Of: hoe de consument genaaid wordt.

Al jaren hebben wij last van een zwarte schimmel in ons kunststof badkamerplafond.

En al die jaren heb ik dat schoongemaakt met puur chloor op een doekje, dat werkte het beste.

Maar nou was ik net in de winkel, ik moest toch ontkalker van Hagesan hebben, en ik dacht: laat ik eens een echte schimmelreiniger kopen, misschien werkt dat wel beter.

Ik lees de gebruiksaanwijzing, spuit het spul op het plafond en denk: verrek, dat lijkt wel chloor.

Ik lees de verpakking en jawel, het is gewoon chloor.

Een halveliterflesje chloor waar ik maar liefst  € 6,95 voor betaald heb.

Voor datzelfde bedrag had ik zeven flessen gewone chloor kunnen kopen.

Bedankt Hagesan.

Heel fijn.

Nou, dat wordt dan solliciteren Wouter!

En beknibbelen!

Want van een strafuitkering is het lastig leven hoor!

Breek me de bek niet open, ik weet er alles van wat er gebeurt als je zelf ontslag neemt!

Nooit doen zou ik zeggen.

Nooit doen.

Het heeft mij het zwartwerken ingedreven.

En het grijze werk.

Want ik had honger!

Ik had godverdomme honger!

En ik had geen zin om op straat te komen staan.

En het was geen semi-emancipatoire carrièremove hoor, dat ontslag van mij.

Ik werd gewoon een beetje gek van mijn werk.

Ik zat acht uur per dag op een glazen kantoortje in een werkhal zonder één straaltje zonlicht, geen raam, niks!

En mijn mannelijke collega’s waren allemaal assholes!

Verschrikkelijke macho assholes met blote tieten boven hun bureau’s en ons meiden “verwennen” met de meest melige, seksistische, afgezaagde, mag-ik-even-braken-grapjes.

En handtastelijk worden.

En allemaal getrouwd zijn.

Nee, die laatste werkdag heb ik gevierd!

Ik zal vast wel bezopen zijn geweest.

Beetje jammer wel dat Vadertje Staat je straft als je gek wordt van je werk.

Beetje jammer toch dat “gek worden van je werk” geen geldige reden voor zelfontslag is.

Beetje jammer dat levenslang blijven hangen in geestdodend werk juist aangemoedigd wordt.

Of afgedwongen.

Want wat moet je anders?

Wat valt er te kiezen?

Wat valt er voor ons eigenlijk te kiezen? 

Over wachtgeld:

Algemeen

SP-standpunt:

Over sollicitatieplicht

Over SP-ers en wachtgeld

VVD-standpunt (!)

PvdA-standpunt:

Over bijscholing van politici

Gedragscode PvdA.

Hierin slechts twee zinnetjes over wachtgeld:

PvdA-politici maken terughoudend gebruik van de sociale zekerheid, wachtgeldregelingen et cetera.¹ 

1 Nader wordt door het partijbestuur onderzocht hoe deze terughoudendheid in concrete gevallen wordt uitgewerkt.  

Woutertje heeft mazzel.

Ze hebben nog geen mening.

“Was er maar een regisseur die een psychose kon verfilmen”.

Laatst schreef iemand dat onder een blog en ik heb het zelf ook heel vaak gedacht:

was er maar een regisseur die een psychose kon verfilmen.

Zodat, als iemand je vraagt: “Hoe is dat nou, psychotisch zijn?” je kon antwoorden:

kijk naar die film en dan weet je het.

Ik ben eigenlijk met dit weblog begonnen om over mijn psychose te schrijven, maar op de een of andere manier komt er niet uit wat ik eigenlijk zou willen.

Psychotische ervaringen beschrijven is niet makkelijk heb ik gemerkt, net als het schrijven over stemmen.

Want ook al hoor ik nou al drieëntwintig jaar stemmen, als mensen mij vragen: “Wat zeggen die stemmen dan allemaal?” dan sta ik meestal met mijn mond vol tanden.

Is dat niet vreemd?

Dag en nacht gezeur aan je kop en als mensen dan vragen wat ze zeggen weet ik het niet meer.

Waarschijnlijk omdat alles zich in je hoofd afspeelt en een wirwar is van eigen gedachten, eigen emoties en onverklaarbare andere geluiden, of hallucinaties, die weer de daarbij horende emoties verooorzaken.

Zoiets.

Een zootje.

Ik vergelijk mijn psychose weleens met een aardbeving in een bibliotheek.

Als je je hersens ziet als een grote bibliotheek dan is een psychose een aardbeving die alle boeken op de grond doet donderen.

Alles door elkaar, één grote puinhoop.

En genezen van een psychose is het één voor één terugzetten van die boeken op de juiste plaats.

Onderwerp bij onderwerp, in de juiste volgorde, op de juiste plek.

Linkerhersenhelft, rechterhersenhelft.

En dan komen er naschokken die wéér een zootje boeken uit de kasten laten donderen zodat je weer opnieuw moet beginnen.

Boek voor boek, heel langzaam alles weer, letterlijk, op een rijtje krijgen.

Keer op keer, als een eindeloos proces.

Ik heb zelf (gelukkig!) maar één visuele hallucinatie gehad.

De ogen van een vrouw waar ik mee stond te praten veranderden in duivelsogen.

Bloeddoorlopen, donkerbruine ogen met okergele dwarsbalken.

Geitenogen.

En mijn stem zei op dat moment:

“O ja? Wilde gij de duvel eens in zijn ogen kijken? Nou, hier dan!”

Even was ik verstijfd van angst, maar omdat de vrouw waar ik mee praatte een ontzettend lief mens was kon ik snel tegen mezelf zeggen: dat kan nooit, dat zij de duivel is, dit doen mijn hersens zelf.

En zodra ik dat gedacht had veranderden de duivelsogen weer in normale mensenogen.

(Wat zou ik gedacht hebben als de vrouw een zeer onsympathiek mens was geweest….?)

Maar daar is het gelukkig bij gebleven.

Ik ben vanaf mijn tiende namelijk bang geweest voor visuele hallucinaties, al noemde ik die toen niet zo.

Als ik ’s avonds in bed lag bad ik vaak: laat mij niks zien, laat mij niks zien.

En dat kwam door een voorval met een neefje van me.

Op een avond had mijn moeder een telefoontje gekregen van een tante die behoorlijk overstuur was.

Haar zoontje, mijn neefje, was wakker geworden en had zijn opa, onze opa, op zijn bed zien zitten. Hij was in paniek naar beneden gekomen, roepend: “Opa zit boven, opa zit boven!”

Maar opa was al vijf jaar dood.

En zoost gekome….de geboorte van een angst.

Want wat moet een tienjarig kind met zo’n voorval?

Wat moet een volwassen mens met zo’n voorval?

In geesten gaan geloven?

Mijn neefje schizofreen gaan noemen?

Zeg het maar.

Voor mij persoonlijk is het het meest aangenaam om helemaal niets meer te geloven.

Dat werkt voor mij het beste.

En daar heeft Waarheid heel weinig mee te maken.

Dit zijn films die met waanzin te maken hebben, tips zijn welkom!

Frances (mijn favoriet, over actrice Frances Farmer, een vrouw naar mijn hart)

Will there really be a morning? (Hetzelfde verhaal over Frances Farmer, maar waarheidsgetrouwer)

I never promised you a rose garden.

Voices within: the lives of Truddi Chase

Nuts

Equus

One flew over the cuckoo’s nest

Ordinary people

A beautiful mind

Over Frances Farmer:

deel 1

deel 2

deel 3

Nirvana, Frances Farmer will have her revenge on Seattle

(met tekst)

Paul de Leeuw vindt dat hij recht heeft op veel geld omdat hij zo leuk is.

Hij vindt zichzelf ontzettend goed, dat zegt hij letterlijk zo, en daar mogen wij dik voor betalen,

daar hóren wij dik voor te betalen.

Die eerlijkheid kan ik wel waarderen.

Maar daar blijft het dan ook bij.

Van het overige spring ik uit mijn vel.

Want als kwaliteit een rechtvaardiging is voor een extreem hoog salaris dan weet ik er nog wel een paar.

Meestal gebruik ik als tegenvoorbeeld de toiletjuffrouw of vuilnismannen.

Want hoe zou de wereld er uitzien zonder toiletjuffrouwen of vuilnismannen?

Kijk naar Napels en sterf.

Maar deze keer neem ik de olijfolie.

Want Paul de Leeuw is een enthousiast kok en geen kok kan zonder olijfolie.

Extra virgine, koudgeperst, dat spreekt voor zich.

En ik denk niet dat Paul de Leeuw zich realiseert wat er allemaal moet gebeuren voordat die fles olijfolie bij hem op de plank staat.

Daarom zal ik hem dat even uitleggen.

(Want ik denk dat ik hem de link stuur)

Kijk Paul, het begint natuurlijk bij de boer.

De olijfboer die zijn bomen goed verzorgt, de vruchten in de gaten houdt en op tijd oogst.

Dan de seizoenwerkers die de olijven verzamelen.

De chauffeur die de olijven naar de fabriek rijdt.

De fabrieksarbeiders en wéér een vrachtwagenchauffeur.

En dan wéér een vrachtwagenchauffeur en een vakkenvuller.

En dan van het vak naar de caissière, waar zouden wij zijn zonder vakkenvullers en caissières?

Paul?

Hoe kom je dan aan je olijfolie?

Paul?

Zelf plukken en persen dan maar?

Paul?

En niemand uit dit hardwerkende lijntje is miljonair Paul, hooguit de olijfoliefabriekdirecteur en de supermarktketeneigenaar Paul.

En het is toch een puik flesje olijfolie.

Echt kwaliteitje mijnheer.

Daar mag best een prijskaartje aan hangen.

Zeg Paul, ik ken nog een paar kindhoertjes in India die héél goed zijn, de mannen staan er letterlijk voor in de rij, echt kwaliteitje mijnheer, maar die kids zitten als beesten opgesloten in donkere holen en zien helemaal niets van die paar roepie’s die de pooiers ontvangen, dat is toch niet eerlijk?

Aan kwaliteit mag per slot van rekening best een prijskaartje hangen, of niet dan?

Ik ga dan ook een salarisverhoging eisen voor de kindhoertjes van India.

Wat zeg ik, ik eis een CAO voor de kindhoertjes van India, niet meer dan tien mannen per dag, minstens een half uur daglicht en nèt genoeg eten om in leven te blijven, dat is toch wel het minste.

Ook maar een link naar de Indiase ambassade denk ik.

Doe je mee Paul?

Paul?

Napels zonder vuilnismannen

Reeds eerder verschenen in deze reeks: Heleen Mees

Internet lag eruit.

Baas van Jaap had toch keurig de rekening betaald, provider dacht van niet, hup, knop om.

Moeder in ziekenhuis met gescheurd bekken, was weer eens gevallen.

Lelijk in vinger gesneden met folderen, doen mensen scheermesjes in brievenbussen?

Of zijn brievenbusontwerpers postbodehaters?

PVV wint.

Agnes Kant treedt af.

TON haalt drie zetels in Tilburg.

Opkomst in Eindhoven het laagst.

In Mierlo kunnen ze niet tellen.

Brabanders toch, let op uw zaak!

Ik schaam me diep.

Is een politiek pamflet ongeadresseerde reclame?

Al een paar jaar bezorg ik rond verkiezingstijd folders voor de SP en elke keer kom ik mensen tegen die daar niet van gediend zijn. Mensen met een nee-ja-sticker op de brievenbus.

Volgens SP-instructies mag ik daar wel iets in de bus doen, maar ik kan begrijpen dat mensen daar anders over denken.

Wat vindt u?

En wat vindt u van politieke partijen die groepsgewijs door buurten struinen en bij iedereen aanbellen?

De duvel is geen monster, de duvel is niet eng.

De duvel heeft geen hoorntjes, geen bokkenpoten.

Geen harig lijf, geen rooie geitenogen.

De duvel is een mooie, charmante man.

Of een mooie, charmante vrouw.

De crematie van mijn stiefvader is me honderd procent meegevallen.

Òp van de zenuwen, zoals gewoonlijk, maar daar hebben we valium voor.

Comfortably numb.

Showtime.....

Maman was geweldig.

In haar element.

Alle aandacht voor haar, the star of the show, het middelpunt van alle belangstelling.

En maman gaf een speech.

Niet tijdens de koffietafel, nee, naast de kist.

Met een aandachtig publiek, alleen voor haar.

Grapjes, anekdotes, aardige woorden.

Name-dropping.

Er werd gelachen, er werd geklapt.

Geen traan, geen snik, geen brok in de keel.

Geen treurende weduwe.

Zelfs niet gespeeld.

Maman bedankte als een geroutineerd actrice de mensen die haar bijgestaan hadden.

Ze bedankte de broer van mijn stiefvader.

Ze bedankte haar huisvriend, haar persoonlijke slaaf, die al veertig jaar alles voor haar doet.

Ze bedankte de tuinman.

En ze bedankte het meisje van de thuiszorg.

Ze bedankte niet mijn tante, die haar levenslang trouw is gebleven.

Ze bedankte niet haar jeugdvriendin die haar levenslang trouw is gebleven.

En ze bedankte niet haar huishoudelijke hulp, die achttien jaar voor haar gewerkt heeft.

Die letterlijk dag en nacht voor beiden klaarstond, die (in haar eigen tijd) boodschappen deed, die beiden naar het ziekenhuis reed, taxichauffeur speelde en veel, veel meer gedaan heeft dan je van een huishoudelijke hulp zou mogen verwachten.

Geen woord van dank voor hen, ze hebben niet eens een kaart ontvangen.

Zij waren niet welkom bij de koffietafel.

Deze mensen hadden het gore lef gehad om het voor de kinderen op te nemen.

Zij hadden het gore lef gehad om mij te verdedigen.

Het zijn mensen die mij aardig vinden en die ik aardig vind.

En iedereen die mij aardig vindt is in het afgelopen jaar rigoureus gedumpt.

Iedereen die het voor de kinderen opneemt wordt rigoureus gedumpt.

Genadeloos.

Onvermurwbaar.

“Wat is jouw moeder toch een geweldige vrouw!”

“Waarom zijn de andere kinderen er niet?”

Stiefvader was een scheet.

Een dromerige scheet die altijd met kunst bezig was.

Zat hij niet in zijn atelier, dan was hij in gedachten aan het schilderen.

Kunst was zijn leven.

Kunst was alles.

Zijn broers en zussen zijn ook scheten, allerhartelijkste mensen die blij waren me weer te zien en die er op stonden dat Jaap en ik meegingen naar de koffietafel.

Wat we dus eigenlijk niet van plan waren geweest.

Maar dat soort hartelijkheid doet me zo goed.

Ongecompliceerd, nergens van op de hoogte.

Geen verwijten, geen scheve blikken.

Gewoon scheten van mensen.

Sommigen echter, hoe aardig ze ook zijn, zouden geen kinderen moeten krijgen.

Of met mensen als mijn moeder trouwen.

Da’s zo jammer hè.

Gisteren is mijn stiefvader overleden.

Hij was 78 jaar, blind van de diabetes en dement.

En ik ben blij voor hem.

Hij is er vanaf.

Hij is overleden op het moment dat ik op internet naar een bijbeltekst aan het zoeken was.

Ik was op zoek naar een tekst waarin staat dat wij levenden jaloers zouden moeten zijn op de doden omdat de doden beter af zijn.

Deze tekst dus:

“Dies prees ik de doden, die alrede gestorven waren, boven de levenden, die tot nog toe levend zijn.

Ja, hij is beter dan die beiden, die nog niet geweest is, die niet gezien heeft het boze werk, dat onder de zon geschiedt.” 

(Prediker 4, vers 2 en 3)

Ik had een blog willen schrijven met als titel: “Zelfs God vindt het leven kut”

En ik was aan het twijfelen of ik het woord “kut” wel zou gebruiken.

Maar wat maakt het uit?

“Kut” of “het boze werk dat onder de zon geschiedt”?

Een shitzooi is het sowieso.

En dat vindt God dus ook.

De Schepper himself.

Bij ons kan de shitzooi beginnen.

Moeder is blij dat ie dood is.

Moeder is zo blij dat ie dood is dat ze vergeet de treurende weduwe te faken.

Kwestie van tijd.

Als het meezit wordt stiefvader tijdens Carnaval begraven.

En dat vind ik nou wel weer wat hebben.

Met een beetje mazzel komt de begrafenisstoet klem te zitten in de optocht.

Stiefvader zou dat heel komisch vinden.

Op hem!

Met al zijn fouten en zijn makken, ik vond het een aardige vent.

God hè,

u weet wel,

de Schepper van Hemel en Aarde,

(dat zegt toch eigenlijk al genoeg)

die heeft planeet Aarde

met losse platen bedekt.

Vraag mij niet waarom,

maar dat is wat ie gedaan heeft.

En die platen hè,

die platen,

die schuren langs elkaar heen.

Platentektoniek noemen wij dat.

En als die platen bewegen,

dan noemen wij dat "aardbevingen".

En als de aarde beeft, mijnheer Knevel,

dan storten huizen in, mijnheer Knevel,

en dan vallen er in de regel veel doden,

mijnheer Knevel.

En dat is dus wat God

met Haïti te maken heeft,

mijnheer Knevel.

Het is allemaal God's wil.

Mijnheer Knevel.

Never trust a woman 

Cameron Diaz

Christina Applegate

Selma Blair

"The penis song"

Eigenlijk is het heel simpel.

Ik ben niet boos, ik ben niet verbitterd, ik ben alleen maar praktisch.

Ik houd van praktische, efficiënte oplossingen.

En ik heb een vreemde hobby.

Ik verzamel vormen van martelen.

Niet op papier, niet met fotoos, maar in mijn hoofd.

Allerlei vormen van martelen, de creativiteit van mensen op dat gebied is grenzenloos.

Het zal wel begonnen zijn met de geschiedenislessen op de lagere school.

Het vierendelen, het radbraken, de duimschroeven, de brandstapels.

Mensen voor de leeuwen gooien.

Maar het kan ook de Tweede Wereldoorlog geweest zijn.

Of de Vietnam-oorlog.

Of de radio-documentaires over Chili.

Chilenen waren heel creatief in die tijd, levende ratten in vagina’s duwen en zo.

Penissen onder stroom zetten.

Van die dingen.

Je gaat per slot van rekening met je tijd mee.

Nou ga ik u niet vermoeien met nòg meer voorbeelden.

Dat is niet goed voor de spijsvertering en het stemt niet bepaald vrolijk.

Maar mijn hobby heeft voor een groot gedeelte mijn blik op de wereld bepaald.

“Waarom doen mensen de dingen die ze doen?”

Wat zijn dat voor mensen die er genoegen in scheppen andere mensen pijn te doen?

En naarmate je ouder wordt kom je tot een hele enge conclusie:

Dat zijn wij.

Dat zijn u en ik, niemand uitgezonderd.

Heiligen bestaan niet.

Heiligen bestaan echt niet.

Mijn vreemde hobby en die enge conclusie hebben tot weer een andere bezigheid geleid: leedpreventie.

Ik doe graag aan leedpreventie, althans, ik denk er veel over na.

En ook daar ben ik heel praktisch in.

Ik denk gewoon: als je geen junkie wilt worden moet je ook niet aan heroïne beginnen.

Als je weet dat je op foute mannen valt, waarom trouw je er dan mee?

Als je amper voor jezelf kunt zorgen, waarom begin je dan aan kinderen?

Waarom koop je die breedbeeldtv als je geen cent te makken hebt?

Als je jezelf te dik vindt, waarom eet je dan niet minder?

Hartstikke simpel allemaal.

Oplossingen zijn altijd supersimpel.

Zo ook dus mijn oplossing voor de problemen van planeet Aarde.

Echt hartstikke simpel: willen wij ièts van deze planeet overhouden en toekomstig lijden verhinderen, dan moet de mens zichzelf opheffen.

Niet meer voortplanten, geen ziektes meer bestrijden, hongersnoden laten voor wat ze zijn, en vooral veel oorlog voeren met neutronenbommen en chemische wapens. Virussen verspreiden, zelfmoordpillen uitdelen, voedsel en water vergiftigen, verzin maar wat.

Weg met de mens!

Door de plee ermee!

En niet sentimenteel gaan doen, iedereen die nou over planeet Aarde rondloopt gaat toch een keer dood, dat is een Waarheid met, niet voor niks, een dikke, vette hoofdletter, wat maakt het uit of wij mensen tegelijkertijd doodgaan of één voor één, de één na de ander?

Weg ermee, de mens opheffen is de ultieme vorm van leedpreventie.

Lekker de boel aan de planten en dieren overlaten, dat is, hoewel ook wreed, een stuk gezelliger.

Ik ben gewoon praktisch.

(Afbeelding ooit gejat van een medeblogger, maar weet niet meer wie, sorry)

Dankzij Telmiep weet ik dat mijn bijdragen onder “waanzin” het meest gelezen worden.

En dankzij Telmiep weet ik dat er geen hond is die naar mijn muziek luistert.

Hooguit een enkele verdwaalde hond.

En dat vind ik jammer.

Want ik vind mijn muziek minstens zo belangrijk als mijn schrijfsels.

Ik zou mijn muzieksmaak het liefst anderen door de strot duwen, maar dat is natuurlijk gewoon dom.

Ik laat mij andermans muzieksmaak ook niet door de strot duwen.

Ik gedraag mij als elke blogger: nummers die ik al ken klik ik niet eens aan en van onbekende nummers die ik wel aanklik heb ik na een paar seconden al genoeg gehoord. Zelden beluister of bekijk ik een heel nummer.

Bloggers hebben haast, bloggers hebben altijd haast.

Lees verder ...

"Our anus is a usefull thing indeed"

Seksuele voorlichting voor kinderen op zijn Amerikaans,

"The penis song"

(Of is het gewoon Ross die een liedje van Phoebe zingt...)

Mientje, ge hèt telefoon!

Mientje, ge moet op dè blaauw knupke douwe!

Mientje, ge hèt telefoon!

Dè blaauw knupke!

Mien, Mientje!!

Ringtone van een bejaarde Tilburgse in de wachtkamer van het ziekenhuis.

John Hiatt

"Since his penis came between us"

En speciaal voor mij,

"A crazy girl is hard to find"

Deze wordt een stuk moeilijker.

Deze is van Pierre Kartner,

de componist

van ons Songfestivallied dit jaar.

En ik weet het niet zeker,

maar ik geloof,

ik begrijp,

dat mijnheer Kartner

opgewonden raakt

van een stoel.

Maar het kan natuurlijk ook zo zijn

dat mijnheer Kartner

opgewonden raakt van een stoel

omdat het woord "stoel"

rijmt op "gevoel".

En misschien komt in het rijmwoordenboek

het woord "stoel"

wel na "gevoel".

Als u begrijpt

wat ik bedoel.

A whole step up

"My enormous penis"

Keep your Jesus off my penis

Lees verder ...