We leven in tijden van snelle verandering. Dan bedoel ik niet alleen de eindeloze stroom innovaties en nieuwe trends die over ons wordt uitgestort. Ook ons politieke klimaat is op drift geraakt. Was eerst even de LPF de relevatie van de Kamerverkiezingen, later stond ineens Rita Verdonk op fikse winst. Uiteindelijk leek de PVV de sterke partij aan rechterzijde te worden, maar nu is de bijna dood verklaarde VVD weer terug. Net als de eveneens bijna dood verklaarde PvdA. SP was vier jaar geleden groot, maar is ingezakt. D66 leek een factor van grote betekenis te worden, maar heeft nu weer de omvang die bij die partij past. En we weten niet wat er nog gaat veranderen. De kiezer is wispelturig geworden. Maar datzelfde geldt voor de media. Hilversum verrechtst, PCM opgedeeld en verkocht. Zowel NRC als de Volkskrant (geen verongelijkte zussen meer) verloren hun hoofdredacteur. De Volkskrant werd bovendien een tabloid. Beide kranten veranderen kortom. Volkskrantblog ook? Thom Meens wilde er een hek omheen zetten. Ik bivakkeer er nog wel eens. Maar ten dele, want feitelijk heb ik mijn eigen plek, mijn eigen zuiltje. Op drift? Nee, want die plek is echt van mij, en blijft dat. Al kijk ik soms nog op het grasveld aan de overkant, zoals nu.

Het is campagnetijd. Ook voor mij. Iedereen die me een beetje kent, weet dat ik me als lid van D66 inzet voor de Amsterdamse afdeling van de partij. Dat is niet alles: bij de komende verkiezingen op 3 maart sta ik op de vijfde plek van de D66-kieslijst voor het stadsdeel Nieuw-West. Woon je in dat deel van Amsterdam, dan kun je dus op me stemmen.

 

“Opvallend veel noeste werkers in reclame, marketing en media gaan in de lokale politiek”, schrijft Adformatie deze week. “Jeukt de maatschappelijke plicht?” Bij mij is dat inderdaad het geval. Zowel landelijk als op lokaal niveau staat er deze jaren politiek gezien veel op het spel. Maken we in tijden van crisis wel de juiste keuzes? Hopelijk krijgen we volgend jaar een regering met meer daadkracht en toekomstvisie. Dit jaar al draait het in mijn woonplaats Amsterdam om het oplossen van grootstedelijke problemen met onderwijs, infrastructuur, evenwichtig woonbeleid, integratie, criminaliteit en sociale cohesie. Daarbij zijn structurele oplossingen nodig, dus geen uitstelgedrag of het isoleren van allochtone bevolkingsgroepen.

 

Met de gemeenteraadsverkiezingen in aantocht heb ik afgelopen najaar besloten mezelf verkiesbaar te stellen voor de deelraad van Nieuw-West. Dit stadsdeel, met ruim 130.000 inwoners, is een samenvoeging van Slotervaart, Osdorp en Geuzenveld-Slotermeer. Misschien wel meer dan elders in de hoofdstad spelen hier de echte grotestadsproblemen in verhoogde mate. Politiek gezien dus wellicht het meest interessante stadsdeel van Amsterdam.

 

Update 4 mei: D66 heeft in Nieuw-West een prachtig resultaat gehaald: van één naar drie zetels. Zelf haal ik de deelraad dus net niet, maar ik feliciteer de drie collega's die in de raad gaan zitten, evenals de D66-wethouder Ronald Mauer. Ik heb alle vertrouwen in hen en sta ze graag met mijn hulp terzijde. Het was een spannende verkiezingsstrijd, waarover ik ook veel heb geblogd.

Ooit was ik hier op Volkskrantblog een actieve blogger, maar die tijden zijn veranderd. Ik blog hier al een tijdje niet meer, maar heb na enige omzwervingen eindelijk mijn eigen domein geclaimd. Voor diegenen die me willen blijven volgen, zal ik even het adres van mijn nieuwe weblog achterlaten: JEROENMIRCK.NL

Makkelijk te onthouden. En ik trap af met de mooiste hits van Madonna, die vandaag 50 wordt. Dat jubileum grijp ik graag aan om zelf met iets nieuws te beginnen. Het is feest!

De Volkskrant handelt stelselmatig in strijd met de Telecommunicatiewet, die voorschrijft dat automatisch verstuurde mailtjes een afmeldingslinkje moeten bevatten. Zelf ben ik er 'slachtoffer' van: al wekenlang krijg ik mail-alerts naar aanleiding van een reactie die ik plaatste op het weblog van Wim Heitinga. Stom, dan had ik daar maar niet moeten reageren en aanvinken dat ik op de hoogte wilde blijven over volgende reacties, zult u zeggen. Terecht. Maar wettelijk gezien moet ik mij kunnen afmelden van mail-alerts, en dat kan dus niet. De mailtjes die ik krijg bevatten geen afmeldingslink.  Meermalen mailen met webmaster Geert-Jan Bogaerts heeft nog geen reactie opgeleverd. Misschien moet ik dus maar hier een publiek debat starten. De Volkskrant overtreedt de Telecomwet, door mij berichten te sturen die ik als ongewenste spam beschouw. De krant is wettelijk verplicht mij de gelegenheid te bieden me af te melden. Geert-Jan Bogaerts, regel je het even?

Dinsdag zat ik live in de uitzending van Radio 1, bij het NCRV-programma ‘Mensen in de media’ (MM). Sjors Fröhlich (Stand.nl) interviewde me over mijn bewering dat ontslag dreigt voor journalisten die weigeren te bloggen. Dat had ik namelijk beweerd in een opiniestuk op vakblog De Nieuwe Reporter. Ook in de uitzending zat Volkskrant-journalist Bert Wagendorp, die zijn papieren columns doorplaatst op Volkskrantblog.nl.

Gelukkig kreeg ik de ruimte om mijn verhaal te nuanceren: het is zeker niet zo dat elke journalist verplicht op blogcorvee moet. Het punt dat ik echter wilde maken, was dat journalisten open moeten staan voor multimedialer werken, want die crossmediale aanpak is nodig om de journalistiek met zijn tijd mee te laten gaan.

Daarnaast benadrukte ik het belang van interactiviteit met je eigen publiek. Daar leer je van wat er werkelijk speelt – iets waarvan we sinds de opkomst van Pim Fortuyn in 2002 weten dat de media dat niet altijd even goed in de gaten hebben.

Wagendorp gaf wat tegengas door te stellen dat hij niet zo bijster veel reacties krijgt en die ‘zestien vaste reageerders’ inmiddels allemaal wel zo’n beetje persoonlijk kent. Ook las hij zelden primeurs op weblogs en gebruikte hij ze nauwelijks als bron voor zijn artikelen, mede vanwege de vaak zwakke betrouwbaarheid. Toch hechtte hij waarde aan het fenomeen.

Het dubbelinterview was op een bepaalde manier bevreemdend. Fröhlich zetelde in de Hilversumse studio, ik werd ‘ingeprikt’ vanuit een kleine studio van RTV Noord-Holland in Amsterdam Slotervaart (dichtbij kantoor, want ik had een Adformatie-deadline die dag) en Wagendorp hing aan de telefoon. Hoewel we hemelsbreed enorm ver van elkaar vandaan zaten, zal dat de luisteraar ongetwijfeld totaal zijn ontgaan.

’s Avonds liet ik een reactie achter op Wagendorps blog: ‘Onderhoudend gezamenlijk radio-item, Bert.’

Wagendorp reageerde de volgende dag: ‘Jeroen, vond ik ook. Al blijft het meestal bij een paar zinnen, voor we verder gaan naar het volgende onderwerp. Ik was blij dat je het niet op een discussie over de weblogs liet aankomen. Was ik even bang voor, na lezing van je stuk op de Nieuwe Reporter. Maar de daar gehanteerde stilistische overdrijving, zorgde er natuurlijk wel voor dat je bij MM zat. Goed gedaan dus. Ik denk dat je gelijk hebt: weblogs zullen deel gaan uitmaken van een multimediaal complex.’

Toch even iets met jullie delen: vanmiddag werden de nominaties voor de Dutch Bloggies bekend, de prijs voor de beste Nederlandse weblogs. Vol trots kan ik melden dat mijn geesteskindje Adfoblog maar liefst tweemaal genomineerd is: voor Beste Themaweblog (waarvoor ik een beetje heb gelobbyd) en voor Beste Corporate Weblog (totale verrassing!). Op de koop toe sleepte ook mijn andere geesteskind Strips.blogo.nl een nominatie in de wacht, net als vorig jaar trouwens. Echt heel gaaf. Van de uitreiking in maart zal ik zeker verslag doen. Per blog uiteraard.

Ik blog hier alweer sinds 20 september 2005, maar daar is een beetje de klad in gekomen. Dat komt omdat ik inmiddels beroepsmatig aan het bloggen ben, en dan ook nog eens voor een ander mediabedrijf. Dat gaat niet goed samen. Wilt u mij toch blijven lezen, surf dan naar:
NIEUWEMEDIA.WEB-LOG.NL
Wie weet tot ziens in de blogosfeer! Speciale groet aan Stonehead, die op 20 september 2005 de eerste reactie plaatste en die ik afgelopen jaar ook fysiek ontmoette tijdens de uitreiking van de Dutch Bloggies.

Lang voorafgaand aan de première van de nieuwe Bond-film wisten velen al zeker dat Daniel Craig, de blonde spierbonk die de rol van James Bond ging spelen, nooit een goede 007 kon zijn. Zij hebben ongelijk gekregen. ‘Casino Royale’ is een meeslepende film, vooral vanwege Craigs imposante rol.
De Nederlandse première van de 21e Bond-film ‘Casino Royale’ zorgde voor weinig mooie plaatjes op de rode loper, want iedereen wilde vanwege de aanhoudende regen razendsnel naar binnen. Toch dook daar een belangrijke ster op: Eva Green, die in de film Bonds tegenspeelster Vesper Lynd is. Zij wist precies waarom Craig een perfecte Bond is: “Hij is stoer, maar onderhuids toch ook gevoelig.”
Green en Craig vormen in de film een ideaal koppel, volgens het credo ‘opposites attract’. Hun romance is authentiek en verre van gelikt. Net zoals Craig voor sommigen wellicht geen typische Bond is, zo is Green allerminst een doorsnee Bond-girl. Ze is mooi, maar geen stoot. Haar priemende blik past echter uitstekend bij de femme fatale die ze speelt.
Er wordt relatief weinig gesproken in ‘Casino Royale’. Dat komt voor een groot deel door Craig, die met zijn mimiek en blik vaak al alles zegt. Hij speelt de nog jonge Bond, die zich nog echt een ‘Double O’-status moet verwerven. Aan het eind van de film (slotwoorden: voor het eerst ‘My name is Bond, James Bond’) lijkt hij helemaal klaar voor die taak.
Craig is geen geinponem zoals bijvoorbeeld Roger Moore. De komische oneliners klinken uit zijn mond soms te serieus. Toch past dat ook bij deze film, die veel harder en serieuzer is dan menig eerdere Bond-film. De sfeer van de vroege films met Sean Connery (zoals Goldfinger en Dr. No) lijkt terug, waarin de sfeer uit de boeken van Ian Fleming dichter wordt benadrukt. ‘Casino Royale’ is een film vol adembenemende stunts geworden, maar bevat ook inhoudelijk sterke delen. De romance tussen Bond en Lynd bijvoorbeeld, maar toch vooral het nachtenlange pokerspel in een Frans casino. De spanning aan de goktafel is te snijden, met Bond recht tegenover zijn rivaal Le Chiffre. Deze man met een litteken door zijn oog is een sterke rol van de Deense acteur Mads Mikkelson.
Bond-films staan er natuurlijk om bekend dat ze uitpuilen van gadgets afkomstig van fors betalende sponsors. Dat Eva Green de Nederlandse première bezocht, was geen toeval, want zij is het uithangbord van 'official partner' Heineken. Dit biermerk is echter nauwelijks zichtbaar in de film. Een parasol hier, een flesje op de bar daar… Maar geen Bond die in close-up een flesje aan zijn mond zet of die het woord Heineken in de mond neemt. Hoe anders doet Rolex dat: Vesper Lynd vraagt aan Bond of hij een Rolex draagt, en 007 antwoordt: “Omega.”
Je merk in een filmdialoog, dat kost geld. Veel geld. Dat Heineken dat niet doet, zal natuurlijk deels een geldkwestie zijn, maar wordt desgevraagd ook door Christopher Carroll, Heineken’s internationale manager brand experience, beargumenteerd: “We willen de wereld van James Bond adopteren, maar het niet overcommercialiseren. We activeren het via commercials, onze website en acties in de winkel en met mediapartners.” Tot zover de sponsoring. Natuurlijk loopt 007 opzichtig met zijn mobieltje te spelen en zijn de logo’s van zijn autopark goed in beeld, maar het stoort niet.
‘Casino Royale’ is een uitgebalanceerde spionagefilm die vaak keihard is, maar dus ook romantiek herbergt. Bovendien is Daniel Craig een eigenzinnig blijvertje, die zijn eigen stempel drukt op de beroemde geheim agent. Zoals hij tegen een ober gromt na een verloren pokerspel: “Shaken or stirred? Oh, what the hell!”

Minder dan een maand voor de verkiezingen heeft de geloofwaardigheid van de Nederlandse democratie een fikse opdoffer gekregen. Bewindslieden van Defensie hebben de Tweede Kamer namelijk liefst 49 keer misleid in de zaak rond 'klokkenluider' Fred Spijkers. Dat schrijft Alexander Nijeboer in zijn vrijdag verschenen boek Een man tegen de Staat, een reconstructie van het klokkenluidersschandaal. Defensiemedewerker Spijkers onthulde in 1984 dat de landmacht gebruikmaakte van ondeugdelijke mijnen. Die onthulling kostte hem zijn baan, maar na een jarenlang gevecht erkende Defensie in 2002 uiteindelijk haar ongelijk. Dit moest een einde aan de affaire maken. "Niets bleek minder het geval”, schrijft Nijeboer. "Sinds november 2002 ging staatssecretaris van Defensie Cees van der Knaap 20 maal in de fout door Kamervragen onjuist of met halve waarheden te beantwoorden. Hij geldt als de onbetwiste kampioen als het gaat om het voorliegen van zijn parlementaire collega's.” FNV-voorzitter Agnes Jongerius, die het boek van de auteur vrijdag in ontvangst nam op het FNV-kantoor in Amsterdam, reageerde onthutst. "Misleiding van het parlement in 49 gevallen, ik vind het verbijsterend. Onze politiek zou geen knip voor de neus waard zijn als dit niet tot de bodem wordt uitgezocht.” Zij pleitte voor een wettelijke bescherming waar een klokkenluider op kan terugvallen. "Alle bekende voorbeelden laten zien dat wie de klok luidt, wordt aangevallen en benadeeld.” De affaire-Spijkers toont de aard van het beestje, aldus de vakbondsvrouw. "Pesten, intimideren, knoeien met dossiers, informatie achterhouden, voor gek verklaren, liegen.” Nijeboer heeft drie jaar onderzoek gedaan naar de affaire, die begon nadat munitiespecialist Rob Ovaa om het leven kwam bij een incident met een omstreden mijn van het type AP-23. Spijkers moest de weduwe vertellen dat haar man was omgekomen door zijn eigen schuld, maar hij weigerde dat. Sindsdien deed Defensie er alles aan om de ware toedracht te verhullen, schrijft Nijeboer. "Het boek beschrijft hoe de overheid het leven van een principieel mens heeft geruïneerd.” De auteur heeft voor zijn onderzoek gesproken met tientallen betrokkenen, getuigen, bewindslieden en ambtenaren en wist honderden geheime documenten boven water te krijgen. Daaruit heeft Nijeboer ook een lijst opgenomen van de belangrijkste ambtenaren en politici "die malversaties hebben gepleegd”. Op die lijst staan de staatssecretarissen Cees van der Knaap en Henk van Hoof en de oud-ministers Job de Ruiter en Jozias van Aartsen. Fred Spijkers was om gezondheidsredenen niet aanwezig bij de presentatie van het boek in Amsterdam. Wel liet hij namens hem een verklaring voorlezen. "Puur fascistoïde gedrag op basis van macht. Daar gaat dit boek over. Window dressing van vertegenwoordigers van het Ministerie van Oorlog, die bij gebrek aan een vijand deze maar creëerde, over de rug van vele doden.” Spijkers zegt dat er "godzijdank nog meer geuzen zijn in dit land. Ik noem er twee: Arnold Karskens en Pieter van Vollenhoven. Beiden met het hetzelfde adagio: Recht is recht en zo blijft dat!“ We zijn inmiddels twee dagen verder, maar de politiek heeft nog altijd niet op deze pijnlijke uitkomsten gereageerd. Durven de volksvertegenwoordigers er hun vingers niet aan te branden, zo vlak voor de verkiezingen? Of is dit de lange arm van Defensie, die de afgelopen jaren niet alleen Fred Spijkers bedreigde, maar ook boekschrijver Alexander Nijeboer? Twintig keer loog Cees van der Knaap tegen de Tweede Kamer, en eerder gingen andere bewindslieden hem bijna dertig keer hierin voor. Dit kan toch zeker niet zonder gevolgen blijven? Als dit kabinet voor normen en waarden staat, dient het ook keihard op te treden tegen eigen leugens en machtsmisbruik. De meest evidente oplossing: Van der Knaap zou moeten aftreden. Daarna kan een begin worden gemaakt aan het verwijderen van de rotte appels binnen Defensie.

De Volkskrant en GeenStijl liggen geregeld met elkaar overhoop, maar dat belet Volkskrant Banen blijkbaar niet om op de shockblog te adverteren. En dan ook nog met een foto van Femke Halsema, populair mikpunt van de GS-achterban. Pure provocatie, zouden ze bij Cloaca zeggen. Goed voor de pageviews wellicht, maar zit VK Banen echt op al die scheldkanonnades te wachten?

Op zich is het opmerkelijk dat dat het veelvuldig in twijfel getrokken businessmodel van GeenStijl nu ondersteund wordt door de traditionele media zelf. De Volkskrant, toch al geen goede vriend van GS-vijand Joost Ravoo, heeft hiermee toch wel heel nadrukkelijk standpunt ingenomen in de door Ravoo voorgestelde reclameboycot van GeenStijl...

Maar... is die uiting van VK Banen niet gewoon een platte banner? Daar deed GeenStijl toch niet aan? Sterker nog: GS werkt volgens het principe van 'invite only', melden de gladde salesboys van GS. "Op onze portalen dus geen banners voor leenproducten, online gokken of camgirls. A-adverteerders bieden wij graag een A-omgeving." Volkskrant Banen is in de ogen van GeenStijl dus een topadverteerder, en als zodanig dus ook door de shockblog uitgenodigd. Hoe zou de redactie van de Azijnbode daar tegenaan kijken?

Dit bericht verscheen eerder op Adfoblog.

Nordic Walking. Ik zie mezelf niet snel al prikkend met twee stokken rondwandelen. Toch dient de vraag zich vaak aan me op, want de Volkskrant heeft een speciale actie rond een Nordic Walking-set. Wie voelt zich door deze advertentie aangesproken? Zijn er Volkskrantlezers die zich door die afgebeelde jonge knul met die twee stokken hebben laten overhalen om toch maar eens zo'n loopsetje in huis te halen? Ik kan het me niet voorstellen, maar dat komt vast omdat ik Nordic Walking enorm suffig vind. Wie ziet dat totaal anders? Nordic Walking-fans, laat je horen!

Een blunder op de voorpagina van de Volkskrant vandaag: "Ook kaapten de GeenStijl-sympathisanten een weblog van het blad Adformatie. Hierdoor verschijnt elke minuut op de site de mededeling: 'De stijlloze pr-blunders van de NS-Goebbels'." Deze opmerkingen kloppen niet. Als beheerder van het weblog Adfoblog kan ik melden dat die niet gehackt is geweest. De getoonde mededeling is de titel van een blogbericht, dat al bijna twee weken online staat. Hoe kan de Volkskrant zo'n fout maken?
De Volkskrant heeft reclamevakblad Adformatie niet om een reactie gevraagd, maar zich puur gebaseerd op een anonieme comment onder een van onze blogberichten over de kwestie GeenStijl/Ravoo. Indien Volkskrant-verslagggever Ferry Haan de berichten op Adfoblog goed had gelezen, was hem direct duidelijk geweest hoe de vork werkelijk in de steel zat. Nu lijkt het erop alsof hij een eerder bericht op Volkskrant.nl (dat inmiddels is aangepast) heeft opgepimpt voor de papieren editie van de krant.
Vandaag heb ik namens Adformatie contact opgenomen met de Volkskrant. Ferry Haan gaf me gelijk dat bovenstaande passage verwarrend is. Hij bedoelde met ‘kapen’ geen ‘hacken’, zegt hij. Toch suggereert de gevolgtrekking in de tweede zin wel degelijk dat de site gemanipuleerd zou zijn. Haan zegt het niet zo te hebben bedoeld, maar gecorrigeerd wordt er niks. Fouten toegeven is ook een vak.

Het is zover. Ik stop. In het afgelopen halfjaar heb ik hier interessante discussies gevoerd over het hek rond Volkskrantblog, de rol van civic journalism, de vermeende Nobelprijs voor Hirsi Ali en tal van andere zaken, maar het is verwaterd. En zoals laatst iemand tegen me zei: doe het goed of doe het niet, maar doe het vooral niet half. En ik deed het de laatste tijd half, met nog maar incidenteel een nieuw berichtje. Daar pas ik nu voor. Ik stop met Volkskrantbloggen.

'Is dit alles', zong Henny Vrienten afgelopen weekend nog in Paradiso, bij het festival Strips in Stereo. Ja, dit is alles. Ik dank iedereen die mijn blog wel eens las voor de interesse en de reacties. Vaak voegde de feedback echt iets toe aan het onderwerp. Dat is de essentie van de blogosfeer. Heus, ik blijf bloggen. Maar niet meer hier. Waar wel? Daar denk ik nog even over na. Nogmaals: bedankt!

[Een selectie van mijn schrijfsels blijft online staan.]

Ik ben gevraagd als gastblogger op marketingsite Molblog. Gedurende een week zal ik daar mijn mening geven over reclame, marketing en media. Bekijk gerust eens mijn berichten op Molblog:

15-02: Olympiër Juffermans betrapt op bloggen
10-02: Olympische Sponsorspelen
09-02: Kanttekeningen bij de Dutch Bloggies
09-02: Hoe belangrijk is obesitas? 
06-02: Het ABC van moslimwoede
06-02: Gastblogger van de week

Update 9 juni 2006: Inmiddels zijn we bij Adformatie zelf gestart met een weblog, getiteld Adfoblog.

Hoe ver mag een 'shock blog' gaan? Heb je als blogger vrijheid van meningsuiting? En ben je verantwoordelijk voor de reacties van anderen? Dit soort juridische vragen worden beantwoord op de website Ius Mentis. Een heldere zoekplek voor wie wil weten of je zelf legaal aan het bloggen bent, en - zeker in het licht van de huidige hysterie hier - of je juridisch kunt optreden tegen anderen.

Om de drie bovenstaande vragen maar even te beantwoorden:

Heb je als blogger vrijheid van meningsuiting?
Deze vrijheid is in Nederland een grondrecht, maar wel begrensd. Racistische of discriminerende uitlatingen zijn bij wet verboden, terwijl belediging, smaad of laster kunnen leiden tot een rechtszaak.

Hoe ver mag een 'shock blog' gaan?
'Vrijheid van meningsuiting is er met name om denkbeelden te verspreiden die schokken, kwetsen of verontrusten, zo vond het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. Een journalist, en zeker een columnist, kan dus heel ver gaan', aldus Ius Mentis. 'Wanneer je de juridische grenzen gaat opzoeken, neem je natuurlijk wel het risico dat iemand anders vindt dat je er overheen gegaan bent. Je hebt dat een reele kans op rechtszaken wegens belediging, smaad of haatzaaien.' Anoniem bloggen biedt daarbij maar weinig bescherming.

Ben je verantwoordelijk voor de reacties van anderen?
In principe is natuurlijk de plaatser van een blogreactie aansprakelijk, net zoals de blogger dat is voor zijn artikel. Toch kun je wel degelijk aansprakelijk worden gehouden voor wat anderen als commentaar op jouw blog plaatsen. De Raad voor de Journalistiek vindt reacties op een website vergelijkbaar met ingezonden brieven bij een krant (toepasselijk hier!). 'Als in zo'n commentaar zware beschuldigingen worden geuit zonder enige toelichting, dan schendt de beheerder de normen van fatsoenlijke journalistiek.' Uitspraken van de RvdJ zijn niet bindend, al is volgens Ius Mentis de kans groot dat een rechter het oordeel overneemt.  

Ius Mentis biedt nog veel meer vragen op juridische blogvragen, onder meer over copyrights en het weghalen van reacties. Doe er je voordeel mee!

Gisteren eindelijk naar Rineke Dijkstra gaan kijken in Post CS. Overbodig om te zeggen dat deze overzichtstentoonstelling van het Stedelijk Museum een aanrader is voor iedereen die van fotografie houdt. Het was een weerzien met bijna al die fotoseries waarmee Dijkstra de laatste jaren furore maakte: de strandportretten, de bebloede stierenvechters, de kersverse moeders, kinderen in het park, de opgroeiende Bosnische asielzoekster Almerisa... Allemaal op groot formaat te zien in de goed bijpassende kale zalen van Post CS.

Veel toegevoegde waarde bieden de twee video-projecties, die je - in tegenstelling tot de foto's - niet zomaar in boeken, tijdschriften of op internet tegenkomt. Helemaal aan het einde van de expositie tref je het beugelbekmeisje Annemiek, dat, als je een koptelefoon opzet, zachtop blijkt mee te zingen met een liedje van de Backstreet Boys. De verleiding en zucht naar seks zindert door de liedtekst, maar het lieve kind zingt het mee alsof het een slaapliedje is. 

De andere projectie is veel schrijnender. Dijkstra filmt Britse jongeren tijdens een avond uit in The Buzzclub, Liverpool. Buiten de danszaal, tegen een witte achtergrond, vraagt ze de jongeren te dansen zoals ze dat het liefste doen. Niet zozeer de dansbewegingen, maar vooral de zichtbare vermoeidheid maakt deze opnamen tot een fascinerend inzicht in de jongerencultuur. Ook de (ongeschreven) kledingcodes spreken boekdelen: de meisjes lopen erbij als hoeren, de jongens proberen elkaar te overtreffen in zo smakeloos mogelijke trainingspakken. And the beat goes on... 

Gisteren werd ik verleid in Den Haag. Eerst toonde Roshanak Parizadeh mij haar lingerie, waarna Renske de Greef me inwijdde in de openingszinnen waar ze wel en niet voor valt. Het gebeurde allemaal in het Museum voor Communicatie, dat zijn nieuwe expositie De Verleiding verleidelijk opende. Met veel drank en vrouwelijk schoon dus.

Uiteraard waren er ook lelijke mannen. Ikzelf natuurlijk, maar ook Jean-Marc van Tol, tekenaar van Fokke & Sukke, en Niek 't Hart, beheerder van de alternatieve stadssite Hagazine.nl. Als mannen onder elkaar dronken we een biertje (Niek een wijntje). We hadden het over Strips in Stereo (een muziekproject van Jean-Marc) en over zijn stagiaire. De Monica Lewinski van Jean-Marc heet Rosalie Lub. Op haar site houdt ze een stripdagboek bij over haar stage. Gisteren was haar laatste dag.

Een andere borrelaar hoorde onze conversatie en mengde zich erin. Hij bestiert een museum elders in het land. 'De stagiaires van nu, dat is niet best', verzuchtte de man. 'Ze weten niks, hebben alleen geleerd om alles te Googlen en zich goed te presenteren. Stagiaires van nu zien hun stageadres als tussenstation op weg naar de top. Jij bent er voor hen, niet andersom. Bovendien weten ze alles beter.'

Als mannen onder elkaar keken we elkaar aan en dronken nog een bier (wijndrinker Niek was inmiddels naar huis). De obligate seksgrap bleef uit. We hadden die dag al genoeg verleiding gehad. 

Hondenbezitters, die moet je subiet laten afmaken. Dat schreef Peter Breedveld, een goede bekende van me, pas nog op zijn zeer lezenswaardige weblog Frontaal Naakt. Breedveld is voor de duvel nog niet bang en toonde zich al eerder kritisch over gewetenloze moslimfundamentalisten en de lethargische Linkse Kerk, die hem prompt met van alles en nogwat bedreigden. Maar de hondenbezitters zijn erger, zo blijkt uit de dreigmail die Breedveld dit weekend publiceerde. 

Ene Toon uit 's Heerenberg wil de blogger met achthonderd man opwachten, want iemand die 'die dieren zo beledigt' moet 'eens lekker doodgeslagen worden'. Met naam en toenaam mailt Toon dat. Breedveld verzucht: 'Onwillekeurig moest ik denken aan wat Theo van Gogh eens schreef: "Dankzij het afschaffen van het onderwijs is de onderklasse van Nederland een cliché van de meute geworden, angstaanjagend, dom en vijandig".'

Voelt iemand als Breedveld zich bedreigd door dit soort hersenloze 'hondenneukers'? Welnee. Ik vroeg hem wat hij ging doen. 'Ik ga ze helemaal gek treiteren', grimlachte Breedveld. Het hondendebat op Frontaal Naakt telt inmiddels ruim 450 reacties. (En de follow-up zit ook al boven de honderd...)

Een Noors parlementslid heeft Ayaan Hirsi Ali voorgedragen voor de Nobelprijs voor de Vrede. 'Zij vecht voor gelijkwaardigheid, gelijke behandeling, vrijheid van meningsuiting en vrijheid van godsdienst met haar leven als inzet', zo citeert NU.nl deze politicus. De Nobelprijs voor Hirsi Ali, is dat een logische gedachte? Goed idee ook? Sommigen vinden Hirsi Ali moedig, anderen vinden haar polariserend. Voor- en tegenstanders, spreek u uit!
 

Misschien hoor je me vandaag op BNR Nieuwsradio. Misschien ook niet. De radiomensen klopten bij me aan om iets zinnigs te horen over buzzmarketing, want vanavond worden de Buzz Awards uitgereikt. Toevallig heb ik me daar als marketingjournalist de laatste tijd in verdiept. Niet dat buzzmarketing iets compleet nieuws is, trouwens. Al in de 17e eeuw huurden operazangers mensen in om 'Bravo' te horen na hun concerten, terwijl Britse PR-mensen in de jaren dertig een nieuw type regenjas promootten door hem te dragen in de trein en er lovende dingen over te roepen. BusinessWeek noemde het fenomeen in 2001 ineens hot, met dank aan de opkomst van internet: chatrooms, messageboards en weblogs zijn bij uitstek de plek om je marketingboodschap te buzzen. Geen idee hoeveel zinnigs er uit de snijmachine van de verslaggever is gekomen. Zodra ik het item online heb getraceerd, buzz ik het hier...