foto&dicht:harry daudt©
De weergoden
hebben lente ingelijst
vegen van wolken:lentewolken
aarde weer in groene staten
Lijster zingt forte
de lege kruin vol
met zijn lentematen
tot buiten eigen adem
Merel scharrelt
zijn kostje-worm op
tussen restanten
van aarde, van winter
En wij,tweevoeters
leggen ons humeur af
depressie
in de motteballen
Wij vallen
als koorddansers
in het gespannen net
van lente,lente,lente
driewerf lente.
478. PASTORALE VAN EEN KERK...liederen doodgezwegen
kerk,kerkvolk,lied en taal-women-onbereikbaar-dichter,
foto&dicht:harry daudt©
Liederen zijn er verstomd
stilte valt er te snijden
gezalfd gekweel
komt er over hun lippen
Herders...
niet langer zorgzaam
achter hun kudden
omheind zijn ze achtergelaten
Omheind door
wet en voorschriften
het zuur van het niet-begrijpen
het bitter van 'eigen gelijk'
De laatste homo
staat aan de buitendijk
van Gods Rijk
op schamel aarde
Geen fluit
wordt er meer aangeblazen
geen woord
gewisseld of gehoord:
Blah,blah,blah,
bla,bla,bla
blabblabla.
foto&dicht:harry
daudt©
Zij wachten lente
lente wachten zij
de gekromde wilgen...
Vallen bijna
voetstoots in eigen sloot
in eigen spiegelbeeld
Ze willen nog niet
hun katjes tonen
schieten nog niet
in hun groene kledij
en wachten, wachten
kjiken nog uit
Op dun ijs
waarop politici
zich niet meer wagen
Ze stellen oever
en waterloop
honderd-en- een- vragen:
waar lente blijft?
lente?lente?
lente?
476. op de rand van taal en zwijgen
vernedering, durf te spreken, zestiger jaren, kerk & school, kerk, macht & machteloosheid
foto&dicht:harry
daudt©
Het kon het daglicht
niet verdragen
God scheen z'n handlanger
En ik banger
achttien jaren oud
en groen als gras
Zijn licht op z'n roodst
boven de deur van zijn kamer
het daglicht mager
De sigarenrook
in plakken te snijden
en maar sarren
Macht van de sterkste
in een bolknak samengebald
ik bukte lager
Mijn blanke billen
moeten 'm hebben
aangestaard als bange ogen
De directeur, een broeder
broeder van maastricht
zonder medegevoel, mededogen
En nu pas...
woorden gevonden,taal
het stilzwijgen verbroken.
foto&dicht:harry
daudt©
Weer heeft winter
de dag in zijn greep
vallen vlokken
als op december-en januaridagen
Goed, we hadden
het voorbije weekend
niet te klagen
over schijnsel van zon, veegblauwe lucht
Naarstig zochten we
hoeken uit de schrale wind
en zitplaats in de luwte
het was lente bij vlagen
De slee
ik heb 'm nog niet opgeborgen
de schaatsen
nog niet in het vet gezet.
474. HUID VAN LENTE...
jaargetijde,huid en gevoel,vertrappen,van waarde,het kleine
foto&dicht:harry
daudt©
Vergeet het kleine niet
vergeet niet de aarde
het-laag-bij-de-grondse
verlies het niet uit het oog
Lente...? is klein misbaar
u vertrapt het snel
u raakt het kleine
met uw laarzen, uw schoenen
Vertrapt het
onder uw hakken,
neuzen van uw schoenen
leer en rubber zijn zoveel harder
Zoveel harder dan
de huid
van lente
de tere huid van lente
Is van waarde, is kwetsbaar.
473. STOELENDANS...voor politici
verkiezingen,pluche,verkiesbaar,campagnedagen,stilte
foto&dicht:harry daudt©
Stil is het weer
weer is het stil
in de binnenstad van Grave
Het rumoer verstomd
van het verkiezen
hun hollen & hun draven
voor de gunst
van kiezers en van delers
zwevend en bestendig
De brievenbus
heb ik geleegd: de leuzen en beloften
de folders en de kranten
Nog eenmaal gleed
mijn blik over hun portretten
dat is het interessante:
Ze lachten naar
de fotograaf
onzeker van hun pluche zetels
Hen wacht
een stoelendans
de brand van vele netels.
472. ZINGEN...VAN DE LIEFDE
zingen als zalf voor de ziel, aarde, aards, hemels, liefde als redding, poezie als nieuwe huid
foto&dicht:harry
daudt©
Laten we zingen
keer op keer
het lied van liefde zingen
misschien met schroom
Misschien verlegen zingen
tot een wezenseigen droom
bij blikkerende zon
ijskoude regen
In de vlucht van wolken
die als schepen met adem
de aarde voetstoots aanvaren
ze dragen je stem als op handen.
foto & dicht:harry
daudt©
Ik laat
de Kerk
niet langer
in het midden
Ik zou
voor elke prelaat
op m'n blote knietjes
moeten bidden
Ze dwalen door
Brabants dreven
door Brabants dreven
zie ik ze zoekend gaan
Ze zijn verdwaald
zelfs in hun godshuis
het is vijf voor twaalf
de middeleeeuwen terug
Er is iets
grondig mis
in hun verstaan
ze worden herders zonder kudde
De vertoning in de st.Jan
ronduit knudde
samen leven
samen uit en...altijd thuis.
470. GLAD VERGETEN...wat ook weer beloofd?
campagnevoeren, beloftenvol, verkiezingen gemeenteraad
foto&dicht:harry
daudt©
Het zal stil
stil worden
in Grave
muisjesstil in Grave
Met de verkiezingen
op til
vloeien mooie woorden
als water uit de stadspomp
Dat ze ons het beste gunnen
huizen bouwen voor de jeugd
armoe bestrijden....
we zullen 't weten
Het pluche
van zit en zetels
voor daadkracht
graag verruild
Woorden spreken
als beloften, donderpreken
missie, arbeid adelt
poorten dicht van het AZC
Ze nemen fraaie folders
mee en laten hun ballonnen
op in groen en oranje kleuren
als een man lopen ze langs onze deuren
Het zal stil
muisjesstil worden
mooie woorden snel verstomd
door weerbarsten van de werkelijkheid
glad vergeten.
foto&dicht:harry daudt©
Weer staat
een nieuwe lente
in oude vormen
voor de deur
Weer staat
een nieuwe lente
in gekunsteld gebaar
voor het raam
Van hyacinth
bedwelmt de geur
sneeuwklokjes
maken weer naam
Luchten mogen
blauw geschilderd
zoals Marc Chagall
in de streken van zijn penseel
Ik blik in huiver
uit het raam
wind heeft nog -zichtbaar-vrij spel
door het gazon als kortgeschoren haar.
foto&dicht:harry
daudt©
Dat hij
onderdak zocht
haardvuur om
zich aan te warmen
Niet te vergeten:
een paar armen
waarin hij ree of haven
vinden kon
Van driehoog
sprong hij
van een balkon
in stekelige struiken
De naaste buren
sloten in grote haast
-bij het horen van zijn schreeuw-
hun luiken
Zij hadden 'm ooit
met een knik van 't hoofd gegroet
te druk met zichzelve
nooit verder meer op 'm gelet
En in de versgevallen sneeuw
kleurde het bloed
dat hij voor god en vaderland
had willen geven
Ja, zo is het leven
zei de imam plechtig
aan het innig slot
van zijn gebed.
foto&dicht:harry
daudt©
- schilderij van marie-louise de boer uit gouda -
Lente
hoogste tijd
voor lente
Genoeg sneeuw
van stoep en straat geveegd
genoeg ijs van een nacht beschaatst
Genoeg gegleden
op schoen en laars
genoeg van dagbladfoto's en TV-beelden
Genoeg over sneeuw
in Moskou en Washington
en oudjes halfdood...
op straat gevonden
Dat wat
begin december
als een wit sprookje begon
Kan nu naar de zolder der herinnering
de foto's,gedichten en verhalen
gerangschikt en opgeborgen
En morgen zing ik
van lente
nog binnensmonds van lente..
groen, geel en rood.
465. ZAND EROVER(3)....over verlies van een toekomst
winnen en verliezen, toekomst en geschiedenis, kind, verdriet.
foto&dicht:harry
daudt©
Geschriften, verslagen, rapporten
over Irak
zijn op de helling gegaan
zand erover, hoge bergen zand
Goed, er scheen wat
aan de hand
een dictator met paleizen
z'n familie bijeen op een portret
Er was een militair-met-snor
met een heldhaftige baret
voerde het woord
over winnen, niet verliezen
Maar het Iraakse volk
kreeg het voor de kiezen
er werd niet meer gewoond
er werd geweend
En bommen zaten
onder auto's en om buiken
je kon niet schuilen
er niet onderduiken
Gevaren loerden overal
wapens zijn er nooit gevonden
maar de VS kwam in 't geweer
met hun echte bondgenoten
Die genoten van hun bond
genoten van hun overwinnen
en verliezen waren ozo klein
nietig als een kind
Nietig als een kind
in het zand, het rulle zand
van een heel groot land
dat enkel weet heeft
van verliezen
verlies van een toekomst.
foto&dicht:harry
daudt©
Het kind
had gelopen en geklommen
geklauterd tegen
bergen okerkleurig zand
Zich van boven
naar beneden laten rollen
opgestaan om zijn spel
in kinderlijke ernst te herhalen
Telkenmale
had hij in de helling zand
geklauwd, geschept
bij wind mee en tegen
Daar vielen hooguit
druppels regen
het water kostbaar
van een droger bron
En elk verhaal
van vaders lippen
begon
met de vreemde vondst:
Van de koppen
in het zand
de blanke koppen
in het okeren zand
De ijzervreters
uit het verre westen
de pennenlikkers,inktslikkers
met het volkenrecht
in de linkerhand
hand van het nemen.
463. ZAND...in eigen ogen. ...rapport davids
rapport davids, zand erover
foto&dicht:harry daudt©
Woorden als zandkorrels
woorden gesproken
woorden gezegd
woorden vastgelegd in lijvige rapporten
Maar het woord
spijt
heeft zijn tijd
gehad en is diep begraven
onder zand
bergen zand
zand erover...
in eigen ogen gestrooid.
462. WINTER...nog voortvluchtig
winter 2009/2010,sneeuw en nog eens sneeuw,licht
foto&dicht:harry daudt©
Nog zoekt winter
zich zitplaats
wind en sneeuw
als compagnon
Winter die
vroeg in december begon
en van geen duimbreed
wijken weet
Nog voel ik
zijn koudkille handen
valt sneeuw op
mijn smalle schouder
Het nieuwe jaar
al zoveel weken ouder
het licht al aangehouden
na het -als een schaduw-
voortvluchtig zijn.
461. PEKELZONDEN VAN ONZE REGEERDERS?
irak onderzoek,leugen en bedrog,maskeren,sneeuw 2010,
-foto&dicht: harry daudt©-
Pekelzonden
worden met sneeuw bedekt
even maar met
een dek van sneeuw bedekt
Maar er is zwart
onder het wit
ontbloot de tegenstelling
ingekaderd in rapporten
Winter lekt
in het lekwater:
de mooie woorden,
de leugentjes-om-bestwil, de jokkebrokken
Het zijn de pokken
onder het sneeuwkleed
dat bij het dooien
ontluistert,ontluistert,ontluistert.
460. HET BELOPEN VAN EEN PAD BIJ WINTER
pad,doelgericht,doelbewust,dromen over morgen,
foto&dicht:harry
daudt©
Dat ik je
over het pad
zag lopen
het pad licht besneeuwd
Door voeten
van winter aangeraakt
schaduwen lang
van rijen en ook groepjes bomen
Niet lukraak
langs pad en sloot geplant
wel even
door winterzon beschenen
Dat ik me
afvroeg waarvan
je liep te dromen
of stevende je op verten af?
Ik holde je in de rug
was -wat je noemt-: bekaf...
wilde je dit
op de vrouw af vragen.
459. BETOVERING...een nieuwjaarswens voor meer dan bloggers
toverformule, toveren, struikgewas, licht in duisternis
foto&dicht:harry
daudt©
Hij is er verrekt vroeg bij
de toverhazelaar
luister op de valreep
van 2009
Hij belooft ons bloei
tovert een zon
van een kleur
geel met bloedrode vegen
Hij heeft weet
van ons teken voor 'opnieuw'
kent de toverformule
van ons beginnen
Hij maakt een aanloop
naar het groen seizoen
persoonlijke groei
nog in het aardse verborgen
Na elk duister donker
komt een morgen
klimt het licht
-langs tak en twijg-
onze hoofden binnen.


