vijver waarin schotten zo geplaatst zijn dat het water gedwongen wordt een zekere stroming te ondergaan voor het in de hoofdvijver komt waarin vissen zwemmen. Waterplanten in het begin van de circulatie filteren het water tot het weer min of meer schoon is en benut kan worden om de tuin te besproeien en de stortbakken van de toiletbakken te vullen. Vooral toiletten verslinden jaarlijks enorme hoeveelheden water.

 

Zie schema hieronder ter verduidelijking.

 

Het is mij duidelijk dat ik nog heel wat dieper graven moet in de materie van zonne-energie om er voldoende van te begrijpen. De techniek is voor mij erg belangrijk en daar snap ik nog niet alles van. Duidelijk is inmiddels dat de panelen uit fotocellen bestaan die gelijkstroom (DC) leveren en dat je dus een omvormer nodig hebt om het om te zetten naar de wisselstroom (AC) van het elektriciteitsnet. Overdag wanneer de zon schijnt en je meestal niet zo veel elektriciteit nodig hebt, verkoopt men hier in Israël de stroom aan het landelijke elektriciteitsbedrijf en ’s avonds koopt men het terug. Accu’s om de stroom voor ’s avonds op te vangen, worden hier slechts daar geplaatst waar geen aansluiting is met het elektriciteitsnet. Tevens belangrijk vind ik het kostenplaatje. Hieronder een Israëlisch en Nederlands voorbeeld. Ik vind de aanschaf nog te prijzig. Vooral in deze tijd van economische malaise. Dat is waarschijnlijk dan ook een reden waarom het hier in Israël nog niet echt van de grond komt. Een andere belangrijke reden kan zijn dat Israëliërs (de particuliere woningbezitters vooral) over het algemeen korte termijn planners zijn. Je moet je natuurlijk ook bedenken dat niet iedereen een half leven lang in   hetzelfde huis blijft wonen.

Specificaties volgens het bedrijf Aibe Solar in Israël. De prijs, inclusief BTW en montagekosten, is 28.000 Shekel per kW. (kW staat voor kilo Watt of 1000 Watt aan opbrengst per uur) Bij een particuliere woning kan maximaal een installatie van 4 kW gemonteerd worden zonder buitengewone vergunning aan te hoeven vragen bij de Israelian Electricity Company IEC. Bij bedrijven ligt deze grens op 50 kW. IEC betaald voor uit zonne-energie verkregen stroom 2.01 Shekel per kW. Dit is twee maal zo veel als waarvoor IEC de stroom per kW aan de gebruiker verkoopt. Dit is een tijdelijke regeling om de aanschaf van zonne-energie-installaties aan te moedigen. Voorbeeld jaarlijkse kostenbesparing bij een particuliere woning met een installatie van 4 kW. Berekend bij 8 productieve zonuren per dag over 300 dagen: 4 x 8 x 300 x 2.01 = 19.296 Shekel. Kosten van de hele installatie: 4 x 28.000 = 112.000 Shekel. (€ 21.500) Oftewel de installatie zou je er dan in 6 jaar uit hebben. Een verneukeratief sommetje, want het is helemaal niet zeker dat het IEC 2.01 Shekel blijft betalen. Onderstaand Nederlands voorbeeld van GratisZon.nl lijkt me dan een realistischer voorstelling.

Volgende week hoop ik nog meer duidelijkheid te kunnen verschaffen over zonne-energie.

Bronnen: http://www.aibesolar.co.il/iec.html

               http://www.solarwereld.nl/

               www.GratisZon.nl

               http://www.vemosol.com/

               http://www.sma.de/

Dit is even een test.

 

De soep wordt niet zo heet gegeten als wordt opgediend.

Nee, maar ik brand nog wel mijn bek met dit blog nieuwe stijl.

Het is traag als dikke stront en zo meegaand als een dik loden deur.

Van mij had die verandering vooralsnog niet gehoeven. Mijn optimisme kan nog komen, maar voorlopig... Nou ja, laat ik geduldig zijn.

De kat nog even uit de boom kijken voor ik definitief overstap op nrcblog.nl (Bestaat dat eigenlijk?)

En hoe zet ik er nu een foto bij?

 

<b>Let op! Er is een kleine kans dat sommige wijzigingen die je doorvoert pas na een of twee uur op de site zichtbaar worden.</b>

Ja, jongens, we zijn lekker voortvarend bezig!

 

 

___________________________________________________________________ 
Beangstigend vind ik alle berichten over de blijkbaar zeer spoedige veranderingen in de opzet van dit VK-blog.
 Ik weet van toeten nog blazen, wordt door niemand op de hoogte gehouden en moet alles vernemen van derden. Natuurlijk verneem ik zeker al een jaar over op handen zijnde veranderingen, maar niet via officiële wegen! Het is meen ik de plicht van de redactie van dit blog ons in te lichten en niet een GJB of Kokopelli!
 Overigens prettig dat ze zich inzetten en ons toch nog wat laten weten.
 
Ik weet dus niet wat me blijkbaar binnenkort staat te wachten. Geen flauw benul en kan ik slechts raden en af gaan vragen. Wat bijvoorbeeld van mijn (dit) bestaande blog. Dat wordt vernietigd? Ingelijst? Te koop aangeboden?
Van officiële kant heb ik nog niets vernomen, maar ga er toch niet van uit dat alles blijft zo het is. Onzeker en angstig ben ik. Vooral wanneer Kokopelli al z'n laatste blog oude stijl ingediend heeft...?

Opmerkelijk zijn de resultaten van mijn buurtonderzoek. Hieronder slechts de gegevens en verder nog geen conclusies want, tja, vanwaar moeite doen voor iets dat morgen wellicht helemaal niet meer bestaat?

V staat voor een villa met 350 vierkante meter tuin.
R is een rijtjeshuis met 200 vierkante meter tuin.
V-28-5-G staat voor de villa met huisnummer 28 waar 5 personen wonen en waar Geen tuin besproeid wordt. Waar men dus aan waterbezuiniging doet.
T staat voor wel de tuin besproeien en dus Totale waterverspilling.
GT staat voor een huis waar men wel de tuin besproeid maar men ook let op het waterverbruik door gebruik te maken van opgeslagen regenwater of door een water circulatie systeem aangebracht te hebben.
Rood zijn de metingen, maximum en minimum, die niet meegenomen zijn in de berekening van het gemiddeld waterverbruik per persoon per dag in liters.

Voorlopig is dit ook mijn laatste blog, tot er wat meer duidelijkheid komt betreffende de toekomst van het Volkskrantblog.

Wie heeft een origineel idee om deze tuin van ons waar nu nog een beetje gras en onkruid ligt, om te toveren in iets aardigs wat weinig water vraagt?

Laat eens horen. Ik heb wel een idee of twee, maar wellicht zijn jullie inventiever.