Het zijn soms de kleine dingen die het doen. Wat viel Chinese internetters op aan het eerste bezoek van Barack Obama aan hun land? Niet dat hij de matige mensenrechten in China aanroerde en de pogingen van de autoriteiten in Peking om het internet eronder te houden. Nee, het was het beeld van zijn aankomst op het vliegveld van Shanghai. De Amerikaanse president verschijnt in de deur van de Airforce One, het regent pijpestelen en wat blijkt? HIJ HOUDT ZELF ZIJN PARAPLU VAST! De nederige regeringsleider -daar kunnen Chinese burgers ontroerd door raken, omdat ze er zelf nog maar zo weinig meer van hebben. Na dertig jaar van economisch groeien en graaien zijn grote delen van het Chinese openbaar bestuur immers in een arrogante organisatie veranderd. Hier zijn enkele commentaren: ‘Opgepast, regeringsfunctionarissen van China: Obama houdt zijn eigen paraplu vast’. ‘Sommige van onze dorpsbestuurdres hebben een heel stel mensen om hun papaplu’s vast te houden’. ‘Het is te prijzen dat je je eigen paraplu vasthoudt!’ ‘Gelijkwaardigheid is je eigen paraplu vasthouden’. De enige Chinese regeringsofficial die in de buurt van Obama komt is premier Wen Jiabao, die door de spindocters in Peking bewust wordt gecast als ‘man van het volk’. Wen houdt soms ook zelf zijn paraplu vast als het regent. Volgens een Chinese blogger zijn het vooral de lagere partijfunctionarissen –zeg maar de wethouder Hekking-types van China- die zich als onuitstaanbare patsers gedragen. Gelijkwaardigheid van regeringsfunctionaris en gewone burger zou de basis moeten zijn van moderne democratie, aldus die blogger. ‘Obama’s paraplu is een voorbeeld voor onze bestuurders. De regeringsofficial die werkelijk verantwoordelijk en patriottisch is, houdt zijn eigen paraplu vast en lost de problemen op’. Ook de studenten die maandag in Shanghai vragen mochten stellen komen niet zonder schrammen weg, in de meer kritische niches van de Chinese media. Columnist Yi Fan van de Southern Metropolis Daily, een krant uit Guangdon die bekend staat als pittig, maakt de kachel aan met het gezelschap. Zo braaf en timide, die waren vast allemaal geselecteerd door de studentenbond van de partij. En ze spraken nog niet al te best Engels ook. Slechte beurt voor Shanghai, de stad die meent dat ze de meest internationaal georienteerde van China is, aldus de columnist uit de rivaliserende metropool Guangdong, het voormalige Kanton.

Mag je de staat vertrouwen als die zegt dat een nieuwe vuilverbrandingsinstallatie geen gevaar voor de gezondheid oplevert? In Panyu, een voorstad van de zuid-Chinese metropool Guangzhou, leeft argwaan. En niet zonder reden. De overheid moet zich verantwoorden, iets waar Chinese autoriteiten nog niet erg bedreven in zijn, om het diplomatiek te zeggen. Ze haten het, de autoritaire baasjes. Maar dat krijg je met een opkomende middenklasse: die slikt niet meer zomaar alles wat de partij oplepelt en laat zich niet snel intimideren - zeker als het om dioxine in de eigen achtertuin gaat. Hieronder het verhaal uit de Chinese media, vertaald door de onvolprezen blog EastSouthWestNorth. The Press Conference About The Garbage Incinerator (11/09/2009) (Fu Jianfeng at My1510.cn) The garbage incinerator project in Panyu (Guangdong) is vigorously opposed by the several hundred thousand people who live in the area. It is easy to imagine why the opposition exists, because this location is upwind from Guangzhou city and it has at least 300,000 residents in a densely populated area including more than a dozen large housing estates within a radius of several kilometers. The sudden insertion of a garbage incinerator plant that processes 2,000 tonnes of garbage scares the residents who are worried about their personal safety. When the Panyu district drew up this plan, it should now that opposition was likely. This is reflected in the document in 2009. This notice was published on February 4, 2009 on the Guangzhou city government website and it used strong words: "All those who violate this notice, or refuse/obstruct state workers in carrying out their duties will be sent by the public security units to the relevant judiciary units for punishment in accordance with the laws and regulations; those who commit crimes will be pursued for their legal responsibilities." Afterwards, the Panyu district government admitted that the project has not yet passed any environmental assessment yet. How can a project which has not passed environmental assessment and therefore does not have a construction permit be issued with a stern warning of severe punishment for opponents? What is the legal basis for this notice? Fortunately, the Panyu government has not resorted to invoking this notice at a time when public opposition is so heated. Instead, they have chosen to use the most basic method of communication between a modern government and its people -- on October 30, a press conference was held to address the doubts about the garbage incinerator plant. Thus, it has made an enlightened turnabout on the handling of a public issue. But this type of exchange should be done responsibly and not be a ruse to deceive the public. Otherwise, they may be outsmarting themselves. There are many such examples in recent years. In the case of Tiger Zhou, the Shaanxi Provincial Department of Forestry invited four experts who proclaimed that the tiger that Zhou Zhenglong filmed was real. But that "paper tiger" would make the Shaanxi Provincial Department of Forestry become a laughing stock. In the case of the Shanghai "black taxi" entrapment, the government held a press conference to announce the results of an investigation which resulted in no evidence whatsoever of entrapment. Even the Shanghai city leaders condemned the show for "insulting the intelligence of the public." At this Panyu district press conference, certain details also unfortunately became the foci of public doubts. At this press conference, netizens strongly questioned the statements from Nie Yongfeng, who is a Tsinghua University professor and the director of the Ministry of Education's Solid Waste Disposal and Environmental Safety Laboratory. At the press conference, Nie Yongfeng said that the technological level of large-scale garbage incinerators in China has reached advanced international levels. Overseas garbage incinerator plants with better technology are built right inside residential areas. In Japan, garbage incinerator plants stand right next to elementary schools and kindergartens. But the truth is that garbage in China is not as sorted into as many types as they do in Japan, so that dioxin-producing plastic products are incinerated. Therefore, the article estimates that the amount of dioxin produced per tonne of incinerated garbage in China is 47 times that of Japan. Besides, the Liheng (Guangdong) garage incinerator plant now just beginning to operate may have adopted advanced international technology, but the residents found the foul smell unbearable. To quote international data out of context is possibly guilty of misleading the public and the government. Why did Nie Yongfeng supported the idea that incineration is safe in this manner? Netizens found one explanation: Nie is the patent holder to the "rotating gas incineration oven" under patent number 00258660.6 granted on October 20, 2000. This information can be located on the State Intellectual Property Rights Bureau website. How can an expert whose research results are used towards designing incinerators be expected to give a fair assessment of the dangers of garbage incineration? Besides, his invention makes it easy for the public to imagine that there is a business relationship between himself and the interest groups. When an expert is not neutral in terms of interest, how can the public trust his research and judgment? The other expert Shu Chengguang at the press conference drew even more attention. He said that garbage incinerator plants produce very little dioxin and are therefore not dangerous. He drew a truly astonishing analogy: "If we have to compare the amount of dioxin, then barbeques generate 1,000 ti9mes more dioxin than garbage incineration." As a result, Shu Chengguang has been dubbed "BBQ expert" by netizens. His assertion is quite inconsistent with science and data. The damage by garbage incineration to environment and health in Denmark and Japan is well known. In the case of Japan, CCTV reports that even though Japan has the most advanced garbage incineration technology of the world, the level of dioxin detected in the atmosphere is 10 times higher than other developed industrial nations during the 1990's. Since dioxin is a first-grade carcinogen, the cancer rates around garbage incinerators in Japan are higher. For this reason, Japan has decreased the number of garbage incinerator plants from 6,000+ to 1,800 today. How can an expert say something that blithely ignores the facts? Is this a simple case of divergence of academic opinions? Or is there an interest group motive behind? Shu Chengguang is a vice-president and chief technologist at the Convanta Energy Group (China Region). The Covanta Energy Group is the largest garbage incinerator investor/builder in the world. According to Securities Times, the Covanta Energy Group and the Guangzhou Holdings Company reached an agreement to set up the Guangzhou Development Covanta Environmental Energy Sources Limited Company which is engaged in the garbage incinerator business in the Pearl Delta. The initial capital was already 50 million yuan. As the spokesperson for an interest group, it would be amazing if Shu Chengguang did not say that kind of thing. The problem is that the government should be neutral in matters of administration and policy-making. They should be the spokesperson on behalf of the public interest instead of tilting towards some interest group. At this press conference, they permitted the spokesperson of an interest group to explain a public policy while giving him the aura as an expert. How can such a press conference and such an expert convince the people? Therefore, I think that if the government wants to use authoritative experts to communicate with the public, the experts should have no material interests in the matter in order to be credible. The government should not influence or define the judgment and speech of the experts. The public will only believe it when the experts made their judgment on the basis of objective study. Otherwise, people will think that this is "insulting the intelligence of the public." In the next round of environmental assessment over the garbage incinerator, we don't want to see this as being perfunctory and we don't want to see this as being swayed by interest groups. We hope that the environment assessment experts can be neutral in terms of their interest, that they will consider the public interest as well as urban development together, and that the process should be open and transparent. Only then can the environmental assessment be fair and convincing, and the public policy can have a legal basis.

Interessant bericht in de Global Times, de nieuwe stem van Peking naar de buitenwereld. Het blad (zie onderstaand verhaal) nagelt -in enigszins verdekte zinsneden, maar toch- het Birmaanse leger aan de schandpaal. Een paar weken geleden was er opeens een exodus van etnische Chinezen uit Birma, over de grens naar de Chinese provincie Yunnan, na schermutselingen tussen een lokale militie in de Kokang-regio, onderdeel van de vanouds weerbarstige Shan-grensstreek van Birma. De reportage in de Global Times verhaalt dat Birmaanse soldaten stevig aan het plunderen sloegen in de winkels en hotel/casino’s van Chinese ondernemers in het gebied. Peking riep toen de vluchtelingenstroom de grens overstak het bevriende generaalsregime van Rangoon wel tot de orde, maar repte niet van wangedrag van het leger. Nu laat het via de Global Times alsnog zijn ongenoegen daarover kennen. Zou het Peking een zetje in de rug geven om de generaals voortaan wat minder als vrienden te beschouwen? Eens kijken wat de Chinese leiding belangrijker vindt: de economische belangen van Peking’s grote staatsbedrijven in Birma, of het lot van de kleine Chinese ondernemers die met de brutaliteit van de generaals mochten kennis maken. By Hao Zhou Zhao Fa, 26, a taxi driver in Southwest China's Yunnan Province, is going to take two local businessmen to Xishuangbanna, a paradise for worldwide travelers in Yunnan's Dai Autonomous Prefecture, from Nansan, where tens of thousands of Myanmar residents took shelter during three days of infighting in the Kokang region of the country. "A single journey from Nansan to Xishuangbanna will take them more than 10 hours and cost 2,800 yuan ($410)," Zhao told the Global Times. "Or they could stay behind and do nothing in Nansan." Five years ago, Zhao opened a grocery store in Laukkai (Laojie in Chinese), the center and the most prosperous business street of the Kokang region, also known as the First Special Region of northeast Myanmar's Shan State. He then bought a used car for his business. "Before the friction between Myanmar government forces and Kokang's ethnic militia, I was able to earn at least 100,000 yuan ($14,650) a year by exporting cigarettes and wine to Laukkai from the Chinese mainland," Zhao said. "But now (after the conflict) I have lost my business and left all my goods, valued at around 80,000 yuan, in Laukkai," Zhao said with a deep sigh. "I had no other way to make money but use my car as a taxi to bring people in and out of Nansan." As Zhao hurriedly finished his 7-yuan ($1) lunch, his cell phone rang. His ring tone is an old Chinese pop song named Kiss Goodbye by Jacky Cheung. Zhao has had to kiss his five-year business goodbye in Kokang and find a new life somewhere else. According to official statistics, around 37,000 northern Myanmar residents living in the Kokang region flocked to China's Yunnan Province during the fighting between Myanmar government forces and Kokang militia troops. However, there was no exact figure about the influx of Chinese businesspeople from Kokang, fleeing the conflict. Before the fiercest fighting in Kokang in the last 20 years, the special region in the northern Myanmar border area – notorious as an area of gambling and drug trafficking – had an approximate population of 200,000. As many as 90 percent of the Kokang ethnic group are Han Chinese, and more than 100,000 Chinese nationals were involved in businesses, such as selling cell phones, household appliances, clothes and flowers, as well as pawnshops and cafes, much like the Chinatowns in many Western countries. Looting took place after the fighting, with many Chinese shops, mainly groceries and garment stores, allegedly broken into by Myanmar government troops who robbed all the merchandise. Every morning between August 29 and September 2, between 6 and 9 am, some 25 China-made Dongfeng trucks belonging to Myanmar military forces transported the loot out of Kokang from Dongcheng, a newly emerged commercial area of Kokang, a witness told the Global Times by telephone on condition of anonymity. The source in Laukkai added that the looting has become less frequent since September 3, but fears still haunt Chinese businesspeople. Myanmar authorities claimed September 7 that market trading had returned to normal in Laukkai, the official New Light of Myanmar newspaper said. "The town has returned to normal, and shops, stores and markets have reopened," it said. The Xinhua News Agency reported Tuesday that a total of 14,253 Myanmar border inhabitants had returned to Kokang as of one week ago. But the Laukkai source said that as long as Kokang is under Myanmar military government rule, it will be hard for local people to return to a normal life. Fulilai Hotel, owned by Liu Ah-bao, the largest casino in Laukkai, reopened to gamblers September 3. "A friend of mine, who has been staying free in Nansan, was informed to go back to work in Fulilai tomorrow," Xiao Yang, a taxi driver of Nansan, told the Global Times on September 3. There were dozens of big and small gambling dives such as Fulilai, guzzling the money of legal or illegal inbound gamblers and local residents in Laukkai, with table and online gaming. But only five or six had reopened with scarce business as of Tuesday, according to local sources. "It was common for a player to wager 100,000 to 200,000 yuan for a game on a normal day (before the war)," a source familiar with Laukkai's gambling houses said. "But since the casinos reopened, even an above-100- yuan play is rare." Another Chinese businessman surnamed Zhang, who owns a garment shop in Laukkai, returned to his newly renovated shop right after the unexpected fighting. "I had just spent about 130,000 yuan to renovate my shop for expanding business before the fighting," Zhang said. "Now it has been proved a wrong investment by the damned war." "I have moved all the clothes in my shop back to China, and I don't want to do business any more in Laukkai," Zhang said. He also owns a motorbike parts store in Laukkai, and it's tough for him to sell the store or transport all the odds and ends back to China. He has to shuttle between Kokang and Nansan every day to check on his store. Regular TV signals were relaunched Tuesday in Laukkai, but all show Myanmar programs, few of which can be understood by Laukkai's Chinese residents, sources said.

Hoeveel massa-hysterie schuilt er in de vermeende golf mysterieuze prikacties met injectienaalden in Urumqi, de hoofdstad van de door etnische onrust geteisterde provincie Xinjiang, in het verre westen van China? De Chinese blogger Black and White Cat stelt de vraag -en terecht, want er zitten veel vraagtekens bij de hele affaire. Dat er mensen gestoken zijn staat wel vast, aldus ziekenhuisonderzoek. Maar het gros van de honderden burgers -vooral Han-Chinezen- die naar het ziekenhuis trokken bleek niks te hebben. Alleen het idee dat ze mogelijk geprikt waren zat in hun hoofd. Dat krijg je als je bang bent voor wraakacties van een andere bevolkingsgroep, en gevoelig voor geruchten die zich als een lopend vuurtje door de stad verspreiden. Hieronder het verhaal van een eerdere massa-hysterie over naalden, door B&W Cat vertaald uit de Southern Weekend, een van de beste Chinese kranten. Before Urumqi: the 2002 needle attacks in Tianjin and Beijing There’s nothing new about the use of hypodermic needles to threaten and rob people. It happens all over the world. What is unusual is for an entire city like Urumqi to be gripped by fear, with hundreds of people claiming to have been stabbed, and rumors swirling about separatists deliberately spreading AIDS. But this is not the first time panic over needle attacks has filled a city in China. In January 2002, shopping areas in Tianjin were deserted and people on the streets were in a state of constant vigilance. Everyone knew some version, or versions, of the rumor: that people with AIDS from Henan were taking revenge, either for being infected or for being abandoned by society. Then the rumors spread to Beijing. None of them were true. Four people were arrested and convicted in Tianjin; three in Beijing. In Tianjin, two of the attackers had used syringes during a robbery. The others were completely unconnected and none of them had AIDS. In one of the Beijing cases, the man didn’t even use a syringe - he was just pricking people with an awl. It was never clear how this really started. All of the people convicted had heard the rumors and copied them. The panic in Tianjin and Beijing in 2002 was remarkably similar to the situation now in Urumqi. While some people really had been threatened or pricked by needles, it seemed that many of those who flocked to the hospitals had not pricked by anyone. Their “attacks” were just a product of mass hysteria. The difference between these cities is that Tianjin and Beijing were not already on a knife edge when the rumors began. Unlike Urumqi, no one was beaten to death and there were no protests demanding the resignation of city leaders. Below, I’ve translated a Southern Weekly report from late January, 2002. It’s worth reading now because we are unlikely to see open reporting like this in Urumqi and because it highlights just how unreliable such rumors are. In one of the claims the paper investigated, people were able to give detailed descriptions about the pursuit and capture of a non-existent attacker. The “victim” did exist, but she had simply misinterpreted a previously unnoticed scratch on her hand. The original Chinese, via Sina.com, is here. (See also: Snopes on various versions of this rumor around the world.) Investigation into the “Tianjin AIDS needle-stabbing” incidents Southern Weekly, January 24, 2002 Rumors that people are using AIDS-carrying syringes to prick city residents have created anxiety throughout Tianjin. Police in Tianjin have caught four suspects. Tianjin TV broadcast an expert’s explanation: the HIV virus dies a minute and a half after leaving the human body due to congealing of the blood and unless the HIV carrier draws the blood at the scene and immediately injects a large quantity into another person, it is extremely difficult to transmit the HIV virus with a needle. Why were the rumors so ubiquitous? Because there was no authoritative mainstream voice. It is worth considering how to make use of emergency mechanisms when public security crises occur. Tianjin’s “anxiety” For the last two to three weeks, the streets of Tianjin have been unusually deserted and residents’ eyes are on the alert as they have never been before. The pedestrian shopping streets of Binjiang Road and Heping Road have given the city’s busiest commercial district the name “Tianjin’s Wangfujing.” But the sprinkling of pedestrians make it seem that the name does not match reality. One person from Shandong who came to Tianjin on a business trip says, “If you just looked at the people walking in the streets, you wouldn’t believe this was a big city. It’s pretty much like the small county town back at home.” The source of the widespread malaise in this huge city of nine million people is a rumor: that a group of people with AIDS from Henan have come to Tianjian and are taking revenge on society by randomly stabbing people with syringes loaded with HIV-infected blood in public places like shopping centers, supermarkets and on the street. According to a local reporter, people say the rumor began on Christmas Eve when it’s said that a man was pricked in Binjiang Shopping Center. After New Year’s Day [Jan. 1], stories about needle-pricking spread further and further and the number of people pricked became greater and greater until the whole city was filled with anxiety. Faced with the difficulty in judging whether the rumor was true or false, people chose to take an attitude of “better safe than sorry” and did their best to keep outside activities to a minimum. The truth behind the rumors “Needle-pricking” has now become the most frequently used phrase in Tianjin. Almost everyone reporters ran into was discussing the issue, but the story was being spread entirely by word of mouth. Not one of the dozens of people reporters spoke to had actually seen it happen, nor could anyone give the name of anyone who had been pricked. Many times local people told reporters that someone had been pricked at a particular time and place, but when reporters followed these leads they usually led nowhere. After much searching, reporters learned about the experience of a woman called Wu who was supposed to have been pricked in Tianjin’s Hongqiao district. One afternoon, on January 15, Ms. Wu went to buy food at the vegetable market opposite her home. This involved a ten-minute walk. At the market, she was about to buy some pickled vegetables, but when she reached out to take them she suddenly noticed a “needle hole” on her hand. Next to the “needle hole” was a fine scratch. Ms. Wu rushed to a nearby clinic. She says the doctor squeezed a little blood out of her injury, smeared it with iodine and then called the police. The police took her to the Municipal High Court, where a forensic doctor examined her. The result of the examination was that there was nothing wrong with her. They said the wound on her hand was probably caused by a sharp object like a wire or bamboo and she needn’t worry. Despite this, Ms. Wu couldn’t completely put her mind at rest. She says she hadn’t knocked into anything and it’s not very likely that anything else could have scratched her. She also says she’s 50 years old and is not afraid of AIDS. Her main concern is for the young children. So why would these unexpected rumors and “needle-pricking” incidents appear in Tianjin. Reporters heard three versions. One is that an outsider had a blood transfusion in a Tianjin hospital and contracted HIV. In revenge, he called some companions and carried out these “needle-pricking” incidents. Another version is that most people with HIV in Henan were infected when they sold blood and some of the vehicles used at that time to collect the blood had Tianjin license plates. So now these people with AIDS had come to Tianjin to take revenge. Yet another version is that some people with AIDS from Henan had gone to Beijing to report their situation to the government and to demand that society should not abandon them. They wanted to get more attention to their situation, but instead they had been rebuffed. So, to make society take them more seriously they had gone to Tianjin and carried out these attacks. However, there has been no verification of any of these versions. Public Security, Health and other relevant departments all say, “It’s still not time to make announcements about this.” Under these circumstances, it is extremely difficult to investigate the truth behind the rumors. From what can currently be ascertained, there have indeed been people pricked by needles in Tianjin. This point was confirmed by an announcement by Public Security officials to city residents. The announcement said, “Recently, an extremely small number of criminals with ulterior motives have attempted to create social chaos and disrupt stability, using needles to prick people and spreading rumors saying the people who have been pricked will be infected with AIDS.” How many people have been pricked? There are many different accounts but according to a reliable source the number is at least several dozen. Do the perpetrators have AIDS? And have the people who have been pricked been infected with HIV? Based on the limited facts available, reporters still cannot confirm this. Tianjin takes action This issue has attracted great attention from all sides. Sources say Tianjin Public Security have opened a criminal file and dispatched hundreds of police throughout the city, making every effort to solve the case. A comrade at the Health Ministry’s Department of Disease Control says they are aware of the situation and are taking it very seriously. They have made the state-level AIDS research institution provide suggestions to the Tianjin authorities and are maintaining direct contact with the Tianjin Public Health Bureau. The Tianjin Municipality Education Department has issued a notice to primary and secondary schools telling them to tighten security in and around their grounds. At the same time, they have called on pupil’s parents to pay attention to their children’s safety. Some schools have sent teachers to the school gates to escort the children as they arrive or leave after class, while nearby police stations have sent one or two officers to protect the sites. On January 17, the Tianjin Municipality Public Security Bureau made a preliminary announcement on the situation. This was the first official statement to be made on this issue. According to the announcement, public security organs have caught several perpetrators and the details of the case are as follows: At 2pm on January 1, a criminal suspect, Sun XX, was caught holding a syringe and waiting for an opportunity to commit an attack outside a certain commercial building. A hypodermic needle was found in the bag he was carrying. A criminal suspect, An XX, had been sent for reeducation through labor for molesting a young girl. At 6 o’clock on January 7 this year, he pricked a middle school girl in Hedong district. Police caught him soon after the incident was reported. Two criminal suspects, Han X and Tao XX, barged into the home of a young woman called Liu XX holding syringes containing red ink which they used to threaten and rob her. After the incident was reported, police caught the two of them along with the instruments and money. The Ministry of Public Security says the implements used in these cases cannot transmit the HIV virus. “The talk of suspects pricking people with needles to spread AIDS is simply scaremongering…. We hope the general public will not listen to rumors, put their minds at rest and calmly go about the normal work and lives.” That evening, Tianjin TV broadcast the news that police had caught four suspects and invited two authoritative experts who explained that the HIV virus dies a minute after leaving the body due to congealing of the blood. Unless the HIV carrier draws the blood at the scene and immediately injects a large quantity into another person, it is extremely difficult to transmit the HIV virus with a hypodermic needle. Reporters discovered that this openness produced good results. When asked what they thought about the “needle-pricking” incidents, many people said they didn’t believe the rumors because of the television broadcast. Why the rumors became so pervasive However, the “needle-pricking” incidents have probably had an even deeper influence on the city’s residents. A reporter was walking down the street with a friend from Tianjin and discovered this friend had formed a habit of looking all around him. As soon as anyone came close, he would immediately stare at the person vigilantly. Reporters noticed that many people in Tianjin had developed this conditioned response. Everyone consciously maintained a distance from other people on the street. Violating this distance would often be met with heightened vigilance or even an antagonistic expression. A Ph.D. graduate at Nankai University says, “This is because the rumors have formed a response of tension and anxiety in people’s minds. It has made them feel as if they are surrounded by chaos and danger.” In fact, none of these people have personally seen these incidents take place. What they imagine and understand about the incidents is based entirely on the rumors. In other words, it is the rumors and not the facts themselves that have created this social anxiety. A Nankai University Ph.D. graduate who has an interest in rumors says, “The uncertain and random nature of rumors often produces exaggeration, distortion and fabrication.” What actually happened to Ms. Wu, mentioned above, and the rumors that followed were a perfect example of this distortion. In reality, Ms. Wu did not see anyone prick her with needle. But according to the rumors, with the help of many people, the perpetrator was caught in the vegetable market. Some people even gave detailed descriptions of the whole process. In the days that reporters were in Tianjin, they constantly heard that a student had been pricked in a particular school, or that the same thing had happened at a particular market. But when they rushed there to investigate, they often found that no such thing had taken place. One rumor said that someone had used a syringe to inject HIV-infected blood into food at a supermarket and because of this the supermarket had been closed. Reporters counted at least five different supermarkets that were supposedly closed down, including several of the biggest names in Tianjin. When these claims were investigated, all of them turned out to be groundless. One local says, “On January 15, I heard that the Jiale supermarket in Beichen had been closed. I rang them up and said I wanted to buy some things, were they open or not? The supermarket staff said they were open, come over. Because of that I knew that the rumor was false.” A manager at the Dacai Supermarket said there were rumors everywhere that supermarkets were being closed and wouldn’t rule out the possibility that they were started by competitors. One thing is certain: a considerable proportion of the rumors about needle-pricking incidents are false. One local expert says, “They have exaggerated both the frequency and the seriousness of these incidents, giving people a false impression and exacerbating social anxiety.” This expert says a key factor in making rumors so prevalent is a lack of an authoritative mainstream voice. The reports and explanations on television were considered to be somewhat late. This expert says, “I can understand that they wanted to maintain stability and avoid affecting even more people. The motive was good. But looking at the actual results, this silence did not stop information spreading. And, because of the lack of transparency, it gave even more space for all kinds of rumors. It also made people come up with the worst suspicions. For example, the suspect An XX was caught on January 7. If the authorities had quickly reported the progress in this case to the public and, at the same time, explained through authoritative channels about the transmission of HIV, wouldn’t the result have been better?” One expert says, “Actually, Tianjin Municipality did a lot of work to reassure the public. For example, on a number of occasions, the Public Security department gave out leaflets explaining the details of the case and that it is very difficult to spread HIV using needles. But leaflets are somewhat lacking in authority. If this method had been combined with media reports and government announcements, the result would have been better.” This expert says that after 9/11, support for Bush rose to a rarely seen 80%. The public did not lose trust in him because of the disaster. This was helped by him taking a series of forceful actions, as well as giving confidence to the public through open channels of communication pledging to defend the country to the death. Emergencies can happen anywhere and they don’t mean that a leadership has to lose its voice. The crucial thing is how to respond. Looking back at some of the emergencies that have taken place in recent years, how should people in charge respond and what sort of system should be put in place? This, unfortunately, is an issue that needs to be reconsidered. This case is now in the final stage of investigation. The deputy managing director of the Tianjin Center for Disease Control and Prevention, Zhu Xiaoke, says that in one respect this incident could have a positive side, making people in Tianjin pay more attention to public health. It has also exposed people’s mistaken ideas about AIDS and various problems that need to be resolved. Not just humanitarianism Reporters found that many people know very little about the AIDS situation in China, expressing a dangerous tendency. A lot of people consider AIDS to be lifestyle problem. Commenting on the “needle-pricking” incidents, one salesperson on Heping Road said, “Those people caught an incurable disease because of their own promiscuity and now they’ve come here to hurt people. They’ve got to be ruthlessly punished.” Although some people know that a sizeable proportion of people with AIDS were infected through no fault of their own by selling blood or from blood transfusions, there is still an attitude of indifference. One resident in Hedong district said people with AIDS should be sent to an isolated island, separated from the rest of the world. One middle-aged person called Li even said, “They should be exterminated.” None of the city residents the reporters met had seriously considered that if people with AIDS really were doing this, what would have motivated them and had they been treated unfairly by society? One expert says this attitude is not unique to Tianjin and society as a whole needs to reflect on it. Shunning people with AIDS and treating them unequally is almost universal. It would be dangerous to continue like this. The renowned AIDS prevention expert Gao Yaojie says in 2000, she heard an AIDS patient in Henan had used a needle to prick people. She went to see him and told him, “I haven’t got any power to tell you what you must or must not do, but I do want to tell you that you shouldn’t go pricking innocent people. They haven’t done anything wrong.” The man told her he had never pricked ordinary people. He only pricked the kind of pot-bellied man who drives to dance halls and other places fronting for the sex industry. Gao Yaojie says this person has now died. He contracted HIV from a blood transfusion in hospital after a car accident. Later, his wife left him and no one cared about him. People around him were either indifferent or antagonistic. Through no fault of his own, he had been infected with an incurable disease and this treatment made him feel that society was being extremely unfair to him. It was this that produced his desire for revenge. Gao Yaojie says, “When I went to his home, he was lying on the bed. He wanted me to sit on a stool several meters away but I sat straight down next to the bed. He started to cry and said I was the first person in a very long time who dared to be so close to him.” Gao Yaojie says that what people with AIDS need is love, care and warmth. The greater the pressure society puts on them, the more they are likely to fight back. A government official says that in one sense society’s attitude towards people with AIDS is not only a humanitarian issue. It’s also an issue of social stability and a political issue.

Any Xie is een interessante onafhankelijke economisch analyst. In de jongste editie van Caijing, de Economist/Businessweek van China, ventileert hij zijn aarzelingen over het optimisme dat sommigen weer koesteren over een snelle klauterpartij uit de crisis. China's premier Wen Jaibao waarschuwde vrijdag ook al voor juichgedrag. Hoedt u voor de W-vormige malaise: volgend jaar kan lelijk tegenvallen By Andy Xie, guest economist to Caijing and a board member of Rosetta Stone Advisors Ltd. (Caijing Magazine) The United States is beginning to report data showing strong economic growth. Analysts are upgrading their outlooks for the U.S. economy, which is expected to grow at an annualized pace of 3 to 4 percent. And even before the U.S. revival emerged in the third quarter, China's data pointed toward a quick rebound in the second quarter. Is the global economy staging a V-shaped bounce? The buoyant financial market had been expecting a rebound for months. Was the market right? At the end of last year, I said I expected global stock markets to stage a big bounce in spring 2009, and the global economy to rebound in the second half. I also expected analysts to upgrade outlooks by this time. I warned that the economic pickup was due to inventory cycle and stimulus, and that the global economy would experience a second dip in 2010. In a normal economic cycle, an inventory-led recovery would be followed by corporate capital expenditure, leading to employment expansion. Rising employment leads to consumption growth, which expands profitability and more capex. Why won't it work this time? The reason, as I have argued before, is that a big bubble distorted the global economic structure. Re-matching supply and demand will take a long time. The process is called Schumpeterian creative destruction. Keynesian thinking ignores structural imbalance and focuses only on aggregate demand. In normal situations, Keynesian thinking is fine. However, when a recession is caused by the bursting of a big bubble, Keynesian thinking no longer works. Many policymakers actually don't think along the line of Keynes versus Schumpeter. They think in terms of creating another bubble to fight the recessionary impact of a bubble burst. This type of thinking is especially popular in China and on Wall Street. Central banks around the world, although they haven't done so deliberately, have created another liquidity bubble. It manifested itself first in surging commodity prices, next in stock markets, and lately in some property markets. Will this strategy succeed? I don't think so. The lifespan of a bubble depends on how it affects demand. The longest-lasting are property and technology bubbles. The multiplier effect of a property bubble is multifaceted, stimulating investment and consumption in the short term. The supply chain it impacts is very long. From commodity producers to real estate agents, it could stimulate more than one-fifth of an economy on the supply side. On the demand side, it stimulates credit growth and financial sector earnings, and often boosts consumption through the wealth effect. Because a property bubble is so powerful, the negative effects of a bursting are great. Excess supply created during a bubble's lifespan takes time to consume. And a bust destroys the credit system. A technology bubble occurs when investors exaggerate a new technology's impact on corporate earnings. A breakthrough such as the Internet improves productivity enormously. However, consumers receive most of the benefits. Competition eventually shifts temporarily high corporate profitability toward lower consumer prices. Because the emergence of an important technology brings down consumer prices, central banks often release too much money, which flows into asset markets and creates bubbles. While an underlying technology leads to an economic boom, the bubble feels real. More capital pours into the technology. That leads to overcapacity and destruction of profitability. The bubble bursts when speculators finally realize that corporate earnings won't rise after all. The cost of a technology bubble is essentially equal to the amount of over-investment involved. Because a technological breakthrough expands the economic pie, the costs of a technology bubble are easy to absorb. An economy can recover relatively quickly. A pure bubble tied to excess liquidity that affects one or many financial assets cannot last long. Its multiplier effect on the broad economy is limited. It could have a limited impact on consumption due to the wealth effect. As it neither stimulates the supply side nor boosts productivity, whatever story it is based on will have holes that become apparent to speculators. It doesn't take long for them to flee. Furthermore, a pure liquidity bubble without support from productivity can easily lead to inflation, which causes tightening expectations that trigger a bubble's burst. What we are seeing now in the global economy is a pure liquidity bubble. It's been manifested in several asset classes. The most prominent are commodities, stocks and government bonds. The story that supports this bubble is that fiscal stimulus would lead to quick economic recovery, and the output gap could keep inflation down. Hence, central banks can keep interest rates low for a couple more years. And following this story line, investors can look forward to strong corporate earnings and low interest rates at the same time, a sort of a goldilocks scenario for the stock market. What occurred in China in the second quarter and started happening in the United States in the third quarter seems to lend support to this view. I think the market is being misled. The driving forces for the current bounce are inventory cycle and government stimulus. The follow-through from corporate capex and consumption are severely constrained by structural challenges. These challenges have origins in the bubble that led to a misallocation of resources. After the bubble burst, a mismatch of supply and demand limited the effectiveness of either stimulus or a bubble in creating demand. The structural challenges arise from global imbalance and industries that over-expanded due to exaggerated demand supported in the past by cheap credit and high asset prices. At the global level, the imbalance is between deficit-bound Anglo-Saxon economies (Australia, Britain and the United States) and surplus emerging economies (mainly China and oil exporters). The imbalance was roughly equal to US$ 1 trillion, or 2 percent of global GDP. The imbalance was supported by: 1) the willingness of central banks in surplus, emerging economies to hold down exchange rates and recycle their surpluses into the deficit economies by buying government bonds; 2) the willingness of consumers in deficit countries to buy with borrowed money; and 3) Wall Street's ability to dress up high-risk consumer loans as low-risk derivative products. I am describing these factors to underscore that central banks are unlikely to bring back yesterday's equilibrium. Recent data point to a sharp increase in the household savings rate in the United States. Over two years, it rose above 5 percent from minus 2 percent. The current level is still below the historical average 8 percent. If normalization remains on track, it should rise above 8 percent, and probably reach above 10 percent, to bring debt levels down to the historical average. Some argue that, if low interest rates revive the property market, American households may be willing to borrow and spend again. This scenario is possible but not likely. The United States has not experienced serious property bubbles in the past because land is privately owned and plentiful. A supply overhang from one bubble takes a long time to digest. And American culture tends to swing to frugality after a bubble. One's outlook either for a normal recovery or a bubble-inspired boom depends on the outlook for the U.S. household savings rate. Unless the U.S. household sector is willing to borrow and spend again, emerging economies will not be able to revive the export-led growth model. If one accepts that the U.S. household savings rate will continue to rise, emerging economies must decrease their savings rates, increase investment, or decrease production. The best choice is to decrease savings rates. But savings rates are hard to change. They depend mainly on demographics and wealth levels. The quickest possible way out would involve creating an asset bubble that inflates household wealth and decreases savings. Many advocates of inflated property and stock markets in China have this effect in mind. Japan's bubble after the Plaza Accord in 1985 had its origin in the same dilemma. This approach, if it works, has catastrophic long-term consequences. Japan remains mired in stagnation two decades after its bubble began to burst. Some analysts are expecting China to repeat Japan's bubble experience, which occurred in the late 1980s. At that time, Japan's export-led growth model was stymied by a doubling of its currency value after the Plaza Accord. It tolerated a massive asset bubble to stimulate domestic demand and stabilize its economy. China's export-led model is facing a rising savings rate and declining U.S. demand for its exports. Asset inflation could be a way out in the short term. China doesn't need to repeat Japan's experience. One reason is that the circumstances are not the same. First, Japan was a developed country when its bubble started getting out of control in 1985. It couldn't divert its vast savings into infrastructure investment. But today, China's national urbanization project still has up to 30 percentage points to go. If the right mechanism can be implemented, China could divert more savings into urbanization. Second, China can decrease its savings rate substantially through structural reforms. Half of China's gross savings are in the public sector. The government and state-owned enterprises should decrease revenue-raising and increase borrowing to finance investments. For example, China's high property prices are based on the investment-fund revenue needs of local governments. If China's property prices were cut by one-third, the national savings rate could decrease by two to three percentage points. Third, the Chinese government could give its shares in listed state-owned enterprises to the household sector. The subsequent increase in household wealth could lower the national savings rate by three to four percentage points. China's exports are down by roughly one-fifth. It needs the national savings rate to fall by about six percentage points for the economy to function normally. Otherwise, the economy will experience either a recession or a bubble. And the purpose of a bubble, as mentioned, would be to temporarily decrease the savings rate. This discussion may seem to digress from the analysis of sustainability in the current economic recovery. But it brings out two points: The old equilibrium cannot be restored, and many structural barriers stand in the way of a new equilibrium. The current recovery is based on a temporary and unstable equilibrium in which the United States slows the rise of its national savings rate by increasing the fiscal deficit, and China lowers its savings surplus by boosting government spending and inflating an assets bubble. This temporary equilibrium depends on government action. It does not have a market foundation that would support sustained and rapid growth. Nevertheless, improving economic data will excite financial markets. China's stock market is cooling because the Chinese government is jawboning it down, based on fears of a big bubble downside. And the economy is beginning to slow. Markets outside China will likely do well for the next two months; diverging trends reflect that China's market recovered four months before others, and adjusts before others as well. Financial markets will turn down again when investors realize that the global economy will have a second dip in 2010, and that the U.S. Federal Reserve will raise interest rates soon. The turning point may well come sometime in the fourth quarter. By then, it would become apparent that China has slowed. U.S. unemployment will not have improved and, hence, its consumption will remain stagnant. And production data that's pushing expectations now will cool after the inventory cycle runs its course. Most analysts would argue that central banks won't raise interest rates before the recovery is on solid ground. The problem, though, is that fiscal stimulus can't resolve structural problems blocking a sustained recovery. Liquidity is the wrong medicine for the global economy right now. Overusing it encourages its side effect -- inflation. Conventional wisdom says inflation will not occur in a weak economy: The capacity utilization rate is low in a weak economy and, hence, businesses cannot raise prices. This one-dimensional thinking does not apply when there are structural imbalances. Bottlenecks could first appear in a few areas. Excess liquidity tends to flow toward shortages, and prices in those target areas could surge, raising inflation expectations and triggering general inflation. Another possibility is that expectations alone would be sufficient to bring about general inflation. Oil is the most likely commodity to lead an inflationary trend. Its price has doubled from a March low, despite declining demand. The driving force behind higher oil prices is liquidity. Financial markets are so developed now that retail investors can respond to inflation fears by buying exchange traded funds individually or in baskets of commodities. Oil is uniquely suited as an inflation hedging device. Its supply response is very low. More than 80 percent of global oil reserves are held by sovereign governments that don't respond to rising prices by producing more. Indeed, once their budgetary needs are met, high prices may decrease their desire to increase production. Neither does demand fall quickly against rising prices. Oil is essential for routine economic activities, and its reduced consumption has a large multiplier effect. As its price sensitivities are low on demand and supply sides, it is uniquely suited to absorb excess liquidity and reflect inflation expectations ahead of other commodities. If central banks continue refusing to raise interest rates during these weak economic times, oil prices may double from their current levels. So I think central banks, especially the Fed, will begin raising interest rates early next year or even late this year. I don't think it would raise rates willingly but wants to cool inflation expectations by showing an interest in inflation. Hence, the Fed will raise interest rates slowly, deliberately behind the curve. As a consequence, inflation could rise faster than interest rates, which is what the indebted U.S. household sector needs. This fool-the-market strategy may work temporarily. Its effectiveness must be reflected in oil prices; the Fed needs to target oil prices in its interest rate policy. If oil prices run from current levels, it means the market doesn't believe the Fed. That would force the Fed to raise interest rates quickly which, unfortunately, would trigger another deep recession. Instead of a V-shaped recovery, we may instead get a W curve. A dip next year, although perhaps not statistically deep, could deliver a profound psychological shock. Financial markets are buoyant now because they believe in the government. The second dip would demonstrate the limits of government power. The second dip could send asset prices down -- and keep them down for a long time.

‘Nee, dat zijn niet allemaal vinnen van haaien. Dat kan niet, zoveel’, zegt Mac van Dinther, verslaggever at large van de Volkskrant inzake de inwendige mens. We staan maandag in een winkeltje, amper vier bij vijf meter groot, op de vismarkt van Shanghai. De groothandelsmarkt, wel te verstaan: hier komen elke ochtend duizenden bakfietsen, scooters en minivans piepschuimdozen laden voor de restaurants en hotels van een stad die meer inwoners telt dan heel Nederland. Dan verkijk je je wel eens, met je Hollandse blik, op de hoeveelheid culinaire exotica die erdoor heen gaat. ‘Dit zijn allemaal haaievinnen’, verklaart de uitbater van het winkeltje glimlachend vanachter zijn rekenmachine. De duurste kosten 3800 renminbi per kilo, een slordige 400 euro, de goedkoopste 100 euro, zegt hij, wijzend op de grote zakken met elk tien kilo vinnen die langs de muur staan opgestapeld. Waarom de goedkope goedkoop zijn, zie je meteen: het zijn flarden van vinnen. Haaievinafval. En de duurste zijn zo duur omdat ze van de staart van de haai komen: daar zitten de meeste spieren, dus zijn de vinnen lekker dik. Daar trek je een krachtiger soep van. We zijn op de markt om voorwerk te doen voor de eerste aflevering van een speciale culinaire China-reis, die de Volkskrant samen met reisorganisatie SNP volgend jaar gaat organiseren. De vismarkt moet op het programma, besluit collega Van Dinther na een voedzame lunch van diverse soorten verse schelpdieren. De keuken is geinspecteerd, de machtige gasvlam waarmee de koks de woks verhitten waarin het zeefruit wordt geprepareerd vol ontzag (‘lijkt wel een straaljagermotor’) goedgekeurd. Nee, er komt geen haaievinnensoep op het menu.

Goed nieuws uit China: de vrouwelijke piloten van de luchtmacht hebben voor het eerst vliegpakken-op-maat gekregen. Weg met de uniforme mannelijke hobbezakken die ze voorheen moesten aantrekken, de meiden lopen er voortaan getailleerd bij. Peking heeft trouwens charmante Top Guns weten te selecteren, zo leren de foto’s van persbureau Nieuw China. Vrouwelijke piloten zijn nieuw voor de Chinese luchtmacht: het gaat om de eerste lichting in dit mannenbolwerk. Female jet fighter pilots to be equipped with new suits • Source: Xinhua • [09:40 August 31 2009] • Comments Photo taken on Aug. 30, 2009 shows female jet fighter pilots dressed in new flight suits during a ceremony at an airport in north China, Aug. 30, 2009. The Chinese air force held Sunday a ceremony here for the first batch of female jet fighter pilots to be equipped with new flight suits especially designed for the female.

China’s jonge beursen, gevestigd in Shanghai en Shenzhen, zijn het best te kwalificeren als dubieuze gokpaleizen. Dat weet iedereen die de afgelopen paar jaar de irrationele ups en downs heeft gevolgd van de aandelen die er genoteerd staan. Toch ziet menige analist signalen van stabiel herstel in de opmerkelijke hausse die deze twee beurzen de afgelopen maanden vertonen, in weerwil van de crisis. De Chinese economie blijft immers mooi groeien, zo is de redenering, met officiele percentages van 6 tot bijna 8 procent in de eerste helft van dit jaar –dus dan zit het met die beurskoersen ook wel snor. Maar misschien is er meer drijfzand dan de optimisten willen zien. De voornaamste denktank van de regering in Peking voorspelde niet voor niets eerder dit jaar dat de crisis in China een W-vormig verloop kan krijgen: een schijnbare verbetering dit jaar dankzij het effect van het enorme stimuluspakket dat van staatswege is uitgevaardigd, en dan in de eerste helft van 2010 weer een forse terugslag, omdat het pakket is uitgewerkt. De beurshausse zelf bevat ook veel drijfzand, is de vrees in Peking. Vele miljarden van de stimulusleningen die de staatsbanken nu kwistig rondstrooien worden mogelijk gebruikt om te speculeren op de Chinese beurzen: Banks warned amid fears stimulus cash used for speculation (06-24 14:17) China's banking regulator has urged lenders to ensure new loans are helping the economy amid concerns that stimulus cash is being used to speculate on stocks and property. The China Banking Regulatory Commission reiterated that loans must serve the needs of the real economy, Shanghai Securities News reported, citing a recent internal directive issued to commercial banks. In the directive marked ''urgent,'' the regulator also ordered banks to avoid a lending surge at the end of each month and quarter. Banks, keen to heed Beijing's calls to support economic growth and fund government-backed projects, tend to expedite lending in the last days of each month and quarter to meet internal targets, the paper said. The lenders should revise their staff performance criteria to focus more on quality of loans instead of amounts lent by month-end, the regulator said. ''High credit growth has put substantial pressure on the quality of banking assets. There have been cases of fraudulent lending,'' the newspaper quoted an unnamed bank official as saying. Beijing has scrapped lending quotas and adopted a loose monetary policy to help fund a four trillion yuan (HK$4.6 trillion) stimulus package to prop up growth in the world's third-biggest economy. New yuan-denominated loans reached 664.5 billion yuan last month, bringing the total in the first five months to 5.84 trillion yuan. State media reported that new lending in the first half may reach 6.5 trillion yuan. AGENCE FRANCE-PRESSE

De Geliefde Leider Kim Jong Il heeft een optreden van een Russisch dansgezelschap bezocht, melden de Noord-Koreaanse media vandaag. Wat moeten we daar nu weer van denken? Niets wat Kim doet gebeurt zo maar, moet gevreesd worden. Tien dagen geleden meldde Pyongyang dat hij een Chinese operavoorstelling had bezocht, ter gelegenheid van de 60ste verjaardag van de relaties met Peking. Noord-Korea, onder VN-druk wegens provocerende atoomproeven en rakettentests, hoopt op de revival van een historisch bondgenootschap, dat kan het zijn. Ondertussen is het Noord-Koreaanse vrachtschip Kang Nam op weg naar Birma met, zo luidt de Amerikaanse verdenking, een lading lichte wapens voor de generaals van Rangoon. Een Amerikaans marineschip, de USS McCain, schaduwt de boot, om te controleren of er onderweg (China, Vietnam,) misschien gebunkerd wordt. Dan zal Washington de lokale autoriteiten vragen de lading te inspecteren, in de geest van de nieuwe VN-sancties die de wapenhandel van Noord-Korea moeten blokkeren. Misschien zijn de Noord-Koreanen wel zo slim geweest de Kang Nam met voldoende extra brandstoftanks uit te rusten om een reis zonder tussenstop mogelijk te maken. Rangoon krijgt meer hulp uit Pyongyang. De As van het Kwaad mag voorbij zijn, de As der Geliefde Leiders leeft nog. Kim helpt zijn Birmese vrienden met het graven van een immens tunnelstelsel onder de nieuwe hoofdstad die de generaals in het binnenland hebben opgezet, wisten de Zuid-Koreaanse media vorige week te melden. De Noord-Koreanen zijn erkende tunnelgravers: in eigen land heeft het leger vele bergen ondertunneld om van alles te verstoppen voor de gevreesde Grote Aanval van de Imperialistische Agressor. Ook ontdekte Zuid-Korea jaren geleden tunnels onder de zwaarbewaakte grens, die geschikt waren voor Noord-Koreaanse infiltratie in het buurland.

Twee Korea's in e e n finale: dat heeft het WK voetbal nog nooit meegemaakt. De Noord-Koreanen plaatsten zich woensdagavond dankzij een onverwacht gelijkspel (1-1) uit tegen Saoedi-Arabie. Iran, dat tegelijkertijd in Seoul gelijk speelde tegen Zuid-Korea, trok hierdoor aan het kortste eind in deze Aziatische pool. De Zuid-Koreanen deden hun sportieve plicht tegen de Iraniers, die lang zeker leken van plaatsing, omdat ze met een doelpunt voorstonden. In de 81ste minuut was de Iraanse droom voorbij: 1-1. Zuid-Korea was al verzekerd van een startplaats in Zuid-Afrika volgend jaar. Noord-Korea is een boeiende outsider. Het schopte het een keer eerder tot de WK-finale, in Engeland in 1966. Toen zorgde het voor opwinding door Italie te verslaan en door te dringen tot de kwartfinale. Daar vond het Portugal als tegenstander, een topteam met een reeks sterspelers van Benfica in de gelederen, onder wie Eusebio. De wedstrijd werd een spektakel. Op Youtube is een mooi zwartwitfilmpje van de hoogtepunten te zien. De Portugezen lieten zich in de eerste helft totaal overrompelen door de snel combinerende Noord-Koreanen. De score liep op tot 3-0 voor Pyongyang, een sensatie leek aanstaande. En toen sloeg Eusebio toe: vier keer achtereen scoorde de zwarte parel van Benfica. De Noord-Koreanen verloren uiteindelijk met 3-5, maar ze hadden hun naam gevestigd. Het voetbalsucces was in 1966 aanleiding voor grote patriottische trots in Noord-Korea. De spelers werden tot Helden van de Natie uitgeroepen door opperste leider Kim Il Sung, de vader van de huidige voorman Kim Jong Il. Interresante vraag is of de kwalificatie van het nationale voetbalteam nog invloed zal hebben op provocerende dreiggedrag dat het Noord-Koreaanse regime de laatste weken vertoon ten opzichte van de buitenwereld. De 67-jarige Kim hield op 25 mei een tweede kernproef, laat allerlei raketten testen, bedreigt VS en Japan, irriteert traditionele bondgenoten China en Moskou en treitert zijn Zuid-Koreaanse buren met allerlei andere zaken. Onlangs verklaarde hij zelfs de wapenstilstand van 1953 die de Koreaanse oorlog besloot ongeldig. Het heeft allemaal vooral te maken met het feit dat de ziekelijke dictator zijn opvolging wil zeker stellen, menen sommige analisten. Kim's jongste zoon Kim Jong Un moet hem opvolgen. De 26-jarige Un is naar verluidt een grote voetbalfan. Voetbal is oorlog, maar voor de beide Korea's kan voetbal misschien wel detente betekenen. Het team uit het verpauperde en geisoleerde land van 'Geliefde Leider' Kim Jong Il heeft in ieder geval spelers die de buitenwereld kennen. Het team draait om enkele sterren die in de Japanse J-Laegue spelen. De grootste heet Jong Tae Se. Jong is geboren en getogen in Nagoya, als kind van een Zuid-Koreaanse moeder en een Noordelijke vader die allebei al hun hele leven in Japan wonen, dat een Koreaanse minderheid van enkele honderdduizenden mensen kent. De 25-jarige Jong wordt wel de Wayne Rooney van Azie genoemd, vanwege zijn even behendige als geblokte aanvalsstijl en een neus voor doelpunten. Hij speelt voor het Japanse Kawasaki Frontale, waar hij in de afgelopen competitie 12 doelpunten in 24 wedstrijden scoorde. Vorig jaar besloot Jong zich aan te melden voor het nationale team van zijn vader's familie. Hij kent Noord-Korea slechts van het nationale trainingskamp: als derde-generatie Koreaanse Japanner heeft hij er nooit gewoond.

Het zat de organisatoren van het Gay Pride Festival van Shanghai deze week even tegen, maar zaterdag hadden ze toch eer van hun werk. Het eerste publieke homo- en lesbofestijn van China werd zonder problemen besloten, nadat er eerder de afgelopen week nog last was geweest met de autoriteiten. Die verboden enkele film- en theatervoorstellingen omdat er geen vergunning voor was aangevraagd. De films werden overigens alsnog vertoond: in meer besloten kring. Maar zaterdag, op de slotdag, de Big Bash, ging alles goed, en publique. In de tropische tuin van de Cotton Bar, een fraaie historische villa in het oude centrum van Shanghai, genoten enkele honderden toeschouwers van een Hot Bodies Contest, muziek van het Capoeira-koor en een Drag Performance. De politie hield buiten het met regenboogdoek gedrapeerde hek een oogje in het zeil, om er zeker van te zijn dat de sociale stabilieteit aan de Xinhua Lu niet in gevaar kwam, toevallige passanten piekten nieuwsgierig over de muur heen, en het was warm, heel warm. Voor de nieuwsgierigen: op vk.nl staat een fotoreportage.

Het zijn geen al te grote pr-lichten bij het machtige organisme dat de gemeente Shanghai vormt. De stad die in 2010 de World Expo mag organiseren kreeg de afgelopen dagen wereldwijd en helemaal gratis positieve aandacht vanwege het feit dat er een bescheiden Gay Pride festival wordt gehouden - en dan worden opeens enkele bureaucraatjes wakker. He, hebben jullie wel een vergunning!? Nee, de organisatoren van Gay Pride Shanghai hebben dus geen vergunning. Ze dachten dat ze een theaterstuk en twee films dat ze deze week in een bar en een fotostudio hadden gepland gewoon konden doen, zeg maar als prive-aangelegenheden. Zo doen de homo's en lesbo's in China het altijd, als ze iets ondernemen. Gwoon bij iemand thuis, of op z’n werk, of in een bevriende horecazaak. Beetje stiekem, dat werkt prima. Geen slapende partijhonden wakker maken. Maar als je activiteiten dankzij een eigen website en aanverwante reclame breed worden opgepikt en zelfs de staatspers er aandacht aan gaat besteden –de China Daily en de Shanghai Daily hadden bijvoorbeeld welwillende stukjes over Gay Pride Shanghai- dan kan het Gezag opeens aan de deur kloppen: ‘Vergunningen!’ Want ja, echt gay friendly zijn ze natuurlijk niet in, de officials van China. De mentaliteit is grosso modo nog een beetje als op de Veluwe en in de Mid West van de US: brrr, engerds. Zo kwam het dus dat twee films –S/he, over een meisje dat kampt met een lichte sexuele identiteitscrisis, en Destination Shanghai, over de sexbusiness in de handelshoofdstad van China, plus het toneelstuk The Laramie Project, over potenrammen op het platteland van de VS, deze week moesten worden afgelast. Geen vergunningen. Benieuwd wat er zaterdag gaat gebeuren met de grote finale van het festival, in de tuin van de Cotton Bar, hartje voormalige Franse concessie Shanghai. Daar worden een paar honderd mensen verwacht als om 1400u de Hot Bodies Contest van start gaat, de undercover versie van de in China sowieso verboden streetparade. Ergens in een Shanghais regeltjesboek staat vast dat je een vergunning nodig hebt voor het organiseren van welke wedstrijd dan ook. Maar misschien wordt het pr-bureau van de stad wakker, en ziet men het vergrijp door de vingers. Een ding is zeker: het slotfeest daarna, in de Glamour Bar aan de Bund, is niet riskant. Daar is het elk weekend feest.

Zal ik het maar eerlijk bekennen? Eigenlijk ben ik stinkend jaloers op Laura Ling en Euna Lee van Current TV, het internet-tvstation uit San Francisco, Californie. Niet alleen hebben ze een mooi kantoor aan King Street vlakbij de baai van Frisco, ze zijn nu ook nog VIP-gasten in Pyongyang. Voor buitenlandse journalisten is het razend lastig toegang te krijgen tot het land van Kim Jong Il, maar Laura en Euna toonden zich uiterst creatief. Ze dwaalden rond bij de tamelijk vage grenslijn bij de Tumen-rivier in het noorden van China, tot de grenswachten van Kim hen opbrachten. Kassa! Al twee maanden zitten de collega's nu in luxe detentie in een regeringsgasthuis in de Noord-Koreaanse hoofdstad. Ze kunnen rustig werken aan een exclusief verhaal over het leven als gevangenen van een van de meest gedemoniseerde vijanden van de VS. Geheel volgens het gehoopte draaiboek zijn ze maandag ook nog eens veroordeeld tot 12 jaar heropvoeding in een werkkamp. Ongelofelijke bofkonten, die Laura en Euna. Dat ik er niet opgekomen ben: flink ronddrentelen op de grens tot een van die slome Noord-Koreaanse wachters wakker wordt en je dan een uitnodiging laten aanreiken voor The Great North Korea From Inside Adventure Trip. En alles gratis! Wat ben ik toch een sufkop. De dames rekenen er uiteraard op dat de diplomatieke onderhandelingen over hun vrijlating spoedig tot een goed einde komen. Maar het moet ook weer niet te snel gebeuren: een maandje in een werkkamp, dat heb je toch wel nodig voor een doorleefde impressie van het heropvoedingsregime van Geliefde Leider Kim. Jammer alleen dat ze de rauwe werkelijkheid van Noord-Korea’s gevangenkampen als VIP-detinee’s niet zullen zien. Maar met een beetje fantasie kom je een heel eind. Ideale vrijlatingsdatum? De 4th of July natuurlijk, de grote nationale feestdag voor The Land of the Free and The Home of the Brave. Wordt wel beetje krap, dat is al over ruim drie weken. -cynisch stukje, zeg je? Sorry. Ik kwam erop nadat ik de Mission Statement van Vanguard TV had gelezen op Current.com: ‘Vanguard is Current's groundbreaking original journalism team. Our goal is to be anticipatory, not reactionary, in reporting on the crucial issues of our time. We want to look at where events are heading, not simply where they stand today. We want to provide real value for our viewers so that they can better understand what's going on in our world and why. Whether it's halfway around the planet, or on the next block, the Vanguard team goes anywhere necessary to report on stories the mainstream media are just flat out missing. The impact of the largest mass migration of people in human history; the rise of non-state actors on the global stage; the power of technology to spread freedom... and hate; waning U.S. power; a rising China and Russia; the sustainability of our planet. These are the kinds of stories we are investigating as we strive to always be in the vanguard. While other networks are cutting back on their international and investigative journalism efforts, we're doing the opposite. We're pushing the envelope and treading new ground. In the past three years alone, Vanguard correspondents have reported from across the U.S. and from more than four-dozen countries. During this time when more and more people are turning away from traditional news outlets, Vanguard is stepping in to fill that void and offer a relevant alternative. This is journalism as adventure - exploring global issues and themes with a guerrilla-style approach, getting the facts on the ground and delivering them from authentic and relevant perspectives. While every Vanguard report promises to be a wild adventure, at its core, Vanguard is honest, old-school, boots-on-the ground reporting.’ 'A journalist. A camera and a place you would never dream of going'', voegt de redactie er nog aan toe. Ze hebben gekregen wat ze wilden: wild guerrilla-style reporting in Noord-Korea. Vreemd is wel dat Current.com al 2,5 maand amper rept over de detentie van Ling en Lee. Misschien doen ze het om de twee uit de wind te houden, maar dat werkt natuurlijk niet zo. En je moet in ieder geval even uitleggen aan je kijkers en lezers waarom je zo handelt. Not so awesome, guys. Best een leuk medium verder, Current TV. Al Gore wilde er in 2005 een ‘onafhankelijke’ concurrent van ‘mainstream’ media als CNN mee neerzetten, gericht op een jong publiek. Je ziet aan de content dat geld een probleem is. Er zwerft veel gratis YouTube-imitatie rond, maar met Vanguard, het wekelijkse half uurtje serieuze journalistiek, proberen Gore c.s. de jongeren die ze trekken wel een wijdere blik op de wereld te geven. Zo reisde een Vanguard-reporter vorige maand af naar Zuid-China, om daar verslag te doen van de impact van de economische crisis op het leven van gewone Chinezen. Nuttig, alleen niet erg voorhoede -de ‘mainstream media’ hadden dergelijke reportages al een half jaar geleden gedaan. Maar wat geeft het –dat zien de meeste kijkers van Current TV toch niet. En Laura en Euna? Ik durf er mijn Chinese perskaart om te verwedden dat de boeken- en filmcontracten inmiddels klaar liggen in San Francisco en New York. Benieuwd naar de werktitel. ‘Prisoners Of The Hermit Kingdom? Put Behind Bars By Atomic Kim? Well done girls. Wild & Vanguard indeed.

Broeierig heet is het dezer dagen in Shanghai: tegen de 30 graden en vochtig. Prima weer voor het eerste Gay Festival in China’s handelshoofdstad dus. Zondag werd het startschot gegeven, low key, zonder exuberante parade door de stad. De jongens en meisjes gingen in plaats daarvan beschaafd dineren bij de Vargas Grill. Jamaican Jerk Chicken, Mango Salsa, Yellow Rice –het klinkt ook veel lekkerder dan in je semiblote kont in een bootje op het water dobberen –waarvoor de Shanghaise autoriteiten trouwens toch geen toestemming zouden geven. De Chinese gay scene leidt al jaren een tamelijk open bestaan –de dagen dat het een Verboden Afwijking was zijn lang voorbij. Je moet er niet te koop mee lopen als je lid wilt worden van de Partij, maar zolang de doorsnee burger er maar geen last van heeft mag er veel, is de gedooghouding van de autoriteiten. Gay en lesbian bars en disco’s zijn inmiddels in tientallen Chinese steden te vinden. Alleen die parade, dat mag nog maar niet. Voor de echte liefhebbers hieronder enkele hoogtepunten uit het programma van Gay Shanghai. Doordeweeks veel ook-zo films en knusse discussies, en zaterdag de hitsige finale in de tuin van de Cotonbar, een sfeervolle gelegenheid in de voormalige Franse concessie –inclusief een hot bodies contest, de binnenhuisvariant van de street parade. Des avonds verplaatst het brandpunt zich naar de Glamour Bar aan de Bund, waar dj Leather Locklear uit Sydney de knoppen zal bedienen -en voor de doorzetters is er zondagmiddag bij wijze van after-afterparty nog gezellig zwemmen en een potje badminton in een sportclub. Lost in You 82mins, 2006, fiction Screenplay/director: Zhu Yiye Cast: Kong Sisi, Zhang Youxi Topic: Blossom in the Little Garden: Evolution of Gay Shanghai Panelists: Fudan University Professor Gao, East China Normal University Professor Wei Wei Free to Public Kathleen’s Five - 7:30pm SYNOPSIS Yu Xiaohuan was born with a birthmark on her face, which inevitably formed her sensitive and self-contemptuous charac¬ter. One day, she met Zhang Youxi, a girl who always fights to protect her from in¬sult and harm. Their relationship couldn’t be defined from the very beginning; friends or lovers? They fall in love. It all seems so natural to them. But soon a fear of lust grows in them. They are afraid of thepressure and harm that befall homosexual people. Not knowing what can be done, they only want to pro¬tect each other. So, Yu Xiaohuan decides to come back down to earth, to live a life most women choose to live, to marry a man one day. She still loves Zhang through other channels and other people. Zhang Youxi chooses to behold Yu from afar, to guard their love in her heart. Even though they are apart, their souls are in constant dia¬logue. Zhu Yiye was born in China in the 1980s. An independent film director with a play¬ful attitude. Zhu makes films with the most basic equipment. She believes that the world is her playground. She directed ‘Lost in Memory ‘(2004) and ‘Not a Les¬bian’ (2005). Day Time Events @ Cotton’s on Xinhua Lu- 2pm to 10pm Free to public Location: Cotton’s 294 Xin Hua Lu, near Ding Xi Lu All day BBQ RMB100 and drinks from RMB20 2pm Hot Body Competition 3pm LGBT Choir and Capoeira Performances 4pm Chinese Opera and Drag Performance by Lai Lai 5pm Gay Bar Competition 6pm Games Galore 7pm Fashion Show 8pm Drag Show (including Gwen from Tempe and Coco Licious) 9pm Gay Weddings 10pm Free Buses to Afterparty @ Glamour Bar Night Time Events ShanghaiPRIDE Afterparty Dance floor with special DJ Leather Locklear Field Day @ Xuhui Gym and Swimming Pool Hosted by Rainbow League 4pm Swim Competition 6pm Badminton Competition Location: Xuhui Gym and Swimming Pool, 329 Fenglin Rd, near LingLing Rd

Hoe hou je het Chinese internet een beetje vrij van porno –het is vechten tegen de bierkaai, zo moet worden gevreesd. Maar de Chinese staat gaat het gevecht met gusto aan.

 

Regelmatig zijn er pakkende schandaaltjes, zoals vorig jaar de naaktfoto’s die de Hongkongse zanger/soapie Edison Chen van een reeks zing/soapie-vriendinnetjes maakte.

 Ze kwamen op het net via een jongen waarbij Edison zijn laptop liet repareren. De zanger moest Hongkong verlaten, na dreigementen uit familie- en zakenkringen rond de meisjes die hij in expliciete poses gekiekt had. De laptopmonteur is inmiddels tot een paar maanden celstraf veroordeeld.

 

 Chinese internetgebruikers smulden ervan, al zette de censuur een klopjacht in op elke site waar de plaatjes opdoken. En nu er is weer zoiets. Een jongen heeft foto’s van zijn ex op het net gezet, omdat ze het uitmaakte.

 

 ‘Zeemeisje’ is het geval gedoopt, en het aantal clicks op die zoekterm is de 58 miljoen inmiddels gepasseerd. De censuur draait overuren, maar win het maar eens van de combinatie van nieuwsgierigheid & wellust.

 

 De Global Times, een nieuw Engelstalig staatsmagazine uit Peking gericht op een internationaal publiek, gaat dieper in op de dilemma’s die porno zoal oplevert in de Chinese samenleving.

 Er moet opvang komen voor door geiligheid bevangen studenten, adviseert de deskundige.

 

 By Bai Ping

 Guess what has been the hottest topic in Chinese online communities for the past several weeks? H1N1 flu?

 A Google search for “zhu liu gan (swine flu),” the Chinese term for the global pandemic, turned up more than 8.08 million listings as of May 26.

 

 But typing “hai yun nu” or “Maritime Girl” brought up about 58 million entries. Maritime Girl is the Web name of a young woman whose jealous ex-boyfriend posted dozens of naked photos of her online on May 8. There could have been more links if the woman’s lawyer had not threatened legal action against websites unless they removed the related compromising material “in a timely manner.”

 

 Her ex-boyfriend has already been detained after she made a police report. Many Web pages contained several carefully cropped “sample” photos of the woman who looked decently dressed. However, they also carried newspaper reports that the original pictures were “more explicit, more disgusting” than those from Hong Kong actor-singer Edison Chan’s sex photo scandal. Chan’s photos, showing him performing sex acts with several Hong Kong actresses and singers, shocked the Chinese world after they were posted on the Web early last year.

 

 On the day I checked, Google produced almost 4 to 5 million listings about how and where to download the “Maritime Girl” photos that were cached in computers everywhere. Thanks to frantic efforts by websites to clean up the mess, most download addresses were already dead or blocked. The scandal may have started quieting down, with the police intervention and cooperation of the websites. But I expect more sex scandals with obscene photoes or videos to break out in the future.

 

 Despite its repeated crackdowns on websites hosting crude and vulgar Web content, the Chinese government still needs to think through how to deal with the growing cyber-porn phenomenon. There are several major challenges in regulators’ battle against Internet smut. The biggest one comes from the emergence of the Web 2.0 community in China, with an explosion of user-generated and interactive content.

 

 On the one hand, Chinese bloggers, more than 50 million, have found a free public sphere to express their views, a good thing for the country’s democratization; on the other, many websites, as publishers, encounter problems of ethics and taste when they decide to post an article or picture on the Internet. And while sex sells, censoring content is labor-intensive and goes against the business logic for commercial websites in cutthroat competition against each other for high volumes of Web traffic and advertising revenue.

 

 The delicate game of balancing economic pressures with social responsibility will continue. The cross promotion between newspapers and websites on scandal reporting also fuels the spread of pornography. “Maritime Girl” quickly exploded onto the national scene, after newspapers reported her photos were on the Internet and their stories were repackaged and played up on the home pages of websites across the country.

 

 Now that tight government control and reluctant self-censorship by websites have proved insufficient to deter the rise of cyber-porn, it’s time to help the general public, especially those young Internet users who account for 70 percent of China’s Internet population, to understand more about pornography.

 

 I agree with the argument that although obscene spam messages do get sent around, nowadays most users actually have to go looking for porn on the Web. China’s laws forbid publishing or redistributing pornography, but not what people view. And experienced surfers can easily find a Web proxy to access a blocked porn site or page.

 

However, paternalistic educators may not believe in an open approach for young people to discuss the reasons and the consequences of viewing pornography, and allowing them to decide for themselves whether or not to change their behavior. Psychological counseling services are still new to Chinese universities and there is no such thing as a support group for students struggling with pornography.

 

 The author is a management consultant in Beijing. He can be reached at dr.baiping@ gmail.com

 

De zelfmoord van de Zuid-Koreaanse oud-president Roh heeft een snaar geraakt in China. Roh sprong zaterdag in een ravijn tijdens een wandeling in zijn geboortedorp, waar hij woonde sinds zijn aftreden in 2008.

 

 Hij was eerder langdurig verhoord door de Koreaanse justitie wegen verdenking van betrokkenheid bij corruptie in zijn familie: zijn vrouw had een miljoen dollar aangenomen van een schoenfabrikant, een ander familielid vijf miljoen.

 

 Waar het in Azie eerder normaal is voor leden van de economische en politieke elite om bij ontdekking van gesjoemel pro forma publiek het hoofd te buigen en vervolgens weer voort te trekken, was de schande voor Roh, een boerenzoon die zich opwerkte tot mensenrechtenadvocaat, te zwaar.

 

Op de Chinese site Netease waren gisteren al 5600 commentaren binnen, die veel medeleven voor Roh ademden. Vaak wordt indirect gal gespuwd over de grote corruptie onder Chinese partij-officials.

 

Hierbij een bloemlezing, vertaald door de site ChinaSmack:

 

网易广东深圳网友:

Suicide for only 5 million USD, sigh, truly born in the wrong place [this means he should have been born in China because the government officials here do not commit suicide when they are corrupt].

 

网易重庆网友:

It is not easy for people to live, and death is not the final choice for ultimately solving a problem. Life is valuable. If you are not afraid of death, why be afraid of anything else? Face reality, and bear the consequences of your mistakes…

 

网易浙江杭州网友:

Women often send their own husbands to their graves.

 

网易广东深圳南山网友:

If we here had this kind of conscience, I bet all of our cliffs would be filled up.

 

网易辽宁沈阳网友:

I finally understand why Japan and Korea, as countries with few resources, can be that strong and prosperous, because they depend on belief/conviction, on a belief/conviction of themselves. Compared to some of the disgrace and shame within our country, I rather admire this kind of politics.
In China, the person who would be jumping off the cliff would definitely be the person who exposed [the corruption].

 

网易山东枣庄网友:
This is a very brave person! Also a very honest person!

 

网易上海长宁网友:
Koreans committing suicide has become commonplace, from the actress awhile go now to the former president. If those born in Korean commit suicide like this, and this goes on, will they need to depend on Chinese immigrating over there so Koreans will not become extinct? Although North Korea is a bit poor, life is still valuable.

 

网易韩国网友:

Friend, do you know how many people starve to death or are executed for political crimes in every day in the north?

 

网易广东广州白云网友:
To the Korean people I salute!

 

网易广东东莞网友:
A-bian: You should learn from this, go jump off a cliff, you scum of the people, do you have this courage?

 

网易广东广州花都网友:

I plan on buying a Korean car now.

 

网易陕西网友:

I do not know if he really embezzled or not.
However, I still want to say something to Roh Moo Hyun: Well done, even if you embezzled several millions, your name still deserves to be remembered by the Korean people.

 

网易辽宁大连网友:
Only SB would believe it was suicide.

 

网易山东泰安网友:
Korea’s democracy, Korea’s enlightenment, I am filled with deep respect!

 

网易山东济南网友:
Chen Shuibian [Taiwan's former president] on a hunger strike for so long without dying made me mistaken suicide as being very difficult.

 

网易山东威海网友:
Great Korea, sad president.

 

网易宁夏银川网友:

His family obtained money because of him, so he wants to use ending his life to make his family miserable.
He did not accept money, but he did things under the encouragement of his family. Another way of understanding it is that his closest family tarnished his lifetime of being clean and honorable. This is also a reminder for our country’s people.

 

网易江苏南京网友:
Japanese devils, Korean crazies.

 

网易江苏无锡网友:
It must have been done by someone working for the briber. He voluntarily killed himself, otherwise it would have been his entire family.

 

 Op de kop af zes jaar geleden was China in de ban van het Sars-virus. De Chinese autoriteiten, die de uitbraak van het dodelijke virus, dat in november 2002 voor het eerst toesloeg in Guangdong, de provincie rond Hongkong, aanvankelijk maandenlang verzwegen hadden, waren in het voorjaar van 2003 eindelijk met de billen bloot gegaan.
 Grote delen van China werden praktisch lamgelegd door duizenden controleposten van ziekenhuispersoneel en politie die koortsige mensen uit treinen, bussen en vliegtuigen plukten en in quarantaine plaatsten. De ziekte, die wereldwijd bijna driehonderd doden veroorzaakte en zo'n achtduizend mensen in het ziekenhuis deed belanden, liet een smet achter op de betrouwbaarheid van de Chinese regering.
 Het is dan ook niet verwonderlijk dat de gevaarlijke vorm van varkensgriep die nu in Mexico is geconstateerd in China en omliggende landen met meer dan normale alertheid wordt gevolgd. Dat de zenuwen in de regio gespannen zijn blijkt het beste in Hongkong.
 Daar is voor het eerst sinds de Sars-epidemie van 2003 dit weekeinde een medisch alarm uitgegaan. Op het internationale vliegveld en aan de grensovergangen met China zijn weer koortdetectoren opgesteld, die reizigers met verhoging moeten signaleren. De Hongkongse beurs dook maandagochtend bijna 3 procent omlaag, als teken van nervositeit over een mogelijke impact van het Mexicaanse virus op Azie.
 Het gemeentebestuur van Hongkong vreest vooral dat het varkensvirus via China binnenkomt, omdat de controles daar van mindere kwaliteit worden geacht.
 
In Peking meldt het gezondheidsministerie dat het bestudeert welke maatregelen genomen moeten worden.  Dat worden waarschijnlijk weer koortsdetectoren op de voornaamste vliegvelden van het land, poortjes die ook verschenen toen er groeiende zorg was over een besmettelijke vorm van vogelgriep. Dit virus kwam en ging de afgelopen twee jaar in China, zonder dat het veel schade aanrichtte. Peking verordonneerde een massale inentingcampagne van pluimvee en vernietiging van eenden, kippen en ganzen in dorpen waar een uitbraak werd geregistreerd.
 Hongkong heeft inwoners van de stad het advies gegeven als het even kan niet naar landen te reizen waar de varkensgriep is geconstateerd.
 Als het virus in China in de varkenspopulatie -de grootste ter wereld- mocht opduiken, zullen alle dieren in getroffen dorpen moeten worden afgemaakt, zo heeft een specialist al gewaarschuwd.
China, en Hongkong in het bijzonder, zijn sinds 2006 prominent in de top van de Wereldgezondheidsorganisatie vertegenwoordigd. De nieuwe directeur-generaal van de WHO is Margaret Chan Fung Fu-chun, voormalig hoofd vande Hongkongse gezondheidsdienst. Chan geldt als een virusexpert, die in haar vorige functie zowel vogelsgriep als Sars met succes wist te bestrijden.

Met de Amerikaanse liefde voor auto's mag het bergafwaarts gaan, in China is de beweging nog voluit heuvel op. De Chinezen maken en kopen er steeds meer: sinds enkele maanden zelfs meer dan de Amerikanen, waar oude reuzen als GM, Ford en Chrysler wankelen.
 Op de jaarlijkse grote Chinese autoshow, die dit jaar in Shanghai wordt gehouden, zijn sinds maandag de nieuwste produkten te bewonderen. Op aandringen van de regering beginnen de autofabrieken (die bijna allemaal op de een op andere manier met diezelfde staat verwant zijn) nu ook minder vervuilende auto's te ontwikkelen. In 2011 moet 5 procent van de verkopen ‘groen' zijn, zo heeft Peking onlangs verordonneerd.
 Maar al is de trend groener aan het worden, AutoShanghai is nog steeds vooral genieten voor petrolheads. Er staan wonderlijke auto's, produkt van een Chinese ambitie die vooruitgang nog steeds met autoproduktie vereenzelvigt -net zoals de Amerikanen dat in hun pioniersdagen deden. 
 
Meest buitenissige auto?
Dat moet toch de Geely GE zijn, een Chinese Rolls Royce met schrikbarende patsneus en als achterbank een soort vliegtuigstoel met massagefuncties. Alleen voor de door en door decadente VIP. 

 Het is overigens maar een conceptcar, want Geely is een fabriek onder de rook van Shanghai die vooral goedkope karretjes maakt, maar het tekent de Chinese autodromen. 

 Geely heeft ook nog een soort Chinese James Bond-auto op de stand staan, een kruising tussen ‘n Bentley coupe en een Aston Martin. De firma presenteert verder een reeks nieuwe pickups en suv's van het soort waar ze in de VS onderhand een beetje spijt van hebben gekregen. In China moet die fase nog komen.
  Nog meer auto's om bij te grinniken? Chery, een andere ambitieuze fabrikant uit de regio rond Shanghai, presenteert een nieuw submerk. Zoals Toyota Lexus heeft, heeft Chery nu Riich. Wie wil er geen Riich 1 of 2? 

 De naamgeving is sowieso genieten. Op een andere stand prijkt de Fullwin, en de hoofdprijs gaat dit jaar naar Jonway, een bedrijf, alweer uit de regio Shanghai, dat vooral scooters en motorfietsjes maakt. 
 Jonway onthulde maandag in Shanghai zijn jongste oogappel. Er lag een gouden doek over het voertuig, dat op een stand buiten was neergezet, onder een dak in de vorm van een vliegende schotel. Damesdrummers trommelden er lustig op los, de Chinese pers zoomde de camera's in, en daar was-ie: de UFO A380!

Hoeveel Chinese jenever zou er zijn geconsumeerd op de brainstormsessie van de marketeers van Jonway, voordat deze verbluffende naam over tafel rolde?

  Je hoort het regelmatig, op feestjes van middle class Chinezen en expats in Shanghai. China is geen land voor ‘westerse' democratie. Teveel mensen, teveel armoei, teveel tegengestelde belangen - als je het autoritaire systeem weghaalt wordt het chaos.

De Chinese staatsburger dient kortgehouden te worden, kortom, voor zijn/haar eigen bestwil.
 Filmster Jackie Chan, bekend van over-the-top Hongkongse actiefilms, heeft nu ook een munt in het semi-autoritaire zakje gedaan. ‘Ik weet niet of het wel zo goed is om vrijheid te hebben', zei de populaire inwoner van Hongkong zaterdag op een door de Chinese regering belegd zakenforum op het tropische eiland Hainan.
 ‘Ik begin langzamerhand het gevoel te krijgen dat wij Chinezen onder de duim gehouden moeten worden. Doe je dat niet, dan maken we er een bende van'. Volgens de filmster blijkt dit wel in Hongkong en Taiwan, de twee enige Chinese samenlevingen met een meerpartijendemocratie. Het is er naar de smaak van Chan ‘chaotisch'.
 De opmerkingen kregen applaus uit de zaal in Hainan, die voornamelijk volzat met op Peking georienteerde Chinese zakenlieden. In Hongkong was er minder waardering. ‘Het is een belediging van het Chinese volk. Chinezen zijn geen huisdieren', aldus gemeenteraadslid Leung Kwok-hung.  ‘Racistisch', oordeelde zijn collega Albert Ho in de Hongkongse zakenkrant The Standard over de bespiegelingen van action hero Jackie over de Chinese volksaard.
                           De filmster heeft een gevoelig en oeroud thema aangeroerd: zijn aardbewoners die in het Chinese deel van Azie zijn geboren niet geschikt voor volwassen check and balances als een onafhankelijk rechtssysteem en een politieke structuur waar je vrij kunt kiezen wie het land bestuurt?
 Peking vindt het eenpartijsysteem het beste, en wijst dan graag op het rommeltje dat ‘westerse' democratie in tal van Afrikaanse landen heeft veroorzaakt. De Chinese staatsmedia laten ook gretig vechtpartijen en corruptiezaken zien in het Taiwanese en Zuid-Koreaanse parlement, met als boodschap: kijk, dat krijg je nou als je in die westerse praatjes trapt.
 Maar dergelijke propaganda lost het diepe dilemma van China niet op: hoe hou je de eenpartijstaat, dat monster van almacht, dan in toom? Want tegenover vechtpartijtjes en corruptie in Taiwan en ‘chaos' in Hongkong staat de stille repressie, de vervuiling en uitbuiting die wordt georchestreerd door de partij- en zakenmaffia in China. Over die bende lees je maar weinig in de staatsmedia, omdat de werkelijkheid gecensureerd wordt.
Als het Chinese politieke systeem te prefereren is, waarom zijn de enige mensen op deze aardbol die naar China vluchten dan Noord-Koreanen?

  Zes eeuwen geleden gold de Chinese marine als een van de machtigste ter wereld, en die roem zal terugkeren, als het aan de militaire leiders van het moderne China ligt.
 We gaan nu weer schepen bouwen waarmee we de wereldzeeen kunnen overheersen, is de boodschap die de commandant der Chinese zeestrijdkrachten, admiraal Wu Shengli, deze week afgaf.
 
 De 64-jarige vlootvoogd gaf een ongebruikelijk interview aan staatspersagentschap Nieuw China, aan de vooravond van de vlootschouw die volgende week wordt gehouden in Qingdao, thuishaven van China's noordelijke Vloot.  Deze al even ongebruikelijke publieke show of force wordt gehouden ter gelegenheid van de 60e verjaardag van de PLAN, de People's Liberation Army Navy, zoals China's zeesoldaten zichzelf noemen.
 Er zijn ook 40 schepen van vijftien buitenlandse marines uitgenodigd, zoals de Amerikanen, de Russen, de Zuid-Koreanen en de Australiers -de Japanners echter weer niet.  Het is de eerste manifestatie in zijn soort, een teken van de groeiende assertiviteit van de Chinese strijdkrachten. In oktober doet de PLA er nog een schepje bovenop met een grote militaire parade in Peking, met de nieuwste raketten, vliegtuigen en tanks made in China. 
 
De marine is al wat jaren bezig met moderniseren. Geavanceerde duikboten zijn er al (daar was het Amerikaanse spionageschip dat vorige maand in de Zuid-Chinese zee werd belaagd door Chinese schepen naar aan het luisteren) , een of meer vliegdekschepen staan op de verlanglijst. De kerngedacht is dat China zijn blue water capacity -het vermogen om ver van huis acte de presence te geven- fors wil verhogen.
  Er is een ‘nieuwe generatie wapenuitrusting' nodig, aldus admiraal Wu. Hij noemde grote gevechtsschepen en duikboten die ver van huis kunnen opereren, moderne vliegtuigen, betere raketten en torpedo's.
  Het tekent de wapenwedloop die tussen de marines van Azie (inclusief de VS met zijn vlooteenheden in Japan) gaande is. De belangrijkste landen zijn vele miljarden euro's aan het pompen in beter en afschrikwekkender materieel, met als achtergrond de beveiliging van strategische handels- en olieroutes en sluimerende conflicten over eilandengroepjes waar veel olie en gas in de omringende zeebodem wordt vermoed.  

 Afgaande op Wu's opmerkingen lijkt China's eerste eigen vliegdekschip binnenkort eindelijk het groene licht te krijgen, hoewel er nog steeds geen datum is genoemd voor de bouw en ingebruikname. De PLAN is al jaren aan het lobbyen bij de bovenbazen in Peking. Zou de hoogste leiding toch nog wat aanhikken tegen de hoge kosten van zo'n even imposant als kwetsbaar (e e n slimme duikboot en weg is die berg ijzer) drijvend vliegveld?
 Voor de liefhebbers:
 hieronder nog een keer de reportage die eerder in de krant stond over marinepretpark Minsk World in Shenzhen, waar de hearts & minds van het Chinese publiek al jaren worden rijpgemaakt voor een eigen vliegdekschip. 
 
Hoe zou de eerste PLAN carrier trouwens genoemd worden? De PLAN Zheng He -dat lijkt een historisch verantwoorde keuze. Zheng He was de grote admiraal en ontdekkingsreiziger die tijdens de Ming Dynastie (rond 1400) de wereldzeeen verkende met formidabele oosterse zeekastelen die de Portugese, Hollandse, Spaanse en Britse carvelen en soortgelijke schamele westerse scheepjes van die tijd ver overschaduwden.


Buit repo Minsk World laat Chinezen dromen van eigen vliegdekschip
Van onze correspondent Hans Moleman
SHENZHEN
Opwekkende marsmuziek en in kokette matrozenpakjes gekleed personeel: het voorplein belooft al veel. Voeg daarbij een rij schiettenten, waar je voor een grijpstuiver eens lekker met een zwaar machinegeweer kunt knallen, een paar verveloze straaljagers en wat grote kannonen en je beseft: dit is een heel apart amusementspark. 
 Minsk World is ‘het eerste militaire themapark in China met een vliegdekschip als voornaamste attractie', verklaart de folder die behulpzaam bij de toegangskaartjes wordt aangereikt. ‘Ervaar het vliegdekschip en de oceaan, geniet van het marineleven via dit unieke toeristische projekt'. 
 Driehonderd meter verder ligt hij vredig aan de kade te dobberen: de Minsk, eind jaren zeventig de trots van de Sovjet-marine. Een vliegdekschip met zoveel raketten aan boord dat het een halve kruiser is, de schrik van de Amerikaanse vloot in de Stille Oceaan. Maar dat was dertig jaar geleden. Nu leidt het gevaarte al weer jaren, afgedankt en opgekocht door een Chinese staatsfirma, een zacht roestend tweede leven als bezienswaardigheid in een baai van de zuid-Chinese kuststad Shenzhen.
  De Minsk mag vergane glorie zijn,  het is tegelijk de natte droom van de Chinese zeestrijdkrachten. Want China wil ooit ook een eigen vliegdekschip hebben, en deze schuit kan beschouwd worden als een eerste vingeroefening, een attractie die het thuispubliek dient te tonen hoe indrukwekkend het wel niet is, al die tonnen grijs drijvend staal.  Zo'n drijvend vliegveld behoort elke zichzelf respecterende wereldmacht te bezitten, is de ondubbelzinnige boodschap aan de kade van boomtown Shenzhen.
  Wie het schip betreedt wordt daarom volop ondergedompeld in de wereld die Chinese marine heet. Een dagje Minsk betekent dat je goed bestand moet zijn tegen militaire kitsch -de ingewanden van het vliegdekschip herbergen tal van souvenirwinkels met snuisterijen als aanstekers in de vorm van handgranaten en sculpturen gemaakt van kogelhulzen.  En op het vliegdek wordt een paar maal per dag een militaire dansshow opgevoerd met dans en muziek uit vele windstreken. Danseressen in legerminirokjes, de benen in lange laarzen, huppelen er op de Radetskymars en op Schotse doedelzakmzuiek, afgewisseld door jongeheren in smetteloos witte uniformen, die met antieke geweren een strakke marcheershow opvoeren, de zware laarzen roffelend op het stalen dek.
  Zo val je van de ene verbazing in de andere, op de rondleiding door de ingewanden van de Minsk. Midscheeps,  in de vliegtuighangar, op een steenworp van de eens zo goedgevulde rakettensilo, is een discozaal ingericht die gehuurd kan worden voor bruiloften en partijen. Swingen tegen het décor van een echte, wat verlopen Q-5 aanvalsjager van de Chinese luchtmacht, wat wil je nog meer als je wat te vieren hebt in Shenzhen.
  Een andere ruimte, waar vroeger Russische zeesoldaten hun kaartje legden, is ingericht als spookhuis. Wie tien renminbi (een euro) betaalt kan onder begeleiding van griezelige muziek meemaken hoe de Chinese god van de oorlog vijanden in vroeger eeuwen een kopje kleiner maakte.
 
 Het is eenvoudig de lachstuipen te krijgen van Minsk World. Maar achter alle kitsch heeft het militaire themapark een bloedserieuze kant, bedoeld om het Chinese volk te laten zien dat het van essentieel belang is te investeren in modernisering van de zeestrijdkrachten.
  Die boodschap wordt indringend duidelijk gemaakt in de "Zeeslag-show', die in het oude commandocentrum van het vliegdekschip wordt opgevoerd. Het publiek mag plaatsnemen op een kleine tribune met uitzicht op een duistere zaal met een imposante hoeveelheid bliepende en flikkerende radarschermen. Die worden geflankeerd door beeldschermen waarop met behulp van oorlogsbeelden uit de oude doos een slag met een -anonieme- vijand wordt nagespeeld.  Op het hoogtepunt van de zeeslag begint de stalen publiekstribune opeens vervaarlijk te schokken en trillen: voltreffer!
 Maar het loopt goed af: anders dan op een zinkend schip gaat het licht weer keurig aan, en kunnen we boven aan dek in bar De Zeekrijger van de schrik bekomen en een glaasje drinken op de glorie van de marine.
  Aan het slot van de dagtrip biedt Minsk World nog een tochtje per speedboot om het vliegdekschip heen. Wie het grijze gevaarte zo in het water ziet liggen, 42duizend ton staal, vliegtuigen, helikopters en raketten, 274 meter lang, 68 meter hoog, onderkomen voor 1500 zeesoldaten, kan zich de fascinatie voor zo'n prestigesymbool opeens goed voorstellen.
  ‘Zulke schepen moet de Chineze marine ook hebben', zegt de jongen die de speedboot met zwier vlak onder de achtersteven van de Minsk doorjaagt. ‘Dan zijn we net zo machtig als Amerika!'


 Apart kader: Heeft China in 2020 een vliegdekschip?
China wil eigen vliegdekschepen, dat is al jaren geen geheim. Het zijn, net als raketten naar de maan en wandelaars in de ruimte, symbolen van wereldmacht. Peking kan ze goed gebruiken voor vlagvertoon en machtsprojectie op lange afstand. Het heeft steeds meer belangen over de hele wereld, en is voor zijn economische ontwikkeling serk afhankelijk van veilige zeevaartroutes. 

 Vorige maand besloot China voor het eerst drie marineschepen naar de kustwateren bij Somalie te sturen om zeekapers te bestrijden.  Maar het kan gemakkelijk nog tot 2020 duren voordat het eerste Chinse vliegdekschip operationeel is.  Voorlopig heeft de Chinese marine, naast twee oude Russische schepen die als militaire ‘amusementsparken' worden gebruikt, alleen een onttakelde boot uit de failliete boedel van de Sovjetunie.
 Het schip, de Varyag, werd elf jaar geleden voor een zacht prijsje -20 miljoen dollar- van de Oekraine gekocht. Het ligt sinds 2002 in de marinewerf van het noord-Chinese Dalian, overgeschilderd in standaard marinegrijs, maar zonder motoren, radar- en wapensystemen.  Militaire analisten in Japan, India, de VS en Europa gissen al jaren wat Peking met de Vrayag van plan is. De favoriete uitleg is dat het schip over enkele jaren in dienst zal worden genomen als trainingscentrum voor de eerste Chinese piloten die op een dek van amper 300 bij 20 meter moeten leren landen. De opleiding van deze groep pioniers zou inmiddels begonnen zijn aan een marine-academie in het zuiden van China. De Russische pers meldde dat China in 2006 belangstelling toonde voor de aanschaf van Sukhoi SU-33 jachtvliegtuigen die speciaal zijn ontworpen voor vliegdekoperaties.
  De taxatie is dat Peking de Varyag verder slechts als voorbeeld wil gebruiken voor de bouw van twee of drie eigen vliegdekschepen. Daarmee kan China zich dan tegen 2020 voegen bij de naties die op vliegdekschepen kunnen bogen. Hun aantal zit in de lift: steeds meer grote landen vernieuwen hun marine op dit vlak.  De Verenigde Staten, Engeland, Frankrijk, Rusland en India voeren nu de internationale vliegdekliga aan. Daarnaast hebben ook Italie, Spanje en Australie (plannen voor) een kleine vliegdekschip. Brazilie kocht in 2000 de oude Franse Foch, maar heeft door geldgebrek moeite het schip operationeel te houden.
  De Amerikanen hebben de meeste, modernste en grootste vliegdekschepen, reuzenvaartuigen van de Nimitz-klasse zoals de Ronald Reagan die 70 vliegtuigen herbergt. Deze vlooteenheden zijn ondermeer actief in het westelijk deel van de Stille Oceaan, bij de Chinese Zee die Peking als zijn achtertuin beschouwt.  Engeland heeft nu nog drie oude kleine vliegdekschepen, die tegen 2018 vervangen worden door twee veel grotere moderne vaartuigen die 50 vliegtuigen kunnen dragen. De Franse marine heeft de Charles de Gaulle, de 36 gevechtstoestellen aan boord heeft. Parijs laat een nieuw schip bouwen voor 45 vliegtuigen dat tegen 2016 in de vaart moet zijn. 
 Rusland heeft op het moment nog slechts een operationeel vliegdekschip, de Admiraal Nikolai Kuznetsov. Dit najaar verklaarde president Medvedev dat er een serie nieuwe schepen moeten komen, waarvan de eerste in 2015 klaar zou kunnen zijn. India begon in 2005 aan de bouw van zijn eerste eigen vliegdekschip, dat in 2012 de zee op moet. Dehli heeft ook een verouderd Russisch marinevaartuig gekocht, dat in 2012 gemoderniseerd en wel door Moskou moet zijn afgeleverd. Het is van hetzelfde type als de Minsk die in Shenzhen als militair attractiepark dienst doet.
- - -