Je eigen fiets meenemen: niet nodig.

Je rijdt op een oud of in ieder geval zwaar barrel en geniet van de nostalgie, zoals de autorijder het ook geweldig vindt in een klassieker te rijden.

En die zijn er genoeg in het midden-Amerikaanse land.  Er is geen geld om nieuwere types aan te schaffen. En het embargo doet z'n werk.

Gevolg is dat de 'Amerikaanse slee' - al of niet als houtje-touwtje auto - nog steeds op 's Heeren wegen domineert. Types als Buick en Chevrolet, uit de jaren vijftig en zestig. Noodgedwongen zijn de Cubanen geweldige sleutelaars.

 

Voor fietsen hetzelfde laken een pak.

Cardenas, bij toeristengetto Varadero, heeft een grote fietsenfabriek. Aan de rand van de stad is de fiets op een voetstuk geplaatst (zie foto). Degelijk, alleen de banden zijn een probleem, in combinatie met het wegdek en de leeftijd; ook de fietsband wordt gebruikt tot het gaatje (bedoeld: tot en met tientallen gaatjes)

 

In de hoofdstad zijn ook veel retro-bussen. Veelal omgebouwde vrachtwagens. Al zag je er ook enkele exemplaren, ooit gebruikt in Nederland. Pernis stond nog als bestemming aangegeven in de (ja hoe heet zo'n paneel voorop?)

 

Er is veel te weinig openbaar vervoer. Op uitvalswegen worden daarom auto's aangehouden die verplicht zijn - als ze ruimte hebben - iemand mee te nemen. Mensen staan keurig in de rij en de bestemming wordt rondgebazuind. Ook een vorm van carpoolen.

 

Gelaten.

Of relaxed?

 

Maar altijd onderweg. Niet al te snel, dat is toekomstmuziek.

En afhankelijk van de Victoria siempre, die er nog steed aan komt, aldus vel wandschilderingen op Cubaanse gebouwen.

 

De foto's zijn een aantal jaren geleden (3 à 6) gemaakt.

Of de tijd er is blijven stilstaan?

Een verslag met foto's van een duo dat nu op Cuba reist op http://www.edwinenmartine.joomla

 

 

Apetrots komt hij met het voorstel, de verkeersspecialist van de VVD: de fietser gaat ook per km betalen voor het gebruik van wegen en fietspaden.mDat niemand daar op gekomen is!

‘Het is toch van de gekke dat een grote groep hardfietsende Nederlanders gratis van het openbare-wegennet gebruik maakt, terwijl de automobilist krom moet liggen: motorrijtuigenbelasting, accijns op brandstof en BPM, het loopt langzamerhand de spuigaten uit. En dan ook nog in de file staan. Terwijl de fietser nooit in de file staat en vaak voorkruipt, zoals bij spoorbomen.

 

Aptroot: Er zijn onevenredig veel voorzieningen nodig voor de fietser, terwijl daar bovenop komt dat de automobilist in zijn rijgenot wordt beperkt: niet kunnen inhalen omdat er een fietser rijdt, op kruispunten langer wachten voor de groene fietsersgolf. Drempels in het wegdek omdat de nonchalante fietser niet van hoge snelheden om zich heen houdt.

En het ergste van alles: de fietser wordt wettelijk doodgeknuffeld: de automobilist moet maar bewijzen dat hij voorzichtig reed, als het tot een incident is gekomen.

 

Daar komt bij dat de fietser een grote maatschappelijke kostenpost oplevert.

Ongevallen en ziekenhuisopnames - met dito kosten - leveren torenhoge statistieken op.

Daarnaast is - door het inademen van fijnstof - fietsen een zeer ongezonde bezigheid die dito medische aandacht en dus kosten vergt. (Overigens wordt dat fijnstof grotendeels veroorzaakt door de rijwielen met hulpmotor. Deze bromfiets scheidt meer rotzooi uit dan een vrachtwagen, maar dit terzijde).

Fietsendiefstallen leggen zo'n beslag op justitiële opsporingsdiensten dat men gelukkig begint te beseffen dat aan bv. voetbalhooligans meer aandacht moet worden gespendeerd.

Grachten worden volgegooid met oude wrakken zodat tijdig geruimd moet worden. Bruggen in Amsterdam worden ontsierd door geparkeerde karretjes die ook nog eens extra het diefachtige karakter van de Nederlander accentueren wat weer ten koste gaat van de komst van toeristen.

Veel politie-inzet is nodig om kerels aan te pakken die vrouwen belagen die zich op een fiets, onbeschermd door blik en zo tegen ongewenste blikken, op de weg of erger nog: door een park begeven.

Ook is er een groep die zonodig, liefst met een geavanceerde mountainbike en enigszins dikbuikig, onze natuurterreinen door cosst, paden vernielt, wandelaars de stuipen op het lijf jaagt en de laatste korhoender uit de bossen verjaagt of op zijn minst stress bezorgt.

Tijd om de romantische benadering van het fenomeen frisse, gezonde, milieuvriendelijke wielrijder, te verlaten. Ook hier dient de vervuiler te betalen.

'Natuurlijk wachten we de peiling van de Fietsersbond onder haar leden af', zegt Aptroot alsof hij het D'66 kroonjuweel, het referendum heeft uitgevonden.

'Want dat is democratie.

'Geen achterkamertjes, zegt ook De Telegraaf, die enkele jaren geleden nog een referendum hield onder haar lezers die inhield dat ze nee moesten zeggen tegen het referendum.

 

Is het resultaat van de peiling door de Algemene Ned. Fietsers Bond (niet koninklijk, zoals de ANWB en de KNAC) negatief, dan wordt het voorstel niet ingediend, zegt Charlie Aptroot, verkeerspecalist van de grootste oppositiepartij. Want draagvlak, daar gaat het om, zegt de inmiddels immens populaire volksvertegenwoordiger

Of moet ook hier de mening van de Algemene Nederlanders Wielrijders Bond (ANWB) gevraagd worden? Zij hebben immers 4.000.000 leden.

Daar ben ik ook lid van. Omdat ze zo'n fijne Wegenwacht hebben.

Ik heb gepeild onder 10 leden die ik ken. Alle 10 zijn ze lid geworden vanwege die Wegenwacht. Drie vonden het ook wel aardig dat er gratis routekaartjes waren.

En nu mogen al deze Nederlanders meepraten over een wetsvoorstel.

Apetrots zijn ze.

Wie praat er nog over kloof tussen politiek en burger?

 

 

Statistieken voor dit verhaal

Apetrots komt hij met het voorstel, de verkeersspecialist van de VVD: de fietser gaat ook per km betalen voor het gebruik van wegen en fietspaden.mDat niemand daar op gekomen is!

‘Het is toch van de gekke dat een grote groep hardfietsende Nederlanders gratis van het openbare-wegennet gebruik maakt, terwijl de automobilist krom moet liggen: motorrijtuigenbelasting, accijns op brandstof en BPM, het loopt langzamerhand de spuigaten uit. En dan ook nog in de file staan. Terwijl de fietser nooit in de file staat en vaak voorkruipt, zoals bij spoorbomen.

 

Aptroot: Er zijn onevenredig veel voorzieningen nodig voor de fietser, terwijl daar bovenop komt dat de automobilist in zijn rijgenot wordt beperkt: niet kunnen inhalen omdat er een fietser rijdt, op kruispunten langer wachten voor de groene fietsersgolf. Drempels in het wegdek omdat de nonchalante fietser niet van hoge snelheden om zich heen houdt.

En het ergste van alles: de fietser wordt wettelijk doodgeknuffeld: de automobilist moet maar bewijzen dat hij voorzichtig reed, als het tot een incident is gekomen.

 

Daar komt bij dat de fietser een grote maatschappelijke kostenpost oplevert.

Ongevallen en ziekenhuisopnames - met dito kosten - leveren torenhoge statistieken op.

Daarnaast is - door het inademen van fijnstof - fietsen een zeer ongezonde bezigheid die dito medische aandacht en dus kosten vergt. (Overigens wordt dat fijnstof grotendeels veroorzaakt door de rijwielen met hulpmotor. Deze bromfiets scheidt meer rotzooi uit dan een vrachtwagen, maar dit terzijde).

Fietsendiefstallen leggen zo'n beslag op justitiële opsporingsdiensten dat men gelukkig begint te beseffen dat aan bv. voetbalhooligans meer aandacht moet worden gespendeerd.

Grachten worden volgegooid met oude wrakken zodat tijdig geruimd moet worden. Bruggen in Amsterdam worden ontsierd door geparkeerde karretjes die ook nog eens extra het diefachtige karakter van de Nederlander accentueren wat weer ten koste gaat van de komst van toeristen.

Veel politie-inzet is nodig om kerels aan te pakken die vrouwen belagen die zich op een fiets, onbeschermd door blik en zo tegen ongewenste blikken, op de weg of erger nog: door een park begeven.

Ook is er een groep die zonodig, liefst met een geavanceerde mountainbike en enigszins dikbuikig, onze natuurterreinen door cosst, paden vernielt, wandelaars de stuipen op het lijf jaagt en de laatste korhoender uit de bossen verjaagt of op zijn minst stress bezorgt.

Tijd om de romantische benadering van het fenomeen frisse, gezonde, milieuvriendelijke wielrijder, te verlaten. Ook hier dient de vervuiler te betalen.

'Natuurlijk wachten we de peiling van de Fietsersbond onder haar leden af', zegt Aptroot alsof hij het D'66 kroonjuweel, het referendum heeft uitgevonden.

'Want dat is democratie.

'Geen achterkamertjes, zegt ook De Telegraaf, die enkele jaren geleden nog een referendum hield onder haar lezers die inhield dat ze nee moesten zeggen tegen het referendum.

 

Is het resultaat van de peiling door de Algemene Ned. Fietsers Bond (niet koninklijk, zoals de ANWB en de KNAC) negatief, dan wordt het voorstel niet ingediend, zegt Charlie Aptroot, verkeerspecalist van de grootste oppositiepartij. Want draagvlak, daar gaat het om, zegt de inmiddels immens populaire volksvertegenwoordiger

Of moet ook hier de mening van de Algemene Nederlanders Wielrijders Bond (ANWB) gevraagd worden? Zij hebben immers 4.000.000 leden.

Daar ben ik ook lid van. Omdat ze zo'n fijne Wegenwacht hebben.

Ik heb gepeild onder 10 leden die ik ken. Alle 10 zijn ze lid geworden vanwege die Wegenwacht. Drie vonden het ook wel aardig dat er gratis routekaartjes waren.

En nu mogen al deze Nederlanders meepraten over een wetsvoorstel.

Apetrots zijn ze.

Wie praat er nog over kloof tussen politiek en burger?

 

 

Statistieken voor dit verhaal

Om serverruimte en energie te besparen:

 

http://www.usarie.reismee.nl

Dirk Scheringa mag aanzitten bij de echte bankiers (de Voorkant, 3 maart).
De echte? Wie zijn dat? Oh ja, dat was die groep die stommetje speelde op de hoorzitting van de Tweede Kamer.


Een droom komt uit voor Dirk. Eerst met de nek aangekeken omdat hij de 'kleine man' met woekerrentes (onder meer aangeprezen door ex-ombudsman Frits bom) uitmolk. Eigenhandig de zaak opbouwen, heet dat bij Dirk. En nu bij de fine fleur. Of partners in crime? Slimme man inderdaad. De facade is belangrijk. Frits Bom en toen Gerrit Zalm. 
En dan z'n schilderijen! Wij houden van het Hulzebosch-type dat iets ook 'machtig mooi'vindt. Het proleterige zit er nog wel in: name-dropping. Ik praat met ... en dan volgt een rijtje  grootheden. Het kinkt allemaal wat cynisch. Maar blijft het zo niet een old boys netwerk.
Zet de milieuwetten maar even opzij. Dirk weet hoe het werkt. Gerrit Zalm die in 2007 een resort opent in een prachtig natuurgebied in Mongolië. De ex-minister - dan Scheringa-medewerker.   Wie het financierde kun je wel raden. En nu Dirk als crisisminister. Het is echt crisis. -----  

NB Over dat resort: http://www.tiararesort.com/tiara_psom.htm

Dirk Scheringa mag aanzitten bij de echte bankiers, aldus de VK op 3 maart.
De echte? Wie zijn dat?
Oh ja, dat was die groep die stommetje speelde op de hoorzitting van de Tweede Kamer.
Een droom komt uit voor Dirk. Eerst met de nek aangekeken omdat hij de 'kleine man' met woekerrentes (onder meer aangeprezen door ex-ombudsman Frits bom) uitmolk. Eigenhandig de zaak opbouwen, heet dat bij Dirk. En nu bij de fine fleur. Of partners in crime?

Slimme man inderdaad. De facade is belangrijk. Frits Bom en toen Gerrit Zalm.  En dan z'n schilderijen! Wij houden van het Hulzebosch-type dat iets ook 'machtig mooi' vindt. Het proleterige zit er nog wel in: name-dropping. Ik praat met ... en dan volgt een rijtje  grootheden.
Het klinkt allemaal wat cynisch. Maar blijft het zo niet een old boys netwerk. Zet de milieuwetten maar even opzij. Dirk weet hoe het werkt.
Gerrit Zalm die in 2007 een resort opent in een prachtig natuurgebied in Mongolië. De ex-minister - dan Scheringa-medewerker.   Wie het financierde kun je wel raden. 
'Mooie foto', aldus het zuinige commentaar van Zalm bij Paul & Witteman.

En nu Dirk als crisisminister.
Het is echt crisis.  

NB Over dat resort: http://www.tiararesort.com/tiara_psom.htm

Ik kan me weinig van het bezoek aan de sjamaan in Sedona herinneren. Of hij er een rol in speelde weet ik niet - en hoef ik niet te weten.

Ik wandel in de nacht, samen met duizenden anderen, op de paden omhoog naar Adam's Peak in zuid- Sri Lanka. Aardig tempo maar toch vaak ingehaald door oudere Sri Lankezen (denk ik) op sandalen. Ook op weg naar de zonsopgang en het altaar op de top. Een gezamenlijk altaar voor drie godsdiensten: Buddha, Hindu en Moslims

M'n knieën doen pijn en ik ben nog niet halfweg. Kurt, een stug doorlopende Duitser, heb ik moeten laten gaan, ik ben op mezelf aangewezen.

Heel wat anders dan de goed geoutilleerde USA. Maar ik voel me er prettig bij. Samen op weg naar iets dat je 'van horen zeggen' kent en dat je zelf moet doen en beleven.

De piramide in de verte is de beloning. De scahduw van de door de zon belichte top.

Niets is wat het lijkt, ook een prijsvraag voor een droomvakantie niet.

Soms moeten dromen geen werkelijkheid worden.

Ik gooi de resterende euro's in de pot naast het altaar. En voel me een vrij mens.

Als een feniks, uit de as herrezen. Waar een vliegticket naar Phoenix niet toe kan leiden.

Ik werd wakker in het Windmill motel in Strawberry. Het wordt eentonig want het liep allemaal anders - en dat is juist het boeiende. De zoon van de moteleigenaar had een nieuwe binnenband gemonteerd op Matthew's erfstuk en ik kon toch een mooie afdaling maken, over de 62 naar Camp Verde en zo nodig doorrijden naar Sedona.

Want dat mocht je niet missen.

Red Rock State Park of de spa's. En die mystieke krachten in het kunstenaarsstadje. Spiritualiteit, krachtplek, mystiek: het stadje weet zich op die wijze als uniek te postioneren.

Ik ben sceptisch en nieuwsgierig en beland in vliegende vaart van het dorp zonder aardbeien in het stadje van de bezinning.

Veel grijze haren, wandelend van souvenirshop naar kunstgalerie. Een enkel werker. Gemeente-ambtenaren die een boom planten want ook hier is het warm en verdient de toekomstige toerist schaduw.

Slowdona, aldus een Mexicaan die het vuile werk doet: een gat graven voor de jonge boom. Lachend vertelt hij dat hij zo ook de VS is binnengekomen: door een tunnel onder de metalen schutting die de landen scheidt.

Hier wil ik een nacht blijven, er is een wereld van verschillen samengebald op dit stukje Amerika.

En ik moet wat aan m'n budget doen. Dat lukt in Sedona makkelijk: een hotelkamer van 150 dollar is in het lagere segment.

De grootte van het ligbad is dat ook. Het lukt me toch om ale stof die de reis tot op heden deed opwaaien, af te spoelen.

Matthew heeft een partner die de camper over Hwy 60 en 88 naar het meer rijdt want 'she likes to have a swim'. Ik maak een ontbijtje klaar en ruim de tent op die ik mocht gebruiken.

Wij vertrekken al vroeg op de fiets. Het wordt vandaag 35 graden. Elk een 'gallon' met water mee. Al zal de camper als mobiele verzorgingspost dienen, je kunt beter op alles voorbereid zijn in het warme en droge Arizona, in mei.

Ik mag de SUV bij de beheerder van de camping parkeren; de volgende morgen zal ik - alleen - teruggaan. Met als vooruitzicht een lange afdaling. Dat kan dan later op de dag.

Het loopt echter anders. Kort na Tortilla Flat (waar ik John Steinbeck's bestseller koop) krijg ik de derde lekke band. Reparatiemateriaal uit de hardware store bestaat uit betonlijm en enkele 3 mm dikke stickers.

How to remove the tire?

'Well, take a screwdriver,' zegt de hardware-consulent.

'.......?'

'No problem, as long as you know what you're doing. And have an nice day!' Dit laatste vlug uitgesproken want z'n door kauwgom aangedreven gebit was te lang stil gevallen door zo'n domme vraag die een meer dan oppervlakkig antwoord nodig had.

Matthew en z'n partner rijden me terug naar de Lost Dutchman. Aan de grap bij het weerzien door de campingbeheerder is niet te ontkomen.

Het loopt echter anders.

Hoe?

Bij het haalbaarheidsondrzoek dat aan deze droomreis vooraf gaat merk ik:

- dat het bloedheet is in de regio;

- een auto met airco huren spotgoedkoop is;

- en de Amerikaanse economie stimuleren ook goed voor Europa is.

Ik laat me naar de Car rental shuttlen en neem een SUV  waarin je slapen kunt en een gekoeld drankje kunt serveren. 't Is een automaat met cruise-controller. Wat gebuiken die Amerikanen veel Nederlandse/internationale termen?!

Benzineprijs is $ 0, 40 per liter. Dat wordt doorjakkeren om mijn budget op te soeperen. Een snelheidsovertreding helpt want ik ben zo $ 200 kwijt. De eerste dikke Amerikaan die ik ontmoet is een agent. Goed voor de economie, die boete. Wnt de broekriem aanhalen, dat zal voor veel Amerikanen een probleem zijn...

Tegen de avond bereik ik  Lost Dutchman State Park, net boven Apache Junction. De camping heeft een fijne paats met twe barbecues en picnic tafel.

In Apache Junction ga ik enkele burgers halen om te roosteren. Ik hou een slag om de arm als enkel 'snowbirds' (Canadezen en noordelijke Amerikanen die de kou zijn ontvlucht) me hun hike-gezelschap aanbieden voor de volgende dag.

Want ik wil niets plannen!

Maar goed ook want de volgende dag gaan we toch fietsen. Want Matthew staat met z'n overjarige camper en nieuwe fiets naast me op de camping. De oude is rijp voor de sloop, naar Amerikaanse maatstaven dan.

Mogelijkheden gaan door m'n hoofd terwijl ik vlieg: een fiets kopen bij de Wal*Mart en haar daar optuigen met gear en proviand. Of heeft de naast mij zittende Phoenixiaan een tip. Naar het hostel gaan en daar een karretje overnemen van een vertrekkende toerist?

Waarschijnlijk brengt een McCain-intimus me in contact met de senator die in Phoenix woont en een verwoed hiker is, favoriet gebied de Superstition Mountains en Lost Dutchman SP, ten oosten van de metropool.

Genoeg aanknopingspunten voor een enerverend begin.

Kamperen in de Lost Dutchman?

Of het laten aankomen op een nachtje cel in Florence, door te onopvallend opvallend rond te hangen bij de 'toughest' (Discovery Channel) gevangenis van de USA???

Wat een heerlijke landing bij deze eerste sprong in het duister. Het loopt echter anders 

Zon en klaar.

Het beeld van Thailand is zonneklaar. En een schaduwzijde is sowieso altijd onderbelicht.

Een klein dorp in de Achterhoek met meerdere Thaise bruiden: de buurt gniffelt wat.

Nieuws over minderjarigen in de prostitutie in Bangkok. Pattaya, de badplaats die vaker naar Sodom en Gomorra wordt genoemd dan Amsterdam.

Het vliegveld van Bangkok is bezet. Nu schrikken de potentiële vakantiegasten. Moeten we nog wel naar Thailand?

Met de democratie blijkt het slecht gesteld. De (elitaire) minderheid, gesteund door het leger en gedoogd door een zwijgende koning, zet het land naar z'n hand.

Op het Lonely Planet Forum verschijnen steeds meer berichten over kwalijke praktijken.

Een greep:

-tientallen bootvluchtelingen uit Myanamar (Burma) worden weer de zee op gestuurd in hun gammele boten; een YouTube filmpje laat zien hoe ze vooraf op het strand klappen krijgen van de militairen.

-er zijn alleen al in janauri 2009 door geweld zo'n tien toeristen om het leven gekomen, vooral op de populair bounty-eilanden als Phuket

-er is weer een politieke gevangene toegevoegd aan de lange lijst. Een Australische schrijver werd wegens majesteitsschennis opgeborgen, na strafvermindering werd het voor drie jaar.

-corruptie tiert welig; de politie accepteert alleen aangifte van diefstal /beroving na 'betaling', zonder kwitantie.

Hier moet natuurlijk niet teveel ruchtbaarheid aan worden gegeven. Het land van de glimlach. Het toerisme...

De koning is heilig. Dat moet zo blijven.

Wat doe je dan? Websites blokkeren in Thailand of kranten (Economist) weren.

Toch sijpelt het nieuws door.

Hier had een enthousiast verhaal over het mooie Thailand moeten staan. De medaille heeft weer eens twee kanten.

Bron:

1. http://www.lonelyplanet.com/thorntree/message.jspa?messageID=15281267#15281267

2. eigen waarneming in december 2008.

'De kredietcrisis slaat ook toe in de reële economie' en ik begrijp nu wat het betekent. Icesave was niet safe en  het vakaniegeld is in rook opgegaan. De broekriem aanhalen, de tering naar de nering zetten: het wordt een budgetvriendelijk reisje naar Twente.

 

Beetje fietsen door het heggenlandschap van het mooiste fietsgebied van Nederland, samen met Drente. (http://www.drente_twente.eu). En door de bossen van Twickel.

 

Waar de paddestoelen je door woord en beeld weer volijk maken. De wijsheid spat eraf en alle inhaligheid van bankiers met bonussen en spaarders die voor een procentje meer een bodemloze put kiezen die door een geyser gecamoufleerd is.

 

De fata morgana van de kapitalist-in-spé.

 

We gaan back naar basics: Iej mut vlechten naor daj riezen hebt. Als je het nu nog niet weet...

 

Zwijgend fietsen we verder. De paddestoelen wijzen ons de weg. Het spreekt zo vanzelf allemaal. Hoe konden we het vergeten?

 

Dit gaan we vaker doen, Op de kloosters reizen.

 

Aanrader voor iedereen die de weg een beetje kwijt is.

Appenzell, een kleine plaats in Oost-Zwitserland, niet ver van St. Gallen. Lange-afstandfietsers uit Duitsland, Zwitserland, Nederland en Liechtenstein hebben zich bij het station verzameld. Allen ook per fiets gearriveerd, behalve Monica en Andreas die Lufthansa hebben gecharterd om vanuit Duisburg in Zürich, op fiets-dagafstand van St. Gallen, te komen.

In een keurige rij rijden we door het centrum van het Anton Pieck-stadje. En nu staan we op de foto bij mensen uit drie continenten. Stapvoets fietsen in ons vreemd en blijkt een hele toer. Maar we komen zonder kleerscheuren door het centrum. Een andere weg is er niet, als we op weg zijn naar een nieuw avontuur, slapen in het stro. In ons midden enkele boerenzonen die zich verbaasd afvragen wat de creatieve boer nu weer bedacht heef om z´n inkomen op peil te houden.

Het blijkt een voltreffer. Keuze uit hooi en stro, een paardendeken erop en daarop je slaapzak, de gevreesde stofwolken leidend tot niespartijen blijven uit.

Geproest wordt er overigens veel - en geproost ook - door het twaalftal fietsers dat alle continenten heeft bereden en nu voor een reünie naar St. Gallen is gekomen. Met USA op m´n erelijst ben ik net door de ballotage gekomen. En terecht want er zijn mafkezen (alle Duitsers en Zwitsers kenden het woord, Käsekopfe kenden ze niet) die meer dan 20.000 km hebben gereden in enkele jaren.

Nu is de rit kort maar heftig. De laatste 1,5 km auf dem Alm is gemiddeld 15 % en daarna blijkt het Appenzeller bier en de vino primitivo goed te vallen. En de barbecue verzorgd door het agrarische echtpaar is uit de kunst.

België wordt nog gekozen als meest fietsonvriendelijke land, maar de stemming, op z´n Zwitsers, zoals bij hun referenda tot voor kort, met hand opsteken, is niet eenduidig. Gelukkig worden onze zuiderburen ook gekozen tot de aardigste mensen als het gaat om zaken als de weg  vragen of een pint bier drinken.

Dat fietsonvriendelijke is vanwege het plotseling ophouden van fietspaden en voorbij scheuren van vrachtwagen op minder dan 30 cm van je kostbare lijf. In een beschaafd land hoor je minimaal drie maal aan te kondigen dat een fietspad ophoudt en dan ook alternatieven voor te stellen. Het Appenzeller bier is van een voortreffelijke kwaliteit maar gaat ten koste van het realiteitsgehalte van de ideeën.

Daarom zoekt iedereen het stro op:

 

 http://www.schlaf-im-stroh.ch/

Kortste weg naar de Citta Alta en/of terug

Dat wilde ik graag weten. Net gearriveerd in Bergamo. Mijn Italiaans beperkt zich tot Grazie en de glimlach. Maar een combinatie van Frans, Engels en Spaans leert mij dat ik me het beste tot een agent kan richten. En die zijn er wel, bij het station van de hoofdstad van Lombardije. Een duo houdt de pas in en lijkt daar onmiddellijk spijt van te hebben want het volgende ceremonieel voltrekt zich.

De oudere van de twee agenten trekt een lelijk gezicht alsof hij terugdenkt aan de reuk van het ondergoed toen hij een maffialeider van het bed lichtte. In die blik is ook een zweem van verongelijktheid omdat dit wapenfeit geen promotie, laat staan een vrije dag oplevert.

Toch vreemd dat hij niet beter weet. Maffialeiders hebben minimaal twee positieve eigenschappen: ze verversen bv. drie keer per dag hun ondergoed en ook slaan ze hun vrouwen niet.

De jongere agent dan sleept je mee naar iemand die naar zijn mening Engels kan communiceren en die een telefoongesprek dat hij net wil be-eindigen, toch nog maar even voortzet. Daarna loopt hij met je mee en vindt iemand die nog wat beter Engels spreekt en die op je vraag een duidelijk antwoord heeft: ik weet het niet. Mijn Engels is zo goed dat ik dit - combinerende met zijn lichaamstaal - vertaal als: val me niet lastig met banale vragen daarvoor ben ik te belangrijk al ziet niet iedereen dat. 

Zo weet je tenminste waar je aan toe bent.

De oudere agent kijkt nog wat chagrijniger want hij zit eenzaam op een stoel, het ene been over het andere geslagen wat heel wijs is want zijn lichaam schreeuwt om bewegingsoefeningen. Daarna gaat de jongere koffie halen, ook voor hem. Een prettige oplossing om de dag door te komen, creativiteit kun je de carabinieri niet ontzeggen.

En ik spring op de fiets en ga Bergamo weer in, me naadloos aanpassend aan de plaatselijke pizzakoerier-gebruiken. Verkeerslichten zijn facultatief voor fietsers en scooterberijders. Nog maar twee dagen in het stadje.

 

Is dat integreren of niet?

 

meer op: http://www.usarie.reismee.nl

..er is meer tussen hemel en aarde




http://www.edwinenmartine.com/joomla/

1. Mijn vriend

2. ....en verder het lijstje van dingen die je even bij elkaar googlet want reizigers hebben een onweerstaanbare dwang om alle kennis en ervaring met je te delen.

3. Oh, en een computer om een dagboek bij te houden.

 

Want ze komen pas over drie jaar terug, Edwin en Martine.

 

Ik ga ze volgen omdat ik wil weten wat ik gemist heb. Want de hypotheek moest afbetaald. Terwijl zij hun huis verkocht hebben.

 

Die jeugd van tegenwoordig...

Ze zijn verstandiger dan we soms denken.

 

Kopenhagen, Helsinki, St. Petersburg, Moskou, Trans-Mongolië Express en dan...

De planning. Wat kun je ermee?

China wordt een moeilijk verhaal. Overslaan misschien? Het Terra Cotta-leger is nu ook deels in Assen te zien.

 

Lees alles op:

 

http://www.edwinenmartine.com/joomla/

 

 

Bij de foto's:

1. Van het platteland in Nederland rond de wereld in drie jaar

2. Duikboot uit St.Petersburg, nu in Zeebrugge

3. Taj Mahal India, een 'must-see'

 

Was eerst Napels genoeg om gezien te hebben alvorens te kunnen sterven, nu heeft het heel wat meer voeten in de aarde voordat je met een gerust hart de ultieme reis naar het hiernamaals kunt aanvangen.
Met voetenwerk alleen zul je de deadline echter niet halen want je hebt 1000 PLACES TO SEE BEFORE YOU DIE voor de boeg als je het leven serieus neemt. En dat lijkt me een hele toer, wil je ook nog tijd hebben voor meer dan een snelle photoshoot.
Dit toelatingsexamen tot de andere wereld is bedacht door de Amerikaanse free lancer Patricia Schwarz
                                        

De voormalige reisboekenschrijfster (voor onder meer Frommer's Berlitz) maakt het ons daarbij niet eenvoudig. Het pluche van het Pullitzer Hotel in Amsterdam waarop eens C.P. Romme zijn dikke achterwerk liet rusten en de Taal Volcano in de Philipijnen staan op het lijstje. En om dichter bij huis te blijven: Brugge.

Who the hell is Romme? zegt de jeugdige reiziger die gezien zijn leeftijd die duizend hotspots fysiek zou kunnen halen. En welke Taal op de Filipijnen en waar ligt dat? zegt diezelfde jongeling die Floortje Dessing's tips wel handig vindt maar nu met z'n competentiegerichte onderwijs nauwelijks een kant op kan. En wat moet ik met het Begijnhof in Brugge, je gaat er al dood van verveling. Liever naar m'n held Jim Morrison op Père Lachaise in Parijs. Die staat er echter niet in.

Schulz is ooit met alle egards in het Pullitzer ontvangen en wil dat gevoel nu met ons delen. In Penzance (Cornwall) is ook z'n 300 dollar hotel van waaruit ze St. Michael's Mount (zie vorige bijdrage) heeft bezocht en geboekstaafd. De stad wordt echter onnodig opgehemeld terwijl het dichtbij gelegen Mousehole, een juweel, het moet doen zonder herinneringen uit het hiernamaals. Dit muizengat was echter niet vanuit haar hotel te zien.

Maar logisch, zo'n opzet vraagt om keuzes en de subjectiviteit daarvan brengt ons gelukkig ook off the beaten path.

Penzance wel, Mousehole niet; St. Michaels's Mount wordt deskundig beschreven



Toch zijn er teveel makkelijke keuzes gemaakt. Om bij Engeland te blijven, Sissinghurst met z'n fraaie tuinen wordt genoemd, de Trebah Gardens in Falmouth niet. Land's End een van de grootste tourist traps haalt het ook maar als de amechtige reiziger daar aan komt voor z'n photo-shoot wordt het mystieke oostelijke puntje van het land waar de zon ooit nooit onder ging, stevig afgegrendeld door een kordon Chinezen. Of Koreanen. Allemaal op z'n Japans reizen: een paar foto's, en snel de bus weer in. En dat moet dan 1000 keer. Levensgevaarlijk voor je hart.

 


Maar in feite mis je niets door die blokkade want dit is een mooi voorbeeld van het je-moet-er-geweest-zijn-syndroom. Dat Land'End ook het meest zuidelijke puntje van Engeland wordt genoemd: een kniesoor die er op let (dat is Lizard Point, in zuidoostelijke richting, op de kaart goed te zien en in werkelijkheid te herkennen aan een serie wansmakelijke giftshops.


De Sissinghurst Gardens liggen tussen Dover en Londen. Duizenden bezoekers, je kunt er bijna niet omheen. Je moet er geweest zijn omdat ... het op de route ligt en er zoveel mensen heen gaan. En als er zoveel mensen heen gaan moet het wel iets bijzonders zijn... En dat is het ook.
Zo is in de zuidwest USA Sedona een must. Terecht. Het minstens even mooie Montezuma Creek in Zuid Utah heeft pech; het ligt niet aan een levensader als de snelweg van Phoenix met z'n grote vliegveld naar het Grand Canyon.
Pech?

De reiziger heeft geluk. Hij/zij kan zelf nog wat ontdekken en verrast worden ondanks alle vakantiebeelden thuisgebracht worden zodat reizen bijna een leunstoelaangelegenheid is.

Life is not measured by the number of breaths, but by the places and moments that take your breath away, laat Schulz een Anonymus in een inleidend motto zeggen.

Als je een helling beklimt in het noorden van Cornwall en na enige inspanning zie je de zonovergoten zee en een prachtig palet aan bloemen in een mozïek landschap, ja dat is zo'n plaats en moment. Resultaat van de verrassing. 
Het stadje Urbino binnenrijden temidden van oldtimers in de Mille Miglia-race zorgt ook voor zo'n plaatsvervangend orgasme.
En het Grand Canyon waar ik Wim Sonneveld hoor zeggen: Dit maakt het waard om geleefd te hebben.

Gerrit Komrij zou er 1000 en enige plaatsen van hebben gemaakt. Iets meer creativiteit en ironie zou deze poging tot lijstjes-makerij geloofwaardiger hebben gemaakt. Een van de dingen die ik zou willen zien is Schulz' bankrekening. De auteur zal moeite hebben het geld op te maken voor ze sterft. Al bezoekt ze meerdere Ritzen en Pullitzers per jaar.

En met een zekere nominatie op zak voor het paradijs vanwege een deugdzaam leven maak ik me natuurlijk ook niet al te druk. Daar moet het pas echt adembenemend zijn.

---

1,000 PLACES TO SEE BEFORE YOU DIE
by Patricia Schultz
Uitg.: Workman Publishing in New York
ISBN-10: 0-7611-0484
$ 18,95
In Engeland bij W.H. Smith voor 7,99 BP

-------

Bij de foto's:

1. ...even de wereld doen 'before you die'

2. Grand Canyon, een must-see

3. St Michael's Mount vanuit twee perspectieven

 

 

Of met een snuifje cultuur, voor minder ga je niet naar Vlaanderen. De bieren laten we daarbij deze keer buiten beschouwing; met jonge kinderen heb je andere prioriteten.

Brugge kunnen we dus op onze buik schrijven, een gemiddeld acht-jarige (5 respectievelijk 11) ziet weinig in trapgeveltjes, behalve op maximaal reikhoogte.

Dat zou jammer zijn want - typisch Nederlands? - we kiezen als compromis domicilie in Dudzele, precies tussen Brugge en Zeebrugge, met ook binnen handzaam bereik Damme, Lissewege en Blankenberge.

 

Het wordt deze drie dagen nog lastig kiezen. De vliegers uittesten op het strand van Blankenberge, vogels kijken vanachter houten wandjes, de haven en zeeschepen van Zeebrugge, het dorpje Lissewege, kandidaat voor het  'schoonste' dorp van België, Damme van Tijl Uylenspiegel of toch een vleugje Brugge. En het strand?!

 

We 'doen' het allemaal. Vogelpoep tellen op de kop van de arrogante man in Damme (en vertel niet wat-ie daar doet, dat 'googlen we later zelf wel' ), vliegeren bij Zeebrugge met mooie tips van een Belg en een ijsje in Lissewege, te koop bij de bakker. Het dorpje straalt rust uit en over naar de jongelingen. Niet te lang want we moeten verder fietsen langs het Boudewijnkanaal om te proberen een zeeschip in te halen.

 

Het mooiste schip in Zeebrugge is ook het lelijkste: een betrekkelijk kleine roestbak met een dikke laag zwarte verf die de rimpels ternauwernood wegwerkt: een 40 jaar oude duikboot van Russsische makelij. SeaFront, het maritiem museum had er wat dollars voor over en de duikboot vormt met het voormalige lichtschip Westhinder de zichtbare trekpleister van dit prachtige museum.

 

Veel van de maritieme geschiedenis van meer dan België alleen wordt op een afwisselende en interactieve manier getoond in vier grote hallen.

Het strand, gepland voor de middag, moet het dan maarzonder ons doen. 'Met zand spelen kunnen we thuis ook wel' en 'het is toch erg koud in het water'. De watertemperatuur kan de luchttemperatuur dit voorjaar niet bijbenen: 12 tegen 25 graden op 7 mei.

 

Terug via een andere route. Het veel geroemde fietsknooppuntennetwerk toont een hiaat: twee gigantische bruggen over een havenarm, hoog en fier als de Twin Towers, blijven openstaan en veel fietsers maar ook vrachtwagens maken na een tijdje rechtsomkeert. Nergens een aanwijzing voor deze stremming.

 

Dan maar dwars door het havengebied, het heeft ook z'n charmes. Vliegers, strandtent en body-boards, met zorg achterop geknoopt, kunnen onverrichterzake terug in de auto die bij de jeugdherberg staat; want ook zo'n onderkomen heeft z'n charmes, je kunt er je kont niet keren.

 

Als pauzenummer voor de terugweg naar huis kiezen we voor de zwemplas annex speeltuin Donkmeer, ten oosten van Gent, vlakbij de E40. Dit op basis van vage herinneringen van een jaar of zeven geleden.

Even door Brugge eerst, we kunnen het niet laten. De gameboy gaat even uit en misschien komt het door de Ezelpoort die we inrijden, maar  de verwondering en bewondering is er. Werelderfgoedlijst is voor een 11-jarige geen vreemd woord, de Waddenzee komt er ook op, weet hij te vertellen. Die tv toch!

Het zaad valt in goede aarde en groeit alleen maar door fraaie grachten, steile bruggetjes, terrassen en de soms opdoemende Halletoren.

Even ruiken, later proeven en eten. Gameboy mag weer aan.

 

Het vertrouwen in de juistheid van voorstellen krijgt een extra boost als het Donkmeer 'de mooiste speeltuin ooit' blijkt te hebben. De terugweg wordt een fluitje van een cent.

 


Dit is het gewraakte stuk uit de Volkskrant-column

Bij Pauw & Witteman deed Dick Berlijn, afzwaaiend commandant der Nederlandse strijdkrachten, iets heel goeds. Het gebeurde op het moment dat Paul Witteman en vraag stelde die begon met de inleidende opmerking: 'Als u eerljk bent ...' De moderne interviewer gebruikt die frase regelmatig, maar in feite bevat de oproep om eerlijk te zijn een diepe belediging. Er wordt namelijk gesuggereerd dat de aangesprokene wel eens liegt en dat hij er nu verstandig aan doet de waarheid te spreken.
Enkele alinea's verder vindt Pam: Eerlijk gezegd zet ik grote vraagtekens bij de herinvoering van de dienstplicht.

---

Ik moet trouwens eerlijk toegeven dat het even duurde voor ik 'm door had. Een juweeltje, Max Pam