Al naar moeders graf geweest? O jee, nee, al een maand niet.

Nou dan bel je toch?

'Dag ma, hier met Anja.  Ma, ik mis je zo.

Robin en Angela vragen elke dag: waar is oma nu? Heb je haar al gebeld?'



Een slimme Duitse zakenman ontdekte nog een gaatje in de markt voor

wanneer je bij het gaatje bent: de Telefoonengel. Een onoplaadbaar

milieuvriendelijk mobieltje voor naast het graf van je lief.

Even een aanschaf, maar reken de reiskosten eens uit voor  de geregelde

grafbezoeker die niet om de hoek woont.


Of ze het horen, de doden die allang elders zijn? Doet er niet toe. Als jij je

schuldegevoel maar even kwijt bent. Daar heb je toch zeker wel een paar euro's voor over?



En de echte engelen? Zij zien het alles aan, vouwen hun vleugels en sluiten hun ogen.

 

Ga naar buiten

schiet een paar tranen af,

wens elkaar van hetzelfde

en zie hoe de buren

weer wat zijn gekrompen.


(uit de dichtbundel "Ouder Kind" , ISBN 978-90-808766-4-4
© bij de auteur)


Voor alle bloggers: een leuke avond vol olieflappen en een creatief 2008!

Heb je nog niets gevonden voor die eenzame, verdrietige medemens die het het afgelopen jaar zo moeilijk had en die als een berg tegen de komende feestdagen opziet?
Lukt het je niet nog even langs te gaan bij die depressieve vriend(in)?
Verschuil  je je achter een chronisch tijdgebrek? Of weet je je geen houding te geven en weet je niet wat je moet zeggen bij die kennis met uitgezaaide kanker?

Denk eens dan eens aan 'de Troostdoos' , de nieuwste afkoopsom voor 's mensen onvermogen. Psychotherapeute Rolanda van der Heide kwam op het idee en het levert dit handige zakenvrouwtje geen windeieren op: haar troostzaakje draait  deze weken op volle toeren. Zij tovert 'de ontroostbaren in den lande' een doos vol  spullen met een unieke symboolwaarde:
kaarsen die licht en warmte geven en waarmee je letterlijk iets uit je pijnlijke verleden kan verbranden; chocolade voor de pep en badartikelen voor de frissigheid. Ja, zelfs een bakkie troost of een bon waarmee de gever zichzelf aanbiedt als gratis hulp in de huishouding.
"de Troostdoos is een middel om een boodschap over te brengen wanneer mensen moeite hebben het zelf te doen,"aldus Rolanda. Een bekend damesblad is ook al geïnteresseerd.
 

De troostdoos is -van  arm tot rijk- verkrijgbaar in resp. de uitvoeringen "Klavertje Vier, Zonnebloem en Orchidee". Onder het mom: "voor alles is een ludieke oplossing, als  er maar aan te verdienen valt."

Zelf heb ik - geïnspireerd door Rolanda-  een kartonnen opbergdoos gekocht. Daarmee maak ik deze weken een rondje langs mijn hopeloze vrienden en vrindinnen. Ik zal niet veel zeggen, kom alleen maar langs om er even te zijn. De lege doos zet ik tussen ons in. Ze mogen er alles indoen wat ze kwijt willen.
Wanneer hij vol is ga ik hem persoonlijk brengen aan die troostdoos. Misschien levert het
wat op.

Easy inspireert tot een lijstje van hebben en niet hebben. Zo ontdek je iets over over zijn en niet
zijn.

Ik waag me aan wat te willen en wat niet. Dat is - vlak voor Sint -zo gek nog niet.



Ik WIL een direct gesprek met alle storingsdiensten

Ik  WIL GEEN boterham met tevredenheid

Ik WIL  een bril die ik nergens kan laten liggen

Ik WIL GEEN buren  met een constante verbouwingsneurose

Ik WIL af en toe die ( blonde) rollebol vriendin van Frank van Putten

Ik WIL GEEN avocadomosselsoep met bruine bonen en vooral "Geen sambal bij"

Ik WIL elke week een uur gedichten lezen met een argeloos grappige man of vrouw

Ik WIL GEEN mobiele telefoon met geluid

Ik WIL een huisarts zonder PC

Ik WIL GEEN rekeningen met betaalherinnering

Ik WIL het mes in het mamagement

Ik WIL GEEN pasjes, ponsplaatjes en klantenkaarten

Ik WIL een eigen column in  de VK over van alles wat anders moet kunnen

Ik WIL GEEN gezeur waarover al gezeurd is

Ik WIL voor altijd die beloofde rozentuin


Ik heb een volle schoen gezet vol NIET-WILLENS  en een lege voor WILLENS.


7 december ben ik jarig. Ik ben benieuwd 

Op mijn werk willen ze mij laten geloven dat nog meer overleg, totale openheid  en extra  teambuilding mij vrijer en gelukkiger zullen maken.

On mij heen hoor ik de ene partner tegen de andere zeggen: 'Was jij maar weer zoals vroeger . Toe wees nog eens zo spontaan.'

Alleen jonge kinderen en enkele oude ouderen, zijn zoals ze zich voelen: Maf, bang, chagrijnig, ongeduldig, uitgelaten, kwetsbaar..

Men houdt ze onder contrôle door ze klein te houden met het woordjes 'nog'  en 'al': 'Ze is nog zo
jong, hij is al  boven de tachtig..'

Ik vind dat nog- al aanmatigend. Het past in een maatschappij die alles onder contrôle denkt te hebben door iedere vorm van spontaniteit binnen de bandbreedte te houden van wat 'aangepast' heet.  
Die spagaat wreekt zich: spontaniteit laat zich immers dwingen noch beteugelen. Vrijheid evenmin.

Zojuist ontving ik van de webmoderator een mail dat hij/zij het doel van de bundel
zaplezend over het hoofd had gezien. "Als het voor autistische kinderen is, laat maar gewoon staan'. Wel is de vraag of ik mijn stuk van gisteren wil verwijderen vanwege de 'heisa'die het
heeft opgeleverd. 'Niemand wordt daar beter van. Wij niet, jij niet en de autistische kinderen niet.'

Ik ga ervan uit dat dit een goed bedoeld excuus is en daarmee is voor mij de kous en de reactie
'af'. Vóór 12 uur zal ik mijn stukje van gisteren daarom verwijderen.

Wel doe ik een voorstel voor een duidelijker richt- lijn in deze. Immers: dit incident heeft best een zinnige discussie opgeleverd:

Publicaties en activiteiten ten behoeve van charitatieve doeleinden mogen  per blogger eenmalig onder de aandacht worden gebracht.Hetzelfde geldt voor attenderen op culturele activiteiten.

Verder gaan we door met bloggen en delen we wat ons bezig houdt.

Ik hoor je haast je hakken
voorbij gaan
elke morgen.

Wie je bent
wil ik niet weten.

Laat mij dromen
van geen vertrek vandaag
op jouw baanvak,
van spijbelen en blozen

laat mij jou

onder mijn dekbed met Ikea rozen
kost verlangen niets.


© staco 2007

Ik sprak met je  over jij, vroeger in Oegstgeest,
over de Pauluskerk en die van de gereformeerden,
over de oorlog en wat niet mocht
over hoe nu en wat je nog ziet
in de natuur en wat natuurlijk..
 je struikelt er bijna over.

Nu ben je dood net als de vogels die je hebt begraven
en de mol en wat je toevallig zag liggen  in een bed vergeten gras.

Zo is het wel goed zou je zeggen, gaan jullie maar verder
en zorg dat je net zo blijft leven als ik.

Carina en de jongens zullen wel zorgen voor de rest

Op mijn blog van gisteren schreef ik een versje over rozen en dorens, pijn  en verlangen, arts en patiënt, man en vrouw.
Zoals dat gaat met poëzie (schrijven is schrappen en telkens weer veranderen), heb ik (niet de patiënt), maar het versje beter en vooral duidelijker gemaakt, denk ik.
Ik ben  benieuwd van jullie te horen of je vindt dat dat zo is.


Kijk maar even recht

vooruit, ja zo

gaat dat met kindernagels, takken, dorens,

voor je het weet, ja kijk maar even

langs dit oor.



Ik zie de welving van een roze schelp,

tot waar haar weg  naar binnen

gaat, mijn verlangen

haar gehoorgang

mijn teloorgang.



Even later geeft ze mij zalf en flesjes troost

voor het weekend, iets tegen de pijn

en een nummer waar

ze bereikbaar is.



Buiten regent het.

Waren de rozen maar zonder

Kijk  maar even recht

vooruit, ja zo

gaat dat met kindernagels, takken. dorens,

voor je het weet, ja kijk maar even

langs dit oor.



Ik zie de welving van een roze schelp,

tot waar de weg bij haar naar binnen

gaat, dieper dan verlangen,

gehoorgang

teloorgang,

blind geheim.



Even later geeft ze mij zalf en wat flesjes troost

voor het weekend, iets tegen de pijn

en een nummer waar

ze bereikbaar is.



Buiten regent het.

Waren  de rozen maar zonder

Ruim vierduizend jaar geleden ontving volgens de overlevering Mozes van God de tien geboden.
Spelregels voor de omgang tussen God en het volk wat hij uit de slaverij had bevrijd,de Hebreeën. Ze vormen het hart van de Tora ( de Joodse Wet) en staan in het Oude Testament, onderdeel van de bijbel die - met het Nieuwe Testament- het heilge boek van de Christenen vormt.

Die tien geboden hebben mij - als tien verboden- altijd geërgerd. Een gelovige vriend, die ervan was afgekickt,  noemde ze 'de tien mag- nieten': Niet meer goden aanbidden dan die Ene,
geen (denk) beelden maken van God, niet vloeken, niet werken op de rustdag,je vader en moeder
eren, niet doden, niet scheiden, niet stelen,, niet vals getuigen, niet begeren wat van een ander is.

Voor een deel verlammende gemeenplaatsen die tijd en cultuur geboden zijn, waar velen na hun jeugd,  dwang, woede, valse schaamte, of onverschilligheid aan overhielden. 

Uitgepeld, ontdaan van hun tijdgeboden context, zijn die tien spelregels nog best actueel.
De magnieten bloeien nog steeds, al is het alleen maar in (voor)oordelen van mensen tegenover elkaar  - zie ook het blog gedoe van de laatste tijd- .

Karel Eijkman heeft - al vele jaren geleden- voor kinderen een poging  gewaagd in een boekje
met de titel: "Zo moet het kunnen." Hij hertaalt die verboden in kansen om op een andere manier met het opperwezen en elkaar om te gaan. Ik lees:
--Ik ben de God die jullie vrij heeft gemaakt toen jullie  verdrukt werden, zorg dan met elkaar dat je vrij blijft
--denk niet dat je alles van mij ( God) weet, wanneer je een vastomlijnd beeld van mij maakt.
--noem mijn naam niet bij zaken waar ik niks mee te maken wil hebben
--Laat elkaar vrij en vier dat
--respecteer je vader en moeder, wanneer zij jou respecteren
--leef zo dat moord niet nodig is
--blijf trouw aan de mensen die bij je horen en dat waard zijn
--hou niet voor jezelf wat ook van anderen is
--zorg dat je te vertrouwen bent wanneer je anderen ter sprake brengt
--ga niet zo met elkaar om dat het je er alleen maar om te doen is hetzelfde te krijgen wat die ander  heeft.

Zo gezegd is er meer mogelijk met deze spelregels dan ik dacht.

De Maranta ( het tien geboden plantje, vanwege de tien vlekjes op ieder blad) in mijn vensterbank is de laatste jaren erg verpieterd. Ik ga het er wat meer mest bij doen en zal het wat trouwer water geven.

Voor wie het wil zien,

je bent  kind  en kan niet anders dan

je schaduw  vooruit

achterna wat rood is, rond en net als jij  

vliegensvlug weg



Laat dat bruine ding links liggen,

daar moet je later nog van alles mee

-  tillen, trappen, scoren- 



Kijk Je moeder heeft het er al over met een ander 

daar in de verte,  nog even

en jij bent niet meer te zien, 

wees maar even goed zoek

en als ze je straks vragen waar je was

zeg dan maar achter een rooie vogel aan


( Naar het schilderij "Le ballon"van Félix Valotton)
 

Hoe zeg je dat: "Op verzoek van velen.."   Nou, eerlijk gezegd was ik zelf ook wel op Bean uitgekeken en de inhoud van mijn blogjes werden niet gedekt door de avatar.

Daarom hierbij een nieuwe 'creatie' die recht doet aan wie ik ben en wat mij inspireert:
 geur,kleur, tekentaal en eenvoud.
Corneille maakte deze litho in 2004 tijdens een van zijn reizen naar Cuba. Ik was er weg van en kocht hem op een kunstbeurs ( titel "Havanna").
Alle Corneille elementen zijn zichtbaar : de vogelvisboomslangmanvrouw. Spel van kleuren en symbolen. Het is genieten met deze schilder-dichter-beeldhouwer-tovenaar-vrouwenman- zoeker-
vogel-slang-kat-vis-boom-minnaar-kind-dromer-reiziger-legende.

Meer dan tachtig jaren jong jaagt hij zijn dromen na en laat zich door hen achtervolgen.
Zoals Wim Koersen in zijn boek "Verborgen vogel"  over Corneille zegt: 'Hij is een Peter Pan.
De tijd glijdt langs hem af, zoals water afglijdt langs de veren van een eend.. Hij beschikt over een niet aflatend vermogen tot verwondering..."

Ik vind het leuk eerst van jullie te horen wat je van deze 'Staco' vinden, voordat ik wat vertel over de afbeelding zelf..

Je maakt los

en legt me aan banden.


Vliegensvlug breng je mijn stoute dromen

naar stranden van niets om het lijf.


Wanneer ik wil blijven

laat je me gaan.


Even later neem je me weer 

onder handen.


Uit de zojuist verschenen bundel "Ouder Kind" ( ISBN 978-90-808766-4-4)
Copyright bij de auteur 

Gisteren is mijn nieuwe dichtbundel 'Ouder Kind' verschenen. en gepresenteerd bij boekhandel de Kler in Oegstgeest en Leiden. Verzen die de afgelopen vijftien jaar zijn ontstaan. Enkele zijn al
eerder gepubliceerd of door anderen in de zon gezet.
Ze laten zien hoe een kind ouder kan worden zonder zichzelf te verliezen. Ze gaan over jong zijn en daar als ouder op terugzien, kinderen krijgen en jezelf via hun verbeelding ouder zien worden en als kind afscheid nemen van een ouder.
Ik heb er de afgelopen tijd enkele op de blog gezet.
Vandaag het openingsvers, over het dwangmatige van de vijftiger jaren. ( zie ook de blog van
CeesinCambodja).


Vijftiger jaren

Toen was er nog geen nu,

alleen voor of na de oorlog.

Jong zijn was oppassen voor kleerscheuren,

verboden toegang, mannen

die het met je deden in het bos.



Ik las nog Duitsers in de ogen van mijn vader,

moeder zag mijnen in zee

en in de klas klonken bevelen:

tussen de lijnen met je kroontjespen.


Elke zaterdag kreeg ik Full Speed*  plaatjes van vader.


*"Full Speed"was een sigarettenmerk. Aan de binnenkant van elk pakje was een plaatje afgebeeld van een auto, vliegtuig of boot uit die tijd.

"Ouder Kind" ISBN 978-90-808766-4-4; copyright bij de auteur, prijs 12,50 euro.
De opbrengst van de bundel is - na aftrek van kosten- voor lesmateriaal t.b.v. de leo Kannerschool in Oegstgeest ( kinderen en jongeren met een autistische aandoening)

Musea in Berlijn, je hebt er weken voor nodig. Via métro Potsdammerplaz  is het even lopen naar het Kulturforum. Je komt dan o.a. langs het filmmuseum, de Neue National Galerie en de Gemälde Galerie. Boeiender vind ik de kleinere musea, zoals dat van de geschiedenis van de DDR ( loop een vijftiger jaren kamer in en en zet de radio aan, neem plaats in een Trabant..).

Een must is ook Museum Berggruen ( métro U:  Sophie-Charlotte-Platz):in kleine schemerlicht-zaaltjes hangen de modern klassieken Klee, Matisse, Braque etc.)Je geniet er van ruim vijf en tachtig  Picasso's en... van mijn favoriete beeldhouwer: vier Giacometti's ( waaronder "de kat").

Er is geen kunstenaar die zijn leven lang ( 1901-1966)heeft geworsteld om een geslaagd beeld van een mens (en vooral de uitdrukking van zijn hoofd) te maken.
Alberto Ciacometti  werd achtervolgd door de gedachte dat  wat hij maakte nooit 'af' hijwas. Drie kwart van wat hij vervaardigde  gooide hij weer weg.
De schatten die overbleven en die in hun broze kwetsbaarheid zoveel kracht uitstralen, waren in zijn  eigen ogen hoogstens''redelijk geslaagd": "Als ik een tentoonstelling van mijn werk zie, ben ik de eerste die denkt dat het beter is dan wat een ander doet. Maar dan bedenk ik dat het absoluut geen relatie heeft met wat ik hoop te kunnen maken.:

Zij spillebenen van mensen wandelend over een plein ( zie foto) laten  beweging,  ruimte,
kracht en kwetsbaarheid zien. Mij gaat het door merg en been wanneer ik de aardse kracht van de voeten en de enorme denkkracht van het hoofd zie balanceren op stokjes van een wankelend lijf.

Zijn tekeningen laten met een paar 'halen'  angst zien, verrassing, verdriet, wilskracht.

Toen zijn broer Diego hem na de oorlog uit Zwitserland ( zijn geboorteland) een telegram stuurde
met het aanbod een verhuiswagen te sturen om het vervoer te regelen van Parijs naar Genève,
antwoordde hij dat alles wat hij had gemaakt in die vijf jaar in drie luciferdoosjes paste.

Na de overzichtstentoonstellingen in Den Haag ( 1988) en Parijs( 1991) en mijn bezoek aan
Galerie Maegt ( bij Nice) heb ik ook in Berlijn ademloos gestaan bij de vier werken en opnieuw ontdekt  wat de Bernlef over hem dicht in "de kunnst van het verliezen: "Hij wist wat wij dachten tot verschijnt wat hij doorziet."

Voor het eerst een kleine week naar Berlijn. Na Parijs en Londen toch wel een must voor iemand met vliegangst, zo adviseerde mijn jongste zoon. En gelijk heeft hij: Berlijn is een imposante stad
met eeuwen geschiedenis, gedenkwaardige plaatsen, indrukwekkende monumenten en
schitterende musea ( zie de volgende blog).
Maar wie van afwisseling houdt moet toch naar Parijs, wie de combinatie van stijl en vriendelijkheid
zoekt  naar Londen. De Pünktlichkeit ( stiptheid), Ordnung ( orde) en Befehl ( bevel), vormen hier (nog steeds) de basis van de samenleving. 
Binnen drie dagen maakten wij dat mee: Direct na de grensovergang verschenen er geuniformeerde douane beambten met snuffelhonden. Iedereen moest gaan staan, zijn bagage uit de rekken halen, en op bevel ( "Aufmachen") de koffer openmaken, voor de snuit van een kwijlende snuffelhond. Zal wel een incident zijn, denk je dan.
Bij een bezoek aan de Gemäldegalerie werd ons gevraagd of wij een "audio tour" wilden. Dat leek ons wel wat. Maar dan moesten wij wel ons paspoort/identiteitskaart inleveren ( bij vertrek na inlevering weer terug te ontvangen).
Een bezoek aan het indrukwekkende Jüdisches Museum (zie foto) spande der kroon. Daar stonden drie geuniformeerde mannen klaar om elke bezoeker te fouilleren. Mijn jasje moest uit
en toen het scan apparaat bleef piepen werden mijn portemonnee en sleutelbos nog twee keer door de scan machine gehaald. Onze zoon wilde toen eigenlijk al niet meer naar binnen.
Zowel in het hotel als op een terras werden half lege borden, glazen en bestek na een kort " Darf ich's mitnehmen"? verwijderd.
Meer voorbeelden zal ik niet noemen, maar het geeft je geen onbekommerd vakantiegevoel.
Ook het verschil tussen West en Oost Berlijn is ( na de val van de muur in 1989!) nog schrijnend:
bedelende allochtonen, achterstandswijken vol  troosteloze flatblokken en (om tien uur 's ochtends) dronken bierdrinkers rond opgepropte "Spar"winkeltjes, steken scherp af tegen de propere rijke woonwijken in West.
Het is misschien een momentopname, maar wel een veelzeggende.
Ich bin - glücklicherweise- kein Berliner.



 

Ik was een paar dagen in Berlijn ( waarover de komende week meer). Omdat ik vliegtuigen ondingen vind, de auto voor zo'n reis een stressbak, koos ik voor zes uur treinen.
De grote onbekende van zo'n reis is degeen die op de gereserveerde twee-aan-twee stoelen naast je zit
Op de terugreis was het een achterhoekse personeelsclub die door de baas op 'teambuilding'was gestuurd en nu vol sterke verhalen naar moeders pappot terugkeerde. Voor wie te veel geld heeft een ideale manier om de verborgen  'Sturm und Drang' van personneelchef tot koffiemeisje te ontdekken na het bezoek aan de zoveelste Berliner Bierstube.

Op de heenreis trof ik het beter: een oude dame met magazine en mobieltje, waarmee ze al meteen na vertrek  haar (klein)zoon belde: 'de trein rijdt nu, schat.'
Toen ze met mij begon, bleek het een hysterische dwangneuroot( als die combinatie mogelijk is).
Er kwam  er geen einde aan haar gekwek: haar mislukte relaties, vermeende ziektes en haar zoon die zich dankzij de val van de muur had verrijkt aan de armoede van de "Ossies".
Ze ratelde aan een stuk door ook wanneer ik even wegdommelde:

'Vorig jaar heb ik een deze reis nog een date overgehouden. Een leuke gezellige dikkerd met van die blozende appelwangen. Hij nam me een paar keer mee uit eten.
Tot hij me vroeg hoe ik sliep. Ik zei "nou, gewoon, op m'n zij." waarop hij riep: "dan doen we het toch lepeltjes gewijs!"  Ja, kijk, zo wil ik het niet. "Hou jij je lepel maar ik je eigen doos," riep ik.
En als het nou echt een stuk was geweest. Maar ik voelde geen vlinders in m'n buik en dan begin ik er niet aan. Daar heb ik leergeld mee betaald. Zeg, maar weet u misschien waar de w.c. is?"

Ik wees haar op het bordje, maar dat zag ze niet. Of ik haar er even heen wilde brengen. Eenmaal binnen vroeg ze waar alle knopjes voor waren. Toen ze begon aan een knoopje was ik weg. Daarna begon het spelletje "raden maar". 'Zestig, zeventig. Nee? Tachtig dan? Waaat, drie en tachtig?? En nog zulk lang Henna haar?

Toen wij bij Hannover waren pakte ze m'n hand: "Mag ik u iets vragen? Hoe slaapt U?" 
Op dat moment klonk er een sonore stem door de trein: " Hannover Haubtbahnhof, bitte Ausstigen". Ik keek haar strak aan en herhaalde de mededeling.

Toen wij een paar uur later Berlijn binnenreden sliep ze, licht snurkend,  op haar zij. 

Het  dochtertje  van een slager met een talent voor de piano en een gevierde top pianiste uit een arristocratisch milieu. Ze zien elkaar voor het eerst in de ogen waneer het meisje (10) auditie doet om toegelaten te worden tot het conservatorium en de pianiste ( Ariane)- ruim twintig jaar ouder- haar moet beoordelen. Tijdens het proefspel komt er iemand binnen voor een handtekening van de ster pianiste. Daardoor raakt het meisje ( 'Mélanie', perfect gespeeld door Déborah Francois)) zo uit haar concentratie dat haar proefspel mislukt en ze wordt afgewezen.

De woede en het verdriet  zetten  zich vast en roepen om wraak.
Die kans krijgt ze 16 jaar later, wanneer ze ( studente rechten) op het kantoor terecht komt van de beroemde advocaat en echtgenoot( Jean) van Ariane. Zij is ook bereid tijdens  Jeans afwezigheid als au pair en oppas dienst te doen. Maar de ster is niet meer wie zij was: een auto ongeluk heeft haar faalangst bezorgd. Voor ieder concert stikt zij van de zenuwen en verliest zij alle contrôle
over zichzelf. Mélanie wordt degene die de bladzijden van de muziek mag omslaan tijdens de concerten. De slagersdochter wordt zo een onmisbare steun voor een kwetsbare superster.
Daar maakt zij ge(mis)bruik van.
De psychothriller van musicus ( en filmregisseur!) Denis Dercourt is aangrijpend. De opgekropte wrok van het kind wordt tot wraak en leidt tot bevrijding.
Ik liet de film zien aan verschillende groepen en sprak na. De groep 14-15 jarigen reageerde verdeeld: sommigen zeiden: "wat doet dat kind moeilijk, zeg, laat ze guitaar gaan spelen..."
Anderen verdedigden: "Nee, die woede uit haar kinedretijd moet eruit, anders kan je niet verder leven.
De ouderen ( een zaal vol) herkenden veel: woede, onmacht, wrok, wraak, bevrijding..
Maar ook: waarom die tomeloze ambitie van een kind? Moet je als ouders niet helpen dat een beetje te dimmen? Of ga je mee met de fanatieke drang om tot elke prijs te scoren?

"La tourneuse de pages  snijdt een thema aan van alle tijden en voor alle generaties.
En de muziek? Die is meesterlijk in en om het thema verweven. 

Soms denk je dat wat je ziet niet kan, dan moet je het maar laten gebeuren:   een olifant in de tuin, water zien branden, dromen van een een onmogelijke ontmoeting Het gebeurt allemaal. 
Wanneer je niet goedgelovig bent, vraag je je af hoe dat allemaal kan. 'Het toeval valt je toe', daar hou ik mezelf maar aan en laat alles over me komen.

Ik kan me voorstellen dat anderen niet voor waar houden wat soms echt werkelijkheid  is.
Stel je voor: een prachtige dag, strakke zon, blauwe lucht, meer dan dertig graden ,kraaien die van het dak vallen en dat hoor je iemand in paniek roepen: " Lampje, Lampje !! Kom, kom, kiekiek, toe nou. Lampje, laammppjjjee."
Ik dacht dat ik het weer eens niet goed zag en hoorde , want het klonk vanaf de kerktoren naast ons huis. Op maandagmiddag. Kan niet, kerk dicht, toren afgesloten. En toch...Daar stond ze te roepen naar de haan : "Lampje, toe nou, lampje, kom nou."
Een jonge blonde vrouw met iets in haar hand . Ze strompelde rond de smalle omheining van de toren, liep en riep om Lampje.

Ik riep terug: "hallo, wat doe je daar?!" Ze hoorde en keek: " Staco!!! O, help me, Lampje is ontsnapt . Ze zit daar op de haan en wil er niet af. Kom jij me helpen?"
Hte galmde in flarden door de zomerlucht. Het liefst was ik even struisvogel geweest, want ik hou niet van torentoppen en vooral niet van de smalle trappen en ladders die ertoe leiden.

Maar nu kon ik niet meer terug: de koster van de kerk ving me op. 'Het is Sofie,'vertelde hij,
ze zoekt al een dag naar haar dwergpapagaai en nu zit ie op de torenhaan. Het mag niet, maar ik heb haar naar boven geholpen.'  'En nou wil ze mmmij er ook nnnog bij hebben,' stotterde ik.

'Ja,' lachte hij, 'maar u bent een bekende in het dorp en u houdt van dieren.'

Even later stonden we om het hardst om  Lampje te roepen met een klein kooitje vol lekkers.
Alleen, naar beneden kijken, O God, nee.'
Het duurde volgens mij een uur, maar toen lukte het. De terugtocht was een verademing.
Beneden stond de koster klaar met een borrel. Sofie straalde, maar lampje zat er wat in elkaar gedoken bij, overal losse veertjes wegpikkend.
Een dag later  uur gonsde het  door het dorp:
'Staco en Sofie zaten mekaar achterna op de toren met een lampje.

Soms moet je  dingen laten gebeuren.