Zo af en toe vind ik natuurkunde fascinerend, hoewel ik het ook raadselachtig vind.

Twee natuurkundigen Holger Muller en Steven Chu ( Nobelprijswinnaaar 1997) hebben een voorspelling van Albert Einstein  ( 1915) onderzocht.

De vertraging van de tijd onder invloed van de zwaartekracht.

Tijd is in de relativiteitstheorie een vierde ruimtelijke dimensie, zodat ook de tijd in de omgeving van zware objecten vervormt.

Klokken blijken op grote afstand van de aarde, waar de zwaartekracht zwakker is, sneller te tikken.

Objecten vallen niet omdat ze door de aarde worden aangetrokken, maar omdat ze de kromming van de ruimte rondom de aarde volgen.

Heel spannend vind ik zo'n bevinding maar begrijpen?

De resultaten zijn gepubliceerd in het Tijdschift Nature.

Charlie Chaplin staat op de foto in Modern Times en het woord tijd associeer ik met het fraaie gedicht van Vasalis.

Eb.

Ik trek mij terug en wacht.

Dit is de tijd die niet verloren gaat:

iedere minuut zet zich in toekomst om.

Ik ben een oceaan van wachten,

waterdun omhuld door 't ogenblik.

Zuigende eb van het gemoed,

dat de minuten telt en dat de vloed

diep in zijn duisternis bereidt.

Er is geen tijd. Of is er niets dan tijd?

Vanmorgen was hij er weer.

De eerste merel met zijn uitbundige zang en het is elk jaar opnieuw een gevoel van weemoed dat me bekruipt. Alsof ik me flarden herinner van de tijd dat ik een nomade was en we  wegtrokken naar andere streken. En afscheid moesten nemen, bij het begin van de lente.

Rutger Kopland heeft één van de mooiste voorjaarsgedichten geschreven.

Deze lente gaat het toch weer

over jou hoewel ik er langzaamaan

wel moe van ben

van regen, wind,flarden

bedrieglijk blauw in de lucht,

vage beloften van het eind

van de kou.

Ik weet dat ik toch wel

van je hou, maar moeizaam soms,

met dat doelloze

van vogels die er van lijken

te houden in de regen en wind

te blijven rondhangen

boven het land.

foto internet

 Connie,

In Filosofie Magazine doe je dappere pogingen om met jouw intellect, naar aanleiding van Het geluk van de eenzaamheid,jouw laatste essaybundel  te verklaren hoe iedereen zijn eigen autobiografie creeert.

En je hebt het over schrijvers die je geraakt hebben, die je nieuwe gedachtes hebben opgeleverd.

Je noemt De Avonden van Gerard Reve, als eerste

"De Avonden was het eerste boek waarbij ik het geluk van de eenzaamheid ervaren heb. Ineens werd zoveel van mijn ongeluk ingeetst en tegelijkertijd verdween het doordat het gezien was en medegedeeld:'Het is niet onopgemerkt gebleven.'

De Wetten wordt  genoemd, jouw eerste  boek dat ik meerdere malen gelezen heb, waarvan je in het interview zegt:

"Het is een modern Faust-verhaal van een vrouw die de mannen die ze tegenkomt haar persoonlijkheid laat invullen. Dat is onderzoek naar de ziel."

Welke betekenis zou je aan Hans van Mierlo geven vraag ik me nu af. De man met wie je de laatste jaren gedeeld hebt, nadat je al een groot persoonlijk verlies hebt geleden?

Een vraag waar ik natuurlijk geen antwoord op hoef, want dat is te persoonlijk.

Een warme man wordt hij door ieder genoemd. En een jongensachtige.

.

 Nog afgezien van zijn betekenis als staatsman.

Jullie lijken wel wat op elkaar vind ik, hoewel je op foto's en beelden  zoveel ouder bent geworden. Van de week schrok ik zelfs een beetje, toen je in een boekenquiz te zien was. Alsof een geur van verdriet om je heen hangt, je gezicht heeft getekend.

"Het is niet de angst voor de dood, ook niet het verdrietige dat je weg bent, weg moet. Je kunt alleen vooraf reflectief in mineur zijn over het verdriet dat anderen over jouw dood hebben", staat in de VK, als uitspraak van Hans van Mierlo.

Hij wordt gemist Connie. Door velen en jou vooral wens ik een arm om je heen.

Een doorbraak in de geschiedenis van de Oscar wordt het genoemd.

Een eerste Oscar voor een vrouw, voor de beste regie en de beste film.

Hurt Locker, een realistische film die ik dankzij de huidige techniek al gezien heb voor hij in de bioscoop kwam.

Hurt Locker een film die niet zoveel geld oplevert.

Hurt Locker.

De Oscars heb je opgedragen aan al die mannen en vrouwen die de oorlog ingestuurd worden; Irak, Aghanistan en dood terugkomen of voor een belangrijk deel gestoord.

Zoals we allang weten van Vietnam.

Gefeliciteerd Kathryn Bigelow.(1951)

We hebben een leven in meervoud, dat wil zeggen dat we meerdere rollen hebben in het leven.

Je kunt bijvoorbeeld huisvrouw zijn en moeder en mantelzorger en vriendin en minnares en vrijwilligerswerker en professional. ( En schrijver en/ of hardloper)Allemaal rollen die een beroep doen op bepaalde vaardigheden.Allemaal rollen die ik vervul. Het zou me niet verbazen als vrouwen meer rollen vervullen. In ieder geval liggen veel meer accenten op sociale rollen; dat is helder.

Een enorme veelzijdigheid heeft één van de grootste actrices aller tijden laten zien.

Meryl Streep.( 1949) Al gaat het dan om iets andere rollen.  Er zijn veel toegankelijke films met haar verschenen en net als theater en alle andere kunsten kan film ons een spiegel voorhouden.

En dan te bedenken dat Meryl niet zo'n leuke jeugd had, zoals velen. Ze werd gepest omdat men haar lelijk vond( ze was lang)

Ze heeft nooit veel concessies willen doen en heeft zich altijd wars gehouden van de Oscarwereld, hoewel ze veel prijzen heeft gekregen.

Waarde lezer; mannen en vrouwen.

Er zal vrijwel niemand zijn die geen film met haar gezien heeft.

The Deer Hunter was haar eerste rol. De Vietnamfilm uit 1978.

De holocaustfilm die menig verdriet heeft losgewoeld: Sophie's Choice

Het hartverscheurende Out of Africa.

Kramer vs Kramer.

De laatste  film die ik van haar gezien heb is Doubt. ( 2008)Een sobere zinderende film waarin het katholiekie bolwerk centraal staat.

Ze speelt een bitcherige moeder-overste die een priester vanwege misbruik aanklaagt.

Het zou mij niet verbazen als zo'n film mede bijgedragen heeft aan het afkalven van de doofpotcultuur, die over de hele wereld begint af te brokkelen.

Waarde lezer.

Welke film met deze veelzijdige actrice heeft u geraakt.?

1e foto:

Meryl Streep ( in 2008)

Hoeden; ze hebben wat.

De eerste die ik kocht, het was een hippe tijd, was een rode vilthoed. Daar maakte je de blitz mee.Al jaren ligt er zo'n zwarte vilten hoed op de kapstok, maar ik draag hem niet. Ach; op de fiets waaitie af.

Hoeden in de kunst hebben ook wat. Je ziet ze bij Macke ( blog Maria), Vermeer ( girl with the red hat). Modigliani heeft een prachtige vrouw met een hele grote hoed en deze van Kees van Dongen is uit St-Petersburg overgekomen naar de Hermitage.

Ik hou er wel van, van die licht hautaine blik, van een vrouw die weet wat er speelt.

Agnes Kant wist dat ook. Een viswijf werd ze genoemd, door mensen die niet weten van de hoed en de rand.

Prachtig vind ik de column van Ephimenco, Agnes, waarmee hij Agnes kritisch beschouwt maar haar vooral als een integer politicus bestempelt. En dat zijn er niet veel.

Hypocrieten, baantjesjagers, holle vaten  enzovoort.

En moet dan zo'n man met zo'n blote billengezicht haar opvolgen?

La me nie lachen.

Petje af voor Ephimenco.

www.trouw.nl/opninie/columnisten/ephimenco/article3006883.../Agnes_.html

Gisteren was ik met een geliefde op de afdeling cardiologie. Spannend was het. Zou er een operatie plaats moeten vinden of was de conditie van hart en aderen goed genoeg.

Er hing een groot schilderij van Herman Brood; de man die zelfs een tijdje naast ons woonde, die koos voor een vroege dood.

Ongeveer zoals hierboven, maar dan met de woorden: zoek het hart.

Gelukkig viel alles mee en we hebben het na afloop gevierd. Blij.

En je wordt weer eens hard op de feiten gedrukt hoe belangrijk gezondheid is. En dat gezondheid niet vanzelf spreekt.

Daar moest ik vanmorgen aan denken toen ik op de voorpagina van de VK een klein stukje las over een radioprogramma vanavond. Met Kristien Hemmerechts , radio 5 19.00 uur.

Over haar nieuwste boek. De dood heeft mij een aanzoek gedaan.

Ik hou van haar boeken, essays en heb zelfs een workshop bij haar gevolgd. Boven ligt nog een verhaal dat ik er voor moest insturen. In de haast had ik een kladversie gestuurd en het staat bol van haar rode pen. Ha.

Heel mooi vind ik Taal zonder mij, over het verlies van Herman de Coninck.

Zijn hart had het begeven.

De dood heeft mij ook een aanzoek gedaan en dat zal voor veel mensen gelden.

Precies 20 jaar geleden had ik kanker. Veel te jong en veel te heftig. Na negen maanden was ik weer in de running.Ik schreef er bijna nooit over. Zal dat zeker nog eens doen.

Wat precies de betekenis van zo´n aanzoek in een leven is zal voor iedereen verschillend zijn, maar in mijn geval heeft dat de hekel aan onechtheid versterkt. Onechte mensen, ik verdraag ze amper nog.

De neiging om veel uit het leven te willen halen, om me zelf te blijven ontwikkelen,  is ook versterkt.

Vandaag heb ik een gesprek over nieuwe wegen binnen mijn werk, in september.

Waarde lezer,wat betekent het aanzoek ( of de flirt  ) van de dood in uw leven?

nb Bij thuiskomst las ik een aardig interview met Kristien in de Geuzenkrant.

----------------------------------------------------------------------------------------

6 maart.

Het boek heb ik net gekregen.

Ik ben er blij mee.

als een wraakgodin

kwam ze aanrollen

over water over land

brak takken af

rukte daken

van huizen

vijfentwintig mensen

werden verzwolgen

natuur laat niet

met zich sollen

----------------------------------

2 maart.

Tisiphone is één van de wraakgodinnen.

Ook een Australische vlinder

Zelf zou ik niet op zo'n thema komen , er zijn teveel mannen die ik een warm hart toedraag, maar het tijdschrift OOG doet het wel.

Oog heeft Het Einde van de man als thema en er staat een artikel in over het aanzien dat hij vroeger had en een wapen én de broek aan, maar nu:

Anno 2010 holt zijn sperma achteruit, liggen zijn helden in de goot en zoekt hij naar zijn "toegevoegde waarde". ( Peter van der Klugt)

En als je dan de VK vandaag openslaat dan blijkt dat veel mensen niet meer op  politici vertrouwen.

Op wie van die gladjanussen kun je nog stemmen?

Ook hier op het VK-blog vind je een hoop manipulerende, gamende types, die , wellicht omdat ze geen flikker te vertellen hebben, alleen maar aan het gamen zijn. Wat moet je er mee?

In OOG staat een aardig artikel over de voorloper van de gulp, de Braguette. De wat?

Inderdaad: de braguette, een soort kap waarmee de schaamstreek bedekt werd.

Op veel schilderijen ( Titiaan bv) zie je de heersers met zo'n nadrukkelijke kap, waarmee de aandacht gevestigd werd op de viriliteit.

Maar in alle rangen en standen werd zo'n braguette gedragen, zoals te zien is op De Boerenbruiloft van Pieter Breughel de oude ( 1567)

Wel komisch eigenlijk.

DE man bestaat niet. We zijn allemaal individuen,toch?

Was het echt wat ik net hoorde  op het journaal?

Ja; in Zwolle is een echte Van Gogh ontdekt.

Dirk Hannema ( oprichter van de Fundatie) heeft het omstreeks 1975 in Parijs gekocht.

Men geloofde nooit dat het een echte Van Gogh was omdat hij een Van Meegeren ooit voor een Vermeer aanzag.

Maar nu is bevestigd dat deze Moulin Le Blute Fin een echte Van Gogh is, geschilderd in 1886.

De molen markeerde het hoogste punt in Montmartre.

Het hangt al jaren in Zwolle.

Heel mooi.

----------------------------------------------------

5 maart.

"Om zijn toeschrijving te onderbouwen verwees Hannema slechts naar één specifiek werk van Van Gogh-Guingette. Die verwijzing was terecht. Dit schilderij van een volkscafé uit de herfst van 1886 laat niet alleen dezelfde gevarieerde,smeuige en wat rauwige penseeltoets zien, maar bevat ook vergelijkbare, vrij grote figuren."
( uit De Ontdekking van Louis van Tilborgh en Ella Hendriks)

Het is een belangrijke gebeurtenis als dit schilderij, Gezicht op Amesfoort onthuld wordt.

1671:

"Dankbaar ben ik dat ik dit schilderij heb mogen maken. het is waar,Amesfoort is mooi, maar door het te schilderen ben ik de schoonheid ervan nog meer gaan zien en heeft mijn relatie met de stad zich verdiept."

Aan het woord is de schilder Matthias Withoos, vader van een hele schildersfamilie. Dochter Alida ook schilderes staat centraal in Ander Licht, geschreven door Rosita Steenbeek ter gelegenheid van het 750-jarig bestaan van Amesfoort.

Rosita Steenbeek; een flamboyante persoonlijkheid die ik vooral ken van haar verhalen over Rome en de verhoudingen met onder andere Fellini.

Het is een aardig boek. Ik hou van historische romans, maar ik heb tegelijkertijd zo'n gevoel van:

zo'n soort boek kan ik ook wel schrijven.

Het is inspirerend om je te verdiepen in andere tijden, andere gewoontes en dit boek inspireert me om dat weer te gaan doen.

Ik heb een Zwolse schilder op het oog waar heel weinig van bekend is.

In het Historisch Museum hoop ik vandaag wat meer over hem aan te treffen, zodat ik weer eens aan een langer verhaal kan werken.

Maar misschien is het wel een "wild vakantieidee."Als hard werkende vrouw heb ik niet zoveel vrije tijd

afbeelding vlinder: Alida Withoos

Gisteren zag ik de Nova College Tour, waarin Twan Huys en studenten vragen stelden aan Harry Mulisch. Het boeide me wel en ik vond het ook wel ontroerend.

Zo was er een leuke student (van 16), die stelde dat hij alles gelezen had van Mulisch en vroeg naar de rol van het toeval in zijn werk.

Hij heeft me altijd geboeid; ik hou wel van zijn licht arrogante, "gespeelde levensdrift".

"Is er een verschil tussen u als schrijver en u als publieke persoon", was wel een aardige vraag.

"Ja natuurlijk ", zei Mulisch. "Ik maak hier wat grapjes ,maar als schrijver ben je altijd alleen". En ik keek naar de grote stapel boeken en realiseerde me hoe vaak dat is.

Opmerkelijk vond ik wat hij zei over de rol van zijn moeder, die al vroeg afwezig was en dat hij zichzelf met teckel moest zien te redden.Het leek alsof hij het ter plekke bedacht als reden van zijn onafhankelijkheid, maar het klonk aannemelijk.

Volgende keer zal Ayaan Hirshi Ali te gast zijn en ik ben benieuwd.

Een paar weken geleden was ik op een vrijwilligersproject in Kampen. ( het project kreeg in 2006 geloof ik de vrijwilligersprijs van de stad)

Eén van mijn studenten, M ,47, drie jaar kunstacademie, drie jaar verbleven in India, werkt daar en bezoekt gezinnen waar opvoedingsproblemen zijn. Een laagdrempelig project, geleid door professionele krachten. Ze had het over een Somalische moeder en had toch wat stereotype opvattingen.

Ik beloofde Mijn Vrijheid van Ali voor haar mee te nemen,maar mijn zoon heeft het geleend.

En nu komt er dan een nieuw boek. In februari zelfs nog. Een vervolg, waarin Ayaan schrijft over haar verblijf in Amerika en waarin ze westerse waarden met de Islam wil verenigen. ( zoiets las ik net)Ik ben benieuwd.

Hoe zal het met Ayaan gaan?

In één van de mooiste musea die ik ken zijn foto's te zien van Annaleen Louwes.

Het psychiatriemuseum Het Dolhuis in Haarlem, dat 5 jaar bestaat.Louwes versus Meijers.

Ze vond de oudste foto's van psychiatrische patienten die in Nederland gemaakt zijn door de psychiater Frederik Solomon Meijers, begin 20 ste eeuw en projecteerde die op hedendaagse mensen. Een brug in de tijd en een andere manier van kijken.

Wat gaat er om in de linker vrouw op de onderste foto?

Is ze uitgestoten; heeft ze zich van de wereld afgewend, vanwege de hospitalisatie?

Afgelopen vrijdag zat ik in de trein. Ook ik wilde een brug in de tijd slaan en besprak met mijn schoonmoeder de oorlog.Dat haar broer bedels maakte van soepbotten en zij tassen knoopte die ze verkochten, dat ze bij het Rode Kruis werkte en in de Korenbeurs evacue's opving uit het Zuiden, waar niets te eten was.

In de trein las ik over Sebastian Barry ( De geheime schrift, Querido;E 10) en ik vond het verhaal van de Ierse schrijver, die ook een brug in de tijd slaat zo fascinerend dat ik besloot het boek dezelfde dag nog te kopen.

Het is een prachtig boek en het gaat over een oudtante, waar in de familie verhalen over waren.

Ze werd al vroeg in een psychiatrische inrichting gestopt ( omdat ze promiscue was, volgens de moeder van Barry).

Barry:

"Er is het verleden, en er is een echo van mensen uit het verleden die onzichtbaar in je dna aanwezig is.Ze zitten binnen in je, te luisteren, en ze willen jou hun verhaal vertellen."

Er zijn twee perspectieven in het boek.

Dat van de psychiater William Grene, een zestiger, kinderloos en weduwnaar.

De inrichting waar hij werkt zal worden afgebroken en wat gebeurt er met de patienten?

Wat weet hij eigenlijk van de patienten?

Het andere perspectief is dat van de oudtante van Barry, Roseanne ( ze is wel honderd) en Grene weet niet dat zij in stilte haar memoires schrijft.

Over de losmaking van Ierland van Engeland, de strijd tussen protestanten en katholieken. Of ze vertelt over de reden van haar opname weet ik nog niet.

Ik hou van bruggen in de tijd.

"Nadat ik stopte met boksen moest ik mezelf opnieuw uitvinden", zegt Lucia Rijker ,42, ( Stentor)

"Het was een soort rouwproces,waarin ik het verleden moest loslaten. Het was tijd aan mezelf te denken,ik ben nu ook veel opener en toon veel meer mijn gevoelens."

De ex-wereldkampioen boksen zag vorig jaar, toen ze een bokstoernooi bezocht, hoe ze zelf ooit was.

"Ik herkende de honger,de bewijsdrang van de boksers. Het vastbijten in een doel om maar niet te hoeven voelen."

Ze bleef jaren ongeslagen en kreeg een rol in Million Dollar Baby van Clint Eastwood.

Het veranderen lukte haar via het Nicherin-Boeddhisme en ze werkt nu voor de Boeddhistische Omroep, waar ze vanavond in een documentaire enkele personen volgt die een omslagpunt in hun leven ervaren.

"We worden van jongs af aan geconditioneerd,de meeste mensen volgen, durven niet voor zichzelf te kiezen.Pas als er pijn aan te pas komt, veranderen mensen noodgedwongen iets. Het is moeilijk om te veranderen,maar het kan wel. Uiteindelijk ben je voor jezelf verantwoordelijk."

Patronen doorbreken; in je eigen denken, in je eigen leefstijl.

Een boeiende vrouw, vind ik het ( ik blogde al eerder over haar)  en het kiezen van een eigen weg en de moed om dat te doen blijft me intrigeren.

Ned. 2,22.35

Lucia Rijker en een nieuw leven.

Goed nieuws voor de miljoen mensen die zich door de "medicijnenmaffia", bij wijze van spreken, de oren laten wassen.

Er zijn steeds meer alternatieven voor de antidepressiva, die voor een bepaald gedeelte depressieven effectief kunnen zijn, maar voor een ander deel eigenlijk niet wenselijk.

Dr. Claudi Bockting, psychotherapeut-onderzoeker aan de RUG, ontwikkelde een korte preventieve training die niet de nadelen heeft van andere behandelingen en die voorkomt dat iemand vroeg of laat weer klachten krijgt.

Ik zie mezelf nog fietsen met een dik buikje en een bontjasje van het Waterlooplein. Zwanger van mijn tweede zoon, om naar Amsterdam te gaan voor een sessie in het kader van de 2-jarige post-doctorale opleiding gedragstherapie. Cognitieve therapie kwam toen in zwang en we kregen les van Diekstra, van het aardige boekje: Ik kan denken, voelen wat ik wil.

Ik wilde me verder bekwamen tot psychotherapeut, maar het lot stak er een stokje voor,al heb ik de opleiding wel af gemaakt.

Achteraf ben ik daar wel content mee.

Als ik mijn zus hoor, die met DIS-clienten  ( voorheen meervoudige persoonlijkheidsstoornis) werkt, in een expertisecentrum,  dan rijzen me de haren te berge van zoveel leed. Veel misbruik op zeer vroege leeftijd en als therapeut doe je een soort "lopende bandwerk". Ieder uur een client. Om stapelgek van te worden.

( "Heb je geen signalerende taak" en"Doen jullie geen aangifte"schiet elke keer door me heen als we het over haar praktijkervaringen hebben .Maar dit terzijde.)

Enfin, ze heeft nu meer coordinerende taken; dat scheelt.

De methode van Bockting is gebaseerd op cognitieve therapie en doet het terugvalrisico voor mensen die al drie depressies hebben gehad afnemen van 72% naar 59% en voor mensen met vier depressies zelfs tot 49%

"Depressie is een chronische ziekte en terugval wordt veroorzaakt door negatieve denkpatronen die zich vaak al in de kindertijd hebben gevormd. Ze liften vanaf je jeugd mee,terwijl je leven intussen vaak compleet verandert", aldus Claudi.

Claudi leert mensen fantaseren over nieuwe denkpatronen waarmee ze zich losweken van oude.

In plaats van: ik kan nooit iets goed doen ( een zogenaamde musturbant, irrationeel idee) laat ze iemand fantaseren dat de wereld aan zijn voeten ligt en dat veel nieuwe taken succes hebben.

Valt de realiteit door al dat gedagdroom niet extra zwaar?

"Nee, want eigenlijk was er al geen realiteit. Door de andere kant te ervaren, bouw je ruimte in je hoofd om naar de realiteit te kijken zoals die is.", zegt Claudi "en kun je meer zien waarin je wel succesvol bent geweest."

Veelbelovend vind ik de kritische houding van Bockting, ze doet nog steeds onderzoek en haar bevindingen zijn zelfs gepubliceerd in het gerenommeerde Journal of Clinical Psychiatry.

Volgens het Doorbraakproject Depressie van het Trimbosinstituut kunnen niet-medicamenteuze behandelvormen op langere termijn kosteneffectiever zijn.

Bent u hersteld van twee of meerdere depressieve episodes en zou u aan de vervolgstudie van Claudi Bockting willen deelnemen, dan kunt u zich aanmelden op

www.doorbreek-depressie.nl

Elk tegenwicht tegen de "medicijnenmaffia" lijkt me gewenst.

bron:

Vrij Nederland

afbeelding:

Vincent van Gogh, 1890

Een haast idyllische schoonheid heeft de Kop van Overijssel.

Waar je, al dan niet met een geliefde,  met een fluisterboot door de Weerribben kunt varen om reeen te zien.

En dan de fietstocht Rondje Wieden met een ongekende afwisseling aan landschap, fraaie dorpen en terrassen, waar je kunt smullen van al dan niet gebakken vis.

 De Wieden waar de zeldzame otter weer leeft.

Ik verheug me er erop; de zon , de vogels, zeker ook de terrassen,maar zover is het nog niet.

"Je kunt niet op water lopen", las ik in de krant en dan heb ik het over de sneeuwschuivers, die in de weer zijn geweest om de sneeuw van woensdag te ruimen.

"Goed te schaatsen het ijs; hier en daar een bobbel, maar natuurijs kun je niet dwingen."

Twee tochten worden er vandaag gereden in de Kop van Overijssel en ik zal af en toe een blik werpen op TV Oost, die sfeerbeelden laat zien. Want sfeer heeft het.

Jan Wolkers heeft één van de mooiste schaatsgedichten geschreven.

wintervlucht

ik zweef op kou

en sla de kille lucht

als geesten van mij af

de bochten die ik neem

verbrijzelen de tijd

en geven vleugels waar

geen engel van durft te dromen

de eindstreep krimpt van ongeloof

een schaduw, niet te evenaren

dan sta ik half ontkleed

en zie de snelheid van mijn vlucht.

Maar het mag ook wel weer voorjaar worden.

Beste lezer,

Het zijn dagen waarin je je afvraagt, na een half uur fietsen naar je werk of je ooit nog warm wordt. Gisteren biggelde een traan over mijn wang, van de kou.

Het verbaast me elke keer hoe snel dat toch weer gebeurt. Dat je de kou weer vergeten bent.

Over een goed uurtje zit ik in het boemeltje naar Kampen, voor twee werkbezoeken; oa het RIBW. Ik verheug me erop na afloop door de oude binnenstad te lopen en even binnen te lopen in het Stedelijk Museum.

Me even te laven aan schilderijen van BJ Tholen.

Deze hoop ik ook te zien.

Ik vind het een mooi portret. Ze lijkt geleidelijk uit de schaduw te komen.

Het is drie jaar geleden dat ik begonnen ben met bloggen. Met een Valentijnsbrief aan Rouvoet. De eerste ooit. Drie jaar bloggen met gemengde gevoelens. Cynischer ben ik geworden, door het grote aantal gamers en fakers en dat wat mensen elkaar aandoen.

Volgende week is het voorjaarsvakantie en ik heb me van alles voorgenomen.

Een ontmoeting met mijn zus, die ik lang niet gezien heb. Ze werkt met DIS-clienten, loodzwaar werk, maar ter compensatie heeft ze een website opgezet van het plaatselijke IVN (www.ivn-roden.nl) , met een prachtig verenigingsblad. Puur Natuur, heet het.

Ook ontmoet ik mijn schoonmoeder van 88 en we pakken de draad weer op, gaan verder met het boekje over haar leven, dat ik voor de zomervakantie af wil hebben. Een boeiend leven van een survivor, iemand die bittere armoe heeft gekend.Een leven waar je van kunt leren.

Drie jaar bloggen; met als doelstelling oa schrijven vanuit het werk en aangezien ik nog minstens 5 jaar wil werken kan ik nog 5 jaar met het bloggen doorgaan.

Het is toch uniek dat het VK-blog deze mogelijkheid biedt?

Ondanks alles zijn er nog steeds prikkelende,leuke, mooie,  lezenswaardige blogs wat mij betreft en ik hoop dat dat doorgaat.

Uit de schaduw is de titel van een expositie in het Voermanmuseum ( samen met het Joods Historisch Museum) en de tentoonstelling laat onbekend werk zien van Jan Voerman senior. Ook daar wil ik naar toe.

10-02-2010; een bijzondere datum.

Drie jaar bloggen wat mij betreft. No.382, geloof ik.

Bijna Valentijnsdag; een dag die mij niets zegt, maar wel het motto: liefde en aandacht voor de ander, waar ik dan liefde en aandacht voor jezelf aan toe zou willen voegen.Het hele jaar door . Een kritische blik , waar ik van hou en liefdevolle aandacht zijn overigens goed te rijmen, vind ik.

Ook op het VK-blog; een unieke plek om uit de schaduw te komen.

Waarde lezer;

een aangename dag wens ik ieder.

Groet

Laila

nb En terwijl ik me gereed maak voor de kou, zie ik dat het langzaam weer gaat sneeuwen.

Ook dat nog

Eén van de opmerkelijkste berichtjes van de laatste tijd ging over held Marco Kroon, die onlangs nog zo ferm door de keunegin geridderd is.

Hij zou in coke en wapens gehandeld hebben. Zie hem daar stoicijns, stoer staan

Na een ogenblik verbijstering is dat dan het nieuws waar ik om moet lachen. Ik kan het ook niet helpen.

Van de week zag ik het oorlogsdrama The Hurt Locker, nog niet eens in de bioscoop overigens ,over de Amerikanen in Irak; zeer realistisch.

Om de waanzin en verveling te drukken begin je zo af en toe wat te snuiven, nog wat meer te snuiven en dan...

Maar of de beschuldiging op waarheid berust weten we nog niet.

Draait de wereld door? is een vraag die ik vandaag tegen kwam.

Op tweeerlei wijze te bekijken trouwens.

Doordraaien als gek worden en doordraaien als doorgaan.

Een goede  vraag om over na te denken en over te schrijven misschien.

We leven in een zotte wereld en het is precies 500 honderd jaar geleden dat Erasmus het beroemde Lof der zotheid schreef. Een sterk satirische tekst waarin wetenschap, religie, hebzucht, het najagen van eigenbelang enzovoort gehekeld wordt.

In het kader daarvan is er een essaywedstrijd, van een Vlaamse Humanistische vereniging.

3500 woorden met als thema: Draait de wereld door ?.

Uiterlijk 1 maart opsturen.

www.lofderzotheid.eu

Wat zou Desiderius over deze tijd zeggen?

Ik zal eerst maar eens proberen een beetje onder zijn huid te kruipen, via

Erasmus; de actualiteit van zijn denken.

onder redactie van oa Jensma.

schilderij Erasmus: Holbein..