foto&dicht:harry daudt©

De weergoden

hebben lente ingelijst

vegen van wolken:lentewolken

aarde weer in groene staten

Lijster zingt forte 

de lege kruin vol 

met zijn lentematen

tot buiten eigen adem

Merel scharrelt

zijn kostje-worm op

tussen restanten

van aarde, van winter

En wij,tweevoeters

leggen ons humeur af

depressie

 in de motteballen

Wij vallen

als koorddansers

in het gespannen net

van lente,lente,lente

driewerf lente. 

foto&dicht:harry daudt©

Liederen zijn er verstomd

stilte valt er te snijden

gezalfd gekweel

komt er over hun lippen

Herders...

niet langer zorgzaam

achter hun kudden

omheind zijn ze achtergelaten

Omheind door

wet en voorschriften

het zuur van het niet-begrijpen

het bitter van 'eigen gelijk'

De laatste homo

staat aan de buitendijk

van Gods Rijk

op schamel aarde

Geen fluit

wordt er meer aangeblazen

geen woord

gewisseld of gehoord:

Blah,blah,blah,

bla,bla,bla

blabblabla.  

foto&dicht:harry daudt©

Zij wachten lente

lente wachten zij

de gekromde wilgen...

Vallen bijna

voetstoots in eigen sloot

in eigen spiegelbeeld

Ze willen nog niet

hun katjes tonen

schieten nog niet 

in hun groene kledij

en wachten, wachten

kjiken nog uit

Op dun ijs

waarop politici

zich niet meer wagen

Ze stellen oever

en waterloop

honderd-en- een- vragen:

waar lente blijft?

lente?lente?

lente? 

foto&dicht:harry daudt©

Het kon het daglicht

niet verdragen

God scheen z'n handlanger

En ik banger

achttien jaren oud

en groen als gras

Zijn licht op z'n roodst

boven de deur van zijn kamer

het daglicht mager

De sigarenrook

in plakken te snijden

en maar sarren

Macht van de sterkste

in een bolknak samengebald

ik bukte lager

Mijn blanke billen

moeten 'm hebben

aangestaard als bange ogen

De directeur, een broeder

broeder van maastricht

zonder medegevoel, mededogen

En nu pas...

woorden gevonden,taal

het stilzwijgen verbroken.

foto&dicht:harry daudt©

Weer heeft winter

de dag in zijn greep

vallen vlokken

als op december-en januaridagen

Goed, we hadden

het voorbije weekend

niet te klagen

over schijnsel van zon, veegblauwe lucht 

Naarstig zochten we

hoeken uit de schrale wind

en zitplaats in de luwte

het was lente bij vlagen

De slee

ik heb 'm nog niet opgeborgen

de schaatsen

nog niet in het vet gezet.

foto&dicht:harry daudt©

Vergeet het kleine niet

vergeet niet de aarde

het-laag-bij-de-grondse

verlies het niet uit het oog

Lente...? is klein misbaar 

u vertrapt het snel

u raakt het kleine 

met uw laarzen, uw schoenen

Vertrapt het

onder uw hakken,

neuzen van uw schoenen 

leer en rubber zijn zoveel harder

Zoveel harder dan

de huid

van lente

de tere huid van lente

Is van waarde, is kwetsbaar.

foto&dicht:harry daudt©

Stil is het weer

weer is het stil

in de binnenstad van Grave

Het rumoer verstomd

van het verkiezen

hun hollen & hun draven

voor de gunst

van kiezers en van delers

zwevend en bestendig

De brievenbus

heb ik geleegd: de leuzen en beloften

de folders en de kranten

Nog eenmaal gleed

mijn blik over hun portretten

dat is het interessante:

Ze lachten naar

de fotograaf

onzeker van hun pluche zetels

Hen wacht

een stoelendans

de brand van vele netels.

foto&dicht:harry daudt©

Laten we zingen

keer op keer

het lied van liefde zingen

misschien met schroom

Misschien verlegen zingen

tot een wezenseigen droom

bij blikkerende zon 

ijskoude regen

In de vlucht  van wolken

 die als schepen met adem

de aarde voetstoots aanvaren 

ze dragen je stem als op handen.

foto & dicht:harry daudt©

Ik laat

de Kerk

niet langer

in het midden

Ik zou

voor elke prelaat

op m'n blote knietjes

moeten bidden

Ze dwalen door

Brabants dreven

door Brabants dreven

zie ik ze zoekend gaan

Ze zijn verdwaald

zelfs in hun godshuis

het is vijf voor twaalf

de middeleeeuwen terug

Er is iets

grondig mis

in hun verstaan

ze worden herders zonder kudde

De vertoning in de st.Jan

ronduit knudde

samen leven

samen uit en...altijd thuis.

foto&dicht:harry daudt©

Het zal stil

stil worden

in Grave

muisjesstil in Grave

Met de verkiezingen

op til

vloeien mooie woorden

als water uit de stadspomp

Dat ze ons het beste gunnen

huizen bouwen voor de jeugd 

armoe bestrijden....

we zullen 't weten

Het pluche

van zit en zetels

voor daadkracht

graag verruild

Woorden spreken

als beloften, donderpreken

missie, arbeid adelt

poorten dicht van het AZC

Ze nemen fraaie folders

mee en laten hun ballonnen

op in groen en oranje kleuren

als een man lopen ze langs onze deuren

Het zal stil

muisjesstil worden

mooie woorden snel verstomd

door weerbarsten van de werkelijkheid

glad vergeten.

foto&dicht:harry daudt©

Weer staat

een nieuwe lente

in oude vormen

voor de deur

Weer staat

een nieuwe lente

in gekunsteld gebaar

voor het raam

Van hyacinth

bedwelmt de geur

sneeuwklokjes

maken weer naam

Luchten mogen

blauw geschilderd

zoals Marc Chagall

in de streken van zijn penseel

Ik blik  in huiver

uit het raam

wind heeft nog -zichtbaar-vrij spel

door het gazon als kortgeschoren haar.

foto&dicht:harry daudt©

Dat hij

onderdak zocht

haardvuur om

zich aan te warmen

Niet te vergeten:

een paar armen

waarin hij ree of haven

vinden kon

Van driehoog

sprong hij

van een balkon

in stekelige  struiken

De naaste buren

sloten in grote haast

-bij het horen van zijn schreeuw-

hun luiken

Zij hadden 'm ooit

met  een knik  van 't hoofd gegroet

te druk met zichzelve

nooit verder meer op 'm gelet

En in de versgevallen sneeuw

kleurde het bloed

dat hij voor god en vaderland

had willen geven

Ja, zo is het leven

zei de imam plechtig

aan het innig slot

van zijn gebed.

foto&dicht:harry daudt©

- schilderij van marie-louise de boer uit gouda -

Lente

hoogste tijd

voor lente

Genoeg sneeuw

van stoep en straat geveegd

genoeg ijs van een nacht beschaatst

Genoeg gegleden

op schoen en laars

genoeg van dagbladfoto's en  TV-beelden

Genoeg over sneeuw

in Moskou en Washington

en oudjes halfdood...

op straat gevonden

Dat wat

begin december

als een wit sprookje begon

Kan nu naar de zolder der herinnering

de foto's,gedichten en verhalen

gerangschikt en opgeborgen

En morgen zing ik 

van lente

nog binnensmonds van lente..

groen, geel en rood.  

foto&dicht:harry daudt©

Geschriften, verslagen, rapporten

over Irak

zijn op de helling gegaan

zand erover, hoge bergen zand

Goed, er scheen wat

aan de hand

een dictator met paleizen

z'n familie bijeen op een portret

Er was een militair-met-snor

met een heldhaftige baret

voerde het woord

over winnen, niet verliezen

Maar het Iraakse volk

kreeg het voor de kiezen

er werd niet meer gewoond

er werd geweend

En bommen zaten

onder auto's en om buiken

je kon niet schuilen

er niet onderduiken

Gevaren loerden overal 

wapens zijn er nooit gevonden

maar de VS kwam in 't geweer

met hun echte bondgenoten

Die genoten van hun bond

genoten van hun overwinnen

en verliezen waren ozo klein

nietig als een kind

Nietig als een kind

in het zand, het rulle zand

van een heel groot land

dat enkel weet heeft

van verliezen

verlies van een toekomst. 

foto&dicht:harry daudt©

Het kind 

had gelopen en geklommen

geklauterd tegen

bergen okerkleurig zand

Zich van boven

naar beneden laten rollen

opgestaan om zijn spel

in kinderlijke ernst te herhalen

Telkenmale

had hij in de helling zand

geklauwd, geschept

bij wind mee en tegen

Daar vielen hooguit

druppels regen

het water kostbaar

van een droger bron

En elk verhaal

van vaders lippen

begon 

met de vreemde vondst:

Van de koppen

in het zand

de blanke koppen

in het okeren zand

De ijzervreters

uit het verre westen

de pennenlikkers,inktslikkers

met het volkenrecht

in de linkerhand

hand van het nemen. 

foto&dicht:harry daudt©

Woorden als zandkorrels

woorden gesproken

woorden gezegd

woorden vastgelegd in lijvige rapporten

Maar het woord

spijt

heeft zijn tijd

gehad en is diep begraven

onder zand

bergen zand

zand erover...

in eigen ogen gestrooid.

foto&dicht:harry daudt©

Nog zoekt winter

zich zitplaats

wind en sneeuw

als compagnon

Winter die

vroeg in december begon

en van geen duimbreed

wijken weet

Nog voel ik

zijn koudkille handen

valt sneeuw op

mijn smalle schouder

Het nieuwe jaar

al zoveel weken ouder

het licht al aangehouden

na het -als een schaduw-

voortvluchtig zijn. 

                                                                                    -foto&dicht: harry daudt©-

Pekelzonden

worden met sneeuw bedekt

even maar met

een dek van sneeuw bedekt

Maar er is zwart

onder het wit

ontbloot de tegenstelling

ingekaderd in rapporten

Winter lekt

in het lekwater:

de mooie woorden,

de leugentjes-om-bestwil, de jokkebrokken

Het zijn de pokken

onder het sneeuwkleed

dat bij het dooien

ontluistert,ontluistert,ontluistert.

foto&dicht:harry daudt©

Dat ik je

over het pad

zag lopen

het pad licht besneeuwd

Door voeten

van winter aangeraakt

schaduwen lang

van rijen en ook groepjes bomen

Niet lukraak

langs pad en sloot geplant

wel even

door winterzon beschenen 

Dat ik me

afvroeg waarvan

je liep te dromen

of stevende je op verten af?

Ik holde je in de rug 

was -wat je noemt-: bekaf...

wilde je dit

op de vrouw af  vragen. 

foto&dicht:harry daudt©

Hij is er verrekt vroeg bij

de toverhazelaar

luister op de valreep

van 2009

Hij belooft ons bloei

tovert een zon

van een kleur

geel met bloedrode vegen

Hij heeft weet

van ons teken voor 'opnieuw'

kent de toverformule

van ons beginnen 

Hij maakt een aanloop

naar het groen seizoen

persoonlijke groei

nog in het aardse verborgen

Na elk duister donker

komt een morgen

klimt het licht

-langs tak en twijg-

onze hoofden binnen.