GroenLinks-raadslid Mike van der Kolk omarmt zijn politieke opponent VVD-lijsttrekker Wim Brand in het centrum van Beuningen. Fotografie: Ger Loeffen

Vooral in onze gemeente Beuningen is de uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen alleminst duidelijk. Er is een aantal redenen te noemen dat daar de oorzaak van is. Allereerst is daar natuurlijk de val van het kabinet. Iedereen geeft iedereen de schuld hiervan. De verwachting is dat het - dankzij het non-conformistisch optreden van Wouter Bos -  de PvdA geen windeieren zal leggen. Maar dat is landelijk. Voor Beuningen komt er nog een aantal factoren bij. De lokale partij GBD doet deze keer niet mee aan de verkiezingen. Reden: te weinig gekwalificeerde kandidaten. De grote vraag is natuurlijk: Op welke partij gaan de aanhangers van de GBD stemmen. De partij haalde is 2006 met 924 stemmen toch ruim 9% van de stemmen binnen. Goed voor twee zetels.
En... dan zullen we bovenstaande foto maar niet al te letterlijk opnemen. Dan wordt het helemaal ingewikkeld.

De lichaamstaal van CDA-lijsttrekker in Nijmegen, Chantal Teunissen spreekt boekdelen tijdens het debat in LUX dinsdagavond. Met haar handen - met zorgvuldig gemanicuurde nagels overigens - een klauw vormend, tracht zij grip te krijgen op de Nijmeegse politiek. Nu het linkse college is gevallen maakt de oppositie jacht op de aangeschoten wethouders en vliegen de verwijten om de oren. Het onderwerp van het debat: economie. Kan ook niet anders als een debat wordt georganiseerd door het Binnenstadmanagement. Bij monde van voorzitter Elrie Bakker maakt deze organisatie zich vreselijk zorgen over de bereikbaarheid van de stad. Vooral nu de oude snelweg Arnhem-Nijmegen A325 tot stadsweg is gepromoveerd. Oké, het is een janboel daar maar het wordt een super entree van Nijmegen. Mark my words. Maar sommige mensen zien dat niet of willen dat niet zien. Maar fileloos een Nederlandse stad penetreren lukt al lang niet meer. Alleen Batenburg nog. Maar Bakker heeft wel een beetje gelijk. Nu de ingrijpende reconstructie van de westelijk van Nijmegen gelegen A50 op de agenda staat, verwacht Rijkswaterstaat dat de verkeerscapaciteit vanuit het westen en noorden met 30 procent wordt teruggebracht. De oppositie verwijt demissionair wethouder Jan van der Meer dat hij te weinig touwtjes in handen heeft en zodoende te weinig grip heeft op wildebeest Rijkswaterstaat. Nou Chantal, werk aan de winkel. Grijp dat beest. Fotografie: Ger Loeffen

Ze zullen nu allemaal zo rond de 30 jaar zijn. Deze bruidmeisjes uit Huissen. Ze lopen mee in de Umdracht, de jaarlijks terugkerende processie door de straten van het stadje Huissen.  Deze foto maakte ik in juni 1987. 

Een jaar heeft 365 dagen en elke dag is het waard om vast te leggen. Maar sommige dagen kom ik de deur niet uit en bijt me vast in naar schatting 300 duizend negatieven die ik in 25 jaar analoge fotografie heb gemaakt. (Het aantal is een zeer grove schatting en niet te tellen). Vanaf 2000 schiet ik digitaal maar vanaf midden jaren 70 tot aan de eeuwwisseling stopte ik dagelijks rolletjes in mijn camera's. Veel zwart/wit natuurlijk later kleur. Eigenlijk vind ik kleurenfoto's helemaal niet mooi. Zelf lelijk soms. Bij het doorbladeren stuit ik regelmatig op negatieven die mij nieuwsgierig maken. Meestal zijn het foto's die ik maakte tussen twee opdrachten in en zijn ze nooit afgedrukt. En dat blijken dan toch heel fraaie foto's te zijn.

Datum circa 1983. Nijmegen wijk De Bottendaal. Arend Noorduijnstraat. Op de achtergrond de Graafseweg en verder de Burghardt van den Berghstraat. Een allochtone jongen, mogelijk Marokkaans of Turks staat in de Arend Noorduijnstraat op een regenachtige middag in de late herfst of winter. De jongen is ongeveer 10 jaar oud en draagt een pak een kostuum. Waarschijnlijk is het een zondag. Hij heeft zijn handen in de zakken en kijkt in de camera. Fotografie Ger Loeffen. (299.999 te gaan)

Jaren geleden toen ik voor dagblad De Gelderlander werkte, stapte ik op zaterdagavonden rond deze tijd van het jaar in de auto en bezocht wel 8 dorpshuizen in het zuiden van Gelderland en oostelijk Noord Brabant. Want daar gebeurde het. De Prins Carnaval werd bekend gemaakt en moest gefotografeerd worden. Zorgvuldig - zover dat mogelijk was - liet ik mij informeren over de plaats en vooral over het tijdstip van de onthulling. De plaats was meestal duidelijk; ik stopte bij het pand waar de meeste auto’s stonden en liep naar binnen. Veel rook en de lucht van verschraald bier kwam mij tegemoet. Ik was toen nog brildragend en wanneer de glazen beslagen waren wist ik het. Hic Locus Est; dit is de plek. Niet zelden vielen half dronken, opgepimpte dames mij om de nek en poetsen mijn bril schoon met hun jurk waarvan de zoom niet lager hing dan hun rood gelakte nagels. Jammer dames, ik moet er nog zeven. Door een hevig zwetend bestuurslid werd ik dan naar het podium begeleid waar de ‘local hero’ uit een tomaat zou stappen. “Je bent net op tijd”, schreeuwde het bestuurslid over zijn schouder. De pauwenveer op zijn steek was half verbrand. Altijd werd mij bier aangeboden dat ik de eerste 4 of 5 dorpshuizen nog wel kon weigeren. Luttele minuten nadat de tomaat geexplodeerd was stond ik weer buiten. Slingers en confetti liet ik zorgvuldig in mijn haar zitten; een beetje couleur locale doet het goed bij de volgende, overtuigde ik mezelf. De leukste bewaarde ik steevast voor het laatst; Batenburg. Een piepklein, sfeervol stadje aan de Maas. Gemoedelijkheid is door de Batenburgers uitgevonden. Dorpshuis De Hostert puilde uit. “Je bent weer te laat, net als vorig jaar”, lachte de voorzitter. “Daar loopt ie”. We kenden elkaar. Bij elke flits van mijn Metz werd mij een pils aangereikt. Fotograferen werd bijzaak; contact met Batenburg werd hoofdzaak. Negentig procent was er abonnee van De Gelderlander. De overige 10 procent kreeg de krant via het tuinhekje van de buren. Tout Batenburg las De Gelderlander. Het bier vloeide rijkelijk en de foto’s werden onscherper. Een keer werd mij een slaapplaats aangeboden door een kortgerokte dame die even tevoren nog op het podium stond te dansen. Roos heette ze, als ik mij goed herinner. Witte kuitlaarsjes had ze aan. Ik weet alleen nog dat ik tegen het ochtendgloren in mijn eigen bed stapte. ’s Zondagsmiddags in de doka zag ik dat er iemand foto’s had gemaakt met mijn camera. Niet onaardig voor een amateur.

UMC Radboudziekenhuis Nijmegen. Fotograaf: Ger Loeffen

Het woord doorlopen ken ik. Doorfietsen gebruik ik regelmatig als onze dochter iets te laat aan haar fietstocht naar school begint. En ik schat dat aan 1 miljoen tafels tijdens het avondmaal het woord dooreten! valt. Let u wel even op het uitroepteken? Dank u. Doorrekenen kende ik niet maar ik hoor dat de laatste tijd steeds vaker uit de mond van politici komen. Meestal is er dan een berekening gemaakt waarop een wijziging komt. Dan moet die wijziging worden doorgerekend. Het (school)vriendje van Premier Balkenende -minister Ab Klink – heeft het CPB laten doorrekenen hoeveel door marktwerking bespaard kan worden op de ziekenhuiskosten. Voornamelijk door ziekenhuizen zelf te laten onderhandelen met de zorgverzekeraars. De PvdA heeft morrend ingestemd met de plannen van vriendje Klink. Overigens, Klink en Balkenende hebben s zondags een vaste plek in de kerkbank. Naast elkaar vermoed ik, want beiden wonen in Capelle aan de IJssel. Het woord doorbidden wordt daar vast wel eens gefluisterd. Maar dit terzijde. Nu dacht ik toch werkelijk dat ze – de politici – iets geleerd hadden. Namelijk dat marktwerking niet werkt. Tenminste niet in de gezondheidszorg. Zeker niet daarin. We moeten toch constateren dat de marktwerking in de energievoorziening op alle fronten is mislukt. Concurrentie zou prijsverlagend werken. Ammehoela. Op de korte termijn zou het inderdaad prijsverlagend kunnen werken. Maar op langere termijn werkt het juist prijsverhogend. Ik ben van mening dat een aantal elementaire zaken niet door de politiek geregeld moet worden. Energievoorziening, onderwijs en gezondheidszorg horen daar zeker bij. Dat zijn zaken die, los van elke politieke stroming, centraal vanuit Den Haag zouden moeten worden aangestuurd. En al helemaal niks laten doorrekenen door het CPB. Een paar vragen van de parlementaire commissie in het onderzoek naar de kredietcrisis hebben duidelijk gemaakt dat Coen Teulings cs er faliekant naast hebben gezeten met hun voorspellingen. Dus heb ik zo mijn twijfels met dat doorrekenen van het CPB.

Foto: Ger Loeffen

Herstel van de waarden en normen. Dat verkondigt u te pas en te onpas; het is zogezegd uw stokpaardje. Maar zou u dan niet eens zelf het goede voorbeeld geven. In plaats van onwaarheden te verkondigen en een gedegen onderzoek niet au sérieux te nemen. Beseft u wel dat u met uw handelwijze een zeer negatief voorbeeld geeft aan de samenleving. En dat uw gedrag door velen wordt gekopieerd als zijnde normaal. Voor mij heeft u nu definitief afgedaan. Het CDA vind ik een gerespecteerde club en u hoort niet het ‘gezicht’ te zijn van deze partij. Een minister-president die alle kritiek zomaar van tafel veegt, nooit een fout kan toegeven, kortom totaal geen zelfreflectie vertoont, kan niet aan het hoofd van Nederland staan. Beseft u ook wel dat u, door uw koppige, regenteske manier van optreden uw politieke partij mee de afgrond in trekt. Ik begrijp echt niet dat zovelen deze handelwijze van u zo maar accepteren. Het CDA zou er goed aan doen officieel afstand te nemen van uw gedrag. Dat doende zou deze partij een politiek statement afgeven dat zijn weerga niet kent.

Vul het zelf maar in.

Dwars Hommelstraat Beuningen Tweede Kerstdag 2009. Fotograaf: Ger Loeffen

Blik vanuit onze straat naar het zuiden. De zon schijnt, maar staat laag aan de horizon. De afgelopen dagen heeft het flink gesneeuwd waardoor de helft van het openbare leven stil lag. Het is verbazingwekkend hoe een land zich laat ondersneeuwen. Een paar centimeter sneeuw of 10 graden vorst en het land ligt plat. Mijn conclusie. We leven op een strak gespannen koord. Een tikje, een zuchtje wind en we zijn minstens uit balans. Een flinke hobbel en we donderen met z'n allen de diepte in. We zijn gewoon strontverwend.

Ben Dankbaar (links) overhandigt de Milieuprijs aan ARN-directeur Gerard van Gorkum. Foto: Ger Loeffen

ARN B.V. (Afvalverwerking Regio Nijmegen) is de winnaar van de tweede Milieuprijs Westenweurt. Het Weurtse bedrijf ontvangt op vrijdag 18 december uit handen van juryvoorzitter en hoogleraar Bedrijfskunde Ben Dankbaar (RUN) de wisseltrofee en een cheque voor een pakket zonnepanelen ter waarde van 10.000 euro. Volgens de jury met vertegenwoordigers van bedrijfsleven, overheid en kennisinstituten heeft ARN B.V. van alle bedrijven in Nijmegen-West en Weurt in 2008 en 2009 de grootste bijdrage geleverd aan een beter milieu.
De jury hecht aan de open communicatie van ARN B.V. met omwonenden en milieugroeperingen. Een aantal Nijmeegse milieuorganisaties droeg het bedrijf voor als kandidaat voor de milieuprijs; het bedrijf hergebruikt afvalstoffen, is scherp op de emissie van schadelijke stoffen en heeft meegewerkt aan de realisering van het gebruik van restwarmte. Bovendien houdt ARN B.V. zich ver van de landelijke trend om afvalverbrandingsinstallaties bij te bouwen.

Wouter Bos tijdens het PvdA congres. Foto: Ger Loeffen

Staring at the ceiling.
Thinking of the place you
have never seen before.

(Kane.)

Soms wil je iemand wel eens een klein bedrag geven voor zijn gedachten. Nou, beste lezer, gisteren rammelden in mijn broekzak enkele parkeermunten die ik Wouter Bos graag had willen geven voor zijn gedachten op dat moment. Zat ie in Uruzgan? Of was het de ADR (Actieve Donor Registratie) die dankzij de PvdA eindelijk een grotere kans maakt. Of was het toch Geert Wilders, waarmee hij zegt perse niet te willen regeren. Allemaal hot items waarover de PvdA leden zich tijdens het congres uitspraken. Maar misschien moeten we het veel dichter bij huis zoeken en dacht Wouter gewoon aan een bord erwtensoep. Gezellig thuis aan tafel met de kachel op vier. Of dacht hij eraan dat ie de zomervakantie nog moest doorgeven aan Jan Peter. O heerlijk vakantie. Even weg van dat Haagse gekonkel. Een paar weken geen lastige journalisten en glurende fotografen.

'Frankrijk? Of toch maar weer Italie. Wel een plek uitzoeken waar we geen Nederlanders tegen komen. Opdringerige vrouwen die altijd met me op de foto willen. Volterra? Neen, te druk. Hoe heette dat plaatsje ook alweer helemaal onderin de hak. Cisternino. Ja dat lijkt me wel wat. Straks eens bespreken, onder de erwtensoep.'

Mariette Hamer tijdens haar speech op het PvdA congres in Apeldoorn. Foto: Ger Loeffen

PvdA gaat arbeidsomstandigheden in Nederland inventariseren

De PvdA wil een inventarisatie gaan maken van de arbeidsomstandigheden in Nederland. 'Wij willen dat niemand meer voor zijn pensioen opbrandt.'

Dit zei PvdA fractievoorzitter Mariëtte Hamer tijdens haar speech op het PvdA congres vandaag in Apeldoorn.

Hamer: 'De gezondheid van medewerkers moet altijd voorop staan. Daarom zullen wij de komende maanden massaal de werkvloer op gaan. Wij zullen met een zwartboek komen over de arbeidsomstandigheden in Nederland, en we zullen de wet aanpassen waar dat nodig blijkt.'

Hamer wil op deze wijze de arbeidsmarkt klaar maken voor een verhoging van de AOW leeftijd

Evenals uw scribent is ook minister Ronald Plasterk hoeddragend. Woensdag was de bewindsman op bezoek in Nijmegen om zich op de hoogte te laten stellen van de Honeurs Academy. Enkele tientallen studenten wachtten hem op voor de ingang om te protesteren tegen de bezuinigingen op het onderwijs. Plasterk praatte geruime tijd met de protesterende studenten. En zoals het een heer betaamt deed hij dat met de hoed in de hand. En dan kan je nog zo boos zijn; als zo'n heer voor je staat komt er toch een glimlach op je gezicht. Een ontwapenende performance heeft ie, die Ronald. Foto: Ger Loeffen

Gebouw FiftyTwoDegrees 52 degrees van NXP in Nijmegen. Foto: Ger Loeffen.

Hoeveel energie wordt er in Nijmegen verbruikt? En door wie? Dat wordt duidelijk in de uitgesplitste energiecijfers die Nijmegen onlangs van netbeheerder Liander heeft gekregen. Uit de vergelijking van de gas- en elektriciteitsgegevens, over de periodes juli 2007-juli 2008 en juli 2008-juli 2009, blijkt dat vooral huishoudens en scholen energie besparen. De industrie en de zorg gebruiken juist meer energie.
 
Voor Nijmegen is het de tweede keer dat de stad een overzicht krijgt van zijn eigen energieverbruik uitgesplitst naar wijk en branche. Het gaat om zowel electriciteit als gas. Met de energiecijfers heeft de gemeente Nijmegen een belangrijk instrument in handen bij het terugdringen van het energieverbruik in de stad.
In de eerste vergelijking van twee ‘jaargangen’ wordt duidelijk dat Nijmeegse huishoudens, ondanks een lichte stijging van het elektriciteitsverbruik, bijna twee procent energie hebben bespaard, de detailhandel en het onderwijs zo’n drie procent en ‘bedrijven aan huis’ zelfs 4,6 procent. Vooral het gebruik van gas is afgenomen.
 
Stijging energieverbruik
Stijging van het energieverbruik, van zowel gas als elektriciteit, vinden we in de zorg (acht procent), in de industrie (zes procent) en bij overige bedrijven (3,6 procent). In de horeca stijgt het verbruik met anderhalf procent. Door het grote aandeel van deze sectoren in het totale energieverbruik van de stad stijgt het energieverbruik in Nijmegen in het eerste vergelijkingsjaar met 1,46 procent. (Persbericht Nijmegen)

http://www.ru.nl/aspx/get.aspx?xdl=/views/run2008/xdl/page&SitIdt=747&VarIdt=1119&ItmIdt=782363

Albert Lemmens en Serge Stommels promoveerden op dinsdag 1 december, samen, aan de Radboud Universiteit Nijmegen op een studie naar geïllustreerde Russische kinderboeken tussen 1890 en 1992.

Russische geïllustreerde kinderboeken uit de twintigste eeuw zijn schitterend om te zien en hebben dan ook een grote invloed gehad op kinderboeken elders in de wereld.

Albert Lemmens is radioloog, Serge Stommels bedrijfseconomisch adviseur en daarnaast zijn beiden kunsthistoricus. In die hoedanigheid werken ze alweer achttien jaar samen aan publicaties, exposities enzovoort over Russische boekkunst.

Op 1 december promoveren ze ook samen op hun proefschrift Russian Artists and the Children’s Book 1890-1992, een meer dan vijfhonderd pagina’s tellende studie met 1100 illustraties.

Een dubbele promotie ie redelijk uniek te noemen; in de historie van de Radboud Universiteit is dat slechts eenmaal eerder voorgekomen.

Gouden Piramide voor De Dobbelman
Vandaag maakte minister Gerda Verburg van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit bekend dat het Nijmeegse bouwproject De Dobbelman de Gouden Piramide heeft gewonnen. De Key- De Principaal uit Amsterdam, de Nijmeegse woningcorporatie Talis en de Gemeente Nijmegen zijn als samenwerkende partijen hiermee erg verheugd. De Gouden Piramide is de jaarlijkse Rijksprijs voor inspirerend opdrachtgeverschap in de architectuur, stedenbouw, landschapsarchitectuur, infrastructuur en ruimtelijke ordening. Voor deze prijs waren dit jaar vijf projecten genomineerd.

Van Zeepfabriek tot woonwijk
Het terrein van de voormalige zeepfabriek Dobbelman in de Nijmeegse wijk Bottendaal heeft in de afgelopen jaren een complete metamorfose ondergaan. In vier jaar tijd is het heringericht tot woonwijk. De wijk kenmerkt zich door verschillende woningtypen, kleine bedrijfjes en het aanbod van verschillende voorzieningen. De bijzondere architectuur is geïnspireerd op de oorspronkelijke vormgeving van de zeepfabriek. Ook is veel aandacht besteed aan de openbare ruimte. Het is een resultaat van jarenlange samenwerking tussen bewoners, projectontwikkelaar De Key- De Principaal, woningcorporatie Talis en de gemeente Nijmegen. Het project is bijna afgerond. Aan de kant van de Graafseweg wordt nog een woontoren gerealiseerd, de Castellatoren genaamd. Foto's Ger Loeffen Fotojournalist Fotograaf

Onderstaand een bijdrage van mijn zoon Erik Loeffen na een lezing van Adriaan van Dis in Nijmegen. Foto: Vader Ger Loeffen

‘Ik ben de Uri Geller als het om techniek gaat,’ grapt Adriaan van Dis, terwijl de statisch lijkende microfoon nederig in elkaar buigt op het moment dat de schrijver gaat zitten. ‘Als ik ernaar kijk dan gaat het kapot!’

Het is één van de vele grappige momenten op deze herfstige woensdagavond in de bibliotheek van Nijmegen, waarop Van Dis voorleest uit eigen werk en en passant anecdotes ophaalt. Momenten waar men, zo blijkt uit zijn verhaal later op de avond, in andere landen behalve Engeland en Nederland geen prijs op stelt.

Want los van het feit dat de nieuwe roman van de schrijver in veertien talen verkrijgbaar zal zijn, heeft hij in minstens zoveel landen lezingen gehouden en is hij in waarschijnlijk nog meer landen te gast geweest.

Maar waarom is deze welbespraakte man in zoveel landen geweest? Wat beweegt een man ertoe om zoveel van de wereld te zien en naar eigen zeggen de enige Nederlander te worden met een graad in Zuid-Afrikaanse literatuur?

Het is niet voor niets dat Van Dis zijn dichtbundel ‘totok’ noemde. In de indische taal draagt het woord de betekenis van buitenstaander. Zoals hij het zelf uitlegde, van een Nederlander die voor het eerst in Indië is. Die de cultuur van dichtbij heeft meegemaakt, familie heeft die er vandaan komt en zich nauw verbonden voelt met de cultuur, het volk en de gebruiken, maar er zelf nooit echt bij zal horen.

Van Dis begint zijn lezing te vertellen over zijn bevindingen in Frankrijk. Hij woont deels in Frankrijk en deels in Nederland, en bemerkt dat hij, als hij in Frankrijk de Nederlandse kranten leest, andere berichten tot zich neemt.

Leest hij in Nederland voorpaginaberichten over de affaire rond de gestolen tas van Prinses Margarita, als hij in Frankrijk is, leest hij drie weken op de voorpagina over het vervangen horlogebandje van Nicolas ‘bling bling’ Sarkozy. Het is alsof Van Dis naar het buitenland moet gaan om het eigen land beter te bekijken.

En dan leest de man uit zijn dichtbundel ‘Totok twee’, het gedicht ‘mijn stap is zo breed als het pad’ voor. En met zijn keurige stem vertelt hij in ongelijke, niet rijmende strofes hoe hij tijdens zijn eerste reis naar Indonesië zijn vader in zichzelf ontdekte. En hoe zeer de indische cultuur verweven was met de kleine cultuur in zijn geboortedorp Bergen aan Zee. Om de kleine dingen die zijn vader in hem hadden achtergelaten, zoals het afstrijken van een lucifer, te ontdekken moest hij vijftig jaar na zijn geboorte afreizen naar het land van zijn moeder, het land van zijn roots, een slordige tienduidend kilometer ten zuidwesten van Nederland.

Deze symboliek, het pas onder ogen zien van essentiële zaken, de helderheid verkrijgen van je eigen situatie door er vanaf te gaan staan, door bewust te kiezen voor een plek buiten de groep, komt terug in zijn laatste boek, De Wandelaar. Volgens Van Dis is hijzelf in dat boek voor vijftig procent missiepater, voor veertig procent hond en voor slechts tien procent de hoofdfiguur Mulder. Mulder die wandelt door Parijs en Polen zichzelf te werk ziet aanbieden. Mulder die boze jongeren auto’s ziet slopen. Mulder die een hotel vol immigranten ziet afbranden. Mulder die de mond wordt gesnoerd door zijn vrienden. Want dat is niet het Parijs zoals zij dat kennen. Dat bestaat niet. En toch is het er, gezien door de ogen van de buitenstaander, de totok.

De buitenstaander is op zoek naar een plek buiten het gebied waar hij nu is. De buitenstaander wil zich afzonderen. Zodat hij de plek waar hij is, beter kan bekijken. Zodat hij zichzèlf beter kan bekijken. De wandelaar is de buitenstaander is de totok. En de totok is Van Dis.

Erik Loeffen, Nijmegen

WERELDRECORD TIRUNESH DIBABA ZEVENHEUVELENLOOP

Tirunesh Dibaba heeft zondag de Zevenheuvelenloop gewonnen in een nieuw wereldrecord bij de vrouwen. De 24-jarige Ethiopische legde de vijftien kilometer Nijmegen-Groesbeek-Nijmegen af in 46'28". De oude toptijd - 46'55" - op die afstand was van de Japanse Kayoko Fukushi. Bij de mannen won Dibaba's echtgenoot Sileshi Sihine in 42'14". Patrick Stitzinger was de beste Nederlander op de elfde plek. Op de foto de finish van Dibaba. Zij wordt naar binnen gelopen door de bijna 40-jarige Nederlander Marco Gielen die de vaart er goed inhoud en zo doende nog een paar seconden aan haar record toevoegt. Gielen is al 10 jaar Nederlands recordhouder op de 15 km met een tijd van 43'38". Vind je dat gek. Die benen van Gielen zijn een halve meter langer dan die van Dibaba. Foto: Ger Loeffen

De PvdA is op de laatste zaterdag voor de verkiezingen in de herindelingsgemeenten massaal de straat opgegaan om de kiezers te overtuigen. Samen met lokale lijsttrekkers wilden de landelijke PvdA-ers laten zien waar de PvdA voor staat.
Wouter Bos bezocht samen met lijsttrekker Hay Janssen de coffeeshop Roots/Oase aan de Duitse grens in Venlo. Daarna ging hij samen met de lokale afdeling de straat op in Tegelen. Op de vraag wat hij in Oase had gerookt antwoordde Bos dat ie niets gerookt had maar door de walm toch wat had binnengekregen.